पुस्तकालयहरि शब्द सम्मत २०२० बिक्रमी दे संग्रान्द वाले दिवस दे पहली चेत्र २०२० बिक्रमी रघबीर सिँघ दे ससकार असथान उत्ते जेठूवाल

पहली भादरों २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सो पुरख निरञ्जण सच सुलतान, तख़त निवासी खेल कराइन्दा। हरि पुरख निरञ्जण नौजवान, नर हरि नरायण हुक्म वरताइन्दा। एकंकार वड बलवान, बलधारी भेव चुकाइन्दा। आदि निरञ्जण हो प्रधान, जोती जाता नूर वखाइन्दा। अबिनाशी करता हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइन्दा । श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरवैर आप झुलाइन्दा। पारब्रह्म प्रभ करे ध्यान, निराकार वेख वखाइन्दा। सचखण्ड दुआरा सच मकान, आदि पुरख आप सुहाइन्दा। भूपत भूप राज राजान, नीकन नीक खेल कराइन्दा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइन्दा ।

आपणा भेव खोले्ह आप, आपणे हत्थ रक्खे वड्डिआईआ। सचखण्ड निवासी खोल्ह ताक, परदा इक्को इक्क चुकाईआ । निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत जोत रुशनाईआ। इक्क इकल्ला देवे साथ, दूजा संग ना कोई निभाईआ । करे खेल पुरख

समरथ, समरथ आपणी धार बंधाईआ। थिर घर खोल्ह सचखण्ड अंदर हट्ट, घर घर विच्च लए प्रगटाईआ। नाउं निरँकार बोल अलक्ख, नाअरा इक्को इक्क सुणाऐआ। दीन दयाल हो प्रतक्ख, अनभव नूर करे रुशनाईआ। सति सतिवादी गाए आपणा जस, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ।

घर साचे हरि सोभावन्त, सो साहिब खेल कराइन्दा। निरगुण जोत श्री भगवन्त, रूप रंग रेख ना कोई वखाइन्दा। करे खेल आप बेअन्त, कथनी कथ ना कोई समझाइन् दा। नाता जोड़ नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइन्दा। निरवैर बणाए अगम्मी बणत, अलक्ख अगोचर आपणी धार चलाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप वखाइन्दा।

आपणी खेल करे करतार, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। निर्मल दीआ कर उजिआर, तेल बाती ना कोई टिकाईआ। साचा माही बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना नूर इल्लाहीआ। मुकामे हक़ ठांडे दरबार, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तौफ़ीक इक्क प्रगटाईआ।

सच प्रगटाए इक्क तौफ़ीक, तोहफ़ा आपणा आप जणाइन्दा। दूसर ना कोई दिसे रफ़ीक, संगी रूप ना कोई वखाइन्दा । बैठा रहे आप अतीत, भेव अभेद कोई ना पाइन् दा। साचा कलमा साचा नग़मा गाए अगम्मी गीत, गावणहारा आप अलाइन्दा। करे खेल इक्क अनडीठ, नज़र किसे ना आइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइन्दा ।

आपणा भेव चुकाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ । बख्शणहारा इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच्च समाईआ। देवणहारा इक्क ज्ञान, ज्ञान इक्को इक्क समझाईआ। वखावणहारा इक्क मकान, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्डिआईआ।

देवे वड्डिआई वड्डा वड, वड दाता दया कमाइन्दा । आपणी धारों आपा कढ्ढ, आपणे घर वसाइन्दा। आपणा प्रेम प्रीत करे लड, साची रीती आप जणाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता साची वस्त आप उपाइन्दा ।

साची वस्त उपाए एक, एकंकार वड्डी वड्डिआईआ। सच दुआरे बख्शे टेक, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिन कलम शाही कागद लिखे लेख, अक्खर रूप ना कोई जणाईआ। सति सुआमी आपणा जाणे भेत, भेव समझ सके ना कोई राईआ। धार धार नाल करे

हेत, प्यार प्यार नाल परनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ।

धुर दा लेखा रक्खे हत्थ, शाहो भूप खेल कराइन्दा । प्रगट हो पुरख समरथ, निरगुण आपणी धार चलाइन्दा । ना कोई नेत्र ना कोई अक्ख, नैण नज़र कोई ना आइन् दा। ना कोई पैर ना कोई हत्थ, सरवण रूप ना कोई वटाइन्दा। ना कोई जिह्वा ना कोई बत्ती दन्द वखाए हट्ट, वणज वणजारा ना कोई कराइन्दा। ना कोई तत्तव ना कोई तत्त, पंज तत्त मेल ना कोई मिलाइन्दा। ना कोई बूंद ना कोई रत, रकत रंग ना कोई वखाइन्दा। ना कोई तीर्थ ना कोई घाट, सरोवर साचा सर ना कोई वहाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे हरि सोभा पाइन्दा।

सचखण्ड दुआरा सुहाए आप, आपणे हत्थ रक्खे वड्डिआईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, सिमरन रूप ना कोई वखाईआ । ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, किनारा वंड ना कोई वंडाईआ। ना कोई सखीआं मिल के मंगल गाए गाथ, गोपी काहन रूप ना कोई वटाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, बंधप नज़र कोई ना आईआ। ना कोई लोक ना कोई हाट, ना कोई तबक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणी धार आप प्रगटाईआ।

आपणी धार आपे रक्ख, निरगुण आपणी कार कमाइन्दा। बेपरवाह हो प्रतक्ख, बेपरवाही खेल खिलाइन्दा। साचा मार्ग आपे दस्स, बण पान्धी पन्ध मुकाइन्दा। साचे मन्दर आपे वस, गृह आपणे सोभा पाइन्दा । साचा प्रेम देवे रस, रस रसीआ आप हो जाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा।

आपणा हुक्म वरते वड राजा, हरि दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर रच के काजा, रचना आपणी दए जणाईआ। छप्पर छन्न चार दीवार ना कोई दरवाज़ा, ताकी नज़र कोई ना आईआ। जोती धार ग़रीब निवाज़ा, नर हरि इक्को आसण लाईआ। ना कोई राग नाद वज्जे वाजा, धुन करे ना कोई शनवाईआ । ना कोई बोल जैकार मारे वाजा, उच्ची कूक ना कोई सुणाऐआ। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्डिआईआ ।

साचा घर सचखण्ड, सो पुरख निरञ्जण आप बणाईआ। जिस दी एको जाणे वंड, दूजा समझ सके ना राईआ। जिस गृह वसे सूरा सर्बंग, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ । जिस दुआरे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । जिस दर दरवेश इक्को रिहा मंग, भिक्खक सवाली रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ।

आदि पुरख श्री भगवान, भगवन आपणा खेल कराइन्दा। धर्म दुआरे इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाइन्दा। पुरख अकाला हुक्मरान, आपणी इच्छया हुक्म प्रगटाइन्दा। दर दरवेश बण दरबान, दर आपणे अलख जगाइन्दा। आप आपणा कर परवान, मिहबान आपणी कार कमाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइन्दा ।

