पहली माघ २०२० बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दवार
पुरख अकाल तेरा भविख्त, भविश तेरे हत्थ वडयाईआ। तेरे हुक्म दी धुर दी लिख्त, शाह पातशाह तेरा नाम लिखवाईआ। तेरे प्रेम दा अगम्मा इशक, असल विच्चों सच समझाईआ। तेरी धार दी धुर दी लिखत, लेखा लेख रही बणाईआ। तेरी वड्डिआई जन भगतां लहणा चुकाया स्वर्ग बहिश्त, घर सच दिती सरनाईआ। होए हैरान वेख तेरा इष्ट, मेहर नज़र नैण उठाईआ । कर किरपा खोल्ही दृष्ट, जिन्हां आपणा दरस दिखाईआ। लक्ख चुरासी वेख सृष्ट, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी पूर कराईआ।
सच करनी भविख्त वाक, वाकफ़ तेरे नाल कराईआ। गृह मन्दर खोल्ह आपणा ताक, पड़दा घर दुआर उठाईआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, घर दीपक जोत इक्क रुशनाईआ। अन्तर अन्तर दस्स आपणा जाप, मंतर सच करी पढ़ाईआ । दो जहानां इक्को पाठ, साहिब सतिगुर दिता समझाईआ। जगत किनारा दूर ताट, घाट इक्को रिहा वखाईआ। सच प्रीतम बण के कमलापात, नर नरायण होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, चन् द नूर इक्क चमकाईआ। लेखा चुका ज़ात पात, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर जो गए आख, आखर लेखा पूर कराईआ। सच धर्म दी इक्क प्रभात, प्रभ आपणा नाम प्रगटाईआ। पूरब चुक्की पिछली वाट, मार्ग इक्को इक्क दरसाईआ। चरन प्रीती बंन के मात, जन भगतां दए वडयाईआ । लेखा लिख कलम दवात, रविदास चुमार रिहा समझाईआ। धुर दी इच्छया जो लिआ भाख, सो आपणी भाख्यिा नाल मिलाईआ। लहणा चुक्किया मस्तक माथ, लेख कोई नज़र ना आईआ। चार वरनां इक्को गाथ, छत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश करी पढ़ाईआ। ऊँच नीच राउ रंक बणाई जमात, शाह सुल्तान ना कोई वडयाईआ। भगत सुहेला बण के पिता मात, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण तकाईआ।
भविख्त वाक तेरा संदेशा, शाह पातशाह इक्क जणाया । सेवा ला विष्न ब्रह्म महेशा, शंकर तेरा गुण अलाइआ। राज राजान बण नरेशा, दो जहानां हुक्म वरताया। गुर अवतार पीर पैगग्बर निरगुण भेजा, सरगुण सगला संग निभाया। आत्म परमात्म माणी सेजा, घर महल्ल अट्टल इक्क रुशनाया। जोती नूर दिता तेजा, चमक आपणे नाल मिलाया। नेत्र लोचण नैण आपे देखा, दूजा संग ना कोई रखाया। नज़र ना आई किसे रेखा, रूप रंग ना कोई जणाया। लक्ख चुरासी रक्खया लेखा, भरमे भरम ना कोई भुलाया। जुग चौकड़ी पूरब चेता, चेतन्न धार रिहा प्रगटाया । जन भगतां कर के हेता, हितकारी आपणा नाउँ धराया। धुर मस्तक लाई मेखा, जोत ललाटी तिलक लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप चुकाया।
भविख्त वाक तेरा निरँकार, निरगुण इक्को नज़री आईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहनशाह तेरी वड वडयाईआ। हउँ सेवक सेवादार, बालक रूप इक्क अखवाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा करदे रहे विहार, विवहारी तेरी धार चलाईआ। तेरे नाम दा बोल जैकार, लक्ख चुरासी जीव जंत रसना जिह्वा ढोला राग सुणाईआ । अंदर वड़ के दस्सदे रहे प्यार, परमात्म आत्म वेख वखाईआ। कागद कलम बणदे रहे लिखार, बण कातब तेरी सिफ्त सालाहीआ। सन्त सुहेले करदे रहे ख़बरदार, गुर चेले मेल मिलाईआ। सुनेहड़ा देंदे रहे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फेरा पाईआ। धन्न भाग तूं लहणा देणा मुकाया उधार, पिछला लेखा रहण कोई ना पाईआ। जन भगतां करया सच शिंगार, पट्टी सीस जगदीश गुंदाईआ। नाम निधाना कज्जल धार, नैण निराला इक्क मटकाईआ। साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द इक्क सुणाईआ। महल्ल अट्टल उच्च मिनार, महिफ़ल इक्को घर वखाईआ। निरगुण बाती कमलापाती कर उजिआर, दीपक जोत जोत रुशनाईआ। पवण उनंजा चवर झुलार, सांतक सति सति वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ।
तेरा भविख्त तेरा ढोला, तेरी धार जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर बण विचोला, जन भगतां मेल मिलाईआ। निरवैर पुरख दा इक्को सोहला, हरिजन साचे सच समझाईआ। दूई द्वैती पड़दा उहला, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। दे दरस इक्क अनमोला, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सच दुआरा धुर दा खोल्हा, दर दरवाजा इक्क समझाईआ। जन भगतां बण प्रभू विचोला, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देणी माण वडयाईआ।
तेरा भविख्त तेरी झोली, दूजा नज़र कोई ना आईआ। हउँ सेवक ठाकर तेरी गोली, गुर अवतार पीर पैगग्बर तिरीआ रूप रहे जणाईआ। चार कुण्ट दी शब्दी बोली, चार जुग रहे जस गाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी धार किसे ना तोली, कंडा तराजू नज़र कोई ना आईआ। तेरी खेल वेखी हौली हौली, सति सुआमी तेरे भाणे विच्च समाईआ। तेरी जोत नुरानी हर घट मौली, मौअला घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वडयाईआ।
तेरा भविख्त तेरे साथ, हत्थ तेरे वडयाईआ। तेरी महिमा तेरी गाथ, तेरा नाम जणाईआ। तेरी मंज़ल तेरा राथ, तेरा पन्ध मुकाईआ। तेरा दवारा तेरा हाट, घर तेरा इक्क वडयाईआ। तेरा प्रेम तेरा नात, चरन तेरी सरनाईआ। तेरा नूर तेरी ज़ात, कुदरत तेरे विच्चों प्रगटाईआ। तेरा हुक्म संदेशा गए आख, आख़र इक्को इक्क जणाईआ। प्रगट होए पुरख समराथ, बेअन्त बेपरवाहीआ । जिस दा किसे ना आवे किनारा हाथ, पत्तण समझ कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।
तेरा भविख्त धुर दा सच्चा, सच तेरी वडयाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। तेरा हुक्म होवे ना कच्चा, काया काची गागर नज़र कोई ना आईआ। धन्न भाग तूं सभ दा लेखा कीता अच्छा, प्रभ अच्छी तरां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
तेरा भविख्त तेरा जस, ख़ुशीआं नाल ढोला गाईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां मेरा सुनेहड़ा दिता दस्स, धुर दी अवाज़ लगाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुक्का नस्स नस्स, वेला अन्तम गिआ आईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेरा लेखा लिआ तक्क, पड़दा आप चुकाईआ। दूर दुराडे नेड़े लिआ सद्द, होका आपणा नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर दीन मज़ह्हब विच्च जो बैठे अड्ड, आपणा राह वखाईआ। तिन्हां मेटणहारा हद्द, हदूद आपणी इक्क जणाईआ। सभ नूं दस्सया ढोला छन्द, सद इक्को इक्क सुणाईआ। उच्ची कूको सारे गज्ज, नाअरा इक्को इक्क लगाईआ। चरन दुआरे धुर दा हज्ज, मक्का काअबा इक्क वखाईआ। लहणा चुक्के शिवदवाला मट्ठ, गुरूदुआर इक्क सरनाईआ। निर्मल जोत वेखो इक्क प्रगट, इष्ट अगम्मी नज़री आईआ। जिस दी नज़र ना आवे रत्त, रत्ती रत्त सभ दी लेखे पाईआ । जिस दे गृह ब्रह्ममत, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। तिस सरनाई जाउ ढठ्ठ, चरन कँवल मिले वडयाईआ। इक्को सोहला लउ रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। सच दवारा वेखो हट्ट, श्री भगवान रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, जिस मिलिआं तोट रहे ना राईआ।
तेरा भविख्त सोहणा चंगा, चंगी तेरी वडयाईआ । जुग चौकड़ी जिस दा वज्जदा रिहा मरदंगा, ढोला नाद इल्लाहीआ। जिस दी हिरस अंदर आउँदा रिहा अनन्दा, अनन्द हवस विच्च समाईआ। तिस दा वेख्या आ के कन्ढ्ढा, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। धुर संदेश सुणावे इक्को छन्दा, साचा ढोला राग अलाईआ। बिन बन्दगीउँ कराए बन्दा, बन्दना आपणे चरन कराईआ। जगत जहान दा फड़ के अन्धा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ । पौड़े चाढ़्हे आपणा डण्डा, मंज़ल इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वडयाईआ।
भविख्त कहे मैं धुर दा मालक, प्रभ देवे माण वडयाईआ। आदि जुगादि बण के सालस, साचा हुक्म सुणाईआ। मेरा रूप निरगुण ख़ालस, तत्त नज़र कोई ना आईआ । जुग चौकड़ी प्रभ दा बालक, मात पिता ना कोई अखवाईआ। मैं खेलां खेल नाल ख़ालक, ख़लक विच्च समाईआ। नित नवित्त ना कोई आलस, निंदरा ग़फ्लत ना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सच्चा संग निभाईआ।
भविख्त कहे मैं निक्का लाल, निक्की निक्की बात सुणाईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा अहिवाल, धुर संदेशा राग अलाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, थिर रहण कोई ना पाईआ। अन्तम प्रगट होवे दीन दयाल, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। जिस नूं गोबिन्द कहे पुरख अकाल, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। चल के आवे सच दवार सच्ची धरमसाल, दर इक्को इक्क खुल्हाईआ। गीत अगम्मी जोती बाल, गृह मन्दर करे रुशनाईआ। शब्द अनादि वज्जे धुनकान, अनरागी राग सुणाईआ । सम्बल देवे इक्को माण, बिन चरनां चरन टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ।
भविख्त कहे मेरी सच दलील, दयावान मोहे समझाईआ। मेरा खेल जाणे ना कोई वकील, वुकला समझ कोई ना पाईआ। मेरा खेल अन्त अख़ीर, आखर इक्को वार जणाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेशवर बदले सर्ब तकदीर, ताकत आपणी इक्क प्रगटाईआ । शरअ शरीअत तोड़ जंजीर, लाशरीक खेल वखाईआ। लहणा चुका पैगग्बर पीर, पहरा आपणा दए लगाईआ। अठ्ठ सट्ठ विरोल नीर, अमृत इक्को इक्क बरसाईआ। चार जुग दी मेट लकीर, हरफ़ हरूफ़ आपणा दए पढ़ाईआ। करे खेल बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। चोटी चढ़्ह आप अख़ीर, महल्ल अट्टल सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां कट्टे भीड़, कोझे कमलयां गले लगाईआ। जन भगत साचे सन्त मिलाए भाईआं नाल वीर, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैहमत आपणी आप कमाईआ।
भविख्त कहे मैं दिता संदेशा, सदके वारी घोली घोल घुंमाईआ। पारब्रह्म प्रभ आए नरेशा, नर नरायण इक्क अखवाईआ । लहणा देण चुकाए विष्न ब्रह्मा शिव महेशा, शंकर आपणा हुक्म वरताईआ । खेले खेल देस परदेसा, दो जहानां वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी धारे भेसा, निरगुण नूर रूप इल्लाहीआ। पंज तत्त काया आपणी आपणे करे भेटा, साची सेवा आप लगाईआ। शौह दरया डूंघी भवरी वड़ के वेखे खेवट खेटा, सागर किनारा फोल फुलाईआ। लहणा देणा जाणे गोबिन्द गुर पुरख अकाल बेटा, पिता पूत आपणी धार जणाईआ। पूरब लेखा रक्खे चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस कारन जुग चौकड़ी भविख्त कहे मोहे भेजा, मेरी आसा पूर कराईआ। जन भगत सवाए मेरी सेजा, सोहणी रुत्त मिलाईआ। मैं नेत्र नैण ख़ुशीआं नाल वेखा, कँवल अक्ख खुल्हाईआ। जुग जुग दा मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ।
भविख्त कहे मेरी पूरी आसा, आसा पुंनी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी देंदा रिहा भरवासा, मार्ग अगला इक्क समझाइंदा। श्री भगवान वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण हो के देवे साड्डा, सगला संग निभाइंदा । वरन बरन दा इक्को पूजा पाठा, आत्म परमात्म राग अलाइंदा। भगत भगवान जुड़ाए नाता, दूजा मेल ना कोई मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा।
भविख्त कहे मैं होया दयाल, गृह मेरे वज्जे वधाईआ। किरपा करी पुरख अकाल, मेहरवान होया सहाईआ। भगत भगवान मेले लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ । नाता तोड़ काल महांकाल, चरन कँवल दिती सरनाईआ । सचखण्ड दवार सच्ची धरमसाल, धुर मन्दर दिता वखाईआ। निरगुण हो के चल्लया नाल, सरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मुरीदां आ के पुच्छिआं हाल, हरिमन्दर आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी पूरी कीती घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। भगत सुहेला भगत करे प्रितपाल, भगवन इक्को नज़री आईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत रिहा समझाईआ। एथे ओथे देवे माण, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। लेखा चुके आवण जाण, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाईआ। अन्तर देवे पीण खाण, अमृत रस इक्क वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहणा देणा रिहा चुकाईआ ।
भविख्त कहे मेरा लहणा देणा मुक्के, मुक्की वस्त पराईआ। भगत भगवान गोदी चुक्के, घर ख़ुशीआं राग सुणाईआ। अन्तर धारों निरगुण उठे, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पतिपरमेशवर हो के पुच्छे, पारब्रह्म बेपरवाहीआ । निरवैर हो कदे ना लुके, निराकार करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लुके रहण ना देवे गुठ्ठे, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जुग जन्म जो पिछले रुट्ठे, फड़ बाहों लए मिलाईआ। लग्गी प्रीत किसे ना टुट्टे, टुट्टी आपणे नाल गंढ पवाईआ । जगत विकारा फड़ के कुट्टे, गुरसिख पतित पुनीत रूप वटाईआ। सच सरनाई आपे झुके, निउँ निउँ आपणा सीस निवाईआ। उजल करे गुरमुखां मुखे, मुख मुखड़े नाल सालाहीआ। लेखा चुक्के मात गरभ तन कुक्खे, आवण जावण गेड़ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ।
भविख्त कहे मोहे चाउ घनेरा, वज्जे इक्क वधाईआ। घर आया प्रभ ठाकर मेरा, जिस ठोकर नाम लगाईआ। जन्म जन्म दा चुक्कया गेड़ा, झेड़ा कोई रहण ना पाईआ। भगत भगवान वसाया खेड़ा, खिड़की मन्दर आप खुल्हाईआ। जद वेख्या नज़री आया तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रूप वखाईआ। घर सोहे गुरू गुर चेरा, चेला गुरू नज़री आईआ। धन्न भाग घर सतिगुर लाया डेरा, मैंहडे दर ताल वज्जे वज्जे सच वधाईआ। एस धार नूं जाणे केहड़ा, बिन पुरख अकाल ना कोई समझाईआ। डुबदे पाहिन तारे बेड़ा, सागर आपणा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ।
भविख्त कहे मैं गावां छन्द, चार कुण्ट जणाईआ। श्री भगवान जिन्हां भगतां दिता अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। गुरसिख चाढ़्ह सच्चे चन्द, बिन चन्दों दिते चमकाईआ। साचे मिनार महल्ल अट्टल दिते टंग, तन्दी डोर आपणी आप बंधाईआ। जिस दवारे कोई ना सके लंघ, उस गृह बैठण सोभा पाईआ। इक्को मंगण धुर दी मंग, साची झोली अग्गे डाहीआ। श्री भगवान झोली पा आपणा छन्द, शाकर चरनां नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साची बणत बणाईआ ।
भविख्त कहे मैं की की दस्सां, कहण किछ ना पाईआ। प्रभ दा खेल वेख वेख हस्सां, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। प्रभ लहणा देण चुकाया ढाडी भट्टां, गुरमुखां इक्को राग सुणाईआ। मूल चुक्कया सुथरयां नटां, सुथरी गल्ल इक्क सुणाईआ। जिउँ भावे तिउँ मैं भगतां रक्खां, बिन मेरे देवे ना कोई वडयाईआ। सारे मंगदे ख़ाली कर के दोवें हत्थां, गुर अवतार पीर पैगग्बर आपणी झोली डाहीआ । दर्शन लोड़न निज नेत्र अक्खां, आखर आपणी आस लगाईआ । कर किरपा जिस मेहर मुहब्बत प्रेम प्रीती झोली घत्तां, अतुट अतोट भंडार वरताईआ । नित नवित्त आपणे संग रक्खां, सगला संग जणाईआ। मेरा खेल कक्खों करां लक्खां, लक्खों कक्ख रूप वटाईआ। मेहरवान हो के जिस नूं मार्ग दस्सां, बिन पड़्हिआं देवां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ।
भविख्त कहे तेरी सुण के सोभा, सोभत दए वडयाईआ। करता पुरख मेरा पूरा कीता होका, मैनूं हौका रिहा ना राईआ। मैं चारों कुण्ट फिरां विच्च चौदां लोकां, चौदां तबक रिहा जणाईआ। उठो सारे वेखो प्रभ दा मौका, मुख़बर हो के दिआं जणाईआ । जुग चौकड़ी ना कीता कोई धोखा, धुर दा हाल सुणाईआ। जिस दी सारे रक्खदे गए ओटा, ओड़क आपणा फेरा पाईआ। वेख प्रेम प्यार दीआं लगाए चोटां, नगारा हत्थ ना कोई रखाईआ। चरन दवार रहण ना देवे कोई खोटा, खरे आपणी झोली पाईआ। सोचिआं किसे विच्च ना आए सोचां, मन मत बुद्ध चले ना कोई चतुराईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों इक्को वार मिल्या मौका, मुख्त आपणा रंग चढ़्हाईआ। जन भगत उधारे किरपा धारे नाल शौका, शहनशाह आपणा फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर आपणे हत्थ रक्खी वडयाईआ।
भविख्त कहे उठो नट्ठो, बण पान्धी पन्ध मुकाईआ। परम पुरख दा दर्शन तक्को, तकवा इक्क रखाईआ। ख़ुशीआं नाल दर ठांडे नच्चो, मंगल गीत इक्क सुणाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी दे गेड़ों बचो, बच्चयां वांग लए बचाईआ। दर्शन पा के ख़ुशीआं नाल हस्सो, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर हिरदा रिहा जगाईआ।
भविख्त कहे जागो उठो खोलो्ह अक्ख, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ । सच पैगग्बर ज़ाहर ज़हूर होया प्रतक्ख, परबत चोटी टिल्ले जंगल जूह उजाड़ वेख वखाईआ।हकीकत विच्चों विरोल के हक़, हक़ हरिजन झोली पाईआ। सच दवार धुर दा मार्ग गृह स्वामी जाए दस्स, दहि दिशा भेव खुल्हाईआ । प्रेम प्यार दी प्रीती अंदर फस, फैसला इक्को वार सुणाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरन कँवल सच सरनाई गिआ ढठ्ठ, तिस आवण जावण रिहा ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल जोत समरथ, सभ दी आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ।