पुस्तकालयआओ भगतो रल मिल वसीए

आओ भगतो रल मिल वसीए

(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)

बाल्मीक · २

रविदास · ५

धन्ना · १७

नामा · २६

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

❋

बाल्मीक दी मर गई गाँ, वैरागी हो के ध्यान लगाईआ। ओस ने मरी उत्ते कीती छाँ, पल्ला दिता पाईआ। ओने चिर नूं आ गई उस दी मां, वेख के दए दुहाईआ। ओधरों उड के आ गिआ कां, ठूंगा सिर विच्च टिकाईआ। ला के आपणा दाअ, भज्जया वाहो दाहीआ। उस ने कीता हा हा, होकर दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ।

बाल्मीक दी मां आई नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। गाँ दवाले दे के तिन्न गेड़े, नैणां नीर वहाईआ। बाल्मीक नाल करे झेड़े, तेरी भगती कम्म किसे ना आईआ। निझ जम्मया तूं रोड़्ह दिते साडे बेड़े, गऊ माता दिती सवाईआ। ओने चिर नूं कां दे के आ गिआ गेड़े, ठूंगा माता सिर विच्च टिकाईआ । उह कर के वड्डे जेरे, दुःख आपणे अंदर दबाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ।

माई कहे वे बाल्मीकू, मुक्की ज़ोर नाल लगाईआ। तैनूं सीखां नाल सीखूं, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। तूं बड़ा बणया मीसू, चुप्प वट्ट के अक्ख शरमाईआ। ओने चिर नूं ओथे आ गिआ जगदीशू, ब्राह्मण बण के फेरा पाईआ। बटवारे की तुहाढ्ढी रीतू, चल गाँ देईए दफनाईआ। अग्गों मां दी निकली चीकू, रो रो दिता सुणाईआ। एहनूं मोई नूं केहड़ा घसीटू, आपणा ज़ोर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ।

ब्राह्मण कहे बाल्मीक लईए खिच्च, आपणा बल वधाईआ। दोवें वड़ गए चौंह टंगाँ दे विच्च, खुर दो दो बंधाईआ। ओने चिर नूं बाल्मीक नूं आ गई छिक्क, ज़ोर नाल लगाईआ । ओने चिर नूं इक्क फिरदा आ गिआ रिच्छ, काला रंग रंगाईआ। बालमीक दी माता अंदर आई इच्छ, मनसा इक्क वधाईआ। जे ब्राह्मण कुछ मैनूं देवे लिख, नाल कलम शाहीआ । मेरा दुखड़ा दए नजिट्ठ, मेहर नज़र उठाईआ। अंदरों काग़ज़ लै आई सवा गिट्ठ, नौं उंगल चौड़ा सोभा पाईआ। रक्ख के बाल्मीक दी पिट्ठ, सैहज नाल सुणाईआ। पंडता साडे नाल कर हित्त, साडी गाँ दे जवाईआ। मेरे अंदर पैंदी खिच्च, कोई हलूणा

रिहा लगाईआ । जिस दी सेवा करदी सां नित, अज्ज हो चली जुदाईआ । दोहत्थड़ मार के पई पिट्ट, कूक कूक सुणाईआ। बालमीक ने फड़ के इक्क इट्ट, हत्थ उत्ते रखाईआ। जां वेख्या उहदे थल्लउँ निकली इक्क चिट्ट, जिस दे उत्ते लिखया लेख तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ । इस नूं गऊ दे उत्ते सिट्ट, सिट्टाबाज़ी लै लगाईआ। फेर ब्राह्मण वल ला टिक्क, टिक टिकी इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ।

ओने चिर नूं कां आया चक्कर ला, आपणा फेरा पाईआ। तीजा ठूंगा दित्ता ला, चुंज ज़ोर नाल खुबाईआ। रो के किहा बालमीक दी मां, बच्चया मैनूं लै बचाईआ। ब्राह्मण किहा ना, हत्थ ना कोई छुहाईआ। बालमीक नींवीं लई पा, मां वल ना मूल तकाईआ। ओस दोहत्थड़ दित्ती ला, ज़ोर नाल टिकाईआ। नाले मेरी गाँ जवा, नाले मेरा दुःख वंडाईआ । दोहां दी ब्राह्मण फड़ लई बांह, सहज नाल समझाईआ। मस्तक नाल मथ्थे लउ लगा, मां पुत्तर जोड़ दित्ता जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल खिलाईआ।

ब्राह्मण ने दोहां दे जोड़े सिर, सिर उप्पर हत्थ रखाईआ। साझां दस्सया पिर, प्रीतम बेपरवाहीआ। जो वस्सया घर थिर, दरगाह साची डेरा लाईआ। निरवैर सदा निर, निराकार नूर रुशनाईआ। जिस लेखा पिछला चिर, चिरी विछुन्ने रिहा वखाईआ । उलटा गेड़ा रिहा गिढ़, पड़दा उहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।

ब्राह्मण किहा मां पुत्त मथ्थे उत्ते रक्खे हत्थ, हथेली नाल दबाईआ। ओसे वेले दोनां दी अंदरों खुल्ही अक्ख, नूर जोत जोत रुशनाईआ। बचन दित्ता सच, हुक्म इक्क सुणाईआ । करे खेल पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। त्रेता द्वापर जाणा नस्स, कलिजुग वेला अन्तम आईआ। जिस कां ने माता तैनूं मारी सट्ट, तिन्न वार आपणी चुंज लगाईआ। इस दा तिन्न जन्म दा अग्गे लेखा देवां घत, नाता लोकमात जुड़ाईआ। इस ने राजा बणना समरठ, आपणा बल धराईआ। पुरख अकाल निरगुण सूरबीर सुत दुलारा करना प्रगट, जोधा गोबिन्द इक्क अखवाईआ। दोहां दा मुकाबला वेखणा डट, विच्च आपणा पड़दा पाईआ । सति जुलम दा सांझा कर के हट्ट, इके धरती देणा टिकाईआ। अल्ला वाहिगुरू पा के वट्ट , दोवें देणे लड़ाईआ। एह खेल होणा अकथ्थ, जिस दी समझ ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ।

ब्राह्मण किहा एह होणा शाह औरंगा, अवर की अवर खेल खलाईआ। गोबिन्द दे हत्थ फड़ौणा मरदंगा, प्रभ दी बेपरवाहीआ। दोहां दा होणा जंगा, सूरबीर अखवाईआ। एस कां दा तिन्नां चुंजां वाला डंगा, तिन्नां जन्मां वेख वखाईआ। एह प्रभ दी साची वंडा,

ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस भगत दी मां नाल कीता दंगा, दुःख विच्च दुःख पुचाईआ । इस तों होर सूरमां केहड़ा चग्गा, जेहड़ा चग्गिआं नाल करे लड़ाईआ। इस नूं कलिजुग चोटी उत्ते टंगाँ, बोदीआं वाल्लयां दीआं बोदीआं हत्थ फड़ाईआ। गोबिन्द दे हत्थ फड़ा के डण्डा, वेखां ख़ूब लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ।

कां बण गिआ औरंगज़ेब, ज़ेबो ज़ीनत सोभा पाईआ। गोबिन्द भर के धुर दी जेब, नाम ख़ज़ाना लै के आईआ। दोहां नूं हुक्मे नाल दित्ता भेज, हुक्म विच्च वडयाईआ। परमात्मा दोहां दा साझां ते अंदरों वक्खरी सेज, सुख दुःख विच्च भुगताईआ। अन्त गोबिन्द ने लिखया लेख, औरंग दिता समझाईआ। हुण छड्डणा पए देस, कूड़ी जगत शाहीआ। हुक्म इक्क नरेश, तैनूं देवां सुणाईआ। तेरी आत्मा होवे पेश, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सुणाईआ।

गोबिन्द किहा नज़ूना ना रंगे · ज़रे ज़ूर, हमदे सना तौफ़ीके ख़ुदा देवे अज़ाब,
जलावतने बेवतने ख़ाताए ख़त, कागों के काग कागों के काग , जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बैठ सच्ची महिराब।

सुणी आवाज़ औरंगे, बिन कन्नां अंदरी आईआ। कवण वजाए मरदंगे, कवण रिहा समझाईआ । जां तक्कया कुरान शरीफ़ बत्ती टंगे, साहमणे सोभा पाईआ। उह वी नहीं लग्गदे चंगे, जिस वेले जम रहे डराईआ। जां वेख्या गोबिन्द दिसिआ कन्ढ्ढे, जो भवजल पार कराईआ । ओस वेले किहा ऐ बन्दगी वाले बन्दे, बन्दना सीस निवाईआ। मैं काग ने कीते कम्म गंदे, फिर क्यों काग कागाँ विच्च मिलाईआ। गोबिन्द किहा आपणे सीने रक्ख ठंडे, हौसला इक्क वधाईआ । सच दस्स किन्ने मारे पंडे, किन्ने हिंदू मुस्लिम दिते बणाईआ। किथ्थे मुहम्मद जिहड़ा टुट्टी तेरी गंढे, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। ज़रा अक्खीं मीट ध्यान धर तैनूं नज़री आवण उह बन्दे, जो बाल्मीक तेरा वेखे अन्धेरा तारीक, लाशरीक नाल मिल के आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ ।

गोबिन्द किहा औरंगे सवलले सलद ईद नामे मध कदीमे यद सद इक्को इक्क सुणाईआ । हुण ज़रूर बणना पए कग, रुलणा पए जग, फिर वी तेरा वचोला पुरख अकाल लिआवां सद्द, तेरे मकबरे उत्ते तेरा पूरा करा दिआं हज्ज, हुजरा तेरा इक्क सुहाईआ। बिन चशमदीद तों मेरा दर्शन कर लै रज्ज, अग्गे ज़रूर छुटकारा करावां जग, बाल्मीक नूं लिआवां सद्द, जिस दी मां दे पिच्छे तैनूं मिली सज़ाईआ। पाल सिँघ एहनूं उंगलां विच्च टंग, एहनूं गोबिन्द चाढ़्हे रंग, अग्गे बख्शे संग, जिथ्थे भुक्ख रहे ना नंग, दुक्खीआं दुःख गवाईआ। पिछला कौल इकरार कीता नहीं होण दिता भंग, वेखो मारया बिनां जंग, निशाने ओसे नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहणे सभ दे पूर कराईआ। · (२१ माघ शै शं ३)

❋

हुक्म देवे पुरख अकाल ग़रीब निवाज़े, वाजब आपणा हुक्म सुणाईआ। सुत दुलारे थिर घर दे प्यारे खोल्ह चारे दरवाज़े, उतर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा बन्द रहण कोई ना पाईआ । सत्त रंग निशाना मारे वाजे, कूक कूक सुणाईआ । पीर पैगग्बरो छड्ड के आ जाओ मक्के काअबे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतारो मन्दरां वाले तोड़ दिउ नाते, नातवां सारे नज़री आईआ। जन भगत सुहेले टकौणे छड्डो माथे, सीस इक्को इक्क निवाईआ। साचे सन्तो भुल्ल जाओ रकत बूंद वाले मापे, पिता पुरख अकाल इक्क मनाईआ। गुरमुखो पूरे कर लउ घाटे, देवणहार सदा वडयाईआ। गुरसिखो गोबिन्द वेखो साथे, सगला संग बणाईआ । जो विकिआ निरगुण हो के जन भगतां दे अहाते, चार दीवारी गुरमखां दी नज़री आईआ। जोधे सूरबीर वड्डे बैठे राठे, आपण बल धराईआ। हुण असां रहण नहीं देणे आपणे चीथड़ पाटे, पिछले तेरी झोली भराईआ। चलणा अग्गे पिच्छे नहीं अद्धवाटे, मंज़ल तेरी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ।

शब्द सुत कहे मेरे भगवान, चरन कँवल सरनाईआ। मैं वेख के तेरा निशान, चारों कुण्ट दिआं दुहाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा खुल्ह गिआ मकान, जिस दा कुफ़ल बन्द ना कोई कराईआ। नाले इच्छया नाले भिच्छया नाले दान, नाले सिक्खया रिहा सुणाईआ। नाले प्रीती नाले माण, नाले नीती रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ। चार दरवाज़े कहण असीं गए खुल्ह, शब्द सुत दित्ती वडयाईआ। जन भगतां जिस ने पौणा मुल्ल, ओसे दी सेव कमाईआ। असां वेख्या मालक ख़ालक बेपरवाह सुल्हाकुल, शाह पातशाह शहनशाह अखवाईआ। जो तोल के आपणा तोल, गुरमुख गुरसिख लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वडयाईआ।

जन भगत कहण वेखो घर आया प्रभ सूम, जिस ने गंढ ना कदे खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी बच्चे रोंदे गए मासूम, थोड़्ही थोड़्ही वस्त मामूली मात वरताईआ। बाकी सभ नूं कर के महिरूम, खाली हत्थ रिहा फिराईआ। रविदास कहे मैनूं रीती एहदी मालूम, बिन मंगिआं किसे नूं देवे कुछ ना राईआ। एहदा सभ तों वक्खरा कानूंन, जिस दा लाअॅ ना कोई समझाईआ । अक्खरां वाला नहीं मज़मून, रसना वाली ना कोई पढ़ाईआ। गुरूआं वाला नहीं असूल, पीरां वाली ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ ।

दरवाज़े कहण असीं वेख्या दर, दरदी बेपरवाहीआ। सारे रहे बैठे डर, सिर ना कोई उठाईआ। पता नहीं की कुछ करनी दए कर, करता निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप समझाईआ।

जन भगत कहण वेखो घेरा, गुरमुख लिआ पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी खुल्ल्हा वेख के वेहड़ा, अन्तर आपणा आसण लाईआ। नाले कट्टदा जाए चुरासी दा गेड़ा, नाले आपणे नाल मिलाईआ। नाले बन्न्हदा जाए बेड़ा, भार आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वडयाईआ।

चार दरवाज़े रहे बोल, चार कुण्ट जणाईआ। भगत सुहेले आ जा भगतां कोल, भगवन आपणी दया कमाईआ। जे तूं करें टाल मटोल, तेरा निशाना कम्म किसे ना आईआ। अग्गे मारन देणा नहीं रोल, वल छल तेरी चले ना कोई चतुराईआ। हुण बहण नहीं देणा तैनूं अडोल, चारों कुण्ट देणा भुआईआ। नहीं ते साडीआं अंदरों घुंडीआं खोल्ह, क्यों बैठा मुख भवाईआ। रविदास हन्होरे नाल कहे तेरे सभ कुछ कोल, मेरी काया कुल्ली दे वडयाईआ । जो आया उप्पर धरनी धौल, भागाँ वाले सारे दे बणाईआ। तैनूं चंगा नहीं लगदा करना मखोल, मसखरा रूप ना कोई वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

भगत कहण की होया जे मंगीआं मंगाँ, मंगण दी आदत तेरी नज़री आईआ। एह सभ तों होया चंगाँ, तूं फिरदा फिरदा घर गरीबां फेरा पाईआ। एथे लोड़ रही ना माई गंगा, तेरी धूड़ बेपरवाहीआ। तेरा शब्दी इक्को डण्डा, ब्रह्मण्डां रिहा डराईआ। रविदास दे कोल उहवी है नहीं सुक्का मंडा, जेहड़ा झोले विच्च रखाईआ । ना कोई सुक्का होया गंडा, जो लाज़मां दए बणाईआ। ना कोई भेख ना पखण्डा, ना चले कोई चतुराईआ। जे बख्शें ते इक्क अनन्दा, आनंद आत्म दे वखाईआ। जे चाढ़्हे ते नूरी चन्दा, चन्द वांग रुशनाईआ। जे होवे आप बख्शंदा, फिर लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा जिंदा रिहा खुल्हाईआ।

जन भगत कहण आए नूर रब्बी, कुछ लेखा दे जणाईआ। तेरी वस्त सानूं हत्थां विच्च ना लभ्भी, तत्तां वाली नज़र कोई ना आईआ। दोए खलोते हत्थ बंधी, दोए जोड़ चरन सरनाईआ। रविदास किहा इक्क दिन मां मेरी सी अक्की, मेरे सिर विच्च लफड़ दित्ता लगाईआ। मैं ओसे वेले चब्बदा सां दाणे मक्की, दन्दां नाल दबाईआ। फेर ओस मेरी घुट्टी संघी, किथ्थों मेरा जम्मया पुत्त शुदाईआ। मैं रो के उच्ची भुब्बीं, दित्ती हाल दुहाईआ। उस ने मैनूं होर मार मारी गुझी, वक्खी खब्बी विच्च सट्ट टिकाईआ। मैं किहा डुब्ब मरां किसे विच्च नदी, जीवण नालों मरना चंगा आईआ। जे कोई टुट्ट जांदी हड्डी, मेरा साथी साथ ना कोई रखाईआ। जे कोई मैनूं सिक्खया देवे चंगी, मैं आपणी कार करके झट्ट लवां लंघाईआ। मैनूं घर दे रोटी नहीं देंदे मंगी, दबकिआं नाल दुरकाईआ। मैथों झल्ली नहीं जांदी तंगी, दुखीआं हो के रिहा सुणाईआ। फेर वीचार आई मैं सुणदा ख़ुदा परमात्म बड़ा ढंगी, उह सभ नूं देवे रिज़क सबाईआ। गरीबां दी कट्टे तंगी, दुखीआं दा दर्द वंडाईआ। पिट्ठ होण ना देवे नंगी, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। तोड़ के कूड़ी क्रिया खाना बन्दी, आपणी बन्दगी दए समझाईआ। एहवी किरपा करके जे मेरी आत्मा

विच्च भर देवे सुगंधी, सोहणा रस चखाईआ। ओनें चिर नूं इक्क पै गिआ टेडी डण्डी, तिन्न सौ कर्म नगर तों बाहर डेरा लाईआ। ओथे इक्क साध मिल्या पखण्डी, जिस ने माला दित्ती फड़ाईआ। इस दे विच्च इक्को धार चंगी, जो घर दे लड़िआं बच्चिआं नूं मेरी सेवा विच्च लगाईआ। अग्गों रविदास ने मूंह विंगा कर के कढ्ढ के किहा दन्दी, तेरे वरगिआं दी मैनूं लोड़ रही ना राईआ। तूं भुक्खा मैं नंगा साडा किस तर्हां बणे संगी, सज्जणा तेरी मेरी बणत ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ।

रविदास कहे क्यों मैनूं पई मार, अंदरे अंदर रिहा पछताईआ। जे कोई मैं सिख लवां विहार, आपणा बल धराईआ। क्यों मैं जम्मया घर चुमिआर, चमरेटा मेरा पिता माईआ। जेहड़ा ढोरां दा ठेकेदार, साढे तिन्न रुपईए दिहाढ़ी रोज़ कमाईआ। असीं छे भैण भरा ते साडा सतवां इक्क होर यार, जो बाल्यां वांगू बाला हो के सोहणा प्यार वखाईआ । बहुता टब्बर कर के सानूं देंदा नहीं कोई उधार, भुक्खे रह रह झट्ट लंघाईआ। इक्क दिन कोल चल्लया गिआ लोहार, जा के अर्ज़ दित्ती सुणाईआ। जे कोई मैनूं रंबी बणा दएं आर, तेरा धन्न धन्न कह कह शुकर मनाईआ। उहने घरों दित्ता दुरकार, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ । किथ्थों कमला आ गिआ चुमिआर, ऐवें रिहा सताईआ। निरासा हो के उदासी विच्च घरों चल्लया गिआ बाहर, टुट्टी चादर हेठां लई विछाईआ। पहलों दक्खण दिशा डिग्गा मूंह दे भार, फेर उतर आपणे नैण उप्पर उठाईआ। फेर पूरब होया वक्खी भार, पच्छिम हो के आपणे हत्थ लए फैलाईआ । जे तूं गरीबां दा यार, दुखीआं दा दिलदार, निमाणयां दा सहार, धुर दा करतार कुदरत दा मालक इक्क अखवाईआ। मैनूं बख्श कोई रुज़गार, मैं ज़िंदगी दे दिन कट लवां चार, एहो मेरे अंदर भाईआ। थल्लउँ चादर खिच्च के उप्पर लई ताण, नाले रोवे नाले कहे मेरे भगवान, क्यों मेरी बणत बणाईआ। जे तूं मैनूं बणाया इन्सान, कुझ दे दे पीण खाण, देन्दयां तैनूं तोट रहे ना राईआ। उस ने किहा रविदास तूं अजे अंञाण, तेरा लहणा देणा फेर विच्च जहान, जिस वेले बण के महिमान तेरे दर ते आईआ । आह लै मेरा निशान, इक्क रम्बी ते इक्क आर, जिस नाल चले तेरा विहार, एहनूं बदल ना लईं ज़िंदगी विच्च दूजी वार, बिन इस दे तेरा कम्म ना कोई चलाईआ। उस फड़ के चार चुफेरे वेख्या किस घड़ी लुहार, किस हत्था बणाया तरखाण, किस मुट्ठी दित्ती लगाईआ । उहदे विच्चों इक्क अक्खर मिल्या जिस उत्ते लिखया ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, शहनशाहां दा शहनशाह पातशाहां दा पातशाह तेरे उत्ते दया कमाईआ। उस ने किहा धन्न मेहरवान मेहरवान मेहरवान, तेरी बेपरवाहीआ। जिस वेले रम्बी चुक्क के हत्थ विच्च लग्गा उठाण, उहनूं आया इक्क ज्ञान, सुरती आपणी आप लए अंगढ़ाईआ । अंदरों आवाज़ आई बिना जबान, उच्ची उच्ची करे कलाम, तूं ही तूं ही राग अलाईआ। रविदास चारों कुण्ट मारे ध्यान, कौण गाणा गावे गाण, नज़र ना आवे कोई इन्सान, जो मैनूं रिहा सुणाईआ। ओनें चिर नूं हौली जिही सिर विच्च इंझ कर के धप्पड़ मारया प्रभ ने आण, उस नूं दिस पिआ दो जहान, अंदरों ख़ुशी ते बाहरों नेत्र नीर वहाण, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। प्रभू ने किहा चुप्प ना बोलीं

ज़बान, जे बोलिउँ ते सृष्टी ते आ जाऊ तुफान, दृष्टी किसे दी साबत रहण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सदा आपणी वडयाईआ।

जिस वेले रविदास हत्थ विच्च फड़ी रम्बी, राम रहीम नज़री आईआ। ओधरों भज्जी आ गई उहदी अम्मीं, जिस ने धक्का दित्ता लाईआ। उसनूं बैठा अडोल वेख के कम्बी, हाए शुदाईआं तों पर्हे हो गिआ शुदाईआ। उसनूं वेख के रविदास ने आपणयां गोडिआं उतों पाड़ दित्ती तंबी, जामा लीरो लीर वखाईआ। ओस दी मां ने किहा अज्ज एहनूं कोई होर मिल गिआ पखण्डी, जेहड़ा उलटा राह गिआ वखाईआ। उस ने आपणी पिट्ठ कर के नंगी, पूरे हत्थां दी पिच्छे दुहत्थढ़ दित्ती लाईआ। मेरे प्रभ दी मेरी पिट्ठ उत्ते मंजी, सिँघासण सोहणा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ।

रविदास हत्थ विच्च फड़ लई आर, आर पार वेख वखाईआ। जिस दी नोक उत्ते सोहँ धार, पारब्रह्म ब्रह्म रही समझाईआ। ओस उलटा कर के तक्कया नज़र आया निहकलंक कल कलकी अवतार, जो कालख टिक्के दए धवाईआ। रविदास ने ओसे वेले रंबी नूं कर के निमस्कार, ओस आर नाल धूढ़ी टिक्का मस्तक लाई छार, थोड़्ही जिही अंदर दित्ती खुभाईआ । लहू दी थां जोत जगी निरँकार, नूरो नूर डगमगाईआ। अंदरे गुलशन अंदरे बहार, अंदरे मुरीद अंदरे मुशर्द दए दीदार, बाहरों मिलण दी फुरसत रही ना राईआ। फेर सोचिआ किस कम्म आवे रम्बी एह आर, खाली हत्थां उत्ते रिहा टिकाईआ। ओने चिर नूं अबिनाशी करते कन्न तों फड़ के हलूणा दित्ता मार, कर के ख़बरदार, उठ वेख दिलदार, दिल दा जानी दया कमाईआ। औह आदि शक्त खड़ी नार मुटिआर, दुर्गा दोवें हत्थ बंधे नेत्र नीर वहावे जारो जार, लाल भूसण तन पहनाईआ। मेरे कच्चे तन्द दे नाल कर प्यार, जिस दी गंढ्ढ पवे जुग चार, नेत्र वेख ना सके कोई संसार, बंधन धुर दा देवे पाईआ । रविदास किहा एहदी की कीमत कितना तोलिआं विच्च भार, लंमां किन्नां लिआ बणाईआ। उन्हां किहा एह धुर दी सवाणी लिआई कर के त्यार, जिस दा तन्द टुट्टे ना विच्च संसार, जोड़े गंढ्ढदा रहो जुग चार, पनही सभ दी ठीक कराईआ। एह ओनां चिर रहे तेरे नाल, जिनां चिर निरगुण हो के आए ना दीन दयाल, तेरे मन् दर अंदर बहि के वेखे तेरा हाल, हालत पिछली दए जणाईआ। अग्गों फेर रविदास ने कीता सवाल, आपणी आशा दित्ती प्रगटाईआ। एहनूं मैं रक्खणा किथ्थे संभाल, मैथों चोर यार ठग्ग लुट्ट कोई ना जाईआ। आदि शक्त किहा तूं आपणे खब्बे चरन दे अंगूठे नाल मारीं वल चार, सवा गिठ खिच्च के फेर आपणे नाल मुख लगाईआ । एह दिवस रैण वधदा रहे दुगणे तों चौगणा जिस दी गिणती दा नहीं शुमार, नापां विच्च नाप ना कोई कराईआ। दुर्गा किहा मैं आपणी हत्थीं वट्ट दिउँ चाढ़्ह, पाणी पाणे वाला नाल लगाईआ। ओधरों आवाज़ आई हरि करतार, शब्दी राग सुणाईआ। इस दी सेवा दस्सां अपार, हुक्म नाल लगाईआ। दस्सां दा लेखा वीहां दा उधार, झट्ट एसे नाल लंघाईआ । जिस वेले तेरा खेड़ा बेड़ा होवे त्यार, विहड़ा खुल्हा दिआं वखाईआ। सारे इक्ठे कर के यार, यरानां

नुराना ज़िमीं असमानां तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ।

जिस वेले रविदास रंबी दा उतला वेख्या हत्था, चौड़े सिर वाला नज़रीं आईआ। उस दे विच्च नौं सौं चुरानवें अक्खां, जुग चौकड़ी दा लेखा रहीआं समझाईआ। नाले दस्सण उह रविदस तूं अजे निक्का जिहा बच्चा, तन माटी दा कच्चा, तैनूं नहीं पता की करे तेरा बेपरवाहीआ। तूं पिछला चेता याद नहीं रक्खा, जिस वेले होयां सैं सनमुखा, ब्रह्मे दा बेटा नज़री आईआ। हुण मिल गिउँ फेर मसां मसां, मुट्ठ कहे मैं नाल ख़ुशीआं दे हस्सां, दिलों जाणीं मैं तेरे नाल वसां, विछोड़ा रहण कोई ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वडयाईआ।

हत्था कहे एस रंबी दी वेख पिछली तरफ, रविदास पिच्छे हो के ध्यान लगाईआ। जिस दे उत्ते लिखया इक्को हरफ़ हूबहू सोहँ नज़री आईआ। उस दे उत्ते लग्गा सी इक्क सोहणा जिहा वरक, ना चांदी ना सवरन बणौण वाला सुनयार नज़र कोई ना आईआ। नाले लिखी सी ओस दे उत्ते एह शर्त, जिस वेले परम पुरख परमेशवर आवे परत, माण वड्डिआई देवे उत्ते धरत, धरनी हौला भार कराईआ । जन भगत सुहेले हुक्म नाल लए वरज़, पुट्ठी नरद सिध्धी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

आर कहे रविदास वेख मेरे अद्ध, अद्धवाटे बैठा धुरदरगाहीआ । जिस वेले तूं उतों लावें सट्ट, थल्लउँ दएं दबाईआ। ओस वेले उहदी खुल्हे अक्ख, तेरे वल्ल ध्यान लगाईआ। जे डोलण लग्गें तैनूं दस्स देवे सच्च, झूठ कम्म किसे ना आईआ। जे तेरा अंदरों मन पए नच्च, फड़ के मूंह दे भार सुटाईआ। सिर ते रक्ख आपणा हत्थ, हथेली तेरे नाल घसाईआ । तूं मेरा मैं तेरे वस्स, जहानां मैदानां पवे ना कदे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आपणी आप उठाईआ।

दस्ता कहे मेरे उत्ते वेखो चढ़या छल्ला, चार कुण्ट बैठा घेरा पाईआ। उहदे अंदर वेखी उहदी राणी अल्ला, खुल्ल्ही गुत्त देवे हाल दुहाईआ। . . . . . . उस ने सत्त रंग निशाने दा मेरे वल्ल सुट्ट दित्ता पल्ला, कन्नी मेरे हत्थ फड़ाईआ। ओधरों आदि शक्त प्रेम दा पाणी लै आई छन्ना, चरनोदक प्रभ दा मंग मंगाईआ। तेरा वी हो जाए भला, भलिआ माणसा तेरे मुख लगाईआ। रविदास किहा एस दा की फला, मैनूं दे समझाईआ। ओने चिर नूं प्रभ दे चरन कँवल दा नज़री आया तला, जिस दी पनही दा रूप सके ना कोई समझाईआ। ना कोई जाणे ढोरी बणें कि खल्ला, ढोरां दा ढोर नज़र कोई ना आईआ। रविदास किहा एहवी कूड़ छला, वल छलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लेखे विच्च रखाईआ।

रंबी कहे उह वेख आपणी फटी चादर, जिहड़ी सत्तां गंढां नाल जोड़ जुड़ाईआ। सत्त रंग दा मालक उत्ते बैठा करीम कादर, करता बेपरवाहीआ। तैनूं देवण आया आदर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । फिर आवाज़ आई एह रवी तेरी नहीं एह तेग बहादर दी चादर, जिस दा राह चांदनी चौंक तकाईआ। जिस दा सुत होणा उजागर, गोबिन्द मिले वडयाईआ। उस ने मन्नणा मेरा आरडर, हुक्मे सीस निवाईआ। लेखा चुकौणा मकतूल कातल, दो जहानां वेख वखाईआ । फिर दर्शन देवां बातन, ज़ाहर करां रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर जिस दे ढोले सिफ्ती आखण, आख़र उहो रूप वटाईआ। तेरा कर के आपणा साथण, धुर दा संगी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मा आपणे हत्थ रखाईआ।

रविदास किहा किस बिध आर नाल कढ्ढां मोरी, उत्ते भार रखाईआ। किस बिध वट्टां डोरी, सोहणा वट्ट चढ़्हाईआ। किस बिध टुट्टयां लवां जोड़ी, मेला दिआं मिलाईआ। किस बिध लावां उत्ते कोरी, आपणी सेव कमाईआ। आवाज़ आई ऐवें ना कर बौहड़ी बौहड़ी, तेरा लेखा आपे दए भुगताईआ। किसे आए नूं ना मोड़ीं, दर तों ना होड़ीं, प्रेम नाल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ ।

जिस वेले पहली वार रविदास ने आर दब्बी, सुक्का चम्म पिआ कुरलाईआ। उह तेरे अंदर चुमिआरा नूर रबी, क्यों मोया नूं मार मुकाईआ। उह थां सी पिछला हिस्सा वाला अड्डी, जो सख्ती नाल सुणाईआ। मेरी विन्न्ह दित्ती तिन्नां तहिवां वाली हड्डी, दॅक्ख नाल दुःख दित्ता मिलाईआ। रविदास हैरान हो के ओथे आर छड्डी, एह सेवा ना मैनूं भाईआ। मैं गुजारा करलां खा के अद्धी, अद्धी नालों अद्धी आपणे नाल रखाईआ। ओधरों जोत अकालण धार शब्द हो के आई भज्जी, हौली जिही कन्न विच्च दित्ता सुणाईआ। वेखीं एह कार ना छड्डीं, एह साहिब हुक्म गुसाईंआ। तूं उहनूं कह मैं टुट्टियां रिहा गंढ्ढी, दुखीआं दा दुःख प्रभ दी झोली पाईआ। एह बचन सुण के उह टुट्टी पनही हस्सी, ख़ुशी हो के अंदर ख़ुशी मनाईआ । एह गल सच्ची जिहड़ी ओस सवाणी दस्सी, रविदास बन् न्हे डोरी नाल रस्सी, हत्थां नाल खिच्च के जावे कसी, धुर दी गंढ पवाईआ। ओने चिर नूं उहदी पीड़ हो गई मट्ठी, फेर चरनां उत्ते ढठ्ठी, मैनूं दस्स उह किहड़ी सूतर वाली अट्टी, जिस दे विच्चों तन्द खिचाईआ। मैं वेखां उह हट्टी, जिथों मिलदी एह खट्टी, जिस दे नाल आपणी कार कमाईआ। रविदास किहा उह कमलीए एह प्रभ दी रत्ती समझ ना सके मत्ती, तूं समझ ना सकी सखी, क्यों तेरा काहन तैनूं नज़र ना आईआ। जिस वेले मेरे प्रभ दा दरश पावें अक्खीं, तूं नंगे पैरीं आवें नट्ठी, तैनूं भुल्ल जाए आपणी खट्टी, तेरे हिरदे उतों आपे पागलां वाली खुल्ह जाए पट्टी, दुहागण वैरागण हो के दए दुहाईआ। एह गल सच्ची पनही कहे की पक्की, उस ने किहा हां होर किसे ना दस्सी, तेरा दस्सया कम्म किसे ना आईआ। जिंनां चिर मैं ना देवां मती, उना चिर वा ना लग्गे तत्ती, कोई दरस पावे ना अक्खीं, हकीकत मिले किसे ना हकी, हाकम रोंदे मारन धाहीआ। जिन्हां

दा मालक बणया धुर दा पती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

रविदास ने जिस वेले रंबी दा पाया चीर, टुक्कड़ ढाई उंगला दा पर्हे हटाईआ । उह ग़रीब दी जुत्ती कहे हाए मैनूं होई पीड़, होका दे के रही सुणाईआ। उह गरीबां नूं दे के अद्ध विचोों चीर, दो टुकड़े दित्ते कराईआ। नहीं, तले किहा कोई सूफ़ीआं वरगा फ़कीर, सुफ़ने विच्च पार लंघाईआ। पता नहीं एस मैनूं करनां लीरो लीर, मेरा अंग अंग कटाईआ। नाले रोवे नाले नेत्र वहावे नीर, हन्झुआं जल धार बंधाईआ। रविदास ने ओसे वेले जुत्ती दे चार तरफ मार दित्ती लकीर, रंबी चारों तरफ घुंमाईआ। ओसे वेले आ गई धीर, कहे, हैं ! एह की तेरी वडयाईआ। ओस ने किहा गरीबां नूं वेख के मेरा प्रभू होवे दिलगीर, निराले कर के सेव कमाईआ। मैं नीचां दा नीच, जात कमीनी विच्च जन्म आपणा लिआ बदलाईआ । बिनां मेरे प्रभ तों सुणी नहीं जांदी दुखीआ दी चीक, जो ओस दे दुःख विच्च रहे कुरलाईआ। उह भगतां नूं सदा रिहा उडीक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कोई करके वेखो प्रीत, अंदरों बाहरों कर दए ठांडा सीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज धीर रिहा वखाईआ।

जिस वेले रंबी दी अगली लग्गी नोक, थोड़्हा मुख छुहाईआ। ओस वेले जाग पए चौदां लोक, चौदां तबक लैण अंगढ़ाईआ। रविदास ने गाया अंदरों सोहँ सलोक, तूं मेरा मैं तेरा सदा चल्लां तेरी रजाईआ। पुरख अकाल किहा तूं ना जाणे तूं मेरा मैं तेरी जोत, जोत नाल मेरी रुशनाईआ। अंदर वड़ के वेख तेरी मेरी इक्को गोत, दूजा बरन ना कोई बणाईआ। मैनूं ऐउँ जापदा रविदासा कदे तेरे नाल मिल के मानणी मौज, मजलस भगतां विच्च लगाईआ। फेर ओथे करांगे कोई होर सोच, जिस बिध नाल कलिजुग सतिजुग रूप वटाईआ । रविदास किहा मैं की जाणां तेरी खोज, तूं खोज्जयां हत्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल किहा मैं नित्त दर्शन देवां रोज़, तेरे दरस दी रोज़ी आपणा उधार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

जिस वेले रंबी ने कीता टुक्कड़ा, हिस्सा दित्ता वंडाईआ। ओस वेले आवाज़ आई चारे नुक्करा, नुकतिआं नाल समझाईआ। वाह मेरे पुत्तरा, मेरी पत रक्खणी, बोलिआ धुरदरगाहीआ । रविदास किहा मैं तेरे कुछड़ों कदे ना उतरा, बालक हो के गोदी विच्च सोभा पाईआ। पुरख अकाल किहा मैं वी कीते इकरार तों कदे ना मुक्करां, लहणा जुग जुग झोली पाईआ । समें सिर एहो जेहां पुत्तराां, पुखता आपणा रंग चढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहणा देणा आपणे हत्थ रखाईआ।

इक्क दिन रम्बी ने टुकड़े कीते तिन्न, तिन्ने रहे कुरलाईआ। जे सानूं रब्ब दा नज़र आवे चिन्न्ह, उस नूं फड़ के दईए समझाईआ। क्यों सानूं रम्बीआं आरां नाल रिहां विंन्ह, दुखीआं नूं दुख नाल सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वडयाईआ।

रम्बी आर कहे मैनूं ऐउँ जापदी, प्रभ कुछ अगला लेखा रिहा जणाईआ। जिस वेले कलिजुग सृष्टी भरनी पाप दी, दुरमत रंग रंगाईआ। मदद मुक्कणी गुर अवतार पीर पैगग्बर साथ दी, सगला संग ना कोई बणाईआ। पत रहणी ना तीर्थ ताट दी, गंगा गोदावरी जमना सुरसती परदा रहण कोई ना पाईआ। समझ मुक्कणी रसूल पाक दी, ख़ाकी बन्दे देण दुहाईआ। निमाज़ मुकणी सच महिराब दी, महिबूब मिलण कोई ना आईआ। मुलाकात चुक्कणी वाहद जनाब दी, जलवा नूर ना कोई रुशनाईआ। वड्डिआई मुक्कणी सच अदाब दी, धुर सलाम ना कोई कराईआ। लड़ी टुॅटणी साचे सतिनाम दी, राम राम हिरदे ना कोई वसाईआ। खेल मुक्कणी दीन मज़्हब शैतान दी, जात पात दए गवाईआ। ऐउँ भासे, रविदासा, ओस वेले लोड़ पैणी सोहँ जाप दी, तेरे अंदर दी धार तेरी कलम दा प्यार तेरे अक्खरां दा विस्थार रिहा जणाईआ। रविदास किहा चुप्प रौला ना पा विच्च संसार, एह हुक्म दित्ता मेरे यार, जिस वेले खेल करां बण करतार, निरँकार हो के तेरा आकार देवां प्रगटाईआ। मेरे शब्दां दा इशतिहार, दो जहान करे ख़बरदार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दिआं जगाईआ। भगत सुहेले उठा के वारो वार, खिच्च के लिआवां चरन दवार, जिथ्थे बैठा सरदारां दा सरदार, तख़त निवासी गहर गम्भीर बेनज़ीर आसण लाईआ। जिस दा किसे नहीं कीता इतबार, अग्गे गुरमुख कर के जाए हुशिआर, हुशिआरी आपणे नाल रखाईआ । चरन प्रीती बख्श प्यार, आत्म अतीती करे आधार, नीती विच्चों नीती दए बदलाईआ। रम्बी कहे फेर साडा की विहार, जे तूं ना रिहों चुमिआर, असीं किहड़ी करीए कार, सानूं दे समझाईआ । रविदास किहा मेरा प्रभू होवे दयाल, तुहानूं मार्ग दए सिखाल, प्रतक्ख वखा के आपणे लाल, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। तुसां सेवा करनी वारो वार, अंदर वड़ के चोभे देणे मार, आर तेरी एह वडयाईआ। रंबी तूं कूड़ कुड़िआरा देणा पाड़, अंदर साफ़ करनी बहत्तर नाड़, बाहर कढ्ढणा क्रोध हँकार, शैतान तेरे हुंदिआ रहण कोई ना पाईआ। डोरी तूं मिलौणा ओस सांझे यार, जिस दी गंढ रहे जुग चार, जिस दा विछोड़ा मिल के विछोड़िआं विच्चों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणे नाल समझाईआ।

रम्बी किहा किस बिध वड़ां अंदर, गुरमुखां डेरा लाईआ। आर किहा किस बिध जाावां अन्धेरी कंदर, अपणा फेरा पाईआ। रविदास किहा जिस वेले उह समां आया मेरा साहिब चार तरफ दे खोल्ह देवे जंदर, गुरमुखां दा सिध्धा राह चारों कुण्ट रखाईआ। सचखण्ड की प्रभू ने वाड़ने डंगर ? की ढोरां खल्ल टंगाईआ ? की प्रभू ने उथे कोई नचौणे बन् दर, जो मन वासना विच्च भज्जण वाहो दाहीअ ? की ओथे लटकौणे सूरज चन्दर, जो अंदर देण रुशनाईआ ? सच पुछो, ओथे भगत सुहेले सदा दवार ते मंगण, प्रेम झोली अग्गे डाहीआ। जिन्हां नूं लोकमात आए सद्दण, सद्दा हुक्म सुणाईआ। फेर उह एस डोरी विच्च बज्झण, जेहड़ी रविदास चुमारे हत्थ फड़ाईआ। अठ्ठे पहर रहण मग्न, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। जे कोई शहनशाहां दा शहनशाह पातशाहां दा पातशाह राज्जयां दा राजा मेरे भगत नूं आपणी बेटी दा देण आवे सगण, मेरा भगत धक्के नाल पर्हे सुटाईआ। मैनूं ओस दी लग्गी लगन, जेहड़ा अंदर बाहर सेज हंढाईआ। मैं आ के ओस माही

दे पतन, आपणा पता दित्ता गवाईआ। भगत कहे मैं इक्को जाणिआ इक्को मेरा सज्जण, बाकी झूठी जगत लोकाईआ। जो भगतां भज्जा आया लभ्भण, दाता दान आया वंडण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। टुट्टी आया गंढ्ढण, आपणी पिट्ठ बदलाईआ। करवट लै के गुरमुखां दे अंदर आया लँघण, वडिउँ निक्का रूप वटाईआ । जन्म कर्म दे तोड़न आया बंधन, बन्दीखाना दए गवाईआ। प्रेम रस दा देवे अनन्दन, अनन्द इक्को इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा दाता बेपरवाहीआ।

रम्बी कहे मैं हुंगारा देवां नाल हूं, हौली जिही सुणाईआ। जिस वेले आवें प्रभ तूं, तूं ही तूं ही राग सर्ब सुणाईआ। भगतां दी लँघे बिनां सरदल वाली बरूह, जिस दा दरवाज़ा आपणे हुक्म नाल खुल्हाईआ। ओस मन्दर अंदर वड़ के पएं कू, जिथ्थे कूक फरयाद सुणन वाला नज़र कोई ना आईआ। जे भगत लभ्भण ते नज़र आवें हूब हू, हुलीआ आपणा फेर बदलाईआ। पाक कर के बुत्त रूह, देवें माण वडयाईआ। भगत उधारना पंजाबी लच्छण करन छूह, इशारे नाल लंघाईआ। असां वेख्या तूं झट्ट बदल दित्ता ध्रू, सवरन दित्ती वडयाईआ। ब्रह्मा पा के आपणे वड्डे खूह, पाल सिँघ पालकी दित्ता चढ़्हाईआ। शंकर आपणी धार परो, जगत जगदीश हुक्म मनाईआ । इन्द इन्द्रास्ण रही ना लो, सिँघासण गिआ तजाईआ। हुक्में अंदर बिठाए उह, जिस बाले मिली वडयाईआ। भगतां बख्श के मोह, मुहब्बत नाते रिहा जुड़ाईआ । पाल सिँघा याद ई सोलां मध्घर उह, वीह सौ दस बिक्रमी जिस वेले आदि शक्त दुर्गा अष्टम कालका कमली तेरे साहमणे हो के रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

चादर टुट्टी होई कहे मैं बण गई फूड़्ही, रविदास हत्थां लई दबाईआ। इक्क दिन मैं उहदे तों मंगी मज़दूरी, मेरा लेखा दे मुकाईआ। ओस ने किहा मैं देवां ज़रूरी, करज़ा पिॅछला दिआं मुकाईआ । इक्क दिन उह ढिड्डों भुक्खा उहदे मोढे उत्ते काली सी भूरी, उह वी उतों लाह के मेरे दित्ती पाईआ। नंगा हो के पैरों बहि गिआ एह वी मेरी मज़बूरी, खाली हत्थ दए वखाईआ। ओने चिर नूं एह हालत वेख के रो पई फूड़्ही, फुरनिआं विच्च दए दुहाईआ। रविदासा तेरी किहदे नाल यारी गूढ़ी, जिस ने सबर प्याला दित्ता पिआईआ। ओसे वेले प्रभ ने दर्शन दित्ता हाज़र हज़ूरी, सनमुख हो के नज़री आईआ। श्री भगवान ने एसे तर्हां थल्लउँ फड़ के चरन दी धूढ़ी, आपणे मस्तक लई घसाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी फेर देवां मज़दूरी, हरि संगत लेखे आपणा नाम लगाईआ। रविदास ने रो के किहा प्रभू तेरी एह खेल मैं ना जाणा कूड़ी, तूं कूड़यां पार लंघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

उह फूड़्ही कहे इक्क दिन रविदास भुक्खा सी तिन्न दिन दा, ख़ुशीआं नाल गंढ पवाईआ । बिन मणकिआं माला आपणी गिणदा, हिरदे हरि हरि रिहा धिआईआ। जां पासा वट्टया उहदे गोडे तों सत्त उंगलां उप्पर चुभ्भया इक्क तिनका, आपणा ज़ोर लगाईआ।

उस दा थोड़्हा जिहा अंदर रह गिआ छिलका, जो खून नाल मिलके आपणा रंग रंगाईआ। ओस अंदर वड़ के वेख्या खेल ओस दे दिल दा, अज़ब कहाणी नज़री आईआ। जिस वेले लोक कहण रविदास हुण भुक्खा ओसे दिन प्रभू मिलदा, एसे कर के तृप्त बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख लेखा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ।

फूड़्ही कहे मैं इक्क दिन इकल्ली हस्सां, एधर ओधर साथी नज़र कोई ना आईआ । मैं आखिआ मैं आपणी ख़ुशी केहनूं दस्सां, केहनूं दिआं सुणाईआ । ना मेरीआं अक्खां, केहड़े मथ्थे उत्ते हत्थ रखाईआ। चारों कुण्ट ध्यान मारया ना पैरां ना लत्तां, मैं किधर उठ के नट्ठां, बण पान्धी पन्ध मुकाईआ। सबर कर के कहन्दी मैं ओस दीआं आसां रक्खां, जो हर घट हर थां होए सहाईआ। ओधरों परम पुरख परमात्म रविदास नूं मिलण आया नट्ठा, बौहूरूपीआ आपणा रूप वटाईआ। हत्थ विच्च दो डण्डे सुथरे वांग मारे सट्टां, सोहणा ताल बणाईआ। पैरां नाल नच्च के उडाया घट्टा, रविदास दे मुख दे उत्ते पाईआ। फूड़्ही किहा मैं ओस नूं जा के चट्टां, जिस दा रस अमृत नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा कमलीए आ तैनूं होर कुछ दस्सां, अगली कहानी सुणाईआ। जिस वेले मैं निरगुण जोती जामा धर के वेस वटावां विच्च जट्टां, जट्ट तेरा भगत लवां बणाईआ। तैनूं एहो रविदास फेर वखावां अक्खां, आखर आपणा रंग रंगाईआ। ख़ुशीआं नाल बह के राह दस्से चरनां विच्च कक्खां, कामल मुशर्द हो के आपणी दया कमाईआ। मनमुखां तों दो जहानां बाहर नट्ठां, लभ्भयां हत्थ किसे ना आईआ। ओने चिर नूं रविदास आपणा हत्थ मारयां ओते पट्टां, थोड़्ही जिही धार लहू दी नज़री आईआ। ओस ने किहा एस नूं प्रभू वास्तो सांभ के रक्खां, जिस वेले आवे उहनूं मस्तक दिआं लगाईआ। फिर कलिजुग भगतां नूं दस्सां, सच दिआं समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा मालक कुदरती मेल मिलाईआ।

फूड़्ही कहे इक्क दिन मेरे विच्च पै गिआ वट, विच्चों उच्ची नज़री आईआ। जिस वेले रविदास करन लगा साफ़, उत्ते आपणा हत्थ फिराईआ। मेरे जरम कर्म दा उतर गिआ ताप, दुःख रोग रिहा ना राईआ। जिस वेले ओन कन्नी खिच्ची आप, सिध्धा दित्ता कराईआ। मेरे मूंह विच्चों निकलिआ सोहँ जाप, वाह वाह तेरी वड वडयाईआ। ओसे वेले रविदास ने किहा मैं नहीं उह मेरा बाप, जिहड़ा दोहां दा नाता रिहा जुड़ाईआ। दूजी कन्नी खिच्च के किहा उठ उहदे वल्ल झाक, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तीजी कन्नी नूं मारके हाथ, सुत्ती नूं लिआ उठाईआ । चौथी आपे पई जाग, आलस निंदरा दूर कराईआ। ओ रविदास उह किथ्थे तेरा रसूल पाक, ओस दा इसम दे वखाईआ। रविदास ने हौली जिही आपणे थलिउँ चुक्क के सफ़, पड़दा दित्ता उठाईआ । इक्क मार के मथ्थे ते हाथ, फेर दित्ता समझाईआ । जां तक्कया निरगुण नूर जोत प्रकाश, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सफ़ कहे वे रविदास, एह तेरे माथ जिस दा नूर मैथों ना झल्लया जाईआ। वेख के जल्वा थल्ले डिग्गी साफ़, होश हवास रही ना राईआ। उतों रविदास ने हौली जिही लाई थाप, थपकी नाल उठाईआ। एह सारयां दा सज्जण साक, डरौंदा नहीं डरदयां

नूं आपणे गले लगाईआ। तूं सुणया ई एहदा कोई भविखत वाक, एह की रिहा जणाईआ। दस्सदा जिस वेले आवां लोकमात, निहकलंक रूप वटाईआ। जन भगतां सारयां दा इके वार बणां बाप, इक्ठे गोदी लवां उठाईआ । जन्म कर्म दी बदल के ज़ात, ज़ात आपणी विच्च मिलाईआ। एथे ओथे दो जहानां दे के साथ, सगला संग बणाईआ । चार कुण्ट दा खोल्ह के ताक, कुफ़ल सारे दिआं तुड़ाईआ । चला के सच रिवाज, रयाइत रवाइत झोली पाईआ। मेरा भगत किसे दा ना होवे मुहताज, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जिस दा धनाढ होवे बाप, क्यों चाचिआं अग्गे झोली डाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख हरिजन हरि भगत धुर दे धनी लए बणाईआ।

सफ़ कहे रविदास तूं किस तर्हां उलटया मेरा सफ़ा, फिर दे वखाईआ। उहदे अंदर बेपरवाह दा गफ्फ़ा, अतोट अतुट्ट जणाईआ। उह कहन्दी हाए मेरया रम्बा, क्यों बैठा छुपाईआ। एह भुक्खा तेरे प्यार दा बध्धा, तेरी सेव कमाईआ। पता नहीं किस दे नाल रज्जा, तिन् न तिन्न दिन रोटी खाण वाला मुख मुख ना कदे खुल्हाईआ। औह वेख जेहड़ा उहदी सवाणी रक्ख गई डब्बा, सुक्के टुकड़े उहदे विच्चों चूहे गए चुराईआ। ग़रीबणी कोल पड़दा नहीं सी जिस दे नाल उहनूं कजा, खाली हत्थ गई फड़ाईआ। रविदास किहा चुप्प कर सफे, तूं की जाणे, मैनूं केहड़ा मिलदा मजा, रसां दा रस मेरे अंदर गिआ वस, हस्स हस्स आपणे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी खेल रिहा वखाईआ।

फूड़्ही कहे रविदास मेरे वेख ताणे पेटे वाले धागे, आर पार सभ ने दिते लंघाईआ। विच्चों बहुते सोए थोड़्हे जागे, जागदिआं नूं जगत दा मालक नज़री आईआ । रविदास किहा नहीं एह वी वडभागे, जो तेरे मेरे नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। अजे तूं होर वेखणे कलिजुग वाधे, सदी वीहवीं राह तकाईआ। ओस वेले घर घर पैणे सिआपे, बिन हरि नामे रोवे कुरलाईआ। पुत्तरां ने मारने मापे, मापे धीआं कोलों दोहरे ख़सम कराईआ । कवारीआं पहनण कंगण छल्लां छापे, कजल नैणां धार वखाईआ। रविदास वरगे किसे दे लभ्भणे नहीं चीथड़ पाटे, जगत लबास लए बदलाईआ। एसे कर के पैणे घाटे, कलिजुग शाह पातशाह हत्थ किसे ना आईआ। इक्क सच्ची दस्सां बाते, अगली कहाणी दिआं सुणाईआ। प्रभ ने किरपा कर के सभ तों वक्खरी बणौणी इक्क जमाते, इक्को अक्खर देणा पढ़ाईआ। जिन्हां मिल के गौणी सोहँ गाथे, गा गा शुकर मनाईआ। ओथे मंगण अनाथ अनाथे, दीनां दुक्खीआं दरद वंडाईआ। फेर सभ दे पूरे करे घाटे, घाटी आपणी लए चढ़्हाईआ। गुरमुख गुरसिख भुल्ल जाण आपणे मापे, जिन्हां नूं आपणी गोद बहाईआ। चरन प्रीती जोड़ के नाते, सगला संग दए वखाईआ। कौण, रविदास कहे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे, दूजा संग ना कोई रखाईआ। रविदास तेरा सदा साथे, संग आपणा लए बणाईआ। अजे गोबिन्द दे दोंह पुत्तरां दे होर तुहाढ्ढे नाल जुड़ने नाते, जिन्हां दा लेखा हिसाब विच्च ना अजे लिआईआ । छब्बी पोह उहनां दे फोलणे खाते, क्यों वेला वक्त दए गवाहीआ।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर के नाले अमृत पिआए आपणे ओस सच्चे बाटे, जिस दे उत्ते सत्त रंग निशाना झुल्ल के ख़ुशी मनाईआ।

बाटा कैहंदा मैं नहीं बणना बरतन, मैनूं ठठिआर ना कोई बणाईआ। मैं भगतां दे नाल रक्खणा मिलवरतण, अंदर बह के डेरा लाईआ। जिन्हां दे नेत्र अंदरों फरकण, बाहरों प्रभ दे नाल रखाईआ। आपे मिलां उहनां दी सारी मेटां धड़कण, दरदीआं दर्द वंडाईआ। अग्गे जादिआं रहे कोई ना अड़चण, सिध्धा रस्ता दिआं बणाईआ। जेहड़े तेरे विछोड़े विच्च प्रभू तड़फण, उहनां गले दिआं मिलाईआ। मैनूं मिल के फेर लोकमात ना परतण, जो तेरे भगत तेरे विच्च समाईआ। बेशक गुर अवतार पीर पैगग्बर मैनूं वरजण, मैं किसे दे रोक्कयां पिच्छे हट कदे ना जाईआ। जे याद कीता रावी दे कंडे अरजन, उस दा लेखा आया मुकाईआ। उह मच्छी ना दित्ती तड़फन, चरन छोह नाल पार लंघाईआ । बालमीक दी पूरी कीती हिरसण, पिछला लेखा फोल फुलाईआ। सवाधान हो के मर्द मरदन, मदद करे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि करे सच्चा अदल, इन्साफ़ आपणा हुक्म वरताईआ।

फूड़्ही कहे इक्क दिन रविदास ने मेरे हत्थ रक्खया छाती, हौली जिही उत्ते टिकाईआ । मेरी सैहज नाल खुल्ह गई ताकी, अवर दा अवरा रूप वटाईआ। नज़र आया उह कमलापाती, जेहड़ा तुहाढ्ढे साहमणे बहि के दरस दिखाईआ। मैनूं नुहार तों नज़र आया उह साथी, पिछला अग्गे हो के फेरा पाईआ। मैं तुहानूं नहीं तक्कदी मैं अंदरों वेखां उहदी जाती, जो ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान जो अपणी दया कमाईआ।

फूड़्ही कहे इक्क दिन मैनूं रविदास ने लिआ लपेट, आपणी बगल विच्च टिकाईआ। मैं पुच्छयां एह की खेड, मैनूं दे समझाईआ। उस ने किहा अजे मेरा माही औणा मैं उहदी विछौणी सेज, ख़ुशीआं नाल उत्ते बहाईआ। मैं सुक्के टुकड़यां दी उहदे लई रक्खणी देग, कच्चयां चनयां नालों सख्त नज़री आईआ। फिर वखौणी उहनूं आपणी जेब, किते जेबकतरा बण के मेरा प्रेम ना लए चुराईआ। फूड़्ही किहा रविदास मैनूं कुछ होर नज़री आया उहदा लेखा कुछ कुण्ट हेम, भेव रिहा जणाईआ। ओस ने किसे नाल निभौणा नेम, जिसदा इकरार नेड़े आईआ। रविदास किहा चुप्प कर एह उहदा लैण देण, उह आपे वेख वखाईआ। फूड़्ही कहे मैनूं अैं नज़र आउँदा जिवें सभ दा सांझा सैण, सज्जण इक्क अखवाईआ। जिन मावां नूं हटौणा पुत्तरां मरयां पिच्छों कोई ना पावे वैण, उह गोबिन्द रूप वटाईआ। रविदास मैं एहो लग्गी तैनूं कहण, उह किहो जेहा, रविदास किहा छड्ड ठांह उह कलगी वाला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

सफ़ कहे मेरे लपेट आए ढाई वल, सिध्धी तों गोलमोल दित्ता बणाईआ। इंज जापे

एहदा कुछ मैनूं मिलणा फल, लाभ लैणा झोली पाईआ। रविदास किहा तैनूं पता नहीं अजे तूं जाणा माछूवाड़े दी झल, कक्ख काही रूप वटाईआ। जिस वेले गोबिन्द नूं प्रभ मिलण दा वजणा सल, जल थल सारे देण दुहाईआ। ओन तकणा उहदे वल्ल, सिध्धी अक्ख कराईआ । ओस कहणा दूजी वार मेरे सुत तूं मात चल्ल, मैं तेरे अंदर वड़ के डेरा लाईआ। परबतां दा परबत किसे कोलों ना जावां हल्ल, ज़िमीं असमानां विच्च मेरा भार ना कोई उठाईआ। जिस वेले किरपा कर के मेहर नज़र नाल तक्कां भगतां वल, वल वले सारे दिआं गवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा निहचल धाम अट्टल, अट्टल पदवीं दिआं बणाईआ।

सफ कहे रविदास मैनूं बगल विच्च ना घुट्ट , क्यों रिहा दबाईआ। मैं तेरे हत्थों नहीं जांदी छुट्ट, तेरे नाल प्रेम लिआ पाईआ । रविदास किहा तूं कर चुप, तैनूं दिआं समझाईआ । एसे तर्हां प्रभू ने भगत चुक्कणे अपणी कुक्ख , जिस तर्हां मैं तैनूं आपणे रंग रंगाईआ । सफ कहे मैं तैनूं कुछ होर लवां पुछ, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। रविदास किहा की लोड़, उह बाप, भगत उहदे पुत्त, फ़रक रिहा ना राईआ। जिहनां ने उहनूं जाणा झुक, झुक्यां लए उठाईआ । रम्बी उठ के भज्जी कहण लग्गी नी सफ़े, मेरीए भैणे, उहनां बोलणी इक्क तुक, अंदर वेख जो मेरे विच्च दित्ती टिकाईआ। उहनां दा पैंडा अग्गे मुक्क, फेर अग्गे जन्म कोई ना पाईआ। सफ़ कहे की भगतां नूं प्रभ ने देणा सभ कुछ, बिन मन्गयां झोली पाईआ। रविदास कहे पिता दे घर दा मालक होवे पुत्त, पुत्तरां बिनां धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। भगतां बिनां प्रभ नूं लोकमात कोई ना लए पुच्छ, औंतरा चारों कुण्ट भज्जे वाहो दहीआ। रविदास कहे सफे छड्ड अज्ज दी कहाणी एथे जाए मुक्क, मेरा लहणा देणा प्रभ दे घरों नज़री आईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखो गुरसिखो साचे सन्तो साचे भगतो प्यार नाल तुहाढ्ढे अग्गे जावे झुक, विहार नाल अरशां तों पर लंघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूर दुराडा नेड़े आया ढुक, पान्धी बण के आपणा पन्ध मुकाईआ। (१८ पोह २०२१ बि० ज्ञानी गुरमुख सिँघ)

❋

पिछला लहणा पूरा कर, अग्गे लेखा आपणे विच्च रखाईआ। मरन तों पहलों देवे वर, पिच्छों लोड़ रहे ना राईआ। अमृत नुहा के साचे सर, जन्म जन्म दी मैल धवाईआ। जो कौल इकरार गिआ कर, धन्ने धनाढ दए वडयाईआ। सो चल के आवे दर, दूर दुराडा फेरा पाईआ। जेहड़ा अक्खर किसे नहीं लिआ पढ़, उह गुरमुख दए पढ़ाईआ। जींवदिआं अंदर जाए वड़, घर आपणा इक्क सुहाईआ। अगला लेखा चुक्के डर, चुरासी पन्ध कटाईआ । वखावे अगम्मा गढ़्ह, जिस दी बणत ना कोई समझाईआ। फड़ा के आपणा

लड़, लड़ी लड़ी नाल जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी जो भाणा रिहा जर, लेखा ज़रा ज़रा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

हुण लै लै पिछला मूल, अनमुल आप वरताईआ। बख्श के चरन धूल, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। जिथ्थे वसे हरि कन्तूहल, करता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर बरसावन फूल, बिन फूलां वरखा लाईआ । जिथ्थे बदले ना कोई असूल, असल असल विच्च मिलाईआ। एह आदि दा पिछला रूल, अन्त रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

पिछले जन्म दा लाल रंग दा गुछी डोरा, धन्ना
धन्ना अठ्ठे पहर तन्द बंधाईआ। पाणी
धन्ना
दा भर कटोरा, अगली मंग मंगाईआ। रो के किहा मेरी पैरीं नहीं जोड़ा, भुक्खयां भुक्ख
कटाईआ । पुरख अकाल किहा मैनूं अजे तेरी लोड़ा, कलिजुग अन्त दिआं समझाईआ।
जिस वेले आवां बण के बांका छोहरा, शौहर सभ दा आप अखवाईआ। आत्म परमात्म
दा गा के दोहरा, दुहरा आपणा वेस वटाईआ। दुनियां विच्च फिरां वाग चोरा, भगतां
नाल भगवन हो के करां कुड़माईआ। वक्त लम्मे तों लम्मा थोड़्हे तों थोड़्हा, समां काल
समझ कोई ना पाईआ। प्रीतम सिँघ ओस वेले शत्तरी सी इक्क रोड़ा, जिस घरों अन्न
लिआ के रोटी सुक्की बणाईआ। अज्ज ओस दा लेखे लौणा उह मोहरा, जिस मोहर
दी समझ ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर आपणी कार कमाईआ।

पंज मुखी दीपक लाउ अग्ग, अगनी लग्गे जगत लोकाईआ। जन भगतां दरस मिले उप्पर शाह रग, रघुपत लेखा आप मुकाईआ। सन्त सुहेले बणाए धुर दे नग, नगमा आपणा नाम जणाईआ। बुद्धि रहे कूड़ ना कग्ग, कलमा इक्को दए सुणाईआ। मन ममता देणी तज, लेखा कूड़ चुकाईआ। सच दवारे बहिणा सज, जिथ्थे मिले माण वडयाईआ। जिस कारन आया अज्ज, अज़ल तों लए बचाईआ। एह ओस दी दिसे यद, जो धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं पिच्छे बख्शी पग्ग, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जगत जहान विच्चों कढ्ढ, एका घर वसाईआ। दुःख लग्गे किसे ना हड्ड, नाड़ी तत्त ना कोई तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल खिलाईआ।

दीपक कहे मेरी जगदी जोती, जोतां वाली सीस निवाईआ। भगत सुहेला माणक मोती, गुरमुख गुर गुर दए वडयाईआ। जिस दे घर दी सुक्की रोटी, धन्ने दा लहणा रही मुकाईआ । वासना कूड़ रहे ना खोटी, खोटिउँ खरे बणाईआ। मंज़ल चाढ़्हे ओसे चोटी, जिथ्थे पाल सिँघ वसे वड्डा भाईआ। जन्म दा रहे कोई ना रोगी, सोगी, चिन् त ना कोई जणाईआ। एह खेल प्रभ दा चोजी, प्रीतम हो के आप वखाईआ। राह तक्कदे गए वेदी सोढ्ढी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जो सभ नूं देंदा रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नूर ख़ुदाईआ। उह बण के मालक मौजी, मजलस आपणी इक्क बणाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।

दीपक कहे मैं वेखां दीपां वाला, दीप जिस नूं सीस झुकाईआ। जिस दा खेल जगत निराला, निरवैर निराकार निरँकार आप बणाईआ। सच दवार सुहा सच्ची धरमसाला, जन भगत गृह वज्जे वधाईआ। लेखा वेखे मानस जन्म हाला, पूरब माज़ी पड़दा फोल फुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ।

दीपक कहे प्रभ धुर दे नूर, नूरी दे जणाईआ। किस बिध होइउँ मजबूर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। की नाम करें मशहूर, मशवरे गुर अवतार पैगग्बर देण सलाहीआ । की कारन होए ज़रूर, ज़रूरी आपणा फेरा पाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं धन्ने दा मज़दूर, मजदूरी करके ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल प्रगटाईआ।

दीपक कहे की कहन्दा धन्ना जट्ट, धनीआं दे धनी दे दृढ़ाईआ। किस कारन होया इक्ठ, पड़दा दे उठाईआ। की खोल्हण लग्गा हट्ट, वस्त की वरताईआ। की लेखा जाणे घट, गृह भीतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा समझाईआ।

दीपक कहे मैं वेखां चार चुफेर, चौंह तरफी ध्यान लगाईआ । की करे प्रभू मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। की कूआं रिहा गेड़, हलट हल्ल चलाईआ। की बन्न्हे रस्सा बेड़, आपणी गंढ पवाईआ। की बस्तर रक्खें तेड़, ओढन सीस छुहाईआ। किस वसें नगर खेड़, मन्दर सोभा पाईआ । की परत के आ गिआ फेर, आपणा वेस वटाईआ। गेड़ के उलटा गेड़, गेड़ा गेड़े विच्च रखाईआ। दुराडा समां करके नेड़, नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ।

दीपक कहे मैनूं दिसे धन्ने दी दादी, दाअवे नाल जणाईआ। जिस ने बन्न्ही लाल तड़ागी, रोड़ा प्रीतम सिँघ दए फड़ाईआ। इक्क तन्द तोड़के विच्चों जिस बन्न्हयां नाल परांदी, सीस आपणे नाल छुहाईआ। ख़ुशीआं अंदरों गीत गाँदी, फिरे चाईं चाईंआ। कटोरा हत्थ उह उठांदी, जिस नूं सांभ के रक्खया उच्ची थाईंआ। उहदे विच्चों उहदे फुल्ल दा दर्शन पांदी, जो थोड़्हा उच्चा नज़री आईआ। उस विच्च कदी पाई नहीं सी रिॅधी हाण्डी, साफ़ करके घर विच्च सदा टिकाईआ। ना कुछ पींदी ना कुछ खांदी, बिन खाधिआं पीतिआं धो के करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ।

धन्ने दे लक्क दा लाल तग्ग, सोहणी बणत बणाईआ। ख़ुशीआं वाली खेल जग, दादी वज्जे वधाईआ। मालविउँ आंदी सद्द, पिच्छा समझ कोई ना पाईआ। डंगोरी सहारे

आई भज्ज, लत्तों डुड्डी ना कोई चतराईआ। ख़ुशीआं अंदर हड्ड, टप्पण चाईं चाईंआ। पुरख अकाल वेख के होवे गद्द, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दा हुक्म ना होया रद्द, आसा सभ दी वेख वखाईआ। एह तागा जिस विच्च कदे ना पवे डब्ब, दूजा रंग ना कोई बदलाईआ । जिस कारन धन्ने नूं मिलण आया रब्ब , रूप रंग अवर ना किसे वखाईआ। जग्ग अक्खां नाल ना पिआ लभ्भ, ठाकर पत्थर ना कोई वडयाईआ। प्रेम दी धारों हो प्रगट, घट आपणा आप जणाईआ। धन्ने तैनूं मूरख कहण जट्ट, जट्ट मूरख जगत कह के गाईआ। आह लेखा इक्क वच्च, पढ़के दे समझाईआ। धन्ने किहा की एह सच्च, जो मैनूं रिहा फड़ाईआ । मेरे लूं लूं अंदर गिआ रच, मस्ती अंदर मस्ती दित्ती बदलाईआ। कौल इकरार कर पक्क, पक्की तर्हां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ ।

बुढ्ढी दादी, कहे सुण धन्नू, धन्नयां तैनूं दिआं जणाईआ। पत्थरां विच्चों ठाकर कदे ना मन्नूं, ऐवें मथ्थे रिहा घसाईआ। सुण मेरे लाडले चन्न्हू, तैनूं दिआं समझाईआ। जिंनां चिर उहदा प्रेम ना बन्न्हे पल्लू, मन दी गंढ घुटाईआ। ओन्हां चिर सुनेहड़ा कदे ना घल्लू, ना सुत्तयां लए जगाईआ। सुण मेरे लाडले बल्लू, बच्चयां तैनूं दिआं जणाईआ। उह भाग लगावे काया खल्लू, ख़लक विच्च ना कोई रुशनाईआ। सद आत्म परमात्म रलू, रल मिल झट्ट लंघाईआ। सृष्ट सबाई आपे छलू, अछल छल आपणी कार कमाईआ। नॅढिआ उह कटोरा भर के रखीं जलू, नौं दिन पिच्छों तैनूं मिले तेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ।

धन्ना कहे केहड़ा कटोरा अम्मां, अम्मड़ी दे जणाईआ। ओन फड़ वखाया छन्ना, सवा सेर वंड वंडाईआ। अग्गों कर के दो चार गल्लां, गलवकड़ी लई पाईआ। धन्ने तेरा मालक आवे कल्ला, आपणा वेस वटाईआ। तैनूं पत्थरां कीता झल्ला, झल्लया झलक ना किसे वखाईआ । पंडत पै गए डूंघी डल्ला, मस्तक तिलक ललाट ना कोई रुशनाईआ। आह लै लै मुट्ठ चना, तेरी झोली दिआं पाईआ। सुणना नाल कन्नां, तैनूं दिआं सुणाईआ। तेरा टुक्कर खावे चप्पा खन्ना, अध्धी विचो अद्धीं कट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ।

धन्ना कहे अम्मां मैनूं ठाकर दित्ता पत्थर, ब्राह्मण दित्ता जणाईआ। उस दे उप्पर ओम अक्खर, नोच के दित्ता बणाईआ। हत्थ फेर के उप्पर सिखर, चोटी दित्ती दृढ़ाईआ। भवा के एधर ओधर, चारों कुण्ट वखाईआ। मैं वेखां बित्र बित्र , अक्खां नाल अक्खां आप मिलाईआ। मैनूं किथों मिले मित्र, प्यारा धुरदरगाहीआ। मैं भुक्खां नंगा पैरीं नहीं छित्तर , बन खण्ड पन्ध ना कोई मुकाईआ। दादी किहा ना कर फ़िकर, फ़िकरा दिता सुणाईआ। तेरे विच्चों आवे निकल, तेरा बेपरवाहीआ । जेहड़ा कदे ना होवे भिट्टड़, भिट्टयां गले लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ।

दादी कहे धन्नआं केहड़ा तेरा ठाकर, जो पंडत दिता फड़ाईआ। धन्ने झट्ट नुहा के नाल पाणी गागर, सैहजे दिता वखाईआ। लाल तागे नाल बन्न के दिता आदर, सोहणी गंढ्ढ वखाईआ। उत्ते पा के चिट्टी चादर, अग्गों घुंगट लिआ बणाईआ। आह वेख अम्मी साजण, सिरों फड़ के दित्ता हिलाईआ। दादी कहे एह पिछला झूठ रिवाजण, बच्चू तैनूं दिआं दृढ़ाईआ। साहिब कोई पंडत नहीं महाजन, शत्तरी ब्राह्मण रूप ना कोई वटाईआ । जो सारी सृष्टी दी बणावे साजण, पत्थर पाहन आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ।

दादी कहे धन्नयां ठाकर दे सिर ते कोई हत्थ ना सके फेर, बगल विच्च ना कोई टिकाईआ । जलां दे वहणां विच्च नहीं लग्गे ढेर, खड्डां विच्च (ना) देण दुहाईआ। एह लहणा ना सकण नबेड़, लेखा लेख ना कोई बणाईआ । जे तेरा ठाकर स्वामी करे मेहर, मेहरवान होए सहाईआ। उहनूं आउँदिआं ना लग्गे देर, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तूं उठ इक्क वेर, रो के दे दुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चेर, चिरी विछुंने लै मिलाईआ। आशा दा उहदे अग्गे ला दे ढेर, खाण पीण एहो दे समझाईआ। जिंनां चिर ना आवें मेरे नेड़, अक्खां पट्ट के जगत ना दर्शन पाईआ। जे करें हेर फेर, भगत भगवान दी रीती ना कोई बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे बणाईआ।

धन्ना कहे अंमा की करां अरदास, मैनूं दे जणाईआ। पूरी होवे आस, तृष्ना दए बुझाईआ। उस भर के पाणी दा ग्लास, धन्ने दित्ता फड़ाईआ। बच्चू उस कटोरे वल झाक, जिस नूं मैं साफ़ कर के आपणे घर रखाईआ । अक्खां तों पिच्छे आपणा खोल्ह ताक, पड़दा रहे ना राईआ। धंनिआं बोल दे तूं मेरा बाप, जनण वाली नहीं कोई माईआ। वेख किस तर्हां प्रगट होवे आप, आपणा पड़दा दे उठाईआ। पत्थरां दी मुक्के वाट, पंडतां दा झगढ़ा रहे ना राईआ । सिख लै निक्की जिही जाच, जाचक हो के सेव कमाईआ। उह दिन सी इकी पोह दी रात, सम्मतां वाली बणत ना कोई बणाईआ। धन्ने कीता याद, बिन अक्खां नीर वहाईआ। मेरा खेड़ा कर आबाद, तेरे हत्थ वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।

धन्ने किहा अम्मां गावां की, मैनूं दे समझाईआ, पिछली छड्डां लीह, रस्ता लवां बदलाईआ । किस बिध कहवां ओस नूं जी, किस बिध सिफ्त सालाहीआ। की मैं उहदा पुत्तर बणां कि धी, धर्म दी धार दे समझाईआ। दादी मुख चों कह के सी, इशारे नाल सुणाईआ। उहदे चरनां इक्को नी, सीस जगदीस भेट चढ़्हाईआ। बलिहारी ओसे तों थी, आपा वार वखाईआ । थोड़्हा जिहा उंगली नूं ला के घी, पंजां उंगलां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप सुणाईआ।

धन्ना कहे मैं की गावां गीत, मैनूं दे दृढ़ाईआ। किस बिध करां प्रीत, प्रीतम लवां मनाईआ। उत्तों रात रही बीत, सुत्ती जगत लोकाईआ। महीना पोह ठंडा सीत, दूए

दा एके नाल जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। धन्ने दी रो के निकली चीक, धाहां मार सुणाईआ । मैं करदा ओस दी उडीक, जेहड़ा लभ्भयां हत्थ ना आईआ। दादी ने हत्थ विच्च लोहे दी फड़ के सीख, ठोकर नाल दिता हिलाईआ। वे धन्नूं मैनूं उत्तों आई कोई हदीस, मेरे अंदर दिता सुणाईआ। मैनूं बिरहों दी पई चीस, दुखड़े नाल कुरलाईआ। बच्चू जे तूं मेरा मैं तेरा गाएं गीत, तैथों वक्खरा नहीं तेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे उठाईआ।

धन्ना कहे मैं की कहवां केरां, किरता दी समझ कोई ना आईआ। प्रभू तूं दस्स की मैं तेरा जां तूं मेरा, मेरा तेरा मैनूं समझ किछ ना आईआ। क्यों पाया मेरे अंदर झेड़ा, झगढ़ा दे गवाईआ। बच्चिआं नाल ना करया कर बखेड़ा, पिछली आदत लै बदलाईआ । क्यों दुःख देवे बथेरा, बिरहों विच्च सताईआ। मैथों हुण नहीं होणा जेरा, झल्ली ना जाए जुदाईआ । मैं छड्ड जाणा काया खेड़ा, बिन तेरे रैण ना कोई विहाईआ। पिच्छे दुःख वेख्या बथेरा, पत्थर पत्थर तन ना कोई बदलाईआ। हुण ज़िंदगी दा डुब्बण लग्गा बेड़ा, बिन तेरे पार ना कोई कराईआ। दर्शन दे दे हो के नेरा, वड्डे उच्चे क्यों आकड़ विच्च आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लै मिलाईआ।

धन्ना कहे दस्स केहड़ा ठाकर चंगा, किस नूं सीस निवाईआ। जेहड़ा पत्थर रुढ़े विच्च गंगा, पुठ्ठा सिध्धा हो के आपणा पन्ध मुकाईआ । जेहड़ा लभ्भे विच्चों छन्ना, कन् ढ्ढा रगढ़ रगढ़ के आपणा पासा लए घसाईआ। जेहड़ा दिसे सुरसती संगा, तरवैणी वहणी विच्च डुबाईआ। जेहड़ा आया गोदावरी वंडा, मिट्टी गारे विच्च दए दुहाईआ। भेव दस्स सूरे सर्बंगा, तेरी इक्को आस तकाईआ। अम्मी कहे सुण लाडले चन्दा, बुढ्ढी दादी आप समझाईआ। उह वसे सदा तेरे अंगा, घर विच्च बैठा सोभा पाईआ। वेखीं किते बोल ना कढ्ढीं मंदा, रसना नाल कुरलाईआ। प्रभू कदे ना होवे गंदा, जो मात गर्भ अंदर वड़ के सभ दा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।

धन्ना कहे मेरे यार, आपणी यारी दे समझाईआ। ऐवें कैंहदे तेरा भगतां नाल प् यार, प्यारा बण के दे वखाईआ। अंदरों आई इक्क आवाज़, सहज नाल सुणाईआ। तेरे यार दा दस्सां राज़, पड़दा इक्क उठाईआ। कन्नों फड़ के हलूण के खोल्ही जाग, सुत्ते दिता उठाईआ । इक्क वेरीं झाक, झाकी आपणी इक्क जणाईआ। पड़दा खोल्ह के ताक, जोत करी रुशनाईआ । धंनिआं जिस वेले महीना आया विसाख, थित एहो वज्जी वधाईआ। तेरा जंगल विच्च माल जाणा गवाच, लभ्भयां नज़र कोई ना आईआ। तूं बहणा उत्ते ख़ाक, मिट्टी उत्ते आसण विछाईआ। मन दे पत्थर नूं करना साफ़, एह वट्टा ब्राह्मण दिता टिकाईआ । फेर करीं अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। कोल सुक्का रखीं घास, तिनके पंज सत्त तुड़ाईआ। जेहड़ा पाणी दा ग्लास, दादी तेरी तेरे हत्थ फड़ाईआ। छन्

ने विच्च पा के लिआईं आप, वेला वक्त आप सुहाईआ। मैं बण के आवां तेरा बाप, दर्शन देवां चाईं चाईंआ । कुछ होर जावां आख, सहज नाल सुणाईआ। सुक्का टुकड़ा मेरा होणा खाज, कटोरा छाछ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ ।

धन्ने दा आया उह वक्त, रुत्त आपणा रूप वटाईआ। बणन लग्गा भगत, प्रभ दा ध्यान लगाईआ। पूरी होण लग्गी शर्त, शहनशाह आपणा कर्म कमाईआ। आए उत्ते फर्श, निरगुण वेस वटाईआ। करया आप तरस, रहमत दिती कमाईआ। सति सरूप कर दरस, धन्ने लिआ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

धन्ने किहा वाह तेरा मेरा बणया जोड़ा, जोड़ी लई बणाईआ । मेरे माल दा ला इक्क मोड़ा, फेर मन्नां मेरा इक्क गुसाईंआ। पुरख अकाल कहे धंन्यां वक्त थोड़्हा, छेती छेती कम्म दे समझाईआ। धन्ने किहा मेरी पैरीं टुट्टा जोड़ा, लिआ के दे बदलाईआ। पुरख अकाल किहा ओए प्रभ नूं लुट्टण वाल्या चोरा, घर आए नूं सन्न्ह लएं लगाईआ। तेरा बल होणा दोहरा, तैनूं दिआं समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ।

पुरख अकाल कहे ओ धन्नयां लक्क की बध्धा धागा, मैनूं दे वखाईआ। धन्ना कहे पहलों मेरी दुरमत मैल धो दागा, दगयां तों लै बचाईआ। प्यार कर सांझा, आपणा जोड़ जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़्हाईआ।

पुरख अकाल कहे सुण धन्ने धनवन्त, तैनूं दिआं सुणाईआ। तेरा मालक सदा बेअन् त, बेपरवाही विच्च समाईआ। जिस वेले आवे कलिजुग अन्त, अन्तश्करन वेखे जगत लोकाईआ। जेहड़ा तैनूं ते तेरी दादी नूं दस्सया मंत, एह सारयां भगतां नूं दए पढ़ाईआ। किसे नूं लोड़ रहे ना किसे पंडत, पत्थरां दी पूजा ना कोई वखाईआ। उह मेरे पक्के होणे सन्त, जिन्हां दी सत्हा देणी बदलाईआ। बण के सुहाग कन्त, आपणे अंग लगाईआ। हरख सोग मिटा के चिन्त, जन्म कर्म दा डेरा ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे संग रखाईआ।

धन्ना कहे की एह सच, सच दे समझाईआ। भाग लगावें काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह तुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे भगतां दे लूं लूं अंदर जावां रच, रचना आपणी दिआं वखाईआ। मार्ग धुर दा इक्को दस्स, दहि दिशां पार कराईआ। सांझा ढोला कर के जस, सिफ्तां विच्च वडयाईआ । तेरा पूरा करां हक़, हुण दा लेखा दिआं चुकाईआ। जिस विच्च रहे कोई ना शक़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।

धन्ना कहे पहलों मेरे पैरां नूं ढक, नंगा फिरयां वाहो दाहीआ। पुरख अकाल कहे बच्चू हुण एह खैहड़ा छड्ड, अगला ध्यान लगाईआ । इक्क वेरां होणा पए अड्ड, मास नाड़ी हड्ड छुडाईआ। फेर तैनूं घल्लां विच्च जग, जगजीवण दाता हो के दिआं वडयाईआ । प्रगट हो के तुहाढ्ढी विच्च यद्द, लहणा देणा झोली पाईआ। भगत दवारा जाणा सज, मूरख गवारां जट्टां मिल के वज्जे वधाईआ। उथे आवां भज्ज, भजन बन्दगी एहो याद कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा कहके जिस वेले चाहो लैणा सद्द, हाज़र हज़ूर हो के नज़री आईआ। जे तुसीं मैनूं जाओ छड्ड, मैं फिर वी मुड़ के लवां मिलाईआ। दो जहानां विच्चों लवां लभ्भ, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं पत्थरां विच्च रहण वाला नहीं रब्ब, गुरमुखां दे अंदर वड़ के डेरा लाईआ। प्रगट होवां झब्ब, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। उह सारे लए सद्द, जिन्हां दा लेखा तेरा पिछला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लहणा झोली पाईआ।

धन्ना कहे की फिर मैं होवां धन्ना, मेरी मां धन्ना कहि के बुलाईआ। पुरख अकाल किहा तेरा पिछला साफ करना पन्ना, नाम दा नाम ना कोई सलाहीआ। तन वजूद बदलणा तनां, मन बुद्धि नाल चतराईआ । मेरा खेल होणां नवां, नवां राह चलाईआ। तेरा लहणा देणा रक्खणा जम्हां, बिन तेरे हत्थ ना किसे फड़ाईआ। बिना पाणी दे ग्लास तों होर नहीं करना तम्हां, सुक्की रोटी खा के झट्ट लंघाईआ। एह उह पिछली वेख लै शम्हां, जेहड़ी तेरी शहादत दए गवाहीआ। वेले नाल सुहाया समां, समें दा मालक भुल्ल कदे ना जाईआ । उह बुढड़ी दादी अंमा, पक्खो वाल्यों चल के आईआ। तेरा तन कटोरा उहो छन्ना, जल ग्लास वाला आपणे हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर दे वडयाईआ।

धन्नयां तेरा ना होणा आत्म, सिँघ दए वडयाईआ। मेरा शब्द होणा परमात्म, आत्म परमात्म मिलके वज्जे वधाईआ। भेव खुल्हाणा बातन, पड़दा आप उठाईआ। धुर दा बणा साकण, सगला संग रखाईआ। तैनूं भोला फेर वी सारे आखण, कमलयां वांग गल्लां करके आपणा झट्ट लंघाईआ। फेर तूं लभ्भणा ओसे पातन, जिस पतन ते आया परत कोई ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा लेखे लाईआ।

ग्लास कहे मेरे विच्चों अमृत पी लै घुट्ट, घुट घुट गले लगाईआ । जगत जहान कूड़ा नाता गिआ छुट्ट, छुट्टया मोह लोकाईआ। ओस दा बणया पुत्त, जो भगतां गोद टिकाईआ । बदल के आपणा रुख, करवट लई उलटाईआ। प्रभ चरन दा साचा सुख, आत्म परमात्म मिलके वज्जे वधाईआ । साहिब स्वामी सदा ख़ुश, ख़ुशीआं विच्च रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ।

सरन मिले नहीं कोई घाटा, तोट रहे ना राईआ। जन्म मिले मिले पुरख समराथा,

एहो वड्डी वडयाईआ। नाम मिले मिले आत्म गाथा, एहो सच पढ़ाईआ। मालक मिले मिले धुर दा दाता, जो भुक्खिआं दए रजाईआ। साहिब मिले दीनां नाथां, अनाथां होवे सहाईआ । सतिगुर मिले जो आत्म होवे जाता, जोती जाता धुरदरगाहीआ। गुरू मिले जो बणे पिता माता, मात पित हो के आपणी गोद उठाईआ। पुरख अकाल मिले जो पिछला पूरा करे वाका, वाकफ़कार आपणा लए बणाईआ। दीन दयाल मिले ते मिले धुर दा साथा, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। जे अग्गे जाण दी हुण छेती होवे आसा, उह दिन देणा समझाईआ । तेरी मर्ज़ी नाल ओसे दिन कर देवे बन्द ख़लासा, नवीं धार दए चलाईआ। फेर कहणा एह धुर दा उह बापा, जो बच्चिआं उंगली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ।

रंग कहे मैनूं चाढ़्हो कर के रंग, रंग अगला दिआं वखाईआ । भगतो अग्गे जाओ नसंग, डरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जुग जुग भगतां दी एहो मंग, प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ । बाकी सृष्टी दिसे नंग, ओढण सीस ना कोई टिकाईआ। सभ दी नंगी होई कंड, पुशत पनाह ना कोई वखाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया गंद, तृष्ना मन ना कोई तृप्ताईआ । जिन्हां नूं प्रभ दा मिल गिआ संग, तन वजूद मिले वडयाईआ। आत्मा नूं देवे अनन्द, सांतक सति सति समाईआ। गुरमुखो बणिओ उह चन्द जिस चन्द नूं चन् द वेख के ख़ुशी बणाईआ । आओ पिछली टुट्टी लउ गंढ्ढ , गंढी फेर ना कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वडयाईआ।

जन भगतो प्रभ मिलण दी इक्को जुगती, जुग जुग चली आईआ। जिस दा सीस झुके नाल फुरती, फुरनिआं तों बाहर आपणा रंग रंगाईआ। सदा जुड़ी रहे सुरती, जो हिरदे हरि हरि गाईआ । मुहब्बत बणी रहे धुर दी, धुर दी धार नाल परनाईआ। एह खेल सच्चे सतिगुर दी, विछड़यां रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद भाणे विच्च रखाईआ।

दीप कहे क्यों मेरे पंज मुख, भगतो दिउ समझाईआ। भगत कहण बस कर चुप्प, एथे चले ना कोई चतराईआ। ओए दीपा सानूं बाहरों भावें अन्धेरा होवे घुप्प, अंदरों प्रभ विछड़ ना जाईआ। दीपक कहे मैं तुहानूं लवां पुच्छ, मैनूं दिउ समझाईआ। तुहानूं विछोड़े दा की दुःख, याद विच्च आह ना कदे लगाईआ। जे अंदर उठे हुक, होका दे के दिउ सुणाईआ । भगत कहण दीपका असीं पढ़दे इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा फ़रक रिहा ना राईआ। बण के उहदे सुत, गोदी बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह इक्क सुहाईआ।

दीपक कहे मेरे विच्च वेखो बत्ती घृत, आपणा रंग वखाईआ । जुग चौकड़ी वेखे फिरत, फिर फिर फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर नाम दी करदे किरत, माला मणकयां वाली फराईआ। लौंदे रहे सुरत निरत, दिवस रैण ढोला गाईआ। जन भगत कहण असीं

प्रभ दी कोई कढ्ढणी नहीं किरस, छोटा हिस्सा ना वंड वंडाईआ। असीं ओस दे प्यारे बण गए निरस, निक्कयां तों वड्डे दए बणाईआ। दर आया कदी ना देवे झिड़क, फड़ बांहों गले लगाईआ। सच दवारिउँ कदे ना जाईए थिड़क, दर बह के ख़ुशी मनाईआ। जिस ने लोक परलोक दो जहान छड्डे रिड़क, मधाणा आपणा नाम रखाईआ। उस दा दरवाज़ा बन्द कदे ना होवे खिड़क, खुल्ही ताकी सभ नूं वेख वखाईआ। दीपक कहे ओ भगतो ओस ने कोई पहनी तलवार किरच, आपणा रूप बदलाईआ। की वड़े किसे मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ चरच, चर्चा की जणाईआ। की पल्ले ओहले ख़रच, की आपणी कार कमाईआ। जन भगत कहण उह मालक फर्श अर्श, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। मेहरवान साडे उत्ते कर के तरस, तरसदयां नूं लिआ मिलाईआ। सानूं रही ना कोई हरस, हवस दित्ती गवाईआ । एहो खेल असचरज, जो पिछले लैहणे रिहा मुकाईआ। पता नहीं किथे सांभ के रक्खी फ़रद, किथों पड़दे लए फुलाईआ। प्रीतम सिँघ उह रोड़ा, जिस कदी नहीं सी लिआ धड़त, सौदा सच दे हट्ट विकाईआ। लाल रंग ओसे दी जड़्हत, जो गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ा बणया नहीं अनघड़त, भगत भगवान गंढ रखाईआ। जल ग्लास आया परत, वट्टा छन्नयां दए गवाहीआ। एह महीना सरदी वाला सरद, सारयां रिहा ठराईआ। गुरमुखां वंडे दर्द, भगतां होए सहाईआ। पिछली याद रक्खी अर्ज़, हुण बेनन्ती ना कोई कराईआ। आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, धुर दा मालक फेरा पाईआ। अन्त वेले दुःख वाली लग्गणी नहीं कोई मरज़, सैहज लए उठाईआ। रंग होण नहीं देणा ज़रद, लाल गुलाला दए बणाईआ । पिछला लहणे दा कज़, मकरूज़ हो के आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोधा सूरबीर मरदाना मरद, जन भगतां मुॅदत दा मुदा दए समझाईआ । (२१ पोह शहनशाही सम्मत ३ आत्मा सिँघ)

❋

सो पुरख निरँजण चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, हरि जू आपणी खेल कराईआ। एकंकारा फेरा पा, निरगुण निरवैर सेव कमाईआ। आदि निरँजण जोत जगा, नूर नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ढोला गा, जन भगतां रिहा सुणाईआ । श्री भगवान निशान झुला, दो जहान दए वडयाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिला, आपणा रंग रंगाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहा, सचखण्ड दए वडयाईआ। थिर घर आपणा राग अला, शब्दी नाद सुणाईआ। कर खेल बेपरवाह, दीनन आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी इक्क मलाह, जुग करता वेस वटाईआ। आपणी कर के आया सच सलाह, सुलहकुल सच्चा शहनशाहीआ। लोकमात प्रगटौणा साचा नां, जन भगत नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे हँस कां, काग हँस वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव आप कमाईआ।

सो पुरख निरँजण चढ़या रंग, रंग रंगीला वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखे अनन्द, अनन्द मंगल आपे गाइंदा। एकंकारा ख़ुशी बन्द बन्द, दर घर साचे सोभा पाइंदा । आदि निरँजण चढ़या चन्द, जोती जाता हरि प्रगटाइंदा। श्री भगवान गाए छन्द, अबिनाशी करता राग अलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मेटिआ पन्ध, ब्रह्म आपणी गोद बहाइंदा। जुग चौकड़ी खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाइंदा। आदि जुगादी कर कर वंड, वंडण साची वेख वखाइंदा। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणे हत्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप रखाइंदा।

सो पुरख निरँजण सुणाए राग, अनरागी आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क वैराग, भगत विछोड़ा सह ना सके राईआ। एकंकारा सृष्ट सबाई कर त्याग, हरि संगत लए मिलाईआ। आदि निरँजण गिआ जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता गुरमुख बणाए सज्जण साक, नाता बिधाता इक्क रखाईआ। श्री भगवान खोल्लया ताक, दो जहान वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दिता साथ, आप आपणी गोद बहाईआ। जुग जुग सुणौंदा आया पूजा पाठ, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाईआ।

सो पुरख निरँजण ख़ुशी मना, घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण हरि भगत आपणा भेव दए जणा, जानणहार आप हो आइंदा। एकंकारा एका घर वखा, दूई द्वैती परदा लाहिंदा। आदि निरँजण सगन मना, घर साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण रिहा डाह, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। जन भगतां मात दए वड्या, श्री भगवान सिर आपणा हत्थ रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लए मिला, मेलणहार आप हो जाइंदा । जुग चौकड़ी खेल रिहा खिला, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, करोड़ ततीसा आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा।

साची सेवा आपे कर कर, हरि करता वेख वखाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लोकमात औंदा रिहा डर डर, आपणा मुख छुपाईआ। शाह पातशाह ना सके कोई फड़, फड़ फड़ दए सज़ाईआ । कलिजुग अन्तम निरगुण आपणा घाड़न घड़ घड़, सरगुण लेख मुकाईआ। सचखण्ड महल्ले आपे चढ़्ह चढ़्ह, चढ़्हदी कला आप जणाईआ । आपणा नाउँ अक्खर आपे पढ़ पढ़, पिछली भुल्ले सर्ब पढ़ाईआ। भगत भगवान बन्न्हे लड़ लड़, एका पल्लू रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी सारे मन्नदे रहे हरि हरि, हरि हरि पूजा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

बेपरवाह खेल अपारा, कलिजुग अन्तम आप कराईआ। जुग चौकड़ी सभ नूं देंदा रिहा लारा, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि सर्ब पुकारा, निउँ निउँ बैठे ससि झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ।

जुग जुग खेल हरि निरँकारा, निरगुण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी हो उजिआरा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कोटन वार कीता पार किनारा, कोटन कोट रूप वटाइंदा। नव नौं चार मारे मारा, मारनहार आप अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा।

साचा खेल श्री भगवान, पूरब आप जणाईआ। नामे
नामे दिता एका दान, वस्त अमोलक
नामे
झोली पाईआ। देहुरा फेरया हरि जू आण, पंडत पांधे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ।

आपणा भेव आपे दस्स, हरि जू खेल कराइंदा। भगतां अन्तर रिहा वस, दिस किसे ना आइंदा। जुग जुग करे पूरी आस, जगत तृष्ना मोह चुकाइंदा। शरन शरनाई करे दास, दासी दास वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा।

दर घर साचा हरि मेहरवान, एका एक सुहाईआ। नामे मिल्या बीठलो काहन, रूप अनूप दए दरसाईआ । मोई गाँए जवाई आण, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

गाँए ज्वाल ना मिटी तरास, तृष्ना मेरी ना कोई बुझाईआ । नामा मंगे तेरा साथ, विछोड़ा झल्ल ना सके राईआ। अगनी जल अन्तम काठ, पंज तत्त रहण ना पाईआ। ना कोई देहुरा ना कोई माठ, तुध बिन नज़र कोई ना आईआ। सृष्ट सबाई दिसे भट्ठ, खेड़ा रिहा ना कोई वसाईआ। मेरा पूरा करदे घाट, मैं इक्को ओट तकाईआ। मैं नित नित तक्कां तेरी वाट, नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ।

नामे घर आया हरि बाल, बाली बुद्ध वखाईआ। इक्क कटोरा दुध्ध प्याल, दोधी दन्दी रिहा समझाईआ । मेरी करनी सदा प्रितपाल, मैं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ।

नामे दुध्ध दिता कटोरा, कुट्टिया आप सुहाइंदा। मैं तेरा तूं होया मोरा, भेव भाउ ना कोई जणाइंदा। मैनूं सोहणा लग्गा बांका छोहरा, नन्ही नन्ही गुफ़तार सुणाइंदा। मैं बणन वाला तेरा घोड़ा, आपणी पीठ तोहे उठाइंदा। तेरा मेरा जुड़िआ जोड़ा, पुत्तर धी ना मंग मंगाइंदा । तुध बिन होर ना कोई लोड़ा, दर इक्को तेरा सुहाइंदा। जे नहीं मिलणा जवाब दे दे कोरा, वल छल ना कोई रखाइंदा। तेरी मेरी इक्को डोरा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा । तेरे उत्ते मेरा ज़ोरा, तेरा ज़ोर मेरा अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा ।

नामे रंगा रंग गुलाला, हरि जू आख सुणाईआ। जुगा जुगन्तर अव्वलड़ी चाला, मेरा भेव कोई ना पाईआ। जन भगतां पिच्छे हो हो फिरां बेहाला, बेहबल आपणा रूप वटाईआ। आपणा कर के लोकमात मूंह काला, जन भगतां उजल दिआं कराईआ। नामे तेरी बणावां सच्ची पाठशाला, आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा जणाईआ।

नामा कहे सुण छोटे बाले, बाली बुद्ध तेरी वडयाईआ । किस बिध बणे मेरी धरमसाले, कवण बाडी दए बणाईआ। इट्टां गारा ना कोई शहतीर बाले, सेवक कोई नज़र ना आईआ। पिउ पुत्त असीं दोवें कंगाले, धन्न दौलत ना कोई रखाईआ। कौण नामे पिच्छे घालण घाले, मेरी छप्परी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुॅठ के नामे कोलों पल्ला छुडाईआ।

पुरख अबिनाशी निरगुण रुट्ठ, सरगुण मुख भवाया। मैं फिर के आवां चारे कुण्ट, दह दिशा वेख वखाया। कोई साहिब जे पए तुठ, तेरा छप्पर दए बणाया। तेरे कोल ना आ के मारां झूठ, सच सच दिआं सणाया। तेरा लेखे लावां दुध्ध पीता घुट्ट, सीर तकसीर नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे कोलों मुख छुपाया।

नामा रात्री गिआ सौं, नींदर नैणां विच्च आईआ। पुरख अबिनाशी दर दुआरे रिहा भौं, दिस किसे ना आईआ। भगत वड्डिआई हरि का गौं, बिन भगत हरि ना कोई मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैण साची सेव कमाईआ।

पुरख अबिनाशी इक्को रात, आपणे लेखे पाइंदा। भगत देवे साची दात, वंडणहारा आप वंडाइंदा। आपणी उत्तम करी ज़ात, भगतां नाम सलाहिंदा । बहत्तर वार करामात, निहकरमी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आपणे हत्थ रखाइंदा।

इक्को रात बहत्तर रूप, पारब्रह्म वटाईआ । नामे कारज करया सूत, छप्पर छन् न सुहाईआ। आपे ताणा पेटा सूत, आपे कपड़ रिहा हंढाईआ। आपे पिता आप पूत, आपे सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची छप्परी दए बणाईआ।

साची छप्परी बणी छन्न, संसा हरि चुकाया। नामा नाम गिआ मन्न, मन मनसा मोह मिटाया। धन्न भाग मेरा साहिब गिआ मन्न, सिर मेरे हत्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी अग्गों राग सुणाया इक्को कन्न, नादी नाद अलाया। बहत्तर नाड़ कर प्रकाश, चढ़्हाया चन्न, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहिआ।

नामा अग्गे करे सवाल, सुण सज्जण मेरे मीत। किस बिध खेल करी कमाल, मेरी परख ना सके नीत। कवण रूप बण दलाल, साची वस्त लिआंदी ख़रीद। कवण बाढी कर त्यार, चार कुण्ट रखाई सीध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं तेरी करां उहो दीद।

आपणा रूप दस्स निरँकार, जिस बिध मेरी छप्पर छुहाईआ। जे ना दस्सें रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। रातीं सुत्यां कीता प्यार, नेत्र नैण नज़र ना आईआ । मैं चौहन्दा तेरा वेखां सच विहार, जिस कारन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ।

मेरा भेव ना पुच्छ बाल, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। सभ दे सिर ते कूके काल, जो घड़िआ भन्न विखाइंदा। जन भगतां पिच्छे घालण घाल, आपणी सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, नाम दलाली इक्क रखाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, सभ दा लहणा झोली पाइंदा। तेरे मन्दर दीपक दिता बाल, लोकमात ना कोई बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा आप छुपाइंदा।

नामे अग्गों कर लई ज़िद, इक्को मंग मंगाईआ। आपणे मिलण दी दस्स दे बिध, कवण बिध लएं मिलाईआ। कवण रूप कारज कीता सिध्ध, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ।

मेरा भेव ना जाणे कोई, हरि हरि आख सुणाइंदा। निरगुण रूप हर घट सोए, नेत्र नैण नज़र ना आइंदा। लक्ख चुरासी फड़ फड़ कोहे, जो घड़िआ भन्न वखाइंदा। जन भगतां जुग जुग देवे ढोए, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। साचा बीज सति सतिवादी आपे बोए, फुल फलवाड़ी आप महकाइंदा। आपणे जिहा आपे होए, दूसर संग ना कोई रलाइंदा। गुर अवतार दे दे गए घोए, हरि का भेव कोई ना पाइंदा । कर किरपा जिस मुख अमृत चोए, तिस सांतक सति कराइंदा।

अन्तम सारे गए रोए, नेत्र नैणां नीर वखाइंदा। कोई बणन मालक त्रै त्रै लोए, त्रिलोकी नाथ सोभा पाइंदा। कोई अठसठ मुखड़ा रिहा धोए, नेत्र ज्ञान ना कोई खुल्हाइंदा। कोई मन्दर मस्जिद मट्ठ बैठे बूहे ढोए, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाइंदा। कोई शरअ शरीअत डुब्बे डूंघे खूहे, पार किनारा ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तत्त आप जणाइंदा।

नामे सुण ला साचा तत्त, हरि तत्तव आप जणाया। मेरी सिक्खया ब्रह्म मत, पारब्रह्म मिलाया। मेरी बिन्द साची रत्त, भगत नाउँ वडिआया । जुग जुग रक्खां मात पत, सिर आपणा हत्थ टिकाया। आपणे ख़ज़ाने लवां घत्त, दूसर हट्ट ना किसे विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा छुपाया।

नामा कहे जे तेरा भगत, क्यों पड़दा रिहा रखाईआ। जे बालक मैं तेरी रकत, क्यों पूंजी रिहा छुपाईआ। हुण मिल्या फेर शायद लभ्भे ना वक्त, बिन पुच्छयां जाण ना देईआ । तूं वल छल कर के भुलाया सारा जगत, तेरा भगत तेरी बैठा उट तकाईआ । तूं आपणी दस्स दे हरकत, जिस बिध मेरी छप्परी छाईआ । मैं जाणां सारी तेरी बरकत, तेरे हत्थ वड्डी वडयाईआ। किस कारन घड़ी घड़त, घड़ घड़ आपणा रंग वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा जणाईआ।

श्री भगवान कहे सुण नामे, इक्को शब्द सुणाया। तेरे घर हुण बणया सेव कमाई वांग कामे, जगत मज़ूरी ना कोई रखाईआ। तेरे रातीं सुत्यां धारे बहत्तर जामे, दर तेरे सेव कमाईआ। ख़ुशी ख़ुशी गाउँदा रिहा गाणे, आपणा गीत आप अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द रिहा समझाईआ।

बहत्तर जामे वेस वटाया, एका रैण मिली वडयाईआ। भिन्नड़ी रैण रंग चढ़्हाया, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी सेव कमाया, लोकमात फेरा पाईआ। नेत्र नैणां किसे दिस ना आया, बैठा मुख छुपाईआ। तेरी छप्परी रिहा बणाया, सीस महल्ल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ ।

नामा कहे मैं पढ़े वेद पुरान, शास्त्र सिमरत खोज खुजाया। किसे विच्चों मिल्या ना तेरा कोई निशान, रूप रंग नज़र ना आया । अक्खर कहण श्री भगवान, अंग अंग नाल मिलाया। पढ़ पढ़ थक्की मेरी ज़बान, मापयां ज़बरदस्त पढ़ाया। अज्ज सुणी तेरी कलाम, कलमा इक्को मोहे भाया। नामे मिल्या तेरा नाम, नामा तेरे रंग समाया । तेरे दरस पीता जाम, तृष्ना भुक्ख रहे ना राया। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, सद तेरी सेव कमाया। मैं वेखां तेरा सच नज़ाम, शाह पातशाह सच्चे शहनशाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग रिहा समझाया।

नामे मेरी महिंमा छत्ती राग, मिल मिल मंगल गाईआ। इक्को इक्क सर्ब वैराग, वैरागी इक्क रखाईआ। गा गा कोई ना करे त्याग, त्रैगुण सभ दे उप्पर पाईआ। जन भगतां सुणे आप फ़रयाद, फ़र्ज़ जुर्म ना कोई रखाईआ। लेखा जाणे जुगादि आदि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सुरसती सुत नारद वजाया नाद, छत्ती रागाँ रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दिआं समझाईआ ।

छत्ती राग करन पुकार, रागनीआं नाल मिलाईआ। कोई ना मिले हँस हँसां डार, कागी काग नज़री आईआ। जुग जुग सुणदा रहे फ़रयाद, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । छत्ती जुग लडाया लाड, हरि भगत करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाईआ। तेरी छप्परी रक्खे याद, छन्न इक्को इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा वखाईआ।

सुण नामे मेरी बात, हरि बातन आप जणाइंदा। आदि जुगादि बैठा रहां इक्क इकांत, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जन भगतां देवां नज़ात, निज घर आपणा फेरा पाइंदा। आपणा नाउँ सुणावां गाथ, इक्को पट्टी नाम पढ़ाइंदा। एथे ओथे देवां साथ, सगला संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे एका गुण जणाइंदा।

नामे सुण अन्तर, अन्तरीव आप जणाईआ। साहिब दयाल दा इक्को मंतर, गुरू अवतार मांतरी लए बणाईआ । जुग जुग देवे आपणा जंतर, तन काया अंदर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा वखाईआ।

नामे सुण साहिब दा हाल, बेहाल आप सुणाइंदा। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणी गोद बहाइंदा। सदा सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग छत्ती वेख वखाइंदा।

छत्ती जुग दा छत्ती राग, छे तीस दए वडयाईआ। जुगा जुगन्तर खेल तमाश, खेलणहारा वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तम निरगुण नूर कर प्रकाश, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ।

नामे कलिजुग अन्तम औणा, हरि साचे सच जणाया। तेरा लहणा झोली पाउणा, लेखा लेखा दए मुकाया। आपणा रूप फेर वखौणा, अनूप खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाया।

कलिजुग अन्तम बहत्तर जामे, आपणा रूप वखाईआ। करे खेल श्री भगवाने, भगवन आपणी धार चलाईआ। तेरी छप्पर जगत निशाने, इक्को इक्क वखाईआ। दर दर घर घर गौंदे गाणे, प्रभ नामे दिती वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

कलिजुग अन्तम जामा पा, जन भगतां सेव कमाईआ। बहत्तर रूप लए वटा, बहत्तर नाड़ी कर रुशनाईआ। छत्ती जुग दा लहणा दए चुका, छत्ती राग भेव ना आईआ। छे तीस पन्ध मुका, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। तेरा मन्दर दिता आप सुहा, रैण नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग खेल करे बेपरवाह, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगत दुआरा दए बणा, लोकमात दए वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

नामा कहे सुण हरि भगवान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कर किरपा देणा दान, मैं इक्को मंग मंगाईआ। कलिजुग तेरा अन्तम वेखां आण, तेरे नाल होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली दए भराईआ।

दे वर मेरे करतार, तेरे अग्गे वास्ता पाया। तूं भगतां मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। रातीं सुत्यां मेरी छन्न कीती त्यार, सेवा करदा नज़र ना आया। मैं वेखां कलिजुग अन्तम वार, कवण बिध भगतां होएं सुहाया। बहत्तर रूप किवें धरें विच्च संसार, जोती जोत डगमगाया। छत्ती जुग दा लहणा देवें किवें उतार, छत्ती राग मोह तुड़ाया । कवण सोहे बंक दुआर, गृह मन्दर मिले वडिआया। सेवा करे आप निरँकार, बण बण सेवक सेव कमाया। बहत्तर नाड़ी पार किनार, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाया। छत्ती दिवस विच्च संसार, बण महांसारथी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामा इक्को मंग मंगाया।

सुण नामे मेरे लाडले सुत, सुत्यां तेरी खेल रचाईआ। कलिजुग सुहौणी साची रुत्त, रुत्तड़ी आपणा रंग वटाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सचखण्ड दा बूटा लोकमात लाए पुट्ट, आपणी हत्थीं सेव कमाईआ। पंज तत्त काया विच्चों मर के फेर जाए उठ, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कर किरपा जाए तुठ, रूप अनूप आप वखाईआ। बाहरों दिसे पंज तत्त काया बुत्त, अंदर बैठे सच्चा माहीआ। जे कोई अग्गों लए पुच्छ, रसना कह ना किसे समझाईआ। आपणे कोल ना रक्खे कुछ, जन भगतां दए वडयाईआ। तेरा छप्पर छुहाया लुक, जन भगत दुआरा आपणी हत्थीं दए बणाईआ। आपणी साखों आपे फुट्ट, पत डाली आप लहराईआ। जुग चौकड़ी रिहा गुप्त, नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर साध सन्त भगत खाणी बाणी हरि की करदी रही सिफ्त, सिफ़रा सभ नूं दए वखाईआ। दोए दोए जोड़ रहे विलक, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ । कोटन कोट चढ़्ह के गए तिलक, दर दवारा नज़र ना आईआ। कोटन कोट डर के गए खिसक, हरि का भय सह ना सके कोई राईआ। कोटन कोट रक्ख के गए इष्ट, गुर गुर ध्यान लगाईआ। करते खेल रचाया सृष्ट, सृष्टी आपणे धंदे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नामे दए समझाईआ।

सुण नामे अगली बात, हरि इक्को इक्क जणाइंदा। भगतां संग मेरा साक, दूजा सैण ना कोई रखाइंदा। भगत दुआरा मेरा ताक, दूजा कुंडा ना कोई लाहिंदा। भगत पढ़ाई मेरा वाक, दूजा अक्खर ना कोई सुणाइंदा। भगत प्यार मेरा घाट, दूजा किनारा ना कोई रखाइंदा। भगतन मेला मेरी वाट, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। बिन भगतां मेरी कोई ना पुछे वात, हरि जू कम्म किसे ना आइंदा। नामे तेरी इक्क रात, कलिजुग अन्तम छत्ती जुग दा लेख चुकाइंदा। बहत्तरां देवे एका साथ, बण साथी संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा ।

सच दुआरा हरि बणौणा, बल बावन नाल रलाया। पिछला लेखा सर्ब मकौणा, शिव शंकर दर मंगाया । इन्द इन्दरासण मेट मिटौणा, हुक्मी हुक्म वरताया। ब्रह्मा अन् तम पन्ध मुकौणा, ब्रह्म वेता दऐ समझाया। धरू लेखा झोली पौणा, दर आपणे दए वडिआया। साचा खेल आप करौणा, ख़ालक ख़लक वेख बेपरवाहिआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा जणाया।

कलिजुग अन्तम खेल अव्वला, इक्को इक्क कराईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, निरगुण रूप धराईआ। पावे सार जला थला, डूंघी कंदर वेख वखाईआ । जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। महल्ल बणाए इक्क अट्टला, अट्टल दए वडयाईआ। बल संदेश एका घल्ला, हुक्मी हुक्म फिराईआ। लोकमात आया झल्ला, आपणी झलक जणाईआ। अन्तम जोती जोत रला, रल मिल ख़ुशी वखाईआ। साहिब ठाकर तेरा फड़िआ पल्ला, फड़िआ लड़ छुट्ट ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाईआ।

तिन्न जुग तीजे लोक, सितल डेरा लाया। नैण मूंद तेरा सुणदा रिहा सलोक, कन् न ध्यान लगाया। इक्को तेरी रक्खी ओट, एका आस वखाया । अन्तम मिलणा निरगुण जोत, जोती जोत लए मिलाया। साचे मन्दर बहिणा किले कोट, कंचन गढ़्ह इक्क वडिआया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पाताल लोक वेस वटाया।

सितल लोक तेरी रक्खी आस, नेत्र नैण तरसाईआ। कवण वेला मेरी बुझे पिआस, पीआ प्रीतम लए मिलाईआ। तेरे लेखे लग्गे स्वास, स्वांती बूंद मंग मंगाईआ। लहणा तुटे पृथ्मी आकाश, आकाश अकाशा पार कराईआ। मैं तेरा बण के रहां दास, नित नवित्त तेरी सेव कमाईआ। तूं पातशाहां दा पातशाह, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ।

तिन्न जुग बीते तेरी याद, तैनूं याद मेरी ना आईआ। मैं सुणिआ तूं सुणदा भगतां फरयाद, मेरी फ़रयाद तेरे कन्न किसे ना पाईआ। मैं जाणां तूं भगतां करें लाड, आपणी गोद बहाईआ। कर किरपा मैनूं सितल लोक चों काढ, वितल वेखे दए दुहाईआ। कोटन कोट भार गए लाद, आपणा पन्ध मुकाईआ। निरगुण सुणा आपणा नाद, तेरे नाद वज्जे वधाईआ। आदि जुगादी पुरख पुरखोतम खेले खेल विच्च ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढैह पिआ तेरी शरनाईआ ।

देवे वर श्री भगवन्त, आपणी दया कमाइंदा। लोकमात बणाए बणत, सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। मिले वड्डिआई विच्च जीव जंत, लक्ख चुरासी मोह चुकाइंदा। अन्त लेखे लाए तेरा अन्त, भगवन्त खेल कराइंदा। तेरी चोली चढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा । हरि का भेव ना पाए कोई पंडत, चौदां विद्या मुख भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाइंदा।

कलिजुग अन्त जे करें प्यार, एका अर्ज़ मेरी अर्ज़ोईआ। सतिजुग तख्तों दिता उतार, सितल लोक दिता बहाईआ। तिन्न जुग विछोड़ा झल्लया मेरे यार, तेरी आस तकाईआ । अन्त मेलें विच्च संसार, मेल मिलावा आप कराईआ। मैं शाहां दा शाह सरदार,

तेरी सरदारी मोहे भाईआ। अन्तम जावां तेरे चरन दुआर, हड्डीआं बालण मात जलाईआ। तिन्न जुग दी कूड़ी कार, तिन्न तिन्न दे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी लैणी मन्न अर्ज़ोईआ।

मन्नीं अरज मेरी अरदास, अरशी प्रीतम प्यारे। मैं वसां तेरे पास, तेरे वेखां खेल नयारे। तेरे मण्डल वेखां रास, गोपी काहन बणे नचारे। तूं भगतां बुझाएं आस, तेरे नाउँ बणन वणजारे। तूं रूप वटाएं साख्यात, सखी सरवर मेरी सरकारे। तेरा प्रकाश होए कायनात, नौं खण्ड तेरे जैकारे। हरि भगत लगौणे आपणे घाट, अन्तम लेखे कलिजुग किनारे । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श चरन प्यारे।

पुरख अबिनाशी अग्गों बोल, एका सुखन सुणाया। साचे कंडे तोलां तोल, बण के तोला वेख वखाया। हरि भगत साचे लवां वरोल, लक्ख चुरासी मधाणा पाया । सच दुआरा देवां खोल, एका वणज कराया । जन भगतां उतों आपा घोल, आपणा सीस भेट चढ़्हाया। निरगुण बण के रहां अडोल, ना मरां ना जाया। सदा सदा सद वसां कोल, घर घर सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाया।

मेरी निमस्कार मेरे सतिगुर, चरन कँवल शरनाया । भगतां मेला रक्खे धुर, धुर दी बाण जणाया। कलिजुग अन्तम वेखे चढ़्ह के घोड़, शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाया। दो जहानां लाए पौड़, आपणा डण्डा आप उठाया। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, घर घर फेरा पाया। जन भगतां जाए बौहड़, रातीं सुत्यां लए उठाया । जन्म जन्म दी बुझाए औड़, अमृत मेघ बरसाया। नामे वखौणा नाल गौर, नेत्र नैण खुल्हाया। पुरख अबिनाशी जन भगतां दुआरे फिरे बण बण भौर, भौरा हो हो गूंज गुंजाया। हरि भगत बणाए सुत दुलारे कौर, शाह पातशाह वेस वटाया। आपणे हत्थ रक्खे डोर, डोरी आपणे तन्द बंधाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाया।

हरिजन मिल के किथ्थे बहिण, एका दे समझाईआ। कलिजुग होई काली रैण, घर घर दए दुहाईआ। माया राणी बण बण डैण, साधां सन्तां रही खाईआ। जे कोई अग्गों आए लैण, दर बैठी ख़ुशी मनाईआ। ना कोई भाई ना कोई भैण, साक सैण ना कोई अखवाईआ। ना कोई नेत्र ना कोई नैण, अक्ख प्रतक्ख ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार देणा वर, कवण घर लएं बहाईआ।

साचा घर हरि बणौणा, बणत आपणी आप जणाइंदा। बहत्तरां आपणा रूप वखौणा, सत्तरां गंढ पवाइंदा । चुहत्तरां जगत आप रुशनौणा, एका रोशनी नूर वखाइंदा। पंचम पंचम रंग चढ़ौ्हणा, सच मरदंग सुणाइंदा। चार चार दी गंढ्ढ पवौणा, बध्धी गंढ्ढ ना कोई खुल्हाइंदा । हरि संगत इक्क अनन्द रखौणा, अनन्द आपणा नाम जणाइंदा। कलिजुग

अन्तम पन्ध मुकौणा, छत्ती राग भेव ना पाइंदा। छत्ती जुग दा लेख मुकौणा, शाह पातशाह मूल मुकाइंदा। भगत दुआरा इक्क सुहौणा, हरि साचा सेव कमाइंदा। गुरमुख साचे सेवा लौणा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप सुहाइंदा।

पहलों बणाए भगत दुआर, आपणी सेव कमाईआ। दूजे बणे पहरेदार, रातीं उठ उठ वेख वखाईआ। तीजे वाजां लवे मार, सोया कोई रहण ना पाईआ। चौथे घर देवे वाड़, प्रभ मेला सच्चे माहीआ। पंचम खेल करे नयार, पंच मोह चुकाईआ। छेवें छप् पर कीता त्यार, नामे छप्परी आप छुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, भगत दुआरे आप वखाईआ । हरिजन साचे अंदर वाड़, नौं दुआरे पन्ध चुकाईआ । तिन् नां लोकां चरनां हेठ लताड़, उप्पर आपणा आसण लाईआ। छब्बी पोह दिवस विचार, गुर अवतारां लए बुलाईआ। आओ वेखो आपणे यार, जो यारी रहे निभाईआ। सभ नूं लहणा देणा पए विच्च संसार, बच्या कोई रहण ना पाईआ । भगतां हरि जू सेवादार, नेत्र वेख सेव कमाईआ । पहली कीती सभ दी वेखे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे दए वडयाईआ।

भगत दुआरे मिलणा माण, माणस देवत सर्ब सालाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार वेखण भगतां संग वसे भगवान, अठ्ठे पहर संग रखाईआ। चलो मिल के मंगीए दान, जे कुछ देवे झोली पाईआ। चार जुग बणे रहे अञाण, हरि आपणा बैठा भेव छुपाईआ। कोई कहे राम कृष्न भगवान, मरे मर जम्मे मिटी ख़ाक समाईआ । कोई कहे ईसा मूसा दए पैग़ाम, पैगग्बर नूर इल्लाहीआ। कोई कहे मुहम्मद पिआए जाम, आबेहयात उठाईआ। कोई कहे नानक करे काम, निहकामी काम कराईआ। कोई कहे गोबिन्द पकड़े दाम, दामनगीर अखवाईआ। नानक सभ नूं ला के गिआ इल्ज़ाम, बिन हरि कोई रहण ना पाईआ। जुग जुग करदे रहे कलाम, जो हरि जू रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेख वखाईआ।

आदि बणाया आपणा दुआरा, अन्त भगतां दए वडयाईआ। लोकमात तक्कया इक्क सहारा, जन भगतां ओट रखाईआ। घर जम्मया आप तरखाणा, तिक्खी धार आपणी चलाईआ। आपणी रसना बणाई साणां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

उठो वेखो करो ध्यान, वड ध्यानी आप जणाइंदा। भगत दुआरा लउ पछाण, दो जहानां आप जणाइंदा। दीपक जगे इक्क महान, तेल बाती ना कोई रखाइंदा। जिस दे गौंदे गए गाण, सो भगतां सोहले गाइंदा। जिस दा रक्खदे आए माण, सो भगतां ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप सुहाइंदा।

भगत दुआर करी जिस सेवा, तिस सिमरन ना कोई कराईआ । अमृत फल खवावे मेवा, आपणी हत्थीं चोग चुगाईआ। किरपा करे अलक्ख अभेवा, अभेद अभेव जणाईआ। हरि साहिब दयाल वड देवी देवा, दीनन आपे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि संगत लए तराईआ।

भगत दुआरे जो आया चल, छत्ती दिवस दए वडयाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे हल्ल, सभ दी रिहा जड़्ह उखड़ाईआ। हरि संगत हरि चरन दुआरा बैठी मल्ल, मल खेप रही धुआईआ । ब्रह्म प्यार अंदर गए रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। किसे ने सीस उठाई डल, कोई कहीआं रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा लेखे लाईआ।

भगत दुआरे जो जन आया, तिस लहणा झोली पाइंदा। जिउँ नामे हरि जू छप् पर छाया, तिउँ भगतां महल्ल सुहाइंदा। गुप्त ज़ाहर खेल कराया, भेव कोई ना पाइंदा । फड़ के बाहों पार कराया, अद्धविचकार ना कोई अटकाइंदा । उच्चा चढ़्ह के वेख वखाया, गुरसिख भुल्ल कोई ना जाइंदा। तिन्नां लोकां चरनां हेठ दबाया, उप्पर आपणा भार जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नाल मिलाइंदा।

आओ भगतो रल मिल वसीए, असचरज खेल अपार। इक्क दूजे नूं आपणा हाल दस्सीए, निरगुण सरगुण कर प्यार। जगत माया चरनां हेठ झस्सीए, दुक्खड़ा रहे ना कोई दिन चार। मनमुखां कोलों उठ उठ नट्ठीए, वस्सीए सच दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि संगत करे आधार।

उठो सिखो जाईए भज्ज, भजन बन्दगी ना कोई रखाइंदा। ना कोई आचार ना कोई चज्ज, इक्को आपणा दरस कराइंदा। नेत्र करो साचा हज्ज, मक्का काअबा मुख शरमाइंदा। पुरख अबिनाशी रक्खे लज्ज, वेले अन्त गोद बहाइंदा। हरि संगत परदा लए कज्ज, नाम दोशाला इक्क उठाइंदा। इक्को घर बहिणा सज, साचा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप वडिआइंदा।

भगत दुआरे जिस जन वड़ना, वड्डी भरन कोई ना जाईआ। कर दरस इक्को वार तरना, बंध ना कोई पाईआ। चरन सरन वखाए साची शरना, सरनगत बेपरवाहीआ। गुरमुख आपणे जिहा करना, हरि सतिगुर दया कमाईआ। जन्म मरन दा चुक्के डरना, लाड़ी मौत ना भय वखाईआ। सतिगुर दुआरे हरिजन खड़्हना, दर घर साचे मिले वडयाईआ। एथे ओथे दो जहान पुरख अबिनाशी अग्गे किसे ना अड़ना, आपणा बल ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा आप वसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवक सेवक सेवक सेवादार सेव कमाईआ। (२४ मध्घर २०१८ बिक्रमी)