साचा हुक्म देवे एकंकार, अकल कला वड्डिआईआ। सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण नूर नूर उजिआर, आपणी खेल आप कराईआ। सो पुरख निरञ्जण बण सरकार, सच सरकार लए बणाईआ । हरि पुरख निरञ्जण मददगार, संगी इक्को नज़री आईआ। एकंकार बण के यार, यारी आपणे नाल लगाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, दर साची सेव कमाईआ। श्री भगवान नैण उघाड़, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ । पंचम मेल इक्क दुआर, जोत निरञ्जण आदि निरञ्जण आपणी धार जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मरान इक्क हो जाईआ ।

हुक्मरान इक्को दाता, आदि पुरख आप अखवाइन्दा । आपणी रक्खे उत्तम ज़ाता, अजाति रूप ना कोई वटाइन्दा। आपणे नाल बंन्हे नाता, बिधाता आपणा मेल मिलाइन्दा। सच दवार इक्को हाता, हदूद रूप ना कोई वखाइन्दा। ज़ाहर बातन करे बातां, रसना जिह्वा सिफ्ती सिफ्त ना कोई सालाइन्दा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे तख़त सोभा पाइन्दा।

साचे तख्त हरिजू चढ़या, आदि पुरख वड्डी वड्डिआईआ । आपणा खेल आपे करया, करनहार बेपरवाहीआ। आपणा नाउं ढोला गीत आपे पढ़या, करे सच पढ़ाईआ। आपणे भय भउ आपे डरया, दूजा नज़र कोई ना आईआ । सच महल्ले आपे खड़िआ, उच्चे टिल्ले सोभा पाईआ। आपणा वर आपे वरया, आपे कन्त कन्तूहल साची सेज हंढाईआ। आपणा भंडार आपे भरया, वड वडी दया कमाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, ना को पिता ना को माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचना लए रचाईआ।

आदि रचना रच निरँकार, आपणा आप उपाइआ। साची इच्छया खोल्ह किवाड़, सचखण्ड लए प्रगटाइआ । करे खेल अगम्म अपार अगम्मड़ी धार चलाइआ। हड्ड मास नाड़ चमड़ा ना कोई आधार, रंग रूप नज़र ना आइआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा पड़दा दए खुल्हाइआ ।

आदि पुरख प्रभ पड़दा लाह, सचखण्ड दुआर ख़ुशी मनाईआ। निरगुण बणया निरगुण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाईआ । निरगुण देवे निरगुण सलाह, निरगुण निरगुण मता पकाईआ। निरगुण मेला निरगुण सैहज सुभा, निरगुण निरगुण लए परनाईआ। निरगुण

रंग निरगुण सूरा सर्बंग दए चढ़्हा, निरगुण निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण साचा खेड़ा दए वसा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण उच्च महल्ल अट्टल डेरा देवे ला, महिफ़ल इक्को घर वखाईआ। निरगुण नूर कर रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ।

धुर दा भेत हरि जू खोले्ह, खोल्हणहार इक्क अखवाइन्दा । जोती धार शब्दी बोले, शब्द आपणी इच्छया विच्च प्रगटाइन्दा। अन्तर बाहर भीतर वस्णहारा कोले, दूर दुराडा पान्धी पन्ध नज़र ना आइन्दा। साचे मन्दर उच्चे टिल्ले घर बहि के गाए ढोले, ढोला आपणा नाम समझाइन्दा । आपणा पड़दा आपे फोले, आपणा खेल आप वखाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाइन्दा।

धुर दी करनी करे करनेयोग, दूजा नज़र कोई ना आईआ। आदि पुरख अनादी कर सच संजोग, मेला एका एक मिलाईआ। देवणहारा दरस अमोघ, मुख पड़दा नक़ाब दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाईआ।

आपणी धार दस्से भगवान, श्री भगवन दया कमाईआ। आदि आदि बण सुल्तान, शहनशाह आपणा हुक्म वरताईआ । दर दरवेश खेल महान, मेहरवान आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे राजा आपे परजा आपे हुक्म दए समझाईआ।

राजा प्रजा बण के एक, एकंकार दए जणाईआ । मेरी मेरा रक्खे टेक, मेरा तेरा नज़र कोई ना आईआ। निरगुण निरगुण करे हेत, हितकारी इक्क अखवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरञ्जण बण के भूप, भूपत इक्को सोभा पाईआ।

सो पुरख निरञ्जण बणया राजा, शाह पातशाह सोभा पाइन्दा । पारब्रह्म प्रभ रच आपणा काजा, करनी करता आप कमाइन्दा। दोहां खेल खेल तमाशा, इक्क इकल्ला आप वखाइन्दा । साचे मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आपणा नूर नचाइन्दा। अगम्म अथाह बेपरवाह जोती जाता पुरख बिधाता इक्को इक्क हो प्रकाशा, प्रकाशवान आप हो आइन्दा। ना कोई तोला ना कोई मासा, ना कोई भार वंड वंडाइन्दा। करे खेल शाहो शबाशा, शाह पातशाह आपणी कार कमाइन्दा । आपे भिच्छया आपे इच्छया आपे पूरी करे आसा, आसावंद आप हो आइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइन्दा।

आपणा हुक्म वरते राणा, राजन एक वड्डी वड्डिआईआ । निरगुण मन्न्हे निरगुण भाणा, निरगुण निरगुण सीस झुकाईआ । निरगुण गावे निरगुण गाणा, निरगुण निरगुण ध्यान

लगाईआ। निरगुण वखाए निरगुण मकाना, धर्म दुआर इक्क प्रगटाईआ। निरगुण हुक्म निरगुण परवाना, निरगुण संदेसा दए जणाईआ। निरगुण पावे निरगुण आणा, निरगुण निउं निउं लागे पाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ ।

सच साचा हरि कार कमाए, करनहार खेल कराइन्दा । आपणा हुक्म आप वरताए, धुर दी धार आप समझाइन्दा। पारब्रह्म तेरी सेवा लाए, सो पुरख निरञ्जण शहनशाह अखवाइन्दा। तेरा मार्ग इक्क उपजाए, शब्दी वंड वंडाइन्दा। साची गंढ्ढ एका पाए, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइन्दा। धुर दा अनन्द इक्क वखाए, ना कोई मेटे मेट मिटाइन्दा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइन्दा।

धुर दी धार पारब्रह्म तेरी सेवा, सो पुरख निरञ्जण आप लगाईआ । करे खेल अगम्म अभेवा, भेव अभेद दए जणाईआ। तेरी धारों उपजे तेरा मेवा, अमृत इक्को फल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क जणाईआ।

हुक्म एको एक वरतारा, वरतावणहार आप वरताइन्दा । पारब्रह्म तेरी चले धारा, सो पुरख निरञ्जण हरि समझाइन्दा। दोए जोड़ कर निमस्कारा, साचा मार्ग इक्क रखाइन् दा। तेरा मेरा खेल नयारा, आदि नज़र कोई ना आइन्दा। ना कोई दूजा वेखणहारा, संगी रूप ना कोई रखाइन्दा। ना कोई कातब बणे लिखारा, कलम शाही वंड ना कोई वंडाइन्दा । ना कोई मित्र ना कोई यारा, ना कोई सत्थर सेज हंढाइन्दा। ना कोई गुर ना अवतारा, पीर पैगग्बर नज़र कोई ना आइन्दा। तेरा मेरा इक्क विहारा, बिवहारी आप समझाइन्दा। आदि पुरख प्रभ बण वणजारा, तेरा साचा हट्ट चलाइन्दा। पारब्रह्म प्रभ कढ्ढे हाढ़ेा, निरगुण निरगुण अग्गे वास्ताा पाइन्दा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देदे साचा वर, पारब्रह्म मंग मंगाइन्दा। पारब्रह्म प्रभ मंगे मंग, निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। सो पुरख निरञ्जण तेरा संग, आदि जुगादि मेरी धार प्रगटाईआ। तेरा नाउं साचा छन्द, शब्दी ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कवण वेला लएंं मिलाईआ।

