१५ मध्घर शहनशाही सम्मत १ हरि भगत दवार धीरपुर दिल्ली-९
पंदरां मध्घर कहे मेरी नमस्ते पुरख अबिनाश, श्री भगवान तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा वसें भगतां पास, पारब्रह्म पतिपरमेशवर आपणी दया कमाईआ । जुग जन्म विछड़यां पूरी करें आस, नित्त नवित्त वेखें थाउँ थाईंआ। निरगुण निरवैर हो के देवें साथ, धुर दा संग बणाईआ। प्रेमीआं प्यारा देवे शाबास, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । जन भगतां कारज करें ख़ास, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। मानस जन्म कर के रास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। चरन दवारे दे निवास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहणा झोली पाईआ।
पंदरां मध्घर कहे वाह मेरे भगवन्त, तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म साचे कन्त, शाह पातशाह सचे शहनशाहीआ। मेल मिला के भगत सुहेले धुर दे सन्त, सच सति
आपणा आप दृढ़ाईआ। नाम निधाना दे के मंत, सच मंतर नाम दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेट गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नाता तोड़ बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दवारा बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक्क सुहाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं होया ख़ुशहाल, गीत अगम्मी ढोला गाईआ। खेल वेख्या दीन दयाल, श्री भगवान रिहा दृढ़ाईआ। हस्सदे वेखे श्री भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर सच तराना इक्को गाण, तूही तूही इक्को राग अलाईआ । भविख्तां वाला वेखणा बिआन, बिना कागज़ किताब फोल फुलाईआ। संदेशा सुण अगम्मी फ़रमाण, निउँ निउँ अक्ख उठाईआ। वक्त सुहंञजणा होया विच्च जहान, सोहणी वज्जी वधाईआ । भगत भगवान मेला मिल्या आण, अंदर बाहर ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेला रिहा ना कोई निधान, निझ नेत्र करे रुशनाईआ। साचे नाम दा दे के ज्ञान, राम इक्को दित्ता वखाईआ । धुर दा मालक दस्स के काहन, बंसरी इक्को धुन सुणाईआ। पैगग्बरां वाला दे पैग़ाम, बिन अक्खरां करी पढ़ाईआ । सच दवारा वखा के धाम, धर्म दवार वज्जी वधाईआ। मसत ख़ुमारी पया के जाम, जामन हो के होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं देवां सच फ़रमाण, फुरने विच्चों फुरना इक्क जणाईआ। जन भगतां सेवा सच महान, महिंमा कथ कथ दृढ़ाईआ। प्रेम प्यार दा सच्चा ध्यान, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। ढोला गा के विष्नूं भगवान, सोहँ सो विच्च समाईआ। जगत कूड़ा छड्ड अराम, आत्म सुख वज्जे वधाईआ। मन वासना ना होए गुलाम, जगत जंज़ीर ना कोई बंधाईआ । जलवा तक्क के इक्क अमाम, नूर जहूर इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं वेखे भगत सुहेले मीत मुरार, सज्जण धुर दे नज़री आईआ । जिन्हां दा सभ तों वक्खरा विवहार, विवहारी हो के सेव कमाईआ। खेल तक्क इक्क तों दो दो तों चार, चार कुण्ट गए भुलाईआ। दर्शन कर के दीद दीदार, दर्द आपणा गए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं वेखी अजब कहाणी, लेखा लिख्त ना कोई समझाईआ। जन भगतां अंदर सुणी अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। प्रेम प्यार दा चुक्क के पाणी, भज्जण वाहो दाहीआ। अचरज खेल वेख गुर अवतार पैगग्बर होए हैरानी, हैरत सभ दे अंदर आईआ। नव जोबन नव जुग नव रंग दी वेख जुआनी, जोबनमते ख़ुशी मनाईआ । अंदर तक्क के नूर नुरानी लहर रुहानी, ज़िमी असमान सीस झुकाईआ। नज़ारा तक्क के पद निरबानी, झगड़ा छड्ड के चारे बाणी, चारे खाणी डेरा ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं वेख के भगत दुआर, द्वारका वासी दिआं वधाईआ। उठ वेख कृष्न मुरार, मुरारी मोहर रिहा लगाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी कार, करनी करता इक्क अखवाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लए उभार, नित्त नवित्त जोड़ जुड़ाईआ। अंदर बाहर पावे सार, गुप्त जाहर सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मेरा अन्त अखीरी शब्दी बोल, संदेसा दिआं जणाईआ। जन भगतो प्रभू वसे सदा तुहाढ्ढे कोल, परमात्म आत्म अन्तम मिल के ख़ुशी मनाईआ। जगत वड्डिआई उप्पर धौल, सचखण्ड दवारे साचा रंग वखाईआ। पूरब जन्म दा पूरा कर के कौल, कर्मां दा लहणा दित्ता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।
पंदरां मध्घर कहे मैं कहां सच अख़ीर, आख़र दिआं जणाईआ। प्रभू दे हत्थ भगतां दी तकदीर, जदों चाहे देवे बदलाईआ। अंदर रक्ख आपणी तस्वीर, तसबीआं मणकिआं तों दए छुडाईआ। सच दवारा वखा के इक्क अमृत जाम पिआए सीर, सुरत शब्द जोड़ जुड़ाईआ। जिस गृह वसे भगत कबीर, काअबा ओदूं अगला दए वखाईआ। जिथ्थे खेल बेनज़ीर, नज़र निशान ना कोई तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को दए वडयाईआ।
पंदरां मध्घर कहे जगत भगत सज्जण साची कार, पारब्रह्म आप कमाईआ । सच आप करे सति सतिवाद विवहार, वेला वक्त दए गवाहीआ। लेखा जाण दिल्ली दरबार, दवार भगतां इक्क सुहाईआ। सेवकां सेवा वेख अपार, आप आपणा रंग चढ़्हाईआ। मंज़ल रहण ना देवे कोई दुष्वार, मार्ग इक्को दए वखाईआ। शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन दस्से सच प्यार, जात पात दीन मज़्हब वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग भगतां भगत दवारे विच्च रखाईआ।
❋
५ चेत शहनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर किंगजवे कैंप धीरपुर दिल्ली-९
सम्मत शहनशाही दो कहे मेरा पंचम चेत, नव नौं चार दए वडयाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा खोल्हे भेत, भेव अगला दए जणाईआ। जन भगतो सभ तों पहलों साख्यात तक्को नेत नेत, नित्त नवित्त दा मालक बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म करे हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मालक इक्क अखवाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड अगम्मे देस, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर
करदे गए आदेस, सीस सजद्यां विच्च झुकाईआ। जिस दा भविख्त बिन लिखत शब्दी धार दस्स के गिआ दस्मेश, गोबिन्द खोजी खोज खुजाईआ । सो साहिब स्वामी अन्तरजामी खेल करनहारा हमेश, हमसाजण हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ ।
पंज चेत कहे सम्मत शहनशाही दूजा, दुतीआ भाउ रहे ना राईआ। जन भगतां भेव खुल्हे अंदरों गूझा, रमज़ इशारा आप लगाईआ। गुरमुख रहे कोई ना सुत्ता, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। गोद उठाए धुर दा पिता, पतिपरमेशवर गोद उठाईआ। साचा मार्ग दस्से सुच्चा, संजम इक्को इक्क समझाईआ। लेखा रहे कोई ना लुका, सनमुख हो के दए दृढ़ाईआ । कलिजुग वेला अन्तम ढुका, पैंडा आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे भाणे विच्च कदे ना रुका, ना कोई हुक्म मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
सम्मत शहनशाही दूजा कहे पंचम चेत दा वेखो दिन, रुत्त बदल के गया आईआ। गुर अवतार पैगग्बर लउ गिण, चार जुग दे बैठे सीस निवाईआ। जिन्हां दा खेल वेख्या भिन्न भिन्न, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। तत्तां वाला छड्ड के चिन, चिन्ता जगत वाली चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ।
पंज चेत कहे प्रभ दा शहनशाही सम्मत आ गिआ दो, दोहरी धार रिहा बणाईआ। निरगुण सरगुण आपे हो, होका दे के रिहा सुणाईआ। भगत सुहेले अंदर कर के लो, लोचण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जगत नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल बणाईआ। कूड़ी क्रिया सके ना छोह, धुर दा मेला रिहा जुड़ाईआ। नाम निधाना लै के ढोआ ढो, सच दुआरे गया आईआ। जिस दा मतलब समझे ना को, सो साहिब दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
शहनशाही सम्मत कहे पंच चेत दा आ गिआ दिन सुभागा, दो जहान वज्जी वधाईआ। शब्द अगम्मी मारे आवाज़ा, सुत्यां रिहा उठाईआ। शाह पातशाह शहनशाह तक्को राजन राजा, भूपत भूप नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा निरगुण काजा, सरगुण हुक्में अंदर फिराईआ। सो दो जहान निरवैर हो चलाए जहाज़ा, दूजा रूप ना कोई बदलाईआ । कलिजुग अन्त श्री भगवन्त वेखण आया जगत तमाशा, शाह सुलतान आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी दीन दुनी करदा रिहा हासा, हस्ती वेखो बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंचम चेत कहे सम्मत शहनशाही दो दा की करां बिआन, मेरी चले ना कोई चतुराईआ । गुर अवतार पैगग्बर होए सवाधान, आपणी आप लैण अंगढ़ाईआ। नेत्र लोचण नैण उठाण,
बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। चलो वेखीए तक्कीए शाह पातशाह श्री भगवान, जो आदि जुगादी पिता माईआ। जो जुग चौकड़ी लहणा देणा चुकावे आण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जिस दा कौल इकरार नाल कृष्ना काहन, कायनात समझ सके ना राईआ। सो भगवन्ता प्रगट होया मेहरवान, महिबूब आपणा वेस वटाईआ। निगाह मार ज़िमीं असमान, लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ।
शहनशाही सम्मत कहे पंज चेत सभ तों वड्डा मात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी मंगदे गए दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। लेखा जाणे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक भेव खुल्हाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। सच दवारे देवणहार शाबाश, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जो भविख्तां विच्च गिआ आख, अन्तम उहो पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाहीआ।
पंच चेत कहे सम्मत शहनशाही दो गिआ आ, आगमन विच्च सारे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दया कमा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सच दुआरा इक्क सुहा, सोभावन्त वेख वखाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना, सो पढ़दा रिहा उठाईआ। जिस दा लभ्भे ना कोई निशान, सो निशाने रिहा गडाईआ। जिस दा समझे ना कोई ईमान, सो अमल आपणा नाम गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंज चेत कहे मैं करां ख़बरदार, शब्द अगम्मी ढोला गाईआ । जन भगतो आपणा वेखे सच्चा घर बार, जो घराने रिहा बणाईआ । जिस दा राह तक्कदे गए जुग चार, चौकड़ अक्ख खुल्हाईआ। भिच्छया मंगदे गए गुर अवतार, पैगग्बर झोलीआं डाहीआ। सो देवणहार दातार, आपणी दया कमाईआ। जिस दा लेखा सिफ्त तों बाहर, सिफ्त करे ना कलम शाहीआ। रसना सके ना कोई उच्चार, कथनी कथ ना कोई वडयाईआ। सो भगतो तुहाढ्ढा बणा सच्चा दरबार, दिलां दा यार नज़री आईआ। जिस नूं कितों ना लम्भया प्यार, तिस मेहर मुहब्बत झोली पाईआ। जिस दा निशाना रहे सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
पंज चेत कहे दिल्ली दरबार दा वेखो तख्त, तख्ता दीन दुनी उलटाईआ। शब्द अगम्मी इक्को सख्त, सख्ती नाल भुगताईआ। दूजा रहण नहीं देणा वक्त, वेला दए गवाहीआ । होए खुआरी जगत, जागरत जोत हुक्म जणाईआ। सांतक सति रहे जन भगत, भगवन दया कमाईआ। गुर अवतारां पूरी कर के लिख्त, लक्खां तों ख़ाक दए बणाईआ। गुरमुखां खोल्ह के अंदरों दृष्ट, दृष्टी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वडयाईआ।
दिल्ली दरबार दा तक्को सिँघासण, सिँघ आसण नज़री आईआ। जिस नूं कैंहदे पुरख अबिनाशन, उह पुरखां तों परे बैठा डेरा लाईआ। खेले खेल खेल तमाशन, हुक्मी हुक्म आप समझाईआ। जन भगतां दस्से अगम्मी गाथन, निरगुण निरवैर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
दिल्ली सिँघासण कहे मैं सोहिआ भगत दवार, भाग बणया बेपरवाहीआ। पहला हुक्म दिउ संसार, सच संदेशा इक्क अलाईआ। सन्त जगत करो ख़बरदार, बेअन्त हत्थ वडयाईआ। लेखा लिख के भेजो वारो वार, आया धुर दा इक्को माहीआ। जगत सुहेले हो जाओ ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
पंज चेत कहे अज्ज दा लिख दिउ लेख अव्वला, आलम समझ कोई ना पाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, कलिजुग काया रिहा बदलाईआ। साध सन्त जगत वासना जो रल के मारन हल्ला, किसे दी चलण ना देवे चतुराईआ। शाह सुल्तान फड़ाए मूल ना पल्ला, भरमे विच्च भरम लोकाईआ। सहज सुभाउ शहनशाही सम्मत दो आ गया दुआरे सच महल्ला, पढ़दा उहला रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ।
पंज चेत कहे मेरा संदशा दे दिउ राष्ट्रपत, नौं चेत नूं घर घर होए शनवाईआ। पुरख अकाल परत के आ गिआ वत, जो बेवतनां तों वतन कराईआ। शब्द अगम्मी लावे सट्ट, सिट्टेबाज़ी वेखे जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां जिध्धर चाहो लउ नट्ठ, बिना पुरख अकाल ना कोई सरनाईआ। हुक्मे अंदर सभ नूं लौणा फट्ट, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । मिसल मशहूर मच्छी मुड़दी पत्थर चट्ट, सो वेला गिआ आईआ। दिल्ली दरबार आण के खोल्ह दिता सच्चा हट्ट, सच वणजारा बणया बेपरवाहीआ। दूसर वस्त किसे रहण नहीं देणी हत्थ, साधां सन्तां दिउ सुणाईआ। राज राजान शाह सुलतान प्रधान सारे करने वस, प्रैजीडैंट अडैंटी कारडां उत्ते जगत फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ।
पंच चेत कहे ख़बर दे दिउ प्रधान मंतरी, जगत मंतर कम्म किसे ना आईआ। समझ सके ना कोई पंडतां वाली पत्री, नैण नज़र आवे ना बेपरवाहीआ। धुर दा हुक्म ना कदी लिखया गिआ निरअक्खरी, फ़रमाणे विच्च जणाईआ। जो तोलणहारा दो जहान बिनां तक्कड़ी, कंडा इक्को इक्क उठाईआ। झगढ़ा पैंदा शूद्र वैश ब्राह्मण शतरी, शत्रु सारे देणे बणाईआ । सिआसत रहि जाए हकड़ी बकड़ी, हुक्म चले शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ।
धुर संदेशा दे दिउ मनिस्टर होम, धुर दा हुक्म हुक्म मनाईआ। पुरख अकाल
ने वस कर लिआ आपणे ओम, विष्न ब्रह्मा शिव दी चले ना कोई चतुराईआ। दूजा रहण नहीं देणा दोम, द्वैत भावना बाहर कढ्ढाईआ। तीजा होर ना कोई सोम, स्वम्बर इक्को देणा रचाईआ। शब्दी तेज नाल करने मोम, वज़ूद सारे जाण बदलाईआ। पुरख अकाल दी इक्को दस्सणी आत्म कौम, झगढ़े मज़्हबां वाले मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुख दी नींदे किसे ना देवे सौण, सोहणा हुक्म वरताईआ।
पंज चेत कहे मेरा हुक्म धुर फ़रमाणा, फुरतीआं विच्च सुणाईआ। साधो सन्तो प्रभ दे साहमणे आ के दस्सो गा के गाणा, जो बिन रसना जेहवा राग अलाईआ। तिन्न चेत तों लै के पुरख अबिनाशी बदल लिआ आपणा टिकाणा, भूमिका समझ किसे ना आईआ। तख़त निवासी बण के धुर दा राणा, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। भरम विच्च रहे ना कोई अंञाणा, बोध नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कार कमाईआ।
पंज चेत कहे मैं आया दिल्ली दरबार, दुआरा इक्को देणा सुहाईआ। सभ नूं वेखणा चढ़्ह के मंज़ल मनार, पढ़दा पढ़दिआं विच्चों उठाईआ। मन वासना दा रहण नहीं देणा जैकार, जैकार जगत ना कोई वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
पंज चेत कहे मैं दस्सणहारा सति सच, सहज नाल जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां अंदर गया रच, रचना आपणी अवर वखाईआ। चरन कँवल दे के ब्रह्म मत, बिन विद्या करे पढ़ाईआ। बिन अक्खां खोल्ह के अक्ख, नेत्र नेत्र विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ ।
सुणो हुक्म पुरख अकाल, अकल कलधारी रिहा जणाईआ। अख़ीरी संदेशा बाग़ दयाल, बाग़वान धुर दा रिहा जणाईआ। शब्द अंदर जागणा सन्त किरपाल, सिँघ रिहा उठाईआ । मुनी सुशील मार ध्यान, ज्ञान देवे बेपरवाहीआ। निरँकार निरँकार निरँकार कोलों पुच्छे सच भूमिका अस्थान, बिन छप्पर छन्न देणा दृढ़ाईआ। महीना अस्सू भज्जया औंदा विच्च जहान, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर खेल करना श्री भगवान, दर दर जा के पुच्छे थाउँ थाईंआ । किसे नूं लुकण ना देवे हुक्म फ़रमान, फुरनिआं विच्चों फड़ के बाहर कढ्ढाईआ। विद्या वाली चलण ना देवे कलाम, अगम्मता विच्चों अगम्मता लए प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुरूआं विच्चों सतिगुर दा झुलदा इक्क निशान, निशानिआं दे निशाने गए गवाईआ। सो चढ़्ह गिआ ज़िमी तों उत्ते असमान, असमानां दे उत्ते मेहरवान दए वखाईआ। सभ नूं मन्नणी पए एसदी आण, जो आपणा रंग रिहा वखाईआ। सचिआई दा सभ नूं होणा पए गुलाम, बुरयाई दी लोड़ ना कोई रखाईआ। नौं सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पुरख अकाल हुंदा रिहा बदनाम, कलिजुग अन्तम तेरा नूर करां रुशनाईआ। प्रगट हो के जोधा सूरबीर बलवान, बलीआं दे बल देवे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर हुक्म दए प्रगटाईआ।
निशाना कहे मैं चढ़्ह गया ओस दरबार, जिस दवार दा भेव कोई ना पाईआ। जिस नूं डण्डौत बंधना करदे गुर अवतार, पैगग्बर सीस झुकाईआ। अन्त बदल के आ गई ओस दी वार, जिस दी वारता गा गा सारे झट्ट गए लंघाईआ। लेखा लिख लिख गए विच्च संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। ओस ने महीने अस्सू विच्च सारयां दे कढ्ढ देणे इशतहार, होए फरंट कढ्ढ के वारंट आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ।
धुर फ़रमाना कहे मैं बली बलधारी, बल सभ दा वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा जोत जगे इक्क निरँकारी, बहुते निरँकार कम्म किसे ना आईआ। सभ दी इक्क नाल पक्की रहे यारी, दुहागणां वाले याराने सारे गए तुड़ाईआ। एह खेल अगम्म अपारी, पारब्रह्म पतिपरमेशवर आपणा हुक्म मनाईआ। जन भगतां दे के धुर दी सच्ची सरदारी, सदा दे दुखड़े दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंज चेत कहे मेरा वक्त होया चालू, लोकमात वज्जी वधाईआ। साहिब सतिगुर तक्कया परम पुरख किरपालू, किरपा निधान बेपरवाहीआ। आदि जुगादि दीनां नाथ सदा दयालू, गरीब निमाणे आपणी गोद उठाईआ। जो कलिजुग अन्त अख़ीर गुरमुखां सुरत संभालू, सभनां दे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
धुर दा हुक्म कहे मैं किसे दी करदा रिहा उडीक, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सो वेला वक्त पहुंचिआं आण तारीख, तरीका अगला दिआं दृढ़ाईआ। साहिब स्वामी हो के नज़दीक, दूर दुराडा रिहा समझाईआ। जिस दे विच्च हक़ तौफ़ीक, वाहिद नूर ख़ुदाईआ । जो पूरी करे उम्मीद, कामल मुशर्द नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंज चेत कहे मैं किड्डा वड्डा बणया लोकमात, मत आपणी दित्ती गवाईआ। पुरख अकाल दी सुण के अगम्मी बात, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। नव नौं चार पिच्छों औण वाली अज्ज दी उह रात, जिस रात विच्च रुत्त गुर अवतार पैगग्बर जाण बदलाईआ। मैनूं याद आई काहन वाली उह बात, जो बिना मुरली धुन विच्च जणाईआ। जिस दा सभ तों वक्खरा सुआद, रसना जेहवा ना कोई समझाईआ। जिस दे कारन एथे बध्धी मुनयाद, पिछला लेखा बिन कलम शाही शहादत रिहा भुगताईआ। ओस वेले गवाल्यां दी इक्कीआं दी जमात, काने दीआं कलमां ते मिट्टी दी दवात, फट्टी ज़मीन लई बणाईआ। तक्क के उप्पर आकाश, ख़ुशी विच्च कर के हास, अन्तर कर के आस, प्यास लई वधाईआ। जिंनां चिर ना मिले सर्ब गुणतास, साचे मन्दर ना करे निवास, निरगुण जोत ना होए प्रकाश, कूड़ी क्रिया दा होवे फाश फाश, दुखड़ा रोग ना दर्द मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ।
हुक्म कहे मैं तक्कया पिछला वेला, जो आपणा पन्ध गिआ मुकाईआ। प्रभ तक्कया सज्जण सुहेला, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। जिस दा वक्त ना होए दुहेला, आदि जुगादि वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वेख वखाईआ।
धुर दा खेल कहे मैं बड़ा खिलाड़ी, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। मैं लेखा जाणा कृष्न मुरारी, जो मुरली मनोहर आप सुणाइंदा। जिस एथे रात गुजारी, ध्यान इक्को विच्च टिकाइंदा। इक्कीआं दी आई वारी, एका आपणा रूप बदलाइंदा। अधरमी आ गया इक्क वैश वापारी, जो परशोतम नाम अखवाइंदा। उह वेख के खेल अपारी, दूर खलोता अक्ख उठाइंदा। कृष्न सहजे आवाज़ मारी, इशारे नाल समझाइंदा। कुछ मंग दर तों भिखारी, बिनां मंगिआं भेटा तेरी झोली पाइंदा। ओस किहा मेरी ओसदे नाल ला दे यारी, जिस दा यराना ना कोई तुड़ाइंदा। इकीआं किहा तेरे नालों मंगण दी साडी पहलों वारी, कृष्न साडे नाल मिल के झट्ट लंघाइंदा। रात बोली मैं भिन्नड़ी रैण सभ तों नयारी, निराकार आपणा हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाइंदा।
इक्कीआं किहा साडी अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। असीं सिध्धे वसणा ओस दे पास, जिसदा पासा ना कोई बदलाईआ। परशोतम किहा मैं ओस दी वेखणी रास, जो बिनां गोपीआं काहन रिहा नचाईआ। मैं तक्कणा उह बाप, जो पूत सपूते गोद उठाईआ। कृष्न किहा उह पुरख अकाल आप, जिस मेरी बणत बणाईआ। जे ओस नाल जोड़ लउ साक, मैं सभ नूं दिआं समझाईआ। द्वापर चलदा रहणा त्रैलोकी दा नाथ, अनाथां दया कमाईआ । कलिजुग वेखणा डूंघा खात, जगत अन्धेरा नज़री आईआ। झगढ़ा दिसदा जात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। अन्तम निरगुण जोत प्रगट होणा पुरख अबिनाश, जोती जाता शहनशाहीआ । उसने करना खेल तमाश, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। फेर तुहाढ्ढी पुच्छणी वात, लेखा हुण दा दए चुकाईआ। लेखे लावे अज्ज दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। बच्चे किहा की उह मेरा होवे बाप, कृष्न किहा नहीं उसदा सभ तों वखरा प्रताप, जिस दा आदि अन्त लेखा कहण कोई ना पाईआ। इकीआं किहा की उह सानूं रक्खे याद, याददाशत विच्च टिकाईआ । कृष्न किहा हां तुहाढ्ढे काया खेड़े कर के आबाद, वास्ता आपणे नाल बणाईआ। परशोतम किहा की मैनूं देवें दात, वस्त अगम्मी इक्क वरताईआ। कृष्न किहा सुण मेरी बात, तैनूं दिआं जणाईआ। उह तेरे बाप दा होवे बाप, जिस दी समझ किसे ना आईआ। इक्कीआं किहा की सच दिता आख, कृष्न किहा आख, बिन कलम शाही लेखा दिता बणाईआ। परशोतम किहा मेरा ओस दे नाल जोड़ दे नात, जिस दा नाता ना कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
इक्कीआं किहा सानूं इस विच्च दिसदा कोई धोखा, ऐवें मिल के रिहा
परचाईआ । कृष्न किहा मैं मार्ग दस्सां सौखा, सैहज नाल समझाईआ। जिस वेले परम पुरख दे शहनशाही सम्मत दा आया मौका, मौके नाल सारे लए उठाईआ। आपणे नाम दा दे के होका, हुक्म नाल लिआईआ। हुण तेरी ब्राह्मण माटी दा पोचदे चौंका, फेर तुहाढ्ढे अंदरों करे सफ़ाईआ । परशोतम तूं होवें ओसदा पोता, जिस दा रोसा नज़र किसे ना आईआ। परशोतम किहा की पहिचाण ते की सलोका, मैनूं दे समझाईआ। ओधरों मालण आ गई देंदी होका, कूक कूक अलाईआ। इक्क बुढड़ी निकली अंदरों कोठा, कुण्डा दिता खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा दृढ़ाईआ।
पंज चेत कहे मैं इस दवार दी दस्सदा रिहा कहाणी, जिस दा लेखा ना कोई समझाईआ । एह खेल कोई बहुती नहीं पुराणी, द्वापर दा वेला याद कराईआ। उह फुल्लां वाली सवाणी, पुरख अकाल आपणा वेस रही बदलाईआ। ओन सैहज नाल पुच्छिआं भेव दस्सो महानी, बिन महिंमा महिंमा दिउ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ।
कृष्न किहा एह खेल अपार, मैं सभ नूं दिआं समझाईआ। इक्की करो विचार, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस वेले कल कलकी लै के आया अवतार, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। एस धरती उत्ते बणे ओस दा धर्म दवार, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। तुहाढ्ढा पूरब लहणा देणा देवे उधार, लेखा आपणी हथीं दए मुकाईआ । ओस मालण ने फुल्लां वाले गुंद के हार, कृष्न दे हत्थीं दिते पहनाईआ। ख़ुशीआं नाल गा के ताल, ढोला दिता सुणाईआ। आह वेख मेरा हाल, बिरहों विच्च कुरलाईआ। एह बचन सुण के परशोतम बच्चा लाल, नेत्र रो के मारे धाहीआ। मैं बच्चा नहीं गवाल, जात आपणी वंड वंडाईआ। कृष्न किहा मैं तेरी करां भाल, भोले भाउ दिआं वडयाईआ। तूं उस दा बणना लाल, जिस दे लाल चार वरन दी सेव कमाईआ। तेरा लेखे लग्गे एह सवाल, जवाब मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले सृष्टी होई बेहाल, चार कुण्ट दए दुहाईआ। किरपा करे पुरख अकाल, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहणा झोली पाईआ।
भगत दवार कहे मैं क्यों बण गिआ लोकमात, मता आपणा दिआं समझाईआ। मैनूं याद द्वापर दी बात, बातन हो के भेद खुल्हाईआ। इक्कीआं नूं दिती दात, सुगंध खा के आपणी गंढ बंधाईआ। बच्चे दा जोड़ के नात, परशोतम दित्ती वडयाईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, मेला सभ दा लए कराईआ। अगले जुग दी झोली पा के रास, रस्ता सभ दा दए उलटाईआ। भगतां नूं दे के विश्वास, विशिआं विच्चों बाहर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे खेल तमाश, पड़दा उहला दए उठाईआ ।
इक्कीआं किहा आह लै प्रभू आपणे हार, हिरदे विच्च हरि रूप नज़री आईआ। कृष्न
किहा नाल प्यार, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जिस वेले कलिजुग होवे अन्ध अन्धियार, प्रगट होवे धुरदरगाहीआ। तुहाढ्ढे कोलों करावे आपणा शिंगार, सोहणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
परशोतम किहा दस्स मेरे भगवान, मैं आपणी मंग मंगाईआ। कलिजुग अन्त की होवे निशान, निशाना दे समझाईआ। की मैं मानस होवां कि इन्सान, बिरध होवां कि जवान, बाली बुध्ध दे दृढ़ाईआ। कृष्न किहा प्रभू मेरा मेहरवान, आदि जुगादी जाणी जाण, सद वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
बाला कहे आपणे हुक्म दी दस्स धार, बिन संग दे समझाईआ। कृष्न किहा जिस वेले किरपा करे निरँकार, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। परशोतम तेरे प्रेम दी खिड़े गुलज़ार, गुलज़ार सिँघ तेरा नाम रखाईआ। गल्ल पा के फुल्लां दे हार, पूरब लेखा दए मुकाईआ। अग्गे वेखणा खेल निरँकार, दीन दुनी दए हिलाईआ। चार कुण्ट रोवण ज़ारो ज़ार, दहि दिशा पए दुहाईआ। सची रहे ना कोई सरकार, सरोकार ना ख़लक ख़ुदाईआ। थोड़े भगतां उत्ते रहे बहार, बाकी खिजां रूप जाए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सभ दा पूर कराईआ।
लेखा सभ दा पूरा होणा, होणी घर घर वेख वखाईआ। बिन दुःखां तों सभ ने रोणा, दुखीआं दी सुणे कोई ना आहीआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले भगत सुहेले परम पुरख नूं पौणा, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा दुरमत दाग़ धवौणा, मन की मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
पंज चेत कहे मैं कोई करन नहीं लग्गा ख़ुदी, तक्ब्बर विच्च ना कोई वडयाईआ। मैं सभ दी भरिशट करनी बुधी, बुद्धिवान रहण कोई ना पाईआ। जिहड़ी खेल किसे नहीं कीती चौंह जुगी, उह पुरख अकाल कोलों देणी वरताईआ। वसदी रहे कोई ना झुॅगी, अग्ग लग्गे थाउँ थाईंआ। लुकिआ रहे कोई ना खुॅडीं, खुॅडिआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। लाड़ी मौत चार कुण्ट दहि दिशां आपणे प्यार दी पावे लुॅडी, वांग मलंगाँ नच्चे टप्पे कुद्दे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
जन भगतो दिल्ली दरबार विच्च तुहाढ्ढे दिलां दा राह, रहबर हो के रस्ता दए वखाईआ। चौहां कुण्टां सदा बणया रहे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जागदिआं सुत्यां तुहाढ्ढे नाल शब्दी करे सलाह, अक्खरां वाली करे ना कोई पढ़ाईआ। कोट जन्म दे बख्श देवे गुनाह, जो प्रेम नाल चरनां सीस निवाईआ। अज्ज तों बण के दो जहानां
दा सच्चा शहनशाह, सिर तुहाढ्ढे हत्थ टिकाईआ। होका दे दिउ थां थां, परम पुरख परमात्म आ गया बेपरवाहीआ। ख़बरदार हो जाओ जेहड़े खांदे सूर गाँ, सभ दी करनी सफ़ाईआ । मातलोक विच्च उड्डण नहीं देणे विश्टा फोलण वाले कां, हँस रूप गुरमुख लैणे बणाईआ । बिना भगत तों जणेदी किसे कम्म नहीं औणी मां, लक्ख चुरासी कूकर सूकर जन्मां विच्च भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ।
भगत दवार कहे कोई ना समझिओ एह घराणा निक्का जिहा विच्च दिल्ली, दलीलां दा मालक देवणहार वडयाईआ। तुहानूं कुछ पता होणा एहदे विच्च किन्नी इट्ट लाई पिल्ली, जिस दा लेखा पिच्छे दिता लिखाईआ। एसे साल विच्च सभ दी सुरती कर देणी ढिल्ली, सिर सके ना कोई उठाईआ। कोई रहण नहीं देणा एधर ओधर शेख़ चिल्ली, शरारत वाले सारे देणे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फुरमाना इक्क सुणाईआ ।
दिल्ली दरबार कहे मेरा वेखो ज़रा दब्बा, हुक्म चले बेपरवाहीआ। सभ नूं भुल्लया चाचा अब्बा, अम्मी याद ना कोई कराईआ। तोबा होई हाए रब्बा, दुहाई विच्च ख़ुदाईआ । काया खाली होणा सभ दा डब्बा, डौरू डंक ना कोई वजाईआ। एसे कारन सत्त रंग निशाना गड्डा, गुडलक कहण वाले सारे मुख जाण भवाईआ। एह झुलदा रहणा सदा, शाह सुल्तानां ईन मनाईआ। इस दे हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगग्बर बध्धा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव रहे कमाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा वध्धण लग्गा अग्गा, अगलवांढी हो के तुहानूं मिले चाईं चाईंआ। हुण पूरे सतिगुर दा बिनां रसना तों चखिओ मज़ा, जो आपणा रस बिना रस्ते दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
दरबार कहे मेरा असली वेला रात दे साढे नौ, पूरा लेखा दिआं जणाईआ। मैनूं कुछ दीन दुनियां नाल गौं, गाउँ गाउँ दिआं हिलाईआ। मैं इक्क उपजौणा नाउँ, नौ नौ देणे भुलाईआ। जन भगतां फड़ के बाहों, सिध्धे पुरख अकाल नाल मिलाईआ। होर किसे दा लग्गण नहीं देणा दाओ, बुद्धिवानां चले ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
साढे नौं कहण मैं लिखौणी अगम्मी इबारत, जिस दा हरफ़ हरूफ़ ना कोई समझाईआ। थोड़ी जेही अध्धे घंटे लई सारी दुनियां उत्ते कर देणी शरारत, शरअ विच्च आपणी अग्ग लगाईआ । साढे बारां सकिंटां विच्च जन भगतां दी कर के सफ़ारश, चार जुग दे लिखे होए सफ़े देणे बदलाईआ। साढे तिन्न हत्थ दी सोहणी सुहा के इमारत, बिन तेल बत्ती दीपक करना रुशनाईआ । मन दी रहे कोई ना साज़श, पंच विकार ना कोई लड़ाईआ। तृष्ना दी मेट देणी आतश, अगनी अग्ग बुझाईआ। इक्को नाता जोड़ना आपणे नाल वास्तिवक,
वस्तू इक्को झोली पाईआ । ढाई महीनिआं पिच्छों झगड़ा छेड़ देणा विच्च नास्तिक, नास्तिकां नूं अंदरों देणा उठाईआ । सारयां प्रधानां दी किसे कम्म नहीं औणी सिआसत, ओन्हां आपे लभ्भणा बेपरवाहीआ। ओन्हां दे कोलों साढे तिन्न हत्थ सरीर दी खोह लैणी रयासत, बिना राजे तों रईअत कम्म किसे ना आईआ। किसे ने करनी नहीं हिफाज़त, अग्गे हो ना कोई बचाईआ । वेखयो किस तरा चार कुण्ट बदलदी वज़ारत, वज़ीरां दे फ़कीर फ़कीरां दे हकीर नज़री आईआ। एह अज्जे थोड़ी जेही करनी विच्च बनावट, इस साल दा निशाना देणा वखाईआ। अगले साल तों किसे नहीं करनी रुकावट, हुक्म नाल सारे देणे उठाईआ। प्रभ दे नाम दी लग्गी होई केहड़ा मेटे बग़ावत, बगलगीर मिल के कोई संग ना निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिल्ली दवार दी बड़ी सोहणी नींह रिहा रखाईआ।
नींह कहे मैं बड़ी डूंघी, चार युग हत्थ किसे ना आईआ। मैं बणी रही गूंगी, बाले आपणे विच्च छुपाईआ। हुण वेखयो मैं सारयां नूं रही टुम्बी, सोया कोई नज़र न आईआ । सच पुछो मैं अस्सू तों बाअद बण जाणा लुंडी, लंडिआं घर डण्डे देणे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ।
भगत दवार कहे मैं दाअवे नाल कहां आ गिआ भगवान, होका सभ नूं देणा सुणाईआ । सारे तक्क लउ झुलदा निशान, जिस ने धर्म धर्म विच्चों देणे बदलाईआ। कोई हो ना जावे हैरान, हैरानी सभ दी देणी कढ्ढाईआ। जे कोई अंदर किसे दे आराम, पड़दा उस दा देणा उठाईआ। चलो जरा मिल के साम्हणे हो के वेखो किथ्थे वसदा नाम, किथ्थे मिलदा जाम, कवण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होणा इक्को हुक्मरान, हकूमत सभ दी दए गवाईआ।
साढे नौं कहे वेले दी चंगी तर्हा करयो पहचान, पच्छिम दक्खण उतर पूरब ध्यान लगाईआ । बिना श्री भगवान तों दूजी रहण नहीं देणी कोई दुकान, हटवाणे बणीए भज्जण थाउँ थाईंआ। हुक्म मिलणा फ़रमाण, फुरने धुर दे दए सुणाईआ। सभ नूं मन्नणा पए इक्क आदि जुगादी नौजवान, जिस दा रूप रंग रेख ना कोई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहुता लेखा अज्ज दी रैण दए लिखाईआ।
❋