पुस्तकालयहरि भगत दवार

रात साढे नौं वजे

सति धर्म तेरी साची जड़्ह, भगत दवार नींह धराईआ। पुरख अबिनाशी वेखे खड़, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। धुर दा ढोला अगम्मा पढ़, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। साची

मंज़ल आपे चढ़्ह, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। किल्हा तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउमे हंगता रिहा मिटाईआ। सति दवारा खोल्ह के धुर दा साचा सर, सरोवर इक्को इक्क प्रगटाईआ। दुरमत मैल धवौणी नारी नर, नर नरायण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ।

सति धर्म तेरा लेखा मात, हरि करता आप बणाईआ। वस्त अमोलक दे के दात, जन भगतां संग रलाईआ। नाम भण्डारा अगम्म सुग़ात, धुर दा सोहला सच सुणाईआ। कलिजुग मेट कूड़ अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी बदल देवे हालात, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड कायनात, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।

सति धर्म तेरा लेखा जग, हरि करता आप जणाइंदा। कलिजुग अगनी वेखे कूड़ी अग्ग, चार कुण्ट फोल फुलाइंदा। साचा समझे कोई ना हज्ज, हाजत पूर ना कोई वखाइंदा । मन वासना सृष्टी रही भज्ज, दहि दिशा पन्ध ना कोई मुकाइंदा। साचा सुणे कोई ना नद, अगम्मी राग ना कोई अलाइंदा। जगत विकार पी के मध, अमृत रस मुख ना कोई चवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा ।

सति धर्म तूं वेख धर्म दवार, हरि करता आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, पड़दा देणा चुकाईआ। हरि पुरख निरँजण पावे सार, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ । आदि निरँजण कर उजिआर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। एकंकारा दए आधार, मेहर नज़र उठाईआ। अबिनाशी करता करे प्यार, मेल मिलावा सैहज सुभाईआ। श्री भगवान दए हुलार, सच हुलारा इक्क जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म लेखा जाण आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा उहला दए चुकाईआ।

सति धर्म तेरा एका एक, एकंकार आप जणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया चुक्के टेक, टिक्का मस्त ख़ुमारी दए लगाईआ। माया ममता मोह करना भेट, झगढ़ा कूड़ दए मुकाईआ। ठाकर बण के खेवट खेट, साचा बेड़ा पार लंघाईआ। जन भगतां दा सुहञ्जणा होवे चेत, थित पंज मिले वडयाईआ। सृष्टी संसार कट्टण वाला खेत, रुत्त आपणी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वतराईआ ।

सति धर्म तेरा लेखा सच गृह, घर मन्दर इक्को इक्क वखाईआ। जिथ्थे पुरख अबिनाशी रहे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । सच दवारे धाम बहे, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। हुक्म अंदर आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी दृष्टी करदा आया लय, सिर सके ना कोई उठाईआ। एकंकार खेले खेल अगम्म अपार आदि जुगादि जुगा जुगन्त इक्को

है, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।

सति धर्म कहे मैनूं रक्खया केहड़े थां, पुरख अकाल दे जणाईआ। कलिजुग सृष्टी वेखी भरी गुनाह, पतित पुनीत रूप ना कोई बणाईआ। साचा भुल्लया आत्म तेरा परमात्म नां, धुर दा ढोला हक़ ना कोई पढ़ाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी तुध बिन करे ना कोई निआं, अदल अदालत नज़र कोई ना आईआ। चार कुण्ट दह दिशा कलिजुग कूड़ फिरे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब होए वैरान, वैरी घर घर बैठे डेरा लाईआ । साचा मिले ना कोई अमाम, ईमान हक़ ना कोई दृढ़ाईआ। दीपां खण्डां विच्च झुलदे वेखे निशान, निशाना पार ना कोई कराईआ। जुग चौकड़ी देंदे गए बिआन, शहादत अन्त ना कोई भुगताईआ। बिन अक्खरां मिले ना किसे ज्ञान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ । मुहब्बत विच्च मिले ना आण, महिबूब बेपरवाहीआ। तेरा खेल ख़ालक महान, ख़लक समझ सके ना राईआ। मैं वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। किस दवारे मिले श्री भगवान, भगत सुहेला धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे उठाईआ।

सति धर्म कहे मैं वसां किहड़ी कूट, अबिनाशी करते दे जणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दिसे झूठ, वरन बरन करन लड़ाईआ। दर दिसे ना कोई ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह मिले ना किसे सरनाईआ। महल्ल अटल सके कोई ना पहुंच, मंज़ल विच्च थक्के पान्धी राहीआ । बुद्धि करे कोई ना सोच, अनभव भेव ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे जणाईआ।

श्री भगवान कहे सुण सति धरम, पहली वार दिआं जणाईआ। तेरा भगत दवारे होवे जन्म, जन्म भगतां नाल समझाईआ। पुरख अकाल दा रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सृष्टी दा अन्तम वेला आया मरन, जीवत रूप ना कोई वखाईआ । पुरख अकाल करनी करन, करता बेपरवाहीआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरन फरन, हर हिरदे दए सुणाईआ। धूढ़ी दे के धुर दे चरन, मस्तक भबूती दए रमाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, जात पात ना कोई लड़ाईआ। सन्त सुहेले इक्क अकेले मंज़ल चढ़्हन, अद्ध विचकार ना कोई अटकाईआ। सोहँ ढोला सच्चा पढ़न, गृह मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

सति धर्म तेरा लेखा सच हिसाब, धुर फ़रमाने विच्च जणाईआ। जिहड़ा लेखा नहीं किसे विच्च किताब, कलम शाही ना कोई चतुराईआ। उसनूं पूरा करे आप, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। जन भगतां खोल्ह के अंदरों ताक, पड़दा दए उठाईआ। शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश सभ ने करना इक्को पाठ, इक्को मंतर दए दृढ़ाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताट, किनारा इक्को इक्क समझाईआ। इक्को मन्दर शिवदवाला माठ, हट्ट इक्को इक्क

प्रगटाईआ। इक्को लेखा जाणे अठ्ठ सट्ठ, इक्को पड़दा दए उठाईआ। इक्को जोड़नहारा धुर दा नत्त, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। इक्को जाणे मित गत, आदि जुगादि वेख वखाईआ। इक्को हुक्म रिहा दस्स, दो जहान करे शनवाईआ। जन भगत साचा लैणा रस, रस्ता मिल्या बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवार दए वडयाईआ।

सति धर्म वेख सच दरवाज़ा, भगत दवारा नज़री आईआ । जिथ्थे वसे गरीब निवाज़ा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दर आइआं दुरमत मैल धोवे दाग़ा, बिन कण्पड़ करे सफ़ाईआ। नाम सुणाए शब्द अनरागा, धुनी नाद इक्क वजाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेला जागा, हरि सरन मिले सरनाईआ। हँस बुद्धि रहे ना कागा, ना कोई हँस रूप वटाईआ । नौं सौ चुरानवें जुग चौकड़ी पिच्छों पंज चेत आया सुभागा, भागाँ वालिआं दए वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।

भगत दवार कहे मैं बूटा लौणा उह, जिस नूं ओड़क सके ना कोई हिलाईआ। जिस दा मालक बणया जो, आदि जुगादि जगत निर्मोह, कूड़ प्यार ना कोई वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत देवणहारा लोअ, सच प्रकाश करे रुशनाईआ। किसे नाल ना करे धरोह, कर्मां दा लेखा दए भुगताईआ। कलिजुग अन्तम कूड़ी क्रिया लवे खोह, सति सच दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ।

भगत दवार कहे मेरे भगवन्त, बेनन्ती दिआं सुणाईआ। जन भगतां दा बण अगम्मी कन्त, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। झगढ़ा रहे ना कूड़े सन्त, जगत साधां तों पल्लू देणा छुडाईआ। आत्म परमात्म दस्स के आपणा मंत, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। सर्ब वखादे इक्को पंगत, दूजी वंड ना कोई वंडाईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, निरगुण ढोला दे जणाईआ। लेखा मुक्क जाए जेरज़ अंडज़, उत्भुज सेतज ना कोई भवाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह दे रंगत, अनडिठड़े आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ ।

भगत दवार कहे मैं वेख होया ख़ुशहाल, ख़ुशी प्रभू प्रगटाईआ। सति धर्म दे वेखे लाल, जो लालन विच्च समाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के घाल, अग्गे लेखा मंगण चाईं चाईंआ । आ पहुंचे सच दवार दी सची धर्मसाल, जिथ्थे कर्म दा रोग रहे ना राईआ । जुग चौकड़ी दा पूरा होया सवाल, भिच्छया सभ दी झोली पाईआ। भगत रहे ना कोई कंगाल, नाम भण्डारा दए वरताईआ। त्रैगुण माया तोड़ ज़ंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ । गुरमुखां चले नाल नाल, अंदर बाहर नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।

धुर दा हुक्म कहे मैं आदि जुगादी नाल फिरां जोर, जाबर जबर मात अखवाइंदा। नाता तोड़ां कूड़ कुड़िआरां ठग्ग चोर, ममता मोह वेख वखाइंदा। मन वासना कूड़ी क्रिया तक्कां ढोर, चम्म दृष्टी फोल फुलाइंदा। लक्ख चुरासी अंदर वड़ के वेखां अन्धेरा घोर, गुरमुख पड़दा कवण मात रखाइंदा। कोटां विच्चों थोड़े लभ्भे जिन्हां नूं इक्क दी लोड़, बहुते भज्जण थाउँ थाईंआ। सुरती शब्दी बंन्हे कोई ना डोर, आत्म परमात्म गंढ ना कोई पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।

भगत दवार कहे मैं आपणा कर्म कमावांगा। जो प्रभ सरनाई बहे, तिसदा मेला आप करावांगा। जो धुर दा भाणा सहे, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढावांगा। जो नाम इक्को लए, लहणा उसदी झोली आप टिकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा।

भगत दवार कहे मैं आवण वाला आपणी विच्च बहार, सच संदेशे विच्च जणाईआ। खेल वेखण वाला विच्च संसार, ख़लक खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते करे ना कोई इतबार, बेइतबारी होई लोकाईआ। मैं कूक कहां पुकार, ऊँचो ऊँच सुणाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, नेत्र आलस निंदरा दिउ मिटाईआ। जिस ने साढे तिन्न हत्थ भाण्डा घड़िआ बण ठठिआर, उह ठोकर रिहा लगाईआ। पूरब जन्म दा लहणा देणा ना करजा रहे उधार, लेखा सभ दी झोली पाईआ। करनी दा करता आप करतार, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। बिन भगतां सन्तां साचा वसे ना कोई घर बाहर, महल्ल अटल ना कोई रुशनाईआ। मुहब्बत विच्च ना मिले यार, हकीकत हक़ ना कोई समझाईआ। मन वासना सृष्टी दिसे खुआर, धीरज धीर ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फुरमाणा आप सुणाईआ।

भगत दवार कहे मैं आदि जुगादि संजोगी, जन भगतां साचा मेल मिलाईआ। मेरा भेव समझे कोई ना जोगी, जोगीशर सार किसे ना आईआ। जगत वासना कीते रोगी, हउमे गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। आत्म परमात्म जन भगतां नाल बणाई संजोगी, मेला इक्को घर बणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना दोखी, हरख चिन्ता दिआं गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क समझाईआ।

भगत दवार कहे मैं भगवन तेरा मीत, मित्र इक्क अखवाईआ। कलिजुग कूड़ी बदल दे रीत, सतिजुग सति धर्म कर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी वेख के रीत, आपणा नाम दे जणाईआ। चारे वरन गौण इक्को गीत, ढोला धुर दा दे समझाईआ। चरनां संग दस्स प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, जात पात खैहड़ा दे छुडाईआ । निरगुण धार वस तूं बीच, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ।

धुर दा हुक्म कहे सुणो अखीरी अन्त, अन्तम दिआं जणाईआ। की खेल करे श्री भगवन्त, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। नवीं बणावण वाला बणत, सच साजण हो के सेव कमाईआ। माया ममता कूड़ विकार कर के अन्त, अन्तश्करन वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमान इक्क समझाईआ।

पंज चेत कहे मैं सभ नूं दस्सां हाल, हालत वेखी जगत लोकाईआ। की करे खेल पुरख अकाल, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ । मन वासना दी बणा के धरमसाल, बिन अक्खां राह तकाईआ। जगत वासना बण कंगाल, सारे रहे कुरलाईआ। चार कुण्ट हाल हाल, दहि दिशां दए दुहाईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, कलमे वाला ना कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ।

अगला खेल दस्से भगवान, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। पुरख अकाल दा झुल्लणा इक्क निशान, निशाने सारे देणे मिटाईआ। दुनियां अंदर देवे पहिचाण, पड़दा आप उठाईआ। साचा मन्दर दस्स महान, महिंमा अकथ्थ कथ सुणाईआ। सुणो पंजां तत्तां वाले इन्सान, हुक्मे विच्चों हुक्म आप बदलाईआ। आत्म परमात्म दा जाणो इक्क ज्ञान, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जिस ने तख्त निवासी हिला देणे प्रधान, प्रधानगी विच्चों लए उठाईआ। शब्द अगम्मी मार के बाण, बाल अंञाणे लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।

सति धर्म कहे मैं की दस्सां अन्त, कहण कुछ ना पाईआ। पुरख अकाल दा ढोला सुण के इक्को मंत, मंतर सारे गिआ भुलाईआ । जिसदे हुक्में अंदर जीव जंत, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। ओन्हां भगत सुहेला मालक ख़ालक प्रितपालक बण के बणावे बणत, घड़न भन्नणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।

भगत दवार कहे मैं भगतां दा दरबार, दिलां दा मालक नज़री आईआ। गुरमुखां दे के सच इतबार, बेइतबारी दिआं गवाईआ। पुरख अकाल नूं मन्नो सांझा यार, जिस ने वंड ना कोई वंडाईआ। निरगुण नाल करो प्यार, सरगुण इष्ट देव समझाईआ । शब्दी शब्द करो गुफ्तार, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। दीवा बाती करो उजिआर, निरगुण जोत होए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी नज़री आईआ।

साहिब कहे मैं की वेखी हालत, हल्ले विच्च लोकाईआ। मनसा वाली ज़हालत, ममता करे लड़ाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोई अबादत, करनी कार ना कोई कमाईआ। सुरती दिसे रूप ना जागरत, आलस निंदरा ना कोई मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरानां दी लैंदे शहादत, जो आपणी आप दे ना सकण सफ़ाईआ। जिन्हां नूं पढ़ सुण के

मन नूं होवे बग़ावत, दीन दुनी करे लड़ाईआ। कोटन कोट अक्खर मेट ना सकण अदावत, झगड़ा झगड़ ना मूल चुकाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल दीन दयाल आपणे प्रेम दी करे ना आप सखावत, वस्त अमोलक काया गोलक हत्थ किसे ना आईआ।

सिखावत कहे मैं प्रभ नूं कहणा बण जा सखी, वस्त अगम्मी दे वरताईआ। जेहड़ी जुग चौकड़ी सांभ के रक्खी, पड़दा दे खुल्हाईआ। जन भगतां वखा आपणी अक्खीं, सिफ्तां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मेहरवान हो के पत रखीं, अन्त ना करीं जुदाईआ। सभ नूं तेरी प्रीत लग्गे अच्छी, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। मेहरवान महिबूब बिन अक्खां मिलाए आपणी अक्खी, आख़र आपणी मंज़ल इक्क चढ़्हाईआ। जिथ्थे तत्तां वाली नज़र ना आवे सखी, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। मालक धुर दा बण जा पती, पतिपरमेशवर बेपरवाहीआ। तेरे नाम दी पढ़ीए पट्टी, दूजे कलमे दी लोड़ रहे ना राईआ। बिरहों वैरागण गई फट्टी, घाओ डूंघा नज़र ना आईआ। बिनां दान तोल तों देदे नाम दी रती, जो रतन अमोलक हीरे गुरमुख लए बणाईआ। तेरी धार आदि जुगादि कदे ना थक्की, निरगुण हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे जणाईआ।

धर्म दवार कहे भगतां देणा रंग, अनडिठड़ा आप चढ़्हाईआ। सभ दी पूरी कर के मंग, मंगते घर घर देणे टिकाईआ। किसे रहे ना भुक्ख नंग, दुखीआं दर्द ना कोई सताईआ। कूड़ी क्रिया मेट घमंड, मन का मणका देणा भवाईआ । सति सच चाढ़्ह के चन्द, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। ढोला इक्को गाओ छन्द, साची सच करो पढ़ाईआ। जो सच दरबारे गिआ लंघ, दिल्ली दलील वज्जे वधाईआ। धर्म दवार दा लए अनन्द, धीरपुर दी धार बणाईआ। भगत उधारन वाला कर के ढंग, आपणा खेल रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

भगत दवार कहे जो आ गए अग्गे साथी, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दे मेरे बण गए जमाती, जिन्हां दी इक्को इक्क पढ़ाईआ। नाम भंडारा खैर मिल्या कोलों खराइती, खैरखाह हो के झोली पाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी थोड़ी दिसे अबादी, बहुते छेती देणे खपाईआ । प्रभ दी कार वरतणी डाहढी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चुल्हे कूड़ चढ़्हे ना हाण्डी, ढांडी मुख कोई ना खाईआ। किसे कम्म ना आवे सोना चांदी, रुपा रंग ना कोई वखाईआ। दुनियां दीन दी होवे बांदी, बन्दना भुल्ले लोकाईआ। जेहड़े पूजा करदे गांधी, गंदल उन्हां दी देणी तुड़ाईआ। कलिजुग अन्त औध है जांदी, ना सके कोई बचाईआ। पुरख अकाल आ गिआ फांदी, लक्ख चुरासी रिहा फसाईआ। जो तीर्थ तट्टां रही धिआंदी, तिन्हां वेखे थाउँ थाईंआ। जेहड़े रसना ढोले रही गाँदी, कूक कूक सुणाईआ। प्रभ खेल जाणे थां थां दी, बचया नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ।

भगत दवार कहे जो चल के आए पान्धी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओन्हां दी पुरख अकाल नाल निर्मल धार होवे शादी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मन वासना दा रहवे कोई ना आदी, आदत अग्गे दए बदलाईआ। सोई सुरत सवाणी जागी, शब्द हलूणे लिआ उठाईआ। जन भगत होए वड वडभागी, भाग हिस्सा सभ दा झोली पाईआ। गुरमुखो थोड़े समें अंदर बहुती घट जाणी अबादी, अबादत वाले गुरमुख लए बचाईआ। प्रभ दा रहण नहीं देणा कोई बाग़ी, बग़ावत वालिआं दी करनी सफ़ाईआ। झगड़ा मुका के चार कुण्ट दहि दिशा भेव रहे ना हिंदू पंजाबी, पंजां दा मालक इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ।

भगत दवार कहे जो आ गए गुरमुख चल, चलित्र प्रभ दा वेख वखाईआ। सच दवार बैठे मल, मलकुलमौत ना दए सज़ाईआ। साची धार अंदर गए रल, जिथों होवे ना कदे जुदाईआ। पहला साल हुक्म नाल गिआ चल, दूजा आपणा रंग बदलाईआ । शाह स्ुल्तान उठणे मल, मलीन बुद्धि वाले देणे लड़ाईआ। हुक्म संदेशा इक्को घल्ल, घलूघारा देणा वखाईआ। हरि का भाणा जाए ना टल, कोटन टल्लीआं रहे खड़काईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे खेल अछल अछल्ल, वल छल आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ।

धुर फ़रमाना कहे भगतो तुहाढ्ढा लहणा जगत अनोखा, वक्खरी धार नज़री आईआ। पुरख अकाल ने मार्ग दस्सया सौखा, बिन अक्खरां रिहा पढ़ाईआ। नाता तुट्ट गिआ जगत पोथा, पुस्तक बगल ना कोई टिकाईआ। धुर दा मालक मिल गया काया काअबे साचे कोठा, जगत कुट्टीआं विच्च आसण ना कोई लाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोता, जोती जोत डगमगाईआ । नाम ख़ुमारी अंदर कर मदहोशा, दुनी दा दीन दिता बदलाईआ। अग्गे रहण ना देवे कोई सोचा, सोच समझ तों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे मिलण दा दे के मौका, सृष्ट सबाई दए रुड़्हाईआ।

भगत दवार कहे मेरी सुण लउ सची पूजा, पुज्ज के दिआं सुणाईआ। बिनां पुरख अकाल तों कोई नां नहीं बणना दूजा, ढोला सोहला इक्क सुणाईआ। एह भेव नहीं गूझा, सनमुख हो के रिहा सुणाईआ। कलिजुग अन्त भाण्डा होणा मूधा, फड़ के सके ना कोई उलटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वडयाईआ।

जन भगत तेरी आई सच्ची वारी, वारता पिछली रिहा दुहराईआ। पुरख अकाल नाल लग्गी अनोखी यारी, यादगार रिहा बणाईआ। पंज चेत चार युग तक्क लेखे लग्गदी रहे दिहाढ़ी, दिवस रैण इक्को रंग चढ़्हाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया सभ दी किस्मत कीती माड़ी, मड़्ही गोर बैठी राह तकाईआ। अन्त वासा होणा विच्च उजाड़ी, उजड़िआं फेर ना कोई वसाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी लेखे लग्गी अज्ज दी दिहाढ़ी, अग्गे पूजा

पाठ सिमरन जोग अभिआस तों देवे लंघाईआ। दर्शन देवे अनेक वारी, गिणतीआं विच्चों लेखा बाहर देवे कढ्ढाईआ । पुरख अकाल बण के वड्डा बलकारी, बल आपणा दए जणाईआ। कोई रहण ना देवे राजा छत्तरधारी, शत्रु आं नाल शत्रु देणे लड़ाईआ। इक्को जोत जगे निरँकारी, दो जहानां करे रुशनाईआ। सच दवार उत्ते सति दी आए वारी, वारता पिछली जाए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां भगतां लेखा रिहा वखाईआ।

पंज चेत कहे मैनूं समझे कोई ना साध, जगत सन्त सार कोई ना आईआ। मेरे कोलों खट्टे कोई ना लाभ, वस्त अमोलक झोली ना कोई पवाईआ। मैं प्रभ दे कोलों सभ नूं कोरा दवा देणा जवाब, अग्गे गुंजाइश ना कोई रखाईआ। सृष्टी ने तरसणा बूंद स्वांती आब, आबेहयात मुख ना कोई चवाईआ। किसे कम्म ना औणा खाधा कबाब, कबरां विच्च सारे रहे कुरलाईआ। सारे कर के लाजवाब, जवाबतल्बी विच्च सचे दवारे दए भुगताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक बण के नवाब, नौबत इक्को दए सुणाईआ।

भगत दवार कहे मेरा किड्डा सोहणा आया वक्त, भविख्त पिछला लेख मुकाईआ। अग्गे लहणा विच्च जगत, जुगती भगतां रिहा समझाईआ। इक्को पुरख अकाल दे मिलण दा वक्त, दूजी घड़ी वंड ना कोई वंडाईआ। कलिजुग अन्त तारन वाला इक्को फ़कत, जो फिकर सारे दए मिटाईआ। ओस दे कोल आपणी धुर दी शक्त, दूजे दर मंगण ना जाईआ । निरगुण हो के आया उत्ते फर्श, सरगुण देवे माण वडयाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी रिहा कमाईआ। वेखयो नज़ारा की की हुंदा इस दूजे बरस, बरसी गावण वाले सारे देण दुहाईआ। पुरख अकाल आप बैठणा निधड़क, धड़के विच्च दीन दुनी दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अंदर पैण ना देवे फ़रक, फिरकिआं वाले फिरके वेख वखाईआ।

भगत दवार कहे मैं कोई खिच्ची नहीं भगौती, चंडी हत्थ ना कोई उठाईआ। मैं कोई खेल दस्सणी नहीं बहुती धुर दा हुक्म सहज नाल जणाईआ। सृष्टी कोटां विच्च दिसे औंती, अग्गे जड़्ह ना कोई लगाईआ। मुकामे हक़ मूल ना पहुंची, सचखण्ड ना कोई रुशनाईआ । किसे कम्म ना आई बुध्धी वाली सोच सोची, जगत वाली पढ़ाईआ। बण गए जन्म जन्म दे रोगी, कर्म कर्म दा गेड़ रखाईआ। बिना भगतां धुर दे बणे ना मूल संजोगी, साचा मेल ना कोई कराईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे बिना किसे नूं औण नहीं देंदा सोझी, सुत्यां दी रैण रही विहाईआ।

रैण कहे मैं भिन्नड़ भिन्नी, भागाँ वाली फेरी पाईआ। मैं वेखी परम पुरख दी भगतां वाली संगत किन्नी, किन्ने आपणे नाल मिलाईआ। सच पुछो छे हज़ार सत सौ तरेठ जिन्हां दी गिणती गिणी, गिण के दिआं समझाईआ। उहनां दी अक्ख नहीं अंदरों अंन्न्ही,

अंन्न्हिआं दे सुजाखे अंदरों रूप दए बदलाईआ। पंज चेत तों बाअद बहुतिआं नूं दर्शन होवे दिन (दीवी), साख्यात अग्गे खलोता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ।

भगत दवार कहे भगवान बदल लै आपणा रूप, अनूप दे बदलाईआ। तूं मालक धुर दा भूप, भूपत तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कर के गए कूच, कूचा गली खाली दए दुहाईआ। साची आवे किसे ना सूझ, भरमे विच्च लोकाईआ। झगड़ा रिहा एका दूज, भरमे विच्च लोकाईआ। कोई चढ़्हे ना मंज़ले मकसूद, नाअरा हक़ ना कोई सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे दृढ़ाईआ।

साचा हुक्म कहे मैं करन वाला फुरती, फुरतीला हो के दिआं जणाईआ। मैं किसे नूं पूजण नहीं देणी कोई मूरती, मूरत अकाल इक्को देणी जणाईआ। जन भगतो हुण एह गल्ल नहीं दूर दी, दूर दुराडा पैंडा रिहा मुकाईआ। एह खेल होणी सर्ब कला भरपूर दी, जो खाली भाण्डे दए भराईआ। एह धार प्रगटौणी इक्क नूर दी, जो नूरो नूर करे रुशनाईआ। एह कोई चोटी नहीं कोहतूर दी, जो मूसा मूंह दे भार सुटाईआ। एह खेल हाज़र हज़ूर दी, जो हज़रतां नालों नाते रिहा तुड़ाईआ। तुहाढ्ढी सेवा नहीं किसे मज़दूर दी, जो टकयां वाली वंड वंडाईआ। तुहाढ्ढी मुहब्बत सदा मनज़ूर दी, मनज़ूरी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वडयाईआ।

सच दवारा वेखणा धुर धाम, हरि करता आप जणाईआ। तुहाढ्ढा मालक इक्को राम, हर घट रमयां दए वखाईआ। तुहाढ्ढा सालस इक्को काहन, जो फैसला धुर दा एका दए सुणाईआ । तुहाढ्ढा मालक इक्क अमाम, जो अमलां तों बाहर दए कढ्ढाईआ। उसदा सजदा इक्क कलाम, जो कलमा कायनात विच्चों बाहर दए सुणाईआ। कलिजुग अन्तम हो मेहरवान, हुक्म आपणा रिहा जणाईआ। जन भगतो भगत दवारे उत्ते चढ़्ह गिआ सत्त रंग निशान, निशाने सभ दे दए उठाईआ। जिन्हां “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै” दा गाया गाण, तिन्हां नूं गाने बंन्न्ह के सगणां नाल आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार आया विच्च मैदान, मैदान सारे साफ कराईआ।

मैदान आया विच्च अखाड़े, पुरख अकाल आपणी फेरी पाईआ। निक्के निक्के रहण नहीं देणे वाड़े, वाड़ कंडिआं वाली देणी हटाईआ। इक्को पुरख अकाल दे सभ नूं कढ्ढणे पैण हाढ़े, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाईआ। जन भगत सुहेले जिस आपणे बणौणे धुर दे लाड़े, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। एह खेल होण वाला विच्च हाढ़े, हाढ़े कढ्ढे सर्ब लोकाईआ । कलिजुग जीवां बुद्धि वाले आए दिन माड़े, सुदी सच ना कोई समझाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेट देवे जो टट्टू जगत वाले भाड़े, शाह असवारा इक्को आपणा असव दए दुड़ाईआ।

असव कहे मेरी शब्दी दौड़, कदमां वाली वंड ना कोई वंडाईआ। मैं चार कुण्ट जावां बौहड़, भज्जां चाईं चाईंआ। कलिजुग अन्त सदी चौधवीं राज राजानां शाह सुल्तानां बेईमानां मारां अगम्मां पौड़, पौड़ी डण्डे उतों हेठां दिआं सुटाईआ। किसे नूं समझ औण ना दिआं किस धार विच्च खेले खेल ब्रह्मण गौड़, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। लक्खां कोटां अरबां विच्चों थोड़्हिआं उत्ते कर के गौर, गौरव नाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतो विछड़यां नूं रिहा जोड़, विछोड़ा अगला दए कटाईआ ।

विछोड़ा कहे मैं भगत दवारे खावां सुगंध, विचोला श्री भगवान बणाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढीबन्दीखाने विच्चों निकलिआ बन्द बन्द, बन्दना दस्सी बेपरवाहीआ। तुहाढ्ढा जोती नूर चमकणा चन्न, बिना चन्द होवे रुशनाईआ। तुहाढ्ढे जन्म मरन दा लेखा होया बन्द, बन्दीआं तों बन्दगी वाले बन्दे लए बणाईआ। पंज चेत दा नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों अनन्द, साल बसाल हत्थ किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अग्गे तुहाढ्ढा सदा बणया रहे बख्शंद, रहमतां दा मालक हो के आपणा रैहम कमाईआ। तुसां ख़ुशी नाल सौंदिआं जागदिआं दोवें वेले ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा गौणा छन्द””, अग्गे देवे ना कोई सज़ाईआ। सच्चा प्रेम सच प्यार सच मुहब्बत विच्च तुहानूं देणा वंड, गंढ आपणी रिहा खुल्हाईआ। तुहाढ्ढे सीने पा के ठंड, आपणे ला के अंग, अञ्जण विच्च रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे हुक्म दे कर पाबन्द, पाबन्दी सारी दए कटाईआ ।

जन भगतो तुसां सच प्रेम दी समझणा पाबन्दी, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। लक्ख चुरसी रहे ना खानाबन्दी, बन्दगी आपणी दए दृढ़ाईआ। अग्गे प्रभ ने खेल करनी बहुरंगी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तुहाढ्ढी धार बदल के धार करनी चंगी, चंगी तर्हा आपणे नाल रखाईआ। दुनियां दी दृष्टी करनी अन्धी, अज्ञान विच्च लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे सदा पौण ठंडी, अगनी तत्त तत्त विच्च ना कोई मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदा सदा सद बणया रहे तुहाढ्ढा संगी, संग अंदरों दए कढ्ढाईआ।

❋

१ कतक शहनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार, जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

❋

…… कत्तक कहे जन भगतो करो सुधार, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। कूड़ा अंदरों छड्डो हँकार, हउमे रोग मिटाईआ। ममता मोह ना करो प्यार, मुहब्बत इक्को वेख विखाईआ। राह तक्को परवरदिगार, जो सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस नूं कहन्दे सति करतार, कुदरत दा कादर इक्क अखवाईआ। जिस नूं झुकदे पैगग्बर गुर अवतार, निव निव लागण पाईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सभ दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक्क अखवाईआ। तिस साहिब स्वामी सति नाल करो इक्क निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। फेर बोलो पंज जैकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तेरा इक्को दरस दीदार, इक्को नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप बणाईआ।

धरनी कहे कत्तक मेरीआं कुछ मंगाँ, मित्रा दिआं जणाईआ । कुछ लहणा देणा लिखारीआं पंजां, पंज पोह समझाईआ। भेव खुल्हाउणा कवियां बवंजा, परदा आप चुकाईआ। दिल्ली दरबार दा बदल पलंघा, सिम्मत देणी बदलाईआ। शब्दी धार हुक्म होणा जो संदेसा दिता गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्द नाल सुणाईआ। जो इशारा कीता शिवजी गंगा, गंगोतरी गिआ दृढ़ाईआ। जो इशारा दस्सया परी अरंबा, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क सुणाईआ।

कत्तक कहे मेरी ख़ाहिश नयारी, सच दिआं सुणाईआ। पंचम पोह सची थित वारी, नछत्तर गृह वंड ना कोई वंडाईआ। भाग लगाउणी दिल्ली दरबारी, सन्त मनी सिघ अक्ख उठाईआ। हाज़र होणगे पंज लिखारी, कलमां पंज पंज उठाईआ। गुरमुख सिँघ इक्क पासउँ बंन्ह के दाहड़ी, गंढां तिन्न तिन्न बंधाईआ। सतिगुर रूप बण के सोहणी लाड़ी, मस्तक बिन्दीआं नाल वडयाईआ । शब्द ढोले गावे अगम्म पहाड़ी, शंकर सुणे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ ।

कत्तक कहे प्रभ चाढ़्हना रंग गूढ़ा, आपणी दया कमाईआ। आपणी हत्थीं पहिर के लाल चूड़्हा, सुहागण सुहाग दए लुटाईआ। कलिजुग कुकर्म मेट के कूड़ा, हरिजन साचे पार कराईआ। नौं वार दिल्ली दरबार विच्च बख्शे चरन धूड़ा, धूढ़ी धूढ़ी विच्चों प्रगटाईआ । आप हो के हाज़र हज़ूरा, हज़रतां लए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक इक्क अखवाईआ।

कत्तक कहे दो पोह नूं होणा रवाना, रवानगी सतिगुर शब्द बणाईआ। दुआबे वालिआं हत्थीं बन्न्ह के मिलणा गाना, रैण सुहञ्जणी सोभा पाईआ। तिन्न पोह नूं खेल महाना, महिंमा कथ कथ दृढ़ाईआ। मालवे वालिआं फड़ के हत्थ विच्च काना, साढे तिन्न हत्थ

देणा वखाईआ । चार पोह नूं हत्थ फड़ निशाना, करनाल वाले देण झुलाईआ। पंज पोह नूं ना कोई वैरी रहे बेगाना, दुशमण नज़र कोई ना आईआ। हरि भगत दवार सभ ने तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गाणा, सोहँ ढोला चाईं चाईंआ। ओथे लेख दस्सणा जो मनी सिँघ दा पुराणा, की जेल्ह विच्च मेल आपणा गिआ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के भाग सभ दे वेख विखाईआ।

❋

५ पोह शहनशाही सम्मत नौं हरि भगत दवार २६० धीरपुर दिल्ली-९
रात नूं

पंचम पोह कहे मेरा इक्को दाता, दयावान दीन अखवाईआ। जो आदि जुगादी पित माता, पुरख अकाल बेपरवाहीआ । जिस ख़ुशीआं विच्च मैनूं दित्ती दाता, अगम्म अथाह वरताईआ । कलिजुग वेख अन्धेरी राता, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जन भगतां नाल जोड़ के नाता, प्यार मुहब्बत विच्च बंधाईआ। सतिजुग सति कर्म उपजा के साता, सति दित्ती वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

पंज पोह कहे मेरे उत्ते किरपा कीती निरँकार, निरवैर होया सहाईआ। निगाह मार एकंकार, अकल कलधारी वेख विखाईआ। भगत सुहेले दे अधार, मेहर नज़र उठाईआ । लोकमात पा सार, होया आप सहाईआ। नींह रक्ख हरि भगत दवार, बीस यारां दित्ती वडयाईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

पंचम पोह कहे मेरा लेखा नाल श्री भगवान, भगवन दए वडयाईआ। मैं ख़ुशीआं गावां गाण, ढोले बेपरवाहीआ। तूं मालक नौजवान, दाता इक्क अखवाईआ। धन्न भाग मोहे दिता दान, वस्त अनमुल्ल वरताईआ। हरि भगत दवार कर परवान, मेहर नज़र नाल तकाईआ। जगत दा बणा निशान, चार वरन समझाईआ। सतिजुग कर प्रधान, सति सतिवादी होया सहाईआ । मैं वेख्या धुर दा काहन, रामा अगम्म अथाहीआ। नूर नुराना मेहरवान, महिबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

पोह कहे मैं दस्सां नाल प्यार, पंचम रंग रंगाईआ। मेरा लेखा लहणा नाल सची सरकार, जो शहनशाह धुरदरगाहीआ। जो नित्त नवित्त लए अवतार, नवित्त आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता दवापर कर पार, कलिजुग अन्तम वेखे चाईं चाईंआ। चरन छुहा

दिल्ली दरबार, सिर मेरे हत्थ टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच्च जावां बलिहार, निव निव लागाँ पाईंआ। जिस खेल कीती अपार, अपरम्पर दित्ती वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

पोह कहे मैं पंचम मीता, सच दिआं सुणाईआ। पुरख अबिनाशी जगत जग दी बदले रीता, रीतीवान इक्क अखवाईआ। लेखा जाण हस्त कीटा, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। खेल करे अनडीठा, अनडिट्ठड़ी कार कमाईआ , जिस दा भाणा लग्गे मीठा, सिर सके ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

पोह कहे मैं ख़ुशीआं गावां छन्द, ढोले राग दृढ़ाईआ। मेरे अन्तर आया अनन्द, अनन्द विच्च समाईआ। मेरा साहिब सदा बख्शंद, मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस आपणी धार दी धार बदल दिता पलघँ, दिशा दिशा नाल वटाईआ। लहदिउँ चढ़्हदे जाए लघँ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत जहान दी वेखे कन्ध, चार दीवारी खोज खुजाईआ। निगाह मारे विच्च वरभंड, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक्क अखवाईआ।

पलघँ कहे मेरा बदल गिआ पासा, पासा दीन दुनी उलटाईआ। मैनूं ख़ुशीआं विच्च आवे हासा, हस्स हस्स दिआं वखाईआ। की खेल करे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी जगत धार पैणी रासा, मण्डल मंडप करे रुशनाईआ। सम्बल कर के वासा, खेल खेले धुरदरगाहीआ। लहणा जाणे पृथ्मी आकाशा, मण्डल मंडपां परदा लाहीआ । मैनूं देण आया भरवासा, सिर मेरे हत्थ रखाईआ। शंकर हिलाउण आया उतों कैलाशा, कल कलकी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

सिँघासण कहे मैं बदल गिआ लोकमात, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा लहणा देणा बातन बात, भेव अभेद आपणे विच्च छुपाईआ। मैनूं माण वड्डिआई मिली पंचम पोह दी रात, सम्मत शहनशाही नौ नाल मिलाईआ। मैं लेखे वेखणे ज़ात पात, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। मैं हलूणा देणा कायनात, नव सत्त दिआं हिलाईआ। मैं दक्खण पहाड़ मारनी झात, लहन्दा चढ़्हदा अक्ख उठाईआ। शब्द संदेशा देणा पात, बिन पत्रका देणा समझाईआ । कलिजुग कूड़ा टुट्टणा नात, साजण रहण कोई ना पाईआ। मेरा लेखा वेखणा लोकमात, परलोक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

पलंघ कहे मैं दस्सां ख़ुशीआं वाला खेल, ख़ुशख़बरी दिआं जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द आपे गुरू बणया आपे चेल, आप आपणा रूप बदलाईआ। जोत धार शब्दी

होया मेल, मेल मिलावा होया चाईं चाईंआ। सुहञ्जणा धाम सुहा निवेल, सच सिँघासण लेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सिँघासण कहे गोबिन्द मैनूं बदल के खेल कीती नवीं, नौं खण्ड ध्यान लगाईआ। कोल सद्द बवंजा कवी, संदेशा दिता सुणाईआ। प्रेमीओ मैनूं भेव गा के दस्सो कुछ अवतार चवी, चवगुण ध्यान लगाईआ। अक्खरां वाली अक्खरां नाल पावो सही, सहज सहज सहज सुणाईआ । नाले भेव खोल्हो क्यों सतिगुर अरजन बैठा उत्ते तत्ती तवी, तत्तां तत्त जलाईआ। मेहरवान दी तुक अगम्मी किसे ना गवी, गाइन कर ना कोई सुणाईआ। फेर गोबिन्द ने अक्खर हिंदसा लिख के ढई, ढईआ दिता वखाईआ। इस दे वास्तो कुछ देणा कही, कह के देणा सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल बणाईआ।

सिँघासण कहे गोबिन्द ने कीता इशारा बवंजा, बावन धार समझाईआ। नाले सज्जे हत्थ दा वखा के पंजा, पंजा इक्को मुट्ठ बणाईआ। फेर हलूण के आपणा मंजा, हुलारा दिता लगाईआ। फेर वक्त सुहञ्जणा तक्क के चंगा, चंगी तर्हां जणाईआ। इशारा दिता शिव जी आपणी धार लै के आ जा गंगा, गंगोतरी नाल मिलाईआ। तेरी जटा जूट दी खेल वेखां निशंगा, निशान धुर दा नाल मिलाईआ। फेर मुखों किहा बवंजा तुसीं गावो छन्दा, इक्को राग सुणाईआ। पुरख अकाल दी वड्डिआई करनी नाल बत्ती दन्दा, दूसर सिफ्त ना कोई सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल विखाईआ।

गोबिन्द किहा बवंजा कवी मेरे लिखारी, लिखणहार वडयाईआ। फड़ कलमा सारे करो त्यारी, प्रेम नाल समझाईआ। तुसीं लेखा लिखो ओस दा जिहड़ा निहकलंक अवतारी, अवतर बेपरवाहीआ। जो कल कलकी होवे भेव पाए ना कोई नर नारी, नर हरि आपणी खेल खिलाईआ। अमाम अमामां बण सिकदारी, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। तुसीं अकल बुद्धि विच्च ओस दी महिमा लिखो नाल प्यारी, प्रेम नाल सुणाईआ। नाले दो हत्थां दी मार के ताड़ी, तड़ी नाल जणाईआ। आपणी आशा तक्को नाड़ी, अन्तर अन् तर ध्यान लगाईआ। भेव खोल्हो जोत निरँकारी, जो निरवैर इक्क अखवाईआ। जो सभ दा परवरदिगारी, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। उस दा इक्को नाम लिखो लिखो लाल हुशिआरी, होश आपणी आप बणाईआ । जिस दे विच्च चार जुग दी विद्या आ जाए सारी, लेखा अवर रहे ना राईआ। उहदा भेव दस्सो वसे कहड़ी दवारी, आसण कवण वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

बवंजा कवीआं कलमां हत्थ फड़ीआं, दस्त दस्त उठाईआ। मन दीआं आशा बुद्धि दे विच्च वड़ीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मंज़ल मंज़ल दी पौड़ी चढ़्हीआं, अकल दा

पन्ध मुकाईआ । नवां दवारयां दिआं कन्ढ्ढे खड़ीआं, वेखण नैण उठाईआ। अग्गे कविता लिखीआं बड़ीआं, सिफ्तां विच्च सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ।

कलमां कहण सुणो कवी बवंजा धार, धर्मीओ दिआं सुणाईआ। तुसीं कातब बड़े लिखार, लिखणहार इक्क अखवाईआ। तुसीं बैठे गोबिन्द दे दरबार, सचखण्ड डेरा लाईआ। उह योधा बड़ा बलकार, सूरबीर इक्क अखवाईआ। तुहाढ्ढा तोड़न लग्गा हँकार, बिध आपणी आप बणाईआ। तुहानूं पता नहीं उह कौण कल कलकी अवतार, की आपणी कल वरताईआ । जो रूप रंग रेख तों बाहर, जिस नूं वेखण कोई ना पाईआ। उह नूर नुराना जोत उजिआर, शाह सुल्ताना धुरदरगाहीआ। उस दी पावे कोई ना सार, भेव अभेद ना कोई खुल्हाईआ। तुसीं की लिखो उस दा विस्थार, किस बिध दिउ जणाईआ। तुहाढ्ढी बुद्धि तुहाढ्ढी आशा लिखणहार, अनुभव भेव ना कोई खुल्हाईआ। नाले रो के कीती पुकार, कलमष रही सुणाईआ। बावन दा लहणा लउ विचार, विचर के दिआं दृढ़ाईआ। बावन अक्खरी पाओ सार, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

गोबिन्द फेर कहे मेरे कवी उह लिखो निराला अक्खर, कलम शाही नाल रलाईआ। सभ दे हन्झ डिग्गे अत्थर, नैणां नीर वहाईआ। साडे हिरदे हो गए पत्थर, समझ किछ ना आईआ। गोबिन्द ने किहा जे तुसीं नहीं लिखदे मैं अन्तम लथ्थांगा उस दे सत्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। वसेरा फेर होए ना वक्खर, इक्को घर बणाईआ। एह मेरा अख़ीरी संदेशा ते हुक्म वाला पत्र, पत्रका नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

गोबिन्द किहा उह तीजी वेर लिखारीओ लिख दिउ लेख, बवंजा आपणी ख़ुशी बणाईआ । लेखा दस्सो उह केहड़ा धरे भेस, एसे उत्ते ख़ुशी बणाईआ। किस बिध कलिजुग बदले रेख, रिखीआं मुनीआं वेख विखाईआ। जे तुसीं मेरे कवी ते तुसीं दस्सो किस तर्हां संग होवेगा दस दस्मेश, आपणा साथ बणाईआ। किस बिध इक्ठा रहे हमेश, हम साजण रूप बणाईआ । कलिजुग कूड़ मेटे कलेश, कल कलकी वेस वटाईआ। नाले लेखा दस्सो संबल देस, की उस दी गणत गणाईआ। किस बिध लहणा देणा चुकाए मुला शेख, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ ।

झट्ट बवंजा कवीआं अक्खां मीटीआं, अन्तर ध्यान लगाईआ। गिणन लग्गे गीटीआं, मन मनसा नाल वडयाईआ। तक्कण लग्गे हस्त कीटीआ, कीट कीटा खोज खजाईआ। बोलण लग्गे प्यार दी गीतीआं, बिन रसना जेहवा हलाईआ। अंदरों समझ ना आवे की उस दीआं होवण कीतीआं, की आपणी कल वरताईआ। प्यार विच्च वट्टण कचीचीआं, गुस्सा

नेड़ ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच खेल आप खिलाईआ।

बवंजा कवी इक्क दूजे नूं करन इशारे, अक्ख विंगी टेडी कराईआ। किस बिध प्रगट होवे निहकलंक अवतारे, आपणा वेस वटाईआ। की शब्द देवे हुलारे, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ । सारे उतों सिर रहे मारे, सज्जे खब्बे हिलाईआ। बिना गोबिन्द तों उस दी पाए कोई ना सारे, साडी चले ना कोई चतुराईआ। साडी कलम सानूं कह कह पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। तुसीं इक्को वार कह दिउ गोबिन्द तेरा अन्त ना पारावारे, बेअन्त तेरी वडयाईआ। जिउँ भावे तिउँ सानूं लाउणा किनारे, आपणी दया कमाईआ। असीं लिखण तों लेख तेरे चरनां विच्च हारे, हिरदिउँ दईए सुणाईआ। गोबिन्द ने फेर दित्ते इशारे, पंजा आपणा आप उठाईआ। नाले सीने तों बस्तर फाड़े, जोश नाल लई अंगढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

बवंजा कवी उठ के करन अरदास, निव निव सीस झुकाईआ । साडी बेनन्ती सतिगुर तेरे पास, चरन कँवल सरनाईआ। सानूं भेव खोल्ह दे ख़ास, खालस मंग मंगाईआ। कवण दवारे कलकी करे निवास, परदा दे चुकाईआ। किस बिध नूर होवे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ ।

गोबिन्द किहा मेरे कवी बवंजा प्यारे, पिआरिओ दिआं जणाईआ। उहदे खेल जगत तों नयारे, निराकार निरँकार आप कराईआ। उह प्रगट होवे विच्च संसारे, सम्बल आपणा आसण लाईआ। उहदे लेखे लहणे चार जुग तों बाहरे, चार जुग दे शास्त्रां तों बाहर पढ़ाईआ। उह वेखे विगसे सभ दी पावे सारे, ज़िमीं असमान दो जहान वेख विखाईआ । उस दा लेखा लिखण तों बाहरे, बाहरे हाल सुणन कोई ना पाईआ। जो भेव अभेदा खोल्हे अगम्म अपारे, बोध अगाध दृढ़ाईआ। उस दे हुक्म वरतणे सारे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । अवतार पैगग्बर गुर जिस दे सहारे, सहाइक नाइक इक्क अखवाईआ। उस नूं डण्डावत बन्दना सजदा करन निमस्कारे, निव निव सीस निवाईआ। उह प्रगट होवे आपणी धारे, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। सम्बल वस आपणे चुबारे, साढे तिन्न हत्थ दए वडयाईआ। मेरा खेल होवे अपारे, तन वजूदां नाल सुहाईआ। शब्द गुरू बण मारां ललकारे, दो जहान सुणाईआ। जो पंजे दित्ते इशारे, पंजां फेर लवां उठाईआ। उह मेरे पंज बणनगे लिखारे, पंजे उंगलां पंजां कलमां नाल वडयाईआ। बवंजा कवीओ एह मेरी किरपा उह सुहणगे पुरख अकाल दे चरन दवारे, दूसरी ओट ना कोई रखाईआ। कुछ विआहे कुछ होणगे कवारे, गोबिन्द ने लेखा दिता सुणाईआ। मैं आवांगा फेर ज़रूर दुबारे, दोहरी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

गोबिन्द किहा कवीओ एह होणे भगत लिखार, लेखा पुरख अकाल लिखाईआ। जिस दा सति सच होवे दरबार, दर दवारा इक्क वडयाईआ। उहदा लेखा दीन दुनी तों होवे बाहर, मज़्हहबां रंग ना कोई रंगाईआ। इक्को नाम कलमा शब्द होवे जैकार, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। इक्को महल्ल अट्टल होवे मुनार, आसण सिँघासण इक्क वखाईआ। इक्को लेख होवे दातार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्को वेखणहार होए करतार, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। उस दिवस सुहाउणा सी पंज पोह विच्च संसार, सोहणी खिलत खिलाईआ । कवीओ मेरा फेर लग्गेगा दिल्ली विच्च दरबार, दिलबर हो के वेख विखाईआ। उन्हां पंजां दे गल विच्च पा देवांगा आपणी हत्थी इक्क इक्क हार, हिरदिआं दी अंदरों करां सफ़ाईआ। फिर जिध्धर जावांगा गुरमुखां नूं लाउँदा जावांगा पार, फड़ फड़ बाहों गले लगाईआ। दीन दुनी नूं देंदा जावांगा हुलार, हलूणयां नाल उठाईआ। गुरसिखां वखाउँदा जावांगा दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। आपणा वेस करां अपार, समझ सके कोई ना राईआ । अष्टभुज दा कज़ा दिआं उतार, चूड़्हा लाल रंग छुहाईआ। लक्षमी पारबती सुरसती दी इच्छया पूरी करां विच्च संसार, आप आपणा वेस वटाईआ। अलफ़ी पा के दरवेश होवां होवां परवरदिगार, सांझा यार अखवाईआ। मेरा वेस अव्वलड़ा ना पुरख ना नार, चक्कर चिहन नज़र कोई ना आईआ। जगत धार दी तेड़ पहन सलवार, रूप अनोखां दिआं वखाईआ । फेर तक्कां शंकर वाली धार, गंगा सीस जगदीश कटाईआ। परी अरम्बा दिआं हुलार, सुत्ती आप हलाईआ। चौदां लोक पावां सार, चौदां रतन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

पलँघ कहे मैं आपणे टिकाणिउँ गिआ बदल, बदली प्रभ ने दित्ती कराईआ। जिस इन्साफ़ करना अदल, अदालत इक्क लगाईआ। मेरी पूरी करे मज़ल, मंज़ल पन्ध मुकाईआ । फेर सभ नूं वखावे अज़ल, जो कूके थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

बवंजा कवीआं किहा गोबिन्द तेरी अनदृष्टी, दृष्ट विच्च ना आईआ। तूं लेखा जाणे सर्ब सृष्टी, श्रशट तेरी वडयाईआ। तेरी जोत धार निरंतर किसे ना दिसदी, वेखण कोई ना पाईआ। तेरी ओट अकाल इक्क दी, एकंकार सहाईआ। असीं धार बणे तेरी सिख दी, सिखिआ विच्च समाईआ। साडी कलम लेख नहीं लिखदी, किस बिध आवे धुर दा माहीआ । एह कागज़ उत्ते नहीं टिकदी, शाही संग ना कोई रखाईआ। अग्गों रो रो के पिटदी, पटने वाल्या तैनूं रही सुणाईआ। मैं वणजारी इक्क चिट दी, आपणी हत्थीं लिख के दे फड़ाईआ । नाले सिर कदमां दे विच्च सिट्टदी, निव निव सीस झुकाईआ। मैं वणजारी रहणा नहीं पत्थर इट्ट दी, जंगनूं जूहां आसण मूल ना लाईआ। मैं खेल तक्कणी नित नवित्त दी, नवित्त आपणा नैण उठाईआ। मैं सेवा जरूर करांगी ओस परमेशवर पित दी, जो मालक धुरदरगाहीआ । मैं वणजारन बणांगी मनी सिँघ दे चित दी, चेतन्न हो के संग बणाईआ। नाले गोबिन्द दे चरनां विच्च लिटदी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणी

वार थित आपे मिथ दी, मिथ्या समझ लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ।

कलम कहे मैं मनी सिँघ नूं आखिआ, बिन रसना बोल जणाईआ। मेरी सेवा लाई पुरख अबिनाशिआ, हुक्म दिता दृढ़ाईआ। जो खेल करे साख्यात साखिआ, सखा सुहेला धुरदरगाहीआ। नाले ख़ुशीआं विच्च निकलिआ हासिआ, हस्स के दिता वखाईआ। ओस दे मण्डल दी तक्क लै रासिआ, जो बिन गोपी नाच नचाईआ। जिस दा तेरे अंदर प्यार दा वासिआ, वसल देवे यार खुदाईआ। जिस दा प्यार किसे नहीं नापिआ, पैमानिआं विच्च ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

मनी सिँघ कहे मैं की दस्सां मेरे अंदर वज्जीआं हुज्जां, हलूणयां नाल जणाईआ । भेव दस्स के गुज्झा, मेरा परदा दिता उठाईआ। आपणे आउण दा समझा के मुद्दा, मुद्दत दे विछड़यां लिआ मिलाईआ। मेरे अंदर प्रकाश होया उदा, जोत जोत नाल मिलाईआ । मैं वेख्या उत्ते बसुधा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल विखाईआ।

मनी सिँघ कहे मैनूं सतिगुर शब्द ने दित्त हुलारा, भेव दिता चुकाईआ। तूं होणा ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। पुरख अकाल तत्तां दा बण वणजारा, आपणा परदा बैठा पाईआ। तूं लिखणा लेख नयारा, तैनूं रिहा सुणाईआ। तेरा कलम दा कलम नाल प्यारा, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। तुसीं उस नूं करना ज़ाहरा, जो जाहर जहूर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा परदा आप चुकाईआ ।

मनी सिँघ कहे मैं की दस्सां बात, बात दी बतंगढ़ दिआं बणाईआ। मैनूं फड़ के हलूणयां आपणी रात, दूजी रात ना कोई विखाईआ। फेर दस्स के आपणी ज़ात, परदा दिता चुकाईआ। फेर दर्शन दे के साख्यात, बाल बाला रूप वटाईआ। घनकपुर कह के मेरी मुकाई वाट, तत्तां अंदर नज़री आईआ। मेरा ना दिवस रिहा ना प्रभात, सन्धया रूप ना कोई दरसाईआ। मैं जिध्धर वेखां मैनूं नज़र आवे कलम ते दवात, कागज़ खाली सोभा पाईआ। जे सवां ते मेरा खुल्ह जाए कपाट, आलस निंदरा रहण कोई ना पाईआ । जे मैं चलां ते मेरी होर अग्गे वध जाए वाट, पैंडा मुक्कण विच्च ना आईआ। जां निगाह मारी ते मैनूं पुरख अकाल दा दिसे हाट, सोहणा सोभा पाईआ। जे गौर नाल तक्कां जोत दा प्रकाश, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जे फेर वेखां ते गोबिन्द होवे साथ, सोहणा रंग बणाईआ । पर मैनूं समझ ना आवे एह की खेल तमाश, कवण रिहा कराईआ। जे मैं सवास लवां एह अंदरों तूं मेरा मैं तेरा निकले आवाज, अग्गे अवर ना कुछ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

सन्त मनी सिँघ कहे मैनूं शब्द ने दित्ती घनघोर, हलूण हलूण हिलाईआ। मैनूं फड़ के राहे दिता तोर, तुरीआं दे नाल तुरत दिता मिलाईआ। मेरे अन्तर फुरना फुरे प्रकाश होवे अन्ध घोर, नूर नुराना डगमगाईआ। जां वेखां ते वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । अनाद दा नादी वज्जे ढोल, बिन ढोलक छैणे खड़काईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

सन्त मनी सिँघ कहे मैं लिख लिख थक्का, भेव कुछ ना पाईआ। मैनूं याद रहे कोई ना टप्पा, ना अक्खर कोई समझाईआ । मैं इरादिउँ हो गिआ पक्का, पक्की लई बणाईआ । मेरे पुरख अकाल दीन दयाल कुछ अगला दस्स दे पता, पतिपरमेशवर दया कमाईआ । झट आवाज आई ख़बर सुणाऐ यक्का, वाहिद दिता दृढ़ाईआ। मनी सिँघ तैनूं जगावण दी दित्ती सता, सुत्तयां देणा उठाईआ। अग्गे होर वेख लै तैनूं समझावां रता, रती रती विच्चों दृढ़ाईआ। उह तक्क लै मेरा प्यार दा अक्खर इक्को पप्पा, पप्पे दा पूरन होवे बेपरवाहीआ । जिस नूं इकी वार उंगल नाल लिख गिआ सी नानक तपा, तपीश्रां तों बाहर लिखाईआ। ओस दा मेरे नाल मिल के चल्लणा रथा, जगत जहान फिरे चाईं चाईंआ। एह खेल करे पुरख समरथ्था, समरथ आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ। नाले इशारा कीता मनी सिँघ खोल्ह लै अक्खां, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच परदा आप चुकाईआ।

मनी सिँघ कहे मैं खोल्हीआं अक्खीआं, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। जिध्धर तक्कां भगत प्यारीआं दिसण सखीआं, साजण रूप नज़री आईआ। कदे रोंदीआं ते कदे हस्सीआं, ख़ुशी ग़मी दोवें रंग बणाईआ। फेर तक्कया ते उन्हां दे गल प्रेम दीआं रस्सीआं, गंढां सके ना कोई खुल्हाईआ। जो प्रभू दे सत्थर लथ्थीआं, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। चारों कुण्ट फिरन नस्सीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां वड्डिआई मिले लक्ख लक्खीआं, करोड़ करोड़ी वेख वखाईआ । उह पढ़ गईआं इक्को पट्टीआं, परम पुरख कीती पढ़ाईआ। पवित्र कर के काया मट्टीआं, दुरमत मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

मनी सिँघ कहे मैं तक्कया नाल ध्यान, निझ नेत्र ध्यान लगाईआ। मैनूं उपजिआ इक्क ज्ञान, बुद्धि तों परे दिता समझाईआ। तेरा लेख जगत महान, लिख लिख दिता टिकाईआ । तैनूं फड़नगे राज राजान, जेल्हां विच्च मिले सज़ाईआ। फेर मिलांगा आण, आपणा परदा पाईआ। तूं गाउँदा रहणा मेरा गाण, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरा अक्खर अक्खर करां परवान, लेखे विच्च रखाईआ । फेर नवां बणावां विधान, नविआं रंग रंगाईआ। सृष्टी विच्च हो प्रधान, आपणा आप प्रगटाईआ। जहड़ा शब्द तैनूं संदेशे देवे आण, चोरी चोरी हुक्म सुणाईआ। ओस नूं लोकमात करां परवान, आपणी गंढ पवाईआ। औह तक्क लै बीसवीं सदी दा निशान, बीस बीसा हो के रिहा दृढ़ाईआ। पूरन विच्च मेरी पूरन जोत जगे महान, बिना पूरन तों पूरन नज़र कोई ना आईआ। आपे गोपी बणांगा आपे बणांगा

काहन, आपे सीता राम रूप दरसाईआ। आप रसूल बणांगा आप बणां अमाम, एह मेरी बेपरवाहीआ । आपे मंतर होवां सतिनाम, आपे सतिगुर शब्द वडयाईआ। परदा लाह के डंक वजावां जगत जहान, उहला रहण कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

