पहली हाढ़ २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
सचखण्ड दी साची धार, पुरख निरञ्जण आप चलाइंदा। निरगुण निरवैर बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर धराइंदा। मुकामे हक़ हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। महल्ल अट्टल उच्च मनार, जोती जाता डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिकदार, शहनशाह आपणी कल वरताइंदा । धुर संदेसा देवे एका वार, एकंकार एका हुक्म जणाइंदा। जुग चौकड़ी कोई ना होए मेटणहार, करनी हरि ना कोई उलटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर दोए दोए जोड़ करन निमस्कार, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, दर दरवेश रूप वटाइंदा। भगत भगवान मंगे दीदार, निज नेत्र नैण दर्शन चाहिंदा। सन् त सज्जण मंगण चरन धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का तिलक लगाइंदा। गुरमुख कहण मिले प्रभ सांझा यार, मीत प्यारा इक्को नज़री आइंदा। गुरसिख उच्ची कूक कूक करन पुकार, सोहला ढोला इक्को राग समझाइंदा। तोला बणे आप निरँकार, नाम कंडा हत्थ उठाइंदा। धर्म दुआरे बोल जैकार, साची धार इक्क वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।
सचखण्ड निवासी हरि सुल्तान, सुत दारा वेख वखाईआ। सूरबीर वड बलवान, महांबली नाउँ धराईआ। दो जहान हो प्रधान, पुरी लोअ डंक वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड बण हुक्मरान, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आपणे हत्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। शब्द नाम सिफ्त ज्ञान, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ । आत्म परमात्म कर परवान, सच परवाना इक्क समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक्क ध्यान, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। महल्ल अट्टल सुहाए इक्क मकान, मन्दर इक्को रूप दसाईआ। शब्द अनाद जणाए सच्ची धुन कान, राग नाद ना कोई वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ।
सचखण्ड निवासी पूरन भगवन्त, निरगुण नर हरि नरायण आप अखवाइंदा। आदि जुगादी बण बण कन्त, लक्ख चुरासी सेज हंडाइंदा। बोध अगाधा मणीआं मंत, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। आत्म
परमात्म नाता नार कन्त, घर साचे जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। मेहरवान चाढ़्हनहारा रंग बसन्त, काया कपड़ तन रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साची खेल कराइंदा।
सचखण्ड दुआरे बहि जगदीस, जगदीसर आपणा हुक्म वरताईआ। एका छत्तर झुल्ले प्रभ सीस, सीस ताज इक्क टिकाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा इक्को मंतर शब्द हदीस, इक्को करे सच पढ़ाईआ। इक्को खेल बीस बीस, बस्ता सभ दा रिहा बंधाईआ। नज़री आए साहिब अतीत, त्रैगुण नाता रिहा तुड़ाईआ। बलधारी जाए जीत, बावन भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ।
सचखण्ड दर सोहे वड्डा, सो साहिब आप सुहाइंदा। जिस घर वसे बुढ्ढा नढ्ढा, बाल बिरध वंड ना कोई वंडाइंदा। जिस दी सतिगुर पूरे आपणे हत्थ रखाई हद्दा, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। प्रेम प्यार निरगुण निरवैर निरँकार निराकार इक्को ढोला इक्को छन्दा, बिन राग नाद अलाइंदा। ना सूरज ना कोई चन्दा, मण्डल मंडप ना कोई वखाइंदा। ना किनारा ना कोई कन्ढ्ढा, आर पार नज़र किसे ना आइंदा। ना देवत ना माणस ना मानुख ना बन्दा, बेपरवाह अगम्म अथाह निरगुण जोत डगमगाइंदा। ना उजल ना होए गंदा, स्वच्छ सरूप रूप प्रगटाइंदा। ना चंगा ना कोई मंदा, हट्ट कीमत कोई ना पाइंदा। ना सुहागी ना उह रंडा, नर हरि इक्को धार जणाइंदा। ना खाट ना खटीआ ना कोई मंजा, चारपाई ना कोई सुहाइंदा। ना दरवेश ना भिखारी ना वस्त कोई मंगा, दोए जोड़ वास्ताा कोई ना पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक्क समझाइंदा।
सचखण्ड तेरा खेल अपारा, अपरंपर आप जणाईआ। निर्मल दीआ जोत उजिआरा, तेल बाती कोई ना पाईआ। ना कोई वेखे जीव संसारा, लक्ख चुरासी नैण नज़र ना आईआ। ना कोई पावे हद्द किनारा, गुप्त ज़ाहर अंदर बाहरा भेव किसे ना आईआ। राज राजान शाह सुलतान जग नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। गृह मन्दर घट मिले ना मीत मुरारा, दर नज़र कोई ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे धुंदूकारा, साचा चन्द ना कोई चमकाईआ। हरि का नाम ना मिले किसे हट्ट वणजारा, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर शब्दी करदे गए इशारा, राग तराने नाल सुणाईआ। महल्ल अट्टल उच्च मनारा, जिस गृह वसे आप करतारा, करता आपणा आसण लाईआ । छप्पर छन्न ना कोई दीवारा, सूरज चन्न ना कोई उजिआरा, पुरख नार ना कन्त भतारा, सेज जगत ना कोई हंढाईआ। कागद कलम ना कोई लिखारा, शास्त्र सिमरत ना कोई पुराना, गीता ज्ञान ना कोई ध्याना, लेखा जाणे ना अञ्जील कुराना, तीस बतीसा ढोला कोई ना गाईआ। इक्क इकल्ला एकंकारा, करे खेल अपर अपारा, वसणहारा धुर दरबारा, सच सिँघासण आसण लाईआ। परवरदिगार सांझा यारा, जलवा नूर इक्क उजिआरा, हक़ हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक्क अखवाईआ। खोल्हणहारा
जन किवाड़ा, मेटणहारा पंचम धाड़ा, धुरदरगाही सच्चा लाड़ा, शाह पातशाह शहनशाह इक्को इक्क अखवाईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां देवणहार सहारा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भरतंबर स्वामी सदा निहकामी अचरज खेल करे करतारा, करनी आपणी आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन देंदा आया लारा, नाम नामा रसना जिह्वा जणाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले हरिजन करदा रिहा प्यारा, प्रेम प्रीती अन्तर इक्को इक्क जणाईआ। मेटदा रिहा धुंदूकारा, करदा रिहा सच विहारा, आत्म सेजा हो उजिआरा, नूर नूराना शाह सुलताना नर निरँकारा, आपणी दया कमाईआ। बोलणहारा नाम जैकारा, गावणहारा राग अपारा, वजावणहारा नाद निराकारा, धुन आत्मक राग आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणी कल आप धराईआ।
सचखण्ड दुआरे धरे कल, अकल कल अखवाइंदा। निर्मल दीपक जोत जाए जल, परम पुरख प्रभ वेस वटाइंदा। करे प्रकाश महल्ल अट्टल, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ल, तख़त निवासी साचा डेरा इक्क जणाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भगतां पूरी करे आसी, र्तिसना जगत मिटाइंदा। जन्म कर्म दी लाहे उदासी, आत्म अन्तर प्रेम प्रीती इक्क समझाइंदा। अन्तम तोड़े जम की फासी, फ़ैसला इक्को वार सुणाइंदा। पकड़ चढ़्हाए आपणी घाटी, सच किनारे आप लगाइंदा । एथे ओथे दो जहान मुकाए वाटी, मंझधार ना कोई रुड़्हाईआ। सच दुआरे करे कराए आपणी आरती, दीप घृत जोती नूर डगमगाइंदा। हरी दुआरे कोई पार ना उतरे सफ़ारशी, सभ दा लहणा देणा आपणे हत्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त रहण ना देवे कोई आड़्हती, धड़त नाम ना कोई लगाइंदा। वेखणहारा अक्खरी नाम इबारती, हरफ़ बहरफ़ खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच रवाज, आप रचाए आपणा काज, करता पुरख खेल कराइंदा।
हरि करता रचे काज, करनी आप कमाईआ। धुर दी लै के आवे दात, दाता दानी वड वडयाईआ। वस्त अमोलक इक्क करामात, कर्म कांड दए गवाईआ । डूंघी भवरी डूंघे खात, डूंघे सागर वेखे थाउँ थाईंआ। मेटणहार अन्धेरी रात, करे खेल बहु बिध भांत, भेव अभेदा आप जणाईआ। निरगुण हो के वसे इक्क इकांत, किसे नाल ना करे बात, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोई वखाईआ। जिस चरन बंधाए नात, तिस देवे आपणी दात, वस्त अमोलक काया गोलक निरइछत झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची रीती, सचखण्ड दी खेल अनडीठी, जगत नेत्र नज़र कोई ना पाइंदा।
सचखण्ड वेख तेरी वड्डिआई, सो करता आप कराइंदा। आदि जुगादि वज्जदी रहे वधाई, डूम नाई ना कोई रखाइंदा। एका मन्दर एका गृह एका घर इक्क दुआर होए रुशनाई, रोशन आपणा नाम कराइंदा। वेखणहारा चाईं चाईं शाह पातशाह बेपरवाही, बेपरवाह
अगम्म अथाह आपणा परदा लाहिंदा। साची कार रिहा कमाई, चार युग समझ ना राई, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे रोवण मारन धाईं, शास्त्र सिमरत वेद पुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी रिहा समझाई, समझ बेसमझां विच्च पाईआ। रमज़ नाल रमज़ मिलाई, करे खेल हरि शहनशाही, शाह पातशाह आपणा हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी नव नौं चार जो बणया रिहा माही, कलिजुग अन्तम बणे राही, बण पान्धी फेरा पाईआ। जन भगतां मिले सच गोसाईं, फड़ फड़ बांहों रिहा उठाई, सोया कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा साचा दाता, करे खेल पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम आपणी सेव कमाईआ।
सचखण्ड निवासी होया होशिआर, होशिआरी सभ दी दए गवाईआ। आपणा हुक्म करे वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचे तख़त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। दो जहान मन्नण दोए जोड़ करे निमस्कार, गुर अवतार पीर पैगग्बर इक्क ध्यान लगाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव चरन धूढ़ी मंगण छार, नेत्र सके ना कोई उठाईआ । त्रैगुण रोवे धाहां मार, पंज तत्त करे गिरयाज़ार, ख़ाली बुत्त कम्म किसे ना आईआ। मन मत बुध गई हार, पंज तत्त नाता कुड़िआर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर नाच रिहा कराईआ। चारों कुण्ट धुआंधार, साचा चन्द ना कोई उजिआर, सतिगुर मिले ना मीत मुरार, पान्धी पन्ध ना कोई वखाईआ। जुग चौकड़ी सेवा कर कर गए आपणी वार, अन्तम दस्स के गए पुरख अकाल सभ दा सांझा यार, दूजा नज़र कोई ना आईआ। कल कलकी लै अवतार, डंका वज्जे अपर अपार, ना कोई मेटे विच्च संसार, मेटणहारा नज़र कोई ना आईआ। एका महल्ल कर त्यार, जिस गृह वसे आप निरँकार, निरगुण दाता पुरख बिधाता इक्को इक्क नज़री आईआ। उच्ची बोले नाम जैकार, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्क प्यार, जगत वचोला नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क जणाईआ।
सुणो संदेसा जुग चार, हरि करता आप जणाईआ। कलिजुग अन्त हो होशिआर, होश सभ नूं रिहा जणाईआ। अन्तम लेखा देणा पए धुर दरबार, लेवणहार इक्क हो आईआ। आपणा आपणा परदा खोल्ह दिउ वखाल, उहला कोई रहण ना पाईआ। लक्ख चुरासी बणा के गए दलाल, जगत आपणा फेरा पाईआ । कोई कहे छुरी हक़ हलाल, कोई खण्डा खड़ग दए वडयाईआ। कोई चिल्ला तीर कमान करे प्यार, कोई वल छल धारी खेल रचाईआ। कोई लारा दे के गिआ विच्च संसार, सच इशारे नाल समझाईआ। अन् त मंगदे गए बण भिखार, भिक्खक आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन् त सभ दी पावे सार, महांसारथी इक्को फेरा पाईआ। पूरब लहणा जगत देणा दए नवार, साचा कहणा कहि सुणाईआ। ना कोई मेटे मेटणहार, ना कोई वेखे वेखणहार, नेत्र अक्ख उप्पर ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ।
सचखण्ड दुआर हरि जू चढ़या, चढ़्हनहार वडी वडयाईआ। गुर अवतार आपे फड़िआ, फड़ आपणे लड़ बंधाईआ। पीर पैगग्बर चरनां हेठ धरया, सिर सके ना कोई उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणा आप हरया, हरि हरि नाम रहे ध्याईआ। चार युग गल पल्लू पा हरि सरनाई पड़या, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। जगत ज्ञान ना जीवत ना दिसे मरया, अद्धविचकार आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी खेल रचाईआ।
सचखण्ड निवासी खेल रचौंदा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटौंदा, निराकार साकार रूप हो आईआ। धुर संदेसा आण सुणौंदा, ढोला इक्को इक्क जणाईआ। अमृत मेघ इक्क बरसौंदा, झिरना निझर नाम झिराईआ। सन्त सुहेले पकड़ उठौंदा, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुरमखां गुर गोद बहौंदा, सरनगत इक्क वखाईआ। गुरसिखां सद्द उंगली लौंदा, जगत मार्ग दए समझाईआ। भगत दुआरे फेरी पौंदा, निरगुण एका वेस वटाईआ। सरगुण हो के राह तकौंदा, नेत्र नैण अक्ख इक्क खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती राग गौंदा, गीत गोबिन्द इक्क अलाईआ। हरिजन हरि हरि अन्तर आत्म आपणे गले लगौंदा, परमात्म आपणी गंढ पवाईआ। महल्ल अट्टल इक्क वखौंदा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ । साचा नूर इक्क धरौंदा, धरनी धरत धवल दए वडयाईआ। मन वासना सारी ढौंदा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ । चंचल बुद्ध ना कोई रखौंदा, चलण देवे ना कोई चतराईआ। कर किरपा जिस साची धूड़ अशनान करौंदा, दुरमत मैल दए धवाईआ। गुरमुख आपणे रंग रंगौंदा, रंग इक्को इक्क चढ़्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ ।
साची खेल वेख भगवान, गुर अवतार सीस झुकाईआ। अन्त ना पाया विच्च जहान, एथे समझ कोई ना आईआ । तख़त निवासी नौजवान जोधा सूरबीर मर्द मरदान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती नूर ज़ाहर ज़हूर कोई तक्क ना सके सच निशान, निशाना नज़र कोई ना आईआ। जो प्रगटे सो चरन कँवल मंगे दान, दोए जोड़ पए सरनाईआ। देवणहार वड मेहरवान, दाता दानी इक्को इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ।
सचखण्ड निवासी बोले बोल, अनबोलत आप अलाईआ। उठो आपणी आपणी गठड़ी लउ फोल, बध्धी गंढ कोई रहण ना पाईआ। सच वस्त प्रभ रक्खो कोल, जो आपणे नाल लै आईआ। इक्को कंडे तोले तोल, तराज़ू अवर ना कोई वखाईआ। साची धारन लैणी बोल, बिन रसना जिह्वा देणा सुणाईआ । आपणी करनी ते रहणा अडोल, भय रूप ना कोई वखाईआ। जो कर के आए कौल, इकरार आपणा दिउ समझाईआ। उठ के वेखो पिच्छे रोवे धरत धौल, नित नित आपणा नैण उठाईआ। लोकमात गुर अवतार दीन मज़्हब दा बूहा गए खोल, अन्तम बन्द करन कोई ना आईआ। अंदर वड़ वड़ बैठे ठग्ग चोर, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। सच सुच्च नूं बाहर कढ्ढण होड़, अंदर कोई
रहण ना पाईआ। पीर पैगग्बरां दी कहण कोई नहीं लोड़, रसना जिह्वा आपणा नाअरा रहे सुणाईआ। सभ दा फल मिट्ठा होया कौड़, कलिजुग रीठा रूप वटाईआ। अबिनाशी करता लक्ख चुरासी घट घट अंदर वड़ के वेखे आपे दौड़, दूर दुराडा नेरन नेरा गृह गृह आपणा भेव चुकाईआ। किसे मन्दर नज़र ना आया लग्गा पौड़, कलिजुग सन्त डण्डा हत्थ ना कोई रखाईआ । नैण खोल्ह ना वेख्या ग़ौर, माणस जन्म ना गिआ सौर, सौहरे पेईए सार कसे ना आईआ । वर पाया ना जिहा लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची सच कहाणी रिहा जणाईआ।
उठो वेखो करो ध्यान, बेअन्त आप जणाईआ। चारे युग मारन बाण, आपणा आपणा तीर चलाईआ । कलिजुग किहा मैं सभ तों बलवान, बल आपणे विच्च प्रगटाईआ। साधां सन्तां कीता वैरान, वैरी घर घर दिता वखाईआ। सभ दी सेज सुत्ता चढ़्ह के नौजवान, उठ सके कोई ना राईआ। शरअ शरीअत कीती बेईमान, दीन मज़्हहब करे लड़ाईआ। हक़ नज़र ना आए ईमान, नूर ज़हूर ना कोई रुशनाईआ। वेख सके ना कोई अमाम, साचा हुजरा ना कोई सुहाईआ। महिराब दिसे ना कोई निशान, बांग कूक ना कोई अलाईआ। सजदा निउँ ना कोई सलाम, पैगग्बर करे ना कोई पढ़ाईआ । चौदां तबक होए हैरान, साचा सबक ना कोई समझाईआ । अलफ़ ये लेखा कुरान, अग्गे सार किसे ना आईआ। जिस ने दिता सच ईमान, सो साहिब वड बलवान, दो जहानां खेल खलाईआ। दोज़ख़ बहिश्त मन्नण आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़फ्लत सभ दी रिहा चुकाईआ ।