कवण वेला मेलें मेल, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइन्दा। सो पुरख निरञ्जण तेरा अचरज खेल, खेल खेल मैं बिगसाइन्दा। दीवा जगे बिन बाती तेल, नूरो नूर डगमगाइन्दा। सचखण्ड निवासी सज्जण सुहेल, तख्त निवासी हुक्म वरताइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कवण वेला अंग लगाइन्दा ।

सो पुरख निरञ्जण कहे सरबन्ग, सूरबीर दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। सच दुआरे चाढ़्हे रंग, रंग इक्को इक्क वखाईआ। तेरी धार उपजाए आप बख्शंद, बख्शश तेरी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरञ्जण देवणहार वड्डिआईआ।

पारब्रह्म दोए जोड़ करे असीस, सो सतिगुर तेरी सरनाईआ । सचखण्ड दुआर वसें जगदीस, जगदीसर तेरी शहनशाहीआ। तेरे ताज सोहे सीस, पंचम पंचम सोभा पाईआ। तेरी करे ना कोई रीस, तेरा सानी नज़र कोई ना आईआ। तेरी आदि जुगादि चले रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ । तेरा खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। तेरा कलमा इक्क हदीस, मेरा नाम सच पढ़ाईआ। हउं दर ते मंगाँ भीख, बण सवाली झोली डाहीआ। अन्तम दस्स दे सच तारीख़, जिस दी तवारीख़ सके ना कोई लिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी बॅझे इक्को प्रीत, नाता आदि जुगादि जुड़ाईआ। तेरा मुख मेरी पीठ, पीठ तेरा मुख बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, पारब्रह्म पिआ सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ सरन ढठ्ठ, इक्क अरदास सुणाएन्दा। सो पुरख निरञ्जण खोल्ह हट्ट, दर दरवाज़ा तेरा नज़र कोई ना आइन्दा। वस्त अगम्मी इक्को वार घत्त, दूजी वार मंगण कोई ना आइन्दा। तेरा मेरा खेड़ा जाए वस, घर इक्को सोभा पाइन्दा। तेरा नाउं पुरख समरथ, हत्थ तेरे नाल मिलाइन्दा। तेरी महिमा अकथ्थना अकथ्थ, तेरा ढोला राग अलाइन्दा । तेरा पैंडा मुकावां नट्ठ नट्ठ, बण पान्धी सेव कमाइन् दा। सच सुल्तान इक्को सच्ची दस्स, कवण वेला अन्त मिलाइन्दा। सो पुरख निरञ्जण सचखण्ड निवासी सच्चा राजा पिआ हस्स, हँसमुख आप समझाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म तेरा मार्ग इक्क जणाइन्दा ।

पारब्रह्म तेरा मार्ग आप लगावांगा। सचखण्ड साचा खेल रचावांगा। वंड आपणे हत्थ रखावांगा। सगला संग आप हो जावांगा। तेरा घर इक्क प्रगटावांगा । नारी नरायण सेज हंढावांगा। दे के अगम्मी वर, सुत शब्द तेरी झोली पावांगा। शब्द सुत दुलारा फड़, तेरा राह समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़, साची सेवा इक्क लगावांगा। त्रैगुण माया ला लड़, रजो तमो सतो गंढ्ढ रखावांगा। पंज तत्त जड़त जड़, साचा मेला मेल मिलावांगा । लक्ख चुरासी घाड़न घड़, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी अंस उपजावांगा। लक्ख चुरासी रूप धर सहँस, सहँसर आपणी कार कमावांगा। निरगुण सरगुण बणा के बंस, बंसावली इक्क चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा मार्ग इक्क दरसावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग इक्क लगाएगा । प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण निरगुण वंड वंडाएगा। सरगुण साची वस्त दस्त फड़ाएगा। निरवैर हो के रहे मसत, अलमस्त आपणी कार कमाएगा। डेरा लाए कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोई जणाएगा। निरगुण सरगुण अंदर आवे परत, प्रतीनिधि आप हो जाएगा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन् ता ग़म ना कोई जणाएगा । अमृत मेघ इक्को बरख, सीतल धार इक्क वहाएगा। जुग चौकड़ी करके तरस, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप पढ़ाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाएगा।

धुर दी धार आप जणौंदा ए। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हौंदा ए। ब्रह्म तेरी अंस बणौंदा ए। लक्ख चुरासी विच्च टिकौंदा ए। घर घर विच्च आप सुहौंदा ए। उप्पर पड़दा एका पौंदा ए। बजर कपाटी जिंदा लौंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरञ्जण आप समझौंदा ए।

सो पुरख निरञ्जण आप समझाइआ ए। धुर दा भेव आप खुलाया ए। निरगुण सरगुण वेस वटाया ए। जोती जोत जोत रुशनाइआ ए। काया कोट बंक सुहाइआ ए। लोक परलोक वेख वखाया ए। सच सलोक इक्को गाया ए। निरगुण निरगुण रक्खे ओट, ओढण इक्को नज़री आया ए। प्रेम प्रीती लग्गे चोट, नाम नगारा इक्क वजाया ए। जुग चौकड़ी सिफ्ती सिफ्त कराए रसना जिह्वा होंट, बत्ती दन्द मेल मिलाया ए। घर घर दर दर आपे पहुंच, आप आपणा पड़दा लाहिया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म पारब्रह्म आप जणाइआ ए।

पारब्रह्म तेरा खेल अपारा, हरि करता आप कराईआ। आत्म ब्रह्म तेरा सहारा, ईश जीव तेरी वड्डिआईआ। तेरी नय्या तेरा किनारा, तेरी मंज़ल तेरे हत्थ फड़ाईआ। तेरा सईआ मीत मुरारा, बेपरवाह इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर दा पड़दा आप उठाईआ।

प्रभ सच दस्स, कद आपणा रूप वटाओगे। निरगुण सरगुण पार करके हद्द, हदूद आपणी आप समझाओगे। प्रगट कर के आपणी यद, विश्व आपणी कार कमाओगे। जुग चौकड़ी कर के रद्द, रस्ता इक्को इक्क वखाओगे। लक्ख चुरासी जीव वासना बध, बदला लेखा झोली पाओगे। भाग लग्गा के काया हड्ड, पंज तत्त जोत जगाओगे। चार दीवारी जगत छड्ड, बिन छप्पर छन्न सोभा पाओगे। मैं दरसन करां रज्ज, नेत्र नैणां नाल मिलाओगे। तेरा नज़री आए इक्को हज, काअबे कोलों मुख भुआओगे। जुग चौकड़ी खेड़ा दिसे भट्ठ, साचा मन्दर इक्क वसाओगे। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, सौदा इक्को नाम विकाओगे। निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान आप हो आओगे। घट घट अंदर रक्ख के वास, तख्त निवासी हुक्म वरताओगे। गुर अवतार पीर पैगग्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो गौंदे रहे तेरी गाथ, तिन्हां लहणा झोली पाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सज्जण कवण बिध दरस दिखाओगे।

