पुस्तकालयहरि शब्द सम्मत २०२० बिक्रमी दे संग्रान्द वाले दिवस दे पहली चेत्र २०२० बिक्रमी रघबीर सिँघ दे ससकार असथान उत्ते जेठूवाल

पहली मध्घर २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच्च

निमस्कार नमो देव सुआमी, परवरदिगार बेपरवाहीआ। आदि जुगादी शाह सुल्तानी, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। निरगुण नूर जोत नुरानी निरवैर पुरख वड वडयाईआ। शब्दी शब्द बोध अगाध खेल महानी, ख़ालक तेरा नूर ज़हूर इक्क रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन चरन ध्यानी, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर नाउँ निरँकारा पढ़न अगम्मी बाणी, ढोला सोहला इक्को राग अलाईआ। सो पुरख निरञ्जण वड मेहरवान तेरा मन्दर सच्चा पद निरबाणी, हरि पुरख निरञ्जण तेरी ओट इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।

निमस्कार नमो देव प्रभ ठाकर, शहनशाह तेरी सरनाईआ। दीन दयाल गहर गम्भीर गुण सागर, बेअन्त तेरी वडयाईआ। पुरख अकाल करते कादर, मेहरवान बेनज़ीर रहमत तेरी इक्को भाईआ। सति सरूपी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी नूरी चादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। नमो देव प्रभ एक, एकंकार ओट रखाईआ। जुग चौकड़ी तेरा भेख, निरगुण समझ कोई ना आईआ। जुग चौकड़ी रिहा वेख, अनभव प्रकाश कराईआ। बेपरवाह किसे ना देवे भेत, अभेव आपणे विच्च छुपाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण थोड़ा थोड़ा कीता हेत, गुर अवतार पीर पैगग्बर इशारे नाल उठाईआ। लोकमात मार झात पुरख अकाल खेल अगम्मी खेड, बण खलारी चाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ।

निमस्कार नमो देव प्रभ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। नित नवित्त तेरी किसे ना

लभ्भी हद्द, हदूद समझ सके कोई ना राईआ। निरगुण सरगुण आपणी धारों कढ्ढ, प्रकाश प्रकाश नाल प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे बह के सभ दा पड़दा रिहों कज्ज, थिर घर सुआमी शब्दी रंग रंगाईआ। सच दुआरे मुकामे हक़ लाशरीक सच तौफ्ीक इक्क कराए अगम्मी हज्ज, हज़रत जलवा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा वेख वखाईआ।

निमस्कार नमो देव प्रभ सज्जण, शहनशाह तेरी सरनाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगग्बर पंज तत्त भाण्डे भज्जण, थिर कोई रहण ना पाईआ। कोटन कोट लोकमात मार झात निरगुण तेरी धार लभ्भण, खोजत खोजत खोज थक्की लोकाईआ। चरन धूढ़ी कोई ना करे मज़न, सचखण्ड दुआर मस्तक टिक्का नाम ना कोई लगाईआ। ठाकर हो के आवें पड़दे कज्जण, साहिब हो के दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ।

निमस्कार गुर देव सुआमी चरन कँवल गए झुक, सीस जगदीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा गुर अवतार पीर पैगग्बर कहण साड्डा पैंडा गिआ मुक्क, पान्धी नज़र कोई ना आईआ । जोत सरूप निरगुण वखा आपणा मुख, सो आपणी गोद लै बहाईआ। सरगुण हो के तेरा नाउँ वड्डिआई पंज तत्त काया मुख, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। निगहबान हो के अन्तम पुछ, बेपरवाह झल्ली ना जाए तेरी जुदाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग बैठा रिहों लुक, तेरी समझ किसे ना आईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल नूरी धारों निरवैर आप उठ, मात पिता गोद ना कोई सुहाईआ। कर प्रकाश पुरख अबिनाश साची जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तेरा वसे धाम अव्वलड़ा सच्चा किला कोट, मन्दर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोई ना आईआ।

निमस्कार गुरदेव सुआमी, तेरे चरन कँवल बरदा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर बण दरवेश हाढ़े कढ्ढदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । शाह पातशाह शहनशाह तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, सीस सके ना कोई उठाईआ। तेरा खेल सीस धड़ दा, आत्म परमात्म आपणी वंड जणाईआ । दो जहान तेरा नाउँ नाम सति पढ़दा, निरअक्खर अखशर नाल मिलाईआ । सरगुण तेरे बिरहों विछोड़े अंदर मरदा, नित नवित्त बैठा ध्यान लगाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरा भाणा जरदा, चरन कँवल मंगे सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर दरवेश बैठे ध्यान लगाईआ।

निमस्कार नमो देव महिबूब, मुहब्बत तेरी इक्को भाईआ। महल्ल अट्टल वेख तेरा अरूज, अर्श फर्श दोवें रहे शरमाईआ। मुकामे हक़ तेरा महिफ़ूज़, चार कुण्ट दहि दिशा नज़र किसे ना आईआ। तुध बिन तेरा देवे ना कोई सबूत, पड़दा सके ना कोई उठाईआ । पीर पैगग्बर सिफ्त कर के आए पंज तत्त कलबूत, काया काअबा दए जणाईआ। परवरदिगार

तेरे हत्थ हक़ हकूक, लाशरीक तेरी शरनाईआ। मेहरवान तेरी तौफ़ीक, तोहफ़ा दे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर कोई ना रहे फ़रीक, फ़िरका नज़र कोई ना आईआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रत इक्को कर पढ़ाईआ। वेख खेल आपणा बीस, बिस्तरे बैठे गोल कराईआ। दूर दुराडे आए तेरे नज़दीक, बण पान्धी पन्ध मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन् द जो दस्सया ठीक, ठोकर सारे रहे खाईआ। पुरख अकाल तेरी कोई ना जाणे लीक, लकीर फ़कीर जगत लोकाईआ। सति सुआमी अन्तरजामी तुध बिन बणे ना कोई मीत, मित्र प्यारा नज़र कोई ना आईआ। जुग चौकड़ी झूठी वेखी प्रीत, मुरीद मुशर्द गए भुलाईआ । साचा मिल्या ना कोई तबीब, बहत्तर नाड़ी फोल ना कोई फोलाईआ। अंदर वड़ के वस्सया ना कोई नज़दीक, दूर दुराडे नाता रहे जुड़ाईआ। चौदां सदीआं तेरी करदे रहे उडीक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। धन्न भाग बेपरवाह दिती सानूं इक्क तौफ्ीक, तेरे चरन कँवल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाईआ।

सीस निवाया दर परवरदिगार परदानशीन, मुख नक़ाब दे उठाईआ। साडा पिछला चुका यकीन, यकमुशत बैठे डेरा ढाहीआ । अग्गे रहीए सदा अधीन, अदल अदालत तेरी इक्को भाईआ। पीर पैगग्बर होए मस्कीन, मुशकल तेरी झोली पाईआ। नूर इल्लाही यामबीन, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तेरे कलमे कदे ना होए तौहीन, कायनात समझ कोई ना आईआ। लेखा कोई ना जाणे सीन, ऐन अक्ख ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडा तेरा नज़री आईआ।

दर ठांडा तेरा दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल एकंकार, आदि निरञ्जण तेरी रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरी धार, श्री भगवान समझ कोई ना पाईआ। पारब्रह्म तेरा विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर वड्डा मिले वड्डी वडयाईआ।

दर वड्डा एकंकार, सचखण्ड ख़ुशी मनाइंदा । जलवागर शाहकार, शहनशाह आपणा आसण लाइंदा। दूजा करे ना कोई आधार, अकल कलधारी आपणी खेल वखाइंदा। गुर अवतार दर मंगण बण भिखार, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। किरपा कर सिरजणहार, सति सुआमी तेरा अन्त कोई ना आइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह कवाड़, थिर घर शब्दी रंग रंगाइंदा। नव नौं चार आई हार, चौथा युग डेरा ढाहिंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुरान करन पुकार, गीता ज्ञान चरन कँवल सीस झुकाइंदा। अञ्जील कुरान रोवण ज़ारो ज़ार, खाणी बाणी धीर ना कोई धराइंदा । चरन धूढ़ी मंगण तेई अवतार, गुर दस झोली डाहिंदा। चारों कुण्ट अन्ध अंधिआर, साचा चन्द ना कोई चमकाइंदा। जुग चौकड़ी जो लेखा दस्सया मात विहार, बिवहारी राह ना कोई वखाइंदा। अन्तम सारे आए हार, हरि जू तेरी ओट सर्ब तकाइंदा। पिछला लहणा देणा दिता निवार, बाकी लेख ना कोई वखाइंदा। कट्ठे होए तेरे दरबार, दर इक्को सच्चा नज़री आइंदा। इकावन बावन भिख्खया मंगण वस्त

दे आप निरँकार, निरगुण निरगुण आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, आसा सभ दी पूर कराइंदा।

आसा प्रभू करदे पूरी, गुर अवतार पीर पैगग्बर ध्यान लगाईआ। तेरा रूप इक्को नूरी, नूर नुराने तेरी जोत सवाईआ। तेरा दर इक्को हज़ूरी, हज़रत वड्डे वड्डी तेरी वडयाईआ। चार युग दी टुटी सर्ब मग़रूरी, मुफ्लस बैठे ध्यान लगाईआ। लोकमात तेरे नाम दी कर के आए मज़दूरी, बण मज़दूर सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी दस्स के आए कूड़ी, कूड़ी क्रिया बंधन ना कोई वखाईआ। पुरख अकाल दी सारे मंगो चरन धूढ़ी, गुर अवतार पीर पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव मस्तक टिक्के रहे लगाईआ । नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों तैनूं इक्को ज़रूरत पई ज़रूरी, ज़ाहर आपणी कल धराईआ। मूसे तुट्टा माण जलवा कोहतूरी, ईसा आस बैठा गवाईआ । मुहम्मद चरन कँवल होया मशकूरी, मुशकल मेरी हल्ल कराईआ। नानक चुक्क के मोढ्ढे भूरी, तेरा बैठा ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ पुरख अकाल उत्ते डोरी, पिता पूत गंढ पवाईआ। जुग चौकड़ी कहण अबिनाशी करता शब्द अगम्मी चढ़्ह के आवे घोड़ी, घोड़ा असव शाहसवारा इक्क दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वड साहिब सच गोसाईंआ।

साहिब सच गोसाईं मीत, मित्र प्यारे तेरी ओट रखाईआ। पंदरां कत्तक सभ ने छड्डी पिछली रीत, मन्दर मसीत गुरदुआर शिवदवाले मट्ठ गुर अवतार पीर पैगग्बर फेर कोई ना आईआ । तेरे नाम दा गाईए इक्को गीत, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। तेरी धार सदा ठांडी सीत, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ। तेरा खेल प्रभू जगदीस, जगदीशर तेरे हत्थ वडयाईआ। असीं वेख्या माण मिलदा इक्कीआं विच्चों इक्कीस, एका इक्की गोबिन् द रंग रंगाईआ। नेत्र रो पए राग छतीस, सुरसती मारे उच्ची धाहींआ। गण गंधरब वेखण ला के नीझ, दूर दुराडे नैण उठाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों पुरख अकाल जन भगतां पूरी कीती आप रीझ, फड़ आपणे नाल मिलाईआ। दूर दुराडा चल के भगत दुआर लँघिआ इक्क दहिलीज़, दहि दिशा डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर जिस दी करदे रहे उडीक, लिख लिख लेखा गए समझाईआ । प्रगट होवे बीसा बीस, कल कल्की फेरा पाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, लक्ख चुरासी खोज खोजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लए जीत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी झोली पाईआ। जन भगतां छत्तर झुलाए सीस, सीस दस्तार जगदीस आप रखाईआ। नीचों करे ऊँच उच्चों करे नीच, नीच ऊँच दोवें चरनां विच्च रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब सुआमी आपे वसे अद्धविचकार बीच, विचला लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आए नीकन नीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चे शहनशाहीआ।

शहनशाह हरि ठाकर प्रभ, हत्थ तेरे वडयाईआ। चार जुग दी पिछली चुक्की हद्द, हदूद तेरी विच्च बैठे डेरा लाईआ । सच दुआरे लए सद्द, सद्दा आपणा नाम जणाईआ।

अन्तम पड़दा इक्को कज्ज, सिर आपणा हत्थ रखाईआ। लोकमात कर के आए हज्ज, काया काअबा हुजरा इक्क सुहाईआ। इट्टां गारा पत्थर पिच्छे आए छड्ड, टक्करां मारे जगत लोकाईआ । बिन मुशर्द मुरीद कोई ना सके लभ्भ, बिन सतिगुर गुरसिख मिलण कोई ना आईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना करे हज्ज, बिन तेरी रैहमत दरस कोई ना पाईआ। मेहरवान हो जिस आपणे दुआरे लएं सद्द, देवें माण वडयाईआ। तिस दा पूरा होवे हज्ज, मक्का काअबा दोवें नैण शरमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ।

वज्जे वधाई घर सच्चे एक, एकंकार तेरी शनवाईआ । सारे करीए तेरी टेक, सीस जगदीस चरन झुकाईआ। दीन मज़ह्हब विच्चों कर बिबेक, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। निज नेत्र आपणी अक्ख वेख, दोए लोचण बन्द वखाईआ। अंदर वड़ के दस्स भेत, बाहरों समझ कोई ना पाईआ । निरगुण तेरी अगम्मी खेड, ख़ालक ख़लक दे जणाईआ। तेरी सुहञ्जणी माणीए सेज, सोभावन्त आसण लाईआ। लोकमात गुर अवतार पीर पैगग्बर बणा के दिते भेज, धुर संदेसा झोली पाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां लक्ख चुरासी लिख के आए लेख, कलम शाही काग़ज़ नाल मिलाईआ। इक्को पुरख अकाल परवरदिगार करना हेत, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ । पंज तत्त काया सभ दा होवे खेत, रण भूमी दो जहान दए जणाईआ। भगत भगवान मानण इक्क दूजे दी सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ । जोती जल्वा नूरी तेज, जागरत जोत करे रुशनाईआ। प्रभ तेरा सभ कुछ लिआ वेख, लक्ख चुरासी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर बैठे आसण लाईआ।

दर तेरे आसण गिआ लग्ग, गुर अवतार पीर पैगग्बर रहे जणाईआ। दरगाह साची तेरा हज्ज, सचखण्ड तेरा नूर नज़री आईआ। अगला मार्ग इक्को दस्स, रल मिल सारे तेरा इक्को नाम ध्याईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरे हत्थ वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद रहीए तेरी सरनाईआ।

तेरी सरनाई मंगीए इक्क, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। अगला लेखा फेर लिख, पिछली मिटी छाहीआ। चारों कुण्ट आए दिस, दह दिशा तेरी रुशनाईआ। तूं आपणा खेल कीता ज़ोर नाल हिक़, हकीकत आपणे नाल रलाईआ। चौथे युग दे के पिठ, करवट आपणी लई बदलाईआ। चार युग जो लेखा आए लिख, बिन समझों पूर कराईआ। तेरे कोलों सारे होए जिच, डरदे बैठे नैण शरमाईआ। साडी करनी साडे विच्चों लई खिच, ख़ालक आपणे विच्च रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद मन्नीए तेरी रज़ाईआ।

श्री भगवान हो मेहरवान, हरि करता आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर करो ध्यान, वड ध्यानी आप उठाइंदा। नव नौं चार चुक्की काण, कलिजुग अन्तम लेख मुकाइंदा।

प्रगट हो श्री भगवान, सभ दा लेखा झोली पाइंदा। बीस बीसा बण प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा । इक्कीआं देवे इक्को माण, एकंकारा दया कमाइंदा। ऊँच नीच सर्ब मिट जाण, ज़ात पात ना कोई वखाइंदा। दीन मज़्हब ना कोई काण, शरअ शरीअत ना वंड वंडाइंदा। रसना जिह्वा ना कोई कलाम, इसम आज़म इक्क वखाइंदा। धुर संदेसा दे पैग़ाम, साची विद्या आप पढ़ाइंदा। नज़री आए इक्क अमाम, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर बरदे कर ग़ुलाम, हुक्मे अंदर आप बहाइंदा। झुक झुक सारे करन सलाम, सजदा इक्को इक्क वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा इष्ट आप दरसाइंदा ।

साचा इष्ट पुरख अकाल, पंज तत्त ना कोई वडयाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, दीनां नाथ वेख वखाईआ। सच दुआर सच्ची धरमसाल, साढे तिंन हत्थ देवे माण वडयाईआ। आत्म परमात्म करे संभाल, सदा सुहेला संग रखाईआ । भगत भगवान कदे ना खाए काल, महांकाल नेड़ ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। करे खेल बेमिसाल, मिसल आपणे हत्थ वखाईआ । जुग चौकड़ी जो घालां रहे घाल, तिन् न्हां कीती घाल लेखे लाईआ। चौथे युग सभ दा कर हल्ल सवाल, ज़ीरो सिफ़रा निरगुण सरगुण दूए नाल जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डूंघी रचना आपणे विच्च छुपाईआ।

डूंघी रचना श्री भगवान, हरि रचंता करता धरता आपणे विच्च रखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां नाम निधाना दे के छोटा जिहा ज्ञान, छोटी कुट्टीया काया मन्दर विच्च वसाइंदा। शब्द अगम्मी दे बिआन, हुक्मे अंदर आप फिराइंदा । जे कोई मंगण आवे दान, निक्की चुटकी भर के झोली पाइंदा। सो लोकमात होवे प्रधान, लक्ख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। अंदरे अंदर मंगदा रहे दान, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वस्त अमोलक धुर दी दात आप वरताइंदा।

धुर दी दात आप वरतंता, वर्तमान इक्क अखवाईआ। जुग चौकड़ी खेल श्री भगवन्ता, भगवन आपणी धार रखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंता, चीऊंटी हस्त करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी नाम इक्को मंतर मंता, मंतव आपणा दए समझाईआ । लक्ख चुरासी नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल इक्क अखवाईआ। बेपरवाही रंग बसन्ता, बसन बनवारी आप रंगाईआ। बोध अगाधा हो के पंडता, साचा अक्खर दए समझाईआ। खेले खेल जेरज अंडजा, उत्भुज सेतज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगग्बर कर परवार इक्ठा, इक्क अडंबर सच सवंबर दिता वखाईआ।

सच सवंबर बीस बीसा, हरि इक्को इक्क जणाईआ। पंदरां कत्तक सभ दा ख़ाली कर के ख़ीसा, कफ्नी चोली अलफ़ी आपणे हत्थ रखाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे पढ़न

हदीसा, उच्ची उच्ची ढोला गाईआ। हस्सण रोवण दोवें ताल मारन चीकां, दो जहान समझ कोई ना आईआ। ख़ुशी कहे मैं रक्खदी रही उडीकां, बैठी राह तकाईआ । ग़मी कहे लेखा चुक्कया चाचा भतीजा, पुरख अकाल पिता इक्को नज़री आईआ । जन भगतां उप्पर आप पतीजा, पतिपरमेशवर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी एका इकी, एकंकार आप बणाईआ। गोबिन्द कह के गिआ खंडिउँ तिक्खी, वालों निकी नज़र ना आईआ। श्री भगवान हो मेहरवान आपणे नेत्र पेखी, भेखनी संग ना कोई रखाईआ । अचरज खेल प्रभू कल खेडी, समझ सके कोई ना राईआ। ख़ाली रह गए सोढ्ढी वेदी, बिध आपणे हत्थ रखाईआ । मूरख मुगध मूड़्ह अञाणे बणे भेदी, जिन्हां अंदर वड़ के पड़दा दिता चुकाईआ । पंदरां कत्तक नौं सौ चुरानवे चौकड़ी दा विहार कीता नाल छेती, शहनशाह इशारे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप जणाईआ।

गुरमुख सज्जण यार चमरेटे, चमतकार प्रभू जणाईआ। भगती प्यार दोवें बेटी बेटे, तेरी फूड़्ही उत्ते सवाईआ। जगत पिता कोई ना वेखे, भगत भगवान दए जणाईआ । बिरहों विछोड़े अंदर दोवें लेटे, दुःख लग्गा बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ भगतां अंदर ख़ुशीआं नाल लेटे, साडी वात ना पुछे कोई राईआ। जिस वेले चमरेटा आ के कोल बैठे, दोवें रो रो रहे सुणाईआ। तेरे प्रभू नूं साडे भुल्ले चेते, ग़रीब निमाणयां बैठा अंग लगाईआ। साड्डा करे कोई ना हेते, हितकारी होए सहाईआ । रविदास तैनूं लिखण डाहया सभ दे लेखे, तेरी कलम विच्च चतुराईआ । तिखी नोक मारे नेज़े, दो जहानां सल लगाईआ। साड्डा सनेहड़ा उस कोल भेजे, दुखीआं दर्द सुणाईआ। अमृत बरसे आपणा मेघे, मेहर धार वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ।

रविदास अंदर आया ध्यान, गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। रोन्दयां लिखां इक्क ब्यान, प्रभू दिआं जणाईआ। जिस दे उत्ते कलम शाही करे ज्ञान, सो काग़ज़ नज़र ना आईआ। तारा सिँघ गंगा किनारे बाल नादान, ढाई साल बैठा मुख छुपाईआ। जिस वेले ब्रह्मण कसीरा मिल्या आण, उस वेले इक्को उंगली दर्शन नज़री आईआ। दरसन वेख होया निहाल, वाह वा प्रभू तेरी वडयाईआ। ग़रीब निमाणयां रिहा सुरत संभाल, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। साडा लेखा तैनूं कदी ना आया ख़िआल, बैठा आप भुलाईआ । श्री भगवान हो मेहरवान, शब्दी धार दिता जणाईआ। निरगुण हो के आवां विच्च जहान, रविदास नाल तेरा मेल मिलाईआ। जिस उत्ते लिखया जाए मेरा निशान, सो निशाना रसना तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हत्थ रखाईआ ।

करनी रक्ख हत्थ करतार, हरि करता दया कमाइंदा। गुरमुख उठे उठ बलधार, बलधारी हुक्म जणाइंदा। अंदरे अंदर होए गुफ्तार, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। लेखा

लिखणा सिरजणहार, सति सतिवादी आप जणाइंदा । दर आ वेख डिठा दरबार, सच सिँघासण हरि जू सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुलायंदा।

प्रभ हत्थ फड़िआ वरका, वरका वरका पतरे नाल मिलाईआ । प्रेम प्यार दी कर के बरखा, मेघला इक्को धार जणाईआ। भगत भगवान कर के तरसा, रहमत आप जणाईआ। निरवैर निराकार निरँकार लाह के पड़दा, सचखण्ड दुआरे बिन लिखिउँ लेख लेखा अक्खरां नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार आप वडयाईआ।

देवे वड्डिआई रविदास चमिआर, गुरमुख सिँघ सिँघ रूप वटाईआ। कलिजुग अन् त कर प्यार, परम पुरख सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, शब्द इशारे नाल जणाईआ । जो गुरमुख आए चल सच्चे दरबार, श्री भगवान आपणे प्रेम नाल बहाईआ। लकीर नहीं तकदीर मेटी जहान, तदबीर आपणी इक्क वखाईआ । तस्वीर बणी नौजवान, ला ताअरीफ़ आप सुणाईआ। अग्गे पिच्छे सारे इक्को जिहे नज़री आण, वड्डा छोटा ना कोई जणाईआ। निरगुण सरगुण दोवें रूप प्रसिध विच्च जहान, बिन रूप सरगुण तों निरगुण नज़र किसे ना आईआ । छोटे बाले दोवें कुरलाण, भगती प्यार मारन धाहींआ । भगती प्यार दा सच विहार, नारी पुरख दए समझाईआ। नार पुरख हरि दी धार, निरगुण जोत विच्च रुशनाईआ। पुच्छणहारा सन्त सुहेला मीत मुरार, आपणी ख़ाहश ख़ाहश विच्चों प्रगटाईआ । क्यों लुक के बैठों सिरजणहार, आपणा नूर छुपाईआ। सच सरूप दे दीदार, तीजे नेत्र तेरा सति नज़री आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर अग्गों कहे नाल प्यार, बिन रसना जिह्वा जणाईआ। छब्बी पोह करां सच विहार, हरि संगत सच दुआरे साचे हुक्म बहाईआ। इक्की मुखीए मुख करतार, पिच्छे संगत सगला संग रखाईआ। सभ दे विच्च फिरे करतार, करता पुरख वड्डी वडयाईआ। इक्क इक्क फुल्ल सभ दे उत्तों देवे वार, अतोल अतुल आप तुलाईआ। सदी बीहवीं मुल पाए निरँकार, जुग चौकड़ी जो गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। कुल उधरे विच्च संसार, मिले माण धन्न जणेंदी माईआ। दोवें रूप कर त्यार, प्यार भगती गंढ वखाईआ। प्यार भगती तों वसे बाहर, धार धर्म इक्क जणाईआ। धर्म धार दी गोबिन्द पावे सार, दूजे समझ किसे ना आईआ । अगला दस्से फेर विहार, फ़रेब करे ना बेपरवाहीआ । बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, सांझा यार वेस वटाईआ। लाईन सतर नहीं कतार, करता कुदरत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दी साची धार, लोकमात दए वखाल, वक्खरा आपणा खेल खलाईआ।

अक्खरां विच्चों सृष्टी निरगुण रही भाल, दृष्ट आपणी नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां उप्पर होया आप किरपाल, किरपा निध आपणा मेल मिलाईआ। छब्बी पोह लक्ख चुरासी जम की फासी मात गरभ दस दस मासी सभ दा तुटे जंजाल, जीऊन्दयां जागदयां वेखदयां

सुणदयां बिन भगतीउँ पार कराईआ। एसे कारन आया आप करतार, जुग जुग दा लाहे सिरों उधार, करज़ा मकरूज़ आपणा अदा कराईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी फड़ के बांहों देवे तार, तारनहारा इक्क हो जाईआ। अगला लेखा लिखण तों बाहर कलम काग़ज़ शाही तिन्ने रहे शरमाईआ। हरि संगत तेरा उच्च मनार, महल्ल अट्टल इक्क रुशनाईआ । भगत दुआरा जगत सुधार, सुरत निरत तुरत अकाल मूरत आपणे नाल मिलाईआ। जन्म कर्म धर्म वरन बरन सभ दी आसा मनसा पूरत, पूरब लेखा लहणा देणा झोली पाईआ। इकीआं इकी इक्को वार दस्से महूरत, दो इक्क निरगुण सरगुण निरगुण आपणा अंक जणाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे खेल अनन् त कल धारी, कल आपणी कल वरताईआ।