पुस्तकालयहरि शब्द सम्मत २०२० बिक्रमी दे संग्रान्द वाले दिवस दे पहली चेत्र २०२० बिक्रमी रघबीर सिँघ दे ससकार असथान उत्ते जेठूवाल

हरि शब्द सम्मत २०२० बिक्रमी दे संग्रान्द वाले दिवस दे

(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)

पहली चेत्र २०२० बिक्रमी रघबीर सिँघ दे ससकार
असथान उत्ते जेठूवाल

पहली चेत पुरख समरथ, बीस बीसा दए वडयाईआ। हरि भगत सुहेले साचे रक्ख, समरथ आपणा हत्थ टिकाईआ। अगला मार्ग देवे दस्स, जीवण जुगत जणाईआ। जीवदिआं प्रभ कीते वस, मरयां आपणे चरन रखाईआ। लहणा देणा चुकाए सीं साढे तिन्न हत्थ, हत्थ आपणी झोली पाईआ। चारे किल्लीआं चारे कुण्टां देणीआं रक्ख, सिँघ मनजीता ध्यान लगाईआ। धन्न भाग बीस दस प्रभ खेल कीआ हस्स, मेरी सेवा साची लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ।

वीह सौ दस बिक्रमी गाथ, बाला नढ्ढा आप जणाइंदा । दस साल तक्कदा रिहा साथ, साथी नज़र कोई ना आइंदा। गुर गोबिन्द बंन्ह के गिआ नात, बिधाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साचा राह एका वार, गोबिन्द गुर वडयाईआ।

पुरख अकाल वेखणहार, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। बावन करे सच पुकार, ऊँची कूक सुणाईआ। मेरा मेल विछड़या यार, तेरे हत्थ वडयाईआ। त्रेता लेखा धुर दरबार, राम राम सरनाईआ । बालमीक करे विचार, भेव अभेद जणाईआ। कुष सुत सुत दुलार, जानकी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ।

जानकी सुत रमय्या लाल, रहमत हरि कमाइंदा । जुग चौकड़ी खेल महान, बेपरवाह आप खलाइंदा। बालमीक मंगया दान, झोली इक्को अग्गे डाहिंदा । बाली बुध्ध बाल अञाण, भेव कोई ना पाइंदा। किरपा कर भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाइंदा।

बालमीक करे अरदास, दोए जोड़ जोड़ निमस्कारया । धरनी सोहे विच्च प्रभास, प्रभ तेरे चरन दवारया। मेरी पूरी कर आस, सोहे बंक अपारया । तेरी वेखां सच्ची रास,

महल्ल अट्टल मनारया। तेरे बाले मेरे पास, मेरा तेरे चरन सीस झुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दोए जोड़ वास्ता पा लिआ।

रघपत कहे राम रघ, एका एक जाईआ। साचा मार्ग जाए बंन्ह, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। बालमीक सुण लै कन्न, नाम निधान पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवन, कलिजुग अन्तम फेरा पाईआ। साचे सुत चढ़्ह चन्न, चन्न चन्न रुशनाईआ। गण गंधरब देवत सुर कहण धन्न धन्न, धन्न मिले वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ।

भेव अभेद दस्से भगवान, आपणी दया कमाइंदा । कलिजुग अन्तम खेल महान, निरगुण दाता आप कराइंदा। सतिजुग दा सति विधान, सति पुरख निरञ्जण आप समझाइंदा। बाली बाले कर परवान, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। छोटा बच्चा देवे दान, दूआ सिफ़रा एका सिफ़रा इक्क इक्क नाल मिलाइंदा। दूजा खेल करे महान, जगत जगदीश चन्द चढ़्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।

साची करनी खेल अपार, सो पुरख निरञ्जण आप जणाईआ। साढे तिन्न हत्थ कूड़ी काया करे ना कोई प्यार, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। अन्तम नाता छड्डणा पए संसार, थिर कोई रहण ना पाईआ। मर मर जम्मे जीव गवार, लक्ख चुरासी गेड़ रखाईआ। र्सी भगवान हो मेहरबान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ । भगत सुहेले कर परवान, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तम ज़िमीं असमान वखाए इक्क निशान, निशाना इक्को इक्क झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

देवे वड्डिआई पारब्रह्म, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। उन्नी कत्तक कर कर्म, भगत दुआर नींह रखाइंदा। साढे तिन्न हत्थ अग्गे बेड़ा बंन्ह, अट्टल महल्ल इक्क रुशनाइंदा । धुर संदेसा धुरदरगाही घल्ल, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। जोत शब्द निरगुण धार बैठा रल, नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर बिन भगतां सोभा कदे ना पाइंदा।

भगत दुआर अग्गे साढे तिन्न हत्थ, प्रभ वक्खरी वंड वंडाईआ। सति सतिवादी नींह दिती रक्ख, रक्ख़क बणया सच्चा शहनशाहीआ। हौली हौली हो प्रतक्ख, पहला दूजा पन्ध मुकाईआ। तीजे नैण हो प्रतक्ख, साख्यात दए समझाईआ। छोटा बाला कहे प्रभू मेरा नाम रक्ख, शब्द शब्दी लेख लिखाईआ। जुड़या रहे सच्चा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस जणाईआ।

सच संदेस देवे मेहरबान, मेहर नज़र उठाईआ। त्रेते जुग दा बाल अञाण, रघ

आपणी रग अखवाईआ। बीर बीर बीर बलवान, बल इक्को इक्क जणाईआ। पिता पूत ना कोई पहचान, भेव अभेद ना कोई जणाईआ । दोए जोड़ मंगया दान, हरि मिले सच सरनाईआ। श्री भगवान देवणहार, दीन दयाल दया कमाईआ। तेरा विचोला बणे नौजवान, लालो लालन लए उठाईआ। सिँघ किशन इक्क दलाल, ढाई गज़ दुपट्टा भेट चढ़्हाईआ। मध्घर महीना मनजीता होया ख़ुशहाल, कद वेला मिलां भाई भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

ढाई गज़ कर परवान, आपणे तन छुहाया। अगला लेखा दो जहान, पिछला आपणी झोली पाया। देवणहारा दानी दान, दाता इक्को इक्क अखवाया। साढे तिन्न हत्थ दा सच निशान, चौथी मंज़ल वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। साची करनी करे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ।

भगत सुहेला माई बाप, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ । शब्द जणाया सोहँ जाप, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। मेल मिलावा कमलापात, आत्म परमात्म विच्च समाईआ। सो पुरख निरञ्जण देवणहारा दात, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहणा दए वखाईआ ।

पूरब लहणा सिँघ ठाकर, त्रै त्रै धार मिलाइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, उजरत हरि ना कोई लगाइंदा । भगतां देवणहारा आदर, आदरश इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा आपणा आप खुल्हाइंदा।

साचा परदा देवे खोल्ह, श्री भगवान वड्डी वडयाईआ। सिँघ मनजीता कहे बोल, दोए जोड़ सरनाईआ। जगदीशा तोलणहारा तोल, अतोल अतुल तेरी सरनाईआ । सच दुआरा लोकमात खोल्ह, भेव अभेद जणाईआ। सतिजुग रहे ना कोई रोल, भृष्ट रूप ना कोई वटाईआ। हरि संगत कर के आप अडोल, सिख्या इक्को इक्क दृढ़ाईआ। भगत कोई ना रहे अनभोल, परदा सभ दा दए खुल्हाईआ। जिस तेरे चरन धूढ़ अमृत छकी साची पौहल, सो जन्म मरन विच्च ना आईआ। लेखा चुक्के धरनी धौल, धवल दए सालाहीआ। साडे नाल कर कौल, बेपरवाह भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिखिआ इक्क दृढ़ाईआ ।

श्री भगवान दस्सणहारा, भेव अभेद खुलायंदा। वीह सौ नौं बिक्रमी बण लिखारा, पिछला लहणा आप जणाइंदा। वीह सौ उन्नी दए आधारा, सीस नाम परदा पाइंदा। पहली चेत्र भगत विहारा, श्री भगवान आप कराइंदा । धुरदरगाही धुर दा लाड़ा, इक्को इक्क वखाइंदा । लाल रंग प्रभ चाढ़्हे गाढ़ा, उतर कदे ना जाइंदा। ठाकर सिँघ सेवादारा, तिन्न तिन्न तिन्न आपणी वंड वंडाइंदा। चौथी मंज़ल लै के जाए आप निरँकारा, आप आपणी गोद बहाइंदा। चार बुरज करन निमस्कारा, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। सत्त रंग निशाना

चढ़्हे अपर अपारा, सिर भगतां आप झुलाइंदा। सति पुरख दी साची कारा, हरि करता आप कमाइंदा। हरि संगत देवे इक्क आधारा, सांतक सति सति वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल परदा शब्द कनात, बिन लक्षमी वेखे ना कोई मार झात, दूजा नज़र कोई ना आइंदा।

लछमी कहे तेरी वड्डिआई, भगवन भेव कोई ना आइंदा। किस बिध करें मात कुड़माई, घर घर आपणी दया कमाइंदा। मेरे नैण रहे शर्माई, मेरी कुक्ख बाल सोभा कोई ना पाइंदा । तूं भगतां पकड़ें जा जा बाहीं, मेरा मोह नज़र कोई ना आइंदा। मैं रोवां विच्च जुदाई, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। श्री भगवान रिहा समझाई, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तेरे प्यार दी इक्क कुड़माई, लोकमात वखाइंदा । तेरा लैहन्गा दए वधाई, तेरे गीत अलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।

लाल भूष्न लछमी धार, निरगुण आप जणाईआ। भगतां कर सच प्यार, परदा इक्क वखाईआ । वेखो दरोपद आई रोवे ज़ारो ज़ार, बेपरवाह बेअन्त तेरी शहनशाहीआ । सतिजुग करें की की कार, करते करनी मात कमाईआ। जिस पंज वार तेरे नाउँ लाई जैकार, तिस सचखण्ड लैके जावें चाईं चाईंआ। दरोपत कहे मैं अजे ना होई पार, मेरा लेखा मुक्क ना सक्कया राईआ। कृष्न कह के गया विच्च संसार, त्रिलोकी विच्च मेरी शरनाईआ । अग्गे मेल पुरख अकाल, जिउँ भावे लए मिलाईआ। कलिजुग बैठी रही बेहाल, मेरी सार किसे ना पाईआ । मैं वेख के आई रंग लाल, लाल रंग कवण रिहा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ।

दरोपती आई पैंडा चीर, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस ने मेरा लहण ना दिता चीर, सो साहिब फेरा पाईआ। जिस पिच्छे अग्गे दो जहानां कट्ट ज़ंजीर, आपणी गंढ पवाईआ। सिँघ बिशन चारों कुण्ट मारे लकीर, प्रीतम सिँघ निउँ निउँ चले वाहो दाहीआ। इन् दर सिँघ कहे प्रभ तेरे नाल निभे अख़ीर, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। गुरमुख कहे हरि संगत हस्त कीट, ऊँच नीच तेरी इक्क सरनाईआ। पाल सिँघ कहे मैं गावां गीत, प्रभ इक्को ढोला चाईं चाईंआ। जिस नूं लभ्भदे मन्दर मसीत, कोटन कोट बैठे ध्यान लगाईआ । सो कलिजुग अन्त जन भगतां करे सच प्रीत, प्रीती इक्को इक्क जणाईआ । सतिजुग चलाए साची रीत, हरि संगत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

आ दरोपत वेख अक्ख, सो पुरख निरञ्जण आप जणाईआ। साहिब सतिगुर हो प्रतक्ख, आपणी धार जणाईआ। भगत भगवान रिहा रक्ख, मेहर नज़र उठाईआ । साचा मार्ग साहिब दस्स, इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग दा रंग लाल गुरमुख विच्च पेखे साहिब दयाल, दयाल आपणी दया कमाईआ ।

दया कमा साहिब सुलतान, जग बाले वेख वखाइंदा। प्रेम प्रीती इक्को दान, दर झोली इक्क भराइंदा। सचखण्ड दा साचा काहन, चौथे घर वडिआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाइंदा।

रघबीर सिँघ प्रभ पए सरना, पहली चेत ख़ुशी मनाईआ । धन्न भाग तूं मिल्या इक्क मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । तेरे भगतां विच्च मेरा रह जाए नां, मेरा नां तेरी वडयाईआ। नाता तुटा पिता मां, भैण भाई नज़र कोई ना आईआ । तेरा लग्गा सोहणा सच्चा थां, जिस घर निर्मल जोत करे रुशनाईआ। भाईआं नाल भाई मिल्या आ, पिछला पन्ध मुकाईआ । इक्को मंगाँ सच दुआ, दोए जोड़ वास्ताा पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर पहली चेत हरि संगत दे बख्श पिछले गुनाह, मेरी आसा पूर कराईआ। जिस तरां मैनूं दिती आपणी ठंडी छाँ, गुरमुखां होणा सहाईआ। गुरसिख कोई ना करयो ना, अग्गे औणा चाईं चाईंआ। वेखयो कोई ना मारे धाह, हरख सोग ना कोई जणाईआ । श्री भगवान लोकमात विच्चों लए उठा, अग्गों गोबिन्द उंगली लाईआ। सचखण्ड दुआरे दए वसा, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर इक्ठे हो के वेखण आ, कवण आया चाईं चाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ताा पाईआ ।

रघबीर सिँघ करे अरदास, बाला इक्क ध्यान लगाईआ। हरि संगत तेरी शाख़, तुध बिन नज़र किसे ना आईआ। सभ दी पत्त लैणी राख, मेहर नज़र उठाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ । जिस ने तेरी गाई गाथ, सो जन्म मरन विच्च ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ ।

साचे सुत सुण दुलारे, श्री भगवान आप जणाइंदा। बुढ्ढे नॅढे सारे तारे, बच्या कोई रहण ना पाइंदा। पार कराए विआहे कुआरे, दूई द्वैत ना कोई जणाइंदा। गुरमुख रल मिल बोलण पंज जैकारे, एह आख़री वार समझाइंदा । सचखण्ड किसे ना मिले विच्च संसारे, कोटन कोट जीव ध्यान लगाइंदा। साध सन्त करन हाहाकारे, हउमे रोग ना कोई मिटाइंदा। जन भगतां प्रभ जू वाजां मारे, सोए लोकमात उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा।

पहली चेत लिखावांगा। बाले पूरी आस करावांगा। हरि संगत सारी सचखण्ड बहावांगा। गुर गोबिन्द नाल मिलावांगा। गुर चेले इक्को घर वखावांगा । पिछला लेखा मात चुकावांगा। भरम भुलेखा बाहर कढावांगा। सतिजुग साचा राह वखावांगा। मावां कोलों पुतरां गलीं हार पवावांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार लगावांगा। साढे तिन्न हत्थ मूल मुकावांगा । किलीआं गड्डण दी रीत हटावांगा। कफ़न लाल रंग दा पावांगा। लभ्भण विच्च होर किसे नूं वाल ना वखावांगा। जन भगतां कुफ़ल खुलावांगा । मुफ़त

आपणा नाम वरतावांगा। हरि संगत हरख सोग चुकावांगा। नाम जोग इक्क जणावांगा । गोबिन्द दी गोबिन्द रीती फिर वखावांगा। बच्चे नीहां हेठ रखावांगा । गुरमुख छत्त दे उप्पर चढ़्हावांगा। उजल मुख करावांगा। राह इक्को सारे पावांगा। साचे सिक्खो बण सेवक सेव कमावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पावांगा ।

साची वस्त झोली पाऊंगा। सतिजुग साचा राह चलाऊंगा। आवण जावण पन्ध मुकाऊंगा। मढ़ी गोर इक्को घर वखाऊंगा। झूठी माटी नाता तोड़ तुड़ाऊंगा। आत्म परमात्म विच्च मिलाऊंगा । हड्डीआं बालण कर जलाऊंगा । साची वस्त विच्चों उठाऊंगा। आपणे नाल लै के जाऊंगा । दो जहानां पार कराऊंगा। सचखण्ड दुआर बहाऊंगा। वेख वेख ख़ुशी मनाऊंगा । इक्को ढोला साचा गाऊंगा। मैं तेरा तूं मेरा दूजा संग ना कोई वखाऊंगा । एसे कर के पहलों ढाया आपणा ढेरा, पंज तत्त शेर सिँघ नज़र किसे ना आऊंगा। लक्ख चुरासी कर के भुलावां हेरा फेरा, आपणा भेव ना किसे जणाऊंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र दा सच विहार, हरि संगत बिन करनी पार कराऊंगा।

छोटे बाले रक्खणा याद, सो पुरख निरञ्जण आप जणाईआ। तेरी सुणी आप फ़रयाद, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। अग्गे संगत दे के जावे दाद, आपणी वस्त झोली पाईआ। सारयां लक्ख चुरासी विच्चों लए काढ, जिन्हां लेखा दिता लिखाईआ। नधड़क हो के मारो आवाज़, प्रभ औणा चाईं चाईंआ। जिस खोल्लया सच्चा राज, भेव अभेद रिहा जणाईआ। पारब्रह्म दा इक्को समाज, दूजी वंड ना कोई वंडाईआ । हिंदू सिख ईसाई मुसलम सच दुआरे वेखण काज, हरि करता खेल कराईआ। अठ्ठ दस रैण भिन्नड़ी गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे औण भाज, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। नेत्र खोल्ह के वेखण कौण मिस्तरी राज, जिन्हां सच दुआर दिता बणाईआ। कवण हरि संगत जिस मिली दात, प्रभ देवणहार वडयाईआ। कौण सत्तर बहत्तर चुहत्तर चार चार मिली जमात, पंज पंज वज्जी वधाईआ । रघबीर सिँघ कहे प्रभ वेख सभ दे साथ, मैनूं निक्यों वड्डा दिता बणाईआ। मेरा पता बेटा दसरथ राम, राम पुत कुशू अखवाईआ। कुशू दा प्रभ बणया सच्चा साक, अन्तम आपणा मेल मिलाईआ। मैं उच्च महल्ले चढ़्ह के वेख्या मार झात, गुरसिख राह विच्च बैठा ध्यान लगाईआ । प्रभू मेहरबान इस दा मेरे नाल दे दे साथ, दर तेरे आवे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिख सिख नाल मिलाईआ।

सिख कहे मेरा सिख नाता, दूजा सज्जण नज़र कोई ना आइंदा। तूं मात तूं पिता तूं देवणहारा दाता, दानी इक्को इक्क अखवाइंदा। कलिजुग वेख अन्धेरी राता, आपणा साचा चन्द चढ़्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा।

तेरे दर रक्खी आस, आस आस विच्च जणाईआ। मेरी बुज्झी सर्ब प्यास, तृष्ना

होर रही ना राईआ। उप्पर बैठा आकाशां आकाश, पृथ्मी रंग ना कोई वटाईआ। मेरा सच्चा बणा दे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वंड इक्को इक्क जणाईआ।

तेरी वंड ढाई मुठ, हरि मुठी आप जणाइंदा। अद्धी गुरमुख लए लुट्ट, श्री भगवान दया कमाइंदा । दर आ के सिँघ करनैल कोलों लए पुच्छ, तेरा लेखा लेखे विच्च पाइंदा। जिस दुआरे बहाए आपणे पुत्त तिस मंज़ल आप चढ़्हाइंदा। गुरसिखो श्री भगवान कदे ना जाए रूस्स, जुग जुग रुसड़े आप मनाइंदा। जिस दा इक्क वार प्रेम प्रीती नाल सीस गिआ झुक, तिस जम नेड़ कदे ना आइंदा। लाल भूशन वेखे उठ, नेत्र नैण खुल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवणहारा साचा दान, ढाई मुट्ठी कर परवान, महल्ल अट्टल उच्च मकान सच महल्ल इक्क सुहाइंदा।

सच महल्ले लै के आए, हरि संगत दए वडयाईआ। थोड़ी थोड़ी राख पंजां प्यारयां हत्थ फड़ाए, साढे तिन्न हत्थ सिँघासण आप जणाईआ । नालो नाल रिहा समझाए, भुल्ल कोई ना जाईआ । दिल्ली तख्त दिता लिखाए, भगत दुआरे पूर कराईआ । बिशन सिँघ तेरी अरदास लेखे लाए, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। मंज़ल मंज़ल लए चढ़्हाए, महल्ल अट्टल करे रुशनाईआ । अगला लेखा फिर लिखाए, बेपरवाह बेपरवाहीआ। रघबीर सिँघ रघु रघवंस जणाए, रघुपत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मात पिता साक सैण नेत्र नैण ना कोई वहाए, रोंदयां ठौर कोई ना आईआ। जिस दे सीस छत्तर चौर प्रभ आप झुलाए, तिस जगत भावे ना कोई वडयाईआ। हुक्मे अंदर दर आप बुलाए, भज्जा आया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस दा लेखा तेरां फग्गण दिता लिखाईआ।

वीह सौ इक्क पहली जेठ, सो पुरख निरञ्जण दया कमाईआ। शब्द सपुत्री साची वेख, मेहर नज़र उठाईआ । आत्मा सिँघ रिहा वेख, बसन्त कौर ध्यान लगाईआ। कोई ना जाणे प्रभ का भेत, भेव आपणे हत्थ रखाईआ। छोटी बच्ची करे हेत, छिन्दर कौर माण वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हत्थ रखाईआ ।

वीह सौ दो दस्सया हाल, भेव अभेद जणाया । पूरब जन्म रहे नाल, सगला संग निभाया। पिउ धी घाले घाल, घाली घाल वेख वखाया । साहिब सतिगुर अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा रिहा जणाया।

पिछला लेखा आत्म रस, अठ्ठे पहर रंग रंगाईआ । सिँघासण सेवा नस्स नस्स, कवार

कन्या आप कमाईआ। श्री भगवान देवे वत्थ, वस्त झोली पाईआ । निरवैर खोल्ह आपणी अक्ख, अक्ख प्रतक्ख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी साची रिहा कराईआ । तिन्न चार पंज पंचम रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। आत्म परमात्म वसे संग, सगला संग वखाइंदा । निर्मल धार निर्मल चन्द, निरगुण आप रुशनाइंदा । निरगुण नूर निरगुण ठंड, निरगुण अग्ग बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछला लेखा आप वखाइंदा।

पिछला लेखा लिखया लेख, लिख्त लिख्त वडयाईआ। पूरब जन्मां रिहा वेख, भुल्ल कदे ना जाईआ । जिस नाल करे अन्तर हेत, बाहर पहुंच रिहा रखाईआ। किरपानिधान खोल्ह भेत, आपणा प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त इक्को इक्क झोली पाईआ।

इक्को वस्त देवणहार, दाता दानी दया कमाइंदा। हरि संगत विच्च दस्सया उच्ची कूक पुकार, परदा उहला ना कोई रखाइंदा। सविंदर रणजीत कौर दोहां दा इक्क विहार, पारब्रह्म पुत्री रूप वटाइंदा। अन्तम लहणा वेखे विच्च संसार, देणा आपणे हत्थ रखाइंदा। जिन्हां पिच्छे बेड़ा हरि संगत करे पार, भार आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी बिन कारन ना किसे समझाइंदा।

पहली चेत २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच्च
भंगढ़े दे वेले

भगत दुआरे ढोल मरदंगा, दो जहान रिहा जगाईआ। करे खेल सूरा सरबन्गा, भेव कोई ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर उठ उठ भज्जे नंगा, सिर उढण नज़र कोई ना आईआ । दरोही ख़ुदा दी छड्डया पिछला संगा, साथ कोई रहण ना पाईआ। नौं खण्ड सत्त दीप नेत्र नैण अन्धा, नज़र किसे ना आईआ। हरि संगत मिल के गाया छन्दा, ढोला इक्को इक्क जणाईआ । पहली चेत चढ़या चन्ना, चन्द इक्को इक्क रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढोल मरदंग इक्क वजाईआ।

वज्जया ढोल दो जहान, सोया कोई रहण ना पाईआ । बीर बेताले नैण खोल्हण वेखण मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण दुआरे खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अठ्ठ दस भिन्नड़ी रैण करे परवान, परवाना इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मरदंग इक्को इक्क सुणाईआ।

मरदंगा वजा सच्चा नाद, श्री भगवान आप वजाईआ। नेत्र खोल्ह वेखण ब्रह्म ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ । कवण अन्त सुणे फरयाद, जन भगतां होए सहाईआ।

लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आपणे चरन लगाईआ । सतिजुग साची देवे दाद, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

खेल बेपरवाह भगतन नाच, नटूआ आपणा खेल कराइंदा। जिस दे हिरदे गिआ राच, रोम रोम तिस महकाइंदा। लेखा जाण पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा । शब्द अगम्मी दे आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। हरि संगत तेरे वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। पिछला छड्ड दिउ पूजा पाठ, वेद पुरान शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान अग्गे कम्म कोई ना आइंदा। साहिब सतिगुर पूरा उतारे पार घाट, मंझधार ना कोई रुढ़ाइंदा । पहली चेत्र पारब्रह्म बणया सज्जण साक, सगला संग रखाइंदा। मारो छालां खुल्हे ताक, गुरमुख सुरती उठा भंगढ़ा इक्को पाइंदा। सचखण्ड जाण दी दस्सी जाच, हरख सोग ना कोई रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा ।

शब्द मरदंग कहे मेरी सुण पुकार, प्रभ तेरे हत्थ वडयाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीते विच्च संसार, मेरी सार किसे ना पाईआ। रसना जिह्वा जीव जंत साध सन्त जप जप गए हार, अन्त कोई कहण ना आईआ। कलिजुग लै कलकी अवतार, निहकलंक फेरा पाईआ। तेरे चरन मेरी निमस्कार, दोए जोड़ सरनाईआ। तेरे हुन्दयां तेरा भगत ना होए ख़वार, अग्गे देवे ना कोई सज़ाईआ। साचा करदे आप विहार, बण विवहारी बेपरवाहीआ । पहली चेत्र दरस महान, बीस बीसा राह तकाईआ। चौथी मंज़ल कर परवान, नाम परवाना हत्थ फड़ाईआ। उप्पर सत्त रंग झुल्ले निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। शब्द ढोल कहे मोहे दे दान, गोबिन्द तेरा नैण तकाईआ। इक्कीयां कर दर परवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दिन दिहाढ़े तेरे अग्गे झोली डाहीआ।

दिन दिहाढ़े मंगी मंग, उहला नज़र कोई ना आया। कर किरपा प्रभ रंगी रंग, रंग रंगीला इक्को आया । निरगुण सरगुण देणा संग, सगला संग निभाया। एथे ओथे दो जहान चुक्के पन्ध, अद्धविचकार ना कोई अटकाया। जो तेरा ढोला गौंदे छन्द, जगत जीव जंत दिसे अंदर अनन्द, बेमुख नज़र किसे ना आया। श्री भगवान पहली चेत्र चाढ़्हे चन्द, अद्धी रात रुत्त सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगग्बरां भगतन लेखा दए वखाया।

शब्द ढोल तूं रह त्यार, श्री भगवान आप जणाईआ । चार जुग दे तक्कण राह मंगण दरस दीदार, नेत्र नैण उठाईआ। अठ्ठ दस इक्ठे करां विछड़े यार, यार इक्को इक्क जणाईआ। दर औण तेई अवतार, भगत अठारां सीस झुकाईआ। गुर दस वेखण नैण उघाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जिस नूं गोबिन्द कह के गिआ पुरख अकाल, सो साहिब फेरा पाईआ। जन भगतां उत्ते होए दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। सच

धर्म दा इक्क दुआर, एकंकारा आप वखाईआ। जन भगतां चले नाल नाल, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ ।

धुर फ़रमाणा हरि करतार, इक्को इक्क जणाइंदा । इक्की सिक्खां पीले बंन्हे सिर दस्तार, मेहरवान वेख वखाइंदा। कमरकसा इक्कीआं दा करे एका वार, सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। अंदर देवे नाम उछाल, सरोवर इक्को इक्क वखाइंदा। सच दुआरे वज्जे ताल, तलवाड़ा आपणा नाम जणाइंदा। गुरमुख वेखे सच्चे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा ।

अद्धी रात भिन्नड़ी रैण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। इक्की सिख त्यार रहण, जो भंगढ़ा रहे पाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर धन्न धन्न धन्न सारे कहण, गोबिन्द वेखे चाईं चाईंआ। जिन्हां श्री भगवान आया लैण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। अग्गे रहे ना कोई लैहण देण, देणा नज़र कोई ना आईआ। निरगुण बणे साक सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ । हरि संगत नाता जोड़ देवे भाई भैण, कूड़ी अक्ख ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अद्धी रात चाढ़्हे रंग, खेले खेल बण मलंग, ईसा मूसा मुहम्मद चार यारी नाच नचाईआ।

मलंग बणे परवरदिगार, बेपरवाह खेल खलाइंदा। गुरमुखां दे आधार, गुरसिखां पार कराइंदा। ताल वज्जे विच्च संसार, ढोल ढमक्का इक्को शब्द जणाइंदा । जिन्हां अन् तर मिल्या प्यार, तिन्हां मंतर नाम पढ़ाइंदा। लालो तेरा लहणा अन्तम वार, हरि संगत विच्च रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साची सेवा लाइंदा ।

साची सेवा करन पीर, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ । चारों कुण्ट वरते कहर, अन् ध अन्धेरा इक्को छाईआ। गुरमुखां मिल्या गम्भीर गहर, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। देवे नाम तर्ज़ इक्को लहर, नूर ज़हूर इक्क रुशनाईआ। सचखण्ड वखावे आपणा शहर, शहनशाह इक्को फेरा पाईआ। दूजा वड़े ना कोई ऐर ग़ैर, लक्ख चुरासी देवे धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

प्रभ साचा ढोला गाएगा। अद्धी रात खेल वखाएगा। गुरसिखां आपणा रंग चढ़्हाएगा। अठाहठ दिन दा पिछला लेखा अठसठ गुरमुखां पैरां हेठ दबाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट धूढ़ी ख़ाक उडाएगा।

धूढ़ी ख़ाक उडावेगा। प्रभ आपणा खेल करावेगा । गुरमुखां नाच नचावेगा। नारद

मुन शरमावेगा। भाग सिँघ वड्डिआवेगा । कन्त सुहाग राग अलावेगा। सोई सुरती जाग खुल्हावेगा । मज़न माघ इक्क करावेगा। दुरमत दाग़ धुआवेगा। हँस काग बणावेगा । सच दरस आप वखावेगा। जन्म जन्म दी हिरस मिटावेगा। साचे पौड़े आप चढ़्हावेगा। ब्रह्मण गौड़े पन्ध मुकावेगा। भगत दुआरे नाच वखावेगा। कलिजुग कौड़े जीव भन्न तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शब्द साचा ढोला, जन भगतां आपे गावेगा। पहली चेत जब बारां वज्जणगे। ब्रह्मण्ड खण्ड उठ उठ भज्जणगे। गुर अवतार इक्क दूजे नूं सद्दणगे। पीर पैगग्बर नेत्र खोल्ह खोल्ह लभ्भणगे। चार जुग आपणा लेखा बाहर कढ्ढणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे नच्चणगे।

जब अद्धी रात आएगी। त्रैगुण माया कुरलाएगी। नेत्र नैणां नीर वहाएगी । चारों कुण्ट राह तकाएगी। दोए जोड़ वास्ताा पाएगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि संगत ख़ुशी मनाएगी।

जब अद्धी रात होए वेला, वेला वक्त दए जणाईआ। गोबिन्द वेख गुरू गुर चेला, चेला गुर लए मिलाईआ । प्रभ मिले सज्जण सुहेला, धुरदरगाही फेरा पाईआ। वखाए धाम इक्क नवेला, निरगुण निरँकार निरवैर वड्डी वडयाईआ। साचा खेल प्रभ खेला, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। गुरमुखां राए धर्म दी कट्टे जेला, चित्रगुप्त लेख रहण ना पाईआ। भगतां करे आपणा मेला, खोल्ह जाग आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ।

जिस वेले होए अद्धी रात, रुत्तड़ी रुत्त आप सुहाइंदा। जन भगतां देवे अनमोलक दात, अनमुली आप वरताइंदा। काया मन्दर अंदर वेखे मार झात, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहन्दा । नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा पिछला साथ, श्री भगवान आप जणाइंदा। अग्गे दस्से इक्को गाथ, सोहँ ढोला मंतर दृढ़ांइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त आप सुहाइंदा ।

जब अद्धी रात आवेगी। भिन्नड़ी रात ख़ुशी मनावेगी। सेज सुहञ्जणी इक्क वछावेगी। जोत निरञ्जणी राह तकावेगी। दर्द दुःख भय भञ्जणी भउ चुकावेगी । चरन धूढ़ मज़नी दुरमत मैल धुआवेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक्क वखावेगी।

साची खेल कराएगा। प्रभ आपणा भेव चुकाएगा। राष्ट्रपति संदेस पुचाएगा। पिच्छे दा पिछला लेखा झोली पाएगा । प्रधानमन्त्री विचोला विच्च रखाएगा। पंडत पांधा जंतरी फोल ना कोई समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा हुक्म वरताएगा।

अद्धी रात आवे नेड़े, आपणा राह तकाईआ। कवण प्रभ वसाए खेड़े, घर मन्दर सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े केहड़े केहड़े, जिन्हां आपणे रंग रंगाईआ। पूरब जन्म चुकाए झेड़े, अग्गे झंजट रहण ना पाईआ। शब्द अगम्मी लिआए आपणे घेरे, शब्द डोरी इक्क वखाईआ । चौथी मंज़ल चढ़्ह के चार कुण्ट जन भगतां नाल लै लए फेरे, इक्को वार करे कुड़माईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी युग कर के बैठा रिहा वड्डे जेरे, आपणा रूप ना किसे समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर घल्ले बथेरे, धुर संदेस झोली पाईआ। सारे कह के गए असीं तेरे चेरे, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। अन्त इक्ठे होए भगतां डेरे, पहली चेत मिले वडयाईआ । किरपा करे प्रभू आपणी छेड़ कोई ना छेड़े, छेड़े बचया कोई रहण ना पाईआ। चार जुग दे भौंदे अन्तम आ गए विच्च गेड़े, बाहर सके ना कोई कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब इक्को इक्क अखवाईआ।

अद्धी रात तक्के राह, नेत्र नैण उठाया। साहिब सतिगुर मिले मलाह, निहकलंका नाउँ धराया। भगतां देवे इक्क सलाह, दूजा मंतर ना कोई पढ़ाया। शिवदुआला मट्ठ मन् दर मस्जिद गुरूदुआर काया अंदर दए वखा, इट्ट गारा ना कोई लगाया। जिस दुआरउँ शास्त्र सिमरत वेद पुरान गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लए बणा, सो गृह गुरमुखां दए दरसाया। जिथ्थे वसे बेपरवाह, दूजा नज़र कोई ना आया। ओथे इक्को ढोला इक्को राग रहे गा, छत्ती राग भेव ना राया । सो मंतर अन्तर साहिब दयाल दए वसा, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैनड़ी रंग चढ़्हाया।

भिन्नड़ी रैण मुख चुक्के नक़ाब, परदा कोई रहण ना पाईआ। परवरदिगार करे आदाब, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। दर दुआर करे सलाम, अलैकम कोई ना दए वडयाईआ। प्रगट वेखे इक्क अमाम, नूरो नूर नूर रुशनाईआ । जिस दा ईसा मूसा मुहम्मद बणया ग़ुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। सो साहिब प्रगट होया विच्च जहान, निरगुण जोती जामा पाईआ। भगत दुआरा साढे तिन्न हत्थ मनार, छत्ती जुग दा खेल महान, नानक वेखण आवे चाईं चाईंआ। गोबिन्द रत्त नीहां हेठ दब्बी आण, मेहरवान हो सहाईआ । पहली चेत्र खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणा राह चलाईआ। आपणा देवे बलीदान, गुरमुख बली ना कोई चढ़्हाईआ। अग्गे हरिसंगत मिले सचखण्ड मकान, दूजा मन्दर ना कोई वखाईआ। दूर दुराडा ऊँचो ऊँच नेरन नेरा हो के वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच्च मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ।

भिन्नड़ी रैण हत्थ पा कलीरे, पल्लू लाल सीस टिकाईआ । श्री भगवान मेरे बस्तर वेख चीरे, मेहर नज़र उठाईआ। चार जुग दे विछड़े वीरे, गुरमुख सज्जण दे मिलाईआ। गोबिन्द कह के गिआ एका रंग रंगावां नाई छींबे झीरे, ऊँच नीच कोई रहण ना पाईआ। पहली चेत्र सभ दी बदल दए तकदीरे, तकसीर कोई रहण ना पाईआ। दर आयां दी

कट दे भीड़े, तेरा मुल्ल ना लागे राईआ। मैं थक्क गई बह के रंगले पीहड़े, मेरा घुंड ना कोई चुकाईआ। तूं आइउँ बेनज़ीरे, नज़र मेहर इक्क उठाईआ। मैं वेंहदी रही ऊनी साल तेरा खेल धीरे धीरे, ध्यान तेरे चरन लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत हीऊड़े अन्त रहण ना पाईआ।

अन्त पूरी करां आस, सो पुरख निरञ्जण आप जणाइंदा । जुग चौकड़ी बुझावां प्यास, हरि पुरख निरञ्जण दया कमाइंदा। जन भगतां होवां दासी दास, एकंकारा आप समझाइंदा। आदि निरञ्जण कहे करां प्रकाश, जोत निरञ्जण डगमगाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा कारज आए रास, भगत दुआरा इक्क वडिआइंदा। अबिनाशी करता कहे मैं वसां पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। पारब्रह्म कहे मैं लेखे लावां पवण सवास, साह साह आपणी झोली पाइंदा। सतिजुग दी साची शाख़, हरिजन साचे आप प्रगटाइंदा । लक्ख चुरासी विच्चों राख, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी कथा कहाणी दस्सदा रिहा बात, अन्तम नर हरि पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आसा तृष्ना अन्तम मेट मिटाइंदा।

हे प्रभू सच भगवान, की तेरी वडयाईआ। तेरा खेल वेख सर्ब शरमाण, शरअ करे लड़ाईआ। जिस दा धरदे रहे ध्यान, निरगुण निरवैर इष्ट मनाईआ। जिस ने भेज्जया बणा के काहन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण खेल कराईआ। जिस आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दिता दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस दा बोध अगाध ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुरान, लेखा धुर ना कोई समझाईआ। जिस दा सचखण्ड सच्चा मकान, परवरदिगार नूर इल्लाहीआ। सो कलिजुग अन्तम प्रगट हो विच्च जहान, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। भगत दुआरा कर परवान, सच निशान इक्क झुलाईआ। साढे तिन्न हत्थ देवे दान, आप आपणी वस्त झोली पाईआ। गुरमुख गुरसिख नच्चण कुदण गाण, गा गा शुकर मनाईआ। बाकी लक्ख चुरासी लाहे मुकाण, धर्म दुआरा नज़र किसे ना आईआ। जिस जन गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस मिले माण वडयाईआ। अबिनाशी करता निरगुण हो के आया सेव कमाण, सेवा इक्को इक्क रखाईआ। सति धर्म दा सति बणाए विधान, आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शेर दलेर भबक इक्को शब्द लगाईआ।

शब्द कहे मेरी इक्को भबक, भगवान तेरी वडयाईआ। फड़ उठावां चौदां तबक, चौदां लोक दिआं हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाए इक्को सबक, गुर अवतार पीर पैगग्बर इक्क पढ़ाईआ। तेरे नाम दा पतरा देवां परत, जिस दे उत्ते अक्खर नज़र कोई ना आईआ। जिस विच्च कोटन कोट गुर अवतार पीर पैगग्बर कीते ग़रक, डूंघी धार सार किसे ना आईआ । मार ज्वाल जुग चौकड़ी तैनूं कदे ना आया हरख, सोग चिन्ता ना कोई रखाईआ। तेरी किसे ना कीती परख, तेरा परदा सक्कया ना कोई लाहीआ। कलिजुग अन्तम कर

किरपा दिता दरस, गोबिन्द मंग मंगाईआ । पहली चेत्र प्रेम प्रीती कर जा लिखत पढ़त, जिस दा लेखा सके ना कोई मिटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां दा अग्गे देणा रहे ना धड़त, जगत आड़्हती नज़र कोई ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत, भगत तेरा राह तकाईआ। आदि अन्त लग्गी शर्त, शरअ कोई रहण ना पाईआ। हुण रहण नहीं देणा फ़रक, कबीर कूक कूक सुणाईआ। भगतो अज्ज पहली वार मंगो हो नधड़क, पारब्रह्म रिहा जणाईआ। आपणी सिधी कर लउ सड़क, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। नच्च कुद्द के मारो बड़क, सिँघ शेर मिल्या सच्चा माहीआ। अग्गों जा के आया परत, पिछल्लयां अग्गे लए लाईआ। लक्ख चुरासी होवे ग़रक, अन्त सके ना कोई बचाईआ । ओधर तक्कण अठाई नरक, राए धर्म आपणा बल वखाईआ। अक्खरां नाल अक्खरां दी लग्गी रहणी ना जड़्हत, निशअक्खर इक्को इक्क वडयाईआ। जिस दर गुर अवतार पीर पैगग्बर जगत विकारे वल्लों रक्खदे गए वरत, आसा तृष्ना माया ममता मोह चुकाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्द अगम्मी रिहा कड़क, ढोला इक्को इक्क सुणाईआ। पहलों गोबिन्द कोलों रह गई रड़क, हुण बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ।

गुरसिख कहण असां कसे लंगोटे, मिल के आए वाहो दाहीआ। हत्थ विच्च फड़े छुरीआं सोटे, किरपानां रहे वखाईआ । जट्ट माझे दे बड़े मोटे, किशन सिँघ रूप जणाईआ । जे गोबिन्द वेले रह गए थोथे, हुण बाकी कोई रहण ना पाईआ। श्री भगवान आप आ के वेखे आपणे पोते, पोतरे आपणी गोद सुहाईआ। अग्गे पैण ना देवे मोच्छे, हत्थ खण्डा ना कोई उठाईआ। पिछले सभ दे कढ्ढ देवे रोसे, रुस्सया कोई रहण ना पाईआ। जो लुक्कया किसे गोशे, फड़ बाहों लए उठाईआ। अग्गे मार्ग लाए सौखे, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। पहली चेत्र जिन्हां नूं हत्थ आ गए मौके, फेर पीर पैगग्बर नज़र किसे ना आईआ। हालीओ तुहाढ्ढे पूरे हो गए जोते, जोतरा अग्गे ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रिहा वडयाईआ।

भगत कहण असीं बणे बलवान, बल आपणा आप धराया। पहलों इक्क इक्क नूं मिलदा रिहा भगवान, हुण इकट्ठयां हो के झुरमट पाया। जिन्नां चिर ना देवे दात, बाहर निकल किते ना जाया। सारे करो इक्क ज़बान, कीता कौल ना कोई भुलाया। पिछला सभ ने छड्डया ईमान, इक्को निरँकार नज़री आया । गुरदर मन्दर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ चले दुकान, साहिब सतिगुर हट्ट ना कोई वखाया। जिन्हां सच्चा पातशाह पारब्रह्म सुआमी मिल्या आण, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि संगत रिहा दृढ़ाया ।

हरि संगत कहे असीं उठांगे। साचा नाम प्रभ तों लुट्टांगे। अगला हाल सारा पुच्छांगे। दिलबर हो के, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अग्गे फेर कदे ना लुकांगे। हरि संगत कहे मंग दे असाडी, क्यों जुग जुग लारा लाईआ। धक्के मारन आंढी गुआंढी, तेरी सार कोई ना पाईआ। गुरसिख आत्म तेरे प्रेम बांदी, प्रीतम

तेरा नाम धिआईआ । इक्को ढोला सच्चा गाँदी, गा गा शुकर मनाईआ। जगत कोलों ना कदे शरमांदी, जिस मिल्या प्रीतम माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ।

ढोल वाल्या वजा ढोल, हरि ढोला आप सुणाइंदा। साहिब जिन्हां दे वस्सया कोल, सो गुरमुख मुख ना कदे शरमाइंदा। उच्ची सारे कहो बोल, श्री भगवान फेरा पाइंदा। गोबिन्द नाल कीता कौल, अन्तम तोड़ निभाइंदा। पहली चेत्र सभ दे अंदर जाए मौल, मौला आपणा रूप वटाइंदा । हरि संगत ना जाए डोल, लक्ख चुरासी आप डुलाइंदा। वेखयो कोई ना रिहो अनभोल, सुत्यां आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परदा देवे खोल्ह, अंदर वड़ वड़ दरस दखाइंदा।

आत्म दरस दिखावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा । पहली चेत्र रुत्त सुहावेगा। अबिनाशी अचुत फेरा पावेगा। जन भगतां राग अलावेगा। ढोला इक्को इक्क गावेगा। हरि संगत नाच नचावेगा । गुरमुख वड्डिआवेगा। मनमुख नैण शरमावेगा। अद्धी रात रंग चढ़्हावेगा । आत्म सेजा पलंघ आसण लावेगा। नाम मरदंग वजावेगा। इक्कीयां सिर दस्तार सजावेगा। कमरकसा इक्क वखावेगा। जो हरी अनन्द छड्ड के नस्सा, सो मुड़ के घर घर आवेगा। गलों कट्ट के जम दा रसा, आपणे नाल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी धर धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां इक्को नाम वखावेगा।

पहली चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
चौथी मंज़ल उत्ते

सच तख़त प्रभ साचा चढ़या, निरगुण निरवैर वड्डी वडयाईआ । आपणी करनी आपे करया, करता पुरख सच्चा शहनशाहीआ। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन विच्च ना आईआ। निर्भय हो कदे ना डरया, भउ आपणा सर्ब जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल्ल अट्टल करे रुशनाईआ।

सच महल्ले चरन रक्ख, सो पुरख निरञ्जण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरञ्जण हो प्रतक्ख, एकंकारा भेव चुकाइंदा । आदि निरञ्जण कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अबिनाशी करता बण के दास, साची सेव कमाइंदा। श्री भगवान खेल तमाश, दो जहानां वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ लहणा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। सच दुआरे कर निवास, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी पूरी करनहारा आस, आसा इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा।

साचा खेल चेत महीना, एकंकार इक्क वडयाईआ। उनी साल बणया रिहा नबीना,

निरगुण अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर लोक तीना, त्रैगुण माया हुक्म मनाईआ। हुक्मे अंदर रंग चाढ़्हे भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ । हुक्मे अंदर करया ठांडा सीना, अगनी तत्त ना लागे राईआ। हुक्मे अंदर मरना जीणा, जीवण जुगत दए जणाईआ। हुक्मे अंदर होए अधीना, बण सेवक सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर बण परबीना, पारब्रह्म प्रभ आपणा बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर सभ कुछ छीना, देवणहार आप वडयाईआ।

हुक्मे अंदर लवे छीन, शहनशाह आपणा हुक्म जणाइंदा। हुक्मे अंदर करे तलकीन, तालब तुलबा आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर करे मस्कीन, निर्भय भौ इक्क वखाइंदा। हुक्मे अंदर खेल करे जल मीन, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक्क रुशनाइंदा।

हुक्मे अंदर सच दुआर, सच सच वडयाईआ। हुक्मे अंदर सच घर बार, सचखण्ड सुहाईआ । हुक्मे अंदर जोत उजिआर, नूरो नूर डगमगाईआ। हुक्मे अंदर परवरदिगार, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। हुक्मे अंदर खोल्ह कवाड़, बन्द ताकी कुंडा लाहीआ। हुक्मे अंदर थिर घर पावे सार, महल्ल अट्टल करे रुशनाईआ । हुक्मे अंदर शब्दी धार, शब्द रूप समाईआ। हुक्मे अंदर राज जोग सिकदार, शहनशाह आपणा हुक्म चलाईआ। हुक्मे अंदर भिक्खक बणे भिखार, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। हुक्मे अंदर दाता दानी देवणहार, वड वड्डा वड वडयाईआ। हुक्मे अंदर खोल्ह कवाड़, मन्दर अंदर इक्क सुहाईआ। हुक्मे अंदर नार कन्त भतार, हुक्मे अंदर सेज सुहाईआ। हुक्मे अंदर अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर वंड वंडाईआ। हुक्मे अंदर सुत दुलार, शब्दी बेटा इक्को जाईआ। हुक्मे अंदर कर विहार, बिवहारी दए समझाईआ। हुक्मे अंदर हिलाए तार सतार, आपणा हुक्म मनाईआ। हुक्मे अंदर करे कार, करता आपणी कल धराईआ । हुक्मे अंदर कर पसार, विष्नूं देवणहार वडयाईआ। हुक्मे अंदर अमृत धार, अमर अमर जणाईआ । हुक्मे अंदर ब्रह्मा खोल्ह किवाड़, कँवल कँवल दरसाईआ। हुक्मे अंदर सुंन अगम्मी खेल नयार, धूआंधार वखाईआ। हुक्मे अंदर दीआ बाती कर उजिआर, कमलापाती सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर अन्तर शंकर कर उजिआर, मेहर नज़र नज़र उठाईआ । हुक्मे अंदर बण विचोला सिरजणहार, साचा ढोला दए सुणाईआ। हुक्मे अंदर तोला बणे आप निरँकार, साचा कंडा हत्थ उठाईआ। हुक्मे अंदर रक्खे उहला अगम्म अपार, भेव कोई ना पाईआ । हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव बणाए भिखार, तिन्ने मंगण झोली डाहीआ । हुक्मे अंदर इच्या अपार, पारब्रह्म प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर सतो गुण विचार, आप आपणा रंग वखाईआ। हुक्मे अंदर तमो बण वणजार, तिन्हां गंढ दिवाईआ। हुक्मे अंदर खेल करे करतार, आप आपणा परदा लाहीआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त कर पसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ पवाईआ। हुक्मे अंदर रकत बूंद पावे सार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। हुक्मे अंदर नव नौं खोल्ह कवाड़, दर दर भेव चुकाईआ। हुक्मे अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तिष्ना लए प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर माया ममता शिंगार, मोह मुहब्बत इक्क समझाईआ। हुक्मे अंदर नार कन्त

भतार, हुक्मे अंदर सेज वडयाईआ। हुक्मे अंदर खेले खेल अपर अपार, अपरंपर वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर नाम निधाना बोल जैकार, जै जैकार करे शनवाईआ। हुक्मे अंदर निशअक्खर कर त्यार, रूप रेख ना कोई वखाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म वरतार, हुक्म हुक्म किहा ना जाईआ। हुक्मे अंदर हो उजिआर, हुक्मे अंदर करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर चार खाणी बण वणजार, वणज इक्को इक्क दरसाईआ। हुक्मे अंदर शब्द नाद धुनकार, एका राग अलाईआ। हुक्मे अंदर निर्मल जोत उजिआर, नूर नूर रुशनाईआ। हुक्मे अंदर धूआंधार, सुंन अगम्म रखाईआ। हुक्मे अंदर कँवल कँवली भरे अपार, अमृत बूंद समाईआ। हुक्मे अंदर सहँस दल वेखणहार, हुक्मे अंदर परदा लाहीआ। हुक्मे अंदर ईड़ा पिंगल करे ख़बरदार, साचा हुक्म आप जणाईआ। हुक्मे अंदर टेडी बंक वेखणहार, डूंघी भवरी फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर दसवें देवणहारा माण, दह दिशा वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर लेखा जाणे बोध अगाध बोध ज्ञान, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। हुक्मे अंदर विष्न देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हुक्मे अंदर ब्रह्म करे परवान, पारब्रह्म सरनाईआ। हुक्म अंदर कर कल्याण, संसा रोग मिटाईआ। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया कर प्रधान, प्रधानगी इक्को इक्क वखाईआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त निशान, निशाना आपणे हत्थ रखाईआ। हुक्मे अंदर शब्द महान, शब्दी शब्द आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म आप रखाईआ।

हुक्मे अंदर होए आप, आपणा हुक्म आप चलाइंदा। हुक्मे अंदर माई बाप, पिता पूत गोद उठाइंदा। हुक्मे अंदर साचा जाप, तूं मेरा मैं तेरा साक अखवाइंदा। हुक्मे अंदर पत लए राख, सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। हुक्मे अंदर जोड़े नात, नाता बिधाता मेल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर सुणाए गाथ, अगम्म अथाह दृढ़ांइंदा। हुक्मे अंदर दरसाए आपणी ज़ात, अजाति रूप ना कोई वटाइंदा। हुक्मे अंदर बैठा रहे इकांत, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। हुक्मे अंदर खेल करे बहु भांत, बिध आपणी ना किसे जणाइंदा। हुक्मे अंदर देवणहारा दात, किरन किरन सूरज चन्द चमकाइंदा। हुक्मे अंदर वेखणहारा साख्यात, साहिब आपणा रूप धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा ।

हुक्मे अंदर खोल्हे ताक, आप आपणी दया कमाईआ। हुक्मे अंदर होए पाक, पुनीत इक्को इक्क अखवाईआ। हुक्मे अंदर बणे साक, सज्जण साहिब सच्चा माहीआ। हुक्मे अंदर चढ़्हे राक, असव घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। हुक्मे अंदर चारे खाणी लए भाख, अंडज जेरज उत्भुज सेतज माण दिवाईआ। हुक्मे अंदर वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर इच्छआ करे आस, आसा आपणे विच्च धराईआ। हुक्मे अंदर शाहो शाबाश, शहनशाह आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म दए वडयाईआ।

हुक्मे अंदर शब्दी धार, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव

अवतार, त्रैगुण आपणा मेल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर पंज तत्त अखाड़, निरगुण सरगुण नाच नचाइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्द पसार, मण्डल मंडप आप सुहाइंदा। हुक्मे अंदर चारे खाणी कर त्यार, बोध अगाधी नाम दृढ़ांइंदा। हुक्मे अंदर चारे वेद करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्म दए आधार, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म सुणाइंदा। हुक्मे अंदर आत्म परमात्म करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। हुक्मे अंदर ईश जीव वणजार, साचा हट्ट खुल्हाइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण करे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क दृढ़ांइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल कराइंदा।

हुक्मे अंदर चार खाणी, चार चार वंडाईआ। हुक्मे अंदर चार बाणी, चार चार समझाईआ। हुक्मे अंदर चार जुग कहाणी, कहि कहि गए दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर चार वेद पराणी, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर चार कुण्ट निशानी, नूर नुराना जोत रुशनाईआ। हुक्मे अंदर अकथ्थ कहाणी, गहर गम्भीर सुणाईआ। हुक्मे अंदर अमृत बाणी, अंमिउँ रस आप वरताईआ। हुक्मे अंदर नूर नुरानी, जोती जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर साची बाणी, आपणा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म जणाईआ।

हुक्मे अंदर पंज तत्त, तत्तव वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर बन्न्हे नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। हुक्मे अंदर करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कल जणाइंदा। हुक्मे अंदर देवे वथ्थ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। हुक्मे अंदर वसे घट घट, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। हुक्मे अंदर खेल बाज़ीगर नट, सवांगी आपणा सवांग रचाइंदा। हुक्मे अंदर बणे कमलापत, कँवल नैण डगमगाइंदा। हुक्मे अंदर रक्खे धीरज जत, सति सन्तोख आप दृढ़ांइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा।

हुक्मे अंदर तख़त ताज, तख़त निवासी लए बणाईआ। हुक्मे अंदर जोग राज, रय्यत दए समझाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण काज, करनी करता आप कराईआ। हुक्मे अंदर देवे दाज, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हुक्मे अंदर मार आवाज़, पारब्रह्म ब्रह्म लए उठाईआ। हुक्मे अंदर रक्खे लाज, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। हुक्मे अंदर बणे गुरू महाराज, शाह पातशाह आप अखवाईआ। हुक्मे अंदर चलाए जहाज़, सेवक इक्को इक्क दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर करे नाच, जुग जुग वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर खेल तमाश, ख़ालक वेखे बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर पूरी आस, आसा पूरन आप हो जाईआ। हुक्मे अंदर करे अगम्मी बात, निशअक्खर अक्खर पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर देवे साथ, सगला संग निभाईआ। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

हुक्मे अंदर बणे ब्रह्म, पारब्रह्म वंड वंडाइंदा । हुक्मे अंदर बणे कर्म, निहकर्मी रूप

धराइंदा। हुक्मे अंदर वेखे वरन, वरन बरन जणाइंदा। हुक्मे अंदर भेव बरन, बरनी बरन समझाइंदा । हुक्मे अंदर नेत्र हरन फरन, काया मन्दर इक्क टिकाइंदा। हुक्मे अंदर सतिगुर चरन, सो पुरख निरञ्जण आप समझाइंदा। हुक्मे अंदर साचे पौड़े चढ़्हन, पौड़ा इक्को इक्क वडिआइंदा। हुक्मे अंदर नाम निधाना पढ़न, विष्न ब्रह्मा शिव ढोला गाइंदा । हुक्मे अंदर करनी करन, करता आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अंदर धरनी धवल, धरनी वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क जणाइंदा ।

हुक्मे अंदर पारब्रह्म अपार, आपणी खेल कराईआ। हुक्मे अंदर ब्रह्मा सुत दुलार, सन्त कुमार वडयाईआ। हुक्मे अंदर बराह करया ख़बरदार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर यगै पुरुष खोल्ह कवाड़, नेत्र नैण जणाईआ। हुक्मे अंदर हाव ग़रीव पार उतार, उतर पूरब दिशा दए समझाईआ। हुक्मे अंदर नर नरायण खेल करे करतार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। हुक्मे अंदर कपल मुन दए आधार, हुक्मे अंदर दत्ता त्रै कर पसार, भेव अभेद खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर रिखव देव चरन भिखार, भिख्खया इक्को इक्क वरताईआ। हुक्मे अंदर पिरथू धार, धरनी धवल मथन लाईआ। हुक्मे अंदर मतस होया ख़बरदार, जल जल रूप समाईआ । हुक्मे अंदर कछप चुक्के भार, मंधरा पिट्ठ उठाईआ। हुक्मे अंदर धनन्तर मंगे दान, आपणी झोली डाहीआ। हुक्मे अंदर मोहणी होया बलवान, रूप अनूप धराईआ। हुक्मे अंदर हँसा गावे गाण, ब्रह्मा सुत माण मिटाईआ । हुक्मे अंदर हरनाकश कर कल्याण, नर सिँघ आपणी कल धराईआ। हुक्मे अंदर बावन हो प्रधान, बल राजे पार कराईआ। हुक्मे अंदर गज सार पावे आण, तन्दूआ तन्द कटाईआ । हुक्मे अंदर धूरू देवे ज्ञान, नर नरायण सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर परस राम करे कल्याण, मेहर नज़र उठाईआ। हुक्मे अंदर दसरथ बेटा राम, रघवंस इक्क वडयाईआ। हुक्मे अंदर वेद व्यासा हो प्रधान, कवारी कन्या मिले वडयाईआ। हुक्मे अंदर काहना कृष्ना नौजवान, नाम बंसरी गिआ वजाईआ। हुक्मे अंदर मूसा दए ध्यान, मुसलसल इक्को धार वखाईआ । हुक्मे अंदर ईसा कर प्रधान, पिता पूत राह जणाईआ। हुक्मे अंदर मुहम्मद वेख निधान, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर सच निशान, धुरदरगाही आप वखाईआ । हुक्मे अंदर आप अमाम, आपणा भेव जणाईआ। हुक्मे अंदर नौजवान, साची खेल कराईआ। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ।

हुक्मे अंदर नानक रंग, निरगुण पंज तत्त चढ़्हाया। हुक्मे अंदर अञ्जण मरदंग, साचा ढोला इक्को गाया। हुक्मे अंदर अमरदास तरंग, अमर अमर बरसाया। हुक्मे अंदर राम दास मिल्या अनन्द, अनन्द इक्को इक्क वरताया। हुक्मे अंदर अरजण चढ़या चन्द, लोकमात रुशनाया। हुक्मे अंदर खेल हरिगोबिन्द, पुरख अकाल दए वखाया। हुक्मे अंदर हरिराए मंगे मंग, ख़ाली झोली लए भराया। हुक्मे अंदर हरिकृष्न बाल अवस्था जगत जहान कीता रंड, आप आपणा बिरध धराया। हुक्मे अंदर तेग़ बहादर गाया छन्द, सोहला इक्को इक्क दृढ़ाया। हुक्मे अंदर गोबिन्द मिल्या सूरा सर्बंग, पुरख अकाल परदा लाहिआ। हुक्मे अंदर

वंडी वंड, साचा हुक्म आप वरताया। हुक्मे अंदर साचा छन्द, चार वेद ढोला गाया। हुक्मे अंदर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क रखाया।

हुक्मे अंदर वेद पुरान, पुरानी जीव जंत समझाईआ। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत करे ध्यान, ध्यानी ध्यान ध्यान लगाईआ। हुक्मे अंदर गीता ज्ञान, अठ्ठ दस दए वडयाईआ । हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान, हुक्मे अंदर बाईबल सिफ्त सालाहीआ । हुक्मे अंदर नानक शब्द गुण निधान, धुर संदेसा दए सुणाईआ। हुक्मे अंदर गोबिन्द मेला विच्च जहान, पुरख अकाला आप जणाईआ। हुक्मे अंदर देवणहारा धुर फ़रमाण, जुग जुग शनवाईआ। हुक्मे अंदर लेखा लिख लिख गए ब्यान, बिआना दरगाह साची गए टिकाईआ। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी होए कल्याण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रहण ना पाईआ। हुक्मे अंदर भगत करे परवान, नाम परवाना हत्थ फड़ाईआ। हुक्मे अंदर धरू प्रहिलाद करी कल्याण, अमरीक आपणी गोद बहाईआ। हुक्मे अंदर बल बावन दिता दान, दानी इक्को नज़री आईआ। हुक्मे अंदर जनक करी कल्याण, भेव अभेद खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर हरी चन्द दिता ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। हुक्मे अंदर बिदर दिता निशान, हुक्मे अंदर सुदामा आपणी गोद बहाईआ। हुक्मे अंदर जैदेव करे कल्याण, हुक्मे अंदर नामदेव वडयाईआ। हुक्मे अंदर धन्ना इक्क निशान, हुक्मे अंदर बेणी संग निभाईआ। हुक्मे अंदर तरलोचण करे ध्यान, हुक्मे अंदर सैण सेवा लाईआ। हुक्मे अंदर गनका करी पार, हुक्मे अंदर बधक दए वडयाईआ। हुक्मे अंदर रविदास चुमिआरा सेवा करे अपार, पाणां गंढे चाईं चाईंआ। हुक्मे अंदर गंगा धार जल धार, जल जल रूप समाईआ। हुक्मे अंदर कबीर जुलाहा सद्द सच्चे दरबार, सच दुआरा दए वखाईआ। इक्को नज़र आए करतार, दूजा रूप ना कोई जणाईआ। हुक्मे अंदर सच शिंगार, शहनशाह आपणा आप लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म विच्च रक्खे वडयाईआ ।

हुक्मे अंदर आदि अन्त, हुक्म हुक्मी खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर श्री भगवन्त, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। हुक्मे अंदर साचा मंत, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव खेल अगणत, हुक्मे अंदर करोड़ ततीसा धार वखाइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतार भगत, भगवान आपणा हुक्म मनाइंदा । हुक्मे अंदर पीर पैगग्बर बणाए बणत, हुक्मे अंदर आपणी खेल कराइंदा । हुक्मे अंदर साचे सन्त, साहिब सतिगुर आप उठाइंदा। हुक्मे अंदर गुरमुख लक्ख चुरासी विच्चों जीव जंत, जीव जंत आपणी कुल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म वरताइंदा।

हुक्मे अंदर हुक्म डूंघा, नज़र किसे ना आईआ। हुक्मे अंदर नानक बणया सूंघा, सचखण्ड दुआरे फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर प्रेम रस दा बणया चूंघा, रस इक्को इक्क झोली पाईआ। हुक्मे अंदर मारया हूंगा, हनोरा इक्को इक्क सुणाईआ। हुक्मे अंदर काया माटी वज्जे तुणका, तन्द सतार नाड़ बहत्तर नाद जणाईआ। हुक्मे अंदर अमृत झिरना झिरे बूंदी

बूंदा, कँवल कँवल उलटाईआ। हुक्मे अंदर बणे गूंगा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ । हुक्मे अंदर होवे ऊंधा, नैण सके ना कोई खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर बणे ढूंडा, ढूंड वेखे सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अंदर वेखे चोटी चूंडा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए जणाईआ।

हुक्मे अंदर लिखे लेख, लेखा आपणा आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर धरे भेख, वेस अनेक वटाइंदा। हुक्मे अंदर वसे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा । हुक्मे अंदर दए संदेस, गुर अवतार पीर पैगग्बर पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर लक्ख चुरासी वेखे खेत, गृह मन्दर खोज खुजाइंदा। हुक्मे अंदर कर उतपत, सन्त भगत आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अंदर खोल्हे भेत, परदा आपणा ना कोई रखाइंदा। हुक्मे अंदर करे वेंत, आप आपणी वंड वंडाइंदा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा ।

हुक्मे अंदर बणे विचोला, शब्दी रूप धराईआ। हुक्मे अंदर बणे गोला, निरगुण सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर गाए ढोला, सोहँ राग अलाईआ। हुक्मे अंदर बणे तोला, नाम कंडा हत्थ उठाईआ। हुक्मे अंदर बदले चोला, गुप्त रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर रक्खे परदा उहला, नज़र किसे ना आईआ । हुक्मे अंदर बणे मौला, मौला रूप आप हो जाईआ। हुक्मे अंदर करे कौला, गुर अवतार पीर पैगग्बर बंधन पाईआ। हुक्मे अंदर पाए रौला, शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान दए दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर चुक्के डोला, लक्ख चुरासी आपणे कंध उठाईआ। हुक्मे अंदर खेले होला, आपणा होला ना किसे समझाईआ। हुक्मे अंदर बणया रहे भोला, भाउ आपणे विच्च छुपाईआ। हुक्मे अंदर वेखे धरनी धरत धौला, हुक्मे अंदर ज़िमी असमान फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर बैठा रहे अडोला, डुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ।

हुक्मे अंदर धुर संदेसा, आदि पुरख सुणाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्मा विष्न महेशा, इक्को राह चलाइंदा। हुक्मे अंदर त्रै पंज दए आदेसा, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतार जाणे भेखा, भेखी आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अंदर लिखणहारा लेखा, कलम दवात ना कोई रखाइंदा। हुक्मे अंदर बणे बणता, नित नित वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर खेले खेडा, खिलाड़ी इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आप भुआइंदा।

हुक्मे अंदर खेल अपारा, अपरंपर आप कराईआ। हुक्मे अंदर सो पुरख निरञ्जण बण वणजारा, साचा हट्ट चलाईआ। हुक्मे अंदर हरि पुरख निरञ्जण तोलणहारा, नाम कंडा हत्थ उठाईआ। हुक्मे अंदर एकँकार साची धार बोलणहारा, अनबोलत राग अलाईआ। हुक्मे अंदर आदि निरञ्जण कर उजिआरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर अबिनाशी करता ला अखाड़ा, निरगुण आपणा वेस वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर श्री भगवान दए हुलारा,

सच हुलारा इक्क वखाईआ। हुक्मे अंदर पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ । हुक्मे अंदर ब्रह्म धारा, लक्ख चुरासी जीव वडयाईआ। हुक्मे अंदर पुरख नारा, नार पुरख गंढ पुआईआ। हुक्मे अंदर खेल नयारा, निरगुण निरवैर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क वरताईआ ।

हुक्मे अंदर सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप बणाया। हुक्मे अंदर पाई वंड, थिर घर आपणा राह जणाया। हुक्मे अंदर गाया छन्द , शब्द मेरा भेव चुकाया। हुक्मे अंदर दिता अनन्द, अनन्द अनन्द विच्च जणाया। हुक्मे अंदर मुकाया पन्ध, बण पान्धी फेरा पाया। हुक्मे अंदर नार दुहागण होए रंड, हुक्मे अंदर कन्त सुहाग हंढाया। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म दए वडिआया।

हुक्मे अंदर आदि जुगादि, जुग जुग खेल कराईआ। हुक्मे अंदर हो विस्माद, विस्मादी रूप समाईआ। हुक्मे अंदर वजाए नाद, अनादी धुन शनवाईआ। हुक्मे अंदर लडाए लाड, निरगुण आपणी गोद बहाईआ। हुक्मे अंदर मेटे वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर जगत चौकड़ी जुग भुआईआ।

हुक्मे अंदर अक्खर रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। हुक्मे अंदर सेज पलंघ, आत्म परमात्म आप सुहाइंदा। हुक्मे अंदर नाद मरदंग, गुर अवतारां आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर निझर झिरना अमृत देवे अनन्द, अनन्द आपणे विच्च प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर दूई द्वैती ढावे कंध, भाण्डा भरम भौ भन्नाइंदा। हुक्मे अंदर कूड़ी क्रिया करे खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा नाम चमकाइंदा। हुक्मे अंदर होवे बख्शंद, बख्शिश इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाइंदा।

हुक्मे अंदर धुर दरबारा, आदि पुरख लगाया । हुक्मे अंदर हो उजिआरा, सच सिँघासण सोभा पाया। हुक्मे अंदर शाहो भूप सिकदारा, शहनशाह आपणा नाउँ प्रगटाया। हुक्मे अंदर सीस जगदीस ताज सोहे अपारा, नज़र किसे ना आया। हुक्मे अंदर पंचम बन्ने्ह धारा, पंचम मुख मुख वडिआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराया।

हुक्मे अंदर लक्ख चुरासी नाता, खाणी चार चार वडयाईआ। हुक्मे अंदर पुरख बिधाता, बिध आपणे हत्थ रखाईआ। हुक्मे अंदर हो प्रकाशा, घर घर जोत जगाईआ। हुक्मे अंदर पवण सवासा, सास सास समाईआ। हुक्मे अंदर पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। हुक्मे अंदर होए उत्तम ज़ाता, हुक्मे अंदर नीच नीच वडयाईआ । हुक्मे अंदर बणे कमलापाता, हुक्मे अंदर नारी रूप वखाईआ। हुक्मे अंदर गाए आपणा साका, साहिब सतिगुर महिमा अकथ्थ जणाईआ। हुक्मे अंदर पुच्छे वाता, जुग जुग फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ।

हुक्मे अंदर आदि जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। हुक्मे अंदर शब्द सति पढ़ाया, इक्को गुण वडयाईआ। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव मार्ग लाया, चरन कँवल सरनाईआ। हुक्मे अंदर त्रै पंज जोड़ जुड़ाया, पंच पचीस वेख वखाईआ । हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण वंड वंडाया, रकत बूंद करी कुड़माईआ। हुक्मे अंदर महल्ल अट्टल रुशनाया, काया सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर पारब्रह्म ब्रह्म विच्च समाया, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। हुक्मे अंदर शब्द अनाद नाद धुन गाया, आत्मक राग सुणाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैगग्बर नाउँ धराया, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। हुक्मे अंदर सच संदेसा सदा सदा सद घलाया, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ।

हुक्म सुण शब्द दुलार, शब्द ध्यान लगाईआ। तूं वड्डा दाता बेऐब परवरदिगार, बेपरवाह तेरी शहनशाहीआ। कर किरपा मोहे दे आधार, इक्क तेरी मंग मंगाईआ। निरगुण रूप कर त्यार, महांबली तेरी शरनाईआ। पुरख अबिनाशी दे प्यार, सच सच समझाईआ। महांकाल कर ख़बरदार, तेरी सेव लगाईआ। महांकाल कहे प्रभ तूं दयाल, तेरे हत्थ वडयाईआ। शब्द तेरा बणया लाल, मैं शब्दी सेव कमाईआ। मेरा इक्को मन्न सवाल, दोए जोड़ पिआ सरनाईआ। जिंनां चिर मेरे नाल ना देवें काल दयाल, तेरी करे ना कोई वडयाईआ। जो उपजिआ सो होए बेहाल, अन्त कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वडयाईआ ।

महांकाल तेरी पूरी आसा, हुक्मे आप कराइंदा। हुक्मे अंदर हुक्म भरवासा, हुक्मी धीर धराइंदा। महांकाल काल देवे साथा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार धार विच्चों उपजाइंदा।

काल कहे प्रभ मेरी अरज़ोई, नेत्र नैणां नीर वहाया। मैनूं मिले ना किते ढोई, थान थनंतर नज़र कोई ना आया। तुध बिन सहारा देवे ना कोई, तेरे अग्गे वास्ता पाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया।

महांकाल काल करे सफ़ारश, बोल बोल जणाईआ। प्रभ तेरा लेखा जिंनां चिर ना आवे विच्च इबारत, हरफ़ हरफ़ ना कोई दृढ़ाईआ। तूं करनहारा घाड़त, अनुभव भेव ना कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ।

हुक्मे अंदर काल महांकाल, महिमा आपणे हत्थ रखाइंदा। हुक्मे अंदर हो दयाल, भिक्खक भिच्छया झोली पाइंदा। हुक्मे अंदर खेल निराल, सो साहिब सतिगुर आप कमाइंदा। हुक्मे अंदर चित्रगुप्त करे बहाल, साचा लेखा हत्थ फड़ाइंदा। हुक्मे अंदर राए धर्म लए उठाल, धुर संदेसा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा।

काल महांकाल राए धर्म चित्रगुप्त, चार रहे जणाईआ। तेरा खेल ना सके भुगत, भगवन तेरे हत्थ वडयाईआ । जिन्नां चिर दस्से ना आपणी जुगत, पंजवां हिस्सा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जो सभ दा मार्ग अखवाईआ। पुरख अबिनाशी दीना नाथ, दीन दयाल अखवाइंदा। चौहां देवां इक्को साथ, लाड़ी मौत समझाइंदा। लक्ख चुरासी करे खाज, खाता अन्त ना कोई भराइंदा। देवणहारा निरगुण दात, निरवैर आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा।

हुक्मे अंदर मौत लाड़ी, काल महांकाल करे कुड़माईआ। चित्रगुप्त खेल अपारी, हरि लेखा दए समझाईआ। वेख वखाए घड़न भन्नणहारी, समरथ पुरख वड्डी वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ।

पंचम उठ करन सलाह, चरन ध्यान लगाया । हुक्मे अंदर मिल्या राह, हुक्मी हुक्म वड वडिआया। जुग चौकड़ी सेवा देवे ला, सिर आपणा हत्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाया।

हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी चार, कोटन काल काल बिताईआ। हुक्मे अंदर लेखा लिख लिख गए गुरू अवतार, पीर पैगग्बर मात जणाईआ। हुक्मे अंदर दीन मज़्हब ज़ात पात कर कर ख़बरदार, शब्द संदेसा गए अल्हाईआ। हुक्मे अंदर खड़ग खण्डा कटार, तीर कमान चिले गए चढ़्हाईआ। हुक्मे अंदर जंगल जूहां विच्च हो ख़वार, हुक्मे अंदर बाले नीहां हेठ दबाईआ। हुक्मे अंदर वहे गंगा जल जल धार, हुक्मे अंदर अगनी थम्म तपाईआ। हुक्मे अंदर लेखा दस्स के गए अगम्म अपार, बेअन्त वड्डी वडयाईआ। हुक्मे अंदर वेद व्यासा मंगे भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। हुक्मे अंदर पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आए विच्च संसार, उच्चे टिल्ले परबत आसण लाईआ। हुक्मे अंदर मूसा डिगा मूंह दे भार, नूुरी नूर ना झल्लया जाईआ। हुक्मे अंदर ईसा मंगे पनाह परवरदिगार, पिता इक्को नज़री आईआ। हुक्मे अंदर मुहम्मद करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हुक्मे अंदर खेल करे परवरदिगार, सांझा यार वड्डी वडयाईआ। हुक्मे अंदर अमाम मैहन्दी लए अवतार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। हुक्मे अंदर नानक शब्दी धार, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर एकंकार करतार, दूजा अंक ना कोई जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हुक्मे इक्क शनवाईआ।

हुक्मे अंदर नानक निरगुण गाया, गहर गम्भीर वडिआइंदा । हुक्मे अंदर ध्यान लगाया, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आइंदा । हुक्मे अंदर राग अलाया, नाम मंतर सति अलाइंदा। हुक्मे अंदर मंग मंगाया, आपणी झोली अग्गे डाहिंदा। कवण वेला प्रभ होए सहाया, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया, आप आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अंदर गोबिन्द लेख लिखाया, लिखया लेख ना कोई मिटाइंदा। हुक्मे अंदर यारड़ा

सत्थर इक्क हंढाया, सूलां सेज आप बहाइन्दा । हुक्मे अंदर तिखी मुखी धार जणाया, हुक्मे अंदर साची सिक्खी आप अखवाइंदा। हुक्मे अंदर धुर दी चिट्ठी लए पढ़ाया, अनडिट्ठी अक्खर ना कोई वडिआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा।

हुक्मे अंदर जुग चार, चौकड़ बंधन पाया। हुक्मे अंदर वेद चार, सिफ्ती सिफ्त सालाहिआ। हुक्मे अंदर चार कुण्ट उजिआर, उतर पूरब पच्छिम दक्खण सोभा पाया। हुक्मे अंदर चार दीवार, चारों कुण्ट घेर वखाया। हुक्मे अंदर चार वरन ख़बरदार, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश वखाया। हुक्मे अंदर चारे बाणी बोल जैकार, जैकारा परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अलाया। हुक्मे अंदर चार यार, यारी यार नाल निभाया। हुक्मे अंदर पंच प्यार, हरि पंच दए बणाया। हुक्मे अंदर सुत दुलार, नीहां हेठ दबाया। हुक्मे अंदर कर पुकार, पुरख अकाल मनाया। हुक्मे अंदर सच बोल संसार, शब्दी इक्क जणाया। हुक्मे अंदर कल कल्की लै अवतार, निहकलंक नाउँ धराया । नानक कहे उतरे आपणी वार, जोती जोत रुशनाया। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, ना कोई पिता ना कोई माया। नानक कहे साहिब दयाल, सतिगुर आपणा रंग रंगाया। गोबिन्द कहे वेखे लाल, लालन आपणे विच्च मिलाया। नानक कहे करे निहाल, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया । गोबिन्द कहे मेरा हल्ल करे सवाल, लुकिआ कोई रहण ना पाया। नानक कहे साचा मन्दर दए वखाल, जिस घर बैठा आसण लाया। गोबिन्द कहे जल्वा जलाल, नूर इक्को इक्क रुशनाया। नानक कहे जिथ्थे कबीर जोलाहा करे जुमाल, नित नेत्र दर्शन पाया। गोबिन्द कहे ओथे मेरी आपे करे भाल, फड़ बाहों गले लगाया। नानक कहे सचखण्ड सच्ची धरमसाल, छप् पर छन्न ना कोई सुहाया। गोबिन्द कहे इक्को इक्क करे प्रितपाल, मेहरवान आसण लाया। अन्तम देवे मैनूं दान, मेरी झोली मात भराया। मैं बणया बाल अञाण, आपणा आप ना कोई रखाया। पिता मात कीते कुरबान, काया वंड ना कोई वंडाया। खड़ग खण्डा सच मिआन, नाम गातरे इक्क लगाया। नाता जुड़िआ वाली दो जहान, दोए दोए आपणा राह वखाया । हुक्मे अंदर होए प्रधान, परम पुरख वेस वटाया। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी सानूं घल्लदा रिहा विच्च जहान, सच संदेसा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वडिआया।

हुक्मे अंदर गोबिन्द रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। हुक्मे अंदर डोर पतंग, गुडीया आप उडाईआ। हुक्मे अंदर सूरा सरबंग, शहनशाह अखवाईआ । हुक्मे अंदर नाम मरदंग, दो जहान शनवाईआ। हुक्मे अंदर लोआं पुरीआं लंघ, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर आदि जुगादि जुग जुग सुणावे छन्द, साचा ढोला राग अलाईआ। हुक्मे अंदर सदा सदा सद बेड़्हा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। हुक्मे अंदर कर प्रकाश सूरज चन्द, रव सस करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर बण जननी जन, सुत दुलारे गोद बहाईआ। हुक्मे अंदर घड़े लए भन्न, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाईआ। हुक्मे अंदर देवे डंन, बच्या कोई रहण ना पाईआ। हुक्मे अंदर खेल कराए श्री भगवन, भगवन आपणी कल धराईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हुक्म मनाईआ ।

हुक्मे अंदर खेल निरँकार, निरगुण नानक गिआ जणाईआ। निहकलंक महांबली आवे अवतार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा करजा दए उतार, आप आपणी सेव कमाईआ। छत्ती जुग दी पावे सार, जो मेरी नज़री आईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात वखाईआ। दीन मज़ह्हब जो वंडदा रिहा संसार, गुर अवतार हुक्म मनाईआ । सभ दा लेखा दए निवार, अन्त कोई रहण ना पाईआ। सच सच लाए दरबार, दरवाजा इक्को इक्क खुल्हाईआ। जिस नूं कहन्दे गए बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच्ची सरकार, सो शहनशाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल कराईआ।

हुक्मे अंदर आए मात, गुर अवतार पीर पैगग्बर गए जणाईआ। हुक्मे अंदर वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर सभ दी पूरी करे आस, निरासा कोई रहण ना पाईआ। हुक्मे अंदर कलिजुग त्रेता द्वापर सतिजुग दासी दास, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हुक्मे अंदर भगत भगवान रहे झाक, नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सच सच जणाईआ।

एका हुक्म जणाया आप, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी सच्चा बाप, पिता पुरख फेरा पाईआ। जिस दा करदे रहे जाप, सो करे खेल बेपरवाहीआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता इक्को इक्क जणाईआ। चार जुग दा वेखे खात, गुर अवतार पीर पैगग्बर जो बैठे वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्तम ख़ाली सभ दे करे हाथ, लहणा आपणे हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्दा इक्को नाम घलाईआ। सद्दा गिआ घर घर, श्री भगवान आप घलाया। दो जहान गए सड़, धीरज धीर ना कोई रखाया। जिस ने घाड़न लिआ घड़, सो साहिब रिहा बुलाया। निरगुण जामा आया धर, रूप रंग रेख ना कोई वखाया। भगत सुहेले साचे फड़, आपणा बंधन पाया। धुर दा ढोला आया पढ़, साचा सोहला राग अलाया। निरगुण हो के अंदर गिआ वड़, नज़र किसे ना आया। जुग जन्म दे विछड़े फड़, आपणा मेल मिलाया। गोबिन्द बाले नीहां हेठ धर, महल्ल अट्टल इक्क रुशनाईआ। करया खेल अछल अछल, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर सभ समझाया।

हुक्मे अंदर गए जाण, जाणी जाण रिहा जणाईआ। शब्दी सुत वड बलवान, बणया पान्धी राहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, भज्जे आए वाहो दाहीआ। गुर अवतार सर्ब पछताण, हरि का भेव कोई ना पाईआ। पीर पैगग्बर होए हैरान, नेत्र नैण ना सके कोई उठाईआ। काग़ज़ कलम शाही सर्ब शरमाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद परान गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दा करदे रहे वखिआन, विआखिआ लोकमात समझाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगग्बर लौंदे रहे ध्यान, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ।

जिस नूं कहन्दे रहे श्री भगवान, निरगुण दाता सच्चा शहनशाहीआ। कलिजुग अन्तम बणया प्रधान, शाह पातशाह आप अखवाईआ। दर सद्द के लए ब्यान, आपणा लेखा दिउ वखाईआ। बग़ले लै के औणी अञ्जील कुरान, गीता हत्थ विच्च रिहा फड़ाईआ। अठारां पुरान लै निशान, चार वेद उँगली लाईआ। शब्द गुर इक्क बलवान, संदेसा इक्को इक्क जणाईआ। सच दुआरा खुल्हिआ आण, सचखण्ड मिले वडयाईआ । सति धर्म दा झुल्ले निशान, निरवैर पुरख आप झुलाईआ। उनी कत्तक दिवस महान, भगत दुआरे माण वडयाईआ। थल्ले सुत्ते बाल नौजवान, सिँघ मनजीत जगदीश ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द रत्त कढ्ढी महान, मस्तक टिक्का लाईआ। पाल सिँघ दा इक्क रुपय्या कर परवान, चौथी कुण्ट दिता दबाईआ। चौथी मंज़ल साहिब सुलतान, आपणा रंग रंगाईआ। जोधा सूरबीर हो बलवान, परदा दए उठाईआ। चढ़या महल्ल अट्टल मकान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत झुलाए इक्क निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

हुक्मे अंदर मिल्या सद्दा, श्री भगवान आप जणाया। गुर अवतार पीर पैगग्बर छड्डो हद्दां, दीन मज़्हब रहण ना पाया। दर दुआरे औणा भज्जा, वार थित इक्क लिखाया । पहली चेत श्री भगवान सच सिँघासण बहि के सजा, सीस जगदीश ताज टिकाया। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जिस ने परदा कुज्जा, अन्तम मुखड़ा दए वखाया। ना बाला ना कोई नढ्ढा, बिरध जवान नज़र ना आया । भज्जा फिरे बिन ख़ाली हत्थां, पैरीं पन् ध ना कोई मुकाया । निरगुण जोत पुरख समरथ्था, भेव अभेदा रिहा खुल्हाया। पिछला लेखा गुर अवतारां पीर पैगग्बरां रट्टा, कलिजुग अन्तम दए मुकाया। अग्गे लिख के देवे पट्टा, सच वसीअत इक्क जणाया। श्री भगवान दा इक्को पता, सति संदेसा दए सुणाया ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क मनाया । हुक्म सुणिआ धुर फ़रमाणा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। हुक्म सुणिआ श्री भगवाना, गुर अवतार पीर पैगग्बर बैठे ध्यान लगाईआ। हुक्म सुणिआ नौजवाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हुक्म सुणिआ शाह सुलताना, शहनशाह इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

सुण संदेसा आए चल, आपणा पन्ध मुकाया । अग्गे दस्स आपणी गल्ल, की राग अलाया। साडे नाल ना कर वल छल, गुर अवतार वास्ताा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाया।

गुर अवतार पीर पैगग्बर वेखो आ रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। भगत दुआरे चढ़या इक्को चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। पिछली औध सभ दी गई लंघ, अग्गे राह ना कोई वखाईआ । सभ दे बिआन करे कलम बन्द, लेखा आपणे विच्च छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पुच्छे थाउँ थाईंआ।

सच सिँघासण बैठा आ, जिस दा ध्यान रहे लगाईआ। पुरख अबिनाशी फेरा पा, निहकलंक नूर धराईआ। गोबिन्द चेला नाल मिला, देवे माण वडयाईआ । चौथे घर बैठा आ, आप आपणा वेस वटाईआ। साचे भगत नाल मिला, इक्को अंक जणाईआ। लाल दुपट्टा रंग चढ़्हा, दरगाह साची नूर रुशनाईआ । लछमी खुल्ही मींढी रही वखा, पट्टी सीस ना कोई गुंदाईआ। विष्नूं तेरा होया शैदा, भगवन विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। निरगुण आदि जुगादि इक्क अदा, भरम भुलेखा सभ नूं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा नूर धराईआ।

सच सिँघासण सोभावन्त, श्री भगवान सुहाया । सच दुआर बणाए बणत, भगत भगवान वडिआया। मेल मिलौणा नार कन्त, हरि सतिगुर रूप समझाया। गीत सुहागी साचा छन्द, इक्को ढोला गाया। आत्म परमात्म मणीआं मंत, मंतर नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दुआरे आसण लाया।

आसण तेरा वेख अकाल, वज्जी सच वधाईआ । सचखण्ड बणी धरमसाल, जिस घर करे जोत रुशनाईआ। भगत वेखे तेरे लाल, इक्को रंग नज़री आईआ। निरगुण हो के बणया दलाल, बण सेवक सेव कमाईआ। मुरीदां पुच्छयां हाल, मुशर्द फेरा पाईआ। निरगुण तेरी अवल्लड़ी चाल, कोई समझ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे बैठे आईआ।

विष्नूं कहे मेरा ना कोई ब्यान, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। ब्रह्मा कहे मेरा ना कोई ज्ञान, ब्रह्म मत ना कोई जणाइंदा। शंकर कहे मेरा ना कोई निशान, त्रसूल हत्थ सुटाइंदा। त्रैगुण कहे मेरा कोई ना माण, अभिमान नज़र कोई ना आइंदा। पंज तत्त कहे मेरा ना कोई विधान, सगला संग ना कोई रखाइंदा। तेई अवतार कहण साडा ना कोई फ़रमाण, फ़रमाण तेरा नज़री आइंदा। पीर पैगग्बर कहण साडा ना कोई निशान, निशाना इक्को इक्क सुहाइंदा। नानक गोबिन्द कहण साडा ना कोई माण, इक्क तेरी ओट रखाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं सभ दा जाणी जाण, आदि जुगादि जुग जुग भुल्ल कदे ना जाइंदा। आओ, बच्चे तुसीं मेरे नादान, सभ दा लेखा आप जणाइंदा। सभ नूं करना पए परवान, धुर फ़रमाणा आप अलाइंदा। इक्को मज़्हहब इक्क ईमान, इष्ट इक्को इक्क वखाइंदा। इक्को साहिब सतिगुर काहन, इक्को गोपी नाच नचाइंदा। इक्को रमय्या होए राम, इक्को बंस इक्को वंस धराइंदा। इक्को नूर पैगग्बर सच अमाम, पीर पैगग्बर सेवा लाइंदा। एका कलमा नबी रसूल जणाए कलाम, कायनात इक्क समाइंदा। इक्को सचखण्ड वसे मकान, इक्को लक्ख चुरासी डेरा लाइंदा। इक्को नानक गोबिन्द देवे फ़रमाण, धुर संदेसा मात अलाइंदा। इक्को प्रगट होए वाली दो जहान, दोए दोए धारा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आख सुणाइंदा।

गुर अवतार आओ नेड़े, हरि सतिगुर आप बुलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पिच्छे ला

के बैठे डेरे, चोरी चोरी नैण उठाईआ। अग्गों दिसे सिँघ शेरे, हरि शब्दी रूप जणाईआ। चारों कुण्ट आ गए घेरे, बाहर निकल कोई ना जाईआ । सारे कहण चार जुग बथेरे, प्रभ कहे मेरी पलक जिंनां चिर ना लग्गे राईआ । पिछले सारे छड्ड दिउ झेड़े, घर साचे मता पकाईआ। उच्चे मन्दर चढ़्ह के प्रभ ने सभ दे ढौणे डेरे, बणया कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल वरताईआ। तेई अवतार कहण साडा तुटा नाता, पिछला संग रिहा ना राईआ। तेरा हुक्म साहिब समराथा, सदा सदा सद झोली पाईआ। तूं होएं सहाई नाथ अनाथां, दुक्खीयां दर्द दर्द वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां पूरा करें घाटा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ऊँचां नीचां देवें अमृत बाटा, रस इक्को इक्क वखाईआ। असीं रल के बहीए इक्क जमाता, पट्टी अवर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराईआ।

ईसा मूसा कहण तूं मददगार, तेरी उट तकाईआ । परवरदिगार सांझा यार, लाशरीक तेरी शहनशाहीआ । हक़ हकीकत वेख विचार, बेनज़ीर फेरा पाईआ। तेरी ताअरीफ़ कर कर गए हार, तुआरफ़ तेरा ना कोई कराईआ। होए ज़ईफ़ ना पावे कोई सार, फड़ बाहों ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हत्थ वडयाईआ।

परवरदिगार कहे सुणो बरख़रदार, सच संदेसा इक्क अलाईआ। दरगाह साची खेल अपार, धुरदरगाही आप कराईआ। मुहम्मद तेरा हौला करे भार, अहमद देवे तेरी सरनाईआ। कीता कौल पहली वार, धरत धवल वेख वखाईआ। मौला रूप हो निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । चौदां तबक खोल्ह कवाड़, मन्दर इक्क वडयाईआ। सदी चौधवीं पावे सार, चौदस चौदस चन्द रुशनाईआ। करे खेल आप ग़मख़ार, ग़मग़ीन रूप ना कोई वखाईआ। क्यों नेत्र होए शरमसार, अक्ख अक्ख ना कोई मिलाईआ। मुहम्मद दोए जोड़ कर निमस्कार, ढह पिआ शरनाईआ। अल्ला राणी वेख हाल, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। मेरा कोई ना लभ्भा साथ, साथी नज़र कोई ना आईआ। पार पत्तण ना मिल्या घाट, अद्धवाटे डेरा लाईआ। मेरा सुबर गिआ पाट, मेरा सल्लू ना कोई सुहाईआ। मेरी नक्क नत्थ ना कोई बलाक, कंगण नज़र कोई ना आईआ । बेपरवाह परवरदिगार इक्क वार लैणा झाक, तेरी झाकी मोहे भाईआ। तेरी धूढ़ी मंगाँ ख़ाक, मस्तक टिक्का लाईआ। मेरा चौदां लोकां चौदां तबकां तुटे साक, नाता कोई रहण ना पाईआ। मैनूं नज़री आए इक्को पाक, पाकीज़गी आपणी दए वखाईआ। सच प्याला देवे आबे हयात, आबरू मेरी लए बचाईआ। चरन घोड़े देवे रकाब, असव शाहसवारा फेरा पाईआ । पहली चेत्र सच महल्ले चढ़्ह के मुख तों लाह देवे नक़ाब, परदा कोई रहण ना पाईआ। ऊँची कूक सुणाए बांग, हिजर विच्च आपणा राग अलाईआ । अमाम मैहन्दी धरया सांग, सवांगी आपणा रूप वटाईआ। लैहन्दी दिशा चढ़्हे कांग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चारों कुण्ट पै जाए धांग, प्रभ प्रगट होया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संदेसा इक्को हुक्म मनाईआ।

पीर पैगग्बर ख़ाली हत्थ, दुआरे कूकण देण दुहाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रक्ख, प्रभ तेरे हत्थ वडयाईआ। रसना जिह्वा आए मात दस्स, तेरा कलमा मात पढ़ाईआ। दीन मज़ब ज़ात पात आए फस, शरअ शरीअत बंधन पाईआ। अन्तम फ़तवा लाया ना कोई सके नट्ठ, राह नज़र कोई ना आईआ। चरन कँवल सरनाई गए ढठ्ठ, आपणा माण गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। नानक गोबिन् द कहे तेरी ओट, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ कढ्ढ दे खोट, सृष्टी तेरी तेरी झोली पाईआ । तेरा नूर निर्मल जोत, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हत्थ तेरी शहनशाहीआ।

नानक कहे तेरा सच्चा भाणा, हुक्म इक्को नज़री आइंदा। शाह पातशाह बेऐब राणा, रय्यत आपणी वेख वखाइंदा। बेऐब तेरा गाणा, नाद अनादी आप वजाइंदा । तेरा मन् दर इक्क सुहाना, महल्ल अट्टल रुशनाइंदा। तेरे दर भगत परवाना, भगवन तेरा भेव कोई ना पाइंदा। मैं दस्स के गिआ निशाना, कलिजुग अन्तम निहकलंक फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाइंदा।

गोबिन्द कहे मैं ना मन्नां, प्रभ सच सच जणाया। जिंनां चिर ना चाढ़्हें साचा चन् नां, सतिजुग राह वखाया। गुरमुख घर घर ना बणाएं धन्ना, तेरी करां ना कोई वडिआया। नामे वांग ओन्हां चिर ना मन्नां, भगत दुआरे भोग लगाया। काया कटोरी साचा छन्ना, हरिजन साचे रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दृढ़ाया।

श्री भगवान कहे गोबिन्द सुत्त, दुलारे तेरी वडयाईआ। अन्त सुहावां रुत्त, रुत्तड़ी रुत्त महकाईआ। कलिजुग क्रिया कढ्ढां कुट्ट, गुरमुखां घर रहण ना पाईआ । रातीं सुत्यां सभ नूं लवां पुच्छ, परदा उहला आप उठाईआ। अंदर वड़ जां नीवां हो के झुक, माण ताण ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

गोबिन्द कहे जे करें मनज़ूर, मेरी दोए जोड़ दर बन्दना। जन भगतां आसा मनसा पूर, आवण जावण छुट्टे फंदना। एका बख्श जोती नूर, गाउँणा चुक्के बत्ती दन्दना। नज़र आ ज़ाहर ज़हूर, काया अन्धेरी डूंघी खड्डणा। भाण्डे ख़ाली कर भरपूर, तेरा साहिब कुछ नहीं घटणा । जुग चौकड़ी बैठा रिहों दूर, कलिजुग आ के जन भगतां मल वटणा। आपणा राग सुणा तुरया तूर, रस इक्को इक्क चट्टणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेखणहारा आपणी घटना।

गोबिन्द साची दया कमावांगा। पहलों इक्को हुक्म मनावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव माण गवावांगा। करोड़ तेतीसा अन्त करावांगा । अवतार पैगग्बर दर बहावांगा। गुर गुर लेखा

झोली पावांगा। भगत आपणे रंग रंगावांगा। साचा वक्त आप सुहावांगा । नाम शक्त इक्क प्रगटावांगा। सृष्ट सबाई जगत फड़ फड़ राहे पावांगा । दीन मज़्हहब जो पई अटक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूई द्वैती पन्ध मुकावष्ांगा ।

गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण असीं मन्नांगे, प्रभ तेरा दर्शन नैण। अग्गे फेर कदी ना हल्लांगे, सदा तेरा भाणा सहण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक्क मंगणगे।

वर इक्को मंग मंगावांगे। पिछली रीती सर्ब तजावांगे। आपणी बीती तैनूं सुणावांगे। तेरी वेख खेल अनडीठी, ख़ुशी हो जावांगे। मन्दर मसीती फेरा फेर मूल ना पावांगे। गुर दर मन्दर नेत्र नैण ना कोई खुल्हावांगे। तेरे चरनां बहि के तेरा ढोला गावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पिछला पन्ध मुकावांगे।

पिछला पन्ध मुक्कया अज्ज, बाकी कोई रहण ना पाईआ। सच दुआरे बैठे सज, जिस घर वज्जे इक्क वधाईआ। पुरख अकाल परदा लैणा कज्ज, देणी सरन सरनाईआ। मक्का काअबा कोई ना रैह जाए हज्ज, हुज़रा तेरा इक्को इक्क नज़री आईआ। पिछली रीती पार होई हद्द, हदूद वंड ना कोई वंडाईआ। तूं हुक्मे अंदर लए सद्द, साडी चली ना कोई चतुराईआ। असीं बाले नढ्ढे तेरी यद, तेरी सार कोई ना आईआ। दरोही ख़ुदा दी पिच्छे ना जाईं छड्ड, ख़ुदा तेरी इक्क सरनाईआ। गोबिन्द नालों करीं ना अड्ड, गोबिन् द वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ ।

गोबिन्द कहे तूं साहिब सूरा, तेरे हत्थ वडयाईआ। मेरा कौल करदे पूरा, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ । जे बचन कीता अधूरा, तेरी चले ना कोई शहनशाहीआ। मैं सूरबीर जवान कोई नहीं पहनया चूड़्हा, कच्ची वंग ना कोई छुहाईआ। तेरा रंग चढ़्हाया गूढ़्हा, उतर कदे ना जाईआ। सर्ब कला तूं भरपूरा, तेरे पुत्तर विच्च तेरी वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

आस तेरी रक्ख के आए, पीर पैगग्बर गुर अवतार । भगत दुआरे पहुंचे थाएं, थान थनंतर अगम्म अपार। साहिब बैठा आसण लाए, निरगुण नूर जोत उजिआर। सच सिँघासण सोभा पाए, शाहो भूप सिकदार। धुर फ़रमाणा हुक्म मनाए, ना कोई मेटे मेटणहार। कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाए, कलिजुग करे खवार। सतिजुग साचा राह वखाए, भगतां करे आधार। निक्के बाले अग्गे लाए, वड्डयां दए वखाल। लक्ख चुरासी फंद कटाए, राए धर्म ना पाए जाल । लाड़ी मौत नेड़ ना आए, चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल। साचे मन्दर लए बहाए, सचखण्ड सच्ची धरमसाल। गुर अवतार पीर पैगग्बर मंगल गाए, विष्न ब्रह्मा शिव वजाए ताल। नारद मुन नाच नचाए, चारों कुण्ट पए धमाल। पुरख अबिनाशी खेल वखाए,

ख़ालक ख़लक कर परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणे रंग रंगाए।

गुर अवतार पीर पैगग्बर हो हो इक्ठे, इक्को मता पकाईआ । पहली चेत्र प्रभ दे सुणदे रहे पते, लोकमात दए वडयाईआ। साची रुत्ती आए नट्ठे, आपणा पन्ध मुकाईआ। सिर ते बद्धे आपणे गट्टे, पुस्तक पोथीआं नाल मिलाईआ। वेखणहारा तत्त अठ्ठे, अठ्ठ दस खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी इक्क वधाईआ।

गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण प्रभू तेरे बच्चे, बचपन तेरी गोद सुहाईआ। तेरे हुक्मे अंदर ढोले गाए सच्चे, तेरी करी पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तम पता लग्गा असीं फिर वी रह गए कच्चे, तेरा अन्त कोई ना आईआ। तूं थाउँ थाईं फड़ रक्खे, भेव अभेद सके ना कोई खुल्हाईआ। दीन मज़ह्हबां विच्च फसे, लोकमात लड़ाईआ। तेरे करदे आए रट्टे, रट्टा सक्कया ना कोई मुकाईआ। आपणे तन रुलाए विच्च घट्टे, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। अन्तम मसाण गोर चढ़्ह के गए फट्टे, कुड़यां कंध उठाईआ। साडी साची वस्त तेरे रंग रत्ते, रती रंग इक्क रंगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे देंदे रहे पते, सच निशान जणाईआ। कलिजुग अन्तम तूं सारे कीते इक्ठे, इक्को हुक्म मनाईआ। तेरी सिल अलूणी कोई ना चट्टे, अग्गे सीस ना कोई उठाईआ। जीवां वास्तो असीं बणे रहे हट्टे कट्टे, भय भौ मात वखाईआ। तेरे अग्गे माण अभिमान कोई ना रक्खे, होए निमाणे सीस झुकाईआ। असीं लक्खों होए कक्खे, कीमत कोई ना पाईआ। तेरी दुनियां तेरे नाल वसे, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह सच्चे शहनशाहीआ।

गुर अवतारो पीर पैगग्बरो लिखो आपणे हत्थ, पिछला लेख चुकाया। तुसीं गौंदे रहे जस, ढोला राग अलाया। इक्क दूजे नूं मिलो हस्स हस्स, दुःख दर्द रहे ना राया। मुहम्मद दूरों आया नट्ठ, गोबिन्द चरन ध्यान लगाया। गोबिन्द कहे कर बस, तेरा नैण क्यों शरमाया। मैं ख़ुशी ख़ुशी बाले नीहां हेठां दिते रक्ख, फ़तवा किसे उत्ते नहीं लाया। ना तेरा ना मेरा एथे कोई चले ना वस, हुक्मे अंदर सर्ब भुआया। तेरी सदी चौधवीं दी दस्स मुकी गथ्थ, भेव अभेद खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया ।

मुहम्मद कहे सुण गोबिन्द मीत, तेरे नाल मेरी वडयाईआ। तूं पंच चलाई रीत, मैं चार करी कुड़माईआ । मैं दस्सया विच्च मसीत, तूं गुरूदवार समझाईआ। जे कोई पुच्छे सच फेर की दस्सीए साहिब अनडीठ, नज़र किसे ना आईआ। जिंनां चिर ना दस्से आपणी आप प्रीत, किसे दुआरिउँ फड़ सके ना कोई राईआ। मेरी सदी चौधवीं रही बीत, सोलां मग्घर वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा वखाईआ ।

मेरा लेखा सोलां साल बाकी, मुहम्मद रिहा जणाईआ। श्री भगवान चढ़्ह के आया राकी, शाहसवारा फेरा पाईआ। जे वेखां मार झाती, मेरा नैण शरमाईआ। चारों कुण्ट बन्दा ख़ाकी, साचा नाम गिआ भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

बेपरवाह दा खेल अव्वला, जुग जुग आप कराइंदा। निरगुण हो के वसे इकल्ला, सरगुण आपणी जोत जगाइंदा। धाम सुहाए उच्च अट्टला, महल्ल अट्टल रुशनाइंदा। हुक्मे अंदर संदेश घल्ला, नर नरेश उठाइंदा। पीर पैगग्बर गुर अवतार इक्क दूजे दा फड़ो पल्ला, हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। इक्को वाहिगुरू इक्को अल्ला, इक्को राम रहीम दरसाइंदा। सभ नाल करदा रिहा अछल अछल्ला, वल छल वेस वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा ।

गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण असीं गावांगे। हरि जू तेरा नाम धिआवांगे। पिछला कलमा सर्ब भुलावांगे। आलम उलमा आप जणावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सेव कमावांगे।

दर तेरे सेव कमौणगे। सोहँ ढोला गौणगे। पिछला लेखा सर्ब मुकौणगे। पहली चेत्र गंढ बंधौणगे। भगत भगवान इक्को रंग वखौणगे। महल्ल अट्टल सर्ब रुशनौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरे चरन ध्यान लगौणगे।

तेरे चरन ध्यान लगावांगे। नित तेरा नाम धिआवांगे। आपणी कीती तेरी झोली पावांगे। तेरा कीता आपणे सिर रखावांगे। मन्दर मसीतां फेर कदे ना जावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच महल्ले बहि के शुकर मनावांगे।

सच महल्ले सभ ने बहणा, श्री भगवान आप जणाईआ। पहली चेत्र मुके लहणा, बाकी अवर ना कोई जणाईआ। अन्तम देण देणा, शाह पातशाह दए जणाईआ । चारों कुण्ट कोई ना रहणा साक सैणा, सज्जण रूप ना कोई वखाईआ। उच्चा टिल्ला परबत ढैहणा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगग्बरां इक्को नाम दृढ़ाईआ।

इक्को नाम साचा ढोला, सो पुरख निरञ्जण आप जणाइंदा । शाह पातशाह बण विचोला, भगत भगवान आप उठाइंदा। साढे तिन्न हत्थ दा लै के डोला, चौथे घर रंग रंगाइंदा। सति धर्म दा खेले होला, दूजा भेव ना कोई जणाइंदा। निरगुण सोहे सरगुण

बदलिआ चोला, चोला चोली नाल बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पिछला ख़ाता आपणे विच्च छुपाइंदा।

पिछला ख़ाता मुक्कणा मात, अन्त रहण ना पाईआ। अग्गे सतिजुग चले गाथ, जीव जंत पढ़ाईआ। भगत भगवन्त बणया साथ, दूजा संग ना कोई रखाईआ। महल्ल अट्टल चढ़्ह के देवे दात, दाता दानी होए सहाईआ । सारे बण गए इक्क जमात, अलफ़ ये ना कोई वंड वंडाईआ। ऊड़ा ओअंकार कर प्रकाश, एका इक्को इक्क जणाईआ। ऐड़ा अक्ख खोल्ह वेख खेल तमाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । ईड़ी इष्ट कहे मैं होई दास, बण सेवक सेव कमाईआ। सस्सा कहे मेरा कम्म ख़ास, चौथा अक्खर चौथी मंज़ल चार कुण्ट आपणा घेरा पाईआ। हाहा कहे मैं हँ ब्रह्म कदे ना होया विनास, लक्ख चुरासी वड़ वड़ सेव कमाईआ। अन्त गोबिन्द दिता साथ, आपणी गंढ पुआई घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरसिख कोई ना रहे निरास, आसा सभ दी पूर कराईआ । कट्टणहारा बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दे के साचा वर, पूरब लहणा झोली पाईआ।

भगतो तुहाढ्ढा दिली दरबारा, धुर दरबारी वेख वखाइंदा । महल्ल अट्टल उच्च मनारा, रोशन इक्को इक्क कराइंदा। प्रगट होए गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहरी कल वखाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार अलाइंदा। जन्म मरन दा गेड़ निवारा, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख अग्गे रहे ना कवारा, श्री भगवान आप परनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे घर सोभा पाइंदा।

चौथे घर लंघ मेहरबान, मेहर नज़र उठाईआ। भगतां दे के आपणा दान, वस्त अगम्म झोली पाईआ। दूर दुराडे कर परवान, नेरन नेरे वेख वखाईआ । सतिजुग दा साचा सच विधान, पंचम दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पहली चेत नेतन नेत, नित नित आपणा राह जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, जुग चौकड़ी वेख वखाण, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ।

भेव अभेदा खोल्हण आया, सो पुरख निरञ्जण वड वडयाईआ। वीह सौ वीह रुत्तड़ी रुत्त सुहाया, महक महक महक रुशनाईआ। अबिनाशी अचुत खेल रचाया, वेखे थाउँ थाईंआ। भगत भगवान गोदी चुक्क बाहर कढाया, लक्ख चुरासी रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त अन्तम धार, लेखा जाण गुरू अवतार, अग्गे समझाए जगत संसार, शाह सुलतानां दए आधार, शब्द संदेस नर नरेश इक्को इक्क जणाईआ।

राष्ट्रपति डाक्टर राधा कृष्न नूं शब्द भेजया
(मनार दे उप्पर चौथी मंज़ल ते चढ़्ह के)

शाह पातशाह सीस रक्ख के ताज, शाह सुलतानां रिहा जगाईआ। दो जहानां इक्क आवाज, हरि शब्द नाद शनवाईआ। राष्ट्रपति खोल्ह जाग, नेत्र नैण खुल्हाईआ। राजिंदर प्रशाद दा तुटा साक, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। तूं ना भुल्लणा भविख्त वाक, भुल्लयां राह नज़र कोई ना आईआ । प्रभ वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक लए उठाईआ। जो दिसे सो होवे विनास, बच्या कोई रहण ना पाईआ। जे बचण दी रक्खो आस, पंचम जेठ घर लउ बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ।

राष्ट्रपति कर ध्यान, श्री भगवान आप जणाइंदा। पिछला बणया रिहा अणजाण, भेव कोई ना पाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी बणया आप प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी दीप सत्त वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाइंदा। इक्क सौ इक्क दे ज्ञान, जगत वंड वंड समझाइंदा। पंदरां कत्तक सर्ब पछताण, राए धर्म नज़री आइंदा। करे खेल गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप पुचाइंदा ।

धुर संदेसा निहकलंक, शाह सुलताना रिहा जणाईआ । धुरदरगाही वज्जे डंक, शब्द शब्द शनवाईआ। जिस बणाई तुहाढ्ढी बणत, सो आया बेपरवाहीआ। जिस ने वेखणा सभ दा अन्त, लक्ख चुरासी खेह उडाईआ। जिस तोड़ना गढ़्ह हउमे हंगत, माण अभिमान गवाईआ। जिस ने इक्क बणौणी साची संगत, चार वरन जड़्ह उखड़ाईआ। जिस ने राजे राणे करने नंगत, घर घर अलख जगाईआ। जिस ने शाह सुलतान करने मंगत, भिख्खया मंगण वाहो दाहीआ । जिस दा भेव ना जाणे कोई पंडत, पत्री वाच ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ।

शब्द संदेसा देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। पहली वीह सौ अठारां बिक्रमी खिच्च के दे के गिआ विच्चों मिआन, तलवार तिखी धार रखाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी विच्च भुल्ल ना जाणा बण नादान, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। फ़लासफ़र बण के ना सके पछाण, अन्तर आत्मा ध्यान ना कोई लगाईआ। प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, दो जहानां रिहा जणाईआ। सभ दा लेखा लिखणा विच्च जहान, बचया कोई रहण ना पाईआ। सम्मत वीह सौ इकी नवां बणाए आप विधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ।

राष्ट्रपति ना जाणा भुल्ल, अभुल्ल आप जणाइंदा। विद्या विच्च ना जाणा रुल, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अन्तम कोई ना पैणा मुल, कौडी कौडी हट्ट विकाइंदा। सच दुआरा इक्को जाणा खुल्ह, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। भगत बग़ीचा जाणा फुल्ल, फुलवाड़ी

रुत्तड़ी आप महकाइंदा। शाह सुलतानां बूटा जाणा हॅल्ल, फल मात ना कोई लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहुड़ा इक्क सुणाइंदा।

सच सुनेहड़ा दे दे इक्क सौ इक्क देश, देश दसन्तर आप जणाईआ। प्रगट होया नर नरेश, निहकलंक रूप वटाईआ। सभ नूं दस्स दे मेला मिल्या नाल दसमेस, गोबिन् द इक्को नज़री आईआ। अमाम अमामां खेले खेल, परवरदिगार हक़ गोसाईंआ । ईसा मूसा खोल्हे भेत, पैगग्बर आया सच्चा माहीआ। जिस रुत्त सुहाई पहली चेत, चेतन्न सभ नूं रिहा कराईआ। पंचम जेठ घर सद्द के पुच्छो अगला भेत, नहीं ते खेह देवे उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सौ इक्क देशां विच्च वाड़े शैतान, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ ।

जगत शैतान चढ़या चाअ, अद्धी रात घुम्मर पाईआ। श्री भगवान हुक्म दिता सुणा, मैं जावां चाईं चाईंआ। इक्क सौ इक्क राज्यां देवां उठा, जो प्रधान बण के बैठे सेव कमाईआ। अंदरे अंदर अग्ग दिआं लगा, ना सके कोई बुझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा नैण रिहा शरमा, ओहले ओहले जावीं वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक्क लगाईआ।

शैतान कहे मोहे चढ़या रंग, प्रभ साचे रंग रंगाया। इक्क सौ इक्क इक्क इक्क नाल करावां जंग, अन्तम ज़ीरो रूप वखाया। समुंद सागर जावां लंघ, उच्चा टिल्ला पहाड़ी सके ना कोई अटकाया। दहि दिशा देवां दंड, चार कुण्ट कुण्ट हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क जणाया।

