पुस्तकालयआओ विचारीए

अमृत कहे होई साची वरखा, बाणी अमृत नज़री आईआ। (१८-४३०)

❋

जन भगतो प्रभू दा अमृत कदे ना लभ्भयों बाहर किसे कटोरे विच्च बाटी, किरपा नाल सभ दे अंदर दए चखाईआ। तुसां ते सिरफ हुक्म दी मन्नणी आखी, पार करना उहदी वडयाईआ। (२१ ७५५)

❋

जिध्धर तक्को भगत भगवान भगवान भगत दे प्यार दे सत्थर लथ्था, दूजी सेज ना कोई हंढाईआ। प्रभू कदी खुश नहीं होया टेकिअयांं मथ्था, नक्क जिमी उत्ते रगढ़ाईआ। उह कदी मन्नया नहीं ज़बान वाली करदिआं कथा, कथनी नाल ना कोई चतराईआ । उह कदी रीझया नही दीनां मज़्हबां बणाया जथ्था, जथ्थयां वंड ना कोई वंडाईआ। उह कदे खुश नहीं होया नप्पया घुट्टयां हत्थां, हसत कँवलां नाल दबाईआ। उह कदे हत्थ नहीं आया करोड़ा रुपइआं लक्खां, अरबां ख़रबां मिलण कदे ना पाईआ । उह जदों मिल्या भगतो ते मिले वांग बिदर कुल्ली कक्खांं, गरीब निमाणिओ तुहाढ्ढी काया कुली विच्चों नज़री आईआ। · (२३ २८५)

❋

❋

गल्लीं बातीं देवणहारा शाह कंगाल, भंडारा गल्लीं बातीं भराईआ। गल्लीं बातीं आवे जगत ज्वाल, गल्लीं बातीं दीन दुनी करे तबाहीआ। गल्लीं बातीं भगतां करे संभाल, गल्लीं बातीं होए सहाईआ। गल्लीं बातीं मेला मिले भगत भगवान, बिनां गल्लां बातां तों शब्द नाद ना कोई शनवाईआ। गल्लीं बातीं कूड़ी काया माटी दिसे खाल, गल्लीं बातीं वज्जदी रहे वधाईआ। बिनां गल्लां बातां तों अज्ज तक्क खेल होया नहीं जहान, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। नाता तुट्टे जगत छुट्टे गल्ल फेर सुणे कोई ना कान, बिनां गल्ल तों गुलामी सके ना कोई कटाईआ। (२२-१०८१)

❋

गल्लां बातां शब्द धार दी ख़ुशी, ख़ुशहाली विच्च प्रगटाईआ। गल्लां बातां विच्च साहिब दी रुची, बिनां गल्लां बातां तों रचना रच ना कोई जणाईआ । गल्लां बातां विच्च प्रभ दी मंज़ल मिले उच्ची, बिना गल्लां बातां तों हत्थ किछ ना आईआ। (२२ १०८१)

❋

गुरसिखो याद कर लउ सिख नूं सिख तरसदा मर गिआ विच्च सरसा, सिख नाल सिख सक्कया ना कोई मिलाईआ। उस नूं कोई बहुता नहीं बीत्तया अरसा, थोड़ा समां रिहा जणाईआ। हुण वी तुहाढ्ढे उत्ते पैण वाला पर्चा, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे विच्च निन्दया वाली होवे कदे ना चर्चा, जो निन्दक होवे उस नूं बाहर कढ्ढ के दिउ वखाईआ। · (२२-९८५)

❋

तुहाढ्ढे वास्ते मेरा सचखण्ड वड्डा महानी, मेरे वास्ते मेरे चरनां दी धूड़ छार नज़री आईआ। तुहाढ्ढे वास्ते मेरा नाम मेरा कलमा वड्डी उच्ची मंज़ल रुहानी, मेरे वास्ता मेरा छोटा जिहा शब्द सुत तुहानूं गल्लां रिहा सुणाईआ। · (२१-५४२-५४३)

❋

गुरूआं अवतारां पैगग्बरां दी जगह घर घर आपणे बच्चिआं दी मनाउण डह पैण बरसी, साध सन्त उन्हां दे घर जा जा के पकवान लैण खाईआ। एदू वड्डी होर की होणी गरकी, गुरूआं दी जगह मल मूतर वाले बच्चे घर विच्च आपणे गुरू लैण बणाईआ।

(२१-७९३)

❋

❋

भावें विद्या पढ़ लउ ते चढ़्ह जाओ उत्ते असमान, अभिमान विच्च ना कोई चतुराईआ। सतिगुरू तों अग्गे जिंनां चिर ना मिले भगवान, जोत विच्च जोत ना कोई समाईआ। एहो शास्त्र वेद पुरान अंज़ील कुरान खाणी बाणी दए ज्ञान, हरफ़ हरूफ़ां विच्च सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। (२१ ०२९)

❋

सतिजुग मानण दा जिन्हां गुरसिखां चा, आसा मनसा विच्चों प्रगटाईआ। सो दिवस रैण घड़ी पल अठ्ठे पहिर पुरख अकाल दा जप्पओ नां, माया ममता मोह चुकाईआ। काया मन्दर अंदर सुहाओ सच्चा थां, भगत दवारा सोभा पाईआ। रसना लाओ ना सूर गाँ, अमृत रस पी के नाम खुमारी लैणी चढ़्हाईआ। हँस बुधी रहे ना कां, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। देवे वड्डिआई परम पुरख सच्चा शहनशाह, शाह पातशाह आपणा रंग रंगाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल भगत वछल किरपाल कोट जन्म दे बख्श गुनांह, पतित पुनीत पवित दए कराईआ। (१९ ७३८)

❋

सतिगुर शब्द सुणना ज्ञान, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। इक्को ब्रह्म होवे ध्यान, पारब्रह्म नज़री आईआ। सोहणा मन्दर सोहे मकान, काया माटी रंग रंगाईआ। जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला करे किआम, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ठाकर स्वामी मिलणा होवे असान, अहिसान सिर ना कोई चढ़्हाईआ। जन भगतो कोट जन्म भावें लाउँदे रहे दीवान, बिना प्रभ दरस लेखा मात ना कोई मुकाईआ। हरि के नाम पिच्छे भावें हो जाओ बदनाम, बदी नेकी आपणा रूप दए बदलाईआ। (१८ माघ सै सं १)

❋

चिटे हँस ना बणिओ काग, बगलिआं वाला रूप वटाईआ । तुहाढ्ढे पिच्छे श्री भगवान नूं ना लग्गे दाग़, जो भागाँ दा हिसा तुहाढ्ढी झोली पाईआ। तुहाढ्ढे नाल मिल के सृष्टी दा बदल देणा रवाज, दीन मज़्हब दा लेखा देणा चुकाईआ। (१८-६७२)

❋

निरगुण निरगुण सरगुण धार सदा रहे कोल, घर विच्च घर गृह विच्च गृह मन् दर बैठा सोभा पाईआ। मनूआं ना पावे शोर, चार कुण्ट दह दिशा ना उठ उठ धाईआ।

साचा दरस अकस बिना नहीं कोई होर, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दरस, दास्तान पिछली वेख वखाईआ। (१९ ८५५)

❋

साहिब सुल्तान साचा दस्सया इक्को रोज़ा, जिस रोज़े विच्च जूठ झूठ रसना कोई ना लाइंदा। उस रोज़े विच्च सदा मौजां, मौजूदा हो के दरस दिखाइंदा। उस दी खोजे ना कोई खोजा, भरमे भरमी सर्ब भुलाइंदा। · (१८-७८०)

❋

ओ गुरसिखो छोटी जिही सिखो जाच, हौली हौली दिआं बताईआ। सभ कुछ छड्ड के चरन कँवल बंधा लउ नात, नाता बिधाता सके ना फेर तुड़ाईआ। इक्को वार कह दिउ असीं तेरी ज़ात, तूं साडा बेपरवाहीआ। फेर गुरमुख कोई ना रहे नार कमज़ात, घर घर सुहागण नज़री आईआ। सौहरे पेईए प्रभ दे के अगम्मी दात, घर ख़ज़ाना दए भराईआ। (१६ ६४२ ६४३)

❋

निरगुण जोत धुर दी मात, पिता मात इक्को रंग समाईआ। कवार कन्नया उस नूं गिआ आख, जिस दा कन्त बिना बेअन्त नज़र किसे ना आईआ। सच दवारे रक्खे वास, संबल आपणा डेरा लाईआ। · (१९-५३१-५३२)

❋

जेहड़े रसना जेहवा तेरे सिफ्त दी पढ़ के किताब, आपणा नाम रहे वडयाईआ। सृष्टी नूं चढ़्हौंदे जाण चप्पू जहाज, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। अन्त अखीरी उहनां दा खोल्ह दे पाज, परदा रहण कोई ना पाईआ। बिन हरिनामे खाली करदे लाश, साढे नौं वक्त सुहाईआ। माया ममता वाली वेख के खाहिश, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। दस दस हज़ार जन्म तैनूं कर ना सकण तालाश, लभ्भयां हत्थ किसे ना आईआ। दरिंदिआं कोलों कटौणा मास, परिंदिआं वाला रूप बणाईआ । जम दी पौणी गल विच्च फांस, राए धर्म हत्थ फड़ाईआ। सभ नूं भुल्ल जाए सुराही पैमाना ग्लास, गलाफ तन दा देणा बदलाईआ। वेखीं प्रभू किते मेहर विच्च आ के ना करीं मुआफ, गुस्ताख़ां नूं सजा देणी भुगताईआ। जेहड़ा अंदरों बाहरों कर ना सक्कया अदाब, सिर आपणे छत्तर झुलाईआ। भुंन के खांदे रहे कबाब, सलाखां उत्ते चढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

पंज आब कहे प्रभू झूट्ठयां साधां दी वेख लिस्ट, बावन लक्ख नज़री आईआ। जिन्हां ने भुभ्लया अन्तर तेरा इष्ट, बाहरों आपणा आप रहे वडयाईआ। त्यागी हो के भोगण गृहसत,

कूड़ कुड़िआरा बंधन पाईआ। काम त्तोध दा पा के इशक, तेरे नाम दी करन पढ़ाईआ। अन्तर वेख्या ना किसे दृष्ट, पुशत पनाह दो जहान हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दे मुकाईआ। (१८ ५७१)

❋

जे कोई करे तेरी रीस, लक्ख चुरासी विच्च दे भवाईआ । ना कोई कलमा याद रहे हदीस, आपणा नाम देणा भुलाईआ । जिस वेले चार जुग अगले जाण बीत, फेर गोबिन्द नाल मिलाईआ। चुरासी चुरासी चुरासी जामे जामे सभ नूं देणे विच्च कीट, पतंगयां विच्च पर ना कोई लगाईआ। साफ बुद्धि रहे कोई ना अतीत, नेत्रहीण देणे जणाईआ। दुक्खां विच्च मारदे रहण चीक, सांतक सति ना कोई कराईआ। सतिजुग त्रेता दवापर कलिजुग तेरे शब्द गुरू दी करदे रहण उडीक, बिन गोबिन्द नज़र कोई ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को तेरे विच्च तौफीक, तारीफ आपणी देणी समझाईआ। (१९-८९४)

❋

धुर दी खेल कहे प्रभ दे दे सच संदेशा, सद्दिआ वाला सुणाईआ। समां कहे मैं बदल के आया आपणा वेसा, सोहणा रूप प्रगटाईआ। सभ दा लहणा चुकावां लेखा, पिछली लिखत दिआं भुगताईआ। अग्गे नूं सभ दा मुका के ठेका, धुर दा आपणा हुक्म मनाईआ । बेशक भावें कोई आया अगेता भावें पछेता, पिछड़यां नूं अगलयां नाल मिलाईआ। तेरा खेल जेहड़ा अजे तक्क किसे नहीं वेखा, उह गुरमुख वेखण नूं बैठे राह तकाईआ। हुक्में अंदर बदल दे रेखा, रिखीआं मुन्नीआं फड़ फड़ दे हिलाईआ। परदा लाह दे मुल्लां शेखा, शेखी सभ दी दे गवाईआ। तेरे नाउँ दा इक्को एका, इक्क एकंकार तेरी वड वडयाईआ। तेरा हुक्म देश परदेशा, शब्द शब्दी नाल जणाईआ। जिन्हां तेरे नाम वेचण दा फड़िआ पेशा, तिन्हां नूं पेशे वाली वेसवा फेर बणाईआ। मस्तक लिखदे विकार हमेशा, छेती दरस करन कोई ना आईआ। मरन तों पहले साढे तिन्न साल हड्डां विच्च पै गिआ रेशा, तड़फ तड़फ के आपणा आप गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा वरताईआ । (१८--५७३)

❋

जिस वेले साहिब दा लग्गे सच्च दरबार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। नौं सिख रहण पहरेदार, नौं दुआरे सेवा लाइंदा। जो जन बोले अंदर बाहर, फड़ बांहों बाहर कढाइंदा। · (१४-७२४)

❋

❋

सच संदेसा श्री भगवान, भगवन आप जणाईआ । दर औणा होए परवान, जो दर दरवाजे सीस झुकाईआ। लेखा पढ़े महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सजदा सीस झुक करे सलाम, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। दरवेश बरदा बणे ग़ुलाम, गुरबत रहे ना राईआ । नेत्र नैण करे ध्यान, अक्ख पलक ना कोई वडयाईआ। नज़री आए श्री भगवान, बेनज़ीर सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाईआ। · (१४-८५)

❋

पात्थर पाहन करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। बिन तुध चरन ना मैनूं कोई होर माण, पूजा पाठ ना मोहे भाईआ। तेरा दरस मंगाँ श्री भगवान, दे दरस मैं किसे थां ना तृप्त कराईआ। मेरा ना कुछ पीण ना कुछ खाण, ना कोई रसना बोले ज़बान ना तेरा भेव सकां जणाईआ। तूं परदा पाया क्यों जहान, भरम भुलेखा वस्सया मात लोकाईआ। पत्थर कदे ना बणया काहन, पत्थर कदे ना बणया भगवान, भगवन तेरा रूप तोहे भाईआ। मैं मूरख मुगध अञाण, मेरा नक्क मूंह हत्थ घड़न तरखान, हत्थ विच्च तिखी तेसी उठाईआ। फिर चुक्क के चार दीवारी अंदर टिकाण, जिथ्थे बहावण ओथे बैठा रहां, उठ उठ दिशा ना किसे जाईआ। ना कोई खावां पीआं पकवान, ना कोई नहावां नहान, जे कोई नुहावे आपणे उप्परों बाहर बाहर धार दिआं वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं पत्थर तुध बिन लथ्था सत्थर, मेरी सेज ना कोई सुहाईआ। (१०-५२३ ५२४)

❋

शब्द गोबिन्द किहा मेरे श्री भगवान, भगवन दिआं जणाईआ। उठ वेख लै विच्च जहान, जहालत भरी लोकाईआ। सति रिहा ना विच्च इन्सान, पंज तत्त रिहा कुरलाईआ। तन वजूद होया हराम, हैरत विच्च दुहाईआ। तेरा नज़र ना आवे नाम, काम पड़दा लिआ पाईआ। तेरी बाणी नालों वध्ध शैतान, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। क्यों नहीं हुंदा प्रभू सवाधान, आपणी लै अंगढ़ाईआ। अक्खरां दा रिहा ना कोई ज्ञान, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। साबत दिसे ना कोई ईमान, पैगग्बर मुख छुपाईआ। उठ वेख नौजवान, जोधे आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। (१ कत्तक सै सं ५)

❋

❋

क्यों पाल सिँघ ने डाही अग्ग, अगनी अग्ग तपाईआ । एह मर्यादा जग, बिना भगत भगवान दे दूजा यज्ञ कम्म किसे ना आईआ। भावें कोटन कोट साधू लउ सद्द, साधना विच्च ना कोई सफ़ाईआ। जेहड़े आप मंज़ल चढ़्ह ना सके अद्ध, अगला भेव की खुल्हाईआ। जिन्हां सूर गाँ खाधी वढ्ढ, मच्छिआं मास वटाईआ। उह श्री भगवान तों सदा लई हो गए अड्ड, राए धर्म दए सज़ाईआ। जिस ने धर्म निशाना देणा गड्ड, सतिजुग साची धार प्रगटाईआ। उह सभ तों खेल करे अलग्ग, वक्खरी नीती दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाईआ। · (२१ ०२१)

❋

सभ ने बस्त्र पहनणे चिट्टे, चिट्टी धार समाईआ। किसे ने पूजणे नहीं पत्थर वट्टे, इट्टां सीस निवाईआ। किसे चढ़ौणे नहीं टके, भेटा विच्च वडयाईआ। तुहाढ्ढी आत्मा परमात्मा दे नाते सके, सज्जण इक्को दिता समझाईआ। बाकी चुक्क गए दीन दुनी दे रट्टे, रट्टण इक्को लैणी लगाईआ। माणक हो के रुलणा नहीं विच्च घट्टे, माटी ख़ाक ख़ाक सीस पवाईआ। जन भगतो तुसीं ओस दवारे वसे, जिथ्थे वसे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहणा देणा चुकावे हक़े, हकीकत दा मालक ख़लक दा ख़ालक इक्को बेपरवाहीआ। (२१ ०२४)

❋

जन्म जन्म दी मैल सतिगुर सेवा विच्च लथ्थदी, कर्म कर्म दा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग अन्तम एह भगती रक्खी हक़ दी, कम्म काज करदिआं पार कराईआ।

(८ विसाख शै सं ८)

❋

जिन्हां ने धुर नाम सुण के कन्ना, अंदर ना लिआ वसाईआ। उन्हां धर्म राए पीड़ना जिउँ वेलणे विच्च गन्ना, नानक गोबिन्द दोवें देण गवाहीआ। (२२-७५८)

❋

भगत आत्मा कहे जन भगतो कर लउ इक्को प्रण, प्रनाम इक्क जणाईआ । जीवण नालों चंगा समझयो मरन, जिस मरन तों पिच्छों प्रभ दे विच्च समाईआ। साची मंज़ल पौड़ी सिक्खयो चढ़्हन, आपणा बल वधाईआ। जे कोई मन वासना तुहाढ्ढे नाल आवे लड़न, उहदे वल ना अक्ख उठाईआ। जे कोई तुहाढ्ढा धर्म सति आवे हरन, उस दा मुखड़ा

दिउ भवाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को बख्श साची सरन, सिर सिर आपणा हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

(५ माघ शै सं १)

❋

सच्चा धन्दा हरि की सेवा, दूजी अवर ना कोई चतुराईआ। अमृत आत्म मिले मेवा, अंमिउँ रस आप चवाईआ। (१३ ४२३)

❋

आटा गुन्नणा नहीं खुल्ल्हे झाटे, शिव पारबती समझाईआ। एह वस्त लभ्भणी नहीं किसे हाटे, वणजारा वणज ना कोई कराईआ। (२१ ०२४)

❋

मदिरा मास मुख लग्गे चाह, हरि संगत विच्च रहण ना पाईआ। हरि संगत धक्का देणा ला, मनमुख कोई दिस ना आईआ। इक्की सिख बणे गवाह, ना सके कोई मिटाईआ। (८-३३७)

❋

रिद्धि सिद्धि नवें नवें छोटे छोटे चमत्कार, जुगनूंआं वांगू नज़री आईआ। मन मत बुध्धी दा खेल संसार, रुची जगत रचना विच्च लगाईआ। थोड़ी थोड़ी अगनी चंगिआड़ी निकले बाहर, शोहला ऊड के मुड़ भस्म रूप वटाईआ। एह खाण पीण दा अद्धार, पेट दा शिंगार, तत्त सोभा पाईआ। भगत सन्त एस तों वस्सण बाहर, जिथ्थे खेल अपार, इक्को मिले सांझा यार, नूर ख़ुदाई परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेशवर नूरो नूर नूर उजिआर, बिनां सखीआं मंगलाचार, बिनां अक्खीआं होवे दीदार, दरस दरस विच्च मिलाईआ । निक्के निक्के चमत्कार, नहीं एह कूड़ी चमक, चानण सच ना कोई रुशनाईआ। उह धोखा देण वाले अहिमक, आत्म परमात्म जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। सच्चे सन्त उहनां दे नाल कदे नहीं हुंदे सहिमत, जिन्हां साहिब दा दर्शन अंदरे अंदर लैणा पाईआ। श्री भगवान जिन्हां दे उत्ते करदा रैहमत, मेहरवान हो के अक्ख खुल्हाईआ। उहनां दे मन विकार हँकार दी कोई नहीं रहन्दी जहिमत, जगत बिमारी दए गवाईआ। हरिजनो जिन्हां नूं सच इशारे दी वजदी सैनत, समझ विच्चों समझ दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत चमक चांदनी ना कोई रुशनाईआ।

(१८ ५१६)

❋

❋

सतिगुर हुक्म ते सदा करो यकीन, भुल्ल विच्च भुल्ल कदे ना जाईआ। इस तों वड्डी नहीं कोई होर तालीम, जगत सिक्ख्या कम्म किसे ना आईआ। (२२-६१४)

❋

लंगर विच्च लागरी हो के रहे, लंगर मन्दरां नालों चंगा नज़री आईआ। रविदास सुक्का टुकड़ा दे के गिआ कह, सभ नूं सच सुणाईआ। जिस पकवान नूं भगवान बेहा कदे ना कहे, सद अमृत रूप वखाईआ। एथे ओथे इक्को जेहा रहे, हरि संगत लंगर कूकरां शूकरां अग्गे ना कोई सुटाईआ। ओस लंगर विच्च परमात्मा बहे, अग्ग उत्ते सड़ के तवे उत्ते आपणा आप तल के, प्रेम प्रीती विच्च रल के, आपणा रंग वखाईआ।

(२५ माघ २०२० बि)

❋

जो लंगर विच्च होवण सेवादार, सेवा प्रेम नाल कमाईआ। मुखों कुबचन सके ना कोई उच्चार, रसना फिक ना कोई रखाईआ। (९ अस्सू श स ५)

❋

जन भगतो मथ्थे टेकण नालों लंगर दी सेवा महान, महिंमा अकथ्थ अकथ्थ अकथ्थ ना कोई दृढ़ाईआ। (९ अस्सू श स ५)

❋

रोटी कहे जिस वेले गुन्नो आटा, पाणी विच्च मिलाईआ। किसे दा खुल्हा ना होवे झाटा, मेंडी सीस सीस गुंदाईआ । किसे दा बस्त्र ना होवे पाटा, कपड़ कूड़ ना कोई वडयाईआ। नाल इक्क खुल्ल्हे जल दा रक्खणा बाटा, उंगल विच्च ना कोई छुपाईआ। अग्गे आवे ना फेर घाटा, एह बणत देणी बणाईआ । ओस वेले सेवा करे ज़रूर अष्टभुज ज्वाला जिस नूं देवी कैंहदे वाली लाटा, आप आपणा फेरा पाईआ। (१ चेत श स ४)

❋

लंगर पकौण तों पहलां पंज वेर जरूर लौणा जैकारा, बिन जैकारिउँ चपाती हत्थ ना कोई सुहाईआ । खतम होण तों बाद फेर एहो हुक्म दुबारा, जै जैकार देणा सुणाईआ।

अज्ज तों एह भुल्लणा नहीं विवहारा, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। उस वेले जरूर हाजर होवे निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। (९ अस्सू श स ५)

❋

विष्नूं कहे साहिब सतिगुर दा जिथ्थे चलदा होवे लंगर, लांगरी सेवा प्रेम कमाईआ। हिरदे अंदरों गावण चारमंगल, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। कोई गंदी रक्खे ना उंगल, साफ सुथरे सोभा पाईआ। सतिगुर दे लंगर दा कोई मारे कदे ना चुगली चुगल, माड़ा कह ना कोई सुणाईआ। (९ अस्सू श स ५)

❋

नारद कहे एसे कर के उस चिट्ठीआं दे अधार उत्ते हरि संगत नूं हुक्म दिता लंगर वरताउण तों पहलां ते लंगर वरताउण तों बाद सदा बोलणी सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, जै जै जैकार सुणाईआ। एह लेखा हरि भगत दवार ते भगतां दे गृह गृह, बच्या रहण कोई ना पाईआ। · (६ सावण श स ८)

❋

मैं सच दस्सां, फरीद कहे, जो हरि का बचन भुल्लया उस नूं करना किसे नहीं मुआफ, अग्गे हो ना कोई छुडाईआ। · (१८-३७७)