मनी सिँघ किहा मेरे सतिगुर तूं बड़ा शरारती, मैं शरअ नाल जणाईआ। मैं लेख लिखण वाला अबारती, सिफ्तां नाल वडयाईआ। तूं जुग जुग लोकमात बणे तज़ारती, सौदे मज़्हबां वाले कराईआ। तेरी खेल पता नहीं पुरख नार दी, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ । मैनूं इक्को गल्ल याद उह गोबिन्द वाले यार दी, जो तेरा सत्थर गिआ हंढाईआ। पर मैं झगढ़ा नहीं करदा। मैं फेर खेल वेखणी नहीं चौहन्दा तेरी तलवार दी, पुरख अकाल हो के खण्डे हत्थां विच्च फड़ आईआ। मैं इक्क मंग मंगदा तेरी खेल होवे हुक्म सची सरकार दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरी हुक्म हकूमत होवे शाहो भूप निरँकार दी, शहनशाह दो जहान सीस निवाईआ। मेरी कलम ने लेख लिखया आशा पूरी करनी दिल्ली दरबार दी, सच नाल जणाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं सभ नूं वाजां होवे मारदी, मरदी मरदी करे हाल दुहाईआ । दुहाई सुण लै वे मेरया मालका चार यार दी, हज़रत आपणे नाल मिलाईआ। ओस वेले घड़ी होवे ना कोई तकरार दी, झगढ़ा रहण कोई ना पाईआ। तूं आपणी संनद वेखणी इकरार दी, वाअदे कौल तक्कणे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच भेव आप चुकाईआ।

सतिगुर शब्द कहे मनी सिँघ जेल्हखाने विच्च बिराजिआ, आपणा आसण दो वेरां इक्क रात बदलाईआ। कदे संवे ते कदे जागिआ, कदे पासा लए बदलाईआ। कदे रोवे नाल वैरागिआ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कदे उठ उठ फिरे भागिआ, अंदरे अंदर कदम टिकाईआ। कदे उच्ची उच्ची मारे आवाजिआ, आ जा मेरे साचे माहीआ। नाले गाइण गावे मेरे शाहो भूप राजिआ, शहनशाह धुरदरगाहीआ। जे आ गिउँ देस माझिआ, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। क्यों मेरी नहीं रक्खदा लाजिआ, सिर मेरे हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आउणा भागिआ।

सन्त मनी सिँघ उठ उठ वेखे, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मैं जिस दा लिखदा लेखे, उह किथे मेरा माहीआ। उह मैनूं मिल जा भुल्ल भुलेखे, आपणा फेरा पाईआ। मेरा हिरदा तैनूं चेते, चेतन्न हो के रिहा सुणाईआ। तूं साहिब नेतन नेते, नेरन नेर अखवाईआ। मेरया प्रीतमा मेरे तेरे नाल सौहरे पेके, दूजा घर ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर परदा आप चुकाईआ।

झट्ट शब्द आया धुर दा, सहज नाल सुणाईआ। सन्ता उठ वेख हाल अनन्दपुर दा, पुत्तरा दिआं समझाईआ। हौसला वेख लै गोबिन्द गुर दा, जो सभ कुछ रिहा तजाईआ । अग्गे जांदा मूल ना मुड़दा, हुक्म मन्ने चाईं चाईंआ। सरसे विच्च वेख लै रुढ़दा, धन

दौलत बेपरवाहीआ। सारे कहण वक्त आ गिआ धुड़ दा, खाली हत्थ वखाईआ। उस वेले गोबिन्द ने प्रशाद वन्डया सी गुड़ दा, गुरसिख गुड़ लिआउण वाल्या चरनां विच्च देणा टिकाईआ । नाले हस्स के किहा मेरा बेड़ा नहीं कोई रुड़्हदा, जो रुढ़या सो सचखण्ड विच्च जाईआ। मेरा मेला सदा धुर दा, अद्धविचकार ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ।

मनी सिँघ वेख लै सरसे दा कन्ढ्ढा, सर सर ध्यान लगाईआ। पाणी वेख लै ठंडा, पवण हुलारे रही खाईआ। खाली दिसदा पुरी अनन्दा, चार दीवारीआं रोवण मारन धाहींआ। विछड़दा जाए बन्दे नाल बन्दा, गुरसिख गुरसिखां नालों पलू छुडाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा अन्धा, बादल घनघोर शनवाईआ। गोबिन्द ख़ुशीआं विच्च भुआवे खण्डा, चारों कुण्ट घुंमाईआ । एह भाणा पुरख अकाल संधा, जिस सन्धया वेले घर दिता छुडाईआ। फेर पैरां तों हो के नंगा, नच्चया टप्पया चाईं चाईंआ। फेर लेख वेख्या की धुर दा लिखया संदा, संनद की रखाईआ। गोबिन्द तेरे बिना कलिजुग दा पैंडा नहीं मुक्कणा लम्मा, लम्मी गल्ल ना कोई समझाईआ । नाले हलूण के सज्जा कंधा, पुरख अकाल दिता हिआईआ। गोबिन्द जिहड़ा लेख लिखया इशारयां वाला कवी बवंजा, बावन धार सुणाईआ। उहदे उत्ते ला के आपणा पंजा, सरसे विच्च देणा टिकाईआ। फेर नेत्र नीर वहा के रो पई शंकर वाली गंगा, बौहड़ी बौहड़ी तेरी दुहाईआ । नाच नच्च के वखाया परी अरम्बा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

शब्द किहा मनी सिँघ घबरावीं ना। तन मिहणे होर सुणावीं ना। शेर सिँघ नूं आप शेर बण डरावीं ना। तेरे उत्ते कीती मेहर, तूं बाहर कढ्ढावीं ना। तेरे वास्ते होई देर, तूं आपणी आसा मूल चुकावीं ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हिम्मत हौसला मूल ढाहवीं ना।

मनी सिँघ सुण लै मन्नया, ममता देणी तजाईआ। लाडले मेरे चन्नया, चन्द देवां समझाईआ। तूं मातलोक विच्चों जाणा भन्नया, भज्जणा वाहो दाहीआ। जिस गगन रहाइआ बिना थम्मया, तेरा होए आप सहाईआ। तूं सुणना शब्द बिन कन्नया, कायनात विच्च दृढ़ाईआ । मेरा खेल अगम्म अगम्मया, जग नेत्र वेखण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप चुकाईआ।

मनी सिँघ पंज पोह दी रात तेरी लँघणी दिसदी औखी, सम्मत उनी सौ अठारां ईसवी दए गवाहीआ। मनी सिँघ किहा तेरे हुक्म दी धार सौखी, सहज नाल देणी समझाईआ। मैं कोई पढ़या नहीं पोथी, पुस्तकां हत्थ उठाईआ। मेरी बुद्ध होण ना देवीं थोथी, निर्मल लैणी आप कराईआ। मैनूं आपणे प्यार विच्चों कदे ना रोकीं, अग्गे हो ना कदे अटकाईआ । मैनूं दस्सदे सच सलोकी, सोहला दे समझाईआ। किस बिध तेरी प्रगट होवे जोत जोती,

जोती जाते देणा समझाईआ। झट्ट शब्द ने पिट्ठ ते मारी सोटी, जोर नाल लगाईआ। फेर ठुकरा के चोटी, हुलारयां विच्च हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

शब्द सतिगुर किहा मनी सिँघ वेख लै धुर दी जोत प्रकाश, प्रकाश दिआं विखाईआ। वक्त सुहञ्जणा तक्क लै ख़ास, दिवस रैण रंग रंगाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान होवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। संबल करे सच निवास, आसण सिँघासण इक्क लगाईआ। धुर संदेसा देवे बिन रसन स्वास, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ ।

मनी सिँघ किहा मैं नहीं जाणदा की होवे तेरा वेस, की अव्वलड़ी खेल खिलाईआ। मैनूं दस्सदे आपणा देस, गृह मन्दर दे वखाईआ। जिथ्थे वसे नर नरेश, आपणा डेरा लाईआ । सदा रहे हमेस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जो मैं प्यार विच्च लिखया लेख, उहदा परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

झट्ट मनी सिँघ उठ के चारों कुण्ट गिआ भौं, भावनी अंदरे अंदर रखाईआ। बिना सुत्यां गिआ सौं, नैण नैणां विच्च छुपाईआ। नाले बेनन्ती करे मैनूं तेरे नाल गौं, ओट तेरी इक्क रखाईआ। सच दस्स दे की खेल करेंगा सम्मत शहनशाही विच्च नौं, निरँकार देणा दृढ़ाईआ। की भाग लगाएं जमना किनारा थाउँ, जिथ्थे निशान आया लगाईआ। की भगतां पकड़े बाहों, आपणी दया कमाईआ। की गुरमुखां होए पिता माउँ, पुरख अकाल गोद टिकाईआ। की ग़रीब निमाणयां देवे छाउँ, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। सच दस्स किस बिध दीन दुनी नूं लाएं दाउ, आपणा आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सतिगुर शब्द किहा, मैं खेल खिलावांगा। जोती जाता वेस वटावांगा। सम्बल देस इक्क सुहावांगा। नर नरेश आप अखवावांगा। कलिजुग कल कलेश मिटावांगा । मुला शेख वेख वखावांगा। देस परदेस रंग रंगावांगा। विष्न महेश आप उठावांगा। लेखा जाण सहँसर मुख शेश, दो सहँसर जेहवा नाल रलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा।

सच करनी कार कमावांगा। दीन दयाल इक्क अखवावांगा। गुरमुख लाल आप उठावांगा। सम्मत शहनशाही नौ वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहवांगा। साचा परदा आपणा लाहवांगा। मनी सिँघ तेरी आसा पूर करावांगा। दिल्ली दरबार चरन छुहावांगा। जगत सिँघासण आप बदलावांगा । ज़िमीं असमानां हाहाकार करावांगा। दो जहानां वेख विखावांगा। गुण निधाना नाउँ धरावांगा ।

निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। पूरन ब्रह्म इक्क समझावांगा। पंचम पोह वड वड्डिआवांगा । भगत सुहेले गोद टिकावांगा। गुर चेले जोड़ जुड़ावांगा। जुग जन्म दे विछड़े मोड़ लिआवांगा । जे पिच्छे रह गई थोड़, अग्गे पूर करावांगा। मेरे बिन कोई होए ना ब्राह्मण गौड़, पूत सपूता ना कोई अखवावांगा। कल कलकी हो के जावां बौहड़, निहकलंका रूप दरसावांगा । अमाम अमाम दी पूरी करां लोड़, आसा सभ दी वेख विखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा।

पंचम पोह कहे जन भगतो मैं ख़ुशीआं वाला चढ़या, चढ़्हदे लहन्दे ध्यान लगाईआ। मैं तुहाढ्ढा कर्म दा निरअक्खर पढ़या, अक्खरां दिता तजाईआ। जो सच प्रीती विच्च जड़िआ, प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। जो तहाडे गृह दवारे खड़्हिआ, सन्मुख सोभा पाईआ। जो वस्सया भगत दवरया, इक्को घर सुहाईआ। ओस दा शब्द सुण लउ खरया, खरे खोटिआं दए सुणाईआ। जो चरन लग्गया सो तरया, तारनहार दया कमाईआ। गुरमुख कदे ना मरया, मर जीवत रूप बदलाईआ। तुहाढ्ढा मानस बूटा प्यार नाल कीता हरया, अन्त सुक्क कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्द देवणहार सरनाईआ ।

पंज पोह कहे औह कूकदे हारां वाले फुॅल, फुल्ल फुल्ल आपणा आप वखाईआ। जन भगतो साडे बोलण वाले नहीं बुल्ल्ह, रसना नज़र कोई ना आईआ। असीं तुहाढ्ढे नाल मिल के हो गए तुहाढ्ढे तुल, इक्को तराजू प्रभ ने दिता टिकाईआ। असीं सच दस्सीए तुसीं कदे नहीं जाणा भुल्ल, भुल्ल विच्च कदे ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों एस ज़िंदगी दा नहीं कोई मुल्ल, कीमत जगत ना कोई रखाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा दीपक कदे नहीं होणा गुल, रोशनी करे थाउँ थाईंआ। तुहाढ्ढा बूटा कदे नहीं जाणा हुल्ल, सतिगुर फल नाम रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खलाईआ।

पंज पोह कहे गंगा नेत्र रोवे करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मैं जटा जूट दी धार, धरनी धरत धवल धौल भज्जां वाहो दाहीआ। मैं नित्त नवित्त राह तक्कां ओस मुरार, जो मुरारीआं दए वडयाईआ। जिस दी चरन छोह नाल सभ दा बेड़ा हो जाए पार, दूसर ओट ना कोई रखाईआ। मैं उस दे हाज़र हो दरबार, निव निव लागाँ पाईंआ। जिथ्थे भगत सुहेले दित्ते तार, मेरा लहणा उहनां नाल मिलाईआ। मैं जुग जुग खिदमतगार, खादम हो के तेरी सेव कमाईआ। परी अरम्बा कहे मैं बिनां कदम तों नचार, नच्चां टप् पां कुद्दां चाईं चाईंआ। तूं शब्द धार गोबिन्द सची सरकार, शहनशाही इक्क अखवाईआ। बवंजा कवी आशा विच्चों आपणी ख़ाहिश रहे उच्चार, बिन रसना रस जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले एकंकार, इक्क इकल्ले तेरी वडयाईआ। जे तूं पंजां तन पवाए हार, हिरदे अन्तर करी सफ़ाईआ। जन्म मरन तों कढ्ढ के बाहर, आपणे रंग रंगाईआ। तेरे दर ते फरक नहीं कोई पुरख नार, तत्तां वंड ना कोई वंडाईआ। तेरा आत्म इक्क अधार,

अन्तम आत्म वेख विखाईआ। जन भगतां पाउणी सार, सन्ता होणा सहाईआ। गुरमुखां देणा तार, गुरसिखां गोद उठाईआ। मंग मंगी दिल्ली दरबार, दर दरवाजे सीस झुकाईआ। जिथ्थे शाह सुल्ताना होणा भिखार, भिख्खया मंगण वाहो दाहीआ। राज राजान तक्कण आण दीदार, नेत्र लोचन दर्शन पाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा होणा विच्च संसार, सुहञ्जणी रुत सोभा पाईआ । तीजे तीजे तीजे दिन तेरा मेला होया करेगा मिलण वालिआं अपर अपार, पहलों मिलण कोई ना पाईआ। नौं नौं वार धूड़ लाया करनगे मस्तक छार, भगत दवार दए गवाहीआ। अलफी वाल्या फेर तूं अलफ ये दे हरफ़ां तों होवेंगा बाहर, तेरी सिफ्त ना कोई वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ।

नारद कहे भगतो सोहणिओ मैं बड़ीआं सुणीआं ख़बरां, तुहाढ्ढे सज्जे खब्बे अग्गे पिच्छे बह के ध्यान लगाईआ। मैं आवाजां सुणीआं शेर बब्बरां, जो भबकां विच्चों भबक रहे लगाईआ । मैं ख़ुशीआं वेखीआं जगत टब्बरां, घराने कुंनबे फोल फुलाईआ। सच पुछो एह किसे किसे दीआं आसां पूरीआं करदा सध्धरां, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। बाकी सृष्टी वेखे फिरे डंगराँ, पशू ढोर भज्जण वाहो दाहीआ। एह हत्थ कदे नहीं आउँदा मसीतां मन्दरां, मट्ठां डेरा कदे ना लाईआ। एह जदों मिल्या, मिल्या भगतां दे अंदरां, अंदर बह के आपणा दरस दिखाईआ। जदों किरपा करे ते ओदों तोड़े जंदरा, बिनां कुंजी तों कुंजी लए लगाईआ। नारद कहे मैं गल्ल नहीं आखणी एह प्रभू बड़ा चन्दरा, जदों जी चाहे चंडालां नूं दए तराईआ। कई विचारे मर जांदे विच्च कुंदरां ते खण्डरां, पहाड़ां उत्ते आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ।

नारद कहे जन भगतो प्रभू बड़ा करदा लल्ला पोपा, लल्लीआं वाले पाल सिँघ दा कुछ लेखा नज़री आईआ। जिस दा हिसाब कीता उंगलां उत्ते पोटा पोटा, बिन लेखिआं लेखा गणत गणाईआ। मैं सच दस्सां उहदा विछड़न वाला सी इक्क पोता, छोटा काका दर्शन सिँघ दा नज़री आईआ। ओस दे पिच्छे पंज पोह नूं आप आ गिआ दे के होका, हरिजन आपणे नाल रखाईआ। नाले विहार कीता ते नाले भगत दा सुआर दिता मौका, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ओसे दे प्यार विच्च लाल रंग दा चूड़ा पाया ते कीता आपणा शौका, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।

नारद कहे जन भगतो तुसीं ख़ुशीआं विच्च इक्क मार दिउ ताली, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तुहानूं तुहाढ्ढा सतिगुरू ख़ुशी दे देवे बाहली, बहुती आपणी दया कमाईआ । पर याद रखिओ जिन्हां दे बच्चे एस साल विछड़े उह करयो ना काहली, उह करयो ना काहली, करयो ना काहली, अग्गे वास्तो भगतां दे घर भगत फेर देवे प्रगटाईआ। होर फल लगाए पाल सिँघ दे नाल दूजे पाल सिँघ दी डाली, महल सिँघ दे नाल महल

फेर दए वसाईआ । एह खेल अव्वलड़ी जिस दी घाल गुरमुखां ने घाली, जगत समझ किसे ना आईआ। बचन सिँघ दीपक रक्ख के विच्च थाली, थलां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दी लछमण सिँघ नूं लाली, लाली विच्चों लाल आपणे लेखे लाईआ। बिरध अवस्था उस दी सुरत आपे लए संभाली, सम्बल दा मालक हो के दया कमाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा फल सोहणा लग्गा काया डाली, टहणी टहणी आप महकाईआ। तुसां प्रभ दे बणना की सवाली, बिना सवाल तों तुहाढ्ढी झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ।

पंज पोह कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ नैण, अक्खीआं वाले आपणी अक्खां नाल रलाईआ । तुहाढ्ढा सभ दा इक्को साक इक्को सज्जण इक्को सैण, दूजा नज़र कोई ना आईआ। बिना नार कन्त तों बाकी सारे भाई भैण, नेत्र अक्ख ना कोई बदलाईआ। धर्म दी धार सच दा वहण, तुसां जगत देणा वहाईआ। उंगलां कर कर सारे तुहानूं कहण, इन्हां दा इक्को पिता इक्को माईआ। जिहड़ा पिछले लेखे आया देण, देवणहार बण गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खलाईआ।

पंज पोह कहे जन भगतो प्रभ नूं हिरदिउँ जाओ झुक, हारदिक मिले वडयाईआ । तूं मेरा मैं तेरा पढ़ो तक्क, “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी” जै देणी सुणाईआ। अगला पैंडा सभ दा जाए मुक्क, पान्धी रहण कोई ना पाईआ। ख़ुशी दा वक्त सुहञ्जणा तुहाढ्ढे पवित्र होए मुख, रसना जेहवा मिली वडयाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे अन्तर सदा रहे सुक्ख, दुःख दर्द दा डेरा ढाहीआ। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, तामश दए मिटाईआ। पंज पोह कहे मैं ख़ुशीआं विच्च कहां उठ, सभ नूं दिआं सुणाईआ। भगत भगवान भगवान भगत दी इक्को बज्झी रहे मुट्ठ, पंजा सके ना कोई खुल्हाईआ। तुहाढ्ढी सोहञणी होवे रुत्त, रुतड़ी इक्को घर महकाईआ । तुसीं इक्क साहिब दे लाडले पुत्त, जो पिता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक्क विखाईआ।

पंज पोह कहे जन भगतो मेरी मनज़ूर करो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तुसीं आए दिल्ली दरबार, दरगाह साची दा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द दी अगम्मी चल्ली धार, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। सभ दा मेला नाल इक्क करतार, कुदरत दा कादर दए वडयाईआ। दर आइआं नूं दोहां हत्थां दा सीस ते देवे प्यार, प्यार नाल आपणी गोद टिकाईआ। चरन धूढ़ बख्श के शार, मस्तक टिक्के दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल करे अपर अपार, अपरम्पर आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

❋

बