पहली अस्सू २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच्च
पुरख अकाल अगम्मी नूर, परवरदिगार तेरी वड्डिआईआ। समरथ सुआमी सर्ब कल भरपूर, शाह पातशाह सच्ची तेरी शहनशाहीआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूर, दो जहान तेरी सरनाईआ। नित नवित्त गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरे मज़दूर, बण सेवक सेव कमाईआ । बोध अगाध नाम निधान मंतर सति तेरी तूर, नाद अनाद तेरी शनवाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त चरन रेण तेरी धूड़, ख़ाकी ख़ाक नज़री आईआ। सृष्ट सबाई चार कुण्ट दिसे कूड़, थिर कोई रहण ना पाईआ। दीन दयाल ठाकर सुआमी तेरा भेव दस्स के गए ज़रूर, ज़ाहर तेरा नाउं जणाईआ। कलिजुग अन्त आए भगवन्त भगवन साचे भगत करे मनज़ूर, मनज़ूरी इक्को घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल सच वरताईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे दस्सण, धुर संदेसा हाल जणाईआ। प्रभ सरनाई सारे वसण, सीस सके ना कोई उठाईआ । हुक्मे अंदर जुग चार नस्सण, चौकड़ी आपणा पन् ध मुकाईआ। नाम निधान सतिगुर सुआमी निरवैर इक्को रटण, सच सच सच दृढ़ाईआ। लोक परलोक वेखण खोल्ह हट्टण, मात पाताल आकाश ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सच तेरी सरनाईआ ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे आखण, आख़र आपणा हुक्म जणाईआ। लोकमात सेवा कीती बण बण दासी दासन, शाह पातशाह इक्क मनाईआ । मण्डल मंडप पाई रासन, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण सरगुण कीता भोग बिलासन, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। करदे रहे आपणी पूरी आसण, आसा जगत नाल मिलाईआ। वेख्या खेल पृथ्मी
आकासन, गगन मण्डल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सच तेरी सरनाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर पए बोल, एका नाअरा हक़ लगाईआ। कोई ना तुले तेरे तोल, कंडा तराज़ू हत्थ किसे ना आईआ। तेरा नाम वजौंदे गए ढोल, जुग जुग बण के डूम नाईआ। मात दवार दस्सदे रहे खोल्ह, जीव जुगत जगत कर पढ़ाईआ । तेरे प्रेम अंदर गए मौल, मौला तेरे विच्च समाईआ। अन्तम करके गए कौल, इकरार इक्को इक्क जणाईआ। प्रगट होवे उप्पर धौल, सभ दा दाता वड वड्डिआईआ। लक्ख चुरासी लए विरोल, लुकिआ कोई रहण ना पाईआ । हर घट अंदर सद वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। आपणा नाम समझाए इक्क अनमोल, करता कीमत कोई ना लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव इक्क चुकाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे जपदे, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रहे खपदे, नित नित भज्जण वाहो दाहीआ। बिरहो वैराग अंदर रहे तपदे, तीर कानी इक्क लगाईआ। जीव जंत मार्ग रहे दस्सदे, पुरख अकाल बेपरवाहीआ । आत्म परमात्म नाल गए हस्सदे, घर घर विच्च ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी क्रिया कोलों गए नस्सदे, आपणा पल्लू छुडाईआ। भगत दुआरे गए ढठ्ठदे, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच वर, सच तेरी सरनाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे कहण, नाअरा इक्को इक्क लगाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त सर्ब सुखदाता जन भगतां आए लैण, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। चार युग दा चुकावे लैहण देण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लुकया कोई रहण ना पाईआ । अन्तर बाहर बणे साक सैण, सज्जण इक्को नज़री आईआ। मेटे कूड़ी क्रिया अन्धेरी रैण, साचा चन्न इक्क चमकाईआ । लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। डूंघे वहण ना रोड़्हे वहण, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर गए भाख, भाख्या अन्तम इक्क सुणाऐआ। लिख लिख लेखा गए आख, आख़र इक्को गल्ल जणाईआ। प्रगट होवे सर्बगुणतास, दाता दानी वड्डी वड्डिआईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ । निरगुण सरगुण पावे रास, घर घर गोपी काहन नचाईआ । साचा नूर करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, गुरमुख सज्जण संग रखाईआ। गुरसिखां सुणे दुराडी आवाज़, नेरन नेरा नज़री आईआ। लेखा जाणे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। लोकमात रक्खे लाज, अग्गे मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्डिआईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर होए इक्ठे, दर इक्क ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट कोई ना नट्ठे, दहि दिशा फेरा कोई ना पाईआ। इक्को वार पकाओ साचे मते, मतलब इक्को हल्ल कराईआ। दीन मज़्हब बणाओ भाई भाई सके, ज़ात पात ना कोई लड़ाईआ । खान पान अमृत रूप ऊँच नीच छके, भेव अभेद नज़र कोई ना आईआ । पुरख अकाल आत्म परमात्म इक्को रंग रते, दूजा रूप नज़र कोई ना आईआ। वेखो खेल तत्त अठ्ठे, नौं दुआरे डेरा ढाहीआ। दसवें मेल पुरख समरथे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कलिजुग जीव रहण हक़े बक्के, भेव अभेद सके कोई ना पाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां नकेल पाए नक्के, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। वरन बरन बिन पुरख अकाल पत कोई ना रक्खे, गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे रहे सुणाऐआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान कलिजुग जीवां कोलो सारे अक्के, आपणा पल्लू रहे छुडाईआ । मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ मिलण धक्के, पंडत पांधे बैठे मुख भवाईआ। हरि के नाम पिच्छे मंगदे दाणे फक्के, पैसा पैसा रहे उगराहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच तेरी सरनाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर कर भरवासा, इक्को इक्क ओट तकाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाशा, चार युग वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर हो के दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ । गोपी काहन रचाई रासा, सीता सुरती राम परनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान सुणाऐ गाथा, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। भेव चकौंदे रहे त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथां पड़दा लाहीआ। खेल खलौंदे रहे काया कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक्क जणाईआ ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर दोए रहे जोड़, हरि चरन ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन् तम ठाकर बौहड़, ठोकर लग्गे सर्ब लोकाईआ । लग्गी प्रीत निभा तोड़, अद्धविचकार ना कोई तुड़ाईआ। नेत्र खोल्ह वेख ग़ौर, चारो कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कूड़ी क्रिया पावे शोर, वरन बरन करे लड़ाईआ। दह दिशा दिसे अन्धेरा घोर, तेरा नूर नज़र कोई ना आईआ। लेखा चुके ना मोर तोर, मैं ममता ना कोई गवाईआ। काम क्रोध देवे ना कोई होड़, लोभ मोह हँकार ना कोई मिटाईआ। तेरा दरस कोई ना पाए बन्दी छोड़, लिव छुटकी सर्ब लोकाईआ। साचे भगत तेरी भगती करन बण के चोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर करन सलाह, इक्को मता पकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा वेला गिआ आ, अन्तम लेखा लेखे पाईआ। बीस बीसा नैण रिहा उठा, सदी चौधवीं पड़दा आप चुकाईआ । चार युग दे वेखणहार गवाह, चौकड़ी आपणे विच्च छुपाईआ। पीर पैगग्बर गुर अवतार जिस हुक्मे अंदर लए चला, सो चार कुण्ट आपणा फेरा पाईआ । रहबर बण के आए नूरी ख़ुदा, इक्क ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जामा वेस लए वटा, पंज तत्त ख़ाक ना कोई हंढाईआ। शब्दी नाद दए सुणा, ढोला इक्को इक्क अलाईआ।
धुर दा लेखा दए जणा, बोध अगाधा कर पढ़ाईआ । भगत भगवान लए समझा, साची सिखिआ इक्क दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मार्ग लए चला, चाल निराली इक्क जणाईआ । दो जहानां पन्ध दए मुका, बण के पान्धी फेरा पाईआ। साचा खेल दए वरता, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां सारयां नूं इक्को वार बणाए गवाह, शहादत साचे घर भुगताईआ। अगों कर सके ना कोई नांह, भय सभ दे सिर उत्ते छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क जणाईआ।
गुर अवतार पीर पैग़बर सारे डरदे, सीस सके ना कोई उठाईआ । रसना कहण प्रभ तेरे बरदे, दर दरवेश अलख जगाईआ। चार युग दी कीती हरदे, अग्गे तेरे हत्थ फड़ाईआ। जींदे तेरे मरदे, तेरे जीवण मरन विच्च कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सद चल्लीए सच रज़ाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर डावां डोल, धीरज धीर ना कोई धराईआ। लक्ख चुरासी वेखी फोल, क़ालब सिदक नज़र कोए ना आईआ। साची आवाज़ किसे ना सुणी कान कोल, हँस रूप ना कोई वटाईआ। दीन मज़्हब दी बोली रहे बोल, पुरख अकाल हिरदे ना कोई वसाईआ। बण के चोर डाकू आपणी सुरत सवाणी घर किलिउं रहे टोल, बाहर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच्च धक्का लाईआ। उच्ची कूक कूक रहे बोल, रसना जिह्वा देण दुहाईआ। दरोही ख़ुदाए साडे नहीं कुछ कोल, तेरा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग जीव होए अनभोल, सुत्यां रैण रही विहाईआ। ना कोई जाणे पंडत पांधा रौल, मुलां शेख़ मसाइक कूड़ी तसबी मणका रहे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, साहिब आपणा दरस दिखाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर हो डरपोक, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। गिरजिआं विच्च नज़र ना आए कोई पोप, मस्जिद अमाम रूप ना कोई वटाईआ। शिवदवाले मट्ठ पिआ सोग, चिन्ता आपणा रंग रंगाईआ। गुरूदुआर गुर का शब्द गाए ना कोई सलोक, सोहला हरि ना कोई समझाईआ। दीन दयाल रक्खे ना कोई ओट, कलम शाही बैठे ध्यान लगाईआ। किसे दर प्रगट दिसे ना निर्मल जोत, जोती नूर ना कोई रुशनाईआ। आपणी आपणी मनसा चुगदे चोग, साचा रस रसन ना कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर मारन आह, नाअरा इक्क सुणाऐआ। सच महिबूब किउं बैठा मुख छुपा, नक़ाब पड़दा इक्क रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ किउं पड़दा रिहा पा, ओढण आपणा दे उठाईआ। सारे निउं निउं तक्कण तेरा राह, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ आए इक्क मलाह, बेड़ा साचा लए चलाईआ। चार वरनां देवे सच सलाह, शब्दी ढोला इक्क पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सभ नूं दए समझा, बचया कोई रहण ना पाईआ। रल मिल सारे बणीए असीं गवाह, बिआन कलमबन्द कराईआ। बिन तेरे भगतां साड्डी मन्
नी ना किसे रज़ा, हुक्म सीस ना कोई रखाईआ। पंज तत्त काइआ भरी गुनाह, पतित रूप सर्ब वटाईआ। अन्तम होए मात फ़नाह, ना सके कोई बचाईआ । साचे गुरमुखां जप्पया तेरा नां, इष्ट इक्को इक्क रखाईआ। गुरमुख तेरा मंगण चरन धिआं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख तैनूं बणौंदे पिता मां, बण बालक तेरी गोद सुहाईआ। कर किरपा ठाकर साहिब सतिगुर आ पकड़ सभ दी बांह, फड़ बाहो गले लगाईआ। वेला छुपण दा रिहा ना, बीस बीसा रिहा सुणाऐआ। सदी चौधवीं नेत्र नैण रही उठा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। कवण कूटे मेरा परवरदिगार बेनज़ीर सच तस्वीर लए प्रगटा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरे दर अलख जगाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर बोल अलक्ख, अलक्ख अलक्खना रहे ध्याईआ। अगम्म अथाह हो प्रतक्ख, बेपरवाह रूप वटाईआ। साचा साडा दे हक़, हकीकत वेख थाउं थाईंआ। भगत भगवान साचे रक्ख, जो तेरे तैनूं रहे धिआईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत राए धर्म अग्गे हक़, होका इक्को वार सुणाऐआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिखिआ इक्क दृढ़ाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बरो, प्रभ मैं साचा दया कमावांगा। निरगुण हो के सरगुण मूल चुकावांगा। बन्न्ह के सच असूल, पिछला मसूल सर्ब मिटावांगा। नार मिले हरि कन् त कन्तूहल, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ावांगा । धुर दा नाम इक्क माअकूल, मुहब्बतख़ाने विच्च रखावांगा। जिस गृह मन्दर वड़ के कोई ना जाए भूल, सो घर इक्को इक्क जणावांगा । जिथ्थे ब्रह्मा विष्न शिव धुर फ़रमाना करन क़बूल, साचा हुक्म इक्क वरतावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा।
गुर अवतार पीर पैगग्बरो करो ध्यान, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। कलिजुग अन् त श्री भगवान, साचा खेल ख़ालक ख़लक कराईआ। सदी बीसवीं हो प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले भगत भगवन्त कट्ठे करे आण, धुर दा लहणा झोली पाईआ। चार वरन दी चुक्के आण, अठारां बरन दी लहे मकाण, ज़ात पात मक़बरयां विच्च दबाईआ। सभ दा नग़मा इक्को दस्से कलाम, साचा नाम शब्द बोल बेज़बान, जाबर जबर एका हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप रचाईआ।
साचा खेल करे भगवान, कलिजुग अन्तम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बरो तुसीं दस्स के आए मेरा निक्का जिहा निशान, अन्त कोई कहण ना पाईआ। अन्तम सारे छड्ड के आए मैदान, चरन कँवल लई सरनाईआ। रसना जिह्वा दे के आए बिआन, कलम शाही लिख के आए निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। परम पुरख पतिपरमेशवर प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बलधारी आपणा फेरा पाईआ। जिस दे अंदर हुक्म बाहर
चले फ़रमान, फुरो मंतर सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ।
साची करनी सच कमावांगा। सूरा सर्बग नाम अखवावांगा । दो जहान हो प्रगट, प्रगट आपणी धार वखावांगा। कलिजुग कूड़ पसारा मेट हट्ट, सतिजुग साचा राह वखावांगा। जो लेखा साचे ताज उत्ते दिता दस्स, तिन्हां चौंहां माण दिवावांगा। माझा मालवा दुआबा जम्मू नहीं एह श्री भगवान दा सच्चा इक्ठ, जिस अंदर वड़ के आपणा खेल रचावांगा। इकी अस्सू पिछला लेखा आवां दस्स, अगला हाल फेर प्रगटावांगा। पट्टेदारी दा सभ नूं देवां हक़, जो गुरमुख आपणी चरनीं लावांगा। कर के कौल ना जावां नट्ठ, सचखण्ड दुआरउँ मुड़ के आ के आपणी धार वखावांगा । जिस पंदरां कत्तक दा दो जहान राह रहे दस्स, तिस पंदरां कतक नूं गुरमुखो तुहाढ्ढी गोद सुहावांगा। हरि का भेव सदा अकथ्थ, गुर अवतारां पीर पैगग्बरां तुहाढ्ढे साम्हणे ब्यान समझावांगा। कोई चुक्क ना सके अगों अक्ख, आख़र आपणा हुक्म वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लहणा आप मुकावांगा।
गुर अवतार पीर पैगग्बर सीस झुकाउंदे, बेअन्त तेरी वड्डिआईआ । मस्कीन अधीन तेरा ढोला गौंदे, यकीन तेरे चरन रखाईआ । यामबीन तेरा मसला इक्क पकौंदे, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। दर दरवेश तेरी सेव कमौंदे, हुक्मरान तेरी वड्डिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस निवाईआ।
सीस निवौण दी रहे ना बाकी, हरि बकता आप जणाइन्दा । तुहाढ्ढी मनज़ूर कीती अन्त आखी, आख़र आपणी कार कराइंदा। पंदरां कत्तक नूं इक्को वार मरावे झाकी, दूजा दर गुर पीर पैगग्बर नज़र कोई ना आइंदा। इकी अस्सू साचा अवस पावे काठी, कठोर खेल इक्क कराइंदा। जिस दी किसे ना लभ्भी साची साखी, सो साख्यात वेस वटाइंदा । निक्का सुनेहड़ा देंदा रिहा खाणी बाणी पाती, शास्त्र सिमरत वेद पुरान आपणी मातर नालों संख असंख हिस्सा आप वंडाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सभ दा वेख वखाइंदा।
