पहली फग्गण २०२० बिक्रमी हरि भगत दवार जेठूवाल
प्रसाद कहे पुरख समरथ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी धुर दी वथ्थ , वस्त अमोलक बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर करदा रिहा आस, नित नवित्त तेरा ध्यान लगाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात कट्ट के गए वाट, बण पान्धी पन्ध मुकाईआ । पीरन पीर सरगुण गए तलाश, लोक परलोक तेरा ध्यान लगाईआ। साहिब स्वामी तेरी किसे ना लभ्भी ज़ात, जाति रूप ना कोई जणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द धुर संदेसा गा के गाथ, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे वडयाईआ ।
प्रसाद कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरे हत्थ वडयाईआ। जुग चौकड़ी लोकमात फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा करदे गए आदर, थोड़ा थोड़ा परदा पाईआ। निर्मल कर्म ना होया उजागर, मेहर नज़र ना कोई उठाईआ। साचा वणज ना कीता बण सुदागर, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वडयाईआ।
प्रसाद कहे मेरे अन्तरजामी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ । तेरा खेल ख़ालक ख़लक महानी, बेपरवाह बेअन्त अन्त कहण कोई ना आईआ । जुग चौकड़ी गावत गा गए सच ज्ञानी, धुर दा ढोला राग सुणाईआ । रस अंमिउँ रस ठंडा पाणी, धारा तेरी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भेव दए खुल्हाईआ।
साचा भेव खोल्ह निरँकार, निरगुण हत्थ तेरे वडयाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच्च संसार, नव नौं चार पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण के सेवादार, नित सेवा रहे कमाईआ। त्रैगुण माया खोल्ह भंडार, पंज तत्त करी कुड़माईआ । घाड़त घड़ बण ठठिआर, लक्ख चुरासी रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, नाता जोड़ जुड़ाईआ। दीआ बाती कर उजिआर, कमलापाती सोभा पाईआ। मन मत बुध दए आधार, नौं दर जगत रस वखाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। साचा लेखा दस्स श्री भगवन्त, बेअन्त तेरी सरनाईआ ।
किस बिध बणाई मेरी बणत, कवण धारा रंग रंगाईआ। कवण लेखा जाणे साध सन्त, गुर अवतारां कवण वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दे उठाईआ। साचा परदा देणा खोल्ह, प्रभ तेरे हत्थ वडयाईआ। दर दरवेश मंगाँ बोल, अलक्ख निरञ्जण इक्को अलख जगाईआ। कवण कंडे तोलें तोल, तराज़ू कवण हत्थ उठाईआ । कवण दवारा देवें खोल्ह, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कवण वस्त देवें वरोल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चे शहनशाहीआ।
शहनशाह प्रभ ठाकर स्वामी, दर तेरे इक्क अरज़ोईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, देणी दर दवारे सच्ची ढोईआ। लेखा वेख्या चारे खाणी, चारे बाणी करे रुशनाईआ। अमृत भरे ठंडा पाणी, शब्द सुरत रिहा ढोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजा नज़र ना आवे कोई आ।
प्रसाद कहे मेरी दस्स रीता, किस बिध मात बणाईआ । कवण दवारे मोहे रखीता, कवण मन्दर सुहाईआ। कवण मिले धुर दी दीछा, झोली कवण भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ। सुण परसाद धुर दे सच्चे, हरि सच सच जणाईआ । किरपा करी पुरख अकाल आपणे उत्ते शब्दी बच्चे, मेहर नज़र नैण उठाईआ। चरन प्रीती नाल रत्ते, रंग इक्को इक्क रंगाईआ। साहिब स्वामी सिर हत्थ रक्खे, समरथ दए वडयाईआ। चरनां नाल चरन कर इक्ठे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ।
मेहर नज़र कर पारब्रह्म, हरि करता आप जणाईआ। सति परसाद सुण ला कर कन्न, करनहार दृढ़ाईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोई जणाईआ। हउमें रोग ना तृस्ना तम, माया ममता ना कोई वडयाईआ। जिस दवारे शब्द सुत बिन जननी लिआ जण, निरगुण बणया पिता माईआ। ओसे दर बेड़ा दिता बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा सुण ला मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। थिर घर चलाई तेरी रीत, निरगुण निरवैर कार कमाइंदा। शब्दी झोली पाया ठीक, सोहणी वस्त वरताइंदा। रस दे के अगम्मी सीत, सांतक आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा।
साची करनी हरि करतार, आदि पुरख आप कमाईआ। निरगुण निरवैर निराकार किरपा धार, अजूनी रहित दिती वडयाईआ। बख्शिश कर अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिता वरताईआ। आपणे चरनां दी लै के धूढ़ी छार, शब्दी सुत मुख लगाईआ । एह प्रसाद सदा निराहार, निराकार रिहा जणाईआ। जिस दा भेव पाए ना कोई जुग चार, चौकड़ समझ कोई ना आईआ। एसे प्रसाद विच्चों प्रगट कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ ।
प्रसाद कहे मेरी निमस्कार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। दर ठांडा दिता दरबार, थिर घर वज्जी वधाईआ । तेरा शब्दी सुत रक्खे संभाल, आपणे नाल निभाईआ। जुग चौकड़ी दे अधार, लोकमात दए वरताईआ। मेरा लेखा होवे शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोई वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सुण प्रसाद बाले निक्के, श्री भगवान आप जणाइंदा। चारों कुण्ट साहिब स्वामी तेरे अंदर दिसे, गृह मन्दर डेरा लाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कीते तेरे हिस्से, सोहणा हिस्सा वंड वंडाइंदा। सच बंधावे धुर दे निसचे, दूजा इष्ट ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।
सुण प्रसाद चढ़या चा, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। शब्दी शब्द बणे गवाह, तेरी शहादत रिहा रखाईआ। अग्गे मंगाँ मंग बेपरवाह, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जुग चौकड़ी सेवा लवां कमा, लोकमात वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा देवां लिखा, जिस लेखे विच्चों रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ।
सुण लाल सोहणे सुचज्जे, साहिब देवे वडयाईआ। अन्तकाल तेरा परदा कज्जे, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे बद्धे, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सन्त भगत तेरी आस रक्खे, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, सच मिले तेरी सरनाईआ।
सच सरनाई दे भगवन्त, इक्को ओट तकाईआ। कवण वेला बणे साचा कन्त, घर आपणा मेल मलाईआ । बोध अगाध बण के पंडत, निरअक्खर दए समझाईआ। सति सतिवादी देवे संगत, विद्या पारब्रह्म पढ़ाईआ। दर दरवेश बण के मंगत, इक्को अलख जगाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म समझाईआ। लेखा जाणे पंकज, पवित तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी वडयाईआ।
साहिब दस्स पुरख अकाल, दर करते मंग मंगाईआ। कवण वेले होए दयाल, दीनन आपे होए सहाईआ। जुग चौकड़ी केहड़ी चाल, कवण धार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए समझाईआ। श्री भगवान कहे सुण एक, एकंकार जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी टेक, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। बिन भगतां किसे ना देवां भेत, परदा सके ना कोई खुल्हाईआ। घर नामे आ के लवां वेख, धन् ने लेखा दिआं चुकाईआ । रविदास चुमारे करके चेतन्न चेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वडयाईआ।
सुण प्रसाद बात अगम्म, लिखण पढ़न विच्च ना आईआ। मेरे लाडले सच्चे चन्न,
चमत्कार दिआं चमकाईआ। भोग ला के नामे छन्न, छन्नां सोभा पाईआ । धन्ने देवां इक्को धन्न, आपणा आप झोली पाईआ। रविदास दवारे जावां मन्न, सोहणी बणत बणाईआ। सच संदेसा सुण लै कन्न, हरि करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
सुण के बचन होया चुप, प्रसाद आपणा सीस निवाईआ। श्री भगवान कवण वेले वेखां मुख, तेरा सच सरूपी दर्शन पाईआ। पुरख अकाल किहा तुठ, सच दिआं दरसाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग होणा चुप, नव नव चार चौकड़ी युग पार कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर तैनूं आपे लए पुच्छ, परदा उहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वडयाईआ।
प्रसाद किहा मेरी अरदास, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरे मिलण दी इक्को ख़ाहश, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। जुग चौकड़ी की रवाज, कवण धार बंधाईआ। साहिब समरथ मार अवाज़, इक्को वार जणाईआ। छत्तरी ब्राह्मण शूद्र वैश बणे समाज, सोहणी बणत बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवां साथ, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। तेरी वक्खरी मण्डल बणावां रास, सोभावन्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए वखाईआ।
तेरा लेख प्रभ जणाउँदा ए। धुर दी धार आप समझाउँदा ए। लोकमाती वंड वंडौंदा ए। साचा मेला मेल मलौंदाए। जल अमृत रूप वटाउँदा ए। घृत अगम्मी इक्को पाउँदा ए। अन्न झोली दान वखाउँदा ए। तिन्नां सच मेल मलाउँदा ए। फड़ अगनी भेट चढ़्हाउँदा ए। धुर दा लेखा आप वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी डोर लोकमात गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हत्थ रखाउँदा ए।
पीर पैगम्बर मात आउणगे। गुर अवतार रूप वटौणगे। मेरा धुर दा नाम जपौणगे। सच संदेश इक्क सनौणगे। कर के देही खेल खलौणगे। बण नरेश हुक्म वरतौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी मात कमौणगे। साची करनी मात कमावणगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर फेरा पावणगे। धुर संदेस इक्क सुणावणगे। बण कातब लेख लिखावणगे। शास्त्र सिमरत वेद पुरन, गीता ज्ञान अंक बणावणगे। अञ्जील कुराना कर परवान, मसला हक़ हक़ सुणावणगे । गुरू गुरू गुरदेव अगम्मी बाण, तीर निराला इक्क चलावणगे। लालच दे के जीव जहान, सोहणी रीती मात वखावणगे। मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ बणा मकान, सोहणा बंक वड्डिआवणगे। अंदर रक्ख चार जुग दी खाणी बाणी कर प्रधान, सोहणा राह वखावणगे। माया नाल कर पकवान, पक्की तर्हां जगत समझावणगे। सभ तों उत्तम एह खाण, सृष्टी इष्ट दृष्ट एहदे विच्च वखावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावणगे।
धुर प्रसाद पिआ हस्स, प्रभ अग्गों आख सुणाईआ। वेखीं प्रभ मैनूं होर किसे ना पावीं वस, वास्ता तेरे नाल रखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मैनूं लाए हत्थ, उस हत्थ विच्चों तेरा रस आपणे मुख लगावांगा। उह तेरे वस मैं ओन्हां वस, फिर भी वास्ताा तेरे अग्गे पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवावांगा।
दर तेरे सीस नवावांगा । अलक्ख अगोचर इक्को संग निभावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दे के संग, लग्गी तोड़ निभावांगा। सृष्ट सबाई कर के नंग, चारों कुण्ट खेल करावांगा । फिरे दरोही विच्च वरभंड, ब्रह्मण्डी नाद वजावांगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया घर घर होए घमंड, माया ममता मोह वधावांगा। गुर मरयादा कर के भंग, भंगढ़ा आपणा फेर वखावांगा। साध सन्त पंडत ब्रह्मण मुल्लां काज़ी मेरे उत्तों लंघावण डंग, सोहणी कूड़ी वंड वंडावांगा। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, आत्म परमात्म भरम भुलावांगा। मैनूं खा के किसे ना आवे अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द बाहर कढावांगा । मैनूं कहि के गिआ गुजरी चन्द, सच संदेसा इक्क समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवावांगा।
दर तेरे सीस निवावांगा । दोए जोड़ वास्ताा पावांगा। धुर दा साथ इक्क रखावांगा। पुरख अकाल ओट तकावांगा। दीन दयाल दर्शन पावांगा। तोड़ जंजाल जगत, भगत भगवान मनावांगा। मन्दर मस्जिद बेशक मेरी सारे चाढ़्हन रसद, रस्ता सभ दा बन्द करावांगा। बिन पूरे गुरमुख मैनूं खा के कोई ना होवे मस्त, गधेयां वांग सर्ब लिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगावांगा। दर तेरे मंग मंगौदा हां । दोए जोड़ वास्ता पौंदा हां। अन्तर आपणी आवाज़ सुणौंदा हां। जुग चौकड़ी वेख वखौंदा हां। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल तोड़ निभौंदा हां । मन् दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ गुरूदवारे सोभा पौंदा हां। जिन्हां चिर पारब्रह्म पतिपरमेशवर प्रगट हो ना लावें हत्थ, प्रसाद रूप ना मैं वखौंदा हां। बेशक मैनूं रुमालिआं हेठ देण ढक, उप्पर पक्ख्यां चौर झुलौंदा हां। जिंनां चिर मिले ना पुरख समरथ, आपणी भेट ना किसे चढ़्हौंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवौंदा हां।
सुण प्रसाद सच्ची बात, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। तेरा लहणा कोई ना जाणे विच्च परात, भेव अभेव ना कोई खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवण साथ, लोकमात संग निभाईआ। साचा खेल वेखो तमाश, शब्द सुत वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख इक्को रिहा दृढ़ाईआ।