उठो वेखो ग़फ्लत छड्डो फ़ज़ूल, फैसला इक्को इक्क सुणाइंदा। करे खेल आप रसूल, रसूल रसूलां वेख वखाइंदा। धुरदरगाही जिस दा सच असूल, सो असलीयत वेख वखाइंदा । आदि जुगादी इक्क महिबूब, सच दुआरे सोभा पाइंदा। महल्ल अट्टल इक्क अरूज, नूर ज़हूर इक्क रुशनाइंदा । जिस दुआरे आफ्ताब तलूअ होए ना ग़रूब, दिशा वंड ना कोई वंडाइंदा। सदा सदा सद आप मौजूद, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। जिस दा कलमा हज़ारा दरूद, इसम आज़म इक्क वखाइंदा। कदे ना होवे नेसतो नाबूद, जड़ चोटी रूप ना कोई वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा ।
सचखण्ड दुआरे संदेसा एक, एकंकार आप जणाईआ । उठो सारे होवे बिबेक, विवेकी धार जणाईआ। परम पुरख दा साचा हेत, हितकारी इक्क समझाईआ । चार युग दा मुक्कणा लेख, लेखा सभ दा आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर खोल्हे आपणा आपणा भेत, भेव रहण कोई ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेल आए खेड, बण खलारी वंड वंडाईआ। हुक्मे अंदर दिता भेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ।
साचा लेखा दस्सां आप, हरि सच सच जणाया। आपणा आपणा दस्सो जाप, की की राग अलाया। कवण पूजा कवण पाठ, कवण मन्दर सुहाया। कवण तीर्थ कवण ताट, कवण सरोवर नहाया। कवण जोत कवण ललाट, दीपक कवण रुशनाया। कवण नाम कवण दात, कवण झोली आए भराया। कवण मज़ह्हब कवण ज़ात, कवण दीन वंड वंडाया। कवण दिवस कवण रात, कवण घड़ी पल समझाया। कवण पत डाल होए शाख़, कवण कली फूल महकाया । कवण रूप दे के आए साथ, जीवां जंतां संग निभाया। कवण दस्स के आए घाट, कवण बेड़ा मात तराया। कवण मुका के आए वाट, पान्धी आपणा फेरा पाया। कवण वेख्या खेल तमाश, लक्ख चुरासी नाच नचाया । कवण बिध पूरी कर के आए आस, तृष्ना होर रहे ना राया। कवण धार चलाई पवण सवास, कवण जिह्वा नाल मिलाया। कवण बंधाया इक्को नात, साक सज्जण सैण कवण समझाया । कवण पुच्छे अंदर वड़ के बात, कवण मुरीदां हाल रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे मंग मंगाया।
पीर पैगग्बर कहण तोबा साडी, तूं ही तूं अलाईआ । तेरे हुक्मे अंदर करी कार डाहडी, साडी समझ विच्च ना आईआ। अन्तम चाढ़्ही आपणी जा के हाण्डी, कलिजुग आपणे संग रलाईआ। सच ख़ुदा तेरा पिछला रहण ना दिता कोई गवांढी, नाता सभ दा लिआ तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच रहे जणाईआ।
सच जणाया इक्क अमाम, नूर इक्को इक्क दरसाईआ । सच जणाया इक्क इस्लाम, कलमा इक्को इक्क पढ़ाईआ। सच जणाया इक्क पैग़ाम, धुर दी बाणी नाद अलाईआ। सच जणाया इक्क अहिवाल, हालत तेरी सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाम मिले वडयाईआ।
तेरा नाउँ दस्सया महिबूब, मुहब्बतख़ाना इक्क समझाईआ। अञ्जील कुरान लिख के दे के आए सबूत, सबर प्याला जाम पिआईआ। जगत नाता रूह कलबूत, बुत्तख़ाना रूप दरसाईआ। सच धाम जाए पहुंच, परवरदिगार आपणा फेरा पाईआ । उस दी लोचा इक्को लोच, लोचण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी दस्स के आए सरनाईआ ।
तेरी सरनाई दस्सी एक, इक्क ओअंकार दए वडयाईआ। लक्ख चुरासी देवे टेक, मेहर नज़र उठाईआ। हरिजन सज्जण लए वेख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। निरवैर हो के करे हेत, प्रेम इक्को इक्क समझाईआ। सतिगुरू हो के खोल्हे भेत, गुरू गुर हो के करे पढ़ाईआ। परमेशवर हो के वसे नेत्र नेत, निज घर आपणा नूर धराईआ। परमात्म हो के करे हेत, आत्मा आपणे नाल मिलाईआ। पारब्रह्म हो के लए वेख, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ।
तेरे दर दी रक्खी आस, आसा इक्को इक्क वधाईआ । तेरे मिलण दी रहे पिआस, तुध बिन तृप्त ना कोई कराईआ। जगत कड़ावा दिसे साक, नाता इक्को इक्क बंधाईआ। वेले अन्तम पुच्छे बात, सतिगुर स्वामी होए सहाईआ। जिस दा आदि जुगादि युग चौकड़ी निरवैर ढोला अगम्म राग, तन्दी तन्द सतार कोई ना गाईआ। बिन भगतां किसे ना उपजे कोई वैराग, वैरागी रूप ना कोई वखाईआ। बिन सन्तां करे ना कोई त्याग, त्यागी जगत नज़र ना आईआ। बिन गुरमुखां ना कोई बुझाए आग, त्रैगुण बन्द ना कोई कराईआ। बिन गुरसिखां कोई ना वेखे जगदा चराग, घर होवे ना कोई रुशनाईआ। नाता तुटे कन्त सुहाग, विभचार करे सर्ब लुकाईआ। दर दर दिसे कूड़ विवाद, विख रूप वटाईआ। बिन सतिगुर पूरे पुरख अकाल कोई ना करे लाड, लाडले सुत ना कोई बणाईआ। युग जन्म दी कोई ना रक्खे याद, पूरब लेखा सके ना कोई मुकाईआ। राती सुत्तयां ना मारे कोई आवाज़, गूढ़ी नींदे ना कोई खुल्हाईआ । सुरत शब्द कोई ना करे काज, घर सेज ना कोई सहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत वासना सृष्टी रही भाज, साचा पान्धी नज़र कोई ना आईआ । पढ़ पढ़ थक्के पंज वक्त नमाज़, कूज़ा आपणे हत्थ उठाईआ। सजदा कर कर मारदे रहे आवाज़, कन्नां विच्च उगलां पाईआ। मस्तक लाउँदे रहे ख़ाक, घुटणे छार नाल मिलाईआ। छाती हत्थ रक्ख के कहन्दे रहे ग़रीब नवाज़, तेरी मिले इक्क सरनाईआ। बेपरवाह सच मलाह सभ दे कोलों गिआ भाज, आपणा पल्लू आप छुडाईआ। पीर पैगग्बरो गुर अवतारो चार कुण्ट सत्त दीप नौं खण्ड आत्म परमात्म जिंनां चिर आए ना इक्क आवाज़, मेरा साथी नज़र कोई ना आईआ। किसे कम्म नहीं आउँणी नमाज़, जिंनां चिर मुशर्द मुरीद खोल्हे ना अंदर राज़, राजक रहीम घर घर फेरा कोई ना पाईआ। रसना जिह्वा कम्म ना आवे बांग, जिंनां चिर सवांगी रचे ना आपणा सवांग, अंदर वड़ के ना आपणा नाद सुणाईआ। दूर दुराडे आसा तृसना विच्च रक्खदे रहे तांघ, अग्गे आए दरश कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ।
साचा लेखा सुणो संदेश, सो साहिब आप जणाईआ। इक्क अकाल इक्क दयाल इक्क नरेश, परीवर इक्क अखवाईआ। इक्क इष्ट गुरदेव स्वामी इक्क आदेस, निहकामी निहकर्मी इक्को इक्क अखवाईआ। जिस विष्नूं सवाया बाशक सेज, सांगो पांग दिती वडयाईआ। जिस सेवक दिता भेज, साची सेव समझाईआ। उह साहिब खेले खेड, खेड समझ सके कोई ना राईआ । गुरमुख विरले हरिजन देवे आपणा भेत, भाण्डा भरम भौ भन्नाईआ। जिस दे पिच्छे अरजण सीस पवाई रेत, सो साहिब सतिगुर आपणा वेस वटाईआ । जानणहारा लेख अलेख, अलक्ख निरञ्जण दर्द दुःख भय भंजन भव सागर आपणी धार चलाईआ। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, चरन धूढ़ कराए मज़न, एथे ओथे बणे सज्जण सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क अलाईआ।
सच संदेसा आलमगीर, गिरहा विच्चों सुणाईआ। सच तौफ़ीक बेनज़ीर, वाहद इक्क
प्रगटाईआ । आदि जुगादि जिस दा रस अमृत ठांडा सीर, हयाते आब रूप वखाईआ। सो तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, तेज़ कटार हत्थ उठाईआ । अन्त करी इक्क तदबीर, तकदीर सभ दी रिहा बदलाईआ। हुक्मे अंदर घत्त वहीर, दर आवण चाईं चाईंआ। बण दरवेश दरदी फ़कीर, फ़िकरा आपणा आप सुणाईआ। कलिजुग अन्तम दे धीर, धीरजवान तेरी सरनाईआ । साडी होई अन्त अख़ीर, आख़र बैठे ढेरीआं ढाहीआ। सभ दे सीने लग्गी पीड़, दारू नज़र कोई ना आईआ। टुट्टण लग्गी हड्डी रीड़, फड़ बांहों सके ना कोई उठाईआ। दर दुआरे कर कर भीड़, दोए जोड़ वास्ताा पाईआ । परवरदिगार पीरन पीर, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा शाह हकीर, हकीकत तेरे चरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ।
सच सरनाई इक्क जणावांगा। बीस बीसा भेव चुकावांगा। जगत जगदीसा इक्क अखवावांगा। सच हदीसा इक्क पढ़ावांगा। ख़ाली खीसा सर्ब करावांगा । ईसा मूसा भेव चुकावांगा। संग मुहम्मद रंग रंगावांगा। अहमद आपणा हुक्म मनावांगा। लक्ख चुरासी विच्चों जो जन हो गए सहमत, तिन्हां आपणी गोद उठावांगा। करां हकीकी रैहमत, रमज़ आपणी इक्क समझावांगा। दीन मज़ह्हब दी टुट्टे ज़हिमत, ज़ाहरा आपणा रंग चढ़्हावांगा। जिन्हां तेड़ बध्धी नीली तहमत, तिन्हां तमां सर्ब गवावांगा। कलिजुग अन्तम कोई रहण ना देवां अहिमक, अमल सभ नूं आप समझावांगा। सच इशारा मेरी सैनत, बिन रसना जिह्वा जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को इक्क रंगावांगा।
रंग इक्को इक्क रंगावांगा। चार यारी वेख वखावांगा। अल्ला राणी कवारी अन् त परनावांगा। कज्जल नेत्र नैण शंगारी, मुख घुंगट इक्क उठावांगा। चौदां तबकां देवणहार बहारी, साची सेवा वेख वखावांगा। गल मूंगाँ पाए हारी, तसबी कूड़ी तोड़ तुड़ावांगा। मीआं वेखे आपणी बीवी सदीवी नारी, नेत्र काअबिउँ पकड़ उठावांगा। गल कलमा ज़ंजीरी गल कुड़ती सावी, बस्त्र इक्को इक्क दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कन्ढ्ढा वेख इक्क सी रावी, रवाइत आपणी इक्क जणावांगा।
जिस नूं कहन्दे अरजण सिर ते वरती भावी, सो भाणा आपणे हत्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझावांगा।
साचा खेल करे बेपरवाह, बेपरवाही आप जणाइंदा। भुल्ले भटके पाए राह, औझड़ खैहड़ा नज़र कोई ना आइंदा । इक्क चार दा बण मलाह, चौदस चन्द दए चमका, चौदां विद्या डेरा ढाहिंदा। इक्को मन्दर दए वखा, आत्म ताकी कुण्डा लाह, निरगुण दीवा इक्क जगा, अमृत साचा जाम पिआ, वेख वखाए माई हव्वा, आदम आपणी कार जणाइंदा। लेखा जाणे थाउँ थां, शाह पातशाह सच्चा शहनशाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा।
अल्ला राणी कवार कन्या मलूक, मलकउलमौत ना कोई वखाईआ। ना रूह ना कोई कलबूत, कलमा पढ़न सुणन विच्च ना आईआ। किसे दिसे ना जगत हदूद, हद्द वंड ना कोई वखाईआ। बिन मौला कोई ना करे मौजूद, मौजूदा हाल ना कोई जणाईआ। चौदां सदीआं ना मिल्या महबूब, मुहब्बत कम्म किसे ना आईआ। सुत्ती रही अल्हड़ जवानी विच्च घूक, नेत्र जाग ना कोई खुल्हाईआ। अन्तम पारब्रह्म प्रभ चुकाए चूक, चौकस इक्को धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ।
नेत्र नैण वेखे उघाड़, आपणी लए अंगढ़ाईआ। कवण वाजां रिहा मार, बेख़बर ख़बर कौण सुणाईआ। कवण मीआं कहे मेरी नार, कवण बेवफ़ा वफ़ादारी रिहा जणाईआ। मेरे सिर चढ़्हाए गुनाह, मुशकल हल्ल ना कोई कराईआ। मैं लभ्भदी इक्क ख़ुदा, मेरे नालों ना होए जुदा, गलवकड़ी बैठे पा, नूर नूर नाल मिलाईआ। मैं उस तों होवां फ़िदा, आपणी हसरत लवां मिटा, उजड़िआ खेड़ा लवां वसा, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेरे अन्तर चढ़्हे चा, मैं ख़ुशी लवां मना, नैण नेत्र इक्क उठा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ । नज़री आए बेपरवाह, फ़र्ज़ी झेड़ा दिआ मुका, ग़रज़ी पूरी आस लवां करां, मर्ज़ी ओस नाल मिलाईआ। सच मुकाम वेखां थां, जिथ्थे कोई ना कलमा नां, जिथ्थे कोई ना उलम उलमा, जिथ्थे शरअ ना कोई वंड वंडा, इक्को नूर सति सरूप नज़री आईआ। मैं चरनी डिगा जा, उच्ची कूक मारां धाह, बौहड़ी दिता क्यों मात भुल्ला, तेरी बेपरवाही बेपरवाह सभ नूं रही सताईआ। अग्गों हस्स कहे ख़ुदा, औह वेख सिध्धा राह, जिथ्थे मुशर्द मुरीदां रिहा जगा, सिध्धा दीदा रिहा वखा, बिन ईदों चन्द चढ़्हा, बिन छुरीउँ भेट वखा, बिन रसीदों लेखा रिहा ला, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरे साम्हणे खड़े गवाह, शहादत देण थाउँ थां, बिआन कलमबन्द कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुल्तान वड मेहरवान, सच निशान दो जहान, दोए धारा आप जणाईआ ।
दो धार निशान वखावांगा। जब आपणा रैहम कमावांगा। हुक्म इक्क काइम कर वखावांगा। ऐन ग़ैन ना कोई पढ़ावांगा। बिन नैणां नैण मिलावांगा। बिन सैणा सैण बण जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धरावांगा।
