अनन्दपुर
(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
❋
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं वेखण आए नज़ारा, जुगाँ दा लहण मुकाईआ। पूरबला लैण आए उधारा, इकरार प्रभ नाल कराईआ। अज्ज खा भगतां दा भंडारा, लहणा रहे समझाईआ । इक्को गोबिन्द सुत दुलारा, पुरख अकाल दा गिआ जणाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्तम होवे अन्ध अन्धयारा, जग नूर नज़र ना आईआ। हाहाकार करे संसारा, सृष्टी दृष्टी अंदर कुरलाईआ । धर्म रहे ना किसे दवारा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। पिता पूत ना करे प्यारा, नार कन्त ना सोभा पाईआ। साध सन्त करन विभचारा, मुल्ला शेख कूड़ कुड़माईआ। पंडत पांधे प्रभ दे नाम दा मंगण भाड़ा, कीमत टकयां वाली पाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दा घर घर लग्गे अखाड़ा, सृष्टी दृष्टी दए नचाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां चले कोई ना चारा, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जिस दा सारे मंगदे गए सहारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भविख्तां विच्च लेख चवीआं अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, अक्खरां वंड ना कोई वंडाईआ । करे खेल गुप्त ज़ाहरा, चोरी ठग्गी विच्च लोकाईआ। वखरा हो के सभ तों नयारा, निरगुण आपणी कल वरताईआ। इक्क बणाए भगत दवारा, धुर दरबारा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं आए धुर दे नट्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। साडे पिठे चुक्के थक्क गए गर्दन वाले पट्ठे, नाड़ी नाड़ी दए गवाहीआ। जन भगत सुहेले वेखे लोकमात सच्चे, प्रीती साहिब सतिगुर नाल रखाईआ। आ गए ओसे दे कोल नस्से, जिस दी मंज़ल
अग्गे ना कोई वखाईआ। इक्क मुहब्बत विच्च फसे, दूजी करन ना कोई पढ़ाईआ। विक गए इक्को हट्टे, कीमत जगत वाली रहे गवाईआ। तुल गए इक्को वट्टे, दूजा तराज़ू ना कोई उठाईआ । करया खेल पुरख समरथ्थे, छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण की माता गुजरी आई विचार, गुज़रया हाल देणा सुणाईआ । जिस नूं समझ ना सके वेद चार, पुरान अठारां ना पड़दा लाहीआ। गीता ज्ञान ना अक्ख सकी उघाड़, शास्त्र छे ना कोई वडयाईआ। अञ्जील कुरान ना सक्कया कोई उठाल, बाहों फड़ ना कोई उठाईआ। ग्रंथां विच्चों ना आई भाल, पन्थां वाले देण दुहाईआ। जिस दा जगत खेल कमाल, कामल मुशर्द बेपरवाहीआ। उह जाणे मुरीदां हाल, धुर दा मालक नज़री आईआ । हुक्म दित्ता धुर करतार, कुदरत दा मालक आप जणाईआ। गोबिन्द हो के आप त्यार, कदम आपणा लिआ उठाईआ। साचा फ़तिह बोल जैकार, जैकारा इक्को दित्ता लगाईआ। गुजरी उठ के देण लग्गी प्यार, पुत्तर कह के हत्थ उठाईआ। गोबिन् द किहा मेरे अंदर पुरख अकाल, तूं हुण नहीं मेरी जम्मण वाली माईआ। मैं छड्ड जाणा घर बार, झगढ़े देणे मिटाईआ । मैं बण जाणा कंगाल, गुरमुखां दे अंदर वड़ के झट्ट लंघाईआ। मैं इक्को दा बणना लाल, जिस दा जमाल ना कोई मिटाईआ। मेरे कदी नहीं मुकणे साल, मेरी आयू ना कोई गवाईआ । मैं वसणा ओस धर्मसाल, जिथ्थे वरन बरन वंड ना कोई वंडाईआ। गुजरी फेर किहा आ मेरे लाडले लाल, गल्लवकड़ी लवां पाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं पुरख अकाल गोदी लिआ बठाल, सुक्ख बहुता रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुजरी कहे सुण मेरे बांके नौजवान, बचन निक्का दिआं सुणाईआ। एह सोहणे दिसण मकान, जो सिखां लए बणाईआ। एह वडे वडे पहलवान, जो भुक्खे मर के झट्ट लंघाईआ। उह वडे वडे प्रधान, माझे वाले गए मुख भुआईआ। उह सुणन वाले फ़रमाण, नीवीआं रहे पाईआ। बाहर हुन्दी कत्लेआम, चारों कुण्ट पए दुहाईआ । पुरख अकाल खेल करे कमाल, आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द किहा धन्न भाग जे छुट्टण लग्गा जंजाल, नाता जगत नालों तुड़ाईआ । फल लग्गण लग्गा मेरे डाल, चार कुण्ट महक दए महकाईआ। मेरा अन्त इक्क सवाल, सुण लैणा मेरी जगत वाली माईआ। मैनूं अज्ज तों नहीं कहणा मेरा लाल, पुत्तर आख ना कदे बुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ।
गुजरी किहा गोबिन्द औह वेख हाथी घोड़े, बद्धे नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मैं हत्थों लाह दिते कंगणां दे जोड़े, ख़ाक विच्च रलाईआ। मैं सुणे उह दोहरे, जो दोहरा रंग चढ़्हाईआ। क्यों तेग बहादर पिआ रिहा विच्च भेरो, भोरे खा के झट्ट लंघाईआ। क्यों गुरू ग्रंथ विच्च काग़ज़ रक्खे कोरे, बिन अरजन समझ किसे ना आईआ। इक्क पुरख अकाल दी लोड़े, दूजा संग ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुजरी कहे हुण चलणा केहड़े राह, रस्ता नज़र कोई ना आईआ। की बंधन लवां बंधा, भार सिर उठाईआ। गोबिन्द किहा मैं सभ कुछ जाणा लुटा, जगत वस्त दी लोड़ रहे ना राईआ। सभ नूं ख़ाली हत्थ देणे वखा, आप गुरमुखां दे अंदर वड़ के झट्ट लंघाईआ । जे कोई प्यार नाल आपणी मुहब्बत देवे खवा, ओनूं खा के झट्ट लंघाईआ। तूं अज्ज तों मेरी नहीं नूरी मां, तत्तां वाली दिआं समझाईआ। मेरी ओस ने पकड़ी बांह, जिस नालों ना होवे जुदाईआ । हौके विच्च गुजरी दी निकल गई धाह, हत्थ छाती उत्ते रखाईआ। क्यों पुरी अनन्द दित्ता छुडा, दोहत्थड़ मार के दित्ती दुहाईआ। जिहड़ा ख़ुशीआं नाल दित्ता वसा, उह आपे दिता ढाहीआ। अग्गे सरसा वगे दरया, पवण ठंडी नाल रलाईआ। गोबिन्द किहा सभ कुछ दे भुला, हवस ना कोई वधाईआ। बेड़े पार करौण वाला मैं इक्को बड़ा मलाह, जो आदि जुगादि पत्तण ते बैठा नज़री आईआ। मेरे बिना कदी कम्म ना आवे किसे दे ख़ुदा, परमात्मा मिलण किसे ना आईआ । मैं शब्द गोबिन्द हो के पहलों सभ दा साफ़ करां राह, रस्ता दिआं बणाईआ। फिर ओन्हां लवां उठा, जिन्हां आपणा रंग चढ़्हाईआ। सच दवारे लवां मिला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ । तैनूं अगला लेखा दिआं सुणा, बिनां लिख के कलम शाहीआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल इक्क उठाईआ।
गुजरी कहे मैं वेखां चार चौफेर, अन्त अख़ीरी ध्यान लगाईआ । छड्डण लग्गिआं नहीं लग्गी देर, धुर दा हुक्म दित्ता समझाईआ। गोबिन्द किहा एह मैं छेड़ी निक्की जिही छेड़, छेकड़ सभ नूं दिआं खपाईआ। मेरा समझे कोई ना गेड़, लक्ख चुरासी रिहा भवाईआ। पुरख अकाल मेरे उत्ते रक्खणी मेहर, महिबूब इक्को नज़री आईआ। मैं किसे दी चलण देणी नहीं ज़बर ज़ेर, ज़ोरू ज़र देणा मुकाईआ। मैं बब्बर होणा शेर केहर, घेरे विच्च रक्खां लोकाईआ। लहणे देणे देवां नबेड़, झगढ़ा दिआं चुकाईआ। एह मेरी निक्की जिही खेड, पुरी अनन्द तों शुरु कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ।
गुजरी दे अंदर आया इक्क उत्शाह, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। नेत्र हन्झू दित्ता वखा, मुख नाल हौका इक्क सुणाईआ। ओसे वेले गोबिन्द रुमाल चिट्टा हत्थ दित्ता फड़ा, जल धार साफ़ कराईआ। जे तैनूं मां बणन दा चा, दूजी वारां फेर भी नाल मिलाईआ । मैं लभ्भणा किसे नहीं थां, ऐवें करनी नहीं झूठी हां, इशारे नाल दृढ़ाईआ। मैं मन्दर अगम्मी रहां, जिथ्थे जोबन मिलदा नवां, बुढ़ापा रूप ना कोई बदलाईआ। पुरख अकाल दस्से जे समां, जे हुक्म करे ते भगतां सभ कुछ देवां, देंदिआं तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।
गुजरी किहा मैनूं अंदर भुल्ल गई इक्क ज़ंजीरी, जेहड़ी सोहणी नज़री आईआ। गोबिन् द किहा ओंहदी कड़ी वेख अख़ीरी, जो नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल मेरे नाल आ गिआ तकदीरी, तकदीर भगतां दए बदलाईआ। किसे दी रहण नहीं
देणी मीरी पीरी, लेखे सभ दे देणे मुकाईआ। भगतां नूं वखौणी नहीं कोई गली भीड़ी, खुल्हे राह पार लंघाईआ। की हो गिआ जे वल कर के प्रहलाद नूं तारन दा बहाना बणाया कीड़ी, ओसे कीड़ी ने माछूवाड़े विच्च आ के मेरा खेल वेखणा अख़ीरी, अख़ीर विच्च ओसे नूं गुरमुख लैणा बणाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ।
गुजरी किहा मेरा अंदर रह गिआ इक्क दुपट्टा, जो तेरे पिता दित्ता बणाईआ। गोबिन् द किहा मैं ओस दे कारन मुड़ के आवां नट्ठा, अचरज खेल बणाईआ। भेख धारां जगत वाला जट्टा, जटां जूटां समझ किसे ना आईआ। गुरमुखां दे हिरदे फट्टा, तीर निराला इक्क चलाईआ । वस्त अमोलक अंदर घत्तां, अनमुलड़ी आप वरताईआ। लक्ख चुरासी कोलों बचां, पड़दे ओहले पड़दा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ ।
गुजरी किहा मेरे अन्तर इक्क प्यासा, सच दिआं समझाईआ। गोबिन्द हुण तूं क्यों नहीं लंघिआ बिआसा, चार जुग दा लेखा दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा इक्क कदम चुक्कण नाल प्रभू दे भगतां नूं पवे घाटा, एसे कर के कदम ना अग्गे टिकाईआ। जिस वेले कलिजुग दी मुकौणी वाटा, झगढ़ा मुकौणा लोकाईआ। अगम्मी अमृत दा लिऔणा बाटा, गुरूआं पैगग्बरां सिर उठाईआ। रविदास दा वेख के चीथड़ पाटा, पारब्रह्म दा मेला लैणा मिलाईआ। नवां बणा के साका, साख्यात करां रुशनाईआ। तूं हुण मेरा मन्न लै आखा, अग्गे अक्खरां वाला, गोबिन्द फट्टयां उत्ते सौण वाला, खा पी के नहौण वाला, रसना नाल गौण वाला, फ़ारसी पढ़ौण वाला, कांशी विच्च गुरसिख पुचौण वाला, हत्थां विच कताबां फड़ौण वाला, सतरां उत्ते उंगलां चलौण वाला, वरके उलटौण वाला, अरदासे सुधौण वाला, फिर कदे ना आईआ। जे आवां ते सभ दा लेखा मुकौण वाला, इक्को पुरख अकाल दा ढोला गौण वाला, दूजा जाप ना कोई जपाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां फड़ के बाहों सचखण्ड दवार पुचौण वाला, जूहां जंगलां दा गेड़ मुकाईआ । पुरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्मण्ड खण्ड हिलौण वाला, हलूणा शब्द इक्क दृढ़ाईआ । रुस्सयां नूं मनौण वाला, पुट्ठयां टंगयां नूं बचौण वाला, लंगढ़े अन्धयां नूं राहे चलौण वाला, जगत विकारा गंदे मंन्दयां नूं गोदी बहौण वाला, बिनां बन्दगी तों बंन्दयां नूं बन्दे बणौण वाला, बिनां डंडिआं तों गुरमुख प्रेम दी मंज़ल टपौण वाला, पारब्रह्म आपणा रंग वखाईआ।
गुजरी किहा ओ गोबिन्द किहो जिहा वेला गुज़रा, मेरा अंदर दए दुहाईआ। गोबिन् द किहा एह मेरया भगतां दा वेखीं फेर मुजरा, मुझ मिल के मिलणी भगवान नाल कराईआ। इन्हां दा सोहवे हुजरा, जिन्हां नूं हुज्जत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।
गुजरी किहा मेरे अंदर पैंदा हौल, हौली हौली दिआं जणाईआ । गोबिन्द किहा मेरा
पुरख अकाल नाल कौल, दुष्ट दमन दिआं दृढ़ाईआ । तूं ना बण अनभोल, अगली अक्ख खुल्हाईआ । मेरा विगड़िआ नहीं कुझ रत्ती चौल, कोटां गुणां बहुता नज़री आईआ। मेरा प्रकाश होणा उप्पर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। हुण मैं सिरफ़ पंजां नूं दे के जाणी पौहल, अमृत रूप दरसाईआ । जिस वेले श्री भगवान नाल मिल के आवां भगतां कोल, नेड़े हो के दरस दिखाईआ। ओथे की कोई ढोली वजावे ढोल, डग्गयां नाल डंका ना कोई खड़काईआ। मैं हर घट जावां मौल, एह मेरी बेपरवाहीआ। बिन कंडिउँ तोल के तोल, आपणे तक्कड़ दिआं चढ़्हाईआ। सभ दा कर के भार हौल, आप भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ।
गुजरी किहा मैनूं कुछ हो गिआ संसा, सहज नाल जणाईआ। गोबिन्द मैनूं अैं जापिआ मेरा विछड़ जाणा बंसा, सरबंस संग ना कोई निभाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरे साहिब दी बणता, जिस दी समझ कोई ना पाईआ। कोटन कोट वार मैं आया विच्च जंता, जगत जीव वेख वखाईआ। मेरा लेखा नहीं कोई गणता, अगणत देण दुहाईआ। मैं इक्क नहीं गुरमुख चार जुग दे कट्ठे तारने बणा के प्रभू दी संगता, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। ओ गुजरी तेरा पुत्त नहीं होवे किसे दा मंगता, मंगण दवारे किसे ना जाईआ। हुण थोड़्हा जिहा खेल वेखणा इशारे वाले जंग दा, जंगजू गुरमुख लए बणाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां उत्ते वेला आया तंग दा, तंगी सके ना कोई कटाईआ। दुनियां विच्च झगढ़ा पिआ भुक्ख नंग दा, भुक्खयां ना कोई रजाईआ। सतिगुरू पातशाह हो के ग़रीबां दे घर पुरख अकाल फिरे मंगदा, घर घर झोली डाहीआ। एह खेल उहो पुरी अनन्द दा, जिस दा अनन् द हत्थ किसे ना आईआ । जो तुट्टयां गंढ्ढदा, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी सभ नूं दए सुणाईआ। उह जिस ने खेल करना ब्रह्मण्ड खण्ड दा, नव खण्ड आपणा डंक वजाईआ। एह लेखा नहीं किसे कच्चे तन्द दा, तन्दी तन्द सतार ना कोई दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हिरदे अंदर आपणा रंग रंगाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण गोबिन्द असीं सुणिआ इक्क सलोक, जो सुल्हा कुल दित्ता समझाईआ । गोबिन्द किहा वेखयो होयो कोई ना डरपोक, दीनां मज़्हबां वालिओ आपणा पैंडा लैणा मुकाईआ । सारे गुरू अवतार पैगग्बर बिनां गोबिन्द तों मथ्थे उत्ते हत्थ हत्थ के करन लग्गे सोच, सोची सोच समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द खोल्ह के आपणा नेत्र लोचण लोच, लोचा सभ दी रिहा दरसाईआ । ओ जे तुसीं भगत दवारे गए पहुंच, पोचा पा के करे ना कोई सफ़ाईआ। एथे कोई मारया नहीं जांदा निर्दोष, दोशीआं दर आयां पार कराईआ। वेखयो कोई संग विच्च रिहो ना ख़ामोश, आपणा हाल देणा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहण असां झगढ़ा पाया चमड़ी वाला पोश, दस्स के चौदां लोक, चौदां तबक फिरदे रहे मार के लंगोट, अल्ला वाहिगुरू राम गा गा साडे थक्क गए होंट, अन् त मिल के निर्मल जोत, जिथ्थे वरन ना कोई गोत, बिना पुरख अकाल दे कोई ना ओट, जिस नूं गोबिन्द पिता लिआ बणाईआ। गुरसिखो एस तों परे्ह होर नहीं कोई जोग, बिना
सतिगुर शब्द तों किसे नाल ना करया संजोग, बिना पारब्रह्म ब्रह्म नाल भोगे कोई ना भोग, धुर दा रस अंदर वस ना कोई चखाईआ।
गुजरी कहे गोबिन्द मेरे आ नेड़े, तैनूं दिआं दरसाईआ। पुरी अनन्द नूं पए घेरे, ज़ोर दुशमण रहे जणाईआ। गुरसिख वेख तेरे केहड़े केहड़े, बैठे बल वधाईआ। गोबिन्द किहा मेरे दो चार बथेरे, जिन्हां दे मेरे नाल नबेड़े, इन्हां नूं मार मुकावे हुक्म केहड़े, हुक्म दा मालक पुरख अकाल नज़री आईआ। जेहड़े चढ़्ह गए मेरे बेड़े, उह वसदे सदा साहिब दे नेड़े, घेरे विच्च कदे ना आईआ। थोड़्हा समां रक्ख लै जेरे, प्रकाश होणा विच्च अन्धेरे, कलिजुग रैण अन्धेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ ।
गुजरी कहे गोबिन्द इन्हां दा कदों होणा औंतरयां दा सिआपा, सफा दएं मिटाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं नाल लै औण दे आपणा बापा, जिस दी आपा भेट कराईआ। अजे मैं ओस दा निक्का जिहा काका, काया कँचन अंदर डेरा लाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल दा दीन दयाल दा होणा वड प्रतापा, प्रतापी रहण कोई ना पाईआ । तूं मेरा मैं तेरा सांझा दस्सणा जापा, जग जीवण दाता हो के वेख वखाईआ। ओस वेले फेर वेखीं खेल तमाशा, खुल्ही अक्खीं दिआं वखाईआ । सारी दुनियां दा उलटा के पासा, पुशत पनाह भगतां हत्थ टिकाईआ । नाले देवां आप शाबाशा, चारों कुंट वेखां चाईं चाईंआ। बण के दासी दासा, सभ दी सेवा लवां कमाईआ । मेरा नूर दा इक्को होणा प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। साथ होवे पुरख अबिनाशा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। सभ दा पूरा करां घाटा, ख़ाली झोलीआं देवां भराईआ। जेहड़ा अमृत चखाया विच्च बाटा, उहदा लहणा कलिजुग दिआं मुकाईआ। अगला दे के साथा, सगला संग बणाईआ । जो रक्खी अंदर आसा, उह वी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वडयाईआ।
गोबिन्द किहा छड्ड दे दीन दुनियां, दुनी वल ध्यान ना कोई लगाईआ। मेरा मालक इक्क वड गुण गुणीआ, जो दाता बेपरवाहीआ। जिस ने पुकार मेरी सुणीआ, फड़ बाहों लिआ उठाईआ । लक्ख चुरासी रिहा पुणीआ, वेखणहारा थाऊंँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, झगढ़ा मुकाए रिखीआं मुनीआं, मुरीदां नालों मुशर्द मुशर्दां नालों मुरीद सारे दए समझाईआ।
गुजरी किहा दस्स किस तर्हां भुल्लणा, भुल्ल विच्च होए लोकाईआ । गोबिन्द किहा बिन गुरमुखां तों साचे कंडे किसे नहीं तुलणा, कंडे हत्थ ना कोई रखाईआ। बिनां सतिगुर शब्द किसे दा पैणा नहीं मुल्लणा, दीन दुनी दए दुहाईआ। इक्क जगत विकारी अन्धेर झुलणा, चारों कुण्ट दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुजरी किहा हाए किस तरां पार करां दरवाज़ा, पिच्छे मुड़ ध्यान लगाईआ । गोबिन्द किहा अग्गे वेख तेरा ग़रीब निवाजा, सचखण्ड निवासी बैठा डेरा लाईआ। जेहड़ा तेरे पुत्त नालों पोतरयां नूं पहलों मारे वाजां, शब्दी हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। जिस ने रचणा नवां काजा, स्वार्थ परमार्थ आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा सुनेहड़ा दे के आया नानक विच्च बग़दादा, बदी वाले सर्ब समझाईआ। उस दा खेल वेखणा तमाशा, तमाशबीन हो के आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वखाईआ।
गुजरी कहे किड्डा सोहणा पुर अनन्द, सोहणयां दित्ता बणाईआ । अज्ज कर दरवाज़े बन्द, कीती सर्ब जुदाईआ। गोबिन्द किहा ओ जगत माता गाईए ओस दा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ। जिस ने दित्ता एह जीउ पिण्ड, पंज तत्त करी कुड़माईआ। दे के धारा अमृत सिंध, सागर वहण दित्ता वहाईआ। उह गुजरीए हुण नहीं तेरी बिन्द, पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। एह तत्तां वाली तेरे पिच्छे भेज देणी आपणी ज़िंद, ज़िंदगी गुरमुखां लेखे आईआ। फेर प्रगट हो के औणा विच्च हिन्द, हिन्दू तुरक दा लेखा देणा मुकाईआ । जेहड़ी रबाब सतिगुर नानक वजाई किंग, किंगरे किंगरे देणी खड़काईआ। जगत माता इक्क गल्ल पहलों मेरी सारयां करनी निन्द, निन्दक बणे लोकाईआ। जिस वेले मेरा मालक पुरख अकाल हुक्म देवे मरगिन्द, फ़रमाण धुर वडयाईआ। फेर ना मैनूं ना मेरे भगतां नूं किसे नूं रहे कोई चिन्द, चिन्ता देणी गवाईआ। चरनां हेठ बहि के कोटन कोट सुरपत राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव उंगली दे इशारे नाल भवाईआ। पर भगतां गुरसिखां साचे सन्ता दा बण बख्शिंद, बख्शिश आपणे हत्थ रखाईआ। दीन दुनी चार कुण्ट दह दिशा नव खण्ड सत्त दीप इक्क लगाए हुक्म दी निक्की जिही चिणग, सारी सृष्टी देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं आ गए भज्जे, भजन बन्दगी छड्डी सर्ब लोकाईआ। उह पुरख अकाल परवरदिगार सांझा यार साडे पड़दे कज्जे, ओढन आपणा सीस टिकाईआ। फिर असीं ओसे दे हुक्म दे बद्धे, चलीए सच रज़ाईआ। ओसे दे हुक्म नाल आ गए सद्दे, बैठे पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे कहण असीं अज्ज खा खा रज्जे, उठण दी वाह ना राईआ । साडे पेट भर भर थप्पे, चरनां भार ना कोई उठाईआ। गोबिन्द किहा ज़रा तक्को सार अग्गे, पंज तत्त बैठा रघुपत नज़री आईआ। भज्जो नट्ठो दौड़ो जेहड़े मार्ग तुहानूं दस्से, जा के वेखो थाऊंँ बाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वारता इबारतां वाली ना कोई लिखाईआ।
गुर अवतार पैगग्बरो कोई हुण पढ़नी नहीं अलफ़ ये, कलम शाही ना रंग रंगाईआ । सिध्धा लौणा परवरदिगार नाल नेंह, दूजे संग अंग ना कोई जुड़ाईआ। तन माटी उह किथ्थे गई जेहड़ी कीती खेह, ख़ालस रूप निरगुण जोत बिन वरन गोत बिन काया किले कोट सचखण्ड दवार एकंकार परवरदिगार सांझे यार आपणे विच्च मिलाईआ। दस्सो तुहाढ्ढे किधर
गए यार, जेहड़े बणाए होणहार, जगत दे सिकदार, तत्तां दे दिलदार, सच्चे दरबार नज़र कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं दस्सीए कीहनूं, होर कोई सुणन वाला नज़र कोई ना आईआ। पुरख अकाल कहे ओ की लभ्भण चले मैनूं, ते ममता जगत खोज खोजाईआ। गोबिन्द किहा नहीं मैं सभ दीआं हद्दां भन्नूं, वंड रहे ना कोई लोकाईआ। जो अड़िआ ओसे नूं शब्द दे हुक्म नाल डन्नूं, भेका वज्जे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ।
गुजरी कहे ज़रा आजा नेड़े झुक, कन्न नाल मुख लगाईआ। की साडा दाणा पाणी एथों गिआ मुक्क, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा नहीं नहीं एह खेल ओसे दा जिस दा मैं बणया पुत्त, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। तूं पढ़ लै ओसे दी तुक, कन्न विच्च गोबिन्द सोहँ ढोला दित्ता सुणाईआ। गुजरी सुण के हो गई चुप्प, अनन्द विच, परमानंद विच, सति दे चन्द विच, दीन दयाल बख्शंद विच, बिन ध्यान गई समाईआ। बाहर सुणे ना कोई डण्ड, सूरमे इक्क दुजे दी वढ्ढण कंड, नाले गावण ढोले छन्द, गोबिन्द उच्ची चढ़्ह के वेखे जंग, जगत नज़र किसे ना आईआ। एह सोहणा पुर अनन्द, जिस ने भगतां दी मंगी मंग, जिन्हां कारन आवे सूरा सर्बंग, सुत्तयां लए जगाईआ। गुजरी किहा उह केहड़ा ढंग, तरीका दे दरसाईआ । गोबिन्द किहा जिध्धर वेख वेख वेख जगत माता तिन्न वार बचन कह के दिता दस्स, खाली नज़र कोई ना आईआ। की होया जे तूं मैनूं शिकम विच्चों तत्तां वाला गोबिन्द जम्मया भार उठाया पेट, खेवट खेट पुरख अकाल इक्को धुर दा माहीआ। जिस नूं मैं अंदर रिहा चेत, ओस नाल मेरा हेत, मैं ओस दे रण विच्च होणा खेत, खितिआं दा लेखा देणा मुकाईआ । गुजरी किहा अज्ज चलिऊंँ केहड़े परदेस, कर फ़कीरी वेस आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द किहा मैं वस्सण चल्लया भगतां दे देस, जिथ्थे रहिवां सदा हमेश, ना कोई कल ना कलेश, जुग चौकड़ी सारे याद रक्खे दस्मेश, दहि दिशा दा मालक हो के नज़री आईआ। मेरा शब्द सरूपी पेच, पेचादारी जगत दिआं गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला रंग रिहा रंगाईआ ।
गुजरी कहे दस्स केहड़े चलीए राह, रस्ता दे समझाईआ। गोबिन्द पिच्छा लिआ भवा, हां हूं ना कोई सुणाईआ। जिध्धर खड़े बेपरवाह, ओधर जाणा चाईं चाईंआ। मैं अज्ज तों ओसे दी भेटा दित्ता करा, आपणा संग ना कोई बणाईआ। नाता लिआ तुड़ा, कीती जगत जुदाईआ । अगला खेल करे जिस नूं जाणे कोई ना, लेखा लिखत ना कोई दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर दिआं सुणा, शब्द नूर ख़ुदाईआ। दोहां नूं नीहां हेठ देणा दबा, तेरी झोली पाईआ। दोहां नूं मैदान विच्च सूरबीर दिआं बणा, सुर नर झुकण थाईं थाईंआ। आप आपणा आपणे दे लेखे ला, लायक पुत्तर हो के सेव कमाईआ। गुरमुख सज्जण सारे देणे तजा, लशकर घोड़ा नज़र कोई ना आईआ । नंगी पैंरी भज्जणा वाहो दाह, चीथड़ पुराणे रिहा वखाईआ। सूलां सेज सत्थर लैणा हंढा, यारड़ा सेज इक्क बणाईआ। इक्क
सुनेहड़ा देणा सुणा, अनसुणत आप समझाईआ। तेरी खेल मेरे शहनशाह, खुशीआं नाल पूर कराईआ। जे सुणें ते चढ़्हे चा, चाओ घनेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुजरी किहा एह की दस्सया हाल, वाज पुच्छ पुच्छ दित्ती लगाईआ। वेखीं मैनूं अक्खां नाल ना देंई वखाल, मैथों झल्ली ना जाए जुदाईआ। गोबिन्द किहा छड्ड दे कूड़ा जंजाल, ममता मोह ना कोई वधाईआ। धुर दा हुक्म लैणा पाल, पाल सिँघ दा लेखा फेर बणाईआ । तत्तां वाला ओसे दा बाल, बण बहादर तेग़ चलाईआ। फेर फल लग्गे साचे डाल, डाली डाली रंग चढ़्हाईआ। जिस वेले कलिजुग सभ दे सिर ते कूके काल, हुक्म सारे जाण भुलाईआ। धर्म रहे ना किसे धर्मसाल, गुरदवार दुआर ना कोई वडयाईआ। किसे कम्म ना आवे ढाल तलवार, दग़ेदार दिसे लोकाईआ। गोबिन्द किहा मेरा बचन कोई ना सके पाल, सच रूप ना कोई समाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होए बेहाल, चारों कुण्ट कूक कुरलाईआ। जेहड़ा सतिगुर शब्द दलाल, उह मेरा रूप नज़री आईआ। भगत सुहेले लए भाल, चुरासी विच्चों लए उठाल, सभ दा पूरा करे सवाल, जो सवाली दर ते आईआ। गुर अवतार पैगग्बरां रहे ना कोई मजाल, सिर सके ना कोई उठाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा सांझा वज्जे ताल, तलवाड़ा इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ।
गोबिन्द किहा मेरे सूरबीर बहादर, जोधे गुरमुख नज़री आईआ । जिन्हां नूं जंग बहादर देवे आदर, सभ तों पहलों शहीदी पा के उम्मीदां विच्च आस रखाईआ। ओस दे उत्ते चिट्टी चादर, ओस दा मालक करीम कादर, कुदरत दा करता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वडयाईआ।
अनन्द पुरी विच्चों गोबिन्द तुरन लग्गा, लग्गे बद्धे नाल मिलाईआ । पुरख अकाल ने दित्ता सद्दा, धुर फ़रमाण दृढ़ाईआ। गलों चोला लाह दे झग्गा, अन्त अख़ीरी तेरा वेख वखाईआ। आपणा आप कर दे नंगा, सोहणा रंग चढ़्हाईआ। मेरे प्रेम दा लै मज़ा, रस वेख नूर ख़ुदाईआ । तेरे कोल नहीं औणी कज़ा, दो जहान तेरे चरनां हेठ दबाईआ। गोबिन् द तूं मेरा इक्को नूर दीपक जोत जगा, दो जहान करे रुशनाईआ। वेखीं मेरयां भगतां नाल कदे ना करीं दग़ा, दग़ेबाज़ी दीन दुनियां विच्चों देणी कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वडयाईआ।
गोबिन्द किहा प्रभू मैं तेरा पुत्तर बाल जवान, सोहणा बांका नज़री आईआ। जदों वेखें नौजवान, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सृष्ट सबाई बणावां इक्क मैदान, मध विच्च दूजा संग ना कोई रलाईआ। हुक्म तेरा मेरा होए फ़रमाण, फ़ुरना सभ दा बन्द कराईआ। तूं मेरा रहणा निगाहबान, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मैं किसे दी मन्नणी नहीं आण, गुर अवतार पैगग्बर उगलां नाल भवाईआ। एह कोई कथा नहीं आया सुणाण, जो वरते वरतमान, सो
लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द दे डंके नाल सृष्ट सबाई लए उठाईआ।
गोबिन्द कहे गुज़री ना कर अन्तर कलेश, झगढ़ा दे मुकाईआ । गोबिन्द तेरा रहे हमेश, जन्म मरन विच्च ना आईआ। मैं हो गिआ ओस दे पेश, जो पुशत पनाह मेरी हत्थ टिकाईआ । मैं हुण वसणा ओस दे देस, जिस नूं सचखण्ड कह के सारे रहे गाईआ। मैं आदि जुगादि जद वेखो इक्क दा एक, जो भगतां देवां टेक, गुरमुखां बुद्ध करां बिबेक, त्रैगुण माया ना लावे सेक, अंदर वड़ के देवां भेत, ओ जगत माता गुजरी क्यों अरजन सिर विच्च पाई रेत, खुल्हड़े केस दित्ते वखाईआ। वेख साडे ओस ने लिखे लेख, जिस दा ना कोई रूप ते ना कोई रेख, तत्तां वाला तत्त ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एडा रंग रिहा रंगाईआ।
गोबिन्द किहा मैनूं नैण लैण दे नप्प, गुजरी दिआं जणाईआ। दो जहान लैण दे घत्त, पंड कूड़ लोकाईआ। नाता जोड़ लैण दे पक्क, कदे ना होवे जुदाईआ। प्रकाश कर लैण दे सच्च, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मैं मुड़ के नहीं औणा तत्तां वाला शरीर कच्च, कंचन गढ़्ह भन्न के खुशी मनाईआ। ओस दा लैणा रस, जो रस्ते रिहा भवाईआ । ओस दे नाल मिल के जन भगत दवारे जाणा वस, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गुजरी किहा गोबिन्द मैनूं तेरा बड़ा आवे मोह, मुहब्बत नज़री आईआ। तैथों सभ कुछ लिआ खोह, अनन्द पुरी खाली दए वखाईआ । गोबिन्द किहा जगत माता तूं वेखीं मेरे शहनशाह दा शहनशाही सम्मत दो, दो जहानां तों पर्हे नज़री आईआ। जिस दी वार थित वदीआं सुदीआं वाली नहीं धारना वाली छब्बी पोह, पोह दा महीना तेरा ठर ना जाए सीना, तेरा गोबिन्द इक्क नगीना, जिस दी कीमत कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग रिहा रंगाईआ।
गुजरी कहे मेरी दुध्धीं आ गिआ सीर, हस्स के हाल सुणाईआ । गोबिन्द किहा मेरी बदल गई तकदीर, तदबीर प्रभ जणाईआ। मैं चढ़्ह गिआ चोटी अख़ीर, जिथ्थे मंज़ल इक्को नज़री आईआ । ओथे गुर अवतार पैगग्बरां दी लग्गी कोई नहीं भीड़, थल्ले बैठे सीस निवाईआ। ओथे मेरे सिर ते नहीं कोई चीर, सीस दस्तार ना कोई सुहाईआ। ना कोई कमान नज़री आवे तीर, खण्डा कटार ना कोई लटकाईआ। ना कोई मज़ह्हबां वाली ज़ंजीर, जगत हद्द ना कोई वंडाईआ । ना कोई दुक्ख दर्द ना भीड़, चिन्ता रोग ना कोई सताईआ। ना कोई शास्त्रां ग्रन्थां दी बन्न्हणी पए बीड़, ना गं्हथां करे पढ़ाईआ। मैं ओस दा पीता सीर, जिस नूं श्री भगवान कह के सारे सीस निवाईआ। फेर कढ्ढ के गातरे विच्चों शमशीर, शब्द रूप जणाईआ। मैं पहनणे बस्तर नील, नीले वाला रूप वटाईआ। फेर पुरख अकाल दे अग्गे करनी इक्क अपील, दित्ती सच सुणाईआ। मेरे नाल सांझी करे दलील, अग्गे नूं पुच्छण
गिच्छण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप वरताईआ ।
गुर अवतार पैगग्बर जिस वेले असीं पुरी अनन्द पुज्जे, वेला वक्त वेख वखाईआ। साडे अंदर भेव ना रहे दूजे, दुतीआ रूप ना कोई जणाईआ। सानूं इक्को दवारा सुज्झे, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। जिस भेव खुल्हाए गुज्झे, फ़रमाणा इक्क दृढ़ाईआ। असीं ओहले रहे लुके, मैदान विच्च कोई ना आईआ। सारयां दे बुल्ल्ह सुक्के, करबले वाले रहे कुरलाईआ। बणां वाल्लयां दे बणां वाले माण तुट्टे, तीर कमान कन्धयां उत्ते उठाईआ। रथवाहीआं दे रथ किसे ना जुते, असव रास हत्थ ना कोई फ़ड़ाईआ। गलों फ़ासी वाले रस्से किसे ना टुट्टे, लटकदे ओसे तर्हां नज़री आईआ। मुहम्मद वरगे वेखे जुस्से, तोबा तोबा देण दुहाईआ। पुरख अकाल उतों वेखे नाल गुस्से, क्यों बैठे अक्ख शरमाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो ताअ दिउ मुच्छे, मुशकल सभ दी वेख वखाईआ। हुण किसे दे रहण नहीं देणे न्हेरने उसतरे विच्च कच्छे, लबां सके ना कोई कटाईआ। वक्त वेला अख़ीरी ढुक्के, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो तुसीं अजे तक इक्क दूजे नाल (रुस्से), दीन मज़्हहबां विच्च वड़ के झगढ़े विच्च लोकाईआ । जिस वेले गोबिन्द दा शब्दी नूर फुट्टे, होवे इक्क रुशनाईआ। ओस वेले भगत बणने सच्चे, सच संजम इक्क रखाईआ। गुरसिख रहण नहीं देणे लुक्के, लुक्कयां लए जगाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण पार करने सुक्के, आपणे कन्ध उठाईआ। आप वड़ के दूजे दे जुस्से, जिस्म दा इसम इसम दी किसम बिन चशम देणी बदलाईआ। लेखे लौणे अनडिट्ठे, जेहड़े लेख किसे नहीं डिट्ठे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं हो गए ओहले, चोरी चुपके वेख वखाईआ। गोबिन् द किस तर्हा आपणे जुड़ौंदा पुत्ते, बच्चे छोटयां हुक्म शब्द कराईआ। किस तर्हा टुक्कड़ खावे रुॅखे, भुक्खे रह के झट लंघाईआ। जां तक्कया गोबिन्द सूरा इक्को बुक्के, बुक्कल विच्च सारे लए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ।
गुजरी कहे गोबिन्द मैं इक्क नौं दिन दी सुका के रक्खी मूली, तुरन लग्गिआं मुख सगन देवां लगाईआ। गोबिन्द किहा वेखीं जगत माता भोली, भरम विच्च ना पाईआ। एह तेरी मूली नहीं मेरे गुरमुखां दी कट्टी जाए सूली, जम की फ़ासी रहण कोई ना पाईआ। बेशक एह बड़ी सी कूली, तूं चीर फाड़ के टोटे करके धुप्पे धर के अंदरों बाहरों दित्ती सुकाईआ। मैं मंज़ल वेखां चढ़्ह के जिथों मेरे भगत सुहेले औणे पढ़ के, इक्को धुर दा नाम धिआईआ। हुण तुसां सारयां ने भाणे जाणे जर के, पुरी अनन्द नूं छड्ड के, मैनूं कहो मैं वारी घोली सदके, सेव सेवादार ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग विच्च आपणा रंग वखाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं वेख्या उह समां, सोहणा नज़री आईआ। गोबिन्द नूं कहन्दी की अम्मां, जो अम्मड़ी जगत अखवाईआ। जिस ने जन्म दिता माटी चंमां, तन वजूद वखाईआ। साह वाला वेखदी दमा, नैणां नाल तकाईआ। चिन्ता विच्च करे ग़मां, ग़मगीन हो के आपणा अंदर आपणे विच्च वखाईआ। गोबिन्द किहा गुजरी कोई ना करीं तमां, तमन्ना जगत ना कोई रखाईआ। मेरा पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं करदा मन्हा, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ । ओ उठ मेरे लाडले चन्ना, मेरा नूर तेरी रुशनाईआ। तेरे कोल भंडारा मेरे नाम दा धना, धनाड धुर दा दित्ता बणाईआ। जिस दे विच्च रहे कोई ना बन्न्हा, लेखा सभ दा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चले हुक्म रजाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं वेख के कीती सलाह, इक्ठे हो के मता पकाईआ। की हुक्म देवे बेपरवाह, धुर दा मालक शहनशाहीआ। गोबिन्द किहा जाओ आपणा पकड़ो राह, प्रभ चरन दवारे बहि के झट लंघाईआ। मैं कदी नहीं होण वाला फ़नाह, फल सभ नूं दिआं खवाईआ। हुक्मे अंदर कदे करां ना नांह, जोधा हो के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं पुरख अकाल ने दस्सया उह दाअ, गुर अवतार पैगग्बरो चार जुग ना किसे समझाईआ। मैं कोई हत्थ विच्च माला नहीं लैणी फड़ा, मणका मणका ना कोई भवाईआ। तट्टां उत्ते नहीं देणे बहा, वहणां विच्च नुहाईआ। जंगलां विच्च नहीं देणे भजा, टिल्लयां उत्ते चढ़्हाईआ। गुफ़ा दे अंदर नहीं देणे धका, अन्धेरे घुप छुपाईआ। सिर विच्च पौणी नहीं सवाह, अगनी ना कोई तपाईआ। मेहर नज़र नाल सभ दे इके वार बख्श गुनाह, तिन्नां गुणां दा डेरा देणा ढाहीआ। अंदर वड़ के सभ दे रहवां, रिहाइश नज़र किसे ना आईआ। सदा प्रभ दा हुक्म लै के आवां नवां, पिछली करां ना कोई पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों जन भगतां दे विच्च बहवां, दूजा संग ना कोई रखाईआ। जिस वेले पैगग्बरां दा अन्त बदलिआ समां, समझ तों बाहर रमज़ दिआं लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गोबिन्द किहा गुर अवतार पैगग्बरो जाओ चले, एह चलित्तर बेपरवाहीआ। वसो आपणे जा महल्ले, महिफ़ल लउ लगाईआ। तुसीं सदा आए सुण लउ कल्ले कल्ले, कलमयां विच्च प्रभ नूं गए गाईआ। मेरा दवारा एकंकारा परवरदिगारा हरि निरँकारा सांझा यारा सांझा यार हो के मल्ले, इक्क तों दो दो तों इक्क, दोहां दी पूरी सिक, जिस दा लेखा सके ना कोई लिख, लिखतां विच्च बन्द ना कोई कराईआ। तुहानूं दे के अक्खरां वाली निक्की जिही चिट्ट, समझा के इक्क दूजे नूं दिउ भिट, पिट्ट पिट्ट मरदी रहे लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर परमानंद गोबिन्द वल्ले तक्कण बिट बिट, अक्खां अक्खां पिच्छे छुपाईआ। गोबिन्द औण लग्गिआं अनन्द पुरी दी पुट के इक्क इट्ट, आपणे चोले अंदर लई छुपाईआ। सरसे विच्चों आ के उहदे उत्ते पाई इक्क छिट, तुबका उंगली नाल चवाईआ। उह रो के पई पिट्ट, दित्ती अन्त दुहाईआ। मेरा लेखा अगला दे लिख, तेरे हत्थ वडयाईआ। मैनूं दिसदा तैथों विछड़ जाणे सारे सिख, अगला साथ ना कोई दसाईआ। गोबिन्द किहा नहीं
मेरी मेरे गुरमुखां नाल नहीं कोई विथ, हिस्सा वंड ना कोई वंडाईआ। गोबिन्द ने कमरकसा लिआ खिच्च, सज्जा चरन तिन्न वार ठुकराईआ । तैनूं ओथे देवां सुट्ट, जिथ्थे चार वरन सीस निवाईआ। दीन मज़्हहब दी रहे ना कोई भिट, भगत दवारा कह के सारे ढोला गाईआ। फिर आवां उहदे विच, नाल पुरख अकाल मिलाईआ । गुरमुख रहण ना देवां कोई जिच, चुरासी दा गेड़ ना कोई भवाईआ । सभ दे अंदर बिनां मन्दर अन्धेरी कंदर तोड़ के जंदर आपणे नाम दी लकीर देवां खिच, लाईन ऐन ग़ैन शास्त्र सिमरत वेद पुरान रमाइण अञ्जील कुरान वखा ना सके तिस, ग्रंथां विच्चों गिरह ना कोई समझाईआ । कढ्ढ के विच्चों कूड़े वहण, साची संगत विच्च दस्सां बहिण, ऊँच नीच रहे ना कोई तरफ़ैन, सारे बणा के भाई भैण, आपणे रंग दिआं रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ।
गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगग्बरो जाओ ओस दे पास, जो पारब्रह्म अखवाईआ। एह मेरा इकल्ले दा कम्म ख़ास, कमरकसा दित्ता खिचाईआ । मैनूं किसे दी लोड़ नहीं सभ नूं दित्ता जवाब, पहुंचो धुरदरगाहीआ। मैं इक्को नूं करना आदाब, इक्को नूं सीस निवाईआ। इक्को रक्खे लाज, इक्को बेपरवाहीआ। ओसे ने रचिआ काज, उहो वेख वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि शब्द इक्क समाज, दूजा सच ना कोई जणाईआ। मैं ओसे दा मुहताज, दूजा संग ना कोई रखाईआ । मैनूं ख़ुशी होई आज, सभ नूं दिआं दृढ़ाईआ। ओ गोबिन् द किहा गुर अवतार पैगग्बरो मैं कोई लूल्हा लंगडा नहीं अपहाज, सूरबीर सोहणा बांका नज़री आईआ। बिना मेरे पुरख अकाल दा, कोट सचखण्ड दा, ब्रह्मण्ड दा, जेरज अंड दा, उतभज सेतज दा, आत्मा परमात्मा दा, निरगुण सरगुण दा, तत्त सरीर दा, बेनज़ीर दा, शाह हकीर दा, पंज पीर दा, कदे ना चले राज, हकूमत करन वाला सतिगुर शब्द बिना नज़र कोई ना आईआ। एह कोई लेखा नहीं चालाक दा , कोई हिसाब नहीं कलम दवात दा, एह कोई झगढ़ा नहीं शिवदवाले मन्दर मस्जिद मट्ठ महिराब दा, एह कोई हुक्म नहीं दोज़ख़ बहिसत पुन्न सवाब दा, एह खेल ओस हकीकी जनाब दा, जो लाशरीक आदि जुगादि नज़री आईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण साडी अन्तम फ़तिह, गोबिन्द चले पीठ भवाईआ। गोबिन् द किहा प्रभ दा सुत दुलारा इक्को गज्जे, गजां दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा नूर दो जहान जगे, मेरे अंदर करे रुशनाईआ। मैं कोई गोबिन्द सतिगुर बण के सौण नहीं आया उत्ते किसे मंजे, सत्थर यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस ने मेरे पड़दे कज्जे, कायम मुकाम बैठा दरगाह साची सोभा पाईआ। सारे ओसे दे हुक्म अंदर तुसीं आए बद्धे, बन्दना कर के आपणा झट लंघाईआ । जिस ने गोबिन्द किहा पुरी अनन्द छड्डण तों पहलों मेरे गलों लुहाए झग्गे, पड़दा आपणा उत्ते पाईआ। ओस दे हुक्म अंदर फेर आए सद्दे, बस्तर पहन वेख नैण आपणी अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ।
गोबिन्द किहा माता गुजरी जगत वाली उठ, चलीए चाईं चाईंआ। मैनूं गाना बन् ने्ह सज्जे गुट्ट, फड़ बाहों ख़ुशी मनाईआ। मैं इन्हां दी जड़्ह देवां पुट्ट, जेहड़े दुखीआं रहे दुखाईआ । मैं भगतां गुरमुखां सभ कुछ, पहले आपणा घराना दिआं लुटाईआ। जे पुरख अकाल मैनूं लए पुच्छ, ते आपणा आप ओसे दे अग्गे टिकाईआ। माता जगत इक्क वेरां फेर सुण ला अनन्द पुर छड्डण लग्गिआं तूं पढ़ लै इक्क तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ। माता गुजरी जगत वाली खोल्ह दे आपणी गुत्त, ध्यान पुरख अकाल वल लगाईआ। गोबिन्द ताअ दे के सज्जी मुच्छ, मुशकल भगतां पार कराईआ। कलिजुग अन् त जिस वेले कवेले दा वेला गिआ ढुक्क, भरमे भुल्ले लोकाईआ। प्यार रहे ना मात पुत, पिता पूत होए जुदाईआ। मन वासना लग्गे दुःख, तृष्ना ना कोई बुझाईआ। बिन प्रभ दी किरपा जननी भगत जणे ना आपणी कुक्ख, साचा नूर ना कोई प्रगटाईआ। साध सन्त सति विच्च मिलण वाले सारे जाणे लुक, कथा करन वाले पढ़ पढ़ आपणा झट्ट लंघाईआ। मैं ओस धारों फेर औणा उठ, जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर बैठे लुक, आपणा आप छुपाईआ। निरगुण धार बण के सुत, सुहौणी साची रुत्त अबिनाशी अचुत आपणे नाल मिलाईआ। भगत सुहेले गोदी लैणे चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा आपणे हत्थ रखाईआ।
गुजरी किहा मैनूं इक्क वेरां नैणां विचो वहा लैण दे नीर, अक्खां हौलीआं लवां कराईआ । मैनूं दुःख लग्गे जिस वेले गुरमुख घत्ती जाण वहीर, अंदरों बाहर चाईं चाईंआ। गोबिन्द किहा खण्डा खिच्च के मैं फेर दित्ती लकीर, एथे दा लेखा एथे दित्ता मुकाईआ। अग्गे बदल देवां तकदीर, हुक्म सुणावां धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ।
जगत माता सच दृढ़ावागा। हुक्म धुर दा इक्क सुणावांगा। अगला लेखा वेख वखावांगा । शब्दी धार गोबिन्द अखवावांगा। पुरख अकाल नाल रलावांगा। साचा देस इक्क सुहावांगा। नर नरेश हो के फेरा पावांगा। पिछला मेट के लेख, नूरी राह इक्क धरावांगा। भाग लगा के सम्बल देस, डंक वजावांगा। फेर कर अगम्मी खेड, सम्मत शहनशाही वरतावांगा। जेहड़े अनन्द पुरी विच्चों दिते भेज, फेर आपणे नाल रलावांगा। ख़ुशीआं नाल दे के इक्क संदेश, सोहणा सवांग आप प्रगटावांगा। सारे कर के एक दे एक, इक्को ढोला राग सुणावांगा। चरन प्रीती बख्श के टेक, टिक्के धूढ़ी मस्तक सभ दे ख़ाक रमावांगा। मैं छड्ड के सचखण्ड देस, परदेसी हो के मातलोक भगत सुहेले रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमावांगा।
जगत माता तैनूं कैंहदे सारे गुजरी, दुध्ध पिआवण वाली बणना माईआ। तेरी अनन्द पुरी बाहरों उजड़ी, अंदरों वसदी नज़री आईआ। जे मेरी रमज़ किसे बुज्झ लई, बुझारत जुग अग्गे रखाईआ । एथे खेल मेरी नहीं मुक्क गई, अगला लेखा रिहा समझाईआ। फेर मैं परत के औणा इक्क पुरख अकाल दे नाम दी तुक लई, दूजा ढोला कोई ना गाईआ।
इस देह अंदर बेनज़ीर अंदर बाहरों आ के भगत दवारे विच्च सुख लईं, जिथ्थे भगत सुहेले हो के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर एह भज्जे आउणे ओथे भगतां दे टुक्क लई, पहलों टोकरे सिरां उत्ते भार उठाईआ। गुजरी ओसे वेले ख़ुश होई, ख़ुशी विच्च ताली दित्ती लगाईआ । प्रेम प्रीती दे नशे विच्च गुट होई, दुखड़ा लिआ गवाईआ। गोबिन्द ने अंदर वखाया वेख दीन दुनी दी लुट्ट होई, तेरा पुत्त लुट्ट कदे ना जाईआ। जे आवां ते गुरमुखां दे सुख लई, आपणी लोड़ ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण गोबिन्द दा उह वक्त वेख्या सुहावणा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ । भगतां दा पकड़िआं दामना, दामनगीर नज़री आईआ। पूर कराई कामना, भावना वेख वखाईआ । छब्बी पोह रंग रंगावणा, रंगत चढ़्हे नूर ख़ुदाईआ। सताई पोह सभ ने खाधा खावणा, खा खा मिली वडयाईआ। ख़ुशीआं विच्च गुर अवतार पैगग्बरां भगतां दे अंदर वड़ के किहा तुसां प्रेम दा भंगढ़ा पावणा, धुर दे ढोले गाईआ। जिस कारन गोबिन्द वेस वटावणा, पड़दा दए चुकाईआ। साडी अन्त अख़ीरी इक्को कामना, उच्ची कूक देईए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हत्थ रखाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण असीं बेनन्ती लग्गे सुणाण, सुण बेपरवाहीआ। वेख्या खेल महान, ख़ुशी धुरदरगाहीआ। कलिजुग कूड़ लग्गा पछताण, रोवे मारे धाहींआ। कूड़ राजा कूड़ी परजा कूड़ा दिसे जहान, कूड़ी सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहण गोबिन्द जे सभ दी इक्को वार लाहवें मकाण, घर घर रोण दी लोड़ रहे ना राईआ। सिआपे करन जिउँ मापिआं दे पुत्त मरे जवान, बौहड़ी बौहड़ी जगत विच्च दुहाईआ। असीं वेखीए ख़ुशीआं नाल किस बिध वज्जे दोहत्थड़ां वाला ताल, तलवाड़ा तेरा नाम बणाईआ। माझे वालिआं दा जे बेदावबा दिता पाड़, एन्हां दा सुण हाढ़े, हाढ़े कर के रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
गोबिन्द कहे कलिजुग कूड़ी क्रिया करो सिआपा, माझा पहली वंड वंडाईआ। दूजा हुक्म मिले दोआबा, दोहरा ताल वजाईआ। तीजा मालवे पूरा होवे ख़वाबा, जो डल्ले गोबिन् द गिआ समझाईआ। चौथे जम्मू उच्ची कूक मारे चांगाँ, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहण साडीआं पूरन होवण तांघां, आसा मनसा पूर कराईआ । गोबिन्द शब्द कहे मेरे पुरख अकाल दा एह सवांगा, दूजा समझे कोई ना राईआ। जन भगतां भंगढ़ा पाया फड़ के सोटे डागाँ, खण्डा खड़ग नाल चमकाईआ। बीबीआं पिट्टण नाल ज़ोरां मार के चांगाँ, सोहणा संग वखाईआ। एह गोबिन्द दे प्रेम दीआं तांघां, अमृत रस इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा खेल वखाईआ।
(२७ पोह श शं २)
❋
गोबिन्द कहे मैं पुर अनन्द होया वक्खरा, वक्खरी धार चलाईआ । मैं ओहले हो के नालों अक्खरां, अक्खीआं तों पर्हे डेरा लाईआ। फूड़ीआं तों दूर वछा के सथरा, सत्थर यारड़ा इक्क सहाईआ । नेत्र हन्झ छड्ड के अत्थरा, सति सरूपी धार वहाईआ। जगत निशाना छड्ड के पत्थरा, पत्तण मिल्या बेपरवाहीआ। खोजिआं हत्थ ना आवां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रकड़ा, थलां विच्च अक्ख ना कोई मिलाईआ। सिफ्त दस्सां ना विच्च सतरा, महिंमां गणत ना कोई वडयाईआ। सृष्टी नालों हो के बेवतना, वतन मल्लया धुर दरगाहीआ। जिस दा चार जुग करदे रहे यत्ना, यथा योग आपणी सेव कमाईआ। मैनूं चंगा लग्गा ओथे वस्सणा, जिथ्थे वसल नूर ख़ुदाईआ। मेरा रूप समझिआ किसे ना असला, असल भेव ना कोई चुकाईआ। रस अगम्मी जाणे कोई ना रसना, रस्ता लभ्भे ना किसे लोकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन् द करे कोई ना जसना, सिफ्तां विच्च ना सिफ्त सालाहीआ । मैं तज्जया दुनी वाला पटना, घर इक्को वेख वखाईआ। जिस गृह दी कोई ना जाणे घटना, घाटी चढ़्ह ना पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर संग बणाईआ।
गोबिन्द कहे मेरा कोई ना जाणे पुर अनन्द विछोड़ा, विशा समझ किसे ना आईआ । मेरा जाणे कोई ना जोड़ा, जोड़ी किस दे नाल बणाईआ। मेरा तक्के कोई ना घोड़ा, जो चले वाहो दाहीआ। मैं ओस दा बांका छोहरा, जिस नूं शहनशाह कह के सारे गाईआ। जिस निरगुण तों सरगुण सस्से उत्ते लाया होड़ा, सोहणी वंड वंडाईआ। हँ ब्रह्म बणा के पौड़ा, मंज़ल आपणी दित्ती विखाईआ। मुहब्बत प्यार दी रक्ख के लोड़ा, नाता दुनी नालों तुड़ाईआ। हुक्म दे के इक्को कोरा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाईआ। माण दे के बांका छोहरा, शुहरत आपणी इक्क समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरा घोरा, नूर नूर नाल चमकाईआ। साचा बल दे के ज़ोरा, जोरू ज़र ज़ेर कराईआ। पड़दा लाह के तोरा मोरा, आप आपणे अंग जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ।
गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्द छड्डी, नाता लिआ तुड़ाईआ। क्यों गोबिन्द चल्ली ना गद्दी, अग्गे गुरू तत्त ना कोई वडयाईआ। क्यों शब्दी धार बध्धी, हुक्मी हुक्म शनवाईआ। क्यों खेल कीता यदी, यक्क नाअरा इक्क सुणाईआ। एह वेला वक्त औंदा कदी, कदीम तों प्रभ दी रीती चली आईआ। मेरी धार ओस नाल बध्धी, जिस नूं बन्दना कर के सारे सीस झुकाईआ। जिस दा हुक्म कदे ना होवे रद्दी, बदली विच्च ना कोई बदलाईआ। ओस दे प्रेम दी सच्ची सदी, सद्दे दे के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म मेरे अंदर वरताईआ।
गोबिन्द किहा क्यों होया पुर अनन्द अलग्ग, समझ किसे ना आईआ। खोज सके ना कोई जग, भेव सके ना कोई दृढ़ाईआ। राज़ सके ना कोई लभ्भ, समझ विच्च ना कोई चतराईआ । जगत वासना मेट के हद्द, माया ख़ाहश दित्ती तजाईआ। पुरख अकाल दा कर के हज्ज, हाजत आपणी वेख वखाईआ। सच दवारे मंग के मंग, मंगी ख़ुशी राईआ। किरपा कीती सूरे सरबन्ग, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द अगम्मी हुक्म दित्ता असव
नीले नहीं कसणा तंग, ज़ीन पाखर ख़ुशी नाल टिकाईआ। हुक्मे अंदर दे के ढंग, तरीका अगला दित्ता समझाईआ । जगत गोबिन्द तेरा शस्त्रां वाला जंग, जगत खेल लोकाईआ। तेरा भगतां वाला अनन्द, आपणे विच्च छुपाईआ । गुरमुखां वाला संग, जोत शब्द वडयाईआ। निरगुण नूर दस्स के हँ, पारब्रह्म पड़दा लाहीआ। जिस धारों आए जम्म, तन वजूद मिले वडयाईआ। भाग लग्गे माटी कच्च चम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ।
गोबिन्द कहे क्यों तजिआ घर बार, घराना दित्ता तजाईआ। ओट रक्ख के इक्क यार, याराने कूड़े दित्ते मुकाईआ। प्रेम प्रीती पहन हथिआर, हत्थ जोड़ सीस निवाईआ। पुरख अकाल खिच्च कटार, करतब आपणा दित्ता दृढ़ाईआ। इस दा लहणा देणा बरस दो चार, पंज सत्त तों वध्ध ना वंड वंडाईआ। अगला खेल नाल निरँकार, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा बणे हथिआर, जिस दी समझे कोई ना धार, कटार तलवार कम्म कोई ना आईआ। लहणा देणा मुकावे सर्ब संसार, कूड़ी क्रिया करे खुआर, गुरमुख सज्जण लए उबार, अन्तर बाहर करे प्यार, निरंतर नूर कर उजिआर, मंतर इक्क जैकार, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कर के निमस्कार, मंगी मंग दर भिखार, सभ किछ तेरे अख्त्यार, देवणहारे सिरजणहार, बेपरवाह तेरी बेपरवाही तेरे विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे आपणी कार, करनी दा करता कायनात आपणा खेल वखाईआ। (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे पुरख अकाल जाणे वज़या, शास्त्र सिमरत समझ किसे ना आईआ। जिस कारन पुरी अनन्द तजया, नाता कूड़ तुड़ाईआ । सचखण्ड दवारे साचे सजिआ, सज्जण पाया बेपरवाहीआ। जिस दा नाम दमामा वज्जया, चोट अगम्मी लाईआ। ओसे दा आया सद्दिआ, घर उहो वेख्या चाईं चाईंआ। सच प्रेम दा वेख के मज्ज़या, अनन्द आपणा लिआ बणाईआ । जिस मेरा पड़दा कज्जया, ओढण सीस दित्ता टिकाईआ। ओस दे हुक्म अंदर आदि जुगादि लग्गया, दिवस रैण सेव कमाईआ। सच मुहब्बत दी पी के मध्या, मधर धुन ओसे दा नाम धिआईआ । निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सज्जण मीत मुरारा इक्को लम्भया, जिस नाल मिल के आदि जुगादि झट्ट लंघाईआ। एथे ओथे निरगुण सरगुण कदे ना करे दग़िआ, दग़ा फ़रेबी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा रंग चढ़्हाईआ।
गोबिन्द कहे क्यों छड्डया जगत मन्दर, मंतव समझे कोई ना राईआ। मैं लंघिआ ओस अंदर, जिस दा कुफ़ल बन्द ना कोई कराईआ। अगम्मी वेखी रंगण, निरगुण नूर
जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कोटन मंगण, अनगिणत विष्न ब्रह्मा शिव झोलीआं डाहीआ । पुरी अनन्द नालों मैनूं आया चंगा अनन्दन, अनन्द वेख्या धुर दरगाहीआ। साची धूढ़ी दी ला के चन्दन, मस्तक आपणी रेख बदलाईआ। बिनां हत्थां तों कर के बन्दन, बन्दे दी बन्दगी तों पर्हे पारब्रह्म विच्च समाईआ। गा के ढोला छन्दन, सोहँ सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ।
गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्द विच्चों होया भगौड़ा, भाजड़ दित्ती पाईआ। इक्को हत्थ फड़ा के डोरा, डोरी ओसे नाल जुड़ाईआ। जिस दा खेल ब्रह्मण गौड़ा, ब्रह्मा वेता समझ ना राईआ। जुग चौकड़ी जिस दा नाम वरतिआ भोरा भोरा, भोर भोर गुर अवतार पैगग्बर गए खाईआ। बिनां तत्तां तों ओस दा बणया छोहरा, बांका नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, हुक्म अंदर खेल वरताईआ।
गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्दों नट्ठा, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। क्यों गुरसिखां सरसे खेल खेलिआ कट्ठा, ख़लक पड़दा ना कोई उठाईआ। क्यों दे के धीरज हठा, सति सन् तोख दित्ता बंधाईआ । पुरख अकाल किस बिध मारे मेरे अंदर सट्टा, शब्दी शब्द हुक्म सुणाईआ। तेरे शरीर दा होणा वटा, बदली शब्द नाल बदलाईआ। मुड़ के करना पए ना रट्टा, झगढ़ा झगढ़ना पए ना नाल लोकाईआ। जेहड़ा मेरा नाम नूर लभ्भदे रता, भोरा भोरा सर्ब वरताईआ। फिर सभ कुछ देवां तेरे हत्थां, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। हुण छड्ड दे मन्दर मुनारे इट्टां, कक्खां नाल ना कोई वडयाईआ। फिर मैं तेरे अंदर वसां, जिस नूं समझे ना कोई जगत शास्त्र शरअ वाली दुहाईआ। आपणी रचना तेरे नाल मिल के वेखां बिना अक्खां, रक्खक हो के रक्खया करां थाउँ थाईंआ। कौल इकरार करां सच्चा, सच सच दिआं जणाईआ। असल विच्च वसल विच्च तूं मेरा शब्दी पूत पक्का, सुत दुलारा निरगुण नज़री आईआ। एह काया दा भाण्डा कच्चा, अन्त नाता जाए छुडाईआ। गोबिन् द सीस नवा के किहा अच्छा, तेरे हुक्म अंदर तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर छड्डदिआं कीती फ़रयाद, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। मैनूं रस दे जो अगम्मी आदि जुगादि, जुग बदल कदे ना जाईआ। पुरख अकाल मार अवाज़, धुर दी धार अंदर जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एह गा आपणा राग, दूजा सुणन कोई ना पाईआ। सच मुहब्बत विच्च सदा रक्खणी आस, आसा विच्च भरवासा दित्ता बंधाईआ। मेरी पवण तेरा स्वास, तेरा स्वास मेरा प्रकाश, विच्च पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। दस्सां खेल बिन तत्तां मेल निरगुण निरगुण तमाश, ख़ालक हो के ख़लक विच्च खिलाईआ। मेहरवान हो के देवां शाबाश, शाह पातशाह शहनशाह हो के दिआं वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र तों पर्हे, करे खेल आपणा हरे, हरी हरि हरि हरि गोबिन्द हुक्म वरताईआ। (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे पुरी अनन्द दा आया चेता, चेतन्न हो के दिआं जणाईआ। हुक्म सुणिआ पुरख अकाल होणा सभ दा नेता, नर निरँकार धुरदरगाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे आपणे खेता, चार कुण्ट दह दिशा फेरा पाईआ। ब्रह्मण्डा खण्डां करे वेंता, पुरीआं लोआ हुक्म वरताईआ । लक्ख चुरासी जाणे लेखा, अंडज जेरज उत्भुज सेतज फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भेखा, इक्को डंका नाम सुणाईआ। पड़दा लाहे देस परदेसा, दो जहानां भेव चुकाईआ शाहो भूप बण नर नरेशा, नर नरायण हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारे करन आदेसा, सच दवारे सीस झुकाईआ । सो सदा रहे हमेशा, जुग जौकड़ी आपणी कार कमाईआ। भगत उधारना जिसदा पेशा, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए उठाईआ।
गोबिन्द किहा पुरी अनन्द अगम्मी आई ख़बर, धुर संदेस सुणाईआ। इस दा प्रकाश दो जहानां उत्ते अंबर, आदि अन्त सदा रुशनाईआ। ओस दित्ता प्याला सबर, मधर जाम पिआईआ । रूप दस्स अगम्मी बब्बर, बाबर शाही दित्ती खपाईआ। लेखे ला आपणा बंस सरबंस टब्बर, लेखा पिछला मूल चुकाईआ। जेहड़ी मंग मुहम्मद मंगी वड़न लग्गे विच्च कबर, काअबे दे मालक कायल हो के तेरी आस तकाईआ। सदी चौधवीं देणी बदल, बदल विच्च अदल तेरा नज़री आईआ। जगत वासना कर कतल, नाम खण्डा शमशीर शर्हअ करे सफ़ाईआ। ओस दा करना यत्न, यथार्थ गोबिन्द सेवा लाईआ। जिस दा इक्को आदि जुगादी वतन, बेवतन हो के बेवतनां आपणे घर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ ।
गोबिन्द किहा मेरी अन्त अन्तर सध्धर, सदीआं दी पिछली दिआं जणाईआ। कूड़ी क्रिया वेख ग़दर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। बेनन्ती विच्च किहा किरपा कर कर अदल, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले आवें मेरे वतन, घराने डेरा लाईआ । फेर बणा के तेरा पत्तण, किनारा धुर दा दिआं सुहाईआ। नज़ारा वेखां बिन नेत्र अक्खन, अक्खीआं पक्खीआ तों डेरा पर्हे लाईआ। पैज मात आवा रक्खण, सहज सहज आपणी कार कमाईआ । सच देहुरे आवा वसण, मन्दर महिबूब हो के महल्ल दिआं सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ।
गोबिन्द कहे शब्द अगम्मी काया अंदर फिरया, भज्जया वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दी दस्सी साची क्रिया, पड़दा दित्ता उठाईआ। गेड़ा इक्को वार गिड़िआ, गर्दश रही ना कोई लोकाईआ । प्रेम प्रीती फुल खिड़िआ, पंखड़ी वंड ना कोई वंडाईआ। घर वेख अगम्मा थिरया, सच दवार सोभा पाईआ। जो जुग चौकड़ी चिरीं विछड़िआ, सैहजे वेख वखाईआ । आपणी धार विच्चों निकलिआ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। हुक्म नाल किहा गोबिन्द आपणे सिख लिआ, जिन्हां देवां माण वडयाईआ। गोबिन्द किहा पहलों मैनूं
भिक्ख पा, गुरमुखां नूं रस दिआं चखाईआ। जन्म जन्म दी तृख मिटा, तृसना दिआं गवाईआ। साचा मार्ग इक्क लगा, इक्को रंग रंगाईआ। हुण अमृत जाम जावां पिआ, अमृत रस चखाईआ। दूजी वार तेरी चरनी दिआं टिका, टिक्के मस्तक आपणा नाम लगाईआ। पुरख अकाल किहा कुछ ख़ुशी नाल खवा, आपणी वस्त वरताईआ। गोबिन्द किहा मैनूं सद्द लैण दे गवाह, बावन आवाज़ लगाईआ। ओस आ के सीस दित्ता झुका, चरन धूढ़ी छार छुहाईआ। प्रभू उह वेला लैण दे आ, मर्यादा परशोतम तेरी मर्यादा धुर दी चली आईआ। जिस वेले निरगुण नूर जोत करेंरुशना, गोबिन्द शब्दी धार आपणा नाम डंक लए वजा, गुरमुख गुरसिख हरि भगत सुहेले सैहजे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल खला, खेल विच्च आपणा आप खलाईआ। (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे क्यो छड्डिया जगत अनन्द पुर किल्हा, चार दीवारी दित्ती तजाईआ । पुरख अकाल हुक्म इक्को मिला, धुर फ़रमाणा दित्ता दृढ़ाईआ। शब्दी धार रहणा ना ढिल्ला, तत्त सुक्ख ना कोई चतराईआ। मेरे हुक्म दा कट्टणा छिला, चिल्ला तीर कमान सुहाईआ । सुहञ्जणा होए वेला, धुर दे वक्त वज्जे वधाईआ। तेरा मालक इक्क इकेला, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। जो मंगणा मंग के लै ला, देवणहार दया कमाईआ। जो कहणा रसना नाल कहि ला, हरि सुण के खुशी बणाईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरा भाणा सैहणा, दूजी आस ना कोई वधाईआ। तेरे चरन कँवलां रहणा, एहो मेरी वडयाईआ। तेरे धाम दवारे बहिणा, असथान इक्को सोभा पाईआ। दरस करां बिन नैणां, तेरी अक्ख मेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा लैणा बणाईआ।
गोबिन्द कहे मैनूं अगम्मी लग्गा टिक्का, बिन हत्थां दित्ता किसे लगाईआ। मेरा रूप हो गिआ निक्का, जग नेत्र नज़र कोई ना पाईआ। लेख अनोखा लिखा, लाईन सतर ढाई वंड वंडाईआ। पुरख अकाल किहा उठ मेरया सिखा, सिखिआ तैनूं दित्ती दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा धुर दे बिन धरनी तों मेरे पिता, धर्म दा साक ना कोई बणाईआ। सदा मेरा पूरीं पिॅछा, पिछोता रहे ना कोई लोकाईआ। मैं तेरे दवारे विका, कीमत आपे लैणी पाईआ। पुरख अकाल कर के हिता, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अगला कराया चेता, पड़दा दित्ता चुकाईआ । जिस वेले होवां इक्को नेता, नर नरायण वेस वटाईआ। तेरा मेरा मेरे घर होवे एका, एकंकार हो के खेल खलाईआ। सिख उधारने तेरा मुहब्बत वाला ठेका, दूजी शरअ ना कोई बणाईआ । तेरा गुरमुख फेर जन्मे ना माई पेटा, अगनी अगन ना कोई तपाईआ। तूं शब्दी गोबिन्द सति सच दा खेवट खेटा, मलाह धुर दा दिआं वखाईआ। आदि दा उपजिआ, हुक्म दा बेटा, शब्द दी शब्दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दे के सति सच दी भेटा, गोबिन्द भाव आपणे विच्च रखाईआ। (१८ माघ श स २)
❋
गोबिन्द कहे क्यों छड्डिया गोबिन्द खेड़ा, अखाड़ा जगत वाला बणाईआ। क्यों पिआ द्वैती झेड़ा, झगढ़े विच्च लड़ाईआ। क्यों सरसे डोबिआ बेड़ा, आपणा लेखा भेट कराईआ। क्यों आपणा बंस निखेड़ा, धुर दी वंड वंडाईआ। क्यों जगत होया अन्धेरा, रैण अन्धेरी छाईआ। क्यों अन्तम होया फेरा, अग्गे गुरू ना कोई वडयाईआ। क्यों गोबिन्द बण के चेरा, चिरी विछन्ने जोड़ जुड़ाईआ। क्यों नाऊंँ धराया सिँघ शेरा, शरअ तों बाहर प्रगटाईआ। क्यों बण वड्ड दलेरा, दो जहानां रिहा भवाईआ। क्यों छुपा के आपणा चिहरा, जलवा नूर कीता रुशनाईआ । क्यों शब्दी बण के केहरा, भबक दित्ती सुणाईआ। क्यों निरवैर हो के करे मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ ।
गोबिन्द कहे क्यों पुर अनन्द छड्डया गराँ, गिरह आपणी वेख वखाईआ। शब्दी सतिगुर शब्द कराई हां, रसना जिह्वा वंड ना कोई वंडाईआ। की सिखिआ दित्ती मां, जगत नाता हो के रमज़ लगाईआ। क्यों हलूणी फड़ के बांह, बच्चिआं वांग जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ।
गोबिन्द कहे याद आदी पुराणी, पूरब दिआं जणाईआ। जिस वेले निरगुण नानक सरगुण नानक पहली वार सुणाऐ आपणी बाणी, आपणा नाम जणाईआ। खेल दस्स के पर्हे चार खाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों पर्हे ढोला गाईआ। शब्द सतिगुर दस्स हाणी, इक्को रंग रंगाईआ । आपणा प्रेम अमृत पाणी, जाम धुर दा दित्ता पिलाईआ। घर बणा सुघड़ सुचज्जी सवाणी, सोहणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल कर मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। दस जामे बण के रहणा बाल अंञाणी, तत्तां वाला शरीर हंढाईआ। फेर निरगुण धार आवे जवानी, जोबन अगला लैणा हंढाईआ। जिस दी चार जुग दस्स ना सकण निशानी, भेव सके ना कोई खुल्हाईआ। ओस वेले तेरा प्यार नाम मुहब्बत मेरी होवे महिमानी, रस अगम्म इक्क वखाईआ। एह खेल पर्हे दो जहानी, सृष्टी दा रचेता ब्रह्मा भेव कोई ना पाईआ। कोई जलवा नहीं जिस्मानी, तत्तां नाल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर , महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाण जाणी, जानणहार आपणी खेल खिलाईआ।
(१८ माघ शै सं २)
❋
गोबिन्द कहे पुर अनन्द पिआ रो, बिंन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन मेरी बात ना पुच्छे को, सहायक नायक नज़र कोई ना आईआ। क्यों नाता तोड़िआ मुहब्बत मोह, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मेरे अंदर तेरा चरन गिआ छोह, सरन मिली सरनाईआ । धरनी
ने आपणा पाप लिआ धो, दुरमत मैल गवाईआ। तेरे प्रकाश दी होई लो, बिन लोचन नज़री आईआ। किऊंँ सभ कुछ लिआ खोह, खाली भंडारे दित्ते बणाईआ। मेरे नाल कर के धरोह, धुर दा नाता लिआ जुड़ाईआ। कुछ अमृत रस आपणा चो, गहर गम्भीर दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक्क कराईआ।
गोबिन्द कहे पुर अनन्द वहाए नीर, छहिबर प्रेम लगाईआ। क्यों बदल दित्ती तकदीर, तदबीर की बणाईआ। मैं बण के हकीर, शहनशाह तेरे चरनां सीस झुकाईआ। साचे प्रेम दा दे सीर, अमृत रस चखाईआ। एह तेरा विरसा तेरी जागीर, तेरे नाम लगाईआ। जिथ्थे गुरमुखां दी रहन्दी भीड़, उह खाली दवारे रहे कुरलाईआ। बिरहों विच्च मेरी अंदरों निकले पीड़, धीरज धीर ना कोई आईआ। वास्ताा कढ्ढ लकीर, निऊंँ निऊंँ सीस झुकाईआ। तूं लेखा जाणे शाह हकीर, शहनशाह नूर ख़ुदाईआ। तेरे अग्गे वास्ताा हक़ अमीन, कामल मुशर्द हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ।
गुर गोबिन्द कहे पुर अनन्द मारी धाह, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं दिसे कोई ना राह, रहबर तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। तेरे बिना कम्म ना आवे ख़लक ख़ुदा, ख़ादम हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा दे बदला, बदली विच्च अदली रूप वटाईआ। ठांडे दर हो सहा, सहायता अनाइत विच्च झोली पाईआ। क्यों बैठा मक्ख भुआ, बिन करवट लै अंगढ़ाईआ। मैं वास्ताा रिहा पा, तेरे चरनां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ।
गोबिन्द कहे पुर अनन्द चीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हुण कद रक्खां उडीक, धुर दे मालक दस्सणा माहीआ। कवण वेला वक्त तारीख़, तरीका देणा जणाईआ। मेरा अन्तर होवे ठांडा सीत, अगनी तत्त बुझाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले तेरा मेरा सांझा होया गीत, पुरख अकाल, इक्को ढोला दए समझाईआ। तूं बैठा रहणा अतीत, त्रैगुण विच्चों आपणा मुख छुपाईआ । आपणे अन्तर रक्खणी मेरी प्रीत, बाहर सृष्टी होए हलकाईआ। साचे नाम दी दे वसीअत, असलीअत दित्ती दृढ़ाईआ। जिस वेले दीन दुनी बदली नीयत, नीतीवान नज़र कोई ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर रहे ना कोई अहिमीयत, माण चले ना कोई चतराईआ। ओस वेले सच प्यार दी बदला वलदीयत, वेस अवेसा रूप वटाईआ। सच अनन्द दी बणा मलकीअत, पूर पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। · (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे पुर अनन्द कढ्ढया हाढ़ेा, हाए हाए कर सुणाईआ । किथ्थे चल्लया धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत जगत करे कुड़माईआ। मैनूं दे के लारा, बैठा मुख भवाईआ। अगला दे सहारा, सैहजे रिहा जणाईआ। जिस वेले आवां निरगुण धारा, निरवैर नाल मिल के वेस वटाईआ। डंक वजावां अपर अपारा, अपरंपर स्वामी ख़ुशी बणाईआ। हुक्म देवां विच्च संसारा, महांसारबी हो के आप समझाईआ। तेरा पूरब लहणा देणा लेखा जगत विचारां, विचला पड़दा आप चुकाईआ। भाग लगावां ओस दुआरा, जिस दवारे आपणा रंग वखाईआ । साचा अनन्द कर उजिआरा, पुर पुरीआं तों बाहर प्रगटाईआ। जिथ्थे भगतां मिले सहारा, सभ नूं आपणे घर वसाईआ । मेल मिला के सिरजणहारा, सिर सिर दए वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया कर के पार किनारा, अनन्द आपणा दए वखाईआ।
(१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द किहा पुर अनन्द रो के कढ्ढे तरला, तर्हां, तर्हां समझाईआ। साहिब सतिगुर सद रक्ख आपणे चरनां, चरन धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। गोबिन्द किहा इक्को धुर दा ढोला पढ़ ला, बिन विद्या दिआं जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा याद कर ला, याददाशत आपणी लै बणाईआ । सच दवार इक्को मल ला, कदीम दा अगला पन्ध मुकाईआ। सच अनन्द अनन्द ओस कर ला, जिथ्थे मुक्क कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव खुल्हाईआ।
(१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द किहा पुर अनन्द हाए, बौहड़ी कर सुणाईआ। तुध्ध बिन दूजा नज़र कोई ना आए, नईआ नौका पार ना कोई लंघाईआ । धरनी धरत धवल उप्पर पकड़े कोई ना बांहे, सगला संग ना कोई बणाईआ। साचा रंग ना कोई वखाए, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । धुर दा गीत कोई ना गाए, अनरागी राग ना कोई सुणाईआ। पुरख अकाल ना वेखण आए, बिन गोबिन्द गृह ना कोई वडयाईआ । पुर अनन्द कहे क्यों बैठा मुख छुपाए, छप्पर छन्न दे सुहाईआ । गोबिन्द किहा एह हुक्म बेपरवाहे, देवणहारा धुरदरगाहीआ। हुण तेरा मेरा संग रहे ना राए, अगला संग इक्क बणाईआ। जिस वेले मेहरवान महिबूब किरपा करे ख़ुदाए, ख़ुद मालक आपणा फेरा पाईआ । निरगुण धार गोबिन्द शब्द नाल रलाए, लोकमात निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सच अनन्द पुर इक्क वसाए, जिस विच्च भगत बहि के सोभा पाईआ। वरन बरन ना वंड वंडाए, जात पात ना कोए रखाए, ऊँच नीच ना कोई अखवाए, रंक राजान ना कोए चतराईआ। इक्को ढोला सभ नूं दए सुणाए,
तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ । वेला वक्त दए वड्डिआए, भगत दवार वज्जे वधाईआ। तेरी आसा मनसा पूर कराए, अमावस अन्धेर दए गवाईआ। साचा नूरी चन्द चमकाए, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले संग रखाए, गुरमुख आपणे घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार जोत उजिआर, सच वचोला आप अखवाए, जगत रौला रहण कोए ना पाईआ। · (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिद किहा मेरा सच्चा अनन्दपुर, पुरीआं लोआं तों पर्हे नज़री आईआ। जिथ्थे पुरख अकाल वसे धुर, सचखण्ड निवासी बैठा सोभा पाईआ। दर दरवेश मंगते अवतार पैगग्बर गुर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। राह तक्कण देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख उठाईआ । निरगुण निराकार निरवैर नाल जुड़, आपणा आप बदलाईआ। वस्त भंडारा रहे कोई ना थुड़, अतोट अतुट वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचा इक्क दरसाईआ।
गोबिन्द किहा मेरा अनन्द पुर अगम्मा अहाता, चार दीवारी नज़र कोई ना आईआ। छप्पर छन्न ना कोई छाता, बाढी बणत ना कोई बणाईआ। ना कोई नज़री आवे ताका, कवाड़ बन्द ना कोई कराईआ। ना कोई वेख सके ख़ाका, रूप रंग ना कोई समझाईआ। जिस घर वसे पुरख अबिनाशा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सच प्रीती दे भरवासा, नाम सबूरी सिदक बणाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। सभ तों वखरा रक्खया आपणा खाता, दूजा वंड ना कोई कराईआ। सो वसदा रहे आदि जुगादा, जुग चौकड़ी सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अनन्द आपणा इक्क वखाईआ।
गोबिन्द किहा मैं अनन्द पुर वेख्या अगम्मी चंगा, चंगिआईआं बुरयाईआं विच्चों बाहर नज़री आईआ। जिथ्थे बैठा सूरा सरबन्गा, शाह पातशाह शहनशाह आपणा आसण लाईआ । इक्को नाम वज्जे मरदंगा, दूजा ताल ना कोई सुणाईआ। इक्को ढोला इक्को छन्दा, कलमा इक्को इक्क सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वडयाईआ ।
गोबिन्द कहे मैं वेख्या अनन्दपुर आहला, आलीशान नज़री आईआ। जिस दा मार्ग सच सुखाला, भगतां दित्ता दृढ़ाईआ। जिथ्थे नूर इक्क निराला, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ । जिथ्थे वस्सण शाह कंगाला, राओ रंक वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा टिकाईआ।
गोबिन्द किहा मैं वेख्या अनन्द पुर अनोखा, परम पुरख दित्ता जणाईआ। जिस
घर होवे कोई ना धोखा, भरम विच्च ना कोई भुलाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, अक्खरां अक्ख ना कोई तकाईआ । मार्ग दिसे सौखा, अबिनासी करता दए चढ़्हाईआ। झगढ़ा रहे ना चौदां लोकां, चौदां तबक ना कोई वडयाईआ। ओथे इक्को अगम्मी सुणिआ सलोका, तूं मेरा मैं तेरा नाम ध्याईआ। शब्द धार सतिगुर होका, हुक्म फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। होए प्रकाश साची जोता, नूर नुराना डगमगाईआ। दो जहान तों वक्खरा कोठा, कायनात तों बाहर दित्ता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वडयाईआ।
गोबिन्द कहे मैं अनन्द पुर तक्कया बिनां अक्खां, सति सुहञ्जणा नज़री आईआ। जिथ्थे पुरख अकाल बैठा सखा, सहायक नायक धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर मंगदे लक्खां, खाली झोली अग्गे डाहीआ। इक्को नाम जैकारा लग्गे सच्चा, सोहँ धुन इक्क शनवाईआ। काया माटी दिसे कोई ना भाण्डा कच्चा, तन वजूद ना कोई वडयाईआ । करे खेल पुरख समरथा, मेहरवान आपणा डेरा लाईआ। देवे हुक्म अलक्खना अलक्खा, अलक्ख अगोचर आपणी कार कमाईआ। चुक्कणा पए ना तीर कमान भथ्था, जगत कटार ना कोई उठाईआ। इक्को मिले अगम्मी वथ्था, वस्त अमोलक दए वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा सभ तों उत्तम होवे कथा, रसना कथनी कथ्थे कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथा, समरथ स्वामी अन्तरजामी घर आपणे सोभा पाईआ।
गोबिन्द कहे मैं अनन्द पुर दा वेख्या अनन्द, अनन्द धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मंडप ना कोई वखाईआ। ना कोई शस्त्र ना कोई संद, सन्धया रूप ना कोई वखाईआ। ना कोई दीन मज़्हहब पाबन्द, शरअ शरीअत ज़ंजीर ना कोई बंधाईआ। ना कोई द्वैत दूई कंध, भरमां विच्च ना कोई डरमाईआ। ना कोई सिफ्तां वाला छन्द, इक्को ढोला रिहा गाईआ। ना कोई जगत कटार जंग, मन वासना ना कोई लड़ाईआ। इक्को नज़री आए सूरा सर्बंग, धुर दा दाता बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती चाढ़्हे रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद देवे सगला संग, साथी हो के आपणा साथ निभाईआ । · (१८ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अगला वेख्या सुख, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तजाईआ। जगत वासना दीन दुनी रिहा ना कोई दुःख, ममता मोह तन वजूद नज़र कोई ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार उजल कीता मुख, दुरमत मैल दीन दयाल पारब्रह्म प्रभ आपणी आप धवाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणी गोदी लिआ चुक्क, सचखण्ड दवार एकंकार आपणा रंग चढ़्हाईआ। पड़दा उहला
निरगुण सरगुण रिहा कोई ना लुक, जोती जाते पुरख बिधाते आपणी दया कमाईआ। दरगाह साची सच दवारे लिआ पुच्छ, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच्च बुलाईआ। मैं निरगुण धार होया ख़ुश, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। अकलकलधारी तूं मेरा मैं तेरा पुत्त, बिना पतिपरमेशवर दूजा संग ना कोई रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टा पंज तत्त काया बुत्त, सृष्टी दृष्टी विच्चों बाहर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या घर अगम्मा, अलख अगोचर दित्ता वखाईआ । जिस धारों बिन मात पिता दे जम्मा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सद जीवत रहां बिनां दमां, जन्म मरन ना रूप वटाईआ। वसदा रहां बिन काया माटी चम्मां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। नित्त जोबन हंढावां जुग चौकड़ी नवां, रूप रंग रेख भेख प्रभ दे हत्थ, फड़ाईआ। खेल विच्च वेखदा रहां समां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग धुर दी कार कमाईआ । लेखे ला के सुत दुलारे चौहां, चार जुग दा लहणा दित्ता मुकाईआ। माया ममता रही ना कोई तम्हां, घर गृह घराने दित्ते तजाईआ। लोड़ रही ना तेल बाती वाली शम्हां, शमशान भूमी विच्चों बाहर डेरा लाईआ। सद इक्को ढोला कहवां, तूं मेरा मैं तेरा पुरख अकाल पिता माईआ। सोहँ धार विच्च रहवां, दूजा रंग ना कोई बदलाईआ। सच सिँघासण अगम्मी सेजे सवां, सत्थर यार इक्क हंढाईआ। अमृत रस प्रेम प्रीती अंदर पीवां, तृष्ना भुक्ख जगत ना लागे राईआ। बिन सीस जगदीस दवारे रहवां नीवां, सचखण्ड दवारे दरगाह साची सोभा पाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार ढोला गावां, गीत गोबिन्द इक्को नाम बणाईआ। साची सेजा साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को रावां, नार भतार कन्त, कन्त कन्तूहल सुत दुलारा इक्को खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवार दित्ता वखाईआ ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अगला वेख्या गृह, मन्दर धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे सो पुरख निरँजण निरगुण हो के बहे, हरि पुरख निरँजण हो के आपणी कार कमाईआ। एकंकार हो के आपणी धार वहे, आदि निरँजण हो के निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो के आपणा हुक्म कहे, श्री भगवान हो के वेखे चाईं चाईंआ । पारब्रह्म पतिपरमेशवर हो के आपणी वस्त आपे दए, दाता दानी दीन दयाल वड्डी वडयाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोटन कोट कीते लय, सरगुण निरगुण आपणे विच्च छुपाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सरनी ढैह, दर दवारे भिक्खक हो के मंगण थाउँ थाईंआ। कोटन कोट जुग शब्दी धार इच्छया अंदर जिस ने कीते लै, उत्पत विच्च उपमां जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दर इक्क सुहाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों खेल वेख्या अगला, भेव अभेदा कहण कोई ना पाईआ । जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को चार मंगला, दूजा राग नाद ना कोई सुणाईआ। शरअ ज़ंजीर रहे कोई ना संगला, दीन मज़्हहब वंड ना कोई वंडाईआ। धुर दा सजदा इक्को
होवे बन्दना, नमों नमस्ते रूप ना कोई बदलाईआ। मस्तक धूढ़ी जगत ललाटी लाए कोई ना चन्दना, सरगुण धार ना बंधन पाईआ। दीन दयाल समरथ स्वामी पुरख अकाला इक्को एक एक बख्शंदना, बख्शिश रहमत आपणे हत्थ रखाईआ। जिस दा दवारा बण भिखारा लाल दुलारा हो के मंगणा, ख़ुशीआं नाल वस्त अमोलक धुर दी झोली आप भराईआ। सति सतिवाद आपणी धार दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत विच्च रूप रंग रेख ना कोई समझाईआ। सचखण्ड दवार एकंकार इक्क इकल्ला सुहाए आपणा अञ्जणा, अंगीकार इक्को नज़री आईआ। जिस दी चरन धूड़ गुर अवतार पीर पैगग्बर करन मज़ना, भगत सन्त गुरमुख गुरसिख सूफ़ी बैठे राह तकाईआ। जिस दा नाम नगारा दो जहानां ताल वज्जणा, वाजब आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क वडयाईआ। (१९ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या नूर, नूर नुराना नज़री आया। पुरख अकाला हाज़र हज़ूर, हरि जू बैठा सोभा पाईआ। मेरी अर्ज़ बेनन्ती कर मनज़ूर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । जुग चौकड़ी भगत उधारना मेरा दस्तूर, नित नवित्त निरगुण सरगुण सेव कमाईआ । प्रेम प्रीती अंदर होवां मजबूर, मुशकल विच्च ख़ुशदिल हो के रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी देवां सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सच भंडारा भरां भरपूर, अतोट अतुट्ट वरताईआ। सन्त सुहेले वेखां ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर हो के करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार एकंकार धुर दरबारा इक्क वखाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या धुर दा घर, मन्दर सोहणा नज़री आईआ। जिथ्थे वसे निरगुण हरि, हरी बैठा सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां देवे वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हुक्मे अंदर सभ कुछ रिहा कर, करनी दा करता खेल खिलाईआ । महल्ल अटल उच्च मनारे चढ़्ह, सच सिँघासण सोभा पाईआ। साची सिख्या बिन लिख्यां सभ दे अग्गे देवे धर, धुर फ़रमाणा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव तूं मेरा मैं तेरा लैण पढ़, सोहँ ढोला सारे गाईआ। निरगुण नाल निरगुण दी लग्गे जड़्ह, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवार देवे माण वडयाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया राह, दो जहानां परे्ह नज़री आईआ। जिस दा अबिनाशी करता इक्क मलाह, बेड़ा आपणा नाम चलाईआ। सूफ़ीआं जिस नूं किहा ख़ुदा, पैगग्बर सजद्यां विच्च सीस झुकाईआ। जिस दा नाम तराना धुर दी सदा, रागाँ नादां बाहर सोभा पाईआ। उस दी समझे कोई ना वजह, वाहद आपणी कार कमाईआ।
निरगुण धार सभ दा अब्बा, बाल अंञाणे वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहान जिस ने हुक्मे अंदर बध्धा, बन्दगी विच्च सारे सीस निवाईआ। गोबिन्द कहे मैं ओस दा सुणिआ सद्दा, शब्दी हुक्म विच्च शनवाईआ। सचखण्ड दवार गिआ भज्जा, मातलोक विच्चों आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे नाल नहीं कीता दग़ा, कूड़ फ़रेब ना कोई हलकाईआ। सच दवारा धुर दा लभ्भा, नाता तुट्टा कूड़ लोकाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल प्रीती विच्च लग्गा चंगा, सच स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह दए वडयाईआ । (१९ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अगला वेख्या हक़ महल्ला, जिस दी बाडी बणत ना कोई बणाईआ। परवरदिगार वस्सया इक्क इकल्ला, अल्ला जिस नूं कह के सारे गाईआ। धाम सुहा के निहचल अट्टला, देवणहार सर्ब वडयाईआ। शब्दी धार फड़ा के पल्ला, आपणी गंढ पवाईआ। ओस दी धार विच्च रला, जुग नेत्र नैण वेखण कोई ना पाईआ। एह खेल अछल अछल्ला, शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान खाणी बाणी समझ ना कोई समझाईआ । सच दवार दरगाह साची मुकामे हक़ इक्को मल्ला, मालक महिबूब वेख ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक्क सुहाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों बाअद, अनन्द अनन्द विच्च समाईआ । निरगुण धार हो आज़ाद, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां करा पिछली याद, यादाशत अगली रिहा जणाईआ । भेव अभेदा खोल्ह आगाज़, पड़दा उहला आप चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के राज़, रहमत हक़ कमाईआ। धुर दा शब्द अगम्मी मार आवाज़, सोई सुरती सुत्ती आप उठाईआ। भेव खुल्हा पुरख अबिनाश, राह मार्ग रिहा वखाईआ। जिस दा हुक्म पृथ्मी आकाश, हर घट रक्खे निवास, निरगुण नूर जोत प्रकाश, आत्म परमात्म आपणी धार जणाईआ। ओस घर गृह मन्दर सुहावणे कीता निवास, छड्डी सेज जगत प्रभास, यारड़े पूरी कीती आस, नाता तोड़ के पवण स्वास, पन्ध मुका के पृथ्मी आकाश, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे कर आबाद, निरगुण धार निरगुण करी इमदाद, आमद विच्च आपणे विच्च समाईआ। · (१९ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
अनन्द पुर तों अगला घर दिसिआ सुहञजणा, गोबिन्द वेख खुशी मनाईआ। पुरख अकाल मिल्या आदि निरँजणा, अबिनाशी करता धुर दरगाहीआ। सति प्रीती कराया मज़ना,
सरोवर अगम्म अथाह नुहाईआ। ठाकर हो के मिल्या सज्जणा, सगला संग बणाईआ। बन् दगी दस्स के आपणी भजना, भाउ भेव पड़दा दित्ता उठाईआ। सचखण्ड दवारे सदा वस्सणा, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। करना खेल पृथ्मी आकाशना, दो जहानां सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशना, शब्दी आपणा डंक सुणाईआ। निरगुण धार वेखणा खेल तमाशना, तम्हां तृष्ना कूड़ मिटाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बर करदे गए उपाशना, लोकमात ध्यान लगाईआ। सो लेखा जाणे सर्ब गुण तासना, गहर गम्भीर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अगला वेख्या संग, हरि संगी धुर दरगाहीआ। चाढ़्ह अगम्मी रंग, रंगत दित्ती बदलाईआ। आसा मनसा पूरी कर उमंग, तृष्ना दित्ती मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के छन्द, सोहँ ढोला दित्ता जणाईआ। नूर विच्च नूर चाढ़्ह चन्द, नूर नूर विच्च समाईआ। सच दवार दा दे अनन्द, अनन्द पुरी दा लेखा दित्ता मुकाईआ। झगढ़ा रिहा ना कोई जंग, खड़ग खण्डा ना कोई खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर सोभा पाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुरी दा कर किनारा, पत्तण पिछला दित्ता तजाईआ। वेख्या खेल नर निरँकारा, सचखण्ड दवार वज्जे वधाईआ। जोत सरूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर सोभा पाईआ । सच सिँघासण शाह सिकदारा, शहनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी शब्द इक्क जैकारा, धुर संदेशा राग अलाईआ। मन्दर महल्ल अट्टल उच्च मनारा, दरगाह सच मुकामे हक़ सोभा पाईआ । कोटन कोट दर दरवेश खड़्हे गुर अवतारा, पैगग्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी देवणहारा, दे दे आपणी ख़ुशी बणाईआ । गोबिन् द कहे मैं वेख्या सच्चा घर बाहरा, पिछला भुल्ल गिआ प्यारा, अग्गे आपणा आप प्रभ दे विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे विहारा, बिवहारी हो के धार आपणी आप बदलाईआ। (१९ माघ शै सं २)
❋
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों वेखी धार अगली, दो जहानां पर्हे ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ सृष्टी सगली, धुर स्वामी अन्तरजामी मिल के ख़ुशी मनाईआ। फेर सत्थर यार सेज विछौणी पए ना विच्च जंगलीं, उच्ची कूक ना कोई सुणाईआ। वस्त अगम्म अथाह इक्को मंग लई, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे रंग रंग लईं, रंगत इक्को इक्क चढ़्हाईआ। सच दवारे साचे सद्द लईं, सदके वारी हउँ घोली घोल घुमाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ।
गोबिन्द कहे पुर अनन्द तों अगला वेख्या रस्ता, जगत जहान पगडण्डी दित्ती तजाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल तक्कया हस्सदा, हसती विच्च मस्ती रिहा चढ़्हाईआ। नाम प्याला देवे आपणे रस दा, रसना तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। इशारा दे अगम्मी अक्ख दा, जग लोचणां तों नैण लिआ बदलाईआ। खेल दस्स सचखण्ड प्रतक्ख दा, दरगाह साची धाम नयारे पड़दा दित्ता उठाईआ। भण्डारा खोल्ह नूर नुराने हट्ट दा, वणजारा हो के वणज दित्ता कराईआ। पड़दा लाह के लक्ख चुरासी अन्तर आत्म घट घट दा, चारे खाणी लेखा दित्ता समझाईआ। नाद वजा के अनहद आपणे नद दा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लहणा दित्ता मुकाईआ। हुक्म दे के खेल दस्सया अलग्ग दा, तत्तां वाला नाता दित्ता तुड़ाईआ। जोड़ा दस्सया सूरे सरबन्ग, दा दूजा संग ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे लिआ तक्क, हरि करता नज़री आईआ। निरगुण धार साहिब समरथ्थ, परवरदिगार बेपरवाहीआ। हकीकत विच्चों दस्से हक़, प्रतक्ख रूप गोसाईंआ। सच जैकारा बोल अलक्ख, अलक्ख अगोचर आपणा आप दित्ता दृढ़ाईआ। मैं चरन कँवल बिन धवल गिआ ढठ्ठ, बिन धूढ़ी मस्तक टिक्का साचा लिआ रमाईआ। साहिब सतिगुर पकड़ उठाया झट्ट, बिन हत्थां हत्थ लगाईआ। तैनूं रहण नहीं देणा वक्ख, अड्डरा घर ना कोई बणाईआ । नाता तोड़ के मास नाड़ी हड्ड, जोती धार विच्च समाईआ। की होया पुरी अनन्द आया छड्ड, सचखण्ड सोहणा मन्दर इक्क सुहाईआ। जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित्त नवित्त मेरी चले यद, पुशत पनाह आपणा हत्थ टिकाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान खाणी बाणी कोई ना सके लभ्भ, खोज विच्च खोजण कोई ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा नर नरेशा निरगुण निरवैर आप सुणाईआ ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया एकंकार उह, ओड़क जिस दी सारे ओट तकाईआ । सृष्टी दृष्टी नालों बैठा हो निर्मोह, मोह मुहब्बत निरगुण निरगुण नाल रखाईआ। जिस दा लेखा अवर ना जाणे को, कोटन कोट जुग समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी सुणदे रहे सो, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव खुल्हाईआ। सच प्रकाश कर अगम्मी लो, लोयन तों पर्हे करे रुशनाईआ। जिस दी धार सदा दो, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । परमात्म हो के आत्म जावे छोह, शहनशाह हो के वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी घट जोत प्रकाशी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया इक्क अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ।
जिस मैनूं बणाया लाल, लाल गुलाला रंग चढ़्हाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत विच्च समाईआ। मेरी लेखे ला के घाल, कीती घाल थाएं पाईआ। सचखण्ड दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण आसण दित्ता लगाईआ। झगढ़ा मुका के काल महांकाल, दीन दयाल दित्ती वडयाईआ। मेरा हल होया सवाल, मनसा मोह दित्ता चुकाईआ। तत्तां विच्चों लिआ ज्वाल, अगनी अग्ग ना कोई तपाईआ। बाला नढ्ढा बणा नौजवान, जोबन आपणा दित्ता वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा निरगुण सरगुण आप सुणाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे खुल्हिआ वेख्या ताक, ताकतवर पड़दा आप उठाईआ । जिस दा दे के आए भविख्त वाक, वाकिआ वेखे चाईं चाईंआ। साहिब स्वामी हो के देवे साथ, सगला संग निभाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, सोहँ ढोला दित्ता दृढ़ाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बर करदे गए जिस दा जाप, जगजीवण दाता जुगती जोग इक्क जणाईआ। गोबिन्द कहे जिस दी सिफ्त विच्च सिफ्त गए आख, आख़र आपणी कार कमाईआ। कलिजुग अन्तम देवे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द नूर रुशनाईआ। जन भगत बणाए सच जमात, जुमला अक्खर वक्खर इक्को नाम पढ़ाईआ। महल्ल अटल उच्च मनारा सुहाए इक्क महिराब, महिबूब हो के मुहब्बत विच्च आसण लाईआ। सच सुनेहड़ा सतिगुर हो के देवे आप, गुरमुख गुर गुर आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे धुर दा साथ, संगी साथी हरि करता इक्को नज़री आईआ। (१९ माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
गोबिन्द कहे पुर अनन्द तों चंगा सचखण्ड, दरगाह साची वज्जे सच वधाईआ। जिस गृह मन्दर अंदर बैठा निरगुण रूप सूरा सरबन्ग, शाह पातशाह शहनशाह परवरदिगार सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नहीं कोई वंड, तत्त वजूद नज़र कोई ना आईआ। अक्खरां वाला नहीं कोई गावण वाला छन्द, राग नाद गीत संगीत वज्जे ना कोई वधाईआ । इक्को जोत नूर अगम्मी चढ़या चन्द, रव सस सूर्या मुख ना कोई वखाईआ। झगढ़ा नहीं कोई दीन मज़्हब ऊँच नीच राओ रंक जात पात विच्च वरभंड, लोक परलोक गणत ना कोई गणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकंकार इक्क इकल्ला सच सिँघासण सोभा पाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या मुकामे हक़, हकीकत इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित्त नवित्त पुरख अकाल मिले समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेशवर इक्को नज़री आईआ। जिस दा चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान खाणी बाणी
गुर अवतार पीर पैगग्बर गौंदे जस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सोहले ढोले राग सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सच दवारे रिहा वस्स, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। कोटन कोट देवत सुर रिख मुन साध सन्त सूफ़ी फ़कीर बेनज़ीर चरनी रहे ढठ्ठ, बिन सीस जगदीश सारे रहे झुकाईआ। चारे खाणी चारे बाणी अन्तर निरंतर मंतर जिस दा नाम रहे रट, बोध अगाध शब्द अनाद धुर दी धुन करे शनवाईआ । सो साहिब सतिगुर दीन दयाला पुरख अकाला मार्ग लावे सच्च, कलिजुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट चार वरन अठारां बरन दए गवाईआ। कर प्रकाश काया माटी पंज तत्त कच्च, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे देवे माण वडयाईआ।
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या अगम्म दवार, जिस दा भेव ना कोई खुल्हाईआ । जिस नूं समझ ना सके वेद चार, शास्त्र सिमरत कहण कोई ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दर दे भिखार, भिक्खक हो के बैठे झोलीआं डाहीआ। सो दवारा एकंकारा रक्खे ठंडा ठार, अगनी तत्त आदि जुगादि ना कोई तपाईआ। निरगुण सरगुण वस्त देवे दाता दानी बण थार, थिर घर पड़दा उहला दए चुकाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार, कल कलकी वेस वटाईआ। जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन् त पावे कोई ना सार, महांसारथी हो के दो जहानां श्री भगवाना आपणा रथ चलाईआ। कूड़ क्रिया जगत माया ममता मेटे विभचार, दुरमत मैल अगनी तत्त बुझाईआ। शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन दस्से इक्क प्यार, सुरती शब्दी नाता दए जुड़ाईआ। दीन मज़ह्हब जात पात ऊँच नीच राओ रंक साध सन्त इक्को घर दए वखाल, जिस गृह शाह पातशाह शहनशाह सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा शब्दी नाद वजाईआ।
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे मंज़ल हकीकी चढ़या, पुरख अकाल दित्ती वडयाईआ । बिन अक्खां बिन अक्खरां निरअक्खर इक्को पढ़या, जिस ने भेव अभेदा दित्ता खुल्हाईआ। सच वखाया धुर दा घरया, गृह मन्दर वज्जदी दिसी वधाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश परवरदिगार इक्को करया, ज़ाहूर ज़हूर विच्चों प्रगटाईआ। चरन कँवल सच सरनाई बिन सीस धड़ पढ़या, जोती जोत जोत भेट कराईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच्च हुक्म अगम्मा करया, करनी दे करते कुदरत दे मालक दित्ता समझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा चार वरन अठारां बरन मन वासना सृष्टी दृष्टी अंदर क्यों लड़िआ, भावना ममता मोह वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेश नर नरेश निरगुण धार आप सुणाईआ ।
गोबिन्द कहे मैं सुण अगम्मी फ़रमाणा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द जो प्रभ ने दित्ता जणाईआ । भेव अभेदा खोल्ह दो जहानां, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन गगनंतरां
पड़दा दित्ता उठाईआ । जिस विच्च सतिजुग दा सति वखाया इक्क निशाना, सति धर्म दा सच्चा राह जणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे विच्च जहानां, माया ममता मोह विकार हँकार रहण कोई ना पाईआ। आत्म परमात्म प्रमात्म आत्म दूसर दिसे ना कोई बेगाना, तत्त शरीर तन वजूद माटी ख़ाक वंड ना कोई वंडाईआ। एका नाम एका दान देवे धुर श्री भगवाना, सति सतिवादी आपणा हुक्म सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार कुण्ट दह दिशा वरन बरन आपणा रंग चढ़्हाईआ।
गोबिन्द किहा पुरख अकाल दित्ता धुर संदेशा, सन्धी हत्थ किसे ना आईआ। तख्त निवासी बण नरेशा, नर नरायण दित्ता समझाईआ। गोबिन्द शब्द सतिगुर पूरा आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन जगत वजूद खेल बणाईआ। जुग चौकड़ी नित्त नवित्त मेटे लेखा, भरम भुलेखा कूड़ी क्रिया दए कढ्ढाईआ। कलिजुग अन्त चौदां सदीआं मुहम्मद ठेका, ठाकर स्वामी अन्तरजामी सभ दा पूरब लहणा दए मुकाईआ। जूठ झूठ रहण ना देवे भेखा, सच सुच्च लोकमात दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धर्म दवारा इक्को इक्क वखाईआ।
गोबिन्द कहे पुरख अकाल देवे धुर फ़रमाण, हुक्म अंदर हुक्म बदलाईआ। झगढ़ा मेट ज़िमीं असमान, दीन दुनी दए बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन मानव जाती शब्दी सतिगुर इक्क ज्ञान, मन वासना ना कोई लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म भेव खोल्ह महान, महिंमा अकथ्थ पुरख समरथ दे समझाईआ। एका नाम दस्से गुण निधान, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ।
साची करनी दस्से करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ । कलिजुग कूड़ी क्रिया लोकमात निवार, माया ममता मोह मिटाईआ। सच सुच्च सति धर्म डंक वज्जे संसार, राओ रंक कर शनवाईआ। इक्को पुरख अकाल दा होवे जैकार, गुर अवतार पीर पैगग्बर जिस दा ढोला गाईआ। सच दवारे आत्म करे निमस्कार, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेखे विगसे वेखणहार, घट घट अंदर काया मन्दर फोल फुलाईआ। गोबिन् द विचोला शब्दी शब्द शब्द संसार, सुरती सुरत अकाल मूरत अकल कलधारी आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कर खुआर, बीस बीसे दे अधार, सतिजुग सच कर उजिआर, कलिजुग अन्ध अन्धेर कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां निरगुण रूप श्री भगवाना, सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर देवे दाना, दयावान दीनन दीन इक्को इक्क अखवाईआ। (२० माघ शहनशाही सम्मत २)
❋
…… गुर अवतार पैगग्बर कहण शगन पिआ रावी कन्ढ्ढा, रवी दए गवाहीआ। खेल वेखे सूर्या चन्दा, सितार अक्ख टिकाईआ। वेस धर वासी पुरी अनन्दा, अनन्द आपणा इक्क जणाईआ। उस ने खेल दस्सया पिछला लहणा जो गोबिन्द नाल संगा, सगला संग वखाईआ । जिस वेले पुरी अनन्द छड्डया ते गुरमुखां हत्थ फड़ाया टुकड़ा अचार ते कच्चा गंडा, भोजन माता गुजरी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण सत्तर सिखां ने लै के दान, झोली लई भराईआ। नाले किहा गोबिन्द तेरा पकवान, सानूं दए रजाईआ । चारों कुण्ट मार ध्यान, वेखण नैण उठाईआ। फेर औणा नहीं एस असथान, पुरी अनन्द ना कोई सुहाईआ। माता गुजरी शब्द सुणिआ बिनां कान, कन्नां विच्च जणाईआ। छत्ती जुग दा जगत ज्ञान, नानक निरगुण सरगुण दए दृढ़ाईआ । खेले खेल श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच आपणी कार कमाईआ।
गुर अवतार पैगग्बर कहण जिस वेले पुरी अनन्द छड्डया, छड्डी आसा जग। गोबिन् द मुख ते पड़दा पा के गज्जया, वड बण सूरा सर्बग्ग। पुरख अकाले रखीं लज्जया, मैं तेरा नूरी अगम्मा चन्द। जिस कारन मैनूं लोकमात सद्दया, नाम दमामा वजा मरदंग। उस विच्च ना पवे भंगया, ख़ुशी करना बन्द बन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ।
पुरख अकाल कीता इशारा, शब्द नाल समझाईआ। गोबिन्द तेरा वेख्या जगत भण्डारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। अज्ज खाली होए दुआरा, दर नज़र किछ ना आईआ। जरा इस दी कर विचारा, विचर के दे जणाईआ। इक्क हलूणा ज़ोर दी मारा, गोबिन्द नूं दिता हिलाईआ । जोती जोत दा दे चमतकारा, नूर कीता रुशनाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मेरी निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस वेले सतारां सौ छपिंजा कीता सी पन्थ त्यारा, सिख समाज बणाईआ। बणया सी वरतारा, आपणी दया दया वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म वरताईआ।
गोबिन्द किहा प्रभू मेरे विच्च इक्क वारी इक्क छिन्न आया सी हँकार, मैं बोल के दिता सुणाईआ। गुरसिखो मैं तुहाढ्ढा दातार, देवणहार बेपरवाहीआ। पुरी अनन्द दे भरे भंडार, राणे महांराणे सीस निवाईआ। खिच के नंगी तलवार, कटार दिती चमकाईआ। सभ नूं देवां शंघार, शत्रु रहण कोई ना पाईआ। फेर हत्थ मार उत्ते दस्तार, कलगी दिती हिलाईआ । मैं रूप सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल झट तूं उस वेले मेरे उत्ते पाया भार, शब्द शब्द नाल दबाईआ। नाले हस्स के किहा गोबिन् द तूं पुरी अनन्द दा चार दिन दा मुखत्यार, अन्त भंडारा रहण कोई ना पाईआ। मैं झट
नौं वार चरनां ते कीती निमस्कार, फिर फिर सीस झुकाईआ। प्रभू तूं फेर लिआ उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ । ज़िमीं तों चुक्क के इशारा कीता औह वेख कलिजुग अन्त काल, चारों कुण्ट नगार लगाईआ। फेर वखाया औह वेख मेरे भगत दुलारे लाल, लाल आपणे रंग रंगाईआ। बिन मेरी किरपा मेरयां भगतां नूं कोई ना सके खवाल, अवतार पैगग्बर गुरू ना कोई वडयाईआ। आदि जुगादि दा मैं दलाल, विचोला इक्क अखवाईआ। सचखण्ड मेरा सच्ची धरमसाल, धर्म दवारा इक्क उपजाईआ । जिथ्थे मंगते शाह कंगाल, देवणहार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ।
गोबिन्द औह वेख कलिजुग अन्त नज़ारा, सच दिआं वखाईआ। तैनूं छड्डणा पए पुरी अनन्द दवारा, अनन्द पुरी रही कुरलाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप समझाईआ । संदेशा देवां शब्द दी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। जिस वेले कल कलकी बण के आवां अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। खेल करां अपर अपारा, अपरंपर हो के वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता इक्क अखवाईआ ।
पुरख अकाल किहा गोबिन्द गुर अवतार पैगग्बर कोई ना कहे मैं दाता दानी, दाता इक्को इक्क अखवाईआ। तुसीं सारे मेरे नाम दी पढ़दे बाणी, शब्द शब्द नाल सालाहीआ। मैं मालक चारे खाणी, लक्ख चुरासी मेरा नूर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे अंदर भरन पाणी, सेवक हो के सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुग मेरी मेहरवानी, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ ।
पुरख अकाल किहा गोबिन्द सोहणा वक्त सुहञजणा औणा विच्च संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। मैं निरगुण नूर करां उजिआरा, जोती जाता वेस वटाईआ। कल कलकी लए अवतारा, अवतरा आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग रीती मार (लकारा), संसार धुर दा राह इक्क प्रगटाईआ। किसे दे अंदर रहे ना कोई हँकारा, साध सन्त ना कोई चतुराईआ। जन भगतां दवारे बणां आप भिखारा, भिक्खक हो के मंग मंगाईआ। इक्क निशानी तेरी रक्खां पुरी अनन्द दा अन्त गंडा ते अचारा, शहादत सच देणी भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक्क समझाईआ।
गोबिन्द कहे गंडा अचार दा वड्डा आचरन, सच सच सुणाईआ। जिस खाधा तिस लेखा मुकिआ जीवन मरन, चुरासी फासी ना कोई लटकाईआ। झगढ़ा मुकिआ वरन बरन, ज़ात पाती ना वंड वंडाईआ। गुरमुख साची मंज़ल चढ़्हन, जिथ्थे मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। …… …… (ं२५ जेठ श सं ६)
❋
““गुर गोबिन्दा साचा संगी, आपणा आप रखाया। लक्ख चुरासी आए तंगी, कलिजुग अन्तम दए दुहाया। लाड़ी मौत एका मंग मंगी, लाल चुन्नी अग्गे डाहिआ। काल सिर वाहे कंघी, साची पट्टी दए गुंदाया। लक्ख चुरासी नार दुहागण लग्गे चंगी, सम्मत सोलां पंचम जेठ सगन देवे झोली पाया। धर्म राए चित्रगुप्त नाल फरंगी, देवे जंञ चढ़्हाया। धरत मात इक्क सोहणी थां मंगी, जम्बु दीप दए सुहाया। खेले खेल दाता सूरा जोधा सरबन्गी, दो जहानां पार आसण लाया। इक्क वजाए वड मरदंगी, काल नगारा हत्थ फड़ाया। गुरमुखां चोली जाए रंगी, जोत निरँजण सेवा लाया। बजर कपाटी पाड़ आत्म करदी जाए नंगी, एका राह वखाया। निहकलंक मिल्या साचा संगी, गुर गोबिन्दे लड़ फड़ाया। जुग जुग जाणे आपणा ढंगी, बिध आपणे हत्थ रखाया। नानक तेरी नाम सुरंगी, गुरमुख तेरे तन मन्दर अंदर दए वजाया। गुर गोबिन्दे मंग एका मंगी, माछूवाड़े झाड़ीं बैठा आसण लाया। नंगी पैरी फिरे प्रभ लाए अंगी, अंगीकार आप अखवाया। तेरी कट्टे अन्तम प्रगट हो हो तंगी, किल्हा पुर अनन्द छुडाया। अनन्द पुर ना किसे दा संगी, इट्ट पत्थर नाल रलाया। प्रभ दी जोत सभ तों चंगी, आवण जावण दए मिटाया। गुर गोबिन्दा एका मंग आपणी मंगी, पुरी अनन्द दए समझाया। पारब्रह्म आप समझाए, गुर गोबिन्द सपूता। पुरी अनन्द इक्क विखाए, ना कोई दिसे कूटा। सूरज चन्न ना कोई चढ़्हाए, पवण ना देवे हूटा। खाणी बाणी कोई दिस ना आए, लोकमात ना कोई बूटा। पीण खाण कोई दिस ना आए, ना कोई दिसे हत्थ ठूठा। तीर कमान ना कोई रखाए, ना भथ्था भन्ने पिच्छे मुट्ठा। पहाड़ उजाड़ ना कोई निशान जणाए, ना कोई विखाए गुठ्ठा। सच धाम इक्क मकान सुहाए, गुर गोबिन् द सुणाए हरि अनडिठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म दिता भर, रस माणिआ एका मिट्ठा।
ऐड़ा आकार हरि निरँकार, एका एक वखाया। आप आपणा खेल अपार, आपणे रंग समाया। नन्ना निरगुण रूप निरँकार, निरवैर अखवाया। आप आपणा कर त्यार, सरगुण रिहा उपजाया। दा दो जहानां वस्सया बाहर, लिखण पढ़न विच्च ना आया। पप्पा पुरख हरि सुलतान, एका शाहो अखवाया। इक्क इकल्लड़ा वेख बाल निधान, चरन जोड़ा छुहाया। रारा रेख ना कोई जहान, ना कोई नज़री आया। ना कोई धारी दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाया। नॅना नानक गुर दस्मेस हरि जोती सवाया। हरि का रूप पंज तत्त प्रवेश, सो सतिगुर आप बणाया। सो पुरख निरँजण करे आदेस, आप आपणा देस रिहा वसाया। पुर अनन्द इक्क नरेश, हरि साचा आप अखवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस दसमेस मेल मिलाया।
दस दस्मेस गुर गोबिन्द, आत्म वज्जी वधाईआ। दो जहानी वज्जी वधाई मिटी चिन् द, हरि जोत होई कुड़माईआ। मिल्या वर वड मरगिंद, डर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रिहा समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ आप समझाए, गुर शब्दी शब्द जणाया। दर दवारा वेख वखाए, कलिजुग दए दुहाया। सम्मत चौदां रुत्त सुहाए, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाया। काया बुत्त प्रभ डेरा लाए, दिस किसे ना आया। गुरमुख साचे
सन्त उठाए, चरन कँवल उप्पर धवल साचा नाता रिहा बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठ साचा लेख रिहा लिखाया।””
(१ जेठ २०१४ बि)