अकल कहे
नींद · ३
रूह-मन · ६
दुःख रोग · ११
आत्मा · १४
(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
❋
अकल कहे जन भगतो सुणो मेरा ब्यान, अकलां वालिओ तुहानूं दिआं समझाईआ। जे मैनूं समझ के वड्डी जहान, आपणा माण ताण बणाईआ। माया कर परवान, धनाढ रूप वटाईआ। सोहणा पकवा के खाण, बिसतर सेज हंढाईआ। महल्ल अट्टल मकान, झरोखे नज़री आईआ। सेवक दरवेश दरबान, बैठे सेव कमाईआ। उच्चे सुच्चे बण के इन्सान, जगत रंग विच्च समाईआ। वड्डे वड्डे बण के चतुर सुघड़ सुजाण, सुचज्जे रूप वटाईआ। शास्त्र सिमरत पढ़ के वेद पुरान, गीता ज्ञान ढोले गाईआ । अकल कहे मैं आपणी अकल नाल अजे तक्क नहीं लम्भया भगवान, अग्गे हो ना दर्शन पाईआ। मैनूं जदों मिल्या शरअ दा शैतान, शरीअत विच्च देवे फसाईआ। जे मुहब्बत करे ते बण के हराम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। मेरा किसे कम्म नहीं आया काम, निकम्मी आपणा हाल सुणाईआ। जन भगतो मेरी बेनन्ती, इक्को मन्न के प्रभ दा चरन करो ध्यान, नेत्र नैण राह तकाईआ। जे उह किरपा कर के तुहानूं आ मिले भगवान, ओथे अकल कहे मेरी लोड़ रहे ना राईआ। भुल्ल ना जाओ बण अंञाण, सुर धुर संदेशे रही सुणाईआ। मेरे आवाज़ पई इक्क कान, कन्नों फड़ के मैनूं दिता हिलाईआ। मैं हो गई हैरान, चारे कुण्टां अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं दिस पिआ इक्क निशान, जो भगतां दवारे लहर लहराईआ। ओस किहा तैनूं नहीं पहचान, आ तैनूं दिआं दृढ़ाईआ। आ वेख भगतां दा भगवान, जो मूरखां मुगधां अनपढ़ां पार लंघाईआ। गुरमुखो मैं वी चरनी डिग्गी आण, आपणा आप रही मिटाईआ। ना कोई माण ना कोई अभिमान, इक्को मंगाँ सच्चा दान, झोली अड्ड के नेत्र नीर वहाईआ । जे तूं भगतां दा भगवान, मैनूं कर ला परवान, तेरे भगतां नूं आई कुछ सुणान, सुनेहड़ा दे के तेरे चरनां विच्च डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी मेहरवान, महिमान सारे आपणे घर बहाईआ। (११ चेत शहनशाही सम्मत १)
❋
❋
नारद कहे सुण नी नींदे, नींदरे वालीए तैनूं दिआं जणाईआ। जगिआसू तेरे प्यार विच्च बाहरों मरे ते अंदरों जींदे, सुफनिआं विच्च भज्जण वाहो दाहीआ। समुंद सागराँ जगत दरयावां जल पींदे, गंगा गोदावरी जमना सुरसती दए गवाहीआ। ख़ुशीआं विच्च बल बल थींदे, वाहवा आपणे ढोले गाईआ। एह मार्ग पुराणे अगम्मी लीह दे, रसते जुगो जुग वखाईआ। वस नहीं कुछ जीअ दे, जीव जंत प्रभ हुक्म विच्च भवाईआ। तेरे रिशते नहीं किसे पुत्तर धी दे, बंस सरबंस ना कोई वडयाईआ। लेखे तक्क लै इकीह वीह दे, भाई गुरदास दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।
नींद कहे नारदा मैं बड़ी सुचज्जी, बाहम्णा तैनूं दिआं जणाईआ। मैं सभ दी रक्खां लज्जी, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। दिवस रैण फिरां भज्जी, बिन कदमां कदम उठाईआ । मेरी मुहब्बत जगिआसूआं नाल उन्हां नेत्रां विच्च लग्गी, जिन्हां नेत्रां विच्चों मिले धुर दा माहीआ । मैं वी बड़ी लालचन ते लबीं, तैनूं सच दिआं सुणाईआ । जदों मेरा साहिब स्वामी लोकमात आउँदा कदी कदी, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। मैं वी पार करां समुंद सागर नाले नदी, परबत चोटीआं पन्ध मुकाईआ। मेरे अन्तर प्रीत होवे लग्गी, लग मातर डेरा ढाहीआ । जिथ्थे पुरख अकाल दी जोत होवे जगी, जावां चाईं चाईंआ। मेरा लहणा देणा नाल शाह रगी, रघुपत दित्ती माण वडयाईआ। मैं मस्ती विच्च मस्तानी मधी, मधुर धुन सुणा चाईं चाईंआ। मेरा मेल हुंदा सबब्बी, साहिब देवे माण वडयाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हत्थ रखाईआ।
नारद कहे नींदे तूं बड़ी उचक्की, चातरे तैनूं दिआं सुणाईआ । तूं निगाह मार के तक्की, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणा लेखा तक्क लै हक़ी, हकीकत विच्चों फोल फुलाईआ। तेरे अंदर जगिआसू हुंदे छक्की, सहिंसिआं विच्च ख़लक खुदाईआ । कईआं सुहागणां दे तूं लुट्ट लैंदी पती, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। कईआं नूं तूं राग सुणा के छत्ती, ढोले नाद दृढ़ाईआ । कईआं दा खेल वखा के हठी, हठ दएं समझाईआ। कईआं नूं तूं तपा के विच्च भट्ठी, अगनी तत्त जलाईआ। तेरी खेल अनोखी समझे कोई ना रती, रती समझ किसे ना आईआ। तूं मस्ती दे विच्च मती, मत वालीए तैनूं दिआं दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।