साचा हुक्म सुणया एक, इक्को ओट तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरी टेक, दूजी अवर ना कोई सरनाईआ। घर घर जा के लवां वेख, आपणा फेरा पाईआ । बचया रहे ना कोई मुलां शेख़, शेख़ी सभ दी दिआं मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हत्थ टिकाईआ।

मैं छेती छेती जावांगा। हरि जू तेरी सेव कमावांगा। अंदर वड़ के सभ उठावांगा । क्रोध हँकार दी अगनी लावांगा। कूड़ कुड़िआर दा बल धरावांगा। मूरख मूड़्ह गवार बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा हुक्म सति कमावांगा ।

तेरा हुक्म सच कमाऊंगा । बण सेवक सेव कमाऊंगा। घर घर अलख जगाऊंगा। शाह सुलतान उठाऊँगा । इक्क दूजे नाल भड़ाऊंगा। विच्च मैदान लिआऊंगा। तेरे घर दा सच्चा शैतान फेर अखवाऊंगा । ज़िमी असमान धूआंधार कराऊंगा । तेरे गुरमुखां वेख

नैण शरमाऊंगा। फड़ धूढ़ी टिक्का मस्तक लाऊंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मिल्या साचा वर, दुजा डर ना कोई रखाऊंगा।

श्री भगवान कहे तेरा माण, हरि निरगुण आप रखाइंदा। तूं प्रगट हो विच्च जहान, तेरा वेला अन्तम आइंदा। महीने अठ्ठ तेरा मुकाम, फेर रूप ना कोई वखाइंदा। भगतां मिले अग्गे भगवान, भगवन इक्को नज़री आइंदा। सोहँ ढोला सारे गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोई धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा साचा सगन मनाइंदा।

तेरे सगनां विच्च वज्जे ढोल, डग्गा आपणा ताल वखाईआ। सुत्ता रहे ना कोई अनभोल, आलस निंदरा सर्ब मिटाईआ। इक्की सिख रहण अडोल, आपणा बल धराईआ। बाकी नाल करन चोल, प्रेम प्रीत वधाईआ। आपणा सद ढोला गाइण बोल, ऊँची कूक सुणाईआ । नच्चण कुद्दण टप्पण खेलण होल, प्रभ हौला भार दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत दुआर वजाए ढोल, मरदंग इक्को इक्क जणाईआ।

जिस वेले ढोल वज्जेगा। शैतान उठ के एथों भज्जेगा। इक्क सौ इक्क जगत दुआरे जा के सजेगा । शाह सुल्तानां अंदरों कढ्ढेगा। चोटी सभ दी फड़ के वढ्ढेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा आपणे हत्थ रक्खेगा।

बीस बीसा कहे मैं गिआ आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगतां भगवान दिता मिला, भगत भगवान नाल रलाईआ । इक्क नव देंदा रिहा सलाह, धुर संदेश जणाईआ। उठो वेखो साचा राह, रहबर आया इक्को माहीआ। जिस दा रूप नूरी ख़ुदा, जल्वा ज़हूर विच्च वखाईआ। मुरीद मुशर्द लए जगा, नेत्र पलक अक्ख बदलाईआ। सारे रल के फड़ लउ बांह, आपणा हत्थ वधाईआ। जुग जुग देवणहारा ठंडी छाँ, बण बरदा सेव कमाईआ। मेरी रुत्त सुहाए आ, मेहरवान फेरा पाईआ। जिस इस दा लिआ नां, तिस आपणे विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा रिहा समझाईआ।

बीस बीसा कहे शाबाश, हरि भगत तेरी वडयाईआ । तुहाढ्ढे पिच्छे मेरी पूरी होई आस, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। गोबिन्द दी सच्ची शाख़, गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

बीस बीसा कहे मैं बड़ा मलँग, आपणा नाच नचाईआ। भगत दुआरा वेखां लंघ, जिस घर वज्जे वधाईआ। श्री भगवान सच महल्ले आपे लंघ, महल्ल अट्टल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथी मंज़ल इक्क पलंघ सुहाईआ।

चौथी मंज़ल चौथा पद, गुरमुख पहली वंड वंडाइंदा । जोग अभिआस करना सभ ने देणा छड्ड, सोहँ ढोला इक्क पढ़ाइंदा। पार कराए आप हद्द, गुरमुखां पन्ध आप मुकाइंदा। ऊँच नीच राओ रंक राज राजान शाह सुलतान सुहाए आपणी यद, बंस इक्को इक्क सुहाइंदा। अग्गे किसे नूं पिच्छे ना जाए छड्ड, जिस जोड़िआ तिस पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा वडिआइंदा।

बीस बीसा कहे मेरा वड्डा भाग, वडभागी हरि पाया। बिन तेल बाती जगिआ चिराग, सच महल्ले आप जगाया। मेरा दुरमत मैल धोता दाग़, अम्मी सीर पिआया। मेरी दुखी दी सुणी गई फ़रयाद, दीनां नाथ दर्द वंडण आया। पार लंघाए आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोई रखाया। सेज सुहञ्जणी वखाए खाट, खटीआ इक्को इक्क दरसाया। मेल मिलाया कमलापात, घर सज्जण वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे दए वधाया।

बीस बीसा कहे मेरी सच निशानी, श्री भगवान झोली पाईआ। जन भगतां देवे धुर दी बाणी, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा चुकाए चार खाणी, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। शब्दी शब्द मिलावां साचे हाणी, सुरती मूरत अकाल मनाईआ। सरोवर आत्म निझर पाणी, ठंडा रस वखाईआ। अग्गे सुणाए अकथ्थ कहाणी, पिछली करे ना कोई पढ़ाईआ। कर किरपा दिता पद निरबाणी, चौथे घर वसाईआ । लक्ख चुरासी विच्च ना रहे कोई प्राणी, जिस प्राणपत लिआ धिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा रंग रंगाईआ ।

बीस बीसा कहे मेरा वस्सया खेड़ा, हरि खिड़की आप खुल्हाईआ। उत्ते चढ़्ह के लाया डेरा, पान्धी पन्ध मुकाईआ। मेहरवान करी आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। भगतां करे अन्त नबेड़ा, लुकिआ कोई रहण ना पाईआ। जन्म जन्म दा चुक्के गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच्च बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली चेत्र जिस नूं दिता नाम दान, अन्त जन्म मरन विच्च ना आईआ।

जन्म मरन प्रभ कट्टण आया, कट्टणहार गोपाला। साचा मार्ग दस्सण आया, निरगुण निरवैर इक्क सुख़ाला। भगत भगवन्त रक्खण आया, गल पा प्रेम दी माला। बण स्वांगी नटूआ नच्चण आया, लेखा जाण शाह कंगाला। साढे तिन्न करोड़ अंदर रचण आया, निरगुण जोत नूर नुराना। बिरहों विछोड़े अंदर मच्चण आया, बण वैरागी होए बेहाला। दर दर घर घर गुरमुखां पिच्छे नस्सण आया, करया खेल निराला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा होए उजाला।

बीस बीसा उपजिआ नूर, नूर नूर रुशनाईआ। सन्तन देवणहार सरूर, सति सति

समझाईआ। तोड़नहार जगत ग़रूर, गुरबत दए गवाईआ। देवणहारा सच शऊर, सुहबत इक्को इक्क दृढ़ाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ । कलिजुग अन्तम हो मज़बूर, भगतां मज़बूरी दए कटाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग गूढ़, लालन ललारी सेव कमाईआ। पहली चेत्र हाज़र होया जो बणया रिहा मफ़रूर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां पिछला करे मुआफ़ कसूर, अग्गे मार्ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र सिफ्त सालाहीआ।

पहली चेत्र भिन्नड़ी रैण आई घर, घुंगट मुख उठाईआ। श्री भगवान दे वर, नेत्र नैण खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तम आवे डर, भय सके ना कोई मुकाईआ। विभचार होए नारी नर, सति धर्म ना कोई रखाईआ । मैं सारी रैण वेखां खड़, नव खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। वेसवा घर गुरदर मन्दर मस्जिद गए बण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे दए सरनाईआ।

बीस बीसा कहे मेरा आया मौका, इक्क तेरा ध्यान लगाइंदा। वेखीं हुण ना देवीं धोखा, तेरा धोखा मोहे ना भाइंदा। तेरा लेखा लोक परलोका, दो जहानां खेल खलाइंदा। मैं सुणिआ तेरा सलोका, सोहँ ढोला गाइंदा। जन भगतां रहण ना देवीं रोसा, जुग रुसिआं आप मनाइंदा। ढाई हत्थ तेरा होसा, नज़र किसे ना आइंदा । ढाई गज़ दा बन्न्ह भोथा, दुपट्टा इक्को रंग रंगाइंदा। तिन्न गुणां कर ना होवे छोटा, छोटिउँ वड्डे आप बणाइंदा। लाल रंग इक्को बहुता, जिस चढ़या उतर ना जाइंदा। पहली चेत्र जन भगतां मिल्या साचा मौका, मुफ़त आपणा नाम वरताइंदा। चौथी मंज़ल चढ़्ह के देवे होका, हुक्म आपणा आप सुणाइंदा। प्रभ का भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जिस दीआं रक्खदे रहे ओटा, सो साहिब फेरा पाइंदा। जिस दीआं जगौंदे रहे जोतां, सो जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा इक्क वडिआइंदा । बीस बीसा वड्डा होया, हरि सतिगुर आप कराईआ। बीस बीसा जीउँदा मोइआ, जन भगतां मरन जुगत दए जणाईआ। बीस बीसा उट्ठया सोया, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बीस बीसा श्री भगवान अग्गे रोया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बीस बीसा कहे मेरा मुख किसे ना धोइआ, मेरी निंदरा ना कोई मुकाईआ। बीस बीसा कहे अमृत आत्म किसे ना चोया, कँवल नाभ ना कोई भराईआ। बीस बीसा कहे साची जोत ना कोई लोया, अन् ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। बीस बीसा कहे साचा बीज किसे ना बोया, कलिजुग अन् त रिहा कुरलाईआ। बीस बीसा कहे बिन तेरे भगतां नाल कोई ना छोहया, अंग नाल अंग ना कोई मिलाईआ। बीस बीसा कहे तेरे जिहा कोई ना होया, तेरा रूप ना कोई वटाईआ। बीस बीसा कहे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ।

बीस बीसा कहे मैं गिआ जाग, मेरी जागी रुत्त सबाईआ। बीस बीसा कहे मेरा वड्डा भाग, वडभागी पाया हरि रघुराईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या कन्त सुहाग, भगत

भगवन्त लए परनाईआ। बीस बीसा कहे मनमुखां लग्गे आग, ना सको कोई बुझाईआ। बीस बीसा कहे कूड़ी क्रिया छुटे सुहाग, नाता कोई नज़र ना आईआ। बीस बीसा कहे मनमुखां कोई ना रक्खे लाज, राए धर्म दए सज़ाईआ। बीस बीसा कहे बिन भगवान आत्म परमात्म कोई ना मारे आवाज़, अक्खर ढोला सारे रहे गाईआ। बीस बीसा कहे मेरा बणे सच समाज, समग्री इक्को नज़री आईआ। बीस बीसा कहे प्रभ रचे मेरा काज, नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। बीस बीसा कहे सत्त दीप चले जहाज़, सति सतिवादी आप चलाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ दा सच्चा होवे राज, रय्यत गुरमुख रूप वटाईआ। बीस बीसा कहे मेरे अंदर होवे नाच, मेरे मन्दर वज्जे वधाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या इक्को साच, सच सच दए जणाईआ। बीस बीसा कहे नाता तुटे काया काच, ख़ाकी माटी लेखे पाईआ। बीस बीसा कहे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दए माण वडयाईआ।

बीस बीसा कहे मोहे चढ़या चन्द, चन्द नूर रुशनाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या सूरा सरबंग, सूरबीर नज़री आईआ। बीस बीसा कहे मैं भगतां देवां अनन्द, अन्तर आत्म सुख उपजाईआ। बीस बीसा कहे मैं चाढ़्हां इक्को रंग, रंग मजीठी नाम रंगाईआ। बीस बीसा कहे मैं वजावां मरदंग, अनहद राग इक्क सुणाईआ। बीस बीसा कहे मैं गावां छन् द, सोहँ ढोला आप वडयाईआ। बीस बीसा कहे मेरा मुकिआ पन्ध, प्रभ आपणा मार्ग अग्गे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि संगत देवे साचा वर, अग्गे लहणा दए मुकाईआ। हरि संगत सुणो सच ब्यान, श्री भगवान आप जणाइंदा। सचखण्ड दा सच मकान, भगतां अग्गे अरदास कराइंदा। दूजा कोई ना आवे शैतान, शरीअत वाला नेड़ ना कोई बहाइंदा। जिंनां आत्म परमात्म देवे ज्ञान, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। नाम जणाए इक्क सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आई संगत बिन मंगिआं वस्त अमोलक झोली पाइंदा।

मंगण दी हुण नहीं लोड़, अणमंगी दात वरताईआ। आपणे नाल लिआ जोड़, जोड़ी पुरख अकाल बणाईआ। चढ़्ह के वेखे अगम्मी घोड़, दो जहान दौड़ाईआ। भगतां भगवान उत्ते सुट्टी डोर, भगवान आपणी गंढ पुआईआ। दूजा इष्ट ना कोई होर, दृष्ट सके ना कोई खुल्हाईआ। रसना जिह्वा पाए शोर, संसा सके ना कोई चुकाईआ। गुरमुख लेखा चुक्के तोर मोर, मोर तोर रहे ना राईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, पंज चोर डेरा ढाहीआ। सतिजुग विच्च जन भगतां दी प्रभ नूं पै गई लोड़, दर दर फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह बिक्रमी दए वधाईआ।

वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा वाधा, वाहद आप कराइंदा। प्रगट होया सभ दा दादा, दास्तान सभ दी वेख वखाइंदा। जिस दा खेल आदि जुगादा, जुग जुग राह चलाइंदा। कलिजुग अन्त वजाए नादा, इक्को राग सुणाइंदा। भगत भगवान रच के काजा, करता पुरख समाज बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण

नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत हरि कर परवान, परवानगी आपणे लेखे पाइंदा।

पहली चेत्र जो रैह गए दूर, दूरों नेड़े आप लिआईआ। जन भगतां पिच्छे होए आप मज़बूर, मज़बूरी भगतां दए कटाईआ। दूर दुराडिआं देवे नाम सरूर, अमृत जाम पिआईआ। ख़ाली भाण्डे करे भरपूर, मेहर नज़र उठाईआ। दुःख दलिद्र अग्गे कट्टे ज़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे सेव कमाईआ।

सच दुआरे सच विहारा, सो सतिगुर आप कराया । पहली चेत्र दिवस विचारा, वदी सुदी ना कोई वडिआया । रंग रंगे एकंकारा, बीस बीसा रंग रंगाया। धूढ़ी उडे विच्च संसारा, गुरमुख साचा नाच नचाया। धूढ़ी ख़ाक करे पुकारा, नैणां नीर वहाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडिआया।

धूढ़ी उडे नाल पैर, सवा पहर वंड वंडाईआ। कोई ना जाणे ऐर ग़ैर, गहर गम्भीर शनवाईआ। लेखा जाणे लाहौर शहर, लहर लहर वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नाच वडयाईआ ।

गुरमुख साचे मात नच्चण, घुम्मर एका पाईआ। कलिजुग जीव अन्तम मच्चण, अगनी जोत लगाईआ। वांग अंगिआरे कूड़ी क्रिया भक्खण, सांतक सति ना कोई कराईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर कोई ना आवे रक्खण, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। धर्म राए दी फासी फस्सण, ना सके कोई बचाईआ। इक्क दूजे नूं फेर दस्सण, आपणा हाल सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार वड वडयाईआ।

वड्डिआई हरि देवण आया, वड दाता गहर गम्भीर। कलिजुग मेटे कूड़ी माया, सांतक सति करे सरीर। समरथ सिर रक्खे ठंडी छाया, फड़ चोटी चाढ़्हे अख़ीर। दरसी दरस इक्क कराया, शरअ कटाए ज़ंजीर। अमृत मेघ दए बरसाया, साचा बख्शे अमृत सीर। पहली चेत्र रुत्त सुहाया, वीरां नाल मिले वीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे शाह हकीर।

शाह हकीर कोई ना रहणा, हरि रहमत आप कमाईआ। चार वरन इक्को बहिणा, इक्को दए वडयाईआ। चार कुण्ट इक्को नाम लैणा, इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस बीसे विच्च आत्म परमात्म बदल दए विधान, भूपत राजा इक्को इक्क अखवाईआ।

पहली वसाख २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
वड्डे दरवाज़े दे विचकार

निरगुण सरगुण दोआ धार, दोआ सिफ़र रूप समाईआ। सिफ़र कहे मेरा खेल अपार, भेव कोई ना पाईआ। दोआ कहे मैं वेखणहार, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। सिफ़र कहे मेरा अन्त ना पारावार, अंक अंकड़ा रूप ना कोई जणाईआ। दोआ कहे मैं हो उजिआर, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं कर ख़वार, नाम निशान ना कोई जणाईआ। दोआ कहे साचा सिकदार, निरगुण सरगुण शाह पातशाह अखवाईआ। सिफ़रा कहे मैं मारां मार, रूप रंग रेख रहण कोई ना पाईआ। दोआ कहे मेरा वड बलकार, निरगुण सरगुण दो जहान मिले वडयाईआ। सिफ़रा कहे मेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

दूआ कहे निरगुण सरगुण मेरा खेल, आदि जुगादि कराइंदा। सिफ़रा कहे मैं वसां धाम नवेल, हत्थ किसे ना आइंदा। दूआ कहे निरगुण सरगुण आदि जुगादि जुग चौकड़ी चाढ़्हां तेल, नित नवित्त सगन मनाइंदा। सिफ़रा कहे मैं फड़ के आपणे अंदर घत्तां सच्ची जेल, बाहर सके ना कोई कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूआ सिफ़रा दोहां भेव जणाईआ।

दूआ कहे मैं सभ तों वड्डा, इक्क तों दो बणाइंदा। सिफ़र कहे मैं सभ तों नढ्ढा, नज़र किसे ना आइंदा। दूआ कहे मैं सद बख्शंदा, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। सिफ़रा कहे मैं दोहां करां रंडा, खेल आपणे हत्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल जणाइंदा।

दूआ कहे मैं जोधा सूर, निरगुण सरगुण मेरा बल रखाईआ । सिफ़र कहे मैं सर्ब कला भरपूर, आप आपणे विच्च समाईआ । दूआ कहे मेरा खेल ज़रूर, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं सभ नूं करां कूड़, थिर कोई रहण ना पाईआ। दूआ कहे मेरा सरगुण निरगुण नूर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सिफ़रा कहे मैं सभ दे डोबे पूर, निरगुण सरगुण नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

दूआ कहे सिफ़रे सच दस्स, की तेरे विच्च वडयाईआ। सिफ़रा अग्गों पिआ हस्स, मसख़रा बण जणाईआ। मैं सभ दे अंदर रिहा वस, आपणा आप ना कुछ रखाईआ। तूं दूआ हो के होएं प्रगट, सरगुण आपणी कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मेरी नाड़ मास हड्ड ना कोई रत्त, रत्ती रत्त ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

सिफ़रा कहे सुण दूए हो दलेर, मैं तेरी दस्सां वडयाईआ। तूं निरगुण रूप हो के

सरगुण बणिउँ सिँघ शेर, लोकमात कर रुशनाईआ। पंज तत्त चोला हंढाया ढेर, तन ख़ाकी रंग रंगाईआ। किसे किसे उत्ते कीती थोड़ी थोड़ी मेहर, डरदे डरदे आपणी कार कमाईआ। वसदा रिहों नेरन नेर, काया मन्दर अंदर आपणा आप बन्द कराईआ। मैं सिफ़रा हो के तेरा निरगुण सरगुण फेर आप दिता निबेड़, तेरा निशान नज़र कोई ना आईआ। सिफ़रा हो के खेली आपणी खेड, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। सचखण्ड विच्चों आपणा सिफ़रा दिता भेज, जिस दे नाल लग्ग जाए उस दा अंक दए वधाईआ। निरगुण सरगुण मैं निक्की जिही छेड़दा रिहा छेड़, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। नाल इशारे लोकमात देंदा रिहा रेढ़, पिच्छों इक्को निक्का धक्का लाईआ। जुग चौकड़ी फेरा रिहा फेर, पान् धी पान्धी मार्ग लाईआ। किसे ना दस्सया आपणा हेर फेर, हेर फेर ना किसे समझाईआ। सारे घत्ते विच्च अंडज जेर, बिन मात पित जन्म कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ।

दूए सुण करावां याद, सिफ़रा इक्को इक्क जणाइंदा। निरगुण सरगुण हो के मंगण इक्क दूजे दी दाद, बिन सरगुण निरगुण कम्म किसे ना आइंदा। सरगुण निरगुण इक्क दूजे दे उत्ते करन राज, शाह पातशाह भेव ना कोई खुल्हाइंदा। सरगुण निरगुण इक्क दूजे नूं मारन आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा।

सिफ़र कहे सुण मेरी कार, निरगुण सरगुण दिआं समझाईआ। मैं कल्ला हो के किसे नज़र ना आवां विच्च संसार, मेरी कीमत कोई ना पाईआ। कर किरपा जिस दे नाल करां प्यार, तिस देवां माण वडयाईआ। निरगुण सरगुण शेर सिँघ किसे ना आया विच्च विचार, विचार सके ना कोई राईआ। जिस वेले सिफ़रा बध्धी धार, लक्ख चुरासी रिहा जगाईआ। सिफ़रे अंदर घुंडी अपार, जिस दा परदा कोई खोल्ह ना सके राईआ। एह इक्को सिफ़रा जिस नूं कहन्दे सचखण्ड दुआर, चार कुण्ट नज़र कोई ना आईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दे विच्चों निरगुण निकले धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ । एह सिफ़रा इक्को जिस विच्चों निकले गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव नूर रुशनाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दी आसा विच्च संसार, लक्ख चुारासी जून उपाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दे विच्च कोटन कोट चन्द सूरज अवतार, मण्डल मंडप बैठे मुख छुपाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दा आदि अन्त ना पारवार, बेअन्त कहि कहि सारे शुकर मनाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दा दर ठांडा दरबार, दरवाज़ा नज़र किसे ना आईआ। एह सिफ़रा इक्को जो प्रीतम प्यारा आप करे सच प्यार, सेज सुहञ्जणी ना कोई सुहाईआ। एह सिफ़रा इक्को, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिफ्त सिफ्त सालाहीआ।

सिफ़रा कहे सुण सरगुण निरगुण की तेरी वडयाईआ। जुग चौकड़ी खेल करें धुर, अगम्मी नाद सुण सुण सुण संदेसा राग अलाईआ। लक्ख चुरासी छाण पुण पुण, दर

दर घर घर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

निरगुण सरगुण बण दो, हरि साची कार कमाईआ। सिफ़रा रूप आपे हो, सभ दी करे सफ़ाईआ । सिफ़रे कोलों बण दो, दोए दोए जोड़ जुड़ाईआ। दोए जोड़ा सिफ़रा मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नाल जाए छोह, तिस निरगुण सरगुण वेखे दो दो, अन्त सिफ़र विच्च समाईआ।

सिफ़रा कहे मैं क्यों बलकार, की मेरे विच्च चतुराईआ। मेरी धारा सचखण्ड दुआर, सच सच सरनाईआ। मेरा दरवाज़ा थिर दरबार, घर घर विच्च इक्क प्रगटाईआ। मेरा लेखा विष्न ब्रह्मा शिव अधार, बैठण सीस झुकाईआ। मेरा इशारा गुर अवतार, पीर पैगग्बर नाउँ रखाईआ। मेरा नाअरा धुर जैकार, जै जैकार सुणाईआ। मेरा विहारा लक्ख चुरासी धार, जीव जंत वडयाईआ। मेरा विहारा अपर अपार, भेव कोई ना पाईआ। मेरा मनारा ठांडा दरबार, अगनी तत्त ना कोई रखाईआ। मेरा किनारा ना आर ना पार, अग्गा पिच्छा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा आपणी सिफ्त जणाईआ।

सिफ़रा कहे सुण मेरी सिफ्त, मैं सिफ्तां आप सुणाइंदा । मेरी सिफ्त अंदर लिख के गए लिख़त, गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। जिस नूं कहन्दे मेरा भविख्त, सो मेरे इशारे नाल मिलाइंदा। जिस दा खेल इक्क अनडिठ, जग नेत्र नज़र ना आइंदा। मेरी आस रक्खी किस किस, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जिस निरगुण सरगुण लिआ जित, तिस आपणा राह वखाइंदा। प्रेम प्रीती अंदर करदे गए हित, नित नित ध्यान लगाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान दस्सदे गए ना कोई वार ना कोई थित, हरि करता आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा।

सिफ़रा कहे सुण मेरे मीत, मैं सच सच जणाइंदा। निरगुण सरगुण जगत रीत, मेरा लेख लिखत विच्च ना आइंदा। चार चौकड़ी जुग चार नव नौं मेरी रक्खे उडीक, ध्यान ध्यान विच्च प्रगटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा।

सिफ़रा कहे मेरी करन ताअरीफ़, निरगुण सरगुण सोहले गाईआ। सरगुण सरगुण हो के करन प्रीत, निरगुण निरगुण हो के राह जणाईआ। मैं वसां धाम अतीत, घर साचे सोभा पाईआ। मेरा ध्यान रक्खदे गए बीस बीस, दूआ सिफ़रे हो हो जाईआ। सभ दे ख़ाली होए खीस, पल्ले गंड्ड ना कोई बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा आपणा भेव रिहा जणाईआ।

सिफ़रा कहे मैं वड बलवान, मेरा अन्त किसे ना पाया। गुर अवतार धरदे गए ध्यान, पीर पैगग्बर नैण उठाया। जिस ने कीता निरगुण सरगुण जगत निशान, सो सिफ़रा रूप अखवाया। जिस दा लेखा दो जहान, दोए आपणा राह वखाया। जो साहिब मर्द मरदान, मर्द मरदानगी इक्क कमाया। जिस दा राग राग तरान, जिस दा गीत गीत अलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाया।

सिफ़रा कहे मैं वड्ड बलवाना, मेरा अन्त कहण कोई ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर मंगदे गए दाना, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मैं सभ नूं दिता ज्ञाना, बोध अगाध पढ़ाईआ। इक्क सुणाया धुर फ़रमाणा, सच संदेस सुणाईआ। नव नौं खेल महाना, महिमां अकथ्थ कथ सुणाईआ। कलिजुग अन्तम खेल करे वाली दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़र वेखे सर्ब लोकाईआ।

सिफ़रा कहे मैं जग विच्च औणा, मेरा सर्ब ध्यान लगाईआ। मात पित ना किसे गोद उठौणा, जननी जन ना कोई अखवाईआ। रसना सीर ना किसे पिऔणा, उंगली नाल ना कोई फिराईआ। कुछड़ चुक्क ना किसे खडौणा, लोरी दे ना कोई सुआईआ। तन बसतर ना किसे सुहौणा, फड़ बाहों ना कोई नुहाईआ। सीस दस्तार ना कोई बंधौणा, पैरीं जोड़ा ना कोई छुहाईआ। तन बस्तर ना कोई लगौणा, ढाकण को पत ना कोई जणाईआ। साक सज्जण ना कोई दरसौणा, नार कन्त ना कोई वडयाईआ। पुत्तर धीआं ना संग रखौणा, जगत कुटंब ना मेल मिलाईआ। पुस्तक पाठ ना कोई पढ़ौणा, संन्धया रूप ना कोई वखाईआ। हवन पवन ना कोई रखौणा, इष्ट देव ना कोई मनाईआ। राग नाद ना कोई गौणा, धुन अनाद ना कोई शनवाईआ। सिफ़रा रूप हो के फेरा पौणा, पंज तत्त चोला जगत तजाईआ। सिफ़रा रूप गुर अवतार पीर पैगग्बर अन्त वखौणा, उह बैठा ध्यान लगाईआ। सिफ़रे मिल के रंग रंगौणा, दोवें मिल बीस बीस वज्जे वधाईआ। दूआ कहे मेरा खेल होए अनहोणा, अनडिट्ठड़ी कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं निरगुण भेव खुल्हौणा, अनभव आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूए नाल जोड़ सिफ़रा गुर अवतार पीर पैगग्बरां आप करे ज़िकरा, पिछला फ़िकरा फाके वाला रहण ना पाईआ।