आपणी कल आप धरावांगा। वीह सौ वीह वेख वखावांगा। दूआ ज़ीरो नाल मिलावांगा। सिफ़रा दूआ जोड़ जुड़ावांगा। फ़िकरा इक्को इक्क अलावांगा। पिछला ज़िकर सर्ब जणावांगा। बण के मित्र वेख वखावांगा। जिस दा लेखा बाज़ां तित्तर, सो शब्दी धार जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हावांगा।
हरि जू भेव खुल्हावेगा। वीह सौ वीह रंग चढ़्हावेगा। साची नींव इक्क रखावेगा। बिरहों पीआ तरसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा साचा राह इक्को इक्क प्रगटावेगा।
सचखण्ड राह वखाएगा। बेपरवाह खेल खलाएगा । निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। ज़ाहर ज़हूर नज़री आएगा। कूड़ो कूड़ मेट मिटाएगा। मस्तक धूड़ टिक्का लाएगा। मूरख मूड़्ह चतर बणाएगा। दूर दुराडा पन्ध मुकाएगा। नूरन नूर जोत रुशनाएगा। आसा पूरन आप हो आएगा। सर्ब कला भरपूरन, दो जहान वेख वखाएगा। राग नाद वजाए तूरन, तुरत आपणा खेल जणाएगा। दाता जोधा सूरबीरन, बीरता आपणे हत्थ रखाएगा। गहर गम्भीर वड पीर पीरन, पीर शाह पड़दा लाहेगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दी साची रीती, सति सतिवादी आप वखाएगा।
सति सतिवादी राह वखावांगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावांगा। जिन्हां आत्मा साधी, तिन्हां आपणा रंग रंगवांगा। नाम जणा बोध अगाधी, अक्खर इक्को इक्क समझावांगा । सो गुरमुख बणे हाजी, जिस आपणा पड़दा लाहवांगा। मन नेड़ आए ना काज़ी, मत वंड ना कोई वंडावांगा। आत्म परमात्म दोवें होवण राज़ी, घर घर विच्च सुल्हा करावांगा । कोई दिसे नेड़ ना ग़ाज़ी, गदा इक्को नाम उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर इक्को डंक वजावांगा।
प्रभ इक्को डंक वजाएगा। राओ रंक राह वखाएगा। दुआर बंक इक्क सुहाएगा। शब्दी जोती तनक लाएगा। हरिजन साची बणत बणाएगा । गुरमुख सन्त आप उठाएगा। विछड़ी नारी कन्त मिलाएगा। आत्म परमात्म सेजा इक्क हंडाएगा। काया चोली रंग चढ़्हाएगा। हौली हौली राग सुणाएगा। आपणा बोल आप जणाएगा। सुरत सवाणी भोली भाली, भवर विच्चों कढाएगा। दर बणा के लै जाए गोली, मेहरवान आपणी दया कमाएगा। इक्क वखाए साची डोली, कहार नज़र कोई ना आएगा। दर दरवाज़ा देवे खोल्ही, रूप इक्को इक्क दरसाएगा। गुरमुख आत्म कहे मैं घोल घोली, माण ताण ना कोई वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तम वर, सन्त सुहेले आप उठाएगा।
सन्त सुहेले अन्तम उठणगे। बीस बीसे कदे ना लुकणगे। शेर शेर हो के बुक्कणगे। सिँघ कोल हो के ढुकणगे। विष्नूं खोल्ह दुआरा पुच्छणगे। श्री भगवान चरनां हेठ लुकणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे दर बहि के हस्सणगे।
साचे दर आप हसावांगा। जन भगतां मेल मिलावांगा। नाम इक्को इक्क दृढ़ावांगा। दूजा नाता तोड़ तुड़ावांगा। तीजा नैण इक्क खुल्हावांगा। चौथे पद वेख वखावांगा। पंजवें नाद छन्द सुणावांगा। छेवें छप्पर छन्न पन्ध मुकावांगा। सत्तवें सति सतिवादी रंग रंगावांगा। अठवें अठां तत्तां जोड़ जुड़ावांगा। नौं दर कूड़ा पन्ध मुकावांगा। दसम दवारी चढ़्ह के कुण्डा लाहवांगा। सुरत सवाणी कवारी आप परनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरवैर पुरख अकाल इक्को इक्क अखवावांगा।
पुरख अकाल इक्क अखवाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। सच धरमसाल इक्क बणाएगा। काल महांकाल नेड़ ना आएगा। सुण मुरीदां हाल, मुशर्द आपणा फेरा पाएगा। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां पूरा करे सवाल, आसा तिृसना सभ मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्क दान, चरन प्रीती सच ध्यान, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, धर्म वखाए इक्क निशान, आवण जावण चुक्के काण, लक्ख चुरासी जम की फासी, जगत उदासी कोई रहण ना पाईआ। जिन्हां मिल्या घनकपुर वासी, तिन्हां जन्म करे रहिरासी, रस्ता इक्को इक्क जणाईआ।