१ पोह २०२० बिक्रमी हरि भगत दवार जेठूवाल
निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सो, सो पुरख निरञ्जण वड्डी वडयाईआ। निरवैर निरँकार प्रभ आपे हो, साकार खेल वखाईआ। अनभव प्रकाश अगम्मी लो, जोती जाता वड वडयाईआ। आदि जुगादी धुर दा मोह, सति सतिवादी आप बंधाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी आपे छोह, शहनशाह आपणी कार कमाईआ। दो जहानां देवे ढोआ ढो, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर अमृत रस इक्को चो, धुर दी धार सति वहाईआ। नर नरेश सच संदेश शब्द अगम्म आपे हो, होका सति सति दृढ़ाईआ। जुगा जुगन्तर भेव ना जाणे को, अलक्ख अलक्खना लख सके कोई ना राईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा निर्मोह, मुहब्बत हत्थ ना किसे फड़ाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त रिहा टोह, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
निरगुण सरगुण खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। आदि जुगादी साची कार, धुर दी धार आप बंधाइंदा। नित नवित्त खेल निरँकार, नर निरँकारा आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। बोध अगाधा बोल जैकार, नाम नाअरा इक्क लगाइंदा । कातब बण वड लिखार, कलम छाही रंग चढ़्हाइंदा। संदेशा दे सर्ब संसार, साखी सच आप समझाइंदा। कुदरत कादर दे आधार, कलमा आपणा आप समझाइंदा। महिबूब मुहब्बत करे सच दरबार, दरगाह साची वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण करनी करे करतार, हरि करता वड वडयाईआ। वसणहार सच दवार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। महल्ल अट्टल उच्च मनार, निरगुण जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ ।
निरगुण सरगुण बण के आप, प्रभ आपणी खेल खलाइंदा। सरगुण दे के निरगुण जाप, धुर संदेशा राग सुणाइंदा। निरवैर हो के सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा।
पवित्र हो के खोले्ह ताक, पतित पार कराइंदा । अंदर वड़ के दस्से बात, हरि बातन आप समझाइंदा। मन्दर चढ़्ह के मारे झात, दर घर साचे सोभा पाइंदा। माही बण के वेखे पतण घाट, किनारा आपणे हत्थ रखाइंदा। पान्धी बण के मेटे वाट, दो जहानां पन्ध चुकाइंदा । प्रकाश हो मिटाए अन्धेरी रात, जोती चन्द इक्क चमकाइंदा। सतिगुर हो सुणावे गाथ, धुर दा ढोला राग अलाइंदा। कन्त हो के बणे कमलापात, नारी नर नरायण परनाइन्दा। दाता हो के खोल्हे डूंघा खात, अतोट अतुट आप वरताइंदा। निरगुण हो के लेख चुकाए आपणी ज़ात, ज़ात अजाति वंड ना कोई वंडाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां वेखे हालात, हालत सभ दी आप बणाइंदा। पुरख अकाला दीन दयाला हरख सोग ना पाए वफ़ात, मढ़ी गोर ना आसण लाइंदा। प्याला मदि ना कोई आबे हयात, अमृत रस मुख ना कोई रखाइंदा। देवणहारा धुर दी दात, वड भण्डारी आप वरताइंदा। वेखणहारा कायनात, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। बख्शणहारा सर्ब नज़ात, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। सुणावणहारा भविख्त वाक, गुर अवतारां पीर पैगग्बरां आप पढ़ाइंदा। जानणहारा लेखा मात, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। वसणहारा इक्क इकांत, नर हरि नज़र किसे ना आइंदा। रचणहारा रचना आदि, अन्त आपणे विच्च छुपाइंदा। खेलणहारा खेल ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कार कमाइंदा। उपजावणहारा सन्त साध, साधक आपणे रंग रंगाइंदा। मारनहारा धुर आवाज़, शब्दी ढोला राग सुणाइंदा। रचणहारा सच्चा काज, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कल धराइंदा। करनहारा धुर दा राज, दरगाह साची सोभा पाइंदा। बोलणहारा बोध अगाध, बिन रसना जिह्वा राग सुणाइंदा। बणनहारा कन्त सुहाग, जुग चौकड़ी नार आप परनाइंदा । करनहारा सर्ब त्याग, सच दवारे बहि बहि आसण लाइंदा। बणावणहारा सच समाज, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवणहारा आपणा दाज, दौलत नाम ख़ज़ाना झोली इक्क भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आपणी खेल वखाइंदा।
निरगुण सरगुण खेल दो, दो जहान वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण दए मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण करे लो, सच प्रकाश इक्क रुशनाईआ। निरगुण सरगुण अमृत देवे चो, साची धार इक्क वहाईआ। निरगुण सरगुण धुर दी देवे सो, सति संदेशा नाम सुणाईआ। निरगुण सरगुण ढोआ देवे ढो, पंज तत्त मिले वडयाईआ। निरगुण सरगुण भेव ना जाणे को, प्रभ आपणे हत्थ रक्खी वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह बेपरवाहीआ।
निरगुण सरगुण बेपरवाह, भय भउ ना कोई रखाईआ। आदि जुगादी शहनशाह, भूपत इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे दो जहान, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। धुर संदेशा देवे अलाह, शब्दी शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण देवणहार वडयाईआ।
निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण देवे पहचान,
बेपहचान आपणी बूझ बुझाइंदा। निरगुण सरगुण देवे माण, चरन कँवल ध्यान रखाइंदा। निरगुण सरगुण देवे ज्ञान, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण करे कल्याण, सिर आपणा हत्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा ।
निरगुण सरगुण होया एक, एकंकार वज्जे वधाईआ। सरगुण कहे प्रभ तेरी टेक, दूजा नज़र कोई ना आईआ। निरगुण कहे मैं तेरा भेत, घर तेरे बैठा मुख छुपाईआ। सरगुण कहे तेरा रूप ना दिसे कोई रेख, रंग नज़र कोई ना आईआ। निरगुण कहे मैं करां हेत, घर साचे फेरा पाईआ। रल के खेलां अगम्मी खेड, समझ सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ।
निरगुण कहे सुण सरगुण मीत, सति सति जणाईआ। सो पुरख निरञ्जण चलाई आपणी रीत, हरि पुरख निरञ्जण खेल रचाईआ। एकंकार हो अनडीठ, आदि निरञ्जण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता गाए गीत, श्री भगवान साचा ढोला राग अलाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्क अतीत, त्रैगुण विच्च कदे ना आईआ। सरगुण तेरी चलाई अगम्मी रीत, रीतीवान होए सहाईआ। जुग चौकड़ी सरगुण निरगुण खेल खेली ठीक, अन्तम ठीकर भन्न वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सारे करदे गए उडीक, बिन नेत्र ध्यान लगाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर मंगदे गए भीख, दर दरवेश झोली डाहीआ। लोकमात मार झात सुणौंदे गए गीत, धुर दा राग अलाईआ। लेखा दस्सदे गए शिवदवाले मन्दर मस्जिद मट्ठ मसीत, गुरूदवारे गुर गुर बंधन पाईआ । सरगुण करे सरगुण प्रीत, सरगुण निरगुण मेला सहज सुभाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त पतिपरमेशवर परवरदिगार सभ रक्खदे गए उडीक, नेत्र लोचण नैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ।
सरगुण सुण सच्चा सोहला, सो साहिब आप जणाईआ। जुग चौकड़ी रक्खया उहला, पड़दा पड़दे विच्च छुपाईआ। सतिनाम दा दिता सोहला, ढोला इक्क जणाईआ। कलमे अंदर गाया मौला, मौला आपणा हुक्म मनाईआ। निरगुण हो के सरगुण नज़री आया उप् पर धौला, धरनी धरत वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर कर के गए कौला, कीता इकरार मंग मंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर तेरा खेल बिन काया चोला, चोली आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दए जणाईआ।
साचा लेखा सुणो अकाल, अकल कलधारी आप जणाइंदा । सरगुण हो के मिले दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण खेल कमाल, दूआ बंधन इक्को पाइंदा। सरगुण नाता तुटे काइआ माटी खाल, हड्ड नाड़ी मास चम्म कम्म किसे ना आइंदा। लोकमात दिसे ना कोई निशान, निशाना हत्थ ना कोई उठाइंदा। चारों कुण्ट वेख मार ध्यान, नेत्र नैण रूप नज़र कोई ना आइंदा। निरगुण सरगुण अन्तम सिफ़रा होया अंक
बणे ना कोई जहान, लेखा लेख ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण तेरा हाल समझाइंदा।
सरगुण तेरा अन्त सिफ़रा, ज़ीरो रूप वटाईआ। इक्को रहि जाए अक्खरां वाला फ़िकरा, तत्त नज़र कोई ना आईआ। नाता टुट्ट जाए सजणां मित्रां, सगला संग ना कोई निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण सच दए दृढ़ाईआ। सरगुण कहे की प्रभ मेरा रूप सिफ़र, निशान नज़र कोई ना आईआ। सुण के मैनूं होया फ़िकर, ग़मगीन दए दुहाईआ। मेरे कोल जे कीता मेरा ज़िकर, सच भेव दे समझाईआ। तेरे नालों निरगुण सरगुण कदे ना जाए विछड़, विछोड़ा सहि सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।
सुण सिफ़रे धुर दी बात, हरि करता आप जणाईआ। सरगुण देवे ना कोई साथ, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। सिफ़रे पुछे ना कोई वात, मतलब हल्ल ना कोई कराईआ। सिफ़रा हो के इक्को मंग सच्ची दात, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। इक्क इकल्ले पुछ मेरी वात, तुध बिन मेरी सार कोई ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर जे मेहर कर वेखे झाक, बिन अक्खां नैण उठाईआ । तेरी पुछे आप वात, निरवैर होए सहाईआ। लेखा पूरा करे लिखया कलम दवात, छाही आपणे रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिता सच्चा वर, साची सिखिआ इक्क समझाईआ।
सिफ़रा कहे मैं होया निहाल, मिली माण वडयाईआ। इक्को वस्त मंगाँ सच कमाल, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। निरगुण सरगुण हो के बणया तेरा लाल, लालन तेरा रूप वखाईआ। अन्तम वस्सया तेरी धरमसाल, दूजा घर ना कोई बणाईआ। निरगुण सरगुण बणे दो दोहां वेख आपणा हाल, हाल आपणा दे जणाईआ। बिन एके होए कंगाल, सिफ़रा कूक कूक सुणाईआ। दूआ सिफ़रा बीस अंक मिल्या आण, जोड़ा धुर दा सच मिलाईआ। बिन एक कोई ना करे पहचान, टेक नज़र कोई ना आईआ। किरपा कर श्री भगवान, इक्को तेरी ओट तकाईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल, पुरख अकाल हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी अव्वलड़ी चाल, को समझ ना सके राईआ। कलिजुग अन्त वेखां आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, इक्को आपणा रूप दसाईआ।
सिफ़रे सुण आपणी याद, हरि करता आप जणाइंदा। ठाकर स्वामी सुणे फ़रयाद, बेपरवाह फेरा पाइंदा। जिस निरगुण हो के सरगुण रचना रची आदि, सो मध जुगादि आपणा हुक्म वरताइंदा। जिस घट घट अन्तर सति सुणाया नाद, धुर अनादी नाद अलाइंदा। सो पुरख अकाल दीन दयाल आपणा एक बणाए समाज, समग्री तेरी झोली पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर चार युग दे वेखण रचिआ काज, जुग चौकड़ी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ज़ीरो तेरा अंक एका दए बदलाईआ।
ज़ीरो एका बदले अंक, अंगीकार आप कराईआ। सरगुण सुहाए दूए तेरा बंक, बंक दवारी वड वडयाईआ। लेख चुका राओ रंक, राज राजान हुक्म वरताईआ। नाम अगम्म सुणा डंक, दो जहान करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी मेट शंक, संसा सभ दा दए गवाईआ। सति बणाए साची बणत, घड़नहार बेपरवाहीआ। एके नाल इक्क सुणाए मंत, मंतव इक्को इक्क जणाईआ। इक्को मिले हरि सुहागी कन्त, कन्तूल इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रे देवे माण वडयाईआ ।
ज़ीरो कहे आ इक्क, तेरी उडीक लगाईआ। गुर अवतार तेरा लेखा गए लिख, पीर पैगग्बर सिफ्त सालाहीआ। आदि जुगादि धुर दे पित, पिता परमेशवर तेरी सरनाईआ। निरगुण सरगुण कर हित्त, हितकारी वेख वखाईआ। धुर दा लेखा दे लिख, लिखणहार तेरी सरनाईआ । जन भगतां पा भिख, भिच्छया भिख्खया इक्को वार वरताईआ। लेखे ला आपणे रित, रती रत ना अगन तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ।
पड़दा चुक्क सिफ़रा कहे, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ । सति दवारे एका बहे, आपणा बल धराईआ। तेरा नाउँ सदा सद रहे, जुगा जुगन्तर तेरी वडयाईआ। तेरा महल्ल कदी ना ढहे, जिस घर वसें आसण लाईआ। जुग चौकड़ी तेरा भै, भउ विच्च सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरा नाम संदेशा गए कह, लक्ख चुरासी जीव जंत सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि किसे दी कदे ना लए रइ , जो करना कर वखाईआ। सिफ़रा नीवां हो के चरनीं ढह, बिन एके तेरी कुल नज़र किसे ना आईआ। दूर दुराडे नेड़े आ के बहि, हरिजन तेरे तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।
दूआ कहे आ मिल इक्क, एकंकार तेरी सरनाईआ। मेरा लेखा फेर लिख, सरगुण मिले वडयाईआ । कर प्यार साचा हित्त, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे दवारिउँ मंगीए भिख, भिच्छया झोली पाईआ। तूं साहिब आदि जुगादि जुग चौकड़ी सरगुण सारे लए जित्त, निरगुण आपणा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, दूए देवे माण वडयाईआ।
दूए देवे माण श्री भगवन्त, एकंकार इक्क जणाईआ। दूए तेरे अग्गे बण के बणे अंक, पुरख अकाल जोड़ जुड़ाईआ। वीह तों इकी बणे बणत, इकीस आपणा रंग रंगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भ के गुरमुख सन्त, सज्जण सुहेले अंग रखाईआ । नाम जणाए धुर दा मंत, मंतर इक्को इक्क समझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाईआ। इक्कीआं बणाए साची संगत, संग वसे बेपरवाहीआ। संगत चाढ़्हे साची रंगत, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। दूजे दर जाण ना देवे मंगत, जिंन्हां आपणा दरस कराईआ। हरि का भेव किसे ना पाया पंडत, मुलां शेख़ कहण कोई ना पाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के जेरज
अंडज, उत्भुज सेतज भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूए एके एके दूए दो इक्क करे कुड़माईआ।
दूआ कहे मैं मंगी मंग, एका नज़री आया । इक्क कहे मैं सूरा सर्बंग, दूए तेरा जोड़ जुड़ाया। दोहां मिल के आया सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाया। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण मिल के चढ़या चन्द, बिन चन्दां जोत चमकाया। जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दगी आपणे नाम समझाया। नाता तोड़ जगत दुहागण रंड, कन्त कन्तूहल मेल मिलाया। सति सुणा सुहागी छन्द, साचा ढोला राग इलाहिआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, मंगल इक्को इक्क सुणाया। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ, धुर दा मेला मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडिआया।
दूए एके तेरी इकी, वीह सौ चौदां बिक्रमी ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ बणाए साची सिक्खी, सिक्खया इक्को नाम समझाईआ। जिस नूं गोबिन्द कहि के गिआ खंडिउँ तिखी वालों निक्की, आपणे विच्च छुपाईआ। पीर पैगग्बर जिस दे नाम दी लिख लिख देंदे गए चिठी, बण चिठी रसैण फेरा पाईआ। उस दी खेल सदा अनडिठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। बिन भगतां धार दिसे ना किसे चिटी, काली कमली सभ दे सिर ते ओढ्ढण नज़री आईआ। जगत वासना रस माणे फिक्की, अमृत धार ना कोई जणाईआ । बिन पुरख अकाल निरगुण सरगुण हो कोई ना बणाए धुर दी इकी, दूआ एका जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। साहिब सतिगुर दी साची इकी, लोकमात कदे ना जाए भिट्टी, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ। इकी तेरा सुण के हाल, जगदीश ताज अक्ख खुल्हाईआ। मैं वेखां प्रभ दा सच समाज, जिस दी बणत आप बणाईआ। चार जुग दा पिछला मेट रिवाज़, मार्ग इक्को इक्क समझाईआ। जन भगतां दे के धुर दा राज, ख़ाली झोली नाम धराईआ। बिन पड़दिउँ रक्ख के लाज, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, प्रभ तेरे हत्थ वडयाईआ।
ताज कहे प्रभ मैं सोहां तेरे सीस, वड तेरी शहनशाहीआ । तेरा नाउँ आदि जुगादि जगदीश, जगदीशर तेरी सरनाईआ । तेरी कोई ना करे रीस, सानी रूप ना कोई वटाईआ। तेरे दर ते मंगाँ भीख, बण सवाली झोली डाहीआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी तेरी रक्खी उडीक, गुर अवतार पीर पैगग्बर ध्यान लगाईआ। सो साहिब वक्त आया नज़दीक, दूआ सिफ़रा वेख वखाईआ। सिफ़रे आपणे उत्ते फेर लीक, तेरा एका लिआ बणाईआ। दूए एके मिल के इकी बणी ठीक, जिस इकी विच्चों ठाकर नज़री आईआ। एस इकी दी गोबिन्द रक्ख के गिआ उडीक, दूर दुराडा नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ बन्न्हे इक्क प्रीत, सच प्रीती लएं लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरी लाज अन्त रखाईआ ।
ताज कहे प्रभ रक्खीं लाज, तेरे अग्गे अरजोईआ। इक्क सत्त दा रच के काज, वीह सौ सतारां बिक्रमी तेरा ध्यान लगाईआ। तिन्न साल तिन्नां लोकां मारदा रिहा अवाज़, चौथे साल चौथा पद वखाईआ। जिस दवारे गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे आवण आपणी छड्ड के पिछली निमाज़, सजदा सीस इक्क झुकाईआ। तेरे किसे ना आया कोई आगाज़, तेरा भेव कोई ना पाईआ। दूरों दूरों प्रभ तेरे नाम दी सुणदे रहे आवाज़, सच संदेशा इक्को इक्क जणाईआ। धन्न भाग परम पुरख खोल्हे आपणा राज़, पड़दा उहला इक्क चुकाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले भगत भगवान सद्दे आपणे पास, पासा सभ दा दए उलटाईआ। दर तेरे रल मिल गुर अवतार पीर पैगग्बर वेखण पैंदी रास, कवण बिधे भगत भगवान गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे झोली डाहीआ।
ताज कहे मैं सभ दा ताज, बिन मेरे शहनशाह नज़र कोई ना आइंदा। ताज कहे मेरी रईयत समाज, समग्री इक्को इक्क वखाइंदा। ताज कहे मेरी इक्क अवाज, दो जहानां साहिब सुणाइंदा। ताज कहे मेरा इक्को काज, हरि करता आप कराइंदा। काज कहे मैं खोल्हां राग, पड़दा उहला आप उठाइंदा। जन भगतो सारे मैनूं कहो शाबाश, जो तुहाढ्ढा संग निभाइंदा। पुरख अकाल अग्गे करां अरदास, अरज़ोई इक्को इक्क सुणाइंदा । जिन्हां दा लेखा मेरे उत्ते लिखया ख़ास, तेरी शहादत सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाल भुगताइंदा। माझा मालवा दुआबा जम्मू वेख वसे आस पास, साम्हणे सभ नूं नज़री आइंदा। इक्को इकी तेरी ख़ास, ख़ालस रूप समझाइंदा। पंज पंज इन्हां विच्चों कर दास, दासी आपणा राह विखाइंदा । छब्बी पोह तेरा वेखां खेल तमाश, दर घर साचा सोभा पाइंदा। इकीवां रले इक्को साथ, दूर दुराडा वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची इकी आप वडिआइंदा ।
साची इकी प्रभ तेरी एक, रविदास चमिआर दित्ती वखाईआ। छब्बी पोह खोल्हणा भेत, अभेद आप जणाईआ। इक्कीआं कर के सच्चा हेत, हरि संगत रंग रंगाईआ। सभ दा दाता नेतन नेत, नेरन नेर नज़री आईआ। इक्को मेहर नज़र सभ नूं लैणा वेख, दूजी वंड ना कोई वंडाईआ। परमात्म पुरख दस्स अगम्मी खेड, बण खिलारी आप खिडाईआ। जे कोई लभ्भे हरि दी रेख, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सीस ताज देवे माण वडयाईआ ।
सीस ताज तेरा मन्नया कहणा, सो साहिब आप जणाईआ। चौथे जुग दूर हो के बहणा, नेड़े रहण कोई ना पाईआ। तेरे अक्खरां मुल्ल पैणा, करता कीमत आप चुकाईआ। सोना सवरन नहीं कोई गैहणा, जन भगतां बणत बणाईआ। इक्कीआं विचे हरि जू बहिणा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू सच वखाए आपणे नैणां, नैण आपणे नाल मिलाईआ । चार वरन बणाए भाई भैणां, सच सैण इक्क समझाईआ। ऊँच नीच कोई ना रहणा, राओ रंक ना कोई वडयाईआ। इकीआं इकीआं भाणा सहणा, भावी दर
दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इकी करे परवान, इकी सिक्खी बिन लेख लिखी लेखे आपणे विच्च रखाईआ।
दो इक्क जुड़ी जोड़ी, हरि सतिगुर आप जुड़ाइंदा। आपणे हत्थ पकड़ी डोरी, तन्द आपणे नाल बंधाइंदा। वेखणहारा अन्ध घोरी, दो जहानां खोज खुजाइंदा। जिंन्हां गोबिन्द चाढ़या मौत घोड़ी, सो मौत गुरमुखां चरनां हेठ दबाइंदा। खेल करे आपणे दोहरी, धार धार विच्चों बदलाइंदा। गोबिन्द सुत करे मोहरी, मोहर आपणा नाम लगाइंदा। अमरजीत सुरजीत ज़ोर ज़ोरी, ज़बरदस्त दया कमाइंदा । बंता सिँघ वस्त दिती कोरी, किरपानिध आप वखाइंदा। बचन सिँघ नाल ना करे चोरी, कीती घाल लेखे पाइंदा। मंगल सिँघ प्रभ गिआ बौहड़ी, बौहड़ जन्म फेर ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम आपणा रंग रंगाइंदा।
पंचम माण मिले सांझा, हरि संगत अग्गे अग्गे रखाईआ । माझे नाल जोड़ दुआबा, दुआबा माझा रूप वटाईआ। सर्ब जीआं दा बण के सांझा, सांझी वारता इक्क वखाईआ। निरवैर निरँकार जणाए आपणा सवांगा, सवांगी आपणा सवांग रचाईआ। अमरीक सिँघ पूरी करे तांघा, प्रीतम सिँघ गोदी गोद सुहाईआ। नसीब सिँघ पाए गाँढा, लाल सिँघ चन्द चमकाईआ। प्यारा सिँघ खेल दोसांझा, लेखा सैहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम देवे माण वडयाईआ। दुआबे मिले माण वड्डिआई, हरि संगत खेल खलाइंदा। मालवे नाल करे कुड़माई, भगत भगवान नाता जोड़ जुड़ाइंदा। राम सिँघ दया कमाई, केहर सिँघ अंग लगाइंदा। निरञ्जण सिँघ गाउणा चाईं चाईं, जागीर सिँघ जोग वखाइंदा। हरबंस सिँघ पकड़े बाहीं, कुल्ली कक्खां सोभा पाइंदा । पंच मिलावा भाई भाई, दूई द्वैत डेरा ढाहिंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। मालवे मेल कीता करतार, जम्मू जोड़ जुड़ाईआ। बाल अवस्था देवे तार, गुरनाम ख़ुशी वखाईआ। देवी सिँघ दे आधार, देवा सिँघ गोद बहाईआ । प्रेम सिँघ कर प्यार, पक्की तरां दए समझाईआ। राम चन्द सेवा लग्गी विच्च संसार, साबत मिल्या बेपरवाहीआ । पंजां दे इक्क आधार, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। हरि संगत साची दए वखाल, विआक्खया आपणी नाल जणाईआ । इक्कीआं एको लए भाल, एकंकार खोज खुजाईआ। जसवन्त सिँघ लए उठाल, ठोकर नाम लगाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, दलाली इक्को इक्क वखाईआ। सम्मत पंदरां दे साचे लाल, वीह सौ बिक्रमी भेद खुल्हाईआ। पंदरां कत्तक जिन्हां निभाई नाल, तिन्हां नाता लए जुड़ाईआ । सीस दस्तार बन्न्ह लाल, पंचम रंग सोभा पाईआ। सूहा वेख वेख होए निहाल, चिट्टी धार वज्जे वधाईआ। पीला करे आप प्रितपाल, नीला नील कंठ माण गुआईआ । काला सूसा मेटे काल, कलकाती दए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की इक्की जोड़ जुड़ाईआ । इक्की अग्गे इक्की पिच्छे, पिक्छा अग्गा इकीआं विच्च रखाईआ। इक्कीआं अंदर आपे भज्जे, फिरे वाहो दाहीआ । जिध्धर वेखो गुरमुख सजे, बेमुख नज़र कोई ना आईआ। मेहरवान
हो के पड़दा कज्जे, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । हरि संगत दर्शन कर कर रज्जे, वेख हरि संगत सतिगुर ख़ुशी मनाईआ । शब्द सरूपी साहिब गज्जे, ग़ज़ल ढोला राग तर्ज़ नाम जणाईआ। मांझा मालवा दुआबा जम्मू बद्धे, बध्धी सके ना कोई छुडाईआ। बिन मक्कयों काअबिउँ कराए हज्जे, बिन हुजरिउँ लए मिलाईआ। मन्दर मसीतां विच्चों बाहर कढ्ढे, सच दवारा इक्क वखाईआ। शिवदुआले मट्ठ छड्डे, तीर्थ तट्ट ना कोई वखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी कंदर कोई ना लभ्भे, सतिगुर साख्यात आपणा दरस कराईआ । प्रेम प्रीती नाल बद्धे, मधुर रस इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साची इकी इकी विच्च सिखी सिखी विच्च निक्की आपणी धार समाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहाए सुहञ्जणी रुत्त आपणी थिती, जिस थित सरगुण निरगुण नज़री आईआ।