सिफ़र कहे मैं मेटां फ़िकर, फ़ातिहा सभ दा आप पढ़ाइंदा। बिन मेरे दूजा ना करे कोई ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर ना कोई अखवाइंदा। कुछ वी नहीं फेर वी आवां नितर, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठे विटर, सभ दा माण गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा।

सिफ़रा कहे मेरी कार अव्वली, नज़र किसे ना आईआ। हुक्मे अंदर जोत अट्टली, अट्टल धाम सीस निवाईआ। जे वेखण वली छली, ना वेखण ते बेपरवाहीआ। विचार करन गुर अवतार पीर पैगग्बर मेरी निक्की जिही कली, जुग चौकड़ी लोकमात महकाईआ। धुर दी धार कर प्यार शब्द अपार निक्की जिही गल विच्च बध्धी टल्ली, कंठ विच्चों हुक्म

नाल वजाईआ। एसे कर के सारे कह के गए प्रभ जोधा बली, उहदा अन्त कोई ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान खाणी बाणी आपणे रस विच्चों दित्ती इक्को निक्की जिही फली, आपणा बाग़ बग़ीचा ना किसे दसाईआ। सिफ़रे विच्च वड़ के वेखी गुर नानक चरनां कोल निक्की जिही गली, जिस दा अग्गे राह नज़र ना आईआ। जे वेखे तां दीपक जोत बली, ताब झल्लया कोई ना जाईआ। कर निमस्कार कहे तूं वड्डा बली, बेपरवाह तेरी वडयाईआ। श्री भगवान आपणे हत्थ उत्ते हत्थ रक्ख के रगढ़ी तली, तिलक आपणा दिता वखाईआ। सवा रत्ती इक्को डली, श्री भगवान आपणे हत्थ दी मैल लाहीआ। प्रेम प्रीती अंदर जे हड़ी मिली, जुग छत्ती लोकमात जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

एसे कर के नानक किहा दान मैहंडा तली ख़ाक, नज़र किसे ना आईआ । प्रभ इक्को वार प्रगटाई पाकी पाक, पत आपणे हत्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण दोहां दा तोड़ साक, आप आपणा भेव जणाईआ। सिफ़रा हो के ना ज़ात ना पात, ना सरगुण ना निरगुण, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। सिफ़रा कहे मैं सभ दे नालों आज़ाद, अंक अंक ना कोई बणाईआ। आदि अन्त सभ मेरी आस रखाईआ। बिन मेरे सारे होण बरबाद, थिर कोई रहण ना पाईआ। मेरे मिलण दी सभ नूं ख़ाहश, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वडयाईआ।

सिफ़रा कहे मेरी सुणो कार, मैं सच सच जणाइंदा। करां करावां सच विहार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। पूरा करां कौल इकरार, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। संदेसा देंदा रिहा गुर अवतार, पीर पैगग्बर मात पढ़ाइंदा। कलमा कायनात कर उजिआर, वाहद इक्को इक्क समझाइंदा। ताअरीफ़ करदा रिहा संसार, तुआरफ़ आपणे हत्थ रखाइंदा। रीस कोई ना करे परवरदिगार, सांझा यार हत्थ किसे ना आइंदा। आदि जुगादी एकंकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा।

सिफ़रा हो के करया कम्म, आपणे हत्थ रक्खी वडयाईआ। पंज तत्त काया भाण्डा दिता भन्न, निरगुण सरगुण शेर सिँघ नज़र किसे ना आईआ। सच सच हो के बेड़ा बन् न्ह, आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रे विच्चों फ़िकरा आप प्रगटाईआ।

सिफ़रे विच्चों प्रगटया फ़िकरा, फ़िकर आपणा आप कराइंदा। जगत जहान जो होया बिखरा, तिस आपणी गंढ्ढ पुआइंदा । चोटी चढ़्ह के वेखे सिख़रा, सच महल्ल आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा।

साची करनी सिफ़रा रूप, हरि सच सच कराईआ। कलिजुग अन्तम वेख चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। कर्म धर्म बरन वरन नाता जुड़या जूठ झूठ, सच सुच्च ना

कोई परनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ।

सिफ़रा हो के आया आप, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस नूं सरगुण निरगुण गोबिन्द हो के कह के गिआ मेरा बाप, पुरख अकाल सच्चा शहनशाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जिस दा करदे सारे जाप, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। सो साहिब सदा पाक, पवित रूप वटाईआ। जिस दर्शन नूं नेत्र लोचण रहे झाक, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। सो साहिब सभ दा साक, नज़र किसे ना आईआ । सभ दा लेखा करे बेबाक, सिफ़रा अंक अन्त बणाईआ। ख़ाली करे जगत हाथ, वस्त हत्थ ना कोई फड़ाईआ। देवणहार आदि जुगादी दात, वड दाता वड वडयाईआ । कलिजुग अन्तम खेल तमाश, बेपरवाह आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर कट्ठे कर आप जमात, अक्खर इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

सिफ़रा कहे मेरा खेल अव्वला, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। कलिजुग अन्तम वेखणहारा जलां थलां, उच्चे टिल्ले परबत फोल फुलाइंदा। जोत प्रकाश पुरख अबिनाश नूरी धार आपे बला, दीआ दीपक डगमगाइंदा । सच संदेस नर नरेश इक्को घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा साची कार कमाइंदा।

सिफ़रा कहे मेरी साची कार, नज़र किसे ना आईआ। नव नौं चार मेरा तक्कदे गए दीदार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। दरवेश बण के मंगदे गए भिखार, झोली अग्गे आपणी डाहीआ। दोए जोड़ करदे गए निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। कहि के गए कल अन्तम आवे कल कलकी अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जो सिफ़रा रूप वेखे संसार, इक्क सिफ़रे विच्च वडयाईआ। सिफ़रे विच्चों एका महल्ल करे त्यार, त्रैगुण अतीता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ।

सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, अपरंपर धार चलाइंदा। कलिजुग अन्त हो उजिआरा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। महल्ल अट्टल इक्क मनारा, दो जहानां आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा ।

साचा भेव खोल्ह करतार, उहला रिहा जणाईआ। सिफ़रा सति हो उजिआर, सति सतिवादी कार कमाईआ। साढे सत्त दे आधार, वेखणहारा थाउँ थाईंआ । लेखा जाण जगत जगतार, जग जीवणदाता आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ ।

खेल करन दा साचा चाउ, सिफ़रा आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। करनहारा सच नयाउँ, अदालत इक्को इक्क लगाइंदा। पकड़नहारा साची बाहों, भगत भगवान आप जणाइंदा। लेखा जाण पुत्तर माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। देवे वड्डिआई साचे थाउँ, जिस धाम दी गुर अवतार पीर पैगग्बर उडीक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा।

सिफ़रा कहे मैं खोल्हां भेद, भेव कोई ना पाईआ। जिस धाम दा लेखा लिखया विच्च साम वेद, अंक नौं सौ इकत्तर सत्तर अठ्ठ अठ्ठ वडयाईआ। सो धाम होए उजिआर, जिस मिले माण वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा सभ दी सांझ बंधाईआ ।

सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, आदि जुगादि कार कमाइंदा। हुक्मे अंदर फिरे सूरज तारा, मण्डल मंडप नाच नचाइंदा। जुग चौकड़ी हो उजिआरा, हुक्म हासल इक्क समझाइंदा। साचा धाम गुर अवतार पीर पैगग्बर करे निमस्कारा, सजदा इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाइंदा।

साची करनी राम राम, आपणी हरि जणाईआ। साचे धाम कर अशनान, बैठा आसण लाईआ। इक्को इक्क इक्क निशान, निरगुण सरगुण देवे वखाईआ। सरगुण वेख होया हैरान, पंज तत्त रहण ना पाईआ। पंज तत्त सिफ़रा रूप विच्च जहान, लेखा हत्थ ना कोई वखाईआ। इक्को खोल्ह वेखे भगवान दा भगवान, सो भगवान जो राम विच्च हो के राम रिहा समाईआ। कर किरपा दिता दान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एह भूमका सच अस्थान, जिस दा भेव कोई ना पाईआ। इक्क भीलणी दे ज्ञान, शब्द इशारे नाल समझाईआ। बालमीक ला के जाए निशान, चोरी चोरी सेव कमाईआ। त्रेते विच्च कोई ना लए पहचान, वेला दूर दुराडा रिहा दसाईआ। कलिजुग अन्त करे खेल आप मेहरबान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वधाईआ।

सच धाम तक्के राह, धरनी धवल ध्यान लगाईआ। पंज पांडो बैठे ध्यान लगा, नैण नैण उठाईआ। लेखा लेख जाणे कोई ना, बेअन्त तेरी वडयाईआ। काहन कृष्न दया कमा, एका अरजन करे शनवाईआ। सुण अरजन सच दिआं सुणा, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरा लेखा कलिजुग इक्क जणा, जानणहार कदे आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बेपरवाह बेपरवाहीआ।

अरजन दोए जोड़ सीस, चरन कँवल ध्यान लगाया । तेरा खेल साहिब जगदीस, बेपरवाह तेरी वडिआया। सच दस्स इक्क हदीस, भुल्ल रहे ना राया। कृष्न कहे मेरा काहन आवे ठीक, जिस मैनूं काहन बणाया। मैं वी ओस दी रक्खां उडीक, सिर आपणे

मोर मुकट सुहाया। मैं निरगुण हो के उहदी करां प्रीत, सरगुण हो के तुहानूं नाल मिलाया। जिस अन्त मैनूं लैणा जीत, मैं तुहाढ्ढी जित कराया। जिस दा निशाना ठीक, दो जहानां तीर हत्थ किसे ना आया। उह साहिब ठांडा सीत, मैं अगन बाण ठंडा ठार कराया। उह सदा सदा अजीत, जितिआ कदे ना जाया। उह मेरी बदलण वाला रीत, पंज तत्त कृष्न चोला नज़र किसे ना आया। पिच्छों अरजन गीता रहि जाए गीत, गोबिन्द हत्थ किसे ना आया। उह आवे आपणे धाम ठीक, नेत्र नैण नज़र किसे ना आया। अक्खीं मीट मैं वखावां जिस नाल लग्गी मेरी प्रीत, सो साचे धाम आपणा चरन रिहा टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइआ ।

कार करे सिफ़रा आप, आपणी दया कमाईआ। जिस वेले सतिगुर नानक दिता जाप, सतिनाम करी पढ़ाईआ। उस वेले नज़री आया इक्को बाप, पिता पुरख वड वडयाईआ। नाल इशारे दस्सया अनाथां नाथ, दीनन दीन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ।

नानक दस्सया हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दा वेख निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। ना ज़िमी ना असमान, मण्डल मंडप ना कोई वखाईआ। ना रय्यत ना राज राजान, चोबदार ना कोई रखाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, निरगुण सरगुण आप जणाईआ।

नानक वेख धाम अपारा, सो पुरख निरञ्जण आप जणाइंदा। शब्दी शब्द कर इशारा, लेखा लिखत विच्च ना आइंदा। एसे कारन नानक निरगुण किहा कल महांबली उतरे अवतारा, मात पित ना कोई रखाइंदा। जिस दा सर्ब नूं आदि जुगादि सहारा, मेहरवान फेरा पाइंदा। मैं लभ्भ लभ्भ थक्का मैनूं नज़र ना आया कोई किनारा, बेअन्त कहि कहि शुकर मनाइंदा। इक्को बोल नाम जैकारा, तूही तूही राग अलाइंदा। तूं मेरा सच सहारा, मैं तेरा रूप वटाइंदा। तेरा धाम वसे नयारा, जग नेत्र वेखण कोई ना आइंदा। सो सोहे बंक दुआरा, जिस गृह आपणा चरन टिकाइंदा। दोए सिफ़रा रूप नज़र संसारा, दूजी वंड ना कोई वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो धाम आप उपाइंदा। सो धाम दीन दयाल, इक्को इक्क वडयाईआ । जिस वेले गोबिन्द मिल्या पुरख अकाल, घर साचे वज्जी वधाईआ। शाह पातशाह करे इक्क सवाल, पूत सपूते पुच्छ पुछाईआ। उठ वेख मेरे लाडले लाल, निरगुण सरगुण रिहा जणाईआ। कलिजुग जीव बिन छुरीउँ होए हलाल, कसाई बणया जीव कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ। गोबिन्द वेखे सिफ़रा धार, धर्म जैकार अलाइंदा। वाहवा तेरा खेल अपार, गुर गुर ध्यान रखाइंदा। आदि जुगादी अन्त ना पारा वार, बेअन् त तेरा अन्त कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाइंदा।

गोबिन्द वेख सच इशारा, हरि इशारे नाल जणाईआ। नव नौं चार अन्त किनारा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लेखा मुके गुर अवतारां, अन्त कोई रहण ना पाईआ। निरगुण नूर सदा उजिआरा, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर गोबिन्द कर निमस्कारा, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। पुरख अकाल तेरा सहारा, इक्को ओट रखाईआ। तुध बिन पावे कवण सारा, दो जहानां होए सहाईआ। कर किरपा कलिजुग अन्त लैणा अवतारा, वड अवतारी तेरी वडयाईआ। वेखणा इक्को धाम नयारा, निआं कर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धाम अव्वलड़ा रिहा वखाईआ।

ओस धाम दी दस्स निशानी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुर गुर कहे मैं उस पिच्छे दिआं आप कुरबानी, बंस सरबंस भेट चढ़्हाइंदा। चार दिन खा के तेरी निरगुण सरगुण जाए महिमानी, मुसाफ़र मेरा बंस अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा तेरा वर, मैं आपणा रूप सिफ़रा तेरे विच्च समाइंदा।

गोबिन्द कहे मैं सिफ़र हो के वखावांगा। आपणा ज़िकर तैनूं सुणावांगा। सारा फ़िकर तेरे सिर ते पावांगा। आप हो बेफ़िकरा, तेरे अग्गे पिच्छे ख़ुशीआं नाल नाच नचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लेखा वेख वखावांगा ।

मैं सिफ़रा हो के दस्सांगा। मां पिउ पुत्त आपणे कोल कुछ ना रक्खांगा। सभ तेरी झोली सट्टांगा। इक्को तेरा नाम तेरा प्रभ रटांगा। दोए जोड़ वास्ताा घत्तांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर तेरे चरनां ते सट्टांगा।

गोबिन्द तैनूं ज़रूर आप बणाऊगा। आप आपणी झोली पाऊंगा। साची डोली फड़ चढ़्हाऊंगा। हौली हौली आपणा मेल मिलाऊंगा। तन्द मौली नाल रखाऊंगा। सवा रत्ती घोल घोली, आपणे हत्थ फड़ उठाऊंगा। तेरी बदल देवां चोली, चोली आपणे रंग रंगाऊंगा । तैनूं फेर कोई ना मारे बोली, बोलण वाला कोई नज़र ना आऊंगा। तूं उच्ची उच्ची पावीं रौली, मैं तेरे नाम डंका इक्क सुणाऊंगा। तूं वसीं उच्चे दुआरे मन्दर धौलीं, मैं तेरे दर ते सेव कमाऊंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद खुलाऊंगा ।

बंस सरबंस तेरी भेटे चढ़्हेगा। गोबिन्द फिर साहमणे तेरे खड़ेगा। जोधा हो के सूरबीर लड़ेगा। जे हक़ ना देवें अग्गे हो के अड़ेगा। निर्भय भय तेरे कोलों कदे ना डरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दस्स जो आपणी कार करेंगा।

सच आपणी कार कमावांगा । तेरा बंस सरबंस लुटावांगा। लोकमात विच्चों पुट्ट,

बूटा सचखण्ड लगावांगा । अमृत धुर दा दे के घुट्ट, गुरमुख आपणा परदा लाहवांगा। फिर सभ दे नालों रुट्ट, तेरे चरनां डेरा लावांगा । आत्म अन्तर सभ दी लुट्ट, ख़ाली घर कर वखावांगा। जिस वेले पवें उठ, तेरी उंगली आपणे हत्थ रखावांगा । जिंनां चिर ना कहें गोबिन्द मेरा पुत्त, तेरा पल्लू छड्ड ना जावांगा। जिंनां चिर ना सुहाएं साची रुत्त, अबिनाशी अचुत, तेरी दासी सेव कमावांगा। मेरा लेखा ना जाए मुक्क, अलेख तेरे घर वखावांगा। मेरा बूटा ना जाए सुक्क, हरया सिंच तेरे कोलों करावांगा। जिस वेले कलिजुग अन्तम आए ढुक्क, मैं सेवक बण के तेरा संबल नगर बणावांगा। तूं अंदर वड़ जाईं घुस, मैं परदा उत्ते पावांगा। फेर मैनूं लईं पुच्छ, मैं इकल्ला हाल सुणावांगा । प्रभ तेरे भगतां नूं तेरा दुःख, दुखीआं दर्द आप वंडावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पिछला लेखा सभ दा पूर करावांगा।

जिस वेले प्रभ दया कमाएंगा। मेहर नज़र उठाएंगा। कल कलकी फेरा पाएंगा। मेरी प्यार दी वंनगी लोकमात बणाएंगा। सिर कलग़ी इक्क चमकाएंगा । जगदीश ताज इक्क सुहाएंगा । प्रेम आवाज़ इक्क लगाएंगा। ग़रीब निवाज़ नेड़े आएंगा। साजन साज वेख वखाएंगा। मेरी लाज अन्त रखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे रंग वखाएंगा।

घर साचे रंग वखावांगा। गोबिन्द तेरा संग निभावांगा । अंग अंग नाल मिलावांगा । नाम मरदंग इक्क वजावांगा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां लंघ, तेरा जोड़ जुड़ावांगा। तेरा चाढ़्ह साचा चन्द, चन्द चांदना इक्क चमकावांगा। गोबिन्द कहे तूं बख्शंद, मैं तेरा शुकर मनावांगा। वेखीं वेले सिर ना जाईं मुक्कर, जे मुकरें ते नेत्र रो रो तैनूं मनावांगा। क्यों, गुर नानक कह के गिआ तूं निरगुण धारों आवें उतर, निहकलंक हो आवेंगा । तैनूं किसे नहीं कहणा मेरा पुत्तर, तूं सभ दा बाप अखवावेंगा। जिउँ गुजरी चुक्कया मैनूं कुच्छड़, फिर तेरे कुछड़ चढ़्ह के आपणा खेल वखावांगा। मैं कोई ना मंगाँ खाण नूं टुक्कर, पाणी मंगण दी आस ना कोई रखावांगा। एसे कर के वारे पुत्तर, पिता पूत बण के धुर दी सेव कमावांगा। बेपरवाह जे तेरे पिच्छे गिआ उजड़, तेरे भगतां ज़रूर वसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा सच्चा इक्क वर, तेरा सदा सदा सद दर्शन पावांगा।

गोबिन्द जिस वेले मेरे भगतां प्यार जणाएंगा। आपणा वेला वक्त सुहाएंगा। बूंद रक्त अगली पिछली लेखे लाएंगा। श्री भगवान बणाए बणत, बेपरवाह आपणी कार कमाएगा। सुहञ्जणा सुहाए आप वक्त, रुत्त रुत्तड़ी नाल मिलाएगा। जिस वेले श्री भगवान आए परत, तेरा सगला संग रखाएगा। पिछला सोग मिटाए हरख, अग्गे इक्को सुख वखाएगा। तेरे नाल फिरे नधड़क, भय जगत ना कोई जणाएगा। रोकिआं किसे दे ना जाए अटक, आपणा मार्ग इक्क लगाएगा । पिछला कीता सभ दा करे तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाएगा। जे नीहां हेठां बाले रहि गिआ फ़रक, हुण नीहां हेठां रक्ख के भगत दुआर सुहाएगा। जिस

दे पिच्छों नेत्र नीर ना वहाए कोई उत्ते मरग, मनजीता हुक्म मनाएगा। नाता तोड़ सोग हरख, सिँघ जगदीशा नौं दुआरे पन्ध मुकाएगा। उप्पर वेख सचखण्ड दा सच निशाना रिहा लटक, सति सतिवादी इक्को रंग चमकाएगा। पकड़ उठाए अगले पिछले भगत, भगवन आपणी गोद बहाएगा। की होया राम दा माण रक्खया इक्क भरत, श्री भगवान भगत भरत नालों अग्गे अग्गे रखाएगा। ओस धाम करे प्रगट, जिस धाम राम ध्यान लगाएगा। ओस धाम खोल्हे हट्ट, जिस धाम कृष्न अरजन समझाएगा। ओस धाम बीजे बीज वत, जिस धाम नात निरगुण सिफ्त सालाहेगा। ओस धाम लए रक्ख, जिस धाम उत्ते गोबिन्द अक्ख टिकाएगा। उह धाम सभ तो वक्ख, भगत दुआरा नाउँ प्रगटाएगा। एका दूआ दूआ सभ नूं देवे दस्स, निरगुण सरगुण देवे दस्स, सिफ़रा हो के देवे दस्स, आप आपणा मुख छुपाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दी रक्खी उडीक, गुर अवतारां लाई प्रीत, उह धाम एह समझ ठीक, जिस उत्ते साढे तिन्न हत्थ नौं दर भगत घर दिता बणाईआ। भगत घर बणा माही, मुहब्बत इक्को इक्क जणाइंदा। निरगुण सरगुण वेख दोवें राही, पैंडा कवण मुकाइंदा। लोकमात निरगुण सरगुण इक्क दूजे दे नाल मिलाए आप मिला के बाहीं, अन्तम तत्त नज़र कोई ना आइंदा। उहो दस्से जो लिख गए नाल कलम शाही, शहनशाह आपणा रूप ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम आप वडिआइंदा।

गोबिन्द कहे तेरा धाम चंगा, चंगी तरां नज़री आईआ। जिस नूं चढ़या इक्को रंगा, प्रेम प्रीती रंग वखाईआ। जिन्हां पिच्छे माछूवाड़े फिरया नंगा, सूलां सत्थर सेज हंढाईआ। जिन्हां कारन भेजिआ आपणा बन्दा, आपणी बन्दगी इक्क समझाईआ। उह जीव कलिजुग होया गंदा, गोबिन्द वेख रिहा कुरलाईआ। मैं दे के गिआ खण्डा, शस्त्र चंड परचंड चमकाईआ । मैनूं वेख के मेरा नैण हो गिआ अन्धा, अक्ख अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। हुण किथों लभ्भे गुजरी चन्दा, गुजरी चन्द शब्द रूप वटाईआ। ना माणस ना बन्दा, ना बन्दगी कर के किसे नूं सीस झुकाईआ । ना शस्त्र ना कोई खण्डा, तीर कमान ना कोई उठाईआ। ना सुहागी ना रंडा, ना करे किसे कुड़माईआ। करे खेल सूरा सरबंगा, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ । दीनन दीनन दीन दयाल होया बख्शंदा, बख्शिश प्रभ दे कोलों मंग मंगाईआ। आपणी हत्थीं जन भगतां रंगण आया पंजा, पंजे उंगलां इक्को रंग वखाईआ। हुण जन भगतां वसे सदा संगा, सगला संग निभाईआ । इक्क वखाए आपणा डण्डा, पौड़े आपणे नाम चढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

वड्डिआई दे के बणाया महल्ल, सो साहिब दया कमाईआ। नाउँ रक्ख इक्क अट्टल, अट्टल अट्टल रिहा समझाईआ। दीपक हो के गिआ बल, जोती नूर नूर रुशनाईआ। दो जहानां मेटे सल, दुखड़ा कोई रहण ना पाईआ । नाम संदेसा साचा घल्ल, हरिजन साचे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा आपणे हत्थ रखाईआ ।

लेखा हत्थ रक्खे करतार, वड दाता वड वडयाईआ। भगत दुआर कर त्यार, नीहां हेठां हरिजन आप सवाईआ। रत्त अमोलक तिखी धार, गोबिन्द आप वहाईआ । चढ़्हदी दिशा पावे सार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चार चार दा पंजवां नेता, परम पुरख आप अखवाईआ। छत्ती छत्ती कर कर वेंता, वितकरे सभ दे दए मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बरां दिता नेंता, घर घर आप सदाईआ। पहली दूजी तीजी चौथी मंज़ल चढ़्ह के वेखे अगेता पछेता, दूर दुराडे नेरन नेरे इक्को दर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ।

भगत दुआरे चढ़्ह के वेखे, वेखणहार अखवाइंदा। सभ दे पूरे करे लेखे, अग्गे लेख ना कोई वधाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर करो चेते, चेतन्न सभ नूं आप कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख आप समझाइंदा ।

गुर अवतार पीर पैगग्बर गए जाग, सो साहिब आप जगाईआ। सम्मत सम्मती लग्गा भाग, सम्मण सभ दे घर घर पुचाईआ। सुण सुण वेख सारे आए भाज, भज्जे वाहो दाहीआ। भगत दुआर ग़रीब निवाज लिआ साज, इक्को राह वखाईआ। निरगुण सरगुण दोहां दा होवे काज, सिफ़रा आपणी गल सुणाईआ। मैं लै के आवां दाज, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। मेरे घर ना पूजा ना पाठ कोई निमाज, वरका वरका ना कोई उठाईआ । दोए जोड़ जो मेरे चरन करे अरदास, तिस आपणा मेल मिलाईआ। तीर्थ नहावण दी रहे ना कोई ख़ाहश, सरोवर पन्ध ना कोई पाईआ। जिस दा एका चरन कँवल निवास, तिस आपणा घर वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार भगत वडयाईआ ।

भगत दवार कहे मैनूं मिल्या मौका, मोतबर बण के रिहा सुणाईआ। मैं अग्गे भगतां नाल होण नहीं देणा धोखा, ना देवे कोई सज़ाईआ। उच्ची कूक पहलों श्री भगवान तूं दवाया होका, फिर आपणा निशान सुहाईआ। हुण मेरी प्रभू रक्खे ओटा, क्यों मैं भगत आपणे विच्च रखाईआ। मैं मारां बिरहों वैरागी चोटा, चटान पत्थर दिल दिआं हिलाईआ। आपणे अंदर रहण ना देणा कोई खोटा, खरे कर के बाहर दिआं कढ्ढाईआ। जिस ने ख़ादा सूर गाँ झोटा, तिन्हां देवां सज़ाईआ। तिन्हां दा सचखण्ड विच्च वड़न नहीं देणा पुत्त पोता, कल कलंक दिआं लगाईआ। बेशक मैनूं सारे कहण होछा, मैं सच सच जणाईआ। कोटां विच्चों मैनूं इक्को भगत बहुता, जो मेरे अंदर आ के श्री भगवान धिआईआ। मेरा किसे नाल नहीं रोसा, जो प्रभ भुल्ले तिन्हां धक्का देवां लाईआ। मैनूं भगत मिलण दा शौका, मेरे अन्तर इक्को ख़ाहश वज्जे वधाईआ। मैं आपणा पोच्चया चौंका, साफ़ अच्छी तरां कराईआ । जग कहे नार ना सोंहदी बिन खौंता, भगवान कहे मेरी भगत बिना ना कोई वडयाईआ । कलिजुग अन्तम सारा जहान जाए औंता, पीहड़ी वधे ना चले सांझ जगत ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भगत दुआर रिहा मंग मंगाईआ।

भगवान कहे सुण सच मनारे, सच सच दृढ़ाईआ । भगत भगवान दोवें तेरे प्यारे, पिच्छे कोई रह ना जाईआ। मंज़ल मंज़ल तेरे नज़ारे, नर नरायण आप दरसाईआ। एका दूजा तीजा चौथा पन्ध निवारे, वड दाता बेपरवाहीआ। चढ़्ह के वेखे अन्त किनारे, किनारा इक्को इक्क वखाईआ। उच्ची बोल सच जैकारे, साचा ढोला दए सुणाईआ। आओ मिलो भगत प्यारे, प्रेम प्रीती इक्क वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरे सहारे, दूजी ओट ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वडयाईआ ।

भगत दुआरा बणया अनोखा, सो साहिब आप बणाईआ । गुर अवतारां पीर पैगग्बरां दे के मौका, मुफ़तो मुफ़त रिहा समझाईआ। वेखो तुहाढ्ढे बरदे तुहाढ्ढे नाल करदे धोखा, अंदरों संग ना कोई रखाईआ। रसना जिह्वा पढ़दे पुस्तक पोथा, मन वासना ना कोई मिटाईआ। कलिजुग जीव होया थोथा, ठोकर नाम ना कोई लगाईआ। एन्हां पिच्छे कोई ना करयो रोसा, प्रभ देवणहार सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर गुरू अवतार वखाईआ ।

गुर अवतार पीर पैगग्बर वेख होए हैरान, हैरानी सभ दे उत्ते छाईआ। असीं दस्स के आए धर्म ईमान, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। लिख के आए अञ्जील कुरान, सिफ्त कर के आए वेद पुरान, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। सारे सुण के सारे पढ़ के होए बेईमान, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। कन्नीं सुण के बड़े शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना कोई ईमान, धर्म धीर ना कोई रखाईआ। घर घर वड़िआ माण अभिमान, हँकार आपणा बल जणाईआ । कूड़ी क्रिया चढ़या तूफ़ान, साधां सन्तां रिहा रुड़्हाईआ। साचे वसे ना कोई मकान, कूड़े मन्दर रहे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार वेख वेख नेत्र नैण नैण शरमाईआ।

कलिजुग अन्तम वेख्या, नेत्र नैण उठा। कूड़ा होया जगत भेक्खया, भुल्लया बेपरवाह। बिन करसाण उजड़या खेत्तया, ना फल सके कोई लगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगग्बर गवाह लए बणा।

बणो गवाह पीर पैगग्बर गुर अवतार, हरि करता आप जणाईआ। ना मुहब्बत ना प्यार, ना सज्जण ना कोई यार, सगला संग ना कोई वखाईआ। कूड़ा नाता वेखो जगत संसार, कूड़ी क्रिया होया विहार, सच विवहार ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नैण नैण सर्ब वखाईआ।

नेत्र नैण वेख होए निरास, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, तेरे हत्थ प्रभू वडयाईआ। असीं तेरी रक्ख के आए आस, सो वेला गिआ आईआ। असीं तेरे बरदे दास, दर बैठे सीस झुकाईआ। कर किरपा सद्द लै पास, पिच्छे लोड़ रहे ना राईआ। तेरा लेख पुरख अबिनाश, तेरे हत्थ वड्डी वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहुड़ा सर्ब जणाईआ।

सच सुनेहड़ा सरगुण निरगुण, दो दो आप जणाइंदा। दो जहानां पुकार सुण सुण, साहिब सतिगुर हुक्म जणाइंदा । लेखा जाणे गुण गुण, अवगुण गहर गम्भीर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल खेल करें प्रभ माही, तेरे हत्थ सदा वडयाईआ। असीं पान्धी बणे राही, चल आए सच सरनाईआ। किरपा कर दे सरनाई, सरनगत इक्क तकाईआ। दर दरवाज़ा वेखीए चाईं चाईं, जिस घर भगतां डेरा लाईआ । जो इक्को नाम रहे ध्याई, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ । तूं साहिब फड़ के मैनूं बाहीं, आप आपणे नाल मिलाईआ। दो जहान ना होए जुदाई, विछोड़ा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा खलाईआ।

गुर अवतार निरगुण सरगुण, सिफ़रा रूप सर्ब जणाइंदा। जे कोई है तुहाढ्ढा चुणो, श्री भगवान आप सुणाइंदा । दर दर घर घर वेखो गुण, कौण सिख्या तुहाढ्ढी कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार समझाइंदा।

गुर अवतार कहण वेख के आए, नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ । कलिजुग जीव रहे कुरलाए, कूड़ी क्रिया कर कुड़माईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाए, आसा तृष्ना रही तड़फाईआ। तेरा नाम गए भुलाए, साडी याद ना कोई रखाईआ। साचा मन् दर ना कोई सुहाए, गुरूदवार ना कोई वडयाईआ। सजदा सीस ना कोई झुकाए, नमाज़ ऊज़ू ना कोई वडयाईआ । बांग सदा ना कोई सुणाए, नाअरा हक़ ना कोई जणाईआ । बेपरवाह भुल्लया ख़ुदाए, ख़ुदी घर घर डेरा लाईआ। माया पिच्छे करन हाए हाए, हौके लै लै वड्डे छोटयां रहे सुणाईआ। की कर के गए साडे चाचे ताए, पुत्त पोतरे आपणा बल धराईआ। गुर अवतार वेख के हाल सर्ब कुरलाए, साडी कीती रहे उलटाईआ। जिउँ भावे तिउँ दे सजाए, सारे तेरे तेरी झोली पाईआ। जिस नूं चाहें लएं बचाए, आप आपणा मेल मिलाईआ। श्री भगवान कहि सुणाए, ऊँची कूक कूक जणाईआ । सारे इक्को वार कहो असीं तेरी रज़ाए, तैथों लई मर्ज़ी तेरी झोली पाईआ । आपणे दर लए बहाए, चार जुग तेरे हुक्म अंदर फ़र्ज़ी सेव कमाईआ । भेव ना जाता तूं सभ दा ग़रज़ी, घट घट रिहा समाईआ। साडे चोले पाटे सीं बण के दरज़ी, नाम धागा प्रेम सूई चलाईआ। असीं वेखण आए गोबिन्द किहड़ी पहने वरदी, वारद हो के सभ ते छाईआ। उहदी किहो जिही कलग़ी, ताज कवण सीस टिकाईआ। असीं वेख के डर के भय विच्च आ के साडी बदल गई ज़रदी, ज़रा ज़रा अक्ख उठाईआ। सानूं भुल्ल गई गरमी सरदी, रुत्त रुत्तड़ी कोई नज़र ना आईआ। तेरी वेख कला चढ़्हदी, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। तेरे अग्गे लोकाई ना अड़दी, चारों कुण्ट रिहा ढाईआ। इक्को भगत आसा तेरे बिरहों अंदर मरदी, मरदी मरदी तेरा ध्यान लगाईआ । जे मिले ते तेरी मर्ज़ी, ना मिले ते फेर वी तेरी अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतारां दए सुणाईआ।

गुर अवतार छड्ड दिउ खै्हड़े, सो साहिब आप सुणाया । आओ वड़ जाओ साचे

वेहड़े, जिस दुआरे श्री भगवान डेरा लाया। इक्को बण जाओ मेरे तेरे, दूजा नज़र कोई ना आया। मन्दर वेखो जिस दे अंदर भगत भगवान केहड़े केहड़े, एका नाम सुणाया। ना निरगुण ना सरगुण सिँघ शेरे, शहनशाह आपणा फेरा पाया। माही दे आ के वसो खेड़े, जो खेड़ा उजड़ कदे ना जाया । दरस करो हो के नेड़े, दूर दुराडा मेल मिलाया। दीन मज़हब दे छड्डो झेड़े, झगढ़ा दिउ गवाया। रल मिल आपणे बन्न्हो बेड़े, श्री भगवान वखाया। मन्दर मस्जिद शिवदुआले छड्डो डेरे, डेरा श्री भगवान इक्को इक्क उपाया । जिस दे पिच्छे होए बेरे बेरे, आप आपणा मेट मिटाया। पंज तत्त काया कीते ढेरे, कोई मसाणी कोई बबाणी, कोई मढ़ी गोर दबाया। सो करे हक़ नबेड़े, नेता इक्को बण के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच समझाया।

हां प्रभू तेरा वेख्या दूआ, दो धार नज़र ना आईआ। तेरा सिफ़रा होया हऊआ, हर इक्क नूं रिहा डराईआ। तुध बिन नज़र ना आए कोआ, कूक रही सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ । आओ वेखो वड़ गए अंदर, रुत्त सोलां चेत सुहाईआ। बहि के साचे मन्दर, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच जणाईआ।

गुर अवतार अंदर वड़, प्रभ करे खेल अपारा। भगत भगवान बंन्हाए लड़, करे सच विहारा। साचे घोड़े फड़ के चाढ़्हे, नाम वजाए नाम नगारा। सखीआं मिल के लाए अखाड़े, वाह वा मंगलाचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा दस्से खेल अपारा।

बीस बीसा वजा ढोला, गीत गोबिन्द अलाईआ। सो सतिगुर बण विचोला, साचा काज रचाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रक्खदा रिहा उहला, अन्तम आपणा भेव खुल्हाईआ । गुर अवतारो पीर पैगग्बरो वेखो निरगुण मौला, निरगुण आपणी कार कमाईआ । भाग लगाए साची धौला, धरनी धरत धवल दए वडयाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई पंडत मुलां रौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ।

भगत दुआरे सोहण भगत, भगवन दए वडयाईआ। वीह सौ वीह वेखणहारा साचा वक्त, जग जीवण दाता फेरा पाईआ। निरवैर करे आपणी हरकत, हिलदा जुलदा नज़र किसे ना आईआ। इक्को घर वखाए आपणी बरकत, ख़ाली दुआरे सर्ब कराईआ । गुर अवतारां पीर पैगग्बरां नाल कर के लिखत पढ़त, लेखा सभ दा रिहा वखाईआ। अग्गे कोई ना मंगे हरि के नाम का धड़त, पैसा धेला वट्टा ना कोई लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ ।

साची खेल भगत दुआर बणा, सो साहिब आप कराइंदा । सिफ़रा रूप बेपरवाह, निरगुण सरगुण आपणे विच्च छुपाइंदा। लेखा जाण दो जहां, दोहरी धार वखाइंदा। बांका

छोहरा आप उठा, नाम घोड़ा इक्क उपाइंदा। सोहणा आसण सोहणा ला, शाहसवार सोभा पाइंदा। कदम कदम रिहा चला, पदम पदम पन्ध मुकाइंदा। अदम अदम वेख वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल समझाइंदा। बीस बीसा खेल अपार, सो साहिब आप जणाईआ। भगत दुआरे अंदर कट्ठे कीते गुर अवतार, हुक्म हाकम इक्क मनाईआ। भगतां नाल मिल के बोलो सर्ब जैकार, जै जैकार आप जणाईआ। श्री भगवान नौजवान बणया पहरेदार, साची सेवा आप कमाईआ। दर दरवाज़ा दो जहानां श्री भगवाना कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा कमाईआ।

दर दरवाज़ा आप खोल्ह, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। निरगुण सरगुण तोले साचा तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। बैठणहार सदा अडोल, डुल्ल कदे ना जाईआ। सभ दा लहणा रक्ख आपणे कोल, अट्टल अट्टला आपणे चरन बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वडयाईआ।

सच वड्डिआई देवे साढे सत्त, सति सति समझाइंदा। भगत भगवान करन आया पक्ख, पारखू आपणा फेरा पाइंदा । लक्ख चुरासी नालों कर के वक्ख, वक्खरी धार समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर बीस बीस गए दस्स, सो बीस बीस आपणे विच्च छुपाइंदा। सन् त साजण वेखे हस्स हस्स, साहिब सतिगुर फेरा पाइंदा । पन्ध मुकाए नस्स नस्स, लक्ख चुरासी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत भगवान दया कमाइंदा।

भगत भगवान अंदर वाड़, वाड़ी आपणे नाम कराईआ । साचे घर बणा साचे लाड़, लाड़ी जोत अकालण नाल परनाईआ। सखीआं लग्गे इक्क अखाड़, गोपी काहन नाच नचाईआ । वेखो भाग लग्गा विच्च उजाड़, जंगल देवणहार वडयाईआ। जिथ्थे बाल निधानयां रक्खी ख़ाक, सो ख़ाक ख़ाक सभ नूं दए कराईआ। सो धाम पवित्र होया पाक, पुनीत पुनीत पुनीत अखवाईआ। सिँघ मनजीत मिली दात, मां रणजीत कौर जगत वडयाईआ। जगदीश कहे प्रभ मेरा साथ, सगला संग निभाईआ। जन भगतां टिक्का लग्गे मस्तक माथ, लहणा कोई रहण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर घर साचे बणे साक, सज्जण मेला सैहज सुभाईआ। अन्तम उतरे पूरे घाट, किनारा इक्को इक्क दरसाईआ । आवण जावण मुक्के वाट, पान्धी फड़ ना कोई भुआईआ। लहणा चुक्के ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोई लड़ाईआ। लेखा मुक्के पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल ना कोई भुआईआ । प्रभ चरन दुआरे मिल्या इक्क निवास, घर सच्चा नज़री आईआ। जिस नालों विछड़ी शाख़, अन्तम ओसे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा देवणहार वडयाईआ ।

बीस बीसा चाढ़्हे रंग आपणे हत्थ गुलाल, मैहन्दी इक्को इक्क लगाइंदा । लेखा

चुक्के गुज़री लाल, गहर गम्भीर आप समझाइंदा। रकशा करे दीन दयाल, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा , जिन्हां अंदर लिआ बहाल, तिन्हां आपणा घर वखाइंदा। नाता तोड़ कूड़े काल, कलिजुग कूड़े पन्ध मुकाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों करे बहाल, आप आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सेव कमाइंदा।

सेवा करे वड मेहरबान, शाह पातशाह वड्डी वडयाईआ। दरवाज़ा कहे मैं बड़ा बलवान, बिन मेरे अंदर लंघ कोई ना जाईआ। जिस दा पहिरेदार बणया श्री भगवान, आपणी सेव कमाईआ। अंदर बाहर वेखे मार ध्यान, सज्जे ख़ब्बे नैण उठाईआ। अंदर वड़े ना कोई शैतान, गुरमुख साचे रिहा लंघाईआ । पहलों आ के बोले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज जैकारे दए लगाईआ। फिर रक्खे चरन ध्यान, अग्गे जावे वाहो दाहीआ। नज़री आए नौजवान, शाह पातशाह आसण लाईआ। जिस दा लेखा बेमिसाल, मिसल सके ना कोई बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर अंदर लए बिठाल, साहिब वेखे चाईं चाईंआ। आओ हरि का करो जलाल, जल्वा नूर रिहा रुशनाईआ। कितों लभ्भे ना गुज़री लाल, लालन आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ ।

चोबदार बण खलोता, ख़ालक ख़लक सेव कमाइंदा। हत्थ विच्च फड़ के नाम सोटा, आप आपणा बल धराइंदा। गोबिन्द तेरा पिछला मेटे रोसा, आ वेख रस्सियां सर्ब मनाइंदा। हुण नहीं अग्गे देंदा धोखा, धूएं धुखदे आपणे विच्च छुपाइंदा । जिन गुर अवतारां पीर पैगग्बरां आपणे मिलण दा दिता मौका, लोकमात सर्ब बुलाइंदा। उह गुरमुखां राह ना दस्से औखा, फड़ उंगली नाल चलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक आपणी दया कमाइंदा। सेवक फिरे चोबदार, दर दरवाज़े फेरा पाईआ। ख़बरदार होवे सर्ब संसार, सोया कोई रहण ना पाईआ । होका देवे वारो वार, चारों कुण्ट रिहा सुणाईआ। आओ जिस ने लँघणा पार, बिन बेड़ीउँ पार कराईआ । वीह सौ वीह बिक्रमी जगत वसाखी रोवे धाहां मार, गोबिन्द वसाखी गुरमुखां रंग चढ़्हाईआ। खेल करे आप निरँकार, दो जहानां दए वडयाईआ। साकी बण के सांझा यार, अमृत जाम रिहा पिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

दरवाज़ा कहे चौकीदार सोहणा, आलस निंदरा विच्च ना आइंदा। जे मैं वेखां मैनूं लग्गे मोहणा, मेरे नाल मुहब्बत पाइंदा। मैनूं भुल्ल जाए जागणा सौणा, आलस निंदरा ना कोई रखाइंदा। मैं वी ओस दा ढोला गौणा, जो मेरी सेव कमाइंदा। अन्तम एसे जोगा होणा, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। जन भगतां पाप कलेवर धोणा, एसे कर के बाहरों पंज जैकार लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा।

जो भगत आण एथे झुकेगा। अगला पिछला पैंडा मुक्केगा। साहिब सतिगुर आप

पुछेगा । निरगुण लुकाइआं कदे ना लुकेगा। लुटाइआं कदे ना लुटेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे बहि के पुच्छेगा।

वेखो फिरदा चोबदार, होका दे दे जगाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंघी कंदर डेरा लाईआ। जिस दे पिच्छे मन्दर मस्जिद शिवदुआले मथ्थे रगड़दा रिहा संसार, सार किसे ना आईआ। जिस दे पिच्छे पत्थरां मूरतीआं उत्ते पौंदे रहे हार, काग़ज़ कलम शाही लिखया लेख पढ़ पढ़ जगत सुणाईआ । जिस दे पिच्छे गुरू मन्नदे रहे जगत अवतार, दर दर सीस झुकाईआ। तिस साहिब दा करो दीदार, दर आए मिले वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वडयाईआ।

होका देवे मारे कूक, उठो मेरे भाईआ। कलिजुग अन्त ना सौणा घूक, सुत्यां हत्थ कुछ ना आईआ। गोबिन्द कहे हुण ना बणिओ कपूत, पुत्त पिता गोद सुहाईआ । नेत्र खोल्हे वेखो इक्को तागा इक्को सूत, इक्को शब्दी तन्द बंधाईआ। जिस दा लेखा चार कूट, दहि दिशा नाम वडयाईआ। क्यों उस दे कोलों गए रूठ, रुठिआं फेर ना कोई मनाईआ। काया चोला फेर नहीं लभ्भणा पंज भूत, माणस जन्म हत्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वडयाईआ।

दरवाज़ा कहे दरबान बड़ा चुस्त, चुकन्ना हो के फिरे वाहो दाहीआ। मेरी नंगी होण ना देवे पुशत, चारों कुण्टां वेख वखाईआ। उस दा अंग अंग रिहा फड़क, बल आपणा रिहा समझाईआ । एह लेख चुकाए तुरत, जो चल आए सरनाईआ। उस साहिब नूं मिल के किसे होर दी रहे ना हुटक, नेत्र ध्यान ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव कमाईआ।

वीह सौ वीह बिक्रमी कहे वसाखा, वाह वा साहिब तेरी वडयाईआ। निरगुण हो के बणया राखा, आपणी कार कमाईआ। भगत जनां दा परदा ढाका, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा सारे लिख दे गए साका, सो साख्यात नज़री आईआ। पीर पैगग्बर मन्नण आका, प्रभ आया बेपरवाहीआ। गोबिन्द जिस दी गोदी बहे काका, अकाल पुरख फेरा पाईआ। भगत दुआरे कीता नाका, सनमुख अंदर कोई ना आईआ। जन भगतां पूरा कीता घाटा, दूआ सिफ़रा विच्च मिलाईआ। गुरमुख सवाणी अग्गे खुल्हा दिसे ना किसे झाटा, मींढी सीस आप गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह वड्डी वडयाईआ।

मूरख मुगधो पिच्छों जाओ हट, हरि इक्को वार जणाईआ। पहली वसाख लग्गा फट्ट, अग्गे फेर पट्टी ना कोई बंधाईआ। जे गुर समझो तां जट्टां विच्चों जट्ट, निरँकार समझो तां हो जाए निरँकार, दूजा निरँकार नज़र किसे ना आईआ। जो जट्टां विच्चों वेख

हट्ट, दो जहानां रिहा जणाईआ। जे ज़ोर वेखो ते प्रभ समरथ, बल आपणा आप रखाईआ। जे नरोए वखाए आपणे अग्गों हत्थ, बिन हत्थां नाम खण्डा तीर चलाईआ। जे प्रेम करो तुहाढ्ढे अग्गे जाए ढठ्ठ, आपणा बल ना कोई वखाईआ। जे इक्ठे हो के दिउ मत, तुहाढ्ढी मत आपणी झोली पाईआ । जे प्रेम नाल रंगो आपणी रत्त, प्रेम रत्त हत्थां नाल लग्गी दए वखाईआ । जे विछोड़े दा तीर मारो कस, तां आपणी सुध लए भुआईआ। जे प्रभ दे होवो वस, आपणी छाती लए लगाईआ। जे भगत दुआरे जाओ वस, ते सचखण्ड साचे दए वसाईआ। एस दे विच्च वड़िआ लक्ख चुरासी विच्च ना जाए नट्ठ, वीह सौ वीह बिक्रमी दी एहो वड्डी वडयाईआ। पहली वसाख करी चट्ठ, अग्गे आपणा कम्म जणाईआ। जो साहिब अकथ्थना अकथ्थ, वेख गुर अवतार पीर पैगग्बर शुकर मनाईआ। एह खेड़ा नहीं होणा भट्ठ, भट्ठा सभ दा दए बिठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी कार कमाईआ।

दरवाज़ा कहे मेरा दरवेश, मैं इक्को मंग मंगाइंदा। चोबदार रहे हमेश, साची सेव कमाइंदा । मैं नित नित एहदा दर्शन लवां वेख, एसे करके मंग मंगाइंदा। प्रेम प्रीती बझा हेत, हितकारी इक्को नज़री आइंदा। एह खेडां खेडदा रिहा विच्च भगतां हेत, जींदे मार मार जींदे आप कराइंदा। एहदे अग्गे काल महांकाल धर्म राए दी चले ना कोई पेश, भाणा सिर ना कोई रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ले आपणी कार कमाइंदा।

कार करे प्रभ ठाकर स्वामी, शाह पातशाह सेव कमाईआ । आदि जुगादि अन्तरजामी, वड दाता बेपरवाहीआ । सिफ्त सालाही बोध अगाधी बाणी, करनहारे सच पढ़ाईआ। जोती नूर नूर नुरानी, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ । जिस दी सुणदे रहे कहाणी, सो पीर बेनज़ीर गुणी गहीर आपणा फेरा पाईआ। हुण किसे दी देईए कुरबानी, कुरबानी लैण वाला आपणी भेटा रिहा चढ़्हाईआ। जे वेखो ते सच निशानी, नाम खण्डा रिहा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

दरवाज़ा कहे मैं मंगी मदद, इक्को ओट तकाईआ। अग्गे निरगुण सरगुण बण के बणदा रिहों अदद, इकल्ले कार ना कोई कमाईआ । गुर अवतारां पीर पैगग्बरां कोलों करौंदा रिहों तशदद, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सेवा मोहे भाईआ।

तेरी सेवा प्रभू लग्गे चंगी, दर दरवाज़ा आप सुणाइंदा। तेरे हत्थ कटार नंगी, भुक्खा नंगा बह बह ख़ुशी मनाइंदा। प्रभ कट्ट जाए सारी तंगी, दुखीआं दर्द मिटाइंदा। निमाणयां निताणयां मिल जाए संगी, सगला संग रखाइंदा। साडी हालत फेर ना होए मंदी, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। सुरत सवाणी ना होवे रंडी, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। कन्नीं पाए डण्डी, नॅथ सुहाग इक्क रखाइंदा। डोली बहाए कर शिंगार चन्द बन्दी, टिक्का

दौणी नाल सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाइंदा।

दरवाज़ा कहे बांका छोहरा, शहनशाह आपणा रूप वटाईआ । जन भगतां गाए साचा दोहरा, दोहरी धार वखाईआ। चढ़्ह के आया निरगुण घोड़ा, घोड़ा नज़र कोई ना पाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण पै गिआ लोहड़ा, साडी पेश ना चले राईआ। भगत भगवान आपणा आप बणाया जोड़ा, जोड़ी जुड़ी इक्को थाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सभनां बेपरवाहीआ।

वसाखी कहे मैं गई वस, वसल महिबूब कराया । जिध्धर वेखां प्रभ मिले हस्स, हँस मुख बेपरवाहिआ। निरगुण सरगुण सिफ़रा हो के पूरी कीती आस, सिफ़रा दूआ आपणा अंक बणाया । दो जहानां पाई रास, गोपी काहन आप नचाया। भगत मिलण दी रक्खी ख़ाहश, ख़ासतगार फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को इक्क सुहाया ।

दरवाज़ा कहे पुरख अबिनाशन, मेरा संग रखाईआ। मेरे विच्च लग्गा सिँघासण, संगी सेव कमाईआ। ना संध्धया ना कोई आथण, रात अन्धेरी ना कोई जणाईआ। ना कोई प्रभाती दिसे साथण, सरगी वेला ना कोई वडयाईआ । ना कोई निमाज़ ना निमाज़न, हाजी हज्ज ना कोई कराईआ। ना कोई पाठी ना कोई पाठण, पाठशाला ना कोई वखाईआ। ना कोई तट्ट ना कोई ताटन, सरोवर नज़र कोई ना आईआ। ना कोई किनारा ना कोई घाटन, घाट मिले ना कोई वडयाईआ । प्रभ इक्को आया साचे पातण, गुरमुख सज्जण लए तराईआ। लक्ख चुरासी विच्चों रक्खण, रक्खया करे हर घट थाईंआ। सतिजुग दा साचा मार्ग दस्सण, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर दरवेश इक्क अखवाईआ।

दर दरवेश बण दरबान, सेवा कर श्री भगवान, खण्डा खिचे विच्चों मिआन, लेखा जाणे दो जहान, जोधा सूरबीर बलवान, बण के मर्द मर्द मरदान, भगतां देवे नाम परवाना, पारब्रह्म परम पुरख परमेशवर इक्को करे पढ़ाईआ। सिँघासण कहे मैं गिआ डैह, दर दुआरे डेरा लाईआ। मैं इक्को भगवान दी होण देणी जै, दूजा नाम ना कोई ध्याईआ। पिच्छे नाम इक्क दूजे नाल मरदे रहे खह खह, दीनां मज़्हबां करी लड़ाईआ। हरि का नाम इक्को घर बहे, मन्दर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वंड ना कोई वंडाईआ। जो जन रसना जिह्वा कहे, तिस आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

शब्द सिँघासण कहे मैं गिआ डट्ठ, आपणे चारे पैर जमाईआ। मेरे कोलों कोई भगत बाहर ना जाए नट्ठ, फड़ के बाहों अंदरे रखाईआ। एसे कर के वीह सौ वीह बिक्रमी

कीता कट्ठ, इक्ठे इक्को घर वसाईआ। ना कोई शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात ऊँच नीच ना कोई दस्सां मित, जो चल आया सरनाईआ। तिन्हां रंगाए आपणी प्रेम रत्त, रंग इक्को इक्क चढ़्हाईआ। छोटयां वड्डयां सारयां देवां साची मत, वितकरा विच्च ना कोई रखाईआ। मिलो मेल पुरख समरथ, जिस मिल्लयां दुःख रहे ना राईआ। जे नेत्र वेखो ते खण्डा दिसे हत्थ, जे अंदर वेखो ते जोत नूर रुशनाईआ। जे बाहरों कहो ते कुछ कहण पूरन जट्ट, जे अंदर वड़ के वेखो पुरख समरथ आपणी कार कमाईआ। जे बाहरों वेखो दिसे बाज़ीगर नट, जे अंदर वेखो तां पत साचा रिहा मिलाईआ। जे बाहरों वेखो तां वेखदिआं सारी मारी जाए मत, जे अंदर वेखो ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के सारे जाओ नट्ठ, जे अंदर वेखो महिमा अकथ्थ करे पढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के उबले रत्त, जे अंदर वेखो सच सतिगुर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे वज्जे वधाईआ।

वसाख कहे प्रभ अग्गे आ जा, तेरे हत्थ सर्ब वडयाईआ । जन भगतां सच सच समझा जा, इक्को बुद्ध रखाईआ। दर आयां दी रक्ख लाजा, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । लोकीं कहन्दे प्रगटे माझा, तेरा माझा दो जहान अखवाईआ। तूं हरि सभ दा सांझा, नज़री नज़र हेठ लोकाईआ । जहड़ा लेखा रह गिआ नकाह करन दा हीर ते रांझा, सो सिँघ गुरमेज दलजीत करी कुड़माईआ । तूं आशक माअशूक दोहां दा सांझा, मुशकल विच्च ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

आशक माअशूक हरि संगत दोवें मारो कूक, कूक कूक जणाइंदा। बिरहों वैराग फ़राक अंदर दिउ फूक, फोका रंग ना कोई लगाइंदा। आवण जावण दी चुक्के चूक, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। प्रभ दी सेजे चढ़्ह के सौं जाओ घूक, सुत्यां फेर ना कोई उठाइंदा। किसे कम्म ना औणा पंज तत्त कलबूत, कलमा आपणा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे इक्क विवाह, पिछला लेखा दए चुका, पीर जामन फड़ाए दामन, दामनगीर आप अखवाइंदा।

दामनगीर बणया भगतो, भगवान दया कमाईआ। वेले सिर सारे परखो, राती सुत्यां रिहा जगाईआ। उच्ची ढोला गाओ कड़को, सोहँ जै जैकार सुणाईआ । सिध्धी सड़के मूल ना अटको, राह विच्च सके ना कोई अटकाईआ। इधर उधर ना नैण मटको, दूजा ध्यान ना कोई रखाईआ। जा के सिर चरनां उत्ते परतो, परम पुरख मेल मिलाईआ। श्री भगवान नाल भाईचारा बण के वरतो, वड्डा छोटा कोई नज़र ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

सिँघासण कहे प्रभ आया अग्गे, साची सेव कमाईआ । भगत दुआरे भगत कट्ठे चंगे, चरन कँवल दए वडयाईआ। प्रेम प्रीती साची रंगे, रंगण इक्को इक्क रखाईआ। नज़र ना आए नेत्र अन्धे, कलिजुग जीव सार कोई ना पाईआ। जिन्हां मिल्या उह चंगे बण