जो किहा पुरख अकाल, धुर दी बात सुणाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दयानिध वडयाईआ । निरगुण चले अव्वलड़ी चाल, लिखण पढ़न विच्च लेख ना कोई बणाईआ।
सचखण्ड बैठ सच्ची धरमसाल, सच प्रसाद तैनूं दए प्रगटाईआ। आ के सुणे मुरीदां हाल, मुशर्द आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तोहे देवे सच वडयाईआ।
सच वड्डिआई आप दवावांगा । निरगुण हे के वेस वटावांगा। रविदास दवारे चल्ल के आवांगा । सच सिँघासण सोभा पावांगा। पाटा चीथड़ उप्पर विछावांगा। बण के मीतल, मित्र प्यार अखवावांगा। कर के ठांडा सीतल, अमृत मेघ बरसावांगा । तूं रखीं मेरी उडीकण, मैं आपणा वेस वटावांगा। भुल्ल ना जाई तरीकण, तरीके नाल समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा।
की प्रभू कार कमावेंगा। जिस वेले रविदास कोल आवेंगा। कवण रूप अनूप वटावेंगा। कवण कूट सोभा पावेंगा। कवण जोत नूर चमकावेंगा। कवण शब्द चोट नगारे लावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, किस बिध आपणा मेल मिलावेंगा।
रविदास चमारे जदों आवांगा। निरवैर निरँकार निराकार अखवावांगा। जोती धार रूप प्रगटावांगा। शब्दी तार नाद इक्क वजावांगा । ब्रह्म ब्रह्माद आप उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हावांगा। स्वच्छ सरूपी हो प्रतक्ख, गृह मन्दर नज़री आवांगा। लै के वस्त इक्क अकथ्थ, घर साचे फेरा पावांगा। अगला मार्ग देवां दस्स, पिछला पन्ध मुकावांगा । सच परसाद तेरा रस, आपणे रस विच्चों प्रगटावांगा। जिस दा कोई गा ना सके जस, शास्त्र सिमरत वेद पुरान भेव ना किसे दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा।
प्रसाद कहे मोहे चाउ घनेरा, प्रभ वज्जे इक्क वधाईआ। नाता जुड़े तेरा मेरा, दूजा नज़र कोई ना आईआ। धन्न भाग मेरा बन्ने बेड़ा, लोकमात आपणे कंध टिकाईआ। मैं वसदा वेखां सोहणा खेड़ा, जिस गृह बह के सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी रक्खां जेरा, चरन कँवल ओट तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर पावे फेरा, आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चे देणी वडयाईआ।
सुण प्रसाद मेरे लाल, हरि लालन दए जणाईआ। सच दवार सोहे सच्ची धरमसाल, श्री भगवान सोभा पाईआ। इक्को खेल करां महान, महिमा कथ अकथ्थ वडयाईआ। रविदास दा लै सुक्का पकवान, सच प्रसाद दिआं बणाईआ। गुरमुख विरले गुरसिख खाण, हरिभगत रसना लैण लगाईआ। खादिआं लेखा चुक्के दो जहान, आवण जावण रहण ना पाईआ। सो प्रसाद मोहे परवान, जो मेरा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ।
प्रसाद कहे प्रभ उह केहड़ा प्रसाद, जो जगत नाल बंधाईआ । जिहनूं खा खा कहण जीव जंत बड़ा सुआद, साध सन्त ख़ुशीआं रहे मन्नाईआ । रसना कहण अज्ज वड्डे होए भाग, सोहणा पेट भराईआ। ऐहो जिहा मिले रोज़ खाज, प्रभ आसा पूर कराईआ। किस बिध चलाया उह रवाज, जगत जीव दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ।
सुण प्रसाद जगत दा जस, जगजीवण दाता आप जणाईआ। नौं दवारे नौं रस नौं खण्ड गई लग्ग, मन वासना ध्यान लगाईआ। माया ममता रसन प्यार करन हज्ज, हुजरा हक़ ना कोई वखाईआ। मिट्ठा रस सृष्ट सबाई लए छक, सिकवा अंदर ना कोई मिटाईआ। गुर प्रसाद कह के करन आपणा हक़, हकीकत विच्चों सार किसे ना आईआ। बिन भोग लगाया विच्चों हिस्सा कढ्ढ के लैण रक्ख, आपणी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर किसे नज़र ना आवे प्रतक्ख, जाहर ज़हूर नूर ना कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दिता समझाईआ।
परसाद कहे उह वेला केहड़ा, प्रभ देवें माण वडयाईआ। लोकमात चुक्के झेड़ा, खैहड़ा दएं छुडाईआ। नज़री आवें नेड़न नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरां, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया चुके झेड़ा, झंजट रहण कोई ना पाईआ। इक्को मन्दर इक्को गुरूदवार प्रभू तेरा, श्री भगवान नज़री आईआ । उस गृह लग्गे मेरा डेरा, घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच देवां समझाईआ ।
सुण प्रसाद कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। रविदास दवारे खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। पिछला लेखा जाणे जीव जहान, परम पुरख परदा लाहिंदा। वेद व्यासा दे के गिआ ब्यान, नारद मुन समझाइंदा। कवारी कन्या जम्मया बाल, पूत सपूता आप अखवाइंदा। धुर दा बण वड्डा विदवान, बोध अगाधा लेख जणाइंदा। मछन्दरी वेख नैण सरमाण, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा । किधरों आया अगम्मी बाल, रूप अनूप कवण वखाइंदा। वेद व्यास कर प्रनाम, माता कह के सच सुणाइंदा। सप्त रिखी होया मेहरवान, नौका नईआ सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा।
वेद व्यास फड़ के लोटा, आपणा कदम उठाईआ। बणया बाल ना वड्डा ना छोटा, उच्चा लम्मा समझ किसे ना पाईआ। ढाई गज तेड़ बध्धा धोता, दुपट्टा लाल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वडयाईआ। वेद व्यास फड़ कर्मंडल, डोरी हत्थ उठाईआ। वेख ब्रह्मांड धुर दा मण्डल, आपणी ख़ुशी मनाईआ। मस्तक लगाया अगम्मी चन्दन, तिलक ललाट रुशनाईआ । मिल्या मेल अगम्मी नंदन, अनन्द विच्च समाईआ। कर के आपणी बन्दगी बन्दन, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ ।
वेद व्यास चल्लया अग्गे, आपणा कदम उठाईआ। अग्गों आए शेर बग्गे, पंज रूप वखाईआ। जन्म दे दिसण भाई सके, भईआ रूप वटाईआ। जिन्हां लग्गे मस्तक टिक्के, सोहणा रंग वखाईआ। सभ तों पहला किहा निक्के, की तेरी वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ।
वेद व्यास कहे मैं दस्सां एक, इक्को वार जणाईआ। पहली वार तुसां मैनूं लिआ वेख, दूजा नज़र कोई ना आईआ । इधर तक्को उह माता मेरी अचनचेत, पिता रूप ना कोई वखाईआ। जिस दे जम्मया पेट, जन्म वाली समझ कोई ना पाईआ। आपणा आप लिआ लपेट, उठ के तुरया पान्धी राहीआ । पुरख अकाल अगम्मी खेले खेल, ख़ालक ख़लक वड्डी वडयाईआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, चक्कर चिहन ना कोई जणाईआ। सप्त रिखीआं कीता हेत, सच संदेसा गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वडयाईआ।
शेर कहण उह माता चंगी, जिस मिले माण वडयाईआ। साडी किस्मत तैथों मंदी, जंगल जूह बेले फेरा पाईआ । असीं वेख्या किनारे नदी, बेड़ा आपणा रही टिकाईआ। जो आर पार करके हद्दी, सोहणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ।
शेरां अंदर आया ध्यान, अंदरे अंदर मिले वडयाईआ। किरपा करे श्री भगवान, सोहणी साडी बणत बणाईआ। एहो जिहा बाल जे साडे घर जन्मे आण, दो जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रचाईआ।
वेद व्यास अन्तरगत गिआ बुज्झ, सभना सच सुणाईआ। केहड़ी करनी गए रुझ, नीती विच्चों बदलाईआ। तुसीं शेर हो के मारो भबक भुब्ब, उच्ची कूक सुणाईआ। सभ तुहानूं जावण झुक, आपणा सीस निवाईआ। तुहाढ्ढी सोहणी लग्गे बग्गी मुच्छ, मुखड़े उत्ते सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ ।
पंजे कहण नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी सानूं की गिआ हो, सोच समझ रही ना राईआ। किधर गिआ साडा मोह, मुहब्बत कवण रखाईआ। किस बिध नारी रूप जाईए हो, जामा आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दए समझाईआ।
सच संदेसा दे के एक, वेद व्यास जणाइंदा। अन्तर आत्म लउ वेख, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सर्ब स्वामी इक्को टेक, रघुनाथ इक्क वडिआइंदा। साहिब नाल करो हेत, मित्र प्यारा सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी बदलणहारा भेस, वेस अनेका रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाइंदा।
निक्का शेर खोल्ह के अक्ख, वेद व्यास वल तकाईआ । किवें प्रगट होइउँ प्रतक्ख, साख्यात नज़री आईआ। भेव आपणा खोल्ह दस्स, मछोदरी केहड़ी माईआ। झीवर कन्या हो के वस, मलाह बेटी जन्म दवाईआ। सप्त रिखी गए नट्ठ, आपणा पल्लू छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे दृढ़ाईआ ।
वेद व्यास कहे मैं दस्सां बात, बातन दिआं जणाईआ। जिस दिती मेरी ज़ात, सो मेरा ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा साथ, सगला संग निभाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वेख वखाईआ। दो जहानां पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह करे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
शेर कहण पंज उठा पंजा, इक्को वार जणाईआ । वेद व्यास तूं सिरों दिसें गंजा, जटा जूट ना कोई वडयाईआ। बचन इक्को तैथों मंगा, सच सच दे समझाईआ। कवण वेले मिले सूरा सरबन्गा, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। जिस दे घर इक्को वज्जे मरदंगा, ढोलक छैणा नज़र कोई ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गावे छन्दा, ढोला सिफ्त सालाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो लक्ख चुरासी नाल हंडा, ना मरे ना जाईआ। साड्डी ओस नाल पवे गंढ्ढा, नाता सके ना कोई तुड़ाईआ। वेद व्यास किहा सुणो सच पारब्रह्म पतिपरमेशवर निरगुण सरगुण होए बन्दा, बन्दगी आपणी दए जणाईआ। दो जहानां नूरी चन्दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। ख़ुशीआं विच्च सति धर्म दा फड़ के खण्डा, इक्को रंग चमकाईआ । लक्ख चुरासी जीव जंत वेखे गंदा, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां देवे उच्चा डण्डा, चौथे पद आपणे घर बहाईआ। दीन दयाल हो बख्शंदा, मेहर नज़र उठाईआ। अंदर वड़ के पावे ठंडा, अगनी तपत बुझाईआ। आसा मनसा पूरी करे मंगा, जो बैठे ध्यान लगाईआ । निक्कयां नालों कहे वड्डा, मैं इक्को वार सुणाईआ। पुरख अबिनाशी जे पहली वार देवे सद्दा, अद्धा निउँ के सीस निवाईआ। दूजा कहे मैं फड़ के पाड़ां उहदा झग्गा, चोली सोहणी ना कोई वखाईआ। तीजा कहे मैं वेखां उहदिआं हड्डां, तन माटी नज़री आईआ। चौथा कहे मैं चरनां विच्च ढठ्ठां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पंजवां कहे मैं निक्का हो के उहदी सोहणी गोदी वसां, वास्ताा आपणे नाल रखाईआ। दर्शन करां आपणीआं अक्खां, लोचण नैणां वांग चमकाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वडयाईआ।
वेद व्यासा कहे सुणो शेर, शेर शेरां वांग जणाईआ। परम पुरख परमात्मा कलिजुग अन्तम आवे फेर, फेरा आपणा इक्क वखाईआ । जिस नूं कहन्दे बबर केहर, केहरां नालों केहर हो दलेर वेस वटाईआ । लहणा देणा दए नबेड़, लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ ।
छोटा कहे मैं सुणी बात धुर प्रसाद, हौली हौली जणाईआ । श्री भगवान घर औणा रविदास, चमरेटे दए वडयाईआ। ओथे कम्म कोई ख़ाश, जिस दी लिख्त ना कोई लिखाईआ। उस दे कोल वस्त अगम्मी होणी साथ, सच प्रसाद आपणा लै के आईआ। ओन्हां देणी दाद, जिन्हां लेखा आपणे लेखे पाईआ। वेद व्यास किहा मार आवाज़, सुणो सच दिआं सुणाईआ । पंजां पंजां देवे दात, इक्क दो मिले वडयाईआ। सोहणी बणा के आपणी भात, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। आत्म परमात्म दे के खाज, भरपूर दए कराईआ। मार के इक्क आवाज़, धुर विछड़े लए मिलाईआ । ब्राह्मण कहार दे के अवाज़, घुमिआर ख़ुशी कराईआ। डोली डण्डे रस्से देवे लाग, सोहणा मुल्ल पुआईआ। लाड़ी वेख नक्क नत्थ सुहाग, साचा कन्त मिलाईआ। पंज शेर ओस वेले जाणा जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जन्म विच्च जन्म ना होवे कर्म विच्च कर्म ना होवे करे खेल तमाश, वड वड्डा बेपरवाहीआ । शब्दी शब्द होए मुहताज, शब्दी पूरी करे आस, ख़ाहश शब्द विच्च रखाईआ। घर सद्दे दर रविदास, बण दास ख़ुशी मनाईआ। थोड़ी जेही खवावे तुहानूं भात, बिन तत्तां मुख पवाईआ। निरगुण हो के आप, निरगुण तुहाढ्ढे लेखे लाईआ । ओस वेले ख़ुशी नाल कहणा बाप, पिता पुरख तेरी सरनाईआ। चौथा कहे मैं मन्नां इक्को साक, दूजा नज़र कोई ना आईआ । पंजवां कहे मैं फड़ लैणां हाथ, घुट के आपणे हत्थां विच्च दबाईआ । हुण नहीं छड्डणा तेरा साथ, झल्ली ना जाए जुदाईआ। श्री भगवान शब्दी धार जाए आख, सोहणा राग अलाईआ। वेद व्यासा वेखे मार झात, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। परम पुरख परमेशवर किस बिध रक्खे याद, किताब हत्थ ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
सुण के बचन अगम्मी धुर, धुन वज्जदी सोभा पाईआ। ओधरों ब्राह्मण खोल्ह मुन, आपणे नैण उठाईआ। किस नाल कवण करे गुण, गुण नेत्र नज़र ना कोई वखाईआ। जे कोई लभ्भे मैं बणा के जजमान चोटी लवां मुन्न, ख़ाली हत्थ फिराईआ। जो मेरे कोल आ जाए भुल्ल, गृह जावे रोंदा मारदा धाहींआ। मेरा भंडारा जावे खुल्ह, झोली भरी नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
ब्राह्मण वेख आत्म अन्तर, रविदास रिहा सुणाईआ। किथों लग्गी तैनूं बसन्तर, तृखा रही तपाईआ। गुरदेव स्वामी जीव मंतर, नमो सति वडयाईआ। जिस दा लेखा जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी रचन रचाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, परदा सके ना कोई लुकाईआ। खेले खेल गगन गगनंतर, दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
ब्राह्मण कहे सुण रविदास, मैं आपणी नीती दिआं जणाईआ । चार कहारां कोल आया ख़ास, पल्लू सभ दे ख़ाली गिआ कराईआ। घुमिआर कोल जेहड़ी दात, जोड़ा चुक्क के आपणी गठड़ी बंधाईआ। होर जेहड़े सज्जण साक, सारे ठग्ग के खाईआ। गंगा माता दे धरवास, तेरा कंगण लै के आईआ। जे राजा ना हुंदा बदमाश, फिर मेरी वज्जदी
रहन्दी वधाईआ। वेख मेरा खेल तमाश, मैं सभ दा भला तकाईआ। डोली वाली लाड़ी दे वेख नत्थ बलाक, मेरा मन गोते खाईआ। किस वेले मेरा पवे हाथ, ज़ोर आपणा दिआं वखाईआ। एह केहड़े पंज जेहड़े ओहले करदे गल्ल बात, अक्खां विच्च नज़र ना आईआ। किथे बैठा पुरख अबिनाश, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। मैं उहदी रक्खां आस, जे कुछ मेरी झोली देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।
साहिब पुच्छे रविदास की, कौण सोभा पाईआ । रविदास किहा जी, एह साहिब तेरी वडयाईआ। साहिब किहा वंडां वंड साढे तिन्न हत्थ सीं, सभ दी दात झोली पाईआ। रविदास कहे तेरी मेहर अमृत मींह, मेघ दे बरसाईआ । भगवान किहा की शेर बणे धी, वेद व्यासा झट्ट देवे गवाहीआ। साहिब प्रभू एह ठीक, पिछला लहणा दए जणाईआ। शेर कहण असां मंगी भीख, झोली इक्को अग्गे डाहीआ। तेरे नाल मिलण दी रक्खी उडीक, सच वक्त दे सुहाईआ। रविदास कहे प्रभ चरन करो प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सच सच दए दृढ़ाईआ।
पंजे कहण प्रभ प्रीती गई लग्ग, सरन तेरी सरनाईआ। सानूं मात जन्म दवौणा जग, जगदीशर तेरे हत्थ वडयाईआ। जन्म जन्म दी बुझे अग्ग, तृसना रोग मिटाईआ । तेरा दर्शन कर के अज्ज, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। जन्म जन्म दी पार होवे हद्द, कर्म कर्म दा रोग गवाईआ। साडे नाल लडौंणा लड, आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ।
रविदास किहा झुकाओ सीस, चरन कँवल सरनाईआ। किरपा करे मेरा जगदीश, जगदीशर हत्थ वडयाईआ । माण दवाए नीचां नीच, ऊँचो ऊँच रूप नज़री आईआ। जो लंघ के आया एहदी दहिलीज़, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ।
श्री भगवान कहे सच रविदास, पंजां दिआं वडयाईआ। वेद व्यासा लेखा लिखे खास, लहणा देणा आपणा रिहा भुगताईआ। पंजां दी इक्क जमात, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
निक्का शेर मार के चीक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जो किहा प्रभू सो ठीक, सच तेरी वडयाईआ। तेरे दर तों मंगाँ भीख, भिच्छया इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी गोद बहाईआ ।
पारब्रह्म कहे अबिनाश, दीन दयाल दया कमाईआ। कलिजुग अन्तम रक्खां पास, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ । देवां वड्डिआई धरत धवल उप्पर आकाश, आकाश आकाशां विच्चों
आपणा नूर दरसाईआ। पूरब जन्म लहणा देणा करां रास, मेहर नज़र उठाईआ। ओधरों रविदास अर्ज़ कीती ख़ास, ख़ाहश आपणी नाल मिलाईआ। छोटी सपुत्री आई भाज, रविदास रही जणाईआ। पिता अज मैं दर्शन कीता जिस दे सीस उत्ते अगम्मी ताज, पंचम मुख सुहाईआ। कोटन कोट गुरू अवतार पीर पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव उस दे चरन करन अरदास, सजदा सीस रहे झुकाईआ। शब्द अगम्मी वड सुरीली उहदी आवाज़, तन्दी तन्द सतार किसे ना बाहर कढ्ढाईआ। मैं आखिआ मैं पुछां आपणे बाप कोलों राज़, जो पाणा गंढ्ढ के आपणा यार मनाईआ। जिस दे कोल आर रंबी सच्चा साज, कच्चे तन्द गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ ।
रविदास कहे सुण सपुत्री, सच सच सच दिआं दृढ़ाईआ। एह धार धुरदरगाहों उतरी, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। मेरी एसे साहिब सुहाई रुत्तड़ी, रुत्त आपणे नाम महकाईआ। दर आया वेख के कोहड़ी चमड़ी, मेरे पाटे चीथड़ उत्ते डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
बच्ची कहे सुण पिता कर ध्यान, हौली जेही जणाईआ। उह इक्को वार देवे इक्क ज्ञान, इक्क आपणे नाल मिलाईआ। मैं वेख्या ओथे लोड़ नहीं पढ़न दी वेद पुरान, शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान कम्म किसे ना आईआ। मुल्लां शेख़ मसाइक पंडत पीर फ़कीर सर्ब सीस निवाण, उप्पर अक्ख ना कोई उठाईआ। तू ही तू ही राग गाण, मैं ममता डेरा ढाहीआ। मैं वेख के होई हैरान, प्रभ निक्का जिहा किड्डी वड्डी रचन रचाईआ। जग नेत्र खोल्ह के वेख्या नज़र ना आया निशान, बैठा मुख छुपाईआ। अंदर वड़ के मैं बोल बोलिआं बिनां ज़बान, इक्क आवाज़ सुणाईआ। कर किरपा मेरे भगवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ । झट पट नूरी दीपक जोत जगी महान, इक्को वार डगमगाईआ। जां तक्कया भगत भगवान कट्ठे बहि के ख़ुशी मनाण, सेजा इक्को इक्क सुहाईआ। बापू तेरे सुक्के टुकड़यां दा वेख्या पकवान, दो जहान खाधिआं मुक्क कदे ना जाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर सारे मंगदे दान, देवणहारा दाता इक्को नज़री आईआ। ओहन्हां मैनूं किहा तेरे बाप दा वड्डा खानदान, शाह पातशाह शहनशाह सारे सीस निवाईआ। वड्डे वड्डे शेर जिस दवारे बैठे आण, नेत्र अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। किणका किणका खा के ओन्हां आया ज्ञान, वेद व्यासा लेखा याद कराईआ। कर बेनन्ती मंगण दान, सीस जगदीस भेट चढ़्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ ।
रविदास किहा पुतरी तेरा ठीक कहणा, प्रभ दिती माण वडयाईआ। सोहे नेत्र जिन्हां दर्शन कीता नैणां, अक्ख प्रतक्ख ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर प्यार सदा जग रहणा, दूजा संग ना कोई निभाईआ। सच संदेस तैनूं कहणा, कहि के दिआं सुणाईआ । एन्हां संग सदा बहिणा, जिन्हां विच्च मेरा पतिपरमेशवर रिहा समाईआ। अग्गे लेखा होर देणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड वंडाईआ । बच्ची कहे की प्रभ खेल, सच दे समझाईआ । किस बिध होवे अगला मेल, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। ठाकर
मिले सज्जण सुहेल, सोहणा रूप वटाईआ। वसणहारा सद नवेल, घर सज्जण फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वडयाईआ।
रविदास कहे प्रभ साचा दया कमावेगा। निरगुण निरवैर वेस वटावेगा । लेखा पेख पूर करावेगा। ब्रह्मण गौड़ा नाम प्रगटावेगा। सम्बल डेरा इक्को लावेगा। निरगुण जोत जोत रुशनावेगा। शब्द नाद चोट सुणावेगा। बोध अगाध भेव खुल्हावेगा। साजण सच सच बण, साची सेव कमावेगा। प्रगट हो पुरख समरथ, महिमा अकथ्थ कथ दृढ़ावेगा। सन्त सुहेले लए रक्ख, गुरमुख आपणी गोद बहावेगा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, परदा अगला पिछला लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा।
साची करनी प्रभ कमावेगा। भेव अभेदा आप खुल्हावेगा । अछल अछेदा वेस वटावेगा । अचरज खेले खेडा, समझ कोई ना पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगावेगा। साचा रंग प्रभ रंगाएगा। जन भगतां दया कमाएगा । हो प्रितपाल वेख वखाएगा । दर दवारा इक्क सुहाएगा । गढ़्ही चमकौर डेरा लाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण ताण आप दृढ़ाएगा।
माण ताण प्रभू दवौणा एं। अचरज खेल खलौणा एं। शब्द सुत इक्क प्रगटौणा एं। अबिनाशी अचुत फेरा पौणा एं । माता गुजरी गोद सुहौणा एं। तेग बहादर माण दवौणा एं। नूर आपणा विच्च टिकौणा एं। गोबिन्द धार विच्चों गोबिन्द आप प्रगटौणा एं। शब्द खण्डा इक्क चमकौणा एं। ब्रह्मण्डां खोज खुजौणा एं। जेरज अंडां वेख वखौणा एं। उत्भुज सेतज डेरा ढौणा एं। जल थल महीअल आप समौणा एं। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले परबत फोल फुलौणा एं। गृह मन्दर महल्ल अट्टल आप सुहौणा एं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा वेस आप धरौणा एंं।
सच्चा वेस आप धरावेगा । सुत दुलारा इक्क प्रगटावेगा। अबिनाशी अचुत खेल खलावेगा। बणा के आपणा धुर दा पुत, गोबिन्द सीस जगदीस छत्तर सीस झुलावेगा । सैहज सुभाउ गोदी चुक्क, अञ्जण इक्को इक्क सुहावेगा । उजल कर के मुख, मुख मुखड़े नाल वड्डिआवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा।
साची करनी गढ़्ही चमकौर, हरि करता कार कमाईआ। वेखणहारा करके ग़ौर, गहर गम्भीर वड्डी वडयाईआ। पंजां हत्थ विच्च फड़ के डोर, नाता साचा दए जुड़ाईआ। इक्क इक्क नाल जोड़, जुझार अजीत मेल मिलाईआ। आपणा मंतर दस्स के फोर, फुरना अगला दए वखाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाल पतिपरमेशवर तेरी लोड़, दूजा संग ना कोई निभाईआ। सच प्रीती सचखण्ड दवारे जोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ।
गृह वेखे चढ़्ह के धुर दे घोड़, वागाँ इक्को वार भवाईआ। दीनां बंधू तेरी लोड़, बंधप मात दे तुड़ाईआ। अबिनाशी करते किहा अगला खेल होर, समझ किसे ना पाईआ। हौली हौली सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस दए तोर, बच्चिआं नाल सोभा पाईआ। अन्त काल पतिपरमेशवर निरगुण आपे जाए बौहड़, बौहड़ी सुणे मात दुहाईआ। उधर पंजां शेरां पाया शोर, रविदास दवारे रहे कुरलाईआ । चार कहार पंजवें रहे लोड़, वाजां मार मार जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
सच वड्डिआई देवे माण, मन ममता मोह चुकाइंदा। जिस उप्पर किरपा करे भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म दे दान, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। सभ दा लेखा देखे जहान, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा।
पंजे शेर निवावण सीस, नेत्र नैण नीर वहाईआ। किरपा कर प्रभू जगदीश, घर तेरी ओट तकाईआ । वेद व्यासा लेखा ठीक, ठीकर कूड़ा दए भन्नाईआ। तेरी रक्खी इक्क उडीक, नेत्र नैण तरसाईआ। साडी कर काया ठांडी सीत, अगनी तत्त बुझाईआ । अमृत पीवे ला के झीक, निझर झिरना दे झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे वडयाईआ।
रविदास कहे पंजे लावो पंजा, पंज पंजां लेख चुकाईआ। वेद व्यास वेखे सिरों गंजा, नारद इशारे नाल उठाईआ। प्रभ दा खेल लग्गे चंगा, सोहणी बणत बणाईआ । मिले जन्म मूंहो मंगाँ, पंज तत्त सोभा पाईआ। करे खेल सूरा सरबन्गा, शहनशाह दाता इक्क अखवाईआ । वंडणवाला धुर दीआं वंडा, सोहणी वंड कराईआ। देवे वडयाईआ विच्च वरभंडां, माणस रूप वखाईआ। गुरमुख लक्ख चुरासी विच्च कदे ना होवे गंदा, गंदगी विच्च ना कदे समाईआ। जद आवे प्रभ दा बन्दा, बन्दगी विच्च रखाईआ। न्ी पुरुष प्रभ नूं इक्को जेहा चंगा, वड्डा छोटा नज़र कोई ना आईआ। जिन्हां देवे परमानंदा, निज आत्म करे रसाईआ। तिन्हां लेखा चुके हँ ब्रह्मा, ब्रह्म पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। पूरब कर्म वेख कर्मा, निहकरमी फोल फुलाईआ। नाता तोड़े वरनां बरनां, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल जिस जन लाए आपणे चरनां, चरनोदक मुख चुआईआ। उस खुल्हे हरना फरना, निज नेत्र नर हरि नज़री आईआ । भौ चुक्के मरना डरना, भयानक रंग ना कोई वटाईआ। साहिब सतिगुर सरना इक्को पड़ना, साची सिखिआ दए समझाईआ । सच दुआरे धुर दे वड़ना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। अन्तम जोती जोत रलना, पंज तत्त नाता जगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
रविदास कहे सुणो भाई शेर, प्रभ दी शरअ दिआं समझाईआ। जिस उप्पर करे आपणी मेहर, ओस दूजी लोड़ रहे ना राईआ । सारे मिल के एनूं लवो घेर, प्रेम प्रीती
घेरा पाईआ। आपणा लहणा देणा लवो निबेड़, हक़ हकीकत आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच देवे वडयाईआ।
पंजां शेरां सिक्खया सबक, रवीदास दिता समझाईआ। निवा के सीस मारी भबक, तुध बिन भवजल पार कवण कराईआ। असीं सारे रहे तबक, भय भौ रिहा सताईआ । साडी करनी विच्च रहे ना फरक, फैसला तेरे अग्गे रखाईआ । लेखा लिख बिनां हरफ़, अलफ ये ना कोई वडयाईआ । तेरे घर इक्को जेहा माण नार मरद, मर्द मरदाने तेरी बेपरवाहीआ। पूरब जन्म दा साडा कज़, मकरूज़ हो के देणा चुकाईआ। आपणा पूरा करनां र्फ्ज़, फैसला हक़ हक़ सुणाईआ। साहिब सुलतान तेरे अग्गे अर्ज़, अरज़ोई इक्को वार सुणाईआ । तेरा खेल सदा असचरज, अचरज रीती आपणी इक्क रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वडयाईआ।
श्री भगवान बोल्लया हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। पंजां देवां धुर दा हक़, सभ दी झोली पाईआ। कलिजुग अन्तम रक्खे आस, वेला वक्त सुहाईआ । माणस जन्म देवे दात, पंज तिन्न नाता जोड़ जुड़ाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, आत्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सोहणा बणावे आपणा साथ, सगला संग रखाईआ । लेखा चुका चुमार रविदास, चार कहारां जोड़ जुड़ाईआ। पंजवां मित्र रक्खां साथ, सोहणी बणत बणाईआ। ब्राह्मण पूजा वेखां रास, चाली चाली होए सहाईआ । पंज घुमिआरां दे के दात, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। डोले वाली लाड़ी बणा के साथ, सोहणा संग वसाईआ। डोली बहा के साचे घाट, पत्तण इक्को दिआं जणाईआ। वंझां डंडिआं मुक्के वाट, रॅसिआं गंढ खुल्हाईआ । परदा खोल्ह देवां ताक, मुख नकाब देवां उठाईआ। कट्ठी करके इक्क जमात, रविदास सपुतरी सोभा पाईआ। उस दी सुण इक्क अवाज़, धुर दी लवां अंगढ़ाईआ । सभ दी पूरी करे ख़ाहश, ख़ाहश आपणी नाल रलाईआ। अगला चले खेल तमाश, अचरज धार बंधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
चाली चाली विच्चों कहण चाली बीस, चारों कुण्ट सुणाईआ। वेखो लेख चुक्के बीस बीस, बीस बीसा फेरा पाईआ। जिस दा कलमा इक्क हदीस, हज़रत करे पढ़ाईआ। जिस दा मुकामे हक़ ठीक, परवरदिगार डेरा लाईआ। जिस नूं कहन्दे लाशरीक, शहनशाह दाता नूर ख़ुदाईआ । जिहड़ा सचखण्ड दस्से इक्क प्रीत, प्रीतीवान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।
बीस कह मेरा पिछला लहणा, परोहत पंडत रिहा चुकाईआ । हरि संगत विच्च मिल्या बहिणा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। बीस लेखा अजे लैणा, सके ना कोई मुकाईआ। ब्राह्मण दब्बआ कढ्ढे गैहणा, धरनी धरत धौल फोल फुलाईआ। वेला आया अन्त मीटण वाला नैणां, नाता लोकमात तुड़ाईआ । पिच्छों सभ ने कहणा, ब्राह्मण करदा रिहा चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल वखाईआ।
अंदरों रविदास रिहा तक्क, नेत्र नैण तकाईआ। वेखो सभ नूं मिलदा हक़, हकीकत सभ दी झोली पाईआ। जिन्हां नूं अजे रैहंदा शक़, ओन्हां दे शक़ देवे कढ्ढाईआ । जिस वेले पंज तत्त काया कीती फक्क, बिस्तरे गोल देवे कराईआ। बेशक अग्गे सचखण्ड लवे रक्ख, लोकमात करे जुदाईआ। प्रभ का खेल जगत जहान जीव ना हस्स, हस्सीआं विच्च मखौल ना कदे उडाईआ। जिस साहिब दे हत्थ नत्थ, चारों कुण्ट दए भवाईआ। फरकण ना देवे किसे अक्ख, फुरने विच्च मेटे सर्ब लोकाईआ। उस दा किआ कोई देवे दस्स, समझणवाला समझ ना कोई रखाईआ। कर किरपा जे मेहर करे पुरख समरथ, डुब्बदे पाथर लए तराईआ। ओधरों पंजां शेरां खोल्ह अक्ख, नेत्र नैण रहे उठाईआ । प्रभ साडा लहणा देणा दस्स, बीस बीसा नेड़े आईआ। पहला जन्म देणा हक़, हकीकत तेरे कोल सके ना कोई छुपाईआ । अजीत जुझार आवण नट्ठ, बण के पान्धी राहीआ। तेरा सोहणा बणया साथ, गोबिन्द जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्क वर, साहिब तेरी सरनाईआ।
रविदास कहे उह नहीं रविदास, जिहड़ा पाणा गंढ के वक्त लंघाईआ। हुण कलम दवात मेरे पास, दो जहानां लेख लिखाईआ । जेहड़ी सेवा किसे नहीं लभ्भी खास, गुर अवतार पीर पैगम्बर थोड़ा थोड़ा गए समझाईआ । परम पुरख पतिपरमेशवर निरगुण हो के किसे ना चल्लया साथ, दिवस रैण बण के पान्धी राहीआ। जो आया सो उसे दा करके गिआ पाठ, दोए जोड़ सीस निवाईआ । खाली झोली मंगदे गए दात, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे वरगा किसे दा ना बणया साक, सज्जण बण के आपणी उंगली लाईआ। एह आर पार किनारा घाट, जिस दे नाल लेख रिहा बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।
रविदास कहे कूकदी शाही, शहनशाह सेवा लाईआ। ज़बानी नहीं लिख के दिआं गुआही, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दवारे चलदे चलदे तरे राही, डोली वाले कहार पंजवां यार नाल रलाईआ। ओस दर ते बेपरवाही, बेअन्त नूर ख़ुदाईआ । उह साहिब धुरदरगाही परवरदगार नूर अलाही सचखण्ड वसे साची थाई, सच सिँघासण डेरा लाईआ। कलिजुग अन्त आ के पकड़े बाही, निरगुण आपणा फेरा पाईआ । सदा सुहेला हो के देवे सिर ठंडीआं छाईं, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जिन्हां मिल्या तनका राई, उह उच्ची कूक कूक कूक गए सुणाईआ। साड्डा संग करे बण के पान्धी राही, रहबर दाता आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ। रविदास कहे उह सुणो पिछले संगी, सगला संग निभाईआ । एहो दात जुग जुग जन भगतां मंगी, प्रभ देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ । नाम भंडारिउँ कदी औण ना देवे तंगी, तोहफा आपणे घरों पहुंचाईआ। गुरमुख कंड होण ना देवे नंगी, पुशत पनाह हत्थ आपणा दए टिकाईआ । प्रभ वड्डिआई जिस टुट्टी गंढी, विछड़यां लए मिलाईआ। दर औण ना देवे कोई पखण्डी, भेखीआं दए दुरकाईआ। सोभावन्त गुरमुख नार सुहागण चंगी, चंगी तर्हां वडयाईआ। मनमुख कूड़ कुड़िआरी फिरे दुहागण रंडी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ।
रविदास कहे सुण भाई मीत, सच दिआं सुणाईआ । उह किसे हत्थ नहीं औंदा मन्दर मसीत, शिवदवाले दोहरे मट्ठ रहे कुरलाईआ । परम पुरख दी अचरज रीत, अगम्मी धार जणाईआ । जो अंदरों होवे उस दे नज़दीक, दूर दुराडा चल के आवे माहीआ। सच बंधाए चरन प्रीत, कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोभावन्त सोहणी बणत बणाईआ।
सोहणी बणत बणाए आप, हत्थ रक्खे वडयाईआ। दो जहानां माई बाप, पिता पुरख अकाल अखवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए जाप, अंदर बाहर ध्यान लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ। रविदास कहे प्रभ शेरां आया वक्त, धुर दा लेखा दे समझाईआ । की नाता बणया जगत, कवण पिता कवण माईआ। कवण बन्दू कवण रकत, कवण लेखा लेखे पाईआ। कवण धार कवण आए परत, कवण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वडयाईआ।
रविदास सपुत्री कहे मैनूं आई याद, सच दिआं सुणाईआ। ओन्हां अंदरे अंदर करी फ़रयाद, वेद व्यास भेव खुल्हाईआ। धुर दी सुण इक्क आवाज़, अगम्मी नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। दस्स सपुत्तरी की सुणिआ कन्न, रसना दे जणाईआ । बच्ची कहे मैं लिआ मन्न, जो धुर दा खेल वखाईआ । शेरां किहा सानूं मिले नारी तन, पंज तत्त वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वडयाईआ ।
रविदास कहे प्रभ लिखा के सच्च, सच सच दृढ़ाईआ। पंज तत्त काया माटी कच्च, गगरीआ नज़री आईआ। निरगुण अंदर गिआ रच, सरगुण सोभा पाईआ। नेत्र लोचण लाए अक्ख, आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रंगाईआ। पंज शेर शब्दी धार, साची मंग मंगाईआ। माणस जन्म विच्च संसार, सच दए समझाईआ। समझ ना पाई बण गवार, परदा ना कोई उठाईआ। वीह सौ तिन्न बिक्रमी रक्खी याद, साल सतारां पहले दए जणाईआ। छोटी बच्ची मार अवाज़, आपणे कोल लिआं बठाईआ। सिर तों फड़ के खोल्लया राज़, निक्के निक्के वाला रिहा खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
निक्का शेर निक्की बच्ची, बचपन इक्क वखाइंदा। पूरब जन्म दी धुर दी सच्ची, नाता आप बंधाइंदा। पहलों खेल वखाया अक्खीं, दादी पोती आप समझाइंदा । जेठ महीना फड़ के लक्खीं, सोहणी ठंड वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा।
पहले शेर दिउ वधाई, वाहवा साहिब हत्थ वडयाईआ। कन्नया जसबीर प्रीतम सिँघ
दी जाई, सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। बीबी छिन्दो सोहणा लेख लखाई, परदा उहला आप चुकाइंदा । आत्मा सिँघ दिउ वधाई, जिस दी आत्मा परमात्मा आपणे नाल रलाइंदा । तीजा लेखा दए समझाई, तृप्त तृष्ना लोकमात गुआइंदा । शान बेटा कहि सुणाई, राम सिँघ जगत पिता अखवाइंदा। चौथे शेर महिंमा चुके, चुकावणहार दया कमाईआ। पिछले लेखे पूरब मुक्के, मुफ्त दया कमाईआ। अगले पिछले बंधन टुट्टे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाईआ । उजल करे मात मुखे, सोहणी दए वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
मेहर नज़र करे अतीत, हरि करता वड वडयाईआ। काया करे ठंडी सीत, मुख अमृत धार चुआईआ । दयावान सदा जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। देवे माण मन मनजीत, पिता अरजन सिँघ अखवाईआ। सदा सदा प्रभ दी अचरज रीत, कोई समझ ना सके राईआ। पंजवां कहे मेरा लेख दस्स ठीक, मेहरवान मेरे गुसाईंआ । अग्गे वेला दिसे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हउं कीटां दे कीट, शाह पातशाह तेरे हत्थ वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच आपणा रंग रंगाईआ ।
पंजवां कहे रविदास कुछ दस्स, दह दिशा वेख वखाईआ। मेरी अजे ना खुल्ल्ही अक्ख, नेत्र नैण नूर ना कोई चमकाईआ। पिछला पूरा करे हक़, प्रभ मेरा बेपरवाहीआ। जे मेरे खाली हत्थ, आपणे कोलों देवे वरताईआ। क्यों पिच्छे रिहा छड्ड, खैहड़ा मात चुकाईआ। मेरा नेत्र रोवे अक्ख, अक्खीआं देण दुहाईआ। कवण वेले प्रभ मिले हस्स हस्स, सोहणा रूप वटाईआ। चरन कँवल जावां ढठ्ठ, आपणा माण ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब देवणहार सच्ची वडयाईआ।
रविदास कहे सुण मेरी रमज़, इशारे नाल जणाईआ। प्रभ दा खेल प्रभ ही जाए समझ, दूजे सार किसे ना पाईआ। जगत जहान कोई ना जाणे मरज़, तबीब रूप ना कोई वटाईआ। पता नहीं जुग चौकड़ी पिच्छों किथों कढ्ढे फरद, फोल वखावे थाउँ थाईंआ। हुण मन्न के मेरी अर्ज़, आरज़ू आपणी झोली पाईआ। पिछला देवे कज़, लहणा मात चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, लेखा दए जणाईआ।
पंचम सुण प्रभ सुणाए आप, सोहणी बणत बणाईआ। तेरा दिसे धुर दा साक, सच सच समझाईआ । वेद व्यास जो गिआ आख, आखर पूर कराईआ। रविदास चुमारा लिखे खास, गुरमुख आपणी कलम उठाईआ। सभ तों वड्डा साथ, सभना नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ। सुण के बचन जावे मन्नण, नेत्र चरनां वल लगाईआ। करे खेल श्री भगवानन, पारब्रह्म वडयाईआ । धुर संदेसा सुणाए कन्नण, अगम्मी राग अलाईआ। पंजवां शेर कौर चन्नण, गुरमुख नारी उरफ रविदास कह सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वडयाईआ।
पंजां दसां मिलदा माल, ब्राह्मण वेख वेख नैण उठाईआ। प्रभ किहा जिहा जजमान, कोझयां कमलयां रिहा तराईआ। मेरी झोली अजे ना पाया कुछ दान, खाली गुच्छी रिहा दखाईआ । मैनूं चंगा ना लग्गे करना अशनान, पीण खाण ना सोभा पाईआ। किसे घर पकदा ना दिसे पकवान, खीर कड़ाह ना कोई चढ़्हाईआ। पोचा चौंक कोई ना कहे आण, पोहत जी बैठो आसण लाईआ। मैं फिर कहां मेरे वस भगवान, बिन मेरे हत्थ किसे ना आईआ। जे चंगा खवाओ पकवान, मैं पक्की तर्हां समझाईआ। ओधरों नेड़े आया रविदास, सुण के हास्सी रिहा उडाईआ । ब्राह्मण केहड़े तेरे साथ, किथे डेरा लाईआ। ब्राह्मण गई भाख, झट्ट आपणा आप बदलाईआ। एहो जही मैनूं वड़ी जाच, हेरा फेरी तेरा संग रखाईआ। जिस नूं कहन्दे कमलापात, कँवल नैण नूर ख़ुदाईआ। उह पंजां दस्सां देवे दात, सोहणी वंड वंडाईआ। प्रगट होवे साख्यात, सोहणी तर्हां समझाईआ। पहली चेत्र रक्खणी याद, धुर दा हुक्म सुणाईआ। खेल करे पुरख अबिनाश, बेपरवाह धार चलाईआ। चिटे असव लै के राक, सोहणा आसण लाईआ। धूढ़ी मस्तक लावे ख़ाक, इक्को टिक्का नाम वखाईआ । ब्राह्मण आपणी हत्थीं खवाए भात, सोहणा भोजन दए बणाईआ। नाले उच्ची कूक मारी आवाज़, सुण फरियाद धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सभ दा लहणा दए मुकाईआ ।
ब्राह्मण ला के कन्न लिआ सुण, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ। मेरे गुण जाणे कवण, की मेरी वडयाईआ। मैं झट्ट पट सारयां लवां छाण पुण, गंढ्ढां कवण आपणे पल्ले बन्न वखाईआ। जे मौका मिले फन, सारयां हत्थ खाली दिआं वखाईआ। उधरो रविदास कहे श्री भगवान डाहडा तेरी चोटी देवे मुन्न, बोदी हिलणो दए हटाईआ। बण के जट्ट मारे घसुन्न, सुरती अगली पिछले दए भुलाईआ। तेरीआं रोवण अक्खीआं फरकण बुल्ल, हौके सिसकीआं नाल रलाईआ। कूड़ी क्रिया तेरी झोली विच्चों जावे डुल्ल, बौहड़ फेर ना कोई टिकाईआ। तैनूं हरि संगत विच्च आवण जावण दी देवे खुल्ल्ह, खुल्ल्ही तर्हां समझाईआ। परोहत दस लै के औणे फुल्ल, फुल्लां विच्चों तेरे अंदर वासना दए रखाईआ। फेर नहां धो के लंगर विच्च बनौणा चुल्ल, सिँघ गिरधारा नाल रलाईआ। दाल वांगू पाणी अंदर जाणा घुल, रोड़का रोड़ विच्च ना कोई रखाईआ। तन प्रेम प्यार नाल गुरमुख लैण गुंन, आटा पाणी इक्को वार देण मलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ।
सुण पंडत खोल्ह अक्ख, हरि आखर आप जणाइंदा। पिछला लेखा रह गिआ वक्ख, अग्गे आपणी धार समझाइंदा। हिरदे अंदर हरि जी वस, हरिमन्दर सोभा पाइंदा। नेत्र खोल्ह निज अक्ख, आखर आपणा मेल मलाइंदा। ओधरों रविदास चुमारा करे झट्ट, सोहणी सेव कमाइंदा। जिहड़ा चोला गिआ फट, सच सिँघासण उप्पर विछाइंदा। उप्पर बैठ पुरख समरथ, पंजां पंजां जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा देवे हत्थो हत्थ, पूरब लहणा झोली पाइंदा । रक्खणहारा धुर दी पत्त, पतिपरमेशवर वेस वटाइंदा। चिट्टे बस्तर पहनण दा सभ नूं हक़, दसां इक्को रंग रंगाइंदा। अगला लेखा फेर देवे दस्स, निक्कीआं बच्चीआं
होर नाल मिलाइंदा। मिलौंदा मिलौंदा आपणा करके झट्ट, झटका शब्दी जोत तुणका इक्क लगाइंदा । बजर कपाटी जाए फट, धुरदरगाही आप खुल्हाइंदा। अंदर वड़ के पुरख समरथ, सोहणा राग अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहणा सभ दी झोली पाइंदा।