हरि साचा कहे सच जणावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा आदि जुगादि समझावांगा। गुर अवतार धार प्रगटावांगा। पीर पैगग्बर नूर रखावांगा। भगतां खोल्ह बन्द किवाड़, मन्दर इक्को इक्क सुहावांगा। धुरदरगाही बण के लाड़, दो जहानां सोभा पावांगा। कलिजुग द्वापर त्रेता सतिजुग नव नौं चार कर के पार, पार किनारा इक्क समझावांगा। शास्त्र सिमरत वेद पुरान गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बण लिखार, धुर दा लेखा आप प्रगटावांगा। कागद कलम शाही कर प्यार, शहनशाह इक्को रूप जणावांगा। नित नवित्त निरगुण सरगुण सुणदा रहां पुकार, पुनह पुनह वेख वखावांगा। घर घर विच्च देंदा रहां दीदार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। मेरी कोई ना पाए सार, आपणा अन्त ना किसे समझावांगा । गुर अवतारां पीर पैगग्बरां बच्चिआं वांग करां प्यार, फड़ के उंगली आप लगावांगा। काया मन्दर अंदर वज्जे रबाब, सच सतार तन्दी तन्द आप हिलावांगा। धुर दा ढोला सच जैकार, छन्दा बन्दी राग अलावांगा। बन्दीख़ाना बन्दगी खोल्ह किवाड़, बन्दगी इक्को इक्क समझावांगा । चरनां कँवलां हेठां जोड़, अमृत मेघ मुख चवावांगा । बण के वेखां सांझा यार, सगला

संग निभावांगा । लेखा जाणां जुग चौकड़ी चार, चौकड़ आपणी गंढ जणावांगा। चारे वेदां भर भंडार, चारे मुख सिफ्त जणावांगा। चारे बाणी बोल जैकार, चारे खाणी आप पढ़ावांगा। चारे युग कर के ख़बरदार, सोयां सुत्यां आप उठावांगा । चारों कुण्ट लै बहार, सुख सागर रूप वटावांगा । लक्ख चुरासी हंढावां नार, कन्त इक्को इक्क अखवावांगा। गुर अवतार सेवादार, पीर पैगग्बर दर दरबान बहावांगा। दूरों दूरों करन निमस्कार, सीस सजदा सभ दा आप झुकावांगा । रहबर बण के वेखां निरगुण सरगुण धार, सतिगुर बण के आपणी कार कमावांगा। ब्रह्म तेरे नाल कर प्यार, पारब्रह्म तेरी अंस आप उपजावांगा । नौं सौ चुरानवें चौकड़ी युग सुता रहु पैर पसार, वेले अन्त आप उठावांगा । जुग जुग दे रुट्ठड़े मेलां यार, फड़ बाहो रुस्सियां गले लगावांगा। धुर दे भुक्खयां दिआं दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप वटावांगा। माया विच्च लुकिआं लवां उठाल, र्तैगुण नाता तोड़ तुड़ावांगा। लेखा जाण शाह कंगाल, चारे वरनां मेल मिलावांगा। पारब्रह्म तेरा बण के साहिब आप दलाल, ब्रह्म हट्टी इक्क विकावांगा। तेरी लेखे लावां घाल, घाली घाल थाएं पावांगा । तूं मेरा मैं तेरे नाल, तेरा मेरा इक्को बंक सुहावांगा। दीपक जोत अगम्मी बाल, साचा नूरी चन्द चमकावांगा। साचे तख़त बैठ करतार, करनी आपणी आप कमावांगा। धुर संदेशा देवां अन्तम वार, बाणी बाण निराला तीर चलावांगा। इक्ठे कर गुरू अवतार, तेई अवतारां नैण खुल्हावांगा। भगत अठारां कर प्यार, चरन कँवल इक्क समझावांगा। ईसा मूसा वेख मुहम्मद यार, यारी हकीकत नाल जणावांगा। नानक गोबिन्द वखाल सच दरबार, सचखण्ड साचा इक्क वड्डिआवांगा। धुर दा बोल नाम जैकार, शब्दी ढोला इक्को गावांगा। साचा सोहला सिफ्ती वार, छत्ती रागाँ सेवा लावांगा। दस अठ्ठ कर विचार, अठ्ठ दस भेव चुकावांगा। चौदां लोकां ला के पाड़, पड़दा सभ दा आप मुकावांगा । चौदां तबकां चरनां हेठ लताड़, भार इक्को वार पावांगा। बण के आवां साचा लाड़, साचा असव इक्क दौड़ावांगा। उच्ची बोल नाम जैकार, तेरा मेरा ढोला इक्क सुणावांगा। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण रूप वखावांगा । जोती जोत जोत उजिआर, शब्दी शब्द डंक सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, धुर दा हुक्म इक्क मनावांगा। सुरपत इन्द करोड़ तेतीसा नेत्र रोवे धाहां मार, धुर दा हुक्म आप वरतावांगा। कलिजुग अन्तम खेल करां कमाल, कमला रमला हो के आपणा झट्ट लंघावांगा । जे कोई लभ्भण जाए विच्चों धरमसाल, लभ्भयां हत्थ किसे ना आवांगा। जे कोई मन्दरां करे भाल, अग्गों खाली हत्थ मुड़ावांगा। जे कोई मसजदीं लभ्भे दलाल, झूठा वणज इक्क जणावांगा। जिन ईसा मूसा बणाए लाल, सो जल्वा नूर आप प्रगटावांगा। आ के वेखां मुरीदां हाल, मुरीद मुशर्द आपणी कार कमावांगा। गुरमुख गुर गुर आप उठाल, गोद सुहञ्जणी आप सुहावांगा । लेखे ला के गुज़री लाल, गुज़रया हाल फेर परतावांगा । पारब्रह्म तेरी कर के आपे भाल, ब्रह्म विच्चों तेरा आपे भेव चुकावांगा। साढे तिन्न हत्थ अंदर वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा इक्क रखावांगा। ऊँचां नीचां वेखां शाह कंगाल, बरन अठारां वरन चार मेल मिलावांगा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान गोदी लए सवाल, सुत्यां फेर ना कदे जगावांगा । सचखण्ड दुआरे लै के जावां नाल, दूजे हत्थ ना किसे फड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म तेरा अन्तम रंग रंगावांगा ।

पारब्रह्म प्रभ तेरा रंग रंगाएगा। सो पुरख निरञ्जण वेस वटाएगा। हरि पुरख निरञ्जण आपे आएगा। एकंकारा कार कमाएगा। आदि निरञ्जण नूर रुशनाएगा। अबिनाशी करता दर्द दुःख भय भंजन आप हो जाएगा। श्री भगवान नेत्र अञ्जन इक्को पाएगा। पारब्रह्म प्रभ वस्त मंगण इक्को आएगा। चार कुण्ट वज्जे नाम मरदंगन, मरदंगा इक्को हत्थ उठाएगा। जिस कसीरउं बणाइआ कंगण, रविदास चमारा चमड़ी गंढ पाणां, पारब्रह्म प्रभ नज़री आएगा। जिस कबीर जुलाहे तणया ताणा, तन्दी तन्द नाल जुड़ाएगा। जिस सैण पिच्छे रीझाइआ राणा, सो रॅयत वेखण आएगा। जिस नामे छप्पर छन्न छुहाणा, सो भगत दुआरा वेखण आएगा। चार युग दा माण गवाणा, अभिमान रूप ना कोई वटाएगा। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां जुग जुग देंदा रिहा जो धुर फ़रमाना, अन्तम आपणा हुक्म वरताएगा। सभ ने मन्नणा सिर ते भाणा, सीस अग्गों ना कोई उठाएगा । लेखा लिख लिख गए वेद पुराना, शास्त्र सिमरत सर्ब समझाएगा। कलिजुग अन्तम आए भगवाना, भगवन आपणा वेस वटाएगा। निहकलंक बण जरवाणा, जाबर जबर सर्ब खपाएगा। दो जहानां गाए तराना, तुरीआ राग मुख शरमाएगा। करे खेल वाली दो जहाना, चौदस चौदां चन्द ना नैण उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरञ्जण अन्तम वेखण आवेगा।

सो पुरख अन्तम वेखण आएगा। निरगुण हो के जोत जगावेगा । सरगुण साची खेल समझावेगा। त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ावेगा। पंज तत्त आपणी बूझ बुझावेगा । नाड़ बहत्तर ना कोई तपावेगा । अमृत मेघ इक्क बरसावेगा। मनमत दूर करावेगा । गुरमत इक्क प्रगटावेगा । नौं खण्ड मार्ग लावेगा। सत्त दीप राह चलावेगा। नीच ऊँच इक्क बणावेगा। सच तमीज़ इक्क समझावेगा। ग़रीब निमाणयां रीझ पूर करावेगा । आप बण के रहे नाचीज़, जन भगतां ऊँचो ऊँच रखावेगा । गुरमुखां नाल गोबिन्द गंढ गिआ पीच, कर किरपा आप खुल्हावेगा। कलिजुग दोहां होवे बीच, विचोला इक्को रूप वटावेगा। शाह पातशाह राज राजान खाली करे खीस, माया राणी नाच नचावेगा। जो साहिब सतिगुर उत्ते जाण पतीज, तिन्हां अग्गे पर्चा कोई ना पावांगा । लक्ख चुरासी मंगे भीख, दर दर सृष्ट सबाई आप भवावांगा। जिन्हां साहिब ना वस्सया चीत, तिन्हां चातरी अन्त गवावांगा। जिन्हां हरि ना गाया गीत, तिन्हां डूंघी धार वहावांगा। जो लभ्भदे फिरदे शिवदवाले मठ मन्दर मसीत, तिन्हां साख्यात नज़री आवांगा। चार वरन सृष्ट सबाई आत्म परमात्म करो प्रीत, घर ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलावांगा। रल के सखीआं गाओ एका गीत, सोहँ ढोला आप जणावांगा। लक्ख चुरासी लउ जीत, हार चरनां हेठ रखावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरतावांगा ।

साचा हुक्म आप वरतावांगा। कलिजुग अन्तम डेरा ढाहवांगा। दीन मज़्हब दा राह खैहड़ा मेट मिटावांगा। धुर फ़रमान ग़ज़ब दा, इक्को इक्क सुणावांगा। वेखो हाल की हुंदा बशर दा, विछड़यां कूड़े धंदे लावांगा। पुरख अकाल इक्को नितरदा, कलिजुग कूड़ा बद्दल आप उडावांगा । करे खेल साचे पित्र दा, गुर अवतार पीर पैगग्बर पूत गोद सुहावांगा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ के बण तसव्वर जो तस्वीर चितरदा, सो साहिब आपणा हुक्म

वरतावांगा। कलिजुग अन्तम वेला लक्ख चुरासी फ़िकर दा, फ़िकरे इके नाल समझावांगा। हुण वेला नहीं कहाणी ज़िकर दा, ध्यान इक्को चरन लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म आप दरसावांगा।

पारब्रह्म ब्रह्म तेरा प्रभू उपजाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। साची धरनी सोभा पाएगा। मरन डरन भय मिटाएगा। साची तरनी आप तराएगा। हरन फरन नेत्र आप खुल्हाएगा। वरनी बरनी मोह तुड़ाएगा। गुरमुखो साची पौड़ी चढ़्हनी, घर विच्च डण्डा आप लगाएगा। तुख्म तासीर हो के तुक इक्को पढ़नी, ढोला इक्को राग अलाएगा। सुखमन टेडी बंक नौं दुआर ईड़ा पिंगल अन्ध अन्धेर कूड़ी क्रिया कोई ना अग्गे अड़नी, जिस सिर आपणा हत्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा आप समझाएगा।

ब्रह्म ब्रह्म अन्त समझावेगा । फड़ मार्ग आपे लावेगा। कर्म कांड मेट मिटावेगा। साचा नाद धुंन सुणावेगा। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजावेगा। अनरसीआ सच सुआद, इक्क वखावेगा। ढोला गा के बोध अगाध, निशअक्खर आप पढ़ावेगा। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां कराए पिछली याद, भविख्त वाक आप समझावेगा। वाहद लाशरीक निरगुण दाता आवे गाड, गाईड सभ नूं आप करावेगा। जन भगतां रक्खे लाज, सिर आपणा हत्थ टिकावेगा। जिस नूं कहन्दे गुरू महाराज, सच्चे पातशाह शाह पातशाह सीस आपणे ताज टिकावेगा। उहदा कोई ना जाणे काज, करनी करता आप कमावेगा। सभ नूं अन्तम छड्डणी पए निमाज़, हुजरा हज्ज इक्को वार वखावेगा। जिस नूं सजदा करे ईसा मूसा मुहम्मद मन्ने नवाब, सो शहनशाह नज़री आवेगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे करन आदाब, रूप इक्को इक्क समझावेगा। नबी रसूलां देवणहारा दात, दयावान फेरा पावेगा। पट्टी पढ़ाए इक्क जमात, अलफ़ ये नुक़ता नून आप मिटावेगा। साची दस्से इक्को रीत, रहबर इक्को हुक्म मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म तेरा ब्रह्म आप उठावेगा।

श्री भगवान ब्रह्म उठाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। फड़ चरनी सीस झुकाएगा। साची कथा कहाणी पढ़नी, आत्म परमात्म राग जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस धराएगा । निरगुण धर के आए वेस, वास्ताा आपणे नाल रखाईआ । साहिब वसे अगम्मड़े देस, अगम्म हत्थ वड्डिआईआ। हुक्म वरताए बण नरेश, शहनशाह अखवाईआ। कलिजुग अन्तम वेखे खेल, खेलणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। सन्त सुहेले सज्जण गुरमुख मेल, गुरसिख गुर गुर बूझ बुझाईआ। जोत निरञ्जण चाढ़े्ह तेल, आदि निरञ्जण ख़ुशी वखाईआ। प्रभ ठाकर मिल्या सज्जण सुहेल, हरि सतिगुर सच्चा माहीआ। जिस लक्ख चुरासी हुक्मे अंदर धर्म राए दी घल्ले जेल, गुरमुख साचे सचखण्ड वसाईआ। वसणहारा धाम नवेल, दहि दिशा वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म लए मिलाईआ।

पारब्रह्म मिलणा अन्त, अन्त आप जणाइन्दा। खेल करना नार कन्त, कन्त कन् तूहल सेज हंढाइन्दा । रंग चढ़े्ह इक्को बसन्त, उतर कदे ना जाइन्दा। तेरा मेरा भेव ना पाए कोई पंडत, चौदां विद्या नैण शरमाइन्दा । चार युग दा लेखा अन्तम करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम उठाइन्दा। भेव खुल्हाए जेरज अंडज, उत्भज सेतज फोल फुलाइन्दा। भगत दुआरे बणे मंगत, प्रेम प्रीती भिख्खया मंग मंगाइन्दा । गुरसिक्खो गढ़्ह तोड़ो हउमे हंगत, निवण-सो-अक्खर इक्क पढ़ाइन्दा। पारब्रह्म ब्रह्म लाए अंगत, अंगीकार आप हो जाइन्दा। सर्ब जीआं दा इक्को मंत, मंतर ढोला आपे गाइन्दा। रल के बहि जाओ साची पंगत, ऊँच नीच ज़ात पात जूठ झूठ डेरा ढाइन्दा। पुरख अकाल अग्गे करो मिन्नत, जो साहिब विछड़े मेल मिलाइन्दा। कलिजुग किसे दी चलण ना देवे कोई हिम्मत, कोटन कोट अंदर वड़ वड़, पाणी ठर ठर, अगनी सड़ सड़, उच्चे टिले चढ़्ह चढ़्ह, शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ ध्यान लगाइन्दा। अबिनाशी करता वेखणहारा दर दर घर घर नर नर, लक्ख चुरासी खोज खुजाइन्दा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख गुरसिख सज्जण फड़ फड़, डूंघी कंदर आपे वड़ वड़, लेखा जाण सीस धड़ धड़, धड़ा आपणे नाल मिलाइन्दा। जन भगतां पिच्छे आप मर मर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाइन्दा। नित नवित्त आदि जुगादि पल्लू फड़ फड़, साची गंढ आप पवाइन्दा। कलिजुग अन्त नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी कोई ना जाए अग्गे अड़, जो अड़िआ सो पार कराइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आपे वर, वर आपणा झोली आपे पाइन्दा।

आपे दाता आप भिखारी, देवणहार आप अखवाईआ। आपे भूप आप सिकदारी, आपे भिख्खया मंगे चाईं चाईंआ। आपे शाह पातशाह फड़े तेज़ कटारी, ख़ाली हत्थ आप हो जाईआ। आपे खेले खेल पुरख नारी, नार कन्त सेज सोभा पाईआ। आपे करे सच संगारी, साची इच्छा आप प्रगटाईआ। आपे बणे कंनया कवारी, अंगीकार ना कोई रखाईआ। आपे बणे शाहसवारी, शहनशाह साचे आसण सोभा पाईआ। आपे बण वड्डा दरबारी, धुर दरबारा इक्क लगाईआ। आपे सेवक सेवा करे नयारी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ । आपे जोधा सूरबीर बण बलकारी, बलहीण आप हो जाईआ। आपे बण गुरू अवतारी, ज्ञान गुरदेव आप समझाईआ। आपे कागद कलम लिखणहारी, आपे लेखा दए मिटाईआ। आपे खेल खेले जुग चारी, जुग चौकड़ी आपे डेरा ढाहीआ। आपे प्रनावे गुरमुख सची लाड़ी, बण कहार डोली आपणे कंध उठाईआ। आपे घुंगट चुक्के पहली वारी, आपे नेत्र नैण नैण शरमाईआ। आपे सच झरोखे खोले्ह बारी, बन्द किवाड़ा आप कराईआ । आपे निरगुण जोत जगे निरँकारी, अन्ध अन्धेर आप अखवाईआ। आपे अमृत झिरे ठंडा पाणी, अगनी अग्ग आप बरसाईआ। आपे शब्द बणे सच्चा हाणी, आपे बैठा मुख भवाईआ। आपे वेखे चारे खाणी, आपे पड़दा रिहा वखाईआ। आपे सुरत बणाए साची राणी, आपे धक्का देवे लाईआ। आपे सुणाए अकथ्थ कहाणी, आपे भरम भुलेखा देवे पाईआ। आपे जाणे पद निरबाणी, आपे धूआंधार समाईआ। आपे खेल करे महानी, आपे नज़र किसे ना आईआ। आपे बणे वड विदवानी, आपे शैतानी धार चलाईआ । आपे मारे तीर अणयाला कानी, आपे

मुखी दए तुड़ाईआ। आपे माण दवाए जगत मात भानी, आपे शब्दी बूझ बुझाईआ। करे खेल श्री भगवानी, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म उठ कर ध्यानी, धीरजवान रिहा समझाईआ। उठ वेख सच निशानी, शहनशाह आपणी दए बुझाईआ । जिस नूं कैंहन् दे आदि शक्त जोत नुरानी, सो जोत सेवा रही कमाईआ। जिस दा खेल शक्त भवानी, सो भावना विच्च समाईआ। जिस दी चतुरभुज निशानी, सो निशाना रिहा लगाईआ। आ दर ते सुण सच्ची कहाणी, हरि करता रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर होए हैरानी, हरि का भेव कोई ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तम आपणा घर वसाईआ।

अन्तम घर वसौणा तेरा, तेरी वज्जे वधाईआ। ब्रह्म कहे तूं मेरा, मैं तेरी तक्कां सरनाईआ। कलिजुग अन्तम कर नबेड़ा, हकीकत वेख थाउं थाईंआ। कूड़यां साधां सन् तां डुब्बदा जांदा बेड़ा, जो प्रभ नूं धोखा दे जीवां जंतां रहे भरमाईआ। कलिजुग अन् तम उजड़न वाला खेड़ा, खिड़की कुण्डा नज़र कोई ना आईआ। रसना जिह्वा जगत ज्ञान करदे झेड़ा, अन्तर मेल ना कोई मिलाईआ। चारों कुण्ट होया अन्धेरा, साचा चन्द ना कोई चमकाईआ। मन हँकार कहे मेरा मेरा, मत मतवाली दए दुहाईआ । बुद्धि कहे मेरा ढठ्ठा डेरा, मेरा बल ना सके बणाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल साहिब सतिगुर निरगुण रूप सच सुआमी ठाकर आवे बण के शेरा, सिँघ आपणी भबक लगाईआ। सारे इक्को वार धरत मात दा खुल्हा कर जाण वेहड़ा, जंबक नज़र कोई ना आईआ । अंदर वड़ के पुरख अकाल कोलो डर के कहण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोई ना आईआ । पुरख अकाल कहे मैं आया दो जहान हत्थीं डोर फड़ के, बचया कोई रहण ना पाईआ। मैं नित नित वेखां जो उठ के बाहरो नहौंदे तड़के, अन्तर अमृत सरोवर नहावण कोई ना जाईआ । मैं सदा वेखां जो घरो निकले लड़ के, मन झगढ़ा सके ना कोई मुकाईआ। मैं वेखणहारा जो अठसठ तीर्थ भटके, काम वासना सके ना कोई मिटाईआ। मैं वेखां गुरदर मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ वड़ के, कलिजुग जीव धीआं भैणां रहे तकाईआ। मैं वेखां जो घर घर मंगदे फिरदे लड़ के, आपणा आप रहे मिटाईआ। गुरसिखो गुरमुखो सतिगुरू मिलदा जींवदिआं मर के, मरना नानक गोबिन्द गिआ समझाईआ। आओ वेखो पल्लू फड़ के, गंढ्ढ आपणे नाल बंधाईआ। जेहड़ा तुहाढ्ढी नींह गिआ धर के, अन्तम महल्ल दए वसाईआ । पुरख अकाल नाल आइआ रल के, जोती शब्द वज्जी वधाईआ । लभ्भणा फेर किसे ना भलके, भुल्लयां हत्थ किसे ना आईआ। सति सिँघासण बैठा मल के, संबल आपणा डेरा लाईआ। उठो वेखो भज्ज भज्ज के, हरिमन्दर रिहा सुहाईआ । मन बन्दर ना जाए छल के, वलीआ छलीआ आया बेपरवाहीआ । पहलों गुर अवतार पीर पैगग्बर घल्ल के, आपणा सुनेहड़ा दिता पुचाईआ। अन्तम जोती धार इक्को डलके, पंज तत्त ना कोई वड्डिआईआ । धरत मात दे भार करे हलके, बेमुख कोई रहण ना पाईआ। सृष्ट सबाई मारे उथल के, गेड़ा इके वार भवाईआ। गुरमुख प्रेम कुठाली आवण ढल के, कंचन सोइना आपणे रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर दीवे वेखे बलदे, शमअ आपणी हत्थीं जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म तेरा लहणा झोली पाईआ ।

पारब्रह्म तेरा लहणा ब्रह्म, श्री भगवान आप जणाइन्दा । जिस दे नाल लगाए कर्म, कर्म सेवा रूप बणाइन्दा। तैनूं लपेटिआ विच्च काया माटी चरम, नेत्र नज़र किसे ना आइन्दा। बिन सतिगुर सभ नूं पिआ भरम, भाण्डा भरम ना कोई भन्नाइन्दा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म सारे पढ़न, ब्रह्म रूप आपणा नज़र किसे ना आइन्दा। दूर दुराडे चल के औण गल्लां करन, गल्लीं बातीं प्रभ का भेव कोई ना पाइन्दा। मन हँकारी कर के आवण लड़न, हरिजू आदि जुगादी वड लड़ाका जो अड़िआ भन्न वखाइन्दा। जो सन्त सुहेले गुरमुख चेले आवण सरन, तिन्हां आपणा मेल मिलाइन्दा । निज नेत्र खोले्ह हरन फरन, मन फ़ुरना बन्द कराइन् दा। ज्ञान ध्यान अशनान पूजा पाठ सिमरन गुरमुख तेरा पाणी भरन, तेरा प्रभ तेरा खेड़ा आप वसाइन्दा । तेरे कोलो विष्न ब्रह्मा शिव डरन, अग्गे अक्ख ना कोई उठाइन्दा। जिन्हां पुरख अबिनाशी आया वरन, तिन्हां हत्थ ना कोई लगाइन्दा। पुरख अकाल दीन दयाल आदि पुरख अन्त कीता परन, पतिपरमेशवर आपणा रूप वटाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क इकांता अकल कला भरपूर आप अखवाइन्दा।

अकल कल भरपूर सुआमी, सर्ब जीआं दए वड्डिआईआ। घट निवासी अन्तरजामी, ब्रह्म प्रकाशी जोत लए मिलाईआ। धुर दी बाणी शब्द कहाणी, साची राणी लए प्रगटाईआ । खेले खेल दो जहानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाईआ।

किरपा अंदर वेखण आया, वड दाता गुण निधान । भगत भगवन्त लए जगाया, जागरत जोत करे प्रधान। अमृत आत्म दए पिलाया, कूड़ी क्रिया मेटे निशान। साची रमज दए समझाया, बिन रसना करे ज्ञान। साची अक्ख लए मिलाया, प्रतक्ख नज़र आए भगवान। मार्ग दस्स राहे पाया, मंज़ल चढ़्हाए आप मेहरवान। हस्स हस्स जोड़ जुड़ाया, नाता तोड़ सर्ब शैतान। साचा घोड़ इक्क मंगाया, धुरदरगाही दे फ़रमान। सोलां कलीआं आसण लाया, तंग कसे नौजवान । चरन रकाबे इक्क टिकाया, खेले खेल मर्द मरदान । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमान।

धुर फ़रमाना सति संदेशा, इक्को वार सुणाऐआ । पुरख अकाल नर नरेशा, बेपरवाह फेरा पाईआ। आदि जुगादि रहे हमेशा, ना मरे ना जाईआ । हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव महेशा, गणपत गणेशा बैठे सीस झुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर करन आदेसा, सजदा इक्को घर वखाईआ। कलिजुग अन्तम पूरा करे सदी बीसवीं सभ दा लेखा, लेखा आपणे लेखे पाईआ। जिन्हां रह जाए भरम भुलेखा, तिन्हां बीस इक्कीसा भरम मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा देवणहारा आपे दान, अन्त कन्त भगवन्त वेखे आण, महिमा अणगणत आपणे विच्च छुपाईआ।

महिमा अगणत बैठी छुप, ज़ाहर नज़र किसे ना आईआ । नव नौं चार रही चुप्

प, आपणा भेव ना कोई जणाईआ। कलिजुग अन्तम बैठी उठ, घर साचे लए अंगढ़ाईआ। जन भगतां वल कीता रुख़, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं वेखां जा के गोबिन्द तेरे पुत्त, जिन्हां पिच्छे आपणे पुत्तर नींहां हेठ दबाईआ। मैं गोदी लवां जा के चुक्क, आपणी सेव कमाईआ । मैंनूं सोहणा लग्गे मुख, जो तैनूं रहे धिआईआ। गोबिन्द सूरा आपे तुठ, दे मत रिहा समझाईआ। वेख मेरा अबिनाशी अचुत, मेरे नाल सोभा पाईआ । जिस ने पहलों मैनूं बणाइआ पुत्त, फिर मैं पुत्तरां पुत्तरां उतों वार कराईआ । हुण नहीं बहिणा मात लुक, आपणा पड़दा दिआं उठाईआ। बिन मेरी किरपा कोई ना होवे मेरे उेते खुश, कलिजुग जीव करन लड़ाईआ। मैं सभ दे नेड़े अंदर बैठा ढुक, घर आपणे मैनूं मिलण कोई ना आईआ। दर दर जा के डेरयां विच्च इक्क दूजे नूं रहे पुछ, किस घर मिले सच्चा माहीआ । सदी वीहवीं किसे कोल नहीं है कुछ, प्रभ खाली भाण्डे दिते कराईआ। डरदे साहिब कोलो बैठे लुक, अग्गे आ के मुख ना कोई वखाईआ। जगत वड्डिआई लग्गी भुक्ख, मस्तक चरनां उत्ते रहे छुहाईआ। किस नूं देंदे दुध्ध पुत्त, किसे नूं अक्खां मीट ध्यान जणाईआ। किसे नूं कहण सुरती गई रुट्ठ, भज्ज वाहो दाहीआ। किसे नूं कहण अंदर वड़ के बह जाओ चुप्प, रसना जिह्वा ना कोई गाईआ। जे पुरख अबिनाशी आप लए पुच्छ, फिर बैठण मुख भवाईआ। कलिजुग कहे प्रभ वेख मेरी लुट्ट, मैं दिन दिहाढ़े रिहा मचाईआ । बाहरो तैनूं सजदे करन झुक, अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हलकाईआ। रात अन्धेरी घर बेगाने करन रुख़, वेसवा रूप जगत वटाईआ । ठाकर सुआमी अन्तर उठ, किउं बैठा मुख भवाईआ। धर्म नाता सभ दा गिआ तुट्ट, धरत धवल दए दुहाईआ। ख़ाली दिसण सभ दे ठूठ, हरि का नाम नज़र कोई ना आईआ। करी कुड़माई जूठ झूठ, हउमे हंगता वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी वेख करतूत, तेरे तेरी कीती गए भुलाईआ । कलिजुग अन्तम सारा लंघ गिआ अन्तम पिच्छे रहि गई निक्की पूछ, सो गोबिन्द आपणी हत्थीं दए कटाईआ । किसे दी खड़ी रहे ना मुच्छ, मुशकल विच्च पए लोकाईआ। जो तैनूं समझदे तुच्छ, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग बदले तेरी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। धरत मात कहे मेरे घर जंमिआ पुत्त, सख़ीओ दिउ वधाई चाईं चाईंआ। मैं पंदरां कत्तक आवां गोदी चुक्क, पुरख अकाल नूं मथ्था दिआं टिकाईआ। फड़ के दोहा हत्थां नाल गोदी देवां सुट्ट , आपणा भार सिर तो लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि का खेल कोई समझ सके ना राईआ।

हरि का खेल सर्ब उडीकण, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ । पाबन्दी अंदर सर्ब चीकण, उच्ची कूक रहे सुणाऐआ। जिउं गोबिन्द नज़र आया भीखण, तिउं गुरमुखां रिहा जगाईआ। कलिजुग कहर अन्धेरी तीखण, आपणी धार वहाईआ। गुरमुख करे विरला सच प्रीतण, प्रीती प्रीतम नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल अन् तम वेख वखाईआ ।

कलिजुग अन्तम रहे उडीक, जगत उडारी मात लगाईआ । गुर अवतारां जो लिखी तरीक, तारीख़ रही समझाईआ । लक्ख चुरासी होई बिप्रीत, प्रीती सच ना कोई कमाईआ।

सख़ीआं मिल कोई ना गाए गोबिन्द दा गीत, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ । लभ्भदे फिरन मन्दर मसीत, मुल्लां शेख़ मुसाइक उंगलां नाल रहे समझाईआ। बिन साचे कलमिउं पढ़ पढ़ होए ढीठ, डेरा कूड़ ना कोई ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ।

जोती जोत होए रुशना, रोशन इक्क मनार वखाइन्दा। जलवा नूर नूर धरा, जलवागर भेव चुकाइन्दा। दर दुआर इक्क खुल्हा, दरदीआं दर्द आप वंडाइन्दा। सभ दी सध्धर पूरी दए करा, जो सदके वारी घोली घोल घुमाइन्दा। जन्म कर्म दा पतरा दए उलटा, वरका वरका लेख बदलाइन्दा। शत्तरू मित्रां दए बणा, शस्त्र खण्डा ना कोई चमकाइन्दा । चोटी सिख़रां दए चढ़्हा, सकीरी आपणे नाल बणाइन्दा। अन्तम फिकरा दए पढ़ा, सोहँ ढोला राग अलाइन्दा। जो बाज़ां तित्तरां गिआ लड़ा, सो कलिजुग अन्तम निरगुण हो के आइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम शिकरा बाज लए बणा, लक्ख चुरासी चिढ़ी आप तुड़ाइन्दा।

लक्ख चुरासी शब्दी बाज़ चोगा, गोबिन्द चोग चुगाईआ। उच्ची कूक देवे होका, हुक्म दए समझाईआ। फिरे दरोही चौदां तबक चौदां लोका, लुकवीं खेल रहे ना राईआ। अंदर वड़ के आपणा वेखो कोठा, काया कोठी सोभा पाईआ। जिस दे अंदर अगम्मी पोथा, बिन इलमो करे पढ़ाईआ । आपणे मिलण दा देवे इक्को मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। किसे नाल करे ना धोखा, जो फड़या सो पार कराईआ । सतिजुग मार्ग दस्से सौखा, आत्म परमात्म सोहँ रूप इक्क समझाईआ। गुरसिख कोई ना होवे औखा, वेले अन्त सतिगुर पूरा लैण आए चाईं चाईंआ। जोत अकालण साफ़ कर के बैठी चौंका, जन भगतां उप्पर दए बहाईआ। बिन भगतां श्री भगवान जाए औंता, बिन सिखां गुरू कम्म किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तम आपे पहुंचा, वीहवीं सदी आपणा हुक्म आप वरताईआ ।

वीहवीं सदी नूं सारे रोंदे, दो जहान ध्यान लगाईआ । गुर अवतार ढोला गौंदे, तूही तूही राग अलाईआ । तेरा राह इक्क तकौंदे, तकवा इक्क जणाईआ। जुग चौकड़ी रहे भौंदे, इकॅठिआं मेल ना कोई मिलाईआ। उच्चे नीवें सारे सौंदे, बिसतर इक्को ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो वीहवीं सदी लेखे लाईआ।

वीहवीं सदी करे मनज़ूर, हरि करता दया कमाइन्दा । पहलों बख्शे सर्ब कसूर, सभ दे लेखे आप मुकाइन्दा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, सो सूली मनसूर आपणे गल लटकाइन्दा। जिस दे पिच्छे अगनी सड़े वांग तन्दूर, तिन्हां अगनी तत्त बुझाइन्दा। जेहड़े जुग चौकड़ी औंदे रहे बण मज़ूर, तिन्हां मज़दूरी वेख वखाइन्दा। जेहड़े वसदे रहे दूर दूर, अन्तम आपणे कोल बहाइन्दा। सारे मंगो इक्को वार बख्श साडे कसूर, कुलवन्

ता आपणी दया कमाइन्दा। सभ दे भाण्डे करे भरपूर, ख़ाली नज़र कोई ना आइन्दा। ज़रूरत पूरी करे ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाइन्दा । काग़ज़ कलम शाही निहकलंक कीता मशहूर, गुर अवतार लेख लिखाइन्दा। अन्तम मिलण नूं होए सर्ब मजबूर, मुशकल हल्ल ना कोई कराइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जल्वा देवे नूर ज़हूर, ज़ाहरा पीर बेनज़ीर लाशरीक सच तौफ़ीक इक्क ख़ुदाए बेपरवाहे इक्को इसम इक्को आअज़म इक्को आदम आप जणाइन्दा। इक्को आदम आदम बू, बेवफ़ा सर्ब लोकाईआ। इक्को नाअरा इक्को लारा दस्से हू, अन्ना हू नाल मिलाईआ। रल मिल कहे आपा तूं ही तूं, तूं ही तूं ही राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद वेखे आपणी जूह, साचे खेड़े डेरा लाईआ । वेखणहारा पाक रूह, बुत्त बुत्तख़ाना फोल फुलावे थाउं थाईंआ। जो मुरीद मुशर्द गिआ छूह, वांग शमस तबरेज़ शमअ देवे जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तम वर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां वेखण आवे मूंह, जिन्हां मुखड़ा गोबिन् द धोता चाईं चाईंआ।