गए मंदे, मन्दयां चंगे दए बणाईआ । दर ते आ रहण ना गंदे, गंदी वासना दए कढ्ढाईआ। अंदर वड़ के सभ दे नाल हंढे, आप आपणा मेल मिलाईआ। जो जन गौंदे सोहँ छन् दे, शहनशाह आपणे घर बहाईआ । कट्टे धर्म राए दे फंदे, फासी गल ना कोई लटकाईआ। पार उतारे घर करदे धंदे, जो घर बैठे तिन्हां संगत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा खेल रचाईआ।

बीस बीसा कहे मैं मात चढ़या, चढ़्हदी कला वखाईआ । श्री भगवान इक्को फड़या, भगत दुआरे सेवा लाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगग्बर तैथों डरया, तूं सभनां भय जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची कार आप कमाईआ।

सिँघासण कहे प्रभ हो मज़दूर, मज़दूरी आप कमाईआ। जन भगतां मेले ज़रूर, ज़रूरत इक्को इक्क रखाईआ। नज़री आए इक्क हज़ूर, हज़रत आपणा आसण लाईआ। दर आए सर्ब मनज़ूर, लेखा आपणी झोली पाईआ। पिछले बख्शे सर्ब कसूर, अग्गे देवणहार वडयाईआ। जो दर दरवाज़े विच्चों मस्तक लावे धूढ़, तिन्हां माण अभिमान रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

साचा खेल श्री भगवन्त, भगवान इक्को इक्क कराइंदा। सन्त सुहेले साचे सन्त, दर साचे आप बहाइंदा। इक्को नाम मणीआं मंत, इष्ट गुरदेव इक्क वखाइंदा। इक्को नार सुहागी कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। इक्को बणाए साची बणत, घड़न भन् नणहार आप अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा।

खेल करन प्रभ आया आप, आपणी दया कमाईआ। साची थापण रिहा थाप, बेपरवाह धार वखाईआ। भगत भगवान बणाए साक, सगला संग रखाईआ। गृह मन्दर खोल्हे ताक, हाटी कुण्डा आपणा लाहीआ। बिन नैणां लए झाक, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर सदा सदा सेव कमाईआ।

अंदर बाहर सेवक बणया, साढे तिन्न हत्थ आसण लाईआ। भगत भगवान आपे जणया, धन्न बणे जणेंदी माईआ । लक्ख चुरासी विच्चों छाण पुणया, पुण छाण आप कराईआ। दुक्खीआं दुःख आपे सुणया, दरदीआं दर्द वंडाईआ। जानणहार गुण अवगुणया, घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर वेखे थाउँ थाईंआं।

अंदर सिँघासण साहिब सुल्तान, सति पुरख उपजाईआ । बाहर सिँघासण श्री भगवान, दाता दानी वड वडयाईआ। अग्गे पिच्छे हो प्रधान, साची सेव कमाईआ। विच्च बैठे रहण

सन्त सुजान, भगत भगवान दए वडयाईआ। जिस दा पती होवे बलवान, तिस बल अक्ख ना सके कोई उठाईआ। जिस दा पुत्तर होवे निशान, तिस पिता मिले वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ।

शहनशाह नहीं जगत मुलाज़म, जन भगतां कार कमाइंदा। जिस नूं कहन्दे अज़ीम आज़म, सो आपणी अज़मत इक्क वखाइंदा । जो नज़ामां दा बणे नाज़म, सो निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जो आलमां दा होए आलम, उलमा आप पढ़ाइंदा। जो तालबां दा होए तालब, तलब इक्को इक्क वखाइंदा। जो ग़ालबां दा होए ग़लब, ग़ैरत विच्च खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाइरां दा शाइर, शऊर आपणा ना कोई वखाइंदा।

ना शाइर ना शऊर, सुहबत विच्च कदे ना आईआ। जे कोई लभ्भे बणया रहे मफ़रूर, हत्थ फड़न कोई ना जाईआ। जे कोई सुणना चाहे नाद वजाए तम्बुर, काया किंग बणाईआ । जे कोई वेखण जाए हज़ूर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जे कोई बख्शावण आए कसूर, स्वछ सरूपी हो के दरस दिखाईआ। जे कोई प्रेम प्रीती मंगे ज़रूर, ज़रूरत सभ दी पूर कराईआ। जे कोई ख़ाहश रक्खे मैनूं बहिश्तां विच्च मिले हूर, तिन्हां कोरा टिक्का मस्तक लाईआ। मुहम्मद एसे गल्ल तों रिहा दूर, मुरीदां गिआ समझाईआ। ओथे लोड़ हूरां ज़हूर, ज़रूर बहिश्त मिले वडयाईआ। एह प्रभ सच्चे नूं नहीं मनज़ूर, सो मनज़ूर जो मनसूर सूली चढ़्ह के गिआ समझाईआ। ओथे साहिब इक्क ग़फ़ूर, शहनशाह बैठा आसण लाईआ। जिस दा जल्वा ज़ाहर ज़हूर, परदा सके ना कोई पाईआ । मेहर रैहमत विच्च आ के बणे मज़दूर, मज़दूरां मुशकल हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे पिच्छे दोवें सिँघासण वडयाईआ।

अगला सिँघासण कहे मैं सभ दा दाता, दर आइआं पार कराइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं भगतां राखा, भगतां नेड़ कोई ना आइंदा। अगला सिँघासण कहे मैं पिता माता, जो आइआ आपणी गोद बहाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं जोड़ां नाता, जिस दा जुड़या पिच्छे मुड़ कोई ना जाइंदा। अगला सिँघासण कहे मैं सज्जण साका, दर आपणा बंधन पाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं कमलापाता, सिर सभनां हत्थ रखाइंदा । अगला सिँघासण कहे मेरे उत्ते पुरख समराथा, इक्को इक्क सोभा पाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं इक्को इक्क जाता, अग्गे पिच्छे दूजा नज़र कोई ना आइंदा। अगला सिँघासण कहे मेरा सोहणा रंग, नूरो नूर रंगाईआ। पिछला सिँघासण कहे मैं भगतां दस्सां ढंग, जाओ मंगो चाईं चाईंआ। अगला सिँघासण कहे मैं लावां अंग, पिछला सिँघासण कहे जिंनां चिर मैं ना घल्लां, कौण लग्गे तेरी पाईंआ। अगला सिँघासण कहे मेरा अनन्द, पिछला सिँघासण कहे बिन भगत चन्द हत्थ किसे ना आईआ। अगला सिँघासण कहे मेरा लंमां पन्ध, पिछला सिँघासण कहे मैं किरपा कर इक्को धक्का लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, उह निरगुण एह सरगुण निरगुण सरगुण निरगुण निरगुण नाल मिलाईआ ।

एह खेल जिस वेख्या हुण, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग फेर नज़र किसे ना आईआ। बेशक ग़ुसे विच्च आ के मारो घसुन्न, श्री भगवान दुःख ना कोई मनाईआ। फड़ के अगनी उत्ते दिउ भुंन, लंबू जगत लगाईआ। फिर वी कहे भगतो तुहाढ्ढा हुण, तुसां मेरा लेखा आपणे लेखे लाईआ। जे तुहाढ्ढे विच्च ना हुंदा गुण, क्यों भगवान औंदा चाईं चाईंआ। तुहाढ्ढी पुकार रिहा सुण, क्यों बैठे मुख छुपाईआ। आपणे राग दी सुणाओ धुंन, सारे इक्को वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै ढोला लाईआ। सुण के ढोला गुर अवतार पीर पैगग्बर हो गए सुन्न, सुन समाध समाईआ । जिस ने ग़रीब निमाणे लए चुण, चारों कुण्ट दए वडयाईआ। उस दा कौण जाणे गुण, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बीस बीस तेरे छत्तर सीस भगतां मिल्या आप जगदीश, बण दरवेश सेव कमाईआ।

दरवेश बण की तेरा घटदा, भगत रहे जणाईआ। औह वेख तेरा प्रेम तीर लग्गदा, गुरमुख मूरछा रूप वटाईआ। औह वेख कलिजुग भांबड़ लग्गे अग्ग दा, दर दवारिउँ बाहर बैठे रोवण मारन धाहींआ। खेल वेखो सच दर प्रभ दा, साचा मेल मिलाईआ । औह वेखो नौं खण्ड सत्त दीप नच्चदा, कलिजुग नाच रिहा कराईआ । एह खेल वेखो श्री भगवान किवें रक्खदा, मेहर नज़र आप उठाईआ। औह वेखो भठिआला तपदा, भट्ठी अगनी दे थल्ले डाहीआ। औह वेखो गुरमुख टप्पदा, प्रभ मिल्या चाईं चाईंआ। औह वेखो संसार कूड़ कुड़िआर भखदा, हरि का नाम ना कोई धिआईआ। आओ वेखो भगत भगवान इक्क दूजे दा जाप जपदा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाईआ। एसे कारन कलिजुग अन्तम रक्खदा, रक्खया करे सभनीं थाईंआ। एह खेल पुरख समरथ दा, सर्ब घट रिहा समाईआ। लेखा चुक्के तत्त अठ्ठ दा, घर मेला सुरत शब्द धी जवाईआ। सौहरे पेके आपे वसदा, कन्त कन्तूहल सच पंघूड़े नाता तोड़े नार पराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत दुआर किवें वसाईआ।

क्यों वसे मेरा भगत दुआर, श्री भगवान रिहा जणाईआ। अंदर वड़ के करां प्यार, सोई सुरती आप उठाईआ। विच्चों अमृत उछाला देवे मार, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। गुरमुख करे गुर प्यार, गुर प्यार गुरमुख विच्च डेरा लाईआ। आपे नार आपे भतार, आपे कन्त कन्तूहल सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ । आपे गलवकड़ी पा करे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क वखाईआ। आपणी तक्कड़ी तक्कड़ तोलणहार, धड़ी वट्टा ना कोई रखाईआ। क्यों, जिउँ भैण रक्खड़ी बंन्हे विच्च संसार, तिउँ नाता पुरख बिधाता भगतां नाल रखाईआ। एह खेल नहीं शतरंज शत्तरी, नरद पुठ्ठी सिध्धी ना कोई वखाईआ। एह तलवार नहीं किसे क्षत्री, ब्रह्मण शूद्र वैश ना हत्थ उठाईआ। एह खण्डा सर्ब सर्बतरी, सर्बंग सूरा रिहा चमकाईआ। किसे भेव ना पाया खोल्ह के पत्री, पता दस्सया ना सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्चा वर, भगतन भगवन मेल मिलाईआ।

बीस बीसा कहे वेख मेरा वसाख, वास्ताा तेरे अग्गे पाईआ। बेपरवाह उठ के झाक,

संगत तेरा राह तकाईआ। की अज्ज पहली वसाख खोल्लया ताक, फेर बन्द देवें कराईआ। नहीं एह गोबिन्द दा भविख्त वाक, सो लेखा पूर कराईआ । श्री भगवान बण के साक, सज्जण आपणे घर लंघाईआ। पुत्त धी ना कोई ज़ात, पात वंड ना कोई वंडाईआ। जिस ने चरन धूढ़ी मस्तक लाई ख़ाक, एथे तिस दए वडयाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण वेखो भगतां मिली नज़ात, परवरदिगार सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। अंदर वड़ के इक्क दूजे नाल करन बात, नवां दुआरयां विच्चों इक्क दूजे नूं हौली हौली समझाईआ। बिन चन्दों बिन चांदों बिन सूरयों बिन सूरजों बिन घड़ी बिन वेलउँ बिन वक्तों इक्क प्रभात, प्रभू आपणा रंग वखाईआ। दरोही ख़ुदा दी पीरां दे पीर दी नबीआं दा नबी जिस दी पढ़दे रहे निमाज़, सो कलमा आप जणाईआ। जिस दा रोज़े हशर मंगदे रहे आब हयात, सो मुख़तसर आपणा हाल जणाईआ । जिस दी सिफ्त लिखदे रहे काग़ज़ात, कातब लेखा नाल शाहीआ । सो वेखणहारा बाग़ बाग़ात, बग़लगीर बेपरवाहीआ । जिस दी कोई ना झल्ले ताब, सो मुरीद मुशर्द आफ्ताब रिहा चमकाईआ । जिस दा चरन टिक्कया विच्च रकाब, अहिबाब रबाब आपणे नाम वजाईआ । एहनूं ना पुंन ना सवाब, दुःख सुख ना कोई वडयाईआ। ना मक्का ना काअब, हुजरा हज्ज कराईआ। जिस इक्क वार चरनां उत्ते कीता आदाब, दोज़ख़ बहिश्त दोहां तों पार कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वडयाईआ ।

मेरे भगत किथे वसणगे। गुरूआं अवतारां की दस्सण दस्सणगे । विष्न ब्रह्मा शिव की वेख हस्सणगे। दो जहान किवें टप्पणगे। जिस वेले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला जपणगे। उह ढोला किथे गौणगे। केहड़ी बिध नाल तैनूं धिऔणगे। रुस्से नूं फिर मनौणगे। ग़ुसे नूं जगत गवौणगे। सुते नूं बाहर कढौणगे। आपणी रुत्तड़ी रुत्ते सुहौणगे। भाग सुत्ते फिर उठौणगे। जींवदिआं मर के मुक्के, मर मुक्के फेर आपणा नाम उपजौणगे। जो कलिजुग बूटे सुक्के, तेरे प्रेम प्यार नाल हरे करौणगे। उह बण के सच्चे सुच्चे, प्रभ दर्शन तेरा पौणगे। सच्चे सुच्चे किवें बणनगे । दर्शन साहिब तेरा किवें करनगे । दस्स जींवदिआं किवें मरनगे। बिन अगनीउँ किवें सड़नगे। बिन पौड़ीउँ किवें चढ़्हनगे। श्री भगवान कहे जो सोहँ ढोला पढ़नगे। सो मेरा दर्शन करनगे। जिस वेले सोहँ गावणगे। लोकां तों शरमावणगे। हौली हौली ज़बान दबावणगे। एधर ओधर वेख के फेर नाम धिआवणगे। जे कोई वेखे मूंह उत्ते परदा पावणगे। जे तूं आवें सानूं चेते, बिन पोथीउँ कह सुणावणगे। प्रभ जिंनां ने तेरे नाम दे अड्डो अड्डी लै लए ठेके, ओन्हां ठेकेदारां असीं घेरा उठावांगे। श्री भगवान कहे ओ गुरमुखो भगतो सन्तो जिन्हां छड्डे पेके, कन्त ख़ुशीआं नाल हंढावणगे। जिस दे हत्थ विच्च साडे लेखे, क्यों उस तों मुख छुपावांगे। जे कोई कहे मिटे भरम भुलेखे, शुकर शुकर मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरे ही अखवावांगे। जे मेरे अखवाओगे। मोक्ष मुक्ती जुगती भगती भुगती, आपणे चरनां हेठ रखाओगे। जोत जगदी घर आपणे दर्शन पाओगे। जिस वेले प्रीत लग्गदी, सो प्रीती वेला वक्त सुहाओगे। एह खेल पुरख समरथ दी, बिन पढ़यां बिन गान इक्क चरन ध्यान लगाइआं सचखण्ड साचा पाओगे। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे बहि के ख़ुशी मनाओगे।

तेरे घर किवें बहणा, सानूं ख़बर कोई ना राईआ। श्री भगवान कहे पहलों मन्नणा कहणा, चलणा हुक्म रज़ाईआ। हरि संगत सज्जण साक माई भाई भैणां, पुत्तर धी इक्क कुड़माईआ। प्रेम प्यार अंदर विच्च रहणा, हरख सोग ना कोई लड़ाईआ। इक्कट्टयां हो के घर इक्को रहणा, रहणी सतिगुर दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे लए मिलाईआ।

प्रभू तेरे घर दा केहड़ा राह, गली कूचा नज़र कोई ना आईआ। जिध्धर वेखीए मज़्हबां विच्च लग्गदे दाअ, तेरा पल्लू ना कोई फड़ाईआ। असीं नहीं खाणा तेरा वसाह, जिंनां चिर घर आ के दरस ना देवें दिखाईआ। मनांगे फेर जे रातीं सुत्यां आपणयां फड़ के बांह, फड़ बांह गले लगाईआ। फेर साडे मुख विच्चों निकले तेरा नां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी वडयाईआ। तूं अग्गों कहें हां हां, हूं ना कोई होर वखाईआ। वेखीं भगवान बण के ना करीं ना, नहीं तेरे भगत तेरे गल विच्च रस्सा लैण पाईआ। जे भज्जें लुकें भगत दुआरे लएं फाह, उह सूली चार मंज़ल दिती वखाईआ । क्यों तूं इस दे उत्ते चढ़्ह के साफ़ दिता सुणा, मैं तुहाढ्ढा तुसीं मेरे दूजा होर कोई नज़र ना आईआ। असीं होर कोई नहीं रक्खणा गवाह, गवाही कम्म किसे ना आईआ। जे तूं साहिब साडा बेपरवाह, असीं वी बेपरवाह आपणा नाम धराईआ। जे तूं आखें मैं ख़ुदा, तेरी ख़ुदी देणी मिटाईआ । जे तूं साडा मेल लएं मिला, असीं तेरे ढोले गाईए चाईं चाईंआ। श्री भगवान साडे बिनां तेरा कोई ना जपे नां, जिध्धर वेखें तेरे पिच्छे डागाँ सोटे लै के भज्जण वाहो दाहीआ । तूं ते बणया रिहों निमाणी गाँ, जंगल बेले चर के साधां सन्तां नाल झट्ट लंघाईआ। तैनूं अंदर वड़ वड़ के रहे धिआ, अक्खां विच्च उंगलीआं पा, कन्नां विच्च सुणा, सुण तूं साफ़ नज़र किसे ना आईआ । असीं साफ़ दिता तैनूं सुणा, जिंनां चिर साडे कोल ना जावें आ, आपणा दरस ना दएं वखा, साडी तेरी कोई नहीं कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ।

जन भगतो ना मारो ठोकर, तुहाढ्ढा दुःख झल्लया ना जाईआ। मैथों सौदा लउ रोकड़, रोक हत्थ उत्ते टिकाईआ। जे तुहाढ्ढे उत्ते आए औकड़, मैं होवां सदा सहाईआ। मैं बड़ा वड्डा भोखड़, तुहाढ्ढे मिलण दी भुक्ख वधाईआ। मैं बड़ा वड्डा पछोकड़, जो पिच्छे रह गए तिन्हां अग्गे लवां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

श्री भगवान असीं सुणया तूं देवें लारा, लारे लप्पे विच्च झट्ट लंघाईआ। बीस बीसा गुर अवतार दिता इशारा, आपणा इशारा ना किसे समझाईआ। जे तैनूं पुच्छण सच तूं विआहया कि कवारा, तूं कोरा जवाब दिता सुणाईआ। जिस वेले मेरे नाल पवेगा छुहारा,

फेर अगली दस्सां कुड़माईआ। विआह वेले कोई ना रक्खां गुरदुआरा, वेदी पाठ हवन ना कोई कराईआ। प्रेम प्रीती कर प्यारा, प्यार प्यार नाल विआहीआ। सो काज करे करतारा, जिस दी लांव कदे ना किसे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेला सैहज सुभाईआ।

प्रभ तैनूं मिल के की कुछ लभ्भे, साडी समझ विच्च ना आईआ । जिन्हां तेरे नाल प्रेम कीता सो कलिजुग माया कूड़ी क्रिया एन्हां हेठां दब्बे, राज राजान देण सजाईआ। दुःख झल्लदे वेखे हब्बे, सुख नज़र किसे ना आईआ। एसे कर के तेरे मिलण दे खैहड़े छड्डे, चंगी लग्गे जुदाईआ। जे तेरे पिच्छे टुट्टण हड्डे, खल्ल खल्लड़ी लाहवण बण कसाईआ। एस मिलण नालों रंडे चंगे, सेज सुहञ्जणी ना कोई वडयाईआ। जिंनां चिर आपणी पिछली रीती ना छड्डें, ओनां चिर तेरे दर नहीं औणा चाईं चाईंआ। श्री भगवान वास्ताा कढ्ढे, अग्गों बोल के रिहा सुणाईआ। मैं पिछले खैहड़े छड्डे, छड्डी सर्ब लोकाईआ । जन भगतो तुहाढ्ढे दुआरे आ के झण्डे गड्डे, निशाना इक्को इक्क वखाईआ। फड़ कटार हत्थ सज्जे, सभनां रिहा मिलाईआ । घर आ के परदा कज्जे, तुहाढ्ढी खेचल ना कोई कराईआ। रातीं सुत्यां पिच्छे भज्जे, फिरे वाहो दाहीआ । तुहाढ्ढा दरस कर ना रज्जे, भुक्ख आपणी ना सके मिटाईआ। तुसीं कराओ साचा हज्जे, हाजी बणया बेपरवाहीआ। जिस मदीने मक्के तज्जे, तलब दीदार इक्क रखाईआ। दर दुआरे आओ भज्जे, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल के मेल लए मिलाईआ।

जे मिलीए की देवेंगा, दस्स साहिब सच्चे सुलतान । ना मिलीए की लवेंगा, बण मर्द मरदान। जे मिलोगे तां जीवांगा, जग जीवण जगत जहान। ना मिलोगे ते मरनी थींवांगा, मृतू मिरतक लोथ वखाण । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतो भगतां दा भगवान।

की तूं भगतां दा भगवान, सच दस्स की तेरी वडयाईआ। भगतो नहीं मैं निमाणयां दा निमाण, नयासरयां आसरा इक्क वखाईआ। पहलों करां आप पहचान, फिर आपणा भेव खुल्हाईआ । फिर बण के दर दरबान, घर साचे सेव कमाईआ। मैनूं नहीं कोई हाण, लोक लाज कोई ना भाईआ। गुरमुख मेरे बाल अञाण, मैं राखा सच अखवाईआ। एसे कर के कहण विष्नूं भगवान, प्रितपालक हो के बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतन मेला सच मकान, सच मकान हक़ मुकाम बण अमाम, लेखा चुक्के तमाम, तमां कोई रहण ना पाईआ।

प्रभ बाहरों अंदर जाएगा। पंज प्यारे नाल रलाएगा। सच दुलारे फेर उठाएगा। आए दुआरे पार कराएगा। जो रहे कवारे, इक्को वार विआहेगा। दे नाम अधारे, प्यार पाएगा। वेख सच दरबारे, ख़ुशी मनाएगा। अंदर सिँघासण वाजां मारे, मेरी शान कौण वधाएगा। दोए जोड़ कढ्ढे हाढ़े, हौका इक्को भर वखाएगा। बाहर बैठे साचे लाड़े, दरबान

दर ते सोभा पाएगा । किरपा करे आप करतारे, आपणी करनी कार कमाएगा । चल चले उठ सच्ची रफ्तारे, आहिस्ता आहिस्ता पन्ध मुकाएगा। गुरमुखो साध सन्त करने नहीं टट्टू भाड़े, शब्द गुरू इक्को इक्क वखाएगा। कोई लभ्भण ना जाइओ विच्च उजाड़े, जंगल हत्थ किसे ना आएगा। तन पाणी कोई ना ठारे, अठसठ मैल ना कोई गवाएगा। जोग अभिआस ना कोई विचारे, सुन समाध ना कोई समाएगा । धूणी ताअ ना कदे ताड़े, अक्खीं मीट ना कोई वखाएगा। किसे लभ्भे ना जगत दुआरे, मट्ठ खोल्ह ना कोई वखाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे कोई ना कढ्ढे हाढ़े, तिन्नां कर ना कोई वखाएगा। सरोवरां विच्चों कोई ना कढ्ढे गारे, मिटी रेत ना कोई तराएगा । सिल पूजा ना कोई पुजारे, गणपत गणेश ना कोई मनाएगा । बाहमण देवे ना कोई वाड़े, पुन्न दान ना कोई तराएगा। इक्क प्रभ साचे दा करो दीदारे, जिस मिलिआं अग्गे फेर ना कोई सताएग। दो जहान करो बहारे, गुलशन इक्को इक्क वखाएगा। चमकण सच सच्चे प्रेम सतारे, नूरो नूर डगमगाएगा। दो जहान बणन पनहारे, लोक परलोक सेव कमाएगा । गोपी काहन नच्चण अखाड़े, साची सेवा इक्क जणाएगा । जो चल आए दरबारे, दरगाह साची धाम वखाएगा। अग्गे उतरे पार किनारे, अद्धविचकार ना कोई अटकाएगा। साढे तिन्न हत्थ मनारा वाजां मारे, आओ सिखो हरि सतिगुर मेल मिलाएगा। ग़रीब निमाणयां करे प्यारे, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाएगा। फड़ के घोड़ी साची चाढ़्हे, सिर सिहरा सीस पहनाएगा। पाणी इक्को वार वारे, सगन साचे घर वखाएगा। रक्खया करे अंदर बाहरे, बेपरवाह आसण लाएगा। देवे नाम सच नज़ारे, नज़र इक्को वार बदलाएगा। नाल रक्खे पंच प्यारे, प्रभ पंच जोड़ जुड़ाएगा। फड़ के संगत सारी तारे, बचया कोई रहण ना पाएगा। करे खेल अगम्म अपारे, हरि करनी कार कमाएगा। सत्थर वेखो साचे यारे, यारी यारां नाल निभाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अंदर बाहर वेख वखाएगा।

अंदर बाहर वसे माही, महिफ़ल आपणी आप लगाइंदा। आओ वेखो जांदा राही, रहबर इक्को नज़री आइंदा। जिस ने कट्टी जम दी फाही, फ़ैसला अन्तम पन्ध मुकाइंदा। जिस दे अग्गे देवे ना कोई गवाही, शहादत होर ना कोई रखाइंदा। आदि जुगादी सच्ची शहनशाही, शहनशाह इक्को इक्क अखवाइंदा। जिस ने गोबिन्द पकड़ी बाहीं, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जिस इक्ठे कीते झीवर छींबे नाई, ग़रीब निमाणयां रंग रंगाइंदा। जिस दीआं वड्डीआं लंमीआं बाहीं, दो जहानां इक्को गंढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अंदर बाहर आपणी कार कमाइंदा।

अंदर बाहर वेखो फिरदा, फेरा आपणा आप लगाईआ। भगत प्रीती करदा, चरन देवे वडयाईआ । जिस दा झिरना निझर झिरदा, बूंद बूंद टपकाईआ। श्री भगवान जन भगतां वेख ख़ुशी विच्च खिड़दा, कुण्डा आपणा रिहा लाहीआ । एह खेल सच्चे पिर दा, पारब्रह्म वेस वटाईआ। एह उडीकां रक्खदा चिर दा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ ।

आओ वेखो शाह कंगाल, कंगाली रूप वखाइंदा। निरगुण बण के सच दलाल, दर घर साचे फेरा पाइंदा। देवणहारा हक़ हलाल, जोती इक्क वखाइंदा । साढे तिन्न हत्थ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क प्रगटाइंदा। लेखा जाणे जीव जहान, जुगती आपणी आप समझाइंदा। मिलो मेल श्री भगवान, शाह पातशाह आपणे रंग रंगाइंदा। सुणो इक्क फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर आपणी कार कमाइंदा।

अंदर बाहर इक्को राम, रहमत आप कमाईआ। अंदर बाहर इक्को शाम, इक्को रास रचाईआ। अंदर बाहर इक्को अमाम, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अंदर बाहर इक्को ग़ुलाम, बरदा रूप वटाईआ। अंदर बाहर इक्को निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ । अंदर बाहर इक्को कलाम, कलमा नबी रिहा जणाईआ। अंदर बाहर इक्को नाम, नग़मा इक्को राग अलाईआ। अंदर बाहर इक्को निशान, दो जहानां रिहा वखाईआ। अंदर बाहर इक्को मिहबान, महिबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे पिच्छे सेव कमाईआ। अग्गे पिच्छे इक्को सेवा, श्री भगवान आप जणाइंदा।

जन भगतां देवे अमृत मेवा, फल इक्को इक्क खवाइंदा। प्रगट होया वड देवी देवा, देवत सुर ना कोई वखाइंदा । जिस जन गाया रसना जिह्वा, तिस आपणा रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, अलख जैकारा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा ।

आओ वेखो हरि की धार, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सोहँ शब्द पंज जैकार, पंचम राग माण गवाइंदा। मेल मिलावा अन्तर बाहर, प्रभ आपणी कार कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वीह सौ वीह वेख वसाखी, अज्ज दी रात नूं भगतो तुहाढ्ढी करे राखी, अग्गे तुहानूं विसर कदे ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सेवा लाई साची, सिदक सबूरी नाल हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, नारी नर नरायण करे हक़ कुड़माईआ।