२६० धीरपुर दिल्ली - ०९
(नेड़े - किंगज वे कैंप, निरंकारी कलोनी)
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
❋
५ कत्तक शहनशाही सम्मत १, २६० धीरपुर दिल्ली दरबार दी
नींह रक्खण समें
पंज कत्तक कहे मेरा मालक निरँकार, दो जहानां मलकीअत आपणे हत्थ रखाईआ। आदि जुगादि सची सरकार, धुर दी धार हुक्म प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी विच्च संसार, नित नवित्त वेख वखाईआ। नव नौ चार कर के पार, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ । लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त वेख अखाड़, दह दिशा खोज खुजाईआ। पैगग्बर गुरू वेख अवतार, भगत सुहेले भेव चुकाईआ। इष्ट दृष्ट वेख विवहार, बहुभांती वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान गीता ज्ञान अञ्जील कुरान, परदे रिहा उठाईआ। हर घट अंदर वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। सम्मत शहनशाही कर प्रधान, लोकमात दित्ती वडयाईआ। हुक्म धुर दा इक्क फ़रमान, फ़रमाबरदार दित्ता समझाईआ। नौ सत होए हैरान, हैरानी घर घर नज़री आईआ। सचिआं भगतां बख्श इक्क ज्ञान, अज्ञानी करे हलकाईआ । धर्म दवारे दे के माण, ममता दित्ती मिटाईआ। सति सच वखा निशान, निशाना इक्को दित्ता जणाईआ। ढोला दस्स के ”सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” भाग सभ दा दित्ता बदलाईआ । खेले खेल नौजवान, नौबत आपणा नाम वजाईआ। सच दुआरा कर परवान, परम पुरख होए सहाईआ। दिल्ली दरबार खोल्लया आण, आनण फानण वेखे सर्ब लुकाईआ। शब्दी जोधा हो बलवान, बलधारी वेख वखाईआ। नाम खण्डा खिच्च अगम्म कमान, चिला तीर अणयाला आपणे हत्थ रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे इक्क मैदान, मददगीर ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
कत्तक कहे मैं होया ख़ुशहाल, पंच प्रविष्टे मिली वडयाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल, दया दित्ती कमाईआ। भगत सुहेले गुरमुख सोहणे लाल, लाल रिहा वडयाईआ। सच दवारा वखा के धर्मसाल, भगत भगवान होए सहाईआ। पूरबला पूरब वेख मैदान, धरती धरत रिहा वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
पंज कत्तक कहे मैनूं याद आउँदा चेता, चेतावनी नाल जणाईआ। इथे इकी दिन कृष्न सौंदा रिहा उप्पर रेता, दूजा संग ना कोई वखाईआ। दूजा तक्कदा रिहा पुरख अकाल दा शब्दी बेटा, जो हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जिस दा कोई ना जाणे लेखा, कागज़ कलम ना लिखे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ ।
पंज कत्तक कहे मैनूं याद आई उह धार, जो धरनी दए गवाहीआ। तिन्न दिन कृष्न सुत्ता सी मूंह दे भार, दक्खण दिशा कोना वंड वंडाईआ। मस्तक रगढ़ करे निमस्कार, सीस गर्दन उत्ते टिकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, त्रिलोकी नाथ दए गवाहीआ। अगम्मी दिसदा चमतकार, जल्वा शहनशाहीआ। निरगुण रूप तेरा निरंकर, मालक इक्क अखवाईआ । साचा बख्श उह प्यार, जिस नूं वेखे ना कोई लुकाईआ। तेतीवें साल दा एह विहार, उमर अवस्था आयू अंकड़िआं विच्च वंड वंडाईआ। पुरख अकाल हो दयाल, बाहों पकड़ गले लगाईआ । उह वेख खेल कमाल, कमलापात दए जणाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयावान होए सहाईआ। कलिजुग अन्तम सति सच बणावां उच्च दवार, जिथ्थे दवारका वासी सीस झुकाईआ । जमना तट्ट सुण पुकार, देवे माण वडयाईआ। धुर दे सज्जण मीत मुरार, विछड़े गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी खोल्ह किवाड़, जगत किवाड़ बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ।
पंज कत्तक कहे कृष्न कहाए त्रिलोकी नाथ, लोक तिन्न वडयाईआ। बरदा तेरा चाक, सेवक सेव कमाईआ। गोपीआं वाली रास, सखीआं नाल वडयाईआ। गवालिआं रक्खां पास, भज्जां वाहो दाहीआ। तेरी इक्को याद, अन्तर अन्तर समाईआ। धूढ़ी टिक्का ख़ाक, मस्तक सोभा पाईआ। जोड़ के दोवें हाथ, सीस दिता झुकाईआ। तूं मेरा रघुनाथ, रैहबर बेपरवाहीआ । धुर दा देणा साथ, आदि जुगादी संग निभाईआ। कलिजुग होवे अन् धेरी रात, कुण्ट चार अन्धेरा छाईआ। साची दिसे ना कोई परभात, नूरो नूर ना कोई रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा मैं प्रगट होवां साख्यात, जोती जोत डगमगाईआ। जिन्हां जुग चौकड़ी रिहा आख, भगतां दिआं वडयाईआ। मानस जन्म विच्च देवां शाबास, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। मेरा तत्तां वाला नहीं होणां लबास, नूरो नूर जलवा बेपरवाहीआ। गोबिन्द होणा घाट, पतन इक्को दिआं समझाईआ। नव नौं चार दी मेटां वाट, वाटां दूर कराईआ। धर्म दवारा खोल्ह के हाट, जगत हटवाणे दिआं खपाईआ। कृष्न तेरी ज़रूर पूरी करां बात, बेवतनां दा वतन दिआं वसाईआ। सच दुआर कर के आबाद, आबादी सृष्टी दी देवां घटाईआ। मेरे कोल सभ तों वक्खरी अनोखी जाच, जाचक आपणे लवां तराईआ। लग्गण ना देवां कोई आंच, अगनी अग्ग ना कोई तपाईआ। उस वेले सम्मत शहनशाही कत्तक महीना उप्पर दिवस होवे पांच, पंचम मेला सहज सुभाईआ। जिस दुआरिउँ सारी सृष्टी बणनी इक्क निकी जिही बरांच, हुक्मनामे चारों कुण्ट सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
पंज कत्तक कहे कृष्न गद गद, गद्दी आपणी दित्ती तजाईआ। मैनूं भुल्ल गए यादां वाली उह यद, यदप तेरा खेल वेख वखाईआ। ओस वेले गुर अवतारां पीर पैगग्बरां असां सभ कुछ देणा छड्ड, छड्डणी जगत लोकाईआ। इक्को लंघ के पार हद्द, दवारे धुर दे सोभा पाईआ। कोटन कोट वार तत्त सरीर गए लद्द, चोली जगत मात हंडाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, बेअन्त बेपरवाहीआ। निरगुण धार वखाउणा ओस अगम्मी अक्ख, जिस दा रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। अबिनाशी करता वेख सैहजे दिता जणाईआ। जुग चौकड़ी सभ कुझ मेरे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सभ दा लहणा देणा कर के बस्स, बस्ते बिस्तरयां विच्च बंधाईआ। हरि भगत गुरमुख सुहेले कर इक्ठ, इकट्ठिआं दिआं वडयाईआ। सच दरबार दी नींह रक्ख, प्यार दी जड़्ह दिआं प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा भगतां वाला पक्ख, भुल्लयां देवां सज़ाईआ। गुरमुखां दी सेवा दा एह पिछला रस, रस्ता सृष्टी दए वखाईआ। जिस दे निशाने उत्ते सदी पिच्छों खरच होणा सवा लक्ख, निशाना धर्म इक्क झुलाईआ। किसे दा रहण नहीं देणा कोई वस, वसीकार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरब लहणा वेख वखाईआ।
पंज कत्तक कहे मेरा करो कदर, कुदरत दा कादर रिहा मिलाईआ। जो पूरी सभ दी करे सधर, सदमा रिहा चुकाईआ। जिस ने सभ दा लेखा देणा बदल, बदली करे लोकाईआ । ओस दा धाम अव्वलड़ा इन्साफ़ वाला अदल, अदालत इक्क लगाईआ। कूड़ी क्रिया कर के कतल, मकतूल कलिजुग लए बणाईआ। गुरमुख हीरे बणा के रतन, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। किसे दा कोई चल्लण नहीं देणा यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ । तिन्न साल सुख नाल किसे नूं देणा नहीं वसण, वसीआ कर के हुक्म मनाईआ। जन भगतां दुआरे भगवान नींह आया रक्खण, जगत वाली ना कोई वडयाईआ। मानस जन्म दा अख़ीरी वखा के पतण, पतरयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन् तम लै के जाए ओस वतन, जिस दे विच्चों होई जुदाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दी भगती वाली आया नींह रक्खण, जिस दी जड़्ह ना कोई उखड़ाईआ।
पंज कत्तक कहे मैनूं सोहणा लग्गे विहार, ख़ुशीआं वाली घड़ी सुहाईआ। दिशा दक्खण शुरु होवे उसार, इट्ट बाहरली सीस झुकाईआ। नौं इंच दा जिस प्यार, नौ नौ सीस झुकाईआ । अंदर लहणा वारो वार, मिले माण वडयाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खे नाल प्यार, प्यार दे बंधन पंजां लेखां विच्च बन्द कराईआ। पंज शब्द लिखणे नाल प्यार, प्यार धुर दा दए बणाईआ। जिन्हां उत्ते होवे ””सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” जैकार, जै जैकार सुणाईआ। सत सत दी साची कार, करनी दा करता आप कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दवारे दी नींह दा इक्क शिंगार, वगार दूजे दी दए मिटाईआ । इट्ट कहे मेरी निमस्कार, पंज कत्तक मिली वडयाईआ। आई चल सचे दवार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सम्मत शहनशाही अपर अपार, हुक्म रिहा जणाईआ। तूं लग्गणा भगतां दे ओस दरबार, जिन्हां दा दवारा बन्द ना कोई कराईआ।
जुग चौकड़ी वसदा रहणा घर बार, घराना इक्को देणा वखाईआ। जिन्हां दा याराना नाल निरँकार, कूड़े नाते गए तुड़ाईआ । ओन्हां दा प्यार प्रेम मुनारा देणा उसार, जो असल विच्चों असल दए समझाईआ। जिस दा सदी पिच्छों सध्धरां वाला होणा विहार, सद सद सद कर्म सद चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सेवा लेखे लाईआ।
इट्ट कहे मेरी इक्क बेनन्ती, बिने कर सुणाईआ। जन भगतां दी सोहे संगती, संगत बेपरवाहीआ। मैं दर ते आई मंगती, भिखारन वेस वटाईआ। मैनूं लोड़ नहीं किसे अन् न दी, तृखा ना कोई तरसाईआ। मैनूं आसा इक्को चन्न दी, जो आदि जुगादि करे रुशनाईआ । मैं ओसे दा हुक्म मन्नदी, मिन्नता कर कर सेव कमाईआ। जन भगतां दा बेड़ा बन्न्हदी, बन्न्ह के बन्नें देवां लगाईआ। मैनूं लोड़ नहीं छप्पर छन्न दी, शहनशाह अग्गे सीस झुकाईआ । मैनूं खिच इक्को गल दी, गल पल्लू पा के दिआं दृढ़ाईआ। जन भगतो धन्न उह आत्म जो परमात्म दा दर मलदी, मालक इक्को रही मनाईआ। अग्गे ताकत रही नहीं किसे दे बल दी, वलीए छलीए देणे मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे मैं वास्ता पाउँदी कद दी, रैण सबाई सीस झुकाईआ। प्रभू तैनूं लोड़ के हड़ी किसे दल दी, शब्दी हुक्म नाल सभ दी जड़्ह दे उखड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल अगम्मी पल दी, पलक अंदर ख़लक दे बदलाईआ।
इट्ट कहे मैं आई वैरागण, बिरहों अंदर नीर वहाईआ। होई वड वडभागण, मिल्या बेपरवाहीआ। भगतां आई आखण, सुत्तयां रही जगाईआ। जन भगतो मैं तुहाढ्ढी सेवा करन वाली उह साथण, धुर दा संग बणाईआ। तुहाढ्ढे अंदर जलवा नूरी वेख के बातन, मेरे बाहर वज्जी वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे जन भगतां बख्शे सच निवासण, नमस्ते कह के इक्को मंग मंगाईआ।
इट्ट कहे गुरमुखो मेरे उत्ते सारे लाउ पंजा, पंज आब दी बदली दित्ती कराईआ। नाले लेखा मुक्के धार बवंजा, बावन दए गवाहीआ। सीस झुक जाए नाल अकवंजा, इकावन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सच प्रेम दा अन्तर आत्म पए उह सुपंजा, जिस नूं सके ना कोई तुड़ाईआ । गुरमुख धार रहे ना कोई दोरंगा, इक्को रंग दए रंगाईआ। मिले मेल सूरा सरबन्गा, सूरबीर जोड़ जुड़ाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा दए चुकाईआ।
इट्ट कहे गुरमुखो पंजे वाले मैनूं लायो पंजे पोटे, ख़ुशीआं नाल छुहाईआ। मैं इक्को रंग वेखां वड्डे छोटे, नौजवानां विच्च वज्जे वधाईआ। अन्तर मन रहे मूल ना खोटे, सति सच मिले वडयाईआ। कूड़ी क्रिया दे होणे टोटे, टुकड़िआं विच्च वंड वंडाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणा के आपणे पोते, गोबिन्द पुत्तर दी गोद बहाईआ ।
❋
१५ कत्तक शहनशाही सम्मत १ दिल्ली हरि भगत दवार बणौण दे समें
२६० धीरपुर दिल्ली
पंदरां कत्तक कहे मेरा आ गया समां, सम्मत शहनशाही वज्जे वधाईआ। दो जहानां तोड़ के तमां, ममता छड्डी सर्ब लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी पौणी विच्च गमां, गहर गम्भीर हुक्म वरताईआ। सच्चा मार्ग दस्सणा नवां, नव नौ चार हुक्म सुणाईआ। सुगंध खा के सच कहवां, कसम नाल दृढ़ाईआ। आपणी करनी तों कदे ना भवां, भावनी वेखां थाउँ थाईंआ । कूड़ कुड़िआरे करके जम्हां, जमां दे हत्थ दिआं फड़ाईआ। जूठ झूठ दी मेट के शमां, सच दीपक करां रुशनाईआ। जुग जन्म दा लेख सभ तों लवां, लहणेदार हो के फेरा पाईआ । प्रेम प्यार दा लेखा दवां, साजण साचे मेल मिलाईआ। अगम्मी हुक्म करां रवा, रवानगी परवानगी नाल मिलाईआ। ख़ुशीआं विच्च सुहञ्जणी नींद सवां, दुक्खां विच्च वेखां सर्ब लोकाईआ । इक्को साहिब दे चरनी बहवां, बाकी करां अन्त सफ़ाईआ। इक्को पुरख दी चरनी ढवां, ढाह ढेरी दीन दुनी दिआं मिटाईआ। सूरबीर मर्द मरदान जोधा हो के डहवां, अखाड़ा वेखां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा वेला रिहा सुहाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मैनूं चाउ घनेरा, बिन रागाँ नादां वज्जी वधाईआ। मेरा स्वामी ठाकर मिल्या नेरन नेरा, बिन पैरां पन्ध मुकाईआ। जिस ने दो जहान दा वखाया अगम्मी गेड़ा, परदा दिता चुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्मे अंदर हुक्मी झेड़ा, धुर फ़रमाणा इक्क समझाईआ। जगत वस्सया ना दिसे खेड़ा, उखेड़ा दिसे दीन दुनी लोकाईआ। जिस परमेशवर नूं करदे रहे बखेड़ा, उह बख्तावरां दी करे सफाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी बिना पंजां उगलां तों वज्जे लफेड़ा, चोट अगम्मी इक्क लगाईआ। नव सत्त करे अन्धेरा, निरगुण नूर ना कोई रुशनाईआ। शब्दी शब्द पाए घेरा, हुक्मी हुक्म भय वखाईआ। कूड़ी क्रिया नूं सांभण वाला इक्को बथेरा, बाकी सभ दी करे सफ़ाईआ। सच दुआर दा खुल्हा वेहड़ा, भगतां दए वडयाईआ। सच झूठ दा कर नखेड़ा, वक्ख वक्ख दए बठाईआ। जिस दा नाम सिँघ शेरा, शेर हो के भबक दए सुणाईआ। कलिजुग साध सन्त फ़सलां वाला वेख बटेरा, जाल आपणा लए फैलाईआ। इके हुक्म दा ला उखेड़ा, सफा दए उलटाईआ। हकीकत विच्चों करनहारा हक़ नबेड़ा, सच तोफ़ीक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा बणाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मैनूं बहुते कैंहदे कारतक, किरत कर्मां वाली गाईआ। मेरा लेखा कोई ना समझे आरथक, अर्थ भाव ना कोई लगाईआ। समझ पाए ना कोई शास्त्र, शस्त्र परदा ना कोई चुकाईआ। रमज़ जाणे ना कोई अस्तिक, इशारयां विच्च ना कोई वडयाईआ । लेखा बुज्झे ना कोई नास्तिक, नशिआं विच्च ख़ुशी ना कोई मनाईआ। पंदरां कत्तक कहे मैं परम पुरख दा याचक, आदि जुगादि जुग चौकड़ी अगम्मी सेव कमाईआ । बिना गोबिन्द दे मेरा बणया कोई ना वाचक, चार जुग समझ किसे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगग्बरां दी मेरे बिवहार उत्ते पेश हुंदी रही दरखाशत, जुग चौकड़ी लिख्त वार
समझाईआ। अगम्मा खेल मेरा वास्तविक, वास्ता सभ दे नाल रखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भगत सुहेले वेखां पारस, सच सरूपी खोज खुजाईआ। इलमां विच्च बण के आया आरफ़, कलमां विच्चों वंड ना कोई वंडाईआ। तेई अवतार समझ ना सके विच्च भारत, इबारत सही ना कोई लिखाईआ। जो आया सो करदा गया सफ़ारश, सिफ्तां नाल वडयाईआ। नैण खुल्हिआ ना किसे महांपारख, तीजा नेत्र ना कोई जणाईआ। समझ ना आई किसे स्वास्थ, सवास सवास बैठे साह सुकाईआ। मेरा खेल चलदा रिहा बरास्त, रास्ता आपणे विच्च लुकाईआ। थोड़्हा जिहा लहणा देणा नाल शेष बाशक, विष्नूं सांगो पांग सुहाईआ। जेहड़ा इक्क इक्क दा उपाशक, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो वेला रिहा सुहाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मेरा सारे तक्कण राह, रहबर इक्को वेख वखाईआ। पीर पैगग्बर गुर अवतार मंगदे गए दुआ, बिन हत्थां झोलीआं अग्गे डाहीआ। अमृत वेला सुहौंदे गए सुब्हा, सोहणी रुत्त वडयाईआ। आपणी बदलदे गए तब्हा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दरोही दरोही करदे गए रब्बा, ख़ुद ख़ुदा तेरी शरनाईआ। बेशक लोकमात विच्च पंजां तत्तां वाला मिल्या औहदा, सिफ्तां नाल सालाहीआ। साडा लेखा चार जुग इक्क गरोह दा, अन्तम मेला सहज सुभाईआ। कलिजुग लेखा वेख कूड़ धरोह दा, सारे तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। प्रभू इक्क कतरा बख्श आपणी लो दा, जो चौदां लोक परलोक करे रुशनाईआ। साचा नाता बख्श आपणे मोह दा, कूड़ी ममता दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मैं वी तक्कां उह कद दा, कदीम तों ध्यान लगाईआ। लेखा वेख्या पिॅछली हद्द दा, हदूद दित्ती मुकाईआ। ढोला सुण के इक्को छन्द दा, मेरी वज्जी सच वधाईआ । पैंडा मुक्कया कूड़े पन्ध दा, कदम कदम दा लेखा दिता मिटाईआ। लहणा लैणा इक्क अनन्द दा, जो अनन्द अनन्दपुरी वाला गिआ समझाईआ। प्रकाश वेखणा ओस चन्द दा, जिस नूं तारे चन्द सीस झुकाईआ। नज़ारा तक्कणा ओस ब्रह्मण्ड दा, जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव वेख आपणी ख़ुशी जणाईआ। हुक्म तक्कणा सूरे सरबन्ग दा, सभ दे लैहणे देणे आपणे चरनां विच्च टिकाईआ। जिस दा लेखा कदे नहीं अग्गे बन्द दा, जुग जुग बन्दना बन्दगी आपणी आप लए प्रगटाईआ। जेहड़ा किसे कोलो नहीं मंगदा, देवणहारा इक्क अखवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वडयाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मैं शहनशाही सम्मत दा समें वाला महीना, महांबली मैनूं देवे वडयाईआ। मैं फिरनां विच्च लोक तीनां, त्रैगुण माया देणी उठाईआ। मैं शाह सुलतानां काया देणा पसीना, पेशानीआं उत्ते हत्थ फिराईआ। सभ नूं मुशकल होवे जीणा, जीवण विच्च मौत साहमणे नज़री आईआ। सुख दा दिसे ना खाणा पीणा, दुक्खां दर्दां विच्च लोकाईआ । मैं परम पुरख दा प्यारा कोई नहीं कमीना, कमीनिआं दे कमीने सारे देणे खपाईआ। इक्के गोबिन्द सूरा पाखर असव उत्ते पौणहारा जीना, जिस सीने देणे हिलाईआ।
दीन दयाल साहिब किरपाल सभ कुछ आपे कीना, कीमीआं कीमीआं वेखे लोकाईआ। भगतां बणा के आपणा सच दा धुर नबीना, कीमत आपणे घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
पंदरां कत्तक कहे मैनूं याद आई नव नौं चार, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। संदेशे देण गुर अवतार, पैगग्बर गए समझाईआ । जिस वेले आवे कलकी अवतार, मैहन्दी आपणा रूप वटाईआ। भविख्तां दा सरदार शाहां दा निरँकार, जोती जाता नूर ख़ुदाईआ। जिस दा इक्को इक्क दरबार, दूजा दर ना कोई खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया कर के ख़बरदार, बेख़बरां दए उठाईआ। इक्को नाम खण्डा खड़ग लै के तलवार, तलीम सभ दी दए बदलाईआ। ऊँच नीच जात पात कूड़ी क्रिया पधर कर के हम वार, हम साजण आपणे वेख वखाईआ । सुत्तयां नूं कर के बेदार, गाफ़लां दी गफ़लत विच्चों अक्ख दए बदलाईआ। थोड़्हा रिहा लेखा पंदरां कत्तक कहूं ओस दिल्ली दरबार, जिस दा कृष्न इकी दिन आपणा ध्यान लगाईआ । जिस दा मंज़ल वाला मनार इक्क तों दो दो तों जाए चार, चार दा विहार आपणे हत्थ रखाईआ । सारी सृष्टी नूं कर के ख़बरदार, होका देवे थाउँ थाईंआ। हुण लुकिआ रहणा नहीं विच्च संसार, परदा आपणा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी मेरी वंड वंडाईआ।
पंदरां कत्तक कहे मैनूं सारे कहो शाबाश, मैं जुग चौकड़ी दा सुनेहड़ा दिता सुणाईआ । गुर अवतारां पीर पैगग्बरां दी आसा रक्ख के आपणे पास, अन्तम दित्ती प्रगटाईआ। अगला खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हुक्म नाल मनाईआ। मेरी ख़ुशी भगतां साथ, साथी सोहणे दित्ते बणाईआ। प्रेम प्रीती दा जोड़ के नात, कूड़े रिशते दित्ते छुडाईआ। गुरमुखो अज्ज सोहणी आई परभात, आपणा रंग बदलाईआ। बेशक तुसीं सुत्ते रहे रात, पुरख अकाल ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों तुहाढ्ढा प्रेम पूरबला खिच्च के आपणे नाल लिआईआ। जे इक्ठा कीता ते मैनूं बख्श एह सुग़ात, सुगंधी चार कुण्ट महकाईआ। मेरा सोहणा हो गिआ मजाज, ख़ुशी अंदरों ख़ुशी रही वखाईआ। जिथ्थे सति धर्म दा चलणा इक्क रिवाज, दूजी रवादारी ना कोई बणाईआ। जिस नूं विद्या वाला समझ ना सके कोई दिमाग, कुतबखानिआं वाली लुगात ना कोई दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा वक्त रिहा सुहाईआ।
पंदरां कत्तक कहे जन भगतो खुशीआं नाल मेरा करयो विहार, मैं दो जहानां देवां सुणाईआ। एह दर नहीं एह घर नहीं एह दिल्ली नहीं एह दिलां दा दरबार, जो दिलबरी यार रिहा मिलाईआ। भगतां दा बाज़ार, बाज़ी सभ दी दए उलटाईआ । जिस ने बणाया आपणे कुमार, कामना पूरबला पूरब वेख वखाईआ । जिन्हां दा कोटां विच्चों थोड़ा शुमार, अनगिणती विच्चों गिणती लई प्रगटाईआ। एह कोई टकयां वाला नहीं वपार, सौदा प्रेम हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ ।
पंदरां कत्तक कहे अज्ज सोहणा लग्गे दिहाढ़ा, तिउहारां विच्चों तिउहार विवहारी नज़री आईआ। मेरा जुग जुग दा पूरा होया लारा, लवारस नूं वारस दिता बणाईआ। मेरे प्रेम दा मिल्या मैनूं प्यारा, प्रेमी हो के प्रेम दिता वरताईआ। प्रभू दिआं भगतां दा बणन लग्गा दरबारा, दरबारी जिथ्थे इक्को सोभा पाईआ। जिस दा सभ नूं तक्कणा पए नज़ारा, नज़ामां दे मालक नजाम छड्ड के सीस झुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ ने बोल के धुर जैकारा, इट्ट इट्ट देणी लगाईआ।
इट्ट कहे मेरी सुणिओ अर्ज़, अरजन गुरू मेरी दए गवाहीआ। रामदास सरोवर उत्ते मेरी ओस नूं पई गरज, ओस दी गरज अज्ज मेरा संग निभाईआ। ओस दी मंग दुखीआं दा इक्को वंडण वाला दर्द, पुरख अकाल सच्चा शहनशाहीआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी लक्ख चुरासी फरद, फ़ैसले हक़ हक़ सुणाईआ। जोधा सूरबीर मरदाना मरद, नित नवित्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ।
इट्ट कहे मेरी मन्नियो इक्क अरदास, जन भगतां दिआं जणाईआ। तुसीं मेरा देणा साथ, धुर दा संग बणाईआ। गुरू अरजन पूरी होवे आस, आशा नाल मिलाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, समरथ दए सरनाईआ। मेरे उत्ते ज़रूर लिखिओ ”सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै” दी सच्ची गाथ, सतिजुग दी साची सच पढ़ाईआ। मेरी पूरी हो जाए आस, अग्गे आसा होर बणाईआ। फेर सदा बणया रहे सति दा विश्वास, विशिआं वाली ना कोई लड़ाईआ। एहो मंग गुरू अरजन मंगी ख़ास, ख़ाहिश पिॅछली याद आईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे होण ना देवे निरास, निवास सभ दा आपणे नाल रखाईआ।
इट्ट कहे मैनूं पहलों रक्खयो दिशा दक्खण, दच्छणा सभ दी झोली पाईआ। क्यों तुसीं प्रभ दे भगत बण के मेरे अंदर आए वसण, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। प्रेम प्रीती विच्च आए हस्सण, कूड़ी क्रिया ग़मी मिटाईआ। मैं तुहानूं लग्गी दस्सण, सच सच समझाईआ । मातलोक दा तुहाढ्ढा बणावां उह वतन, जिथ्थे बेवतनां दा होए सहाईआ। धुर दा वखावां पतन, नईआ नौका नाम चढ़्हाईआ। तुहाढ्ढी पत पतिपरमेशवर आपे आए रक्खण, मैं शहादतां नाल देवां गवाहीआ। लेखा मुक्क जाए उतर पूरब पच्छिम, पशचाताप रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।
इट्ट कहे मैं सभ नूं दिआं असीस, असल असल नाल मिलाईआ। तुहाढ्ढा मालक इक्क जगदीश, जग जीवण दाता शहनशाहीआ। साचे प्रेम दी करे बख्शीश, रैहमत प्यार झोली पाईआ। अन्तर अन्तर कर अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, अगनी तत्त देवे बुझाईआ। जन भगतां चला के धर्म दी रीत, धर्म दा धर्म दए वखाईआ। पतित पापी कर पुनीत, पवित्र लए बणाईआ। झगड़ा चुका के ऊँच नीच,
राओ रंक इक्को दर सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दा चाढ़्ह के रंग मजीठ, चिट्टी धार सभ दी वेख वखाईआ। इट्ट कहे मेरी अन्त अख़ीरी इक्क इतलाह, सैहज नाल सुणाईआ।
सभ दा मालक इक्को इक्क मलाह, बेड़ा धुर दा नाम चलाईआ। आत्म परमात्म दस्से राह, रहबर नूर ख़ुदाईआ। जो जुग जन्म दे विछड़े होए जुदा, अन्तम आपणे विच्च मिलाईआ। किरपा कर साहिब मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। दो जहानां वाली शहनशाह, सति सतिवादी वेख वखाईआ। सच प्रेम नाल जिन्हां सेवा लई कमा, कामना सभ दी पूर कराईआ। अग्गे जमां तों लए छुडा, जामनी आपणी विच्च रखाईआ। सिध्धा सचखण्ड दवारे लै के जावे साचे थां, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। जोती जोत जोत लए मिला, मिलावट होर ना कोई बणाईआ। सच दवार सच गोद गोबिन्द नाल लए सवा, जिथ्थे सुत्तयां ना कोई उठाईआ। ओथे ना कोई पिता ते ना कोई मां, इक्को पुरख अकाल नज़री आईआ। इट्ट कहे मैं सच कहवां, क्यों कि जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगग्बरां आपणे अंदर रही लुकाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पिच्छे दित्ता समां, समाप्त कीती सर्ब लोकाईआ।
इट्ट कहे मैनूं हत्थ लावे पहलों सभ तों छोटा बच्चा, मैं छोटयां तों वड्डे देणे बणाईआ । एस दवारे ते आ के कोई ना रह जाए कच्चा, कच्चिआं दे पक्के देणे वखाईआ। जिस नूं परम पुरख परमात्मा दा नहीं पता, पतिपरमेशवर उहनूं देणा मिलाईआ। जिथ्थे लेखा सभ दा इक्को जिहा रक्खा, जात पात वंड ना कोई वंडाईआ। मेहरवान प्रेमीआं प्यारयां नूं वेखे आपणी ओस अक्खां, जेहड़ी अक्ख जगत नज़र ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा बाला निक्का जाण के सच्चा, सच संगत दी सेवा दए लगाईआ।
❋
७ मध्घर शहनशाही सम्मत १ हरि भगत दवार
२६० धीरपुर दिल्ली-९
मध्घर कहे प्रभ दा वेखदा रिहा अदल, सचखण्ड निवासी जुग जुग हुक्म वरताईआ। नित्त नवित्त खेल करदा रिहा बदल, बदला चुकावे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पैगग्बर कट्ट के गए मज़ल, मंज़ल चढ़्ह के पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दी करदे वेखे कदर, कादर कुदरत रंग वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों कोटां विच्चों थोड़िआं दी पूरी होई सधर, सदमे विच्च सर्ब लोकाईआ। मन विकारा पंच परपंच पिआ ग़दर, सांतक सति ना कोई वरताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कोई ना लग्गा परमेशवर मगर, दृष्ट इष्ट इक्क ना कोई मनाईआ। कूड़ कुड़िआरा जाम प्याला पी के बेसबर, सति सन्तोख ना कोई रखाईआ। लक्ख चुरासी वेखी मढ़्ही गोर कबर, काअबिआं विच्च
दुहाईआ। दो जहान मेहर करे ना कोई नज़र, नज़रीआ सके ना कोई बदलाईआ। सम्मत शहनशाही बदल के मेरी आई फज़ल, फाज़ल आपणा भेव चुकाईआ। जिस ने ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल शब्दी कंडे कीता वज़न, वज्हा सके ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वरताईआ।
मध्घर कहे मैं सचखण्ड दवारे हो के मौजूद, खेल तक्कया बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल इक्क मकसूद, महिबूब बेपरवाहीआ। चौदां लोक चौदां तबक समझ ना सके हदूद, हक हकीकत ना कोई दृढ़ाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां रक्खे महिफूज़, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। अर्श कुर्श तों उप्पर जिस दा अरूज, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा ना कोई तत्त ना कलबूत, कलमा कलमयां वाली ना कोई पढ़ाईआ। ना कोई तहिरीर ना लिखत हरूफ, अक्खरां वंड ना कोई वंडाईआ। नित्त नवित्त जन भगतां अन् तर आत्म परमात्म हो मसरूफ़, मुसलसल आपणी कार कमाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमाण संदेश करे ना कोई मौकूफ़, फ़िकरयां विच्च ना कोई उडाईआ। मध्घर कहे उस ने सृष्टी दी दृष्टी कीती बेवकूफ़, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। जिसदा गुर अवतार पैगग्बर शब्दी धार देण सबूत, वाक भविख्तां विच्च दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ।
मध्घर कहे मैं वेख्या लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म गावे ना कोई सलोक, अक्खरां वाली सिफ्ती जगत पढ़ाईआ। निर्मल निरवैर नूर तक्के ना कोई जोत, सच सच ना कोई समाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कढ्ढे कोई ना खोट, शास्त्र सिमरत वेद पुरान अंज़ील कुरान कर कर थक्के पढ़ाईआ। हरि का भाणा सके ना कोई रोक, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। जुग चौकड़ी नाम संदेशे दे के गए कोटन कोट, कोटी कोट ढोले गाईआ। कोई मिटा ना सक्कया हरख़ सोग, चिन् ता ग़म ना कोई चुकाईआ। सति धर्म दा मिल्या ना किसे जोग, जुगीशर जुगत ना कोई धराईआ। हउमे हंगता माया ममता ना मिटिआ रोग, मन का मणका ना कोई भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क वखाईआ।
मध्घर कहे मैं वेख्या आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल, निरगुण सरगुण रंग वखाईआ । बिन भगतां साचा होया किसे ना मेल, मिलणी जगदीश ना कोई कराईआ। बिन तेल बाती सति प्रकाश ना होया रंग नवेल, गृह मन्दर अंदर ना कोई रुशनाईआ। इक्को रंग ना वेख्या गुरू चेल, चेला गुर रंग ना कोई वटाईआ। अन्त अख़ीरी सृष्टी होई फेल, मज़मून हक़ ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हत्थ वखाईआ।
मध्घर कहे मैं वेख्या लेखा जगत जहां, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर दे के गए बिआं, बिआना आपणा नाम धराईआ। धुर दा ढोला रागाँ नादां विच्च
गए सुणा, अनबोलत अक्खरां विच्च वडयाईआ। शब्द इशारयां विच्च कर के गए हां, हउमे ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा उहला रिहा चुकाईआ।
मध्घर कहे मैं वेंहदा रिहा पड़दिआं अंदर लुक, नित्त नित्त आपणा वेस वटाईआ। साल बसाले पैंडे गए मुक्क, जुग चौकड़ी गई विहाईआ। सतिजुग सति सतिवादी पिआ उठ, सच दवारे लई अंगढ़ाईआ। पुरख अकाल धुर दा मालक गया तुट्ठ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हुक्म संदेशा दे के सच सुच्च, सति दिता दृढ़ाईआ। जा के वेख भगत सुहेले अगम्मी सुत्त, जिन्हां दा पुरख अकाल इक्को पिता इक्को माईआ। बाहरों पंजां तत्तां वाले ख़ाकी बुत्त, अंदर वस्सया बेपरवाहीआ। जगत विवहार वल्लों कोल नहीं कुछ, भगत भण्डार वल्लों भण्डारा बेपरवाहीआ । गोबिन्द कोलों जा के पुच्छ, जो संदेशा सच जणाईआ। जेहड़े उस तों गए घुस, चार जुग ना कोई मिलाईआ। जिस दा भाणा कदे ना सके रुक, दो जहान ना कोई मिटाईआ। उस दी सभ तों वक्खरी निराली शब्द अगम्मी तुक, जो तुख्म ताअसीर दए बदलाईआ। जो एथे उथे दो जहानां देवे ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। जिस दा नूर नुराना अगम्मी जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगग्बर कोई कर ना सक्कया सोच, अनभव भेव ना कोई खुल्हाईआ। उस दी भगतां अंदर मौज, मौजूदा हो के मजलस रिहा वखाईआ। जो मालक हो के करे धुर संजोग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा मुका के चौदां लोक, चरन कँवल दए सरनाईआ। मध्घर कहे मैनूं तक्क के आ गई होश, आपणा आप लिआ बदलाईआ। जो नव नौं चार बैठा रिहा ख़ामोश, अक्खरां वाली ना करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ।
मध्घर कहे मैं तक्कया निर्मल धार, निरवैर निराकार निरँकार नज़री आईआ। जिस दा सभ तों वखरा विहार, विवहारी नूर ख़ुदाईआ। जिस ने सूलीआं उत्ते दित्ते चाढ़्ह, सूफ़ीआं सुरत भुलाईआ। सो भगतां दए दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे गुफ्तार, निरअक्खर नाल समझाईआ। मंज़ल चढ़्ह के सच मीनार, सन्मुख हो के दरस दिखाईआ । जिस दा कागज़ कलम शाही पाए ना पारावार, अन् त अन्त ना कोई जणाईआ। सो प्रीतम जन भगतां वसे ठांडे दरबार, दर दवारा इक्क सुहाईआ। घर ताकी खोल्ह किवाड़, पड़दा दए चुकाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, आप आपणे रंग रंगाईआ। माया ममता मोह मिटा निशान, शरअ दे बंधन दए कटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दे के इक्को सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। साचे मन्दर मिला के श्री भगवान, भगवन आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता दया कमाईआ।
मध्घर कहे मैं आ गिआ जग, जग जीवन दाते दित्ती वडयाईआ। मक्के काअबे वेखे हज्ज, धुर दा हज़रत ना कोई मनाईआ। फिर फिर वेखे तीर्थ तट्ट, अठ्ठ सट्ठ रहे
कुरलाईआ। नेत्र रोवण मन्दर मट्ठ, गुरूदवार देण दुहाईआ। मिले मेल ना पुरख समरथ, सच नूर ना कोई रुशनाईआ। निझ नेत्र खोल्हे कोई ना अक्ख, पड़दा दूई ना कोई चुकाईआ । अनहद नाद ना वज्जे सट्ट, तूंही तूंही ना राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा दिता उठाईआ।
मध्घर कहे मेरा लथ्था पड़दा, निरगुण हो के दिआं जणाईआ । प्रभू ने खेल वखाया घर घर दा, लक्ख चुरासी अंदर फराईआ। बिन भगतां साची मंज़ल वेख्या कोई ना चढ़्हदा, नर हरि दरस कोई ना पाईआ। साध सन्त वेख्या सड़दा, त्रैगुण अगनी रही तपाईआ । बिन गुरमुखां भाणा कोई ना जरदा, ज़रा ज़रा भेट ना कोई कराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी खेल आपणा वक्खरा करदा, कदर भगतां रिहा पाईआ। चारों कुण्ट फिरे लभ्भदा, निरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। मैं नज़ारा वेख्या झब्ब दा, पहली मध्घर रिहा दृढ़ाईआ। भगत भगवान इक्को सेजा साची सजदा, जिथ्थे सय्यदे दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत नेत्रां लभ्भयां किसे ना लभ्भदा, खोजां विच्च सर्ब लोकाईआ। जो सति दवारे अन्तर बहि के फबदा, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। उसदा खेल अगम्मी नूरी पुरख समरथ दा, समरथ्थया आपणे हत्थ रखाईआ। जो जुग जुग लेखा जाणे जगत रथ दा, रथवाही हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ।
मध्घर कहे मैं वेख्या हज़ूर, हाजर हो के ध्यान लगाईआ। जो जन भगतां दा बण मज़दूर, दिवस रैण सेव कमाईआ। प्रेम प्रीती अंदर हो मज़बूर, मज़बूरी भगतां रिहा कटाईआ। जुग जन्म दे बख्श के आप कसूर, कसर आपणी झोली पाईआ। माया ममता तोड़ के गढ़्ह ग़रूर, गुरबत रिहा मिटाईआ। आपणे प्रेम दा दे के नूर, सच नूर रिहा चमकाईआ। जुग चौकड़ी दा बदल के आप दस्तूर, दस्त बदस्त रिहा मिलाईआ। जगत कामना मेट के वांग काफ़ूर, कुफ़ला दा लेखा दिता मुकाईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूर, रस इक्को इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।
मध्घर कहे मैं वेख्या मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जो भगतां अंदर खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जिस दी सिफ्त करे अठारां धिआए गीता, शब्द शब्दां नाल सलाहीआ। जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर मन्नण नीकन नीका, निरवैर नज़र ना आईआ। सो भगत उधारन दा जग नवां बदल तरीका, तरां तरां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कार कमाईआ।
मध्घर कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। किस बिध होया प्रभू मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। भगत सुहेले मेले आण, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। बिन पढ़िआं दे के ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दिता मिटाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कर पहचान, बहुतिआं विच्चों थोड़े आपणी गोद उठाईआ। इक्को दे के सच निशान, निशाने कूड़े दिते भुलाईआ ।
तूं मेरा मैं तेरा दोहां नूं करना पए परवान, परवाना अवर ना कोई वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जन भगतां दा बणया आप महिमान, भगत दवारे फेरा पाईआ। गुरमुखां दी आत्म सेजा करे अराम, दूजे सुख दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रीती अंदर बण बण गुलाम, सेवक हो के सेव कमाईआ। भगतां दा आपणी झोली पाया अहिसान, असल आपणा रंग वखाईआ। बिन पूजा पाठ तों कर कल्याण, कलमयां तों बाहर दिता कढ्ढाईआ । जोधे सूर बणा बलवान, कलिजुग कूड़ा चरनां हेठ दिता दबाईआ। लक्ख चुरासी चुका के काण, आवण जावण पैंडा दिता मुकाईआ। सच दवारे मेले आण, दर दरबारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ।
मध्घर कहे मैं बोलणा सच जैकारा, सच दिआं जणाईआ। जिहड़ा जुग चौकड़ी देंदा आया लारा, इशारयां नाल इशारे आया समझाईआ। जिस दा लेखा अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर ना कोई समझाईआ। जिस दा भाणा मन्न गुरू अवतारा, पैगग्बर गए सीस झुकाईआ। सो करन आया विहारा, विवहारी वेस वटाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगत सुहाए इक्क दुआरा, मन्दर इक्को इक्क वखाईआ। जिथ्थे दिवस रैण दीआ दीपक इक्को उजिआरा, तेल बाती ना कोई वखाईआ। नाद शब्द धुन सची धुनकारा, अनुरागी राग अलाईआ। जिस दा खेल सभ तों वक्खरा नयारा, नर निरँकारा हो के आप कराईआ। सो सुहावणहारा जमन किनारा, जामन हो के वेख वखाईआ। द्वारका निवासी तेरा उधारा, दोहरी वार दित्ती वडयाईआ। साचिआं भगतां दे सहारा, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। जिन्हां दा लेखा इक्क तों दो दो तों चारा, चौकड़ दए गवाहीआ। जिन्हां ने सीस चुकणा इट्टां गारा, गहर गम्भीर विच्च समाईआ। अगले जन्म दा लेखा रिहा ना कोई संसारा, संसारीआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। हरि संगत तेरा रूप अपारा, अपरंपर वेख वखाईआ । निक्के वड्डे दा इक्को जिहा विहारा, विवहारी आपणी कार कमाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढी सेवा लक्ख करोड़ी ना गिणती विच्च हज़ारां, कीमतां वाला कीमत सके ना कोई जणाईआ। जिथ्थे झुकणा जगत सरकारा, सिर सके ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी सभ नूं दए वखाईआ।
मध्घर कहे मैं दोए जोड़ करां नमस्ते, निमस्कार डण्डावत विच्च बदलाईआ। जन भगतो तुसीं सेवा कीती हस्सदे हस्सदे, हस्ती आपणी लई बदलाईआ। तुहाढ्ढे घराणे रहणे वसदे, अन्तम उजड़े सर्ब लोकाईआ। शाह सुल्तान वेखणे नस्सदे, राजे राणे पिट्ठ भवाईआ । इशारयां नाल इक्क दूजे नूं सारे दस्सदे, उंगलां उप्पर उठाईआ। बिना श्री भगवान कोई ना बचदे, बच्चिआं वाले सर्ब कुरलाईआ। एह खेल उस अगम्मी इशारे अक्ख दे, जिस दी पलक ना कोई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वडयाईआ।
मध्घर कहे मैनूं आई हासी, हस्स हस्स दिआं सुणाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी कट्टी
गई जम फ़ासी, जमां दा भय ना कोई वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण नूर मिल्या इक्को साथी, धुर दा संगी नज़री आईआ। लहणा रिहा कोई ना बाकी, जो ख़ुशीआं नाल सेव कमाईआ। जिस दवारे उत्ते आ के कोट तरने पापी, उस दी नींह भगतां कोलों रखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करके आसी, तृष्ना दिती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।
जन भगतो तुहाढ्ढी सेवा दिवस रात, रैण दए गवाहीआ। चौवी घंटे कर इतफक, ढोला इक्को रहे सुणाईआ। सट्ठ घड़ीआं बोल के वाक, वाकिआ आपणा रिहा दृढ़ाईआ। अठ्ठ पहर हो के दास, नेत्र नैण निवाईआ। अक्ख खोल्ह पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रहे सुणाईआ। वाहवा तेरी प्रीती पुरख अबिनाश, बिन भगतां हत्थ किसे ना आईआ। जेहड़े उठ वेले प्रभात, तेरी सेवा सच कमाईआ। पता नहीं किथों सिक्खी इन्हां ने जाच, कवण गिआ दृढ़ाईआ। अंदरों बाहरों हो गिआ पाक, पुनीत हो के ख़ुशी वरताईआ। प्रेम प्यार दा वज्जदा रहे रबाब, तूही तूही राग अलाईआ। कबीर फरीद करदे रहे हिसाब, बत्ती दिन बत्ती दन्दां वाला लेखा नाल जणाईआ। अन्त उह वी दे के जुआब, सत्त मध्घर रहे जणाईआ। पता नहीं प्रभू तूं किवें इन्हां दे अंदर वसिउँ आप, जो आपा गए मिटाईआ । साचे प्रेम प्यार दा कर इतफक, वड्डे छोटे बाले नढ्ढे, मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दिती वडयाईआ।
श्री भगवान कहे सुण मध्घर बाले नढ्ढे, , तैनूं दिआं जणाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छों मैं आपणी जोती धारों कढ्ढे, मैं आपणे तत्तां नाल करी कुड़माईआ। जिन्हां नाल सच दवारे मिल के करां लड्डे, लाड उन्हां रिहा लडाईआ। जिन्हां दे अंदर धर्म निशाने गड्डे, सच सच दित्ता समझाईआ। जगत तृष्ना बुझा के अग्गे, आज्ञा आपणी विच्च रखाईआ । प्रेम प्रीती विच्च दे के मजे, कूड़ा मजा दित्ता मिटाईआ। उह नेत्र दर्शन कर कर रज्जे, अंदर भुक्ख रही ना राईआ। आपे फिरन भज्जे, अंदर बाहर वाहो दाहीआ। जिन्हां दे प्रीतम ने उन्हां नाल नहीं करने दगे, कूड़ा यराना ना कोई रखाईआ। एथे उथे आपणी गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। सच दवारे जा के रक्खे, जिथ्थे वेखण वाला माई बाप भाई भैण नज़र कोई ना आईआ। सच प्रीती अंदर नस्से, शब्दी राग सुणाईआ। चरन कँवल कर के इक्ट्ठे, इक्को ढोला दए सुणाईआ। जन भगतो तुसीं आए मेरे प्रेम दे वट्टे, बदला लैणा चुकाईआ। भावें तुहाढ्ढे बाहरों चीथड़ फटे, अग्गे फटिआं दा खैहड़ा दित्ता छुडाईआ। जे धन्ने नूं मिल्या विच्चों वट्टे, पत्थरां सोभा पाईआ। तुहानूं प्राप्त उस विच्चों मिट्टी घट्टे, जिस दा घाटा आपणे विच्च रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ।
मध्घर कहे सुणो सुनेहड़ा गुरमुख सज्जण, सच दिआं सुणाईआ। हरि भगवान तुहानूं आया लभ्भण, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जुग जन्म दिआं विछड़यां आया सद्दण, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। सच दुआरे आया रक्खण, जिथ्थे रक्खया करे चाईं चाईंआ । तुहाढ्ढे
अंदर वड़ के आया वस्सण, वास्ताा अन्तर अन्तर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल समझाईआ।
मध्घर कहे एह खेल अनोखा, आकलां बेअकल कराईआ। सिध्धा सृष्टी नाल धोखा, गुरमुखां मिले वडयाईआ। जेहड़ा सच दुआरे पहुंचा, पंजां तों लए बचाईआ। अन्तम लैणा पए ना हउका, जमां तों लिआ छुडाईआ। सच प्रेम दी ला के चोटा, चोटी ते लए चढ़्हाईआ । दर दवारे रहण ना देवे कोई खोटा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार शरन शरनाईआ।
मध्घर कहे मैं शरन वेखे लग्गदे, जो लग मातर गए भुलाईआ। सच दवारे वेखे वधदे, भज्जण चाईं चाईंआ। नाते तोड़ के कूड़े जग दे, जग जीवन दाता वेख ख़ुशी मनाईआ। निझ नेत्र दर्शन कर कर रज्जदे, रजो तमो सतो दा लेखा गए मुकाईआ । भांबड़ बुझ गए कूड़ी अग्ग दे, माया ममता दिती जलाईआ। जो भगत सच दवारे वस्सदे, वस्सल इक्को यार शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ।
मध्घर कहे मैं दस्सां अख़ीर, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जिस दी नज़र ना आए कोई तस्वीर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी बेनज़ीर, नज़र अंदरों दए बदलाईआ। तुहाढ्ढा लहणा देणा वेख कबीर, जुलाहा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म दा लेखा रिहा चुकाईआ।
कबीर कहे मैं भुल्ल गया करदा गिणती, अंक अंक बदलाईआ। मैं खेल वेखी सारे दिन दी, भगत दवारे बहि के अक्ख खुल्हाईआ। सच प्यारी संगत प्रेम प्यार वेखी मिणदी, नाम पैमाने हत्थ उठाईआ। मैं सिफ्त दस्सां किस किस दी, किस्मत सारे गए बदलाईआ। स्त्री पुरख इक्को रूप दिसदी, अंदर अक्ख ना कोई भुआईआ। मैं सिफ्त करां जिस दी, उह मैनूं अग्गों सुणाईआ। सानूं लोड़ नहीं वड्डिआई वाली हिरस दी, हरस हवस गए मिटाईआ। सानूं लोड़ ओसे दे दृश दी, जिस दृष्टी दित्ती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ।
कबीर कहे मैनूं भुल्ल गया तणना बुणना, पहली कहाणी दिआं बदलाईआ। मैं चौहन्दा इक्को ढोला सुणना, जो गुरमुख रहे गाईआ। जिथ्थे फेर किसे नहीं बोलणा, सोहँ रूप समाईआ । उस दा तोल किसे की तोलणा, जो आपणा आप गए मिटाईआ। उथे घोल किसे घुलणा, जो घोली घोल घुमा के आपणा आप भेटा गए कराईआ। उथे दवारा किसे की खोल्हणा, जिथ्थे धुर दरबारी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार ख़ुशी मनाईआ।
कबीर कहे मेरा बदल गया शरीर, नाता तन नज़र ना आईआ। मैं चढ़्ह के चोटी अखीर, भगतां वेख वखाईआ। मैनूं नज़री आई इक्क तस्वीर, जिस नूं तसव्वर ना कोई कराईआ। उथे मैं कोई ना तक्कया गरीब अमीर, गुरमुख इक्को रंग सोभा पाईआ। ना कोई तक्की दौलत धन जगीर, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई गुर अवतार तक्कया पैगग्बर पीर, पारब्रह्म पतिपरमेशवर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को करवट आपणी रिहा बदलाईआ।
कबीर कहे मैं वेख्या बदलदा करवट, करामात ना कोई जणाईआ। जिस दे पिच्छे सृष्टी रही भरमत, भरमां विच्च लोकाईआ। उह कूड़ कुड़िआरी जगत जहान वखा के इसमत, आज़म रिहा हलाईआ। जन भगतां दी बदल के अंदरों किस्मत, जिस्म जमीर दित्ती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे नाल रखाईआ ।
मध्घर कहे मैं वेख दवार दिल्ली, दिलां नूं खोज खुजाईआ। अर्श कुर्शां दी जड़्ह हिल्ली, हलूणा दित्ता लगाईआ। मेरी ख़ुशी विच्च आण के हासी निकली खिल्ली, वेखी खली ख़लक ख़ुदाईआ । सारे दरबार विच्च तक्क इक्क सौ गिआरां इट्ट लग्गी पिली, इक्क इक्क दी गिणती सच दित्ती जणाईआ। सभ दी कमर कमरकसिआं वाली होणी ढिल्ली, कमान अफसरां देणी सुटाईआ। बिल्लिआं दे मगर मौत वैरागण लौणी बिल्ली, लैहन्दी दिशा ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दी ला के सिल्ली, सिलसिला अगला दए बदलाईआ।
❋