लेख वखाए लिखणहारा, लिख्त दए जणाईआ। जिस ने कीआ आदि पसारा, सो अन्तम वेखे बेपरवाहीआ। काग़ज़ कलम शाही दा चुक्के उधारा, उजरत सभ दी दए मुकाईआ। जांदी वार निउं निउं सारे करन निमस्कारा, सजदा सीस इक्को इक्क झुकाईआ। तेरा खेल तूं ही परवरदिगारा, तेरा ऐब बेऐब नज़र किसे ना आईआ । पारब्रह्म पतिपरमेशवर लाशरीक सांझे यारा, सच तौफ़ीक तेरे विच्च समाईआ। जुग चौकड़ी सभ नूं देंदा रिहों लारा, इशारयां नाल हुक्म मनाईआ। सभ ने तक्कया सभ ने वेख्या पारब्रह्म नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग तूं बणया रिहों कुआरा, आपणा अंग ना किसे छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ।
कुआरा रिहा मैं चार युग, भेव किसे ना आइआ। अन्तम औध गई पुग, लेखा लिख्त लेख जो समझाइआ । साची धारो आपे उठ, आप आपणा वेस वटाइआ। प्रेम प्रीती अंदर तुट्ठ , गोबिन्द इक्को वेख वखाइआ। जिस नूं मेहरवान हो बणाइआ पुत्त, सो सपूत गोद टिकाइआ। अन्तम उहदे नालों रुस्स, जग मार्ग खेल रचाइआ। सच सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाइआ।
खोल्हे भेव श्री भगवन्त, गुर अवतारां दए जणाईआ । पिता पूत इक्को मंत, सोहँ राग राग अलाईआ। अंगीकार कर के लाइआ अंग बण के कन्त, नार इक्को इक्क वड्डिआईआ । जिस दी आप बणाई बणत, मात पिता नज़र कोई ना आईआ। जिस दी महिमां कर के गए साध सन्त, पीर पैगग्बर सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए उठाईआ।
कुआरपन दिता छड्ड, करया खेल अपार। निरगुण हो के निरगुण लिआ लभ्भ, गोबिन् द मेला मीत मुरार। ना कोई मास नाड़ी हड्ड, ना कोई रक्त बूंद आधार। इक्को नूर जोत प्रकाश, जोती जोत सच प्यार । अन्तम पुंनी पूरी आस, आसा विच्च आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। बण सुहागी हरि करतार, आपणा भेव जणाईआ। जोती शब्दी सच विहार, घर सच वज्जी वधाईआ। एका मन्दर पुरख नार, बैठे सेज सुहाईआ। एका गीत रहे उच्चार, मंगल इक्को इक्क सुणाऐआ। एक नाद धुन करन पुकार, इक्को कूक आवाज़ रहे लगाईआ । इक्को मीत मित्र प्यार, इक्को सज्जण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संजोगी खेल कराईआ।
धुर संजोगी हो बणया सुहाग, हरि सुहागी सर्ब समझाइंदा। सभ दे नालो कीता आप त्याग, बिन गोबिन्द दूजा नज़र कोई ना आइंदा। घर मन्दर बहि के साचा दीप जगाया चिराग़, तेल बाती संग ना कोई रखाइंदा। इक्को कहणी गई भाख, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नाम ना कोई जणाइंदा। नाता जुड़या पिता पूत मात, बालक बाला रूप वेख वखाइंदा। दूजी धार पुरख समराथ, नारी कन्त रूप वटाइंदा। तीजी धार खेल तमाश, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा । सम्बल नगर वेखो ख़ास, ख़ालस आपणा नूर प्रगटाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा सति चन्द चमकाइंदा । पारब्रह्म दी नज़र ना आए ज़ात, वरन बरन ना कोई समझाइंदा। सच सुणाए इक्को गाथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर लहणा देणा वेखो मस्तक माथ, पूरब पड़दा आप चुकाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त दी करो जाच, पड़ताल साचा हुक्म सुणाइंदा। हिरदे हरि जू कवण रिहा वाच, वास्ता पुरख अकाल नाल रखाइंदा। पीर पैगग्बर गुर अवतार चारों कुण्ट फिर फिर अन्तम देण आख, आख़र सच सच सुणाऐआ। प्रभू किसे दा खुल्हया नहीं वेख्या ताक, कलिजुग सन्त देण दुहाईआ। बाहरो काया माटी लए पोच पाच, अंदरो नार कमजात
रूप वटाईआ। अठ्ठे पहिर रहण उदास, काम वासना हवस वधाईआ। अन्त कहण साडे अंदर जोत प्रकाश, सति पुरख साडे अंदर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, घर घर लेखा रिहा चुकाईआ।
गुर अवतार पीर पैगग्बर करन हाए, हौका तेरा नाम लगाईआ। बौहड़ी बौहड़ी मार्ग गए भुलाए, दुहाई दुहाई तेरे नाम ख़ुदाईआ। साचा नूर किसे नज़र ना आए, निज मन् दर चढ़्ह के दरस कोई ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान गीता ज्ञान गुर गुर बाणी पढ़ पढ़ रहे सुणाए, बाण निराला तीर ना कोई लगाईआ । बिन करनीउं बिन तरनीउं बिन प्रभ दी सरनीउं आपणी जड़ रहे उखड़ाए, बूटा फेर कोई ना लाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले इक्को पुरख अकाल रहे मनाए, दूजा नज़र कोई ना आईआ। कर किरपा जिन्हां आपणा भेव खुल्हाए, पड़दा दूई द्वैत रहण ना पाईआ । तिन्हां अक्खर इक्क समझाए, निम्मां निम्मां मेघ बरसाए, प्रेम प्रीती इक्कोो इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सभ दा लहणा आप मुकाईआ।
सभ दा लहणा मुक्के मुक्के कलेश, कलकाती रहण ना पाईआ। सभ दा देणा देवे दर दर वेखे दरवेश, घर घर अलख जगाईआ। नेत्र रोवे सहँसर मुख बोले शेश, शहनशाह तेरी इक्क सरनाईआ। तुध बिन कोई ना माणे मेरी सेज, सुंञीं दिसे जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना दिसे तेज, तिखी धार ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच वर, सच तेरी सरनाईआ।
जिस सरनाई तक्की एक, एकंकार आप जणाइंदा । तिस दो जहानां देवां टेक, एथे ओथे आप बचाइंदा। त्रैगुण ना लावे सेक, अगनी हवन ना कोई तपाइंदा। कूड़ा करे ना कोई भेख, मार्ग सच सच समझाइंदा । अन्त वखावे आपणा देस, जिस घर साचा आसण लाइंदा । जुग चौकड़ी सदा रहे हमेश, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आपणे हत्थ रखाइंदा।
साचा हुक्म रक्खे हत्थ, दूसर डोर ना कोई फड़ाईआ । प्रगट हो पुरख समरथ, अगम्मड़ी कार कमाईआ । पिछला लहणा देणा करे भट्ठ, अग्गे मार्ग इक्क समझाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज जावे ढठ्ठ, माया ममता हउमें हंगता गढ़्ह नज़र कोई ना आईआ । सति सरूप शाहो भूप इक्को देवे ब्रह्म मत, पारब्रह्म करे नाम पढ़ाईआ । बीज बीजे आपणे वत, बण किरसाणा हल्ल चलाईआ। अन्तम वेखे पत फुल डाल्ही रंगे आपणी रत, रती रत नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ ।
साचा लेखा जाणे बेपरवाह, बेपरवाही विच्च समाइंदा । शाह भबीखण लहणा देवे चुका, पिछला मूल मूल मुकाइंदा। आपणी हत्थीं आपणी वस्त देवे आ, निउं निउं सीस जगदीस झुकाइंदा। एथे ओथे दो जहान तेरा संदेसा प्रभ सतिगुर दिता सुणा, बण सेवक सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरे दर ते वेख चढ़्हे चा, चाउ घनेरा इक्क जणाइंदा। कलिजुग अन्त बणिउं आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। फोल फोलाए थल अस्गाह, उच्चे टिल्ले परबत खोज खोजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी दात पुरख समराथ, तेरी भेटा अन्त चढ़्हाइंदा।
तेरी भेटा अन्त चढ़्हावांगा । आपणा लेखा तेरे कोलो मुकावांगा । त्रेता युग दा चेता फेर करावांगा । नेता इक्को राम समझावांगा। अगेता पछेता सभ दा मेल मिलावांगा । जो नेत्र आ के पेखा, सो बिन रसना बोल समझावांगा। पुरख अकाल दीन दयाल कलिजुग अन्तम सभ तोल खोह लिआ आपणा ठेका, बोली उत्ते गुरमुख किसे हट्ट ना कदी विकावांगा। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां विष्न ब्रह्मा शिव लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक्को नज़री आए नेता, हुक्म इक्को इक्क दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद वसीए ठाकर तेरे घर, घर मिले इक्क वड्डिआईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी कीती करनी लए हर, अन्तम पूरा कर वर, प्रगट हो नरायण नर, निरभौ चुका भय डर, भाउ इक्को इक्क सर्ब जणाईआ।