नींद कहे नारदा मैनूं साहिब देवे माण, सिर मेरे हत्थ टिकाईआ। तूं निगाह मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेरा सारे राह तकाउण, वेखण चाईं चाईंआ।
मैं प्यारी तेरे नालों भगवान, तैनूं सच दिआं सुणाईआ। मेरे मुहब्बत विच्च मां पुत्तर ना सके पछाण, करवट सभ दी दिआं बदलाईआ। मैं सारा जग करां सुंझ मसाण, मुरदे बिस्तरयां उत्ते लिटाईआ। फेर वेखां मार ध्यान, बिन मेरे बच्या नज़र कोई ना आईआ। मेरे अग्गे अड़ सके ना कोई राज राजान, शाह सुलतान बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मेरा लै के दान, आपणी काया चोली विच्च टिकाईआ। मैं वेख के हुंदी रही हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हत्थ टिकाईआ।
नारद कहे नींदे कर ना ऐडी चलाकी, चलाके तैनूं दिआं समझाईआ। तेरा नाता नाल तत्तां ख़ाकी, पंजां मिल के वज्जे वधाईआ । तूं सति धार ना अजे पछाती, पारब्रह्म भेव ना आया राईआ। नी तूं काली रैण तेरा लेखा नाल अन्धेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरी पुच्छे कोई ना वाती, तेरा संग ना कोई रखाईआ । सच सरोवर कदे ना नहाती, सति रंग ना कोई वटाईआ। मंज़ल चढ़्हे कोई ना घाटी, पन्ध मुकिआ ज़रा ना राईआ। तूं चुरासी विच्च रिहो फासी, दिवस रैण भज्जें वाहो दाहीआ। तेरा मण्डल दीन दुनी दा तक्कया रासी, रस्ता धरनी उत्ते प्रगटाईआ। कमलीए कदे पुरख अकाल नहीं तक्कया अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच खेल आप खिलाईआ।
धरनी कहे नारदा तूं किधरों आया बुलारा, बोली की जणाईआ। पंडता तेरा की इशारा, सैनत की समझाईआ। तूं मूरख मुगध गवारा, समझ सके ना राईआ। मेरा सभ दे नाल प्रेम प्यारा, प्रीतम नालों वड्डी नज़री आईआ। मेरा वसेरा मन्दर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ विच्च गुरूदवारा, तीर्थ तट्टां डेरा लाईआ। मैं जीवां जंतां साधां सन्तां चाढ़्हां ख़ुमारा, मस्ती इक्क वखाईआ। मैं आपणी मुहब्बत विच्च प्रभू दा नाम विसारां, याद याद विच्चों कढ्ढाईआ । सूरबीर जवानां मूंह दे भार मारां, सिर धरती उत्ते टिकाईआ। ठग्गाँ चोरां यारां लावां बहारां, एह मेरी बेपरवाहीआ। पतीआं सुत्तयां कोलों छड्ड जावण नारां, पान् धीआं पन्ध भुआईआ। मेरा खेल सदा जुग चारा, बदली करन कोई ना आईआ। मेरा इक्को इक्क जैकारा, सच दिआं सुणाईआ। जो मातलोक विच्च जन्मयां उस नूं मेरा लैणा पवेगा सहारा, बिन मेरे जीवण कम्म किसे ना आईआ। मेरा नारदा प्रभू वरगा नहीं लारा, जो जुग जुग भगतां रिहा लगाईआ । उह कैहंदा मैं तुहानूं जरूर मिलांगा जाहिरा, पता नहीं मिलण कदों कद आईआ। मैं अठां पहरां विच्च दो चार वेरां आपणा देवां नज़ारा, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा संग रखाईआ।
नारद कहे नींदे तूं भगतां कोल ना आवीं, ऐंवें आपणा आप गुआईआ। आपणे गुण मूल ना गावीं, चले ना कोई चतुराईआ। नींद कहे नारदा मेरी खेल भगत नाल सावीं, इक्को रंग रंगाईआ। मैं फिरदी चावीं चावीं, चाओ घनेरा इक्क सुणाईआ। तूं भेव मेरा पावीं,
तैनूं दिआं दृढ़ाईआ। पहलों रावी दे विच्चों नहावीं, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। फेर बाहवां दोवें हलावीं, बोदी नाल मिलाईआ। फेर सिँघासण आपणा वखावीं, सेज कवण सुहाईआ। सोहणयां मैं कदे ना होई निथावीं, निथाविआं तैनूं दिआं दृढ़ाईआ। जां मैं रूप बदलिआ तूं वी वेखें नैण उठावीं, बिन नैणां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ।
नारद कहे धरनीए भगत कदे ना सौंदे, सुत्तीए तैनूं दिआं जणाईआ । उह प्रभू दे प्यार विच्च भौंदे, त्रैभवण धनी वेख विखाईआ । उह सुरती अंदर शब्द अनादी गौंदे, ढोले धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म विच्च मिलौंदे, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। सच सिँघासण सोभा पौंदे, जिथ्थे दूजा नज़र कोई ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।
नींद कहे नारदा ना कर एडी शेखी, तेरी की चतुराईआ। मैं वेखे जगत जहान दे भेखी, जगत जगिआसूआं ध्यान लगाईआ। जेहड़े सन्त घर छड्ड होण प्रदेशी, जंगलां डेरा लाईआ। वटा रूप अवेशी, अनक धार प्रगटाईआ। मूंड मुंडा के केसी, भज्जण वाहो दाहीआ । सभ नूं मेरे अग्गे भुगतणी पैंदी पेशी, बच्या नज़र कोई ना आईआ। मेरा लहणा जगत विशेशी, विशिआं तों बाहर दृढ़ाईआ। मैं सदा रहां हमेशी, मरन जम्मण विच्च कदे ना आईआ । मेरा मालक इक्क नरेशी, नर नरायण अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ।
नारद कहे नींदे नी तैनूं काहदी चढ़्ही ख़ुमारी, निखसमीए दे जणाईआ। जगत जगिआसूआं नाल तेरी काहदी यारी, मुहब्बत की वखाईआ । तूं जीवदिआं नूं जावें मारी, की तेरी दानाईआ। परमात्मा नूं जावीं विसारी, तेरे हत्थ किछ ना आईआ। नी ना तूं मर्द ना तूं नारी, आपणा रूप दे दृढ़ाईआ। ना तूं विआही ना कवारी, लाड़ी बण के खुशी ना कोई बणाईआ। तूं जुग जुग घराने गई उजाड़ी, सुत्तयां दे सीस दित्ते कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ ।
नींद कहे नारदा नारी मर्द मेरा राह तक्कदा, बिरध बाल ध्यान लगाईआ। मैथों लेखा मंगण हक़ दा, हकीकत देण समझाईआ। तन शरीर जगत विच्च थक्कदा, मेरे बिनां थकावट दूर ना कोई कराईआ । मेरे प्यार विच्च कोई प्यारा रैहंदा नहीं रत दा, पिता पूत नालों होवे जुदाईआ। मेरा लेखा सदा सति दा, सति सतिवादी दित्ता बणाईआ । जे मेरा लेखा पुच्छणा ओन्हां तों पुच्छ जिन्हां दा सरीर पंज तत्त दा, मन मत बुध नाल मिल के मेरे विच्च समाईआ। नारद कहे नींदे तूं जरा झाक जिन्हां दा लहणा ब्रह्म मत दा, तैनूं चरनां हेठ दबाईआ। नींद कहे नारदा ऐवें ना फिर टप्पदा, आपणी लै अंगढ़ाईआ। जगत जहान विच्चों कोई भगत मेरे कोलों नहीं बचदा, बच्या रहण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।
नींद कहे नारद तूं आइउँ केहड़े दिहाढ़े, मैनूं दे समझाईआ। मिन्नतां कढ्ढे कि हाढ़े, तरल्लयां विच्च जणाईआ। नारद कहे मैं आइउँ उस धर्म दे अखाड़े, जिथ्थे खड़्हा हो के बिन सीस सीस झुकाईआ । मैं फिरे जंगल जूह उजाड़े, टिल्ले परबत ध्यान लगाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मंगे वाड़े, नित्त नित्त आपणीआं फेरीआं पाईआ। नींदरे मैं तैनूं आउण नहीं दित्ता विच्च आपणे चुबारे, चोबदार हो के तैनूं पर्हे दित्ता धकाईआ। नींद कहे नारदा तूं इक्क इकल्ला ते मैं वस्स कीते जगिआसू विच्च सर्ब संसारे, सारे मेरे प्यारे नज़री आईआ। जे मैं ना आवां ते एह रोण ज़ारो जारे, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ । पुतरां दीआं मावां मैनूं आवाजां रहीआं मारे, सद्दण चाईं चाईंआ। जे नींदे तूं आ जावें सारे सौं जाण दुलारे, ख़ुशीआं विच्च आपणा झट्ट लंघाईआ । जे मैं ना आवां उह रोण जारो जारे, नन्न्हे बच्चे देण दुहाईआ। नारद आंहदा मेरा जीअ करदा कि तेरे भन्न देवां चबाड़े, मुक्की ज़ोर नाल लगाईआ। पर तूं इक्क दस्स जे तूं आउँदी एं तेरे विच्च किथ्थों आउँदे ने घुराड़े, नींद कहे नारदा किशन सिँघ तों पुच्छ लै चाईं चाईंआ । नींद कहे नारदा मैं आपणे चीथड़ पाड़े, दरोही मेरी दुहाईआ। एह घराड़े नहीं एह ख़बरदारी दे ललकारे, जो मैनूं रहे डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आलस निंदरा विच्च सभ दी पैज सवारे, भगतन मीता सिर सिर होए आप सहाईआ। (२४ चेत शहनशाही सम्मत १०)
❋
रूह कहे मेरा खेल रूह रुहानी, बुत्तां नाल मिल के वज्जे वधाईआ । मेरा लेखा पंज तत्त जिस्मानी, जिस्म जमीरां वेख विखाईआ। मेरा मालक खालक शहनशाह नूर नुरानी, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क अखवाईआ। जिस दा खेल जिमी असमानी, दो जहानां डगमगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश पाताल धर्म दी धार बणाए निशानी, निशाना आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मेरी आदि अन्त किसे समझ ना आए जिंदगानी, जीवन दा भेव कोई ना पाईआ। मेरा ध्यान बिन चरन परम पुरख सुल्तानी, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ ।
मन कहे मैं वी जोत सरूप, जोती जाते दित्ती वडयाईआ। मेरा स्वामी अगम्मा भूप, शहनशाह इक्क अखवाईआ । जिस दा लेखा चारे कूट, दहि दिशा वेख विखाईआ। उहदी किरपा नाल मैं चारे कूट करां अन्धकूप, एह मेरी बेपरवाहीआ । मैनूं जनमिआं किसे नहीं माई ना बणया किसे दा पूत, गोदी गोद ना कोई वडयाईआ। मैं आपणे गृह मन्दर तन वजूदां अंदर सुहावां रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। इक्को पुरख
अकाल दी रक्ख के ओट, सीस जगदीश निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।
रूह कहे मेरा लेखा आत्म धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। मन कहे मैं मनसा दा सिकदार, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रूह कहे मेरा लेखा लहणा नाल निराकार, निरँकार नाल मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। मन कहे मेरा मेला विच्च संसार, संसारी भण्डारी सँघारी मेरा खेल वेख वखाईआ। रूह कहे मेरा जोती जाता पुरख भतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। मन कहे मैं चाकर सेवादार, नित्त नवित्त आपणी सेव कमाईआ। रूह कहे मैं दस्सां कूक पुकार, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मन कहे मैं सदा ख़बरदार, आलस निंदरा विच्च कदे ना आईआ। रूह कहे मेरा लहणा देणा नाल अगम्मे यार, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। मन कहे मैं नव सत्त दा सिकदार, हुक्म हाकमां वाला सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड दाता इक्क अखवाईआ ।
रूह कहे मैं वसां तन वजूद, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। मन कहे मेरी हदूद, नव दवारे वंड वंडाईआ। दोहां दे अंदर इक्को इक्क मौजूद, मालक धुरदरगाहीआ। जिस दी मंज़ल हक़ मकसूद, सच दवारे सोभा पाईआ । उस दा लेखा अर्श अरूज, ज़िमीं असमान देण गवाहीआ। जो वसे चारों कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। रूह कहे मेरे बिना जीवत रहे ना कोई पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कम्म किसे ना आईआ। मन कहे मेरे बिनां दीन दुनी दी कल्पणा दा देवे ना कोई सबूत, जगत रंग ना कोई रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म वरताईआ।
मन कहे मैं बड़ा बलवान, बल समझ किसे ना आईआ। मत बुद्ध करां निधान, बिथेकीआं रूप बदलाईआ। मैं कल्पणा दा शैतान, शरअ विच्च लड़ाईआ। मैं काम त्तोध लोभ मोह हँकार युद्ध करावां घमसान, बिनां खण्डे खड़ग खड़काईआ। मैं सति धर्मीआं बणावां बेईमान, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरा लेखा नव सत्त विच्च जहान, घर घर अंदर रंग रंगाईआ। साबत रहण ना देवां किसे ईमान, धर्म विच्च ना कोई समाईआ। मैं झगढ़े पवा देवां गोपी काहन, नित्त नवित्त आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हत्थ टिकाईआ।
रूह कहे मैं काया मन्दर अंदर वड़दा, निरगुण धार आसण लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरअक्खर धार पढ़दा, अक्खरां वाली ना कोई पढ़ाईआ। साची मंज़ल हकीकी चढ़्हदा, जिस दा पौड़ी डण्डा नज़र किसे ना आईआ। इक्को पुरख अकाले लड़ फड़दा, जोती जाते नाल गंढ पवाईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, लक्ख चुरासी वेखां चाईं चाईंआ। अगनी विच्च कदे ना सड़दा, गोरां विच्च ना कोई दबाईआ। जल वहणां विच्च कदे ना
हढ़दा, समुंद सागराँ ना कोई डुबाईआ। अग्गे हो हत्थां नाल मैनूं कोई ना फड़दा, फड़ बाहों ना लए उठाईआ । मैं इक्को इक्क एकंकारा कोलों डरदा, दूसर भय ना कोई जणाईआ। मेरा लेख अनोखा लहणा अगम्मी हरि दा, जो हर घट वस्सया चाईं चाईंआ। मैं दरवेस उसे दर दा, जिथ्थे भिखक विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरी बणत बणाईआ।
मन कहे जे मैं ना होवां विच्च शरीर, वजूद कम्म किसे ना आईआ। किसे अंदर वैराग विच्च ना होवे पीर, दुक्खीआं दुःख ना कोई दृढ़ाईआ। नेत्र नैणां वगे ना नीर, हन्झुआं हार ना कोई बणाईआ। शाह सुलतानां बणाए ना कोई फ़कीर, फ़कीरां कामना विच्च करे ना कोई हलकाईआ । मेरा खेल जिस नूं जगत कैहंदा तकदीर, तदबीर आपणी नाल बणाईआ । मेरी ख़ाहिश रातीं सुत्तयां दिने जागदयां समुंद सागराँ तों पार जाए पैंडा चीर, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं सुफनिआं विच्च शाह कंगालां बणा के तस्वीर, तसव्वर कर के दिआं समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ ।
मन कहे मेरा सच नालों होवे त्याग, आपणी ख़ुशी बणाईआ । फड़ फड़ हँस बणावां काग, भुलावां बेपरवाहीआ। साधां सन्तां लावां दाग़, वासना काम त्तोध लोभ मोह हँकार नाल करां हलकाईआ। घर घर कूड़ जगावां चराग, अन्ध अन्धेर वखाईआ। मंदहीण बुरे होवण भाग, भगवन मिलण किसे ना पाईआ। माया ममता विकार पिआ के शराब, आबे हयात दिआं मुकाईआ। मन कहे मेरी झल्ल सके कोई ना ताब, ताबिआ विच्च ख़लक खुदाईआ। मेरी सिफ्तां दी गुणां वाली गुर अवतार पैगग्बरां लिख्त लिखी विच्च किताब, ग्रन्थ मेरी देण गवाहीआ। मन कहे मैं शरीर विच्च बेनज़ीर हो के सभ दा बणया जनाब, जनाबे आली कह के मैनूं सारे सीस निवाईआ। मैनूं सारे करदे अदाब, अदब नाल बुलाईआ । जे मैं अजाजत देवां फेर लोकमात बुद्धि वाले रूह दा मेला प्रभ दे नाल करन मेरे तों बाअद, बाअद दा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। मन कहे जे मैं ना होवां संसारीओ तुहानूं रसना दा कदे ना आवे स्वाद, खा खा के शुकर ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हत्थ रखाईआ।
रूह कहे मैं निरगुण जोत नुरानी, जहूर प्रभ दा नज़री आईआ। मेरी तत्तां वाली जूह बेगानी, नित्त नवित्त आपणा खेल खलाईआ। मैनूं ईश जीव आत्मा कहो ब्रह्म कहो भावें कहो स्वासां वाला प्राणी, तत्तां अंदर आपणा डेरा लाईआ। जे मैं ना होवां शरीर दी रहे ना कोई निशानी, जगत निशाना ना कोई वखाईआ। रूह कहे एह उस प्रभू दी मेहरवानी, जिस मेहरवान हो के मेरा लेखा दित्ता बणाईआ। मन कहे मैं वी उसे दे चरन करां ध्यानी, जिस दित्ती माण वडयाईआ। असीं दोवें इक्क घर वसदे ते साडी जूह वक्खो वक्खरी मिणती विच्च मिण के समझा सके ना कोई विदवानी, विद्या वाले बैठे मुख भवाईआ। मन कहे जे मैं ना होवां जगत विच्च कम्म काज करन दी प्रगट होवे ना
किसे अन्तर जवानी, जोवनवन्ता आपणा जोवन सके ना कोई हंढाईआ। रूह कहे मेरा लेखा काया मन्दर अंदर मंज़ल मेरी रुहानी, दस दस दी धार वडयाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन अद्ध विचकार बैठे जिस दा लेखा कथ्थया ना जावे जेहवा नाल ज़ुबानी, बेजबान हो के रहे जणाईआ। मन रूह इक्को धार दे धार सति सरूप खेल विच्च काया हदूद अगम्मी कूट कुटीया विच्च रह के हुक्म मन्न के प्रभ नूं दोवें सीस निवाईआ। (१५ माघ शै सं ९)
❋
पंज तत्त काया रोग, दुःख दुःख सताईआ। कर्म कर्मां मिल्या भोग, भोगी भोग भोगाईआ। स्त्री पुरुष होया संजोग, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जो जन सतिगुर पूरे रक्खे ओट, तिस जन जगत दुक्ख रहे ना राईआ। हरि का नाउँ चुगे चोग, अमृत रस मुख पाईआ। रसना गाए इक्क सलोक सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, अगनी तत्त दए मिटाईआ।
मन दरुबधा होए दूर, मन वासना दए खपाईआ। मन वासना दिसे कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। मन अंदर वखाए साचा नूर, मन जोत नूर रुशनाईआ । मन करे आसा पूर, मन मनसा दए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन साचे धंदे लाईआ।
मन धन्दा शब्द गुरदेव, हरि साचा सच जणाइंदा। मन अन्धा लग्गे सेव, साची सेवा आप कराइंदा। मन वासना गंदा खाए साचा मेव, अमृत रस आप चखाइंदा। मन अन्धा भुल्लया अलख अभेव, अलक्ख अभेव आपणा परदा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन का मणका आप भवाइंदा।
मन का मणका देवे फेर, गुर सतिगुर हत्थ वडयाईआ। अठ्ठे पहर जो छेड़ां रिहा छेड़, एका बंधन पाईआ । आपे देवे आपणा गेड़, उलटा गेड़ा मुख भवाईआ । उच्चे टिल्ले परबत चढ़्ह के जो बैठा थल्ले देवे रेड़्ह, मन हँकार विकार दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन ममता दए चुकाईआ।
मन ममता वासना जग, जूठ झूठ परनाया। दिवस रैण लग्गी अग्ग, तत्तव तत्त ना कोई समझाया। चारों कुण्ट रिहा भज्ज, दहि दिशा फेरा पाया। घर वड़ ना कीता आपणा हज्ज, काअबा नज़र कोई ना आया। ना कोई शर्म हया ना दिसे लज्ज, बेलज्जा हो हो उठ धाया । बिन सतिगुर पूरे परदा देवे ना कोई कज्ज, नाम दुशाला उप्पर पाया । बण राजा घर बैठा सज, आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दरुबधा दए गवाया।
मन दरुबधा जाए नट्ठ, अंदर राम नाम वसाईआ। मन दरुबधा तुटे हठ, गुर शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। मन दरुबधा जाए ढठ्ठ, सतिगुर पूरा धक्का लाईआ। मन रोवे आपणे इन्दरयां दा करे इक्ठ, चारों कुण्ट वेखे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण गुरू जिस लाया फॅट, मेरा दुःख मेरे कोलों झॅलिआ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दरुबधा दए धवाईआ।
मन दरुबधा देवे धो, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। अमृत आत्म साचा चो, निर्मल नीर पिआइंदा। दरस दिखाए अग्गे हो, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। नाता तोड़े जूठा मोह, आपणा बंधन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मन दी दरुबधा मैल धुआइंदा।
मन दरुबधा जाए धुप, कूड़ी क्रिया रहण ना पाईआ। दरस दिखाए जो अंदर बैठा छुप, आप आपणा रूप वटाईआ। सदा बैठा रहे चुप, सुन समाध समाईआ। मन बुक्कदा रहे अन्धेरे घुप्प, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, तिस मन दरुबधा रहे ना राईआ।
मन दरुबधा रहे ना राया, घर काया कंचन गढ़्ह अपार । बुद्धि बुध बिबेक वखाया, मत मतवाली दए आधार। साचे धंदे आपे लाया, सुरत सवाणी लए उठाल । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, एथे ओथे ओथे एथे रिहा सुरत संभाल। (१० ७१६)
❋
मन मरे मन चढ़्हे फास, मन लहणा दए चुकाईआ। मन रोवे मन करे हास, मन वेखे वज्जदी वधाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां करे पूरी आस, आस निरास ना कोई जणाईआ । जीवदिआं आपणी हत्थीं कट्टी फास, मोयां गल ना कोई पाईआ। मुगल जामा ना जाणिआ कर कर हास, गुरमुखां हत्थों दिती आप सजाईआ। कलिजुग अन्तम प्रगट हो निहकलंक नरायण घनक पुर वास, पिछला लहणा आपणी झोली पाईआ। घर विच्च घर जोत होई प्रकाश, पुरख अकाल दीन दयाल नाल रखाईआ गोबिन्द लाल, पीला बसतर तन छुहाईआ । लेखा चुक्कया शाह कंगाल, आपे बणया हरि दलाल, संगत रक्खे नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। चीत अतीत आपे भाल, सावण सुरत लए संभाल, अन्त ना खाए कोई जम काल, जम काल गरास ना कोई कराईआ। गुरमुख तेरा विन्गा होए ना वाल, फल लग्गे काया डाल्ह, पत डाल्ही आप महकाईआ। दसमें जामे नाल रखाया चोबदार सिँघ पाल, जिस शस्त्र हत्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। (०९ १०९३)
❋
हस्स के कहे दुक्ख रोग सन्ताप, बिन रसना जिह्वा ढोले ढोल रिहा सुणाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि जुगादी साडा माई बाप, तुध बिन दूजा गोद ना कोई टिकाईआ। मेहरवान हो के सानूं हुक्म दिता आप, आप आपणा हुक्म वरताईआ । तेरे दर प्यार रूप कलिजुग दी धारा ताप, अगनी तत्त तत्त तपाईआ। मेरे दीन दयाल जे असीं ना होईए तेरा कोई ना जपे जाप, तेरी लोड़ ना कोई रखाईआ। जगत अन्धेरा हो जाए रात, साचा चन्द ना कोई चमकाईआ। मेहरवाना असीं सभ दे सांझे साडी वंड नहीं किसे नाल जात, दीनां मज़्हबां विच्च आपणी ख़ुशी बणाईआ। निगाहबान हो के साडे वल मारी झात, झाकी आपणी इक्क वखाईआ। साडा खेल वेख बहु भांत, भज्जीए नट्ठीए वाहो दाहीआ। साडे हिस्से आया साढे तिन्न हत्थ सरीर दा इक्क प्रांत, बहुती मंग ना कोई मंगाईआ। असीं तेरे हुक्म विच्च सृष्टी दे अंदर वड़ के बहिंदे इकांत, ध्यान तेरे चरन टिकाईआ। सानूं बड़ी आउँदी शांत, जिस वेले भगतां अन्तर तेरा रंग वेख वखाईआ। तेरा नाम मिलदा अमृत बूंद स्वांत, अगनी तत्त तत्त जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ।
सन्ताप कहे मेरे साथी जगत दुःख रोग, सोहणा संग बणाईआ। एह मेरा जगआसूआं वाला जोग, जुगती तेरे हत्थ फड़ाईआ। असीं हर घट अंदर वड़ के भोगीए भोग, रस आपणा आप प्रगटाईआ। साडा मेला हुंदा धर्म संजोग, विजोग विच्च तेरी ख़ुशी मनाईआ। पर असीं किसे दे घर जांदे नहीं रोज, कदी कदी आपणा फेरा आईआ। हे प्रभू साडे मिल के नाल जगिआसूआं मिलदी नहीं मौज, ख़ुशी रंग ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ।
दुःख रोग कहण प्रभू रूप वेख दलिद्र, जगत जहान वक्खरा नज़री आईआ। जर्हा निगाह मार उधर इधर, एथे बैठे तेरी ओट तकाईआ । पता नहीं असीं फिरदे किधर किधर, भज्जीए वाहो दाहीआ। वेखीए बिटर बिटर, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडे अन् तर सदा रहन्दी सध्धर, सध्धरां तेरे चरन टिकाईआ। सानूं याद आउँदा साडे नाल प् यार कीता सी बिदर, सुदामा ख़ुशीआं वाली गलवकड़ी पाईआ। काया मन्दर दा खोल्ह के जिंदर, ताकी सानूं दिती वखाईआ। तुसीं फिरदे किधर, दर मेरे आउँणा चाईं चाईंआ । ताकी मेरी आलस मिटे निंदर, गफ़लत रहण कोई ना पाईआ। बेशक मेरा दुःखी होवे पिंजर, तन वज़ूद हड्ड मास नाड़ी कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ।
रोग सोग कहण साडा नाउँ चिन्ता दुःख, सांतक सति सति ना कोई कराईआ।
सानूं वेख के सभ दे कुमला जांदे मुख, ख़ुशी विच्च कोई ना आईआ। साडे अंदर वड़दिआं इन्सानां दी मिट जादी भुक्ख, रसना जिह्वा रस ना कोई चखाईआ । सानूं कोई नहीं कहन्दा प्यार विच्च मनुख, प्रेम नाल साडे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ।
दुःख रोग कहण प्रभू असीं सदा घतदे रहीए वहीर, भज्जीए वाहो दाहीआ। ना साडा बस्त्र ना कोई चीर, ओढण सीस ना कोई टिकाईआ। असीं कदे नहीं हुंदे दिलगीर, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। पींदे नहीं कोई सीर, अमृत रस मुख ना कोई छुहाईआ । पर जिस दे वल जाईए उहदे नेत्रां वगे नीर, रो रो दए सुणाईआ। असीं फिरदे वांग कीर, कीरने तेरे नाम दे पाईआ। इक्क गल्ल याद जिस वेले बधक ने कृष्न नूं मारया तीर, निशाना आपणा दिता लगाईआ। उस दुःख विच्च कृष्न ने बधक नूं किहा आ मेरे वीर, गलवकड़ी लई पाईआ। नाले मस्तक ते हत्थ रक्ख के बदल दिती तकदीर, तारीका आपणे विच्च छुपाईआ । दुःख कहे सानूं उस वेले आई धीर, धर्म नाल धर्म दईए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ।
दुःख रोग कहण प्रभू की खेल दस्सीए कलिजुग कल दा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। साडा लहणा देणा पूरब राजे बल दा, बावन आपणा संदेश गिआ दृढ़ाईआ। साडा प्यार जिस अंदर वड़दा उस नूं छलदा, तीर अणयाला इक्क वखाईआ। साडा प्यार कोई झल्ल नहीं सकदा पल दा, दुखी हो के सारे देण दुहाईआ। साडा सवाद नहीं कोई हल्ल दा, अंकड़ा समझ कोई ना आईआ। तूं मेहरवाना सदा सदा सभ नूं छलदा, अछल अछल्ल इक्क अखवाईआ । झट सतिगुर शब्द किहा दुख रोग बिनां अवतारां पैगग्बरां गुरूआं तों तुहानूं नहीं कोई झल्लदा, झल्लयो तुहाढ्ढी झलक विच्च आपणी ख़ुशी ना कोई बणाईआ। ते बिना तुहाढ्ढे प्यार तों जगत भगत कोई नहीं फलदा, सतिगुर ओट ना कोई तकाईआ। क्यों तुहानूं हुक्म अंदर आप घल्लदा, वेखणहारा बणे आप गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।
दुःख रोग कहण प्रभू सानूं कदे किसे कीता नहीं प्यार, मुहब्बत नाल घर ना कोई बुलाईआ। जिध्धर जाईए उह रोवण धाई मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साडे नाल करन तकरार, झगढ़ा दिसे थाउँ थाईंआ। असीं इक्क वार धनंतर अग्गे कीती पुकार, अन्तश्करन आशा उस दे अग्गे टिकाईआ। क्यों साडा नाता जोड़िआ नाल संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तिन्नां दे समझाईआ । आपां हस्स के किहा तुहाढ्ढा फल रहे सदा जुग चार, लोकमात वज्जदी रहे वधाईआ। मैं तुहाढ्ढे प्यार नाल औषध करां त्यार, लेखा दीन दुनी बणाईआ। पर इक्क गल्ल याद रक्खयो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तुहाढ्ढा दुःखां दा भरया रहे भंडार, अतोल अतुट अतुट वरताईआ। सृष्टी विच्च हुंदी रहे हाहाकार, हाए उफ कर कुरलाईआ । तुहाढ्ढी गिणती वधणी चुरासी लक्ख नाल चुरासी
होर वार, चुरासी नाल चुरासी फेर अंकड़े होर लउ वधाईआ। उस वेले सृष्टी नूं पता नहीं कितनी गिणती तुहाढ्ढी वधे बारमबार, अरबां खरबां नाल गणत ना कोई गिणाईआ। पर याद रक्खयो तुहाढ्ढा लहणा देणा पूरा करे आप निरँकार, निराकार हो के वेख वखाईआ। तुहाढ्ढा नाता जोड़े भगतां नाल विच्च संसार, संसारी हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त कीता सतिजुग विच्च सति दा होया प्रचार, तुहाढ्ढयां पिछल्लयां परचयां दा लेखा रहे ना राईआ । सभ तों उत्तम श्रृेष्ट जन भगत दिसणगे तन वज़ूद करन शिंगार, सोहणा रूप बणाईआ। तुहाढ्ढा वक्त बहुता नहीं थोड़ा नहीं पंज छे साल ते महीने नाल चार, दुक्ख रोग तुहाढ्ढा वक्त अगला नज़र कोई ना आईआ। फेर भगतां दी भगवान नाल सदा रहेगी बहार, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ । पर इक्क बख्शिश ज़रूर करांगा तुहानूं सद्दया करांगा भगतां दे घर बाहर, इक्क सौ इक्क कदम तों पिच्छे सीस निवा के जाणा चाईं चाईंआ। सतिजुग विच्च सतिगुर दा भगत कदे ना होवेगा बीमार, तन वज़ूद कंचन वरगा सोभा पाईआ। झट्ट दुःखां रोगाँ ख़ुशीआं नाल कीती निमस्कार, निउँ निउँ के सीस झुकाईआ। प्रभू जे असीं बधक दे अंदर ना वड़दे साडा किस तर्हां हुंदा उधार, सतिजुग विच्च सानूं मिलदी की वडयाईआ। जिस दे हिरदे विच्च वसिउं तूं आप निरँकार, निरवैर हो के आसण आपणा आप लगाईआ। उहदी बुद्धि दी नहीं सी पुकार, आत्मा तेरे ढोले गाईआ। ना कोई दुनियां वाला बुखार, सिरफ विछोड़ा सी सतिगुर सी यार, यार दे यराने यारी कम्म किसे ना आईआ। जिस दे प्यार विच्च पिछले जुग बीते ते लंघ गए, आपणा पन् ध मुकाई भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लहणा झोली पाईआ।
दुःख रोग कहण प्रभू सानूं पंज छे साल चारों कुण्ट लैण दे भज्ज, भजन बन्दगी वाले फड़ीए थाउँ थाईंआ। नाले वेखीए उह केहड़े साहिब दा करदे हज्ज, हुजरे विच्च केहड़ा मालक बैठा टिकाईआ। असीं बेनन्ती करदे अज्ज, आज़ज़ हो के सीस निवाईआ। तूं मालक सृष्ट सबाई जग, जागरत जोत नूर अलाहीआ। पर इक्क बेनन्ती प्रभू तूं जदों वसणा ते वसीं भगतां दे उप्पर शाह रग, हेठला हिसा साडी झोली देणा पाईआ। असीं ख़ुशी होईए गद गद, गद्दीनशीनां वेखीए थाउँ थाईंआ। अग्गे साडी भगतां नालों पूरी होवे हद्द, हदूद लँघण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मेरा होया तेरे नाल सबब्ब, साडी चले ना कोई चतुराईआ।
(२८ विसाख शहनशाही सम्मत ११)
❋
❋
आत्मा कहे मैं कदे ना मरदा, मरन जन्म प्रभ दी खेल नज़री आईआ। तन वजूद वसेरा मेरे घर दा, साढे तिन्न हत्थ सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भाणा जरदा, हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। जो साहिब सुल्तान हुक्म करदा, धुर संदेशा इक्क सुणाईआ । ओस तों सदा रैहंदा डरदा, सिर अग्गे ना कोई उठाईआ। नित नवित्त याद ओसे दी करदा, जिस मेरी बणत बणाईआ। सृष्टी तों पा के पड़दा, ओहले आपणा डेरा लाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़्हदा, सच दवारे मिल के वज्जे वधाईआ। वेखां खेल नर हरि दा, नर नरायण आप वखाईआ। कुछ लेखा मेरा कल्ल दा, कल काती विच्च समझाईआ । रस वेख्या प्रभ सागर जल दा, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। प्रभ दा हुक्म प्रभ दी किरपा नाल टल्दा, दूजा मेट ना कोई मिटाईआ। महिंदर सिँघ दा दीपक जोत रहे बलदा, साहिब सतिगुर सिर आपणा हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती अंदर रलदा, रला रहण कोई ना पाईआ। (९ माघ शहनशाही सम्मत ३)
❋
आत्मा निरगुण अगम्मी नूर, मैटीरीअल नज़र कोई ना आईआ। तत्तां नाल खेलणा जिस दा दस्तूर, कुदरत दे कादर दिता बणाईआ। उह चतर सुघड़ ना मूढ़, इक्को रूप रही समाईआ। ना करनी दे फल्ल अंदर होवे मजबूर, सज़ा कर्म ना कोई भुगताईआ । जिसदा मालक हज़रत हज़ूर, शहनशाह बेपरवाहीआ । ओस दा मेला आपणे नाल रक्खे ज़रूर, तन वजूद जगत लोकमात कायनात कुड़माईआ । आपणी मुहब्बत दा दे सरूर, सद ख़ुशीआं विच्च रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्मा वेस ना कोई बदलाईआ ।
आत्मा निरगुण रूप निराकार, प्रकाश प्रकाश विच्चों नज़री आईआ। जिस दा मालक इक्क सरदार, सति सतिवादी बेपरवाहीआ । जो वेखे विगसे वेखणहार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ । जन्म कर्म तों कर के बाहर, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुरान जिस दी करन पुकार, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। आत्मा दा कथनी वाला नहीं इज़हार, विद्या विच्च ना कोई बणाईआ। ख़लक दा ख़ालक मख़लूक दा मालक जाणे भेव नयार, अर्श अज़ीम ताअलीम आपणी इक्क जणाईआ। फर्श ख़ाकी ना कोई विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म आपणा रंग वखाईआ।
आत्म कदे ना होवे विनास, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। नूर नूर दा सच प्रकाश, रूहे रवां नज़री आईआ। खेल वेख पृथ्मी आकाश, ज़िमी असमान भेव चुकाईआ। परवरदिगार सदा साथ, सगला संग बणाईआ। सदा इक्को (नूं करे) आदाब, नमसतिआं विच्च सीस
झुकाईआ । तन माटी पहन के ख़ाक, वजूद विच्च वसल करे यार ख़ुदाईआ। मुहब्बत विच्च सदा वजाए रबाब, अहिबाब मिले चाईं चाईंआ। जिथ्थे नहीं कोई सवाल, नहीं कोई जवाब, रसना रस नहीं कोई सवाद, अलफ ये वाला नहीं अलफाज़, विद्या वाली नहीं किताब, हिंदसिआं वाला नहीं हिसाब, आत्मा दा उह ख़ताब, जिथ्थे रसना जिह्वा बत्ती दन्द हो जाए लाजवाब, महिराब महिबूब मिल के आपणा झट लंघाईआ। जगत विद्या दा फसाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्म अन्तर निरंतर निरगुण नूर दए समझाईआ।
आत्मा ना जम्मदी ना मरदी, जीवण मरन रूप ना कोई वटाईआ। सदा भिखारन परवरदिगार दे दर दी, दरगाह साची सीस निवाईआ। बिन अक्खरां तों भेजे आपणी अर्ज़ी, आरज़ू आपणी दए समझाईआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त पहन के वरदी, र्फ्ज़ धुर दा पूर कराईआ। दरवेश बणे ओस घर दी, जिथ्थे हमेश जलवागर नूर ख़ुदाईआ। वाकफ़कार नहीं लिखण पढ़न दी, इलम तों परे आपणा राग सुणाईआ। जिस दे कोल मंज़ल हक़ हकीकत चढ़्हन दी, मुकामे हक़ सजदा कर कर सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल नाल खिलाईआ।
तन माटी ख़ाकी रह जावे जगत, दफ्न कफ्न नाल कराईआ । नाता जगत वाला जाए तुट्ट, ख़लक नालों होए जुदाईआ। आपणी ओस नाल मौले रुत्त, जो रुतड़ी दा मालक बेपरवाहीआ। जिस तों विछड़ी ओसे नाल मिल के होवे ख़ुश, ख़ुशीआं वाला ढोला गाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक आपणी धारा लए चुक्क, निरगुण नूर आपणे नूर विच्च मिलाईआ । सभ दा मालक सही सलामत वेखे झुक, दो जहानां पड़दा दए उठाईआ। जन्म तों पहलां मरन तों बाद आत्मा नरक स्वर्ग दा जाणे कोई ना सुख दुक्ख, भुक्ख प्यास दर दे मालक ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, परम पुरख परमात्म आत्म आपणे रंग रंगाईआ।
(२८ अस्सू शहनशाही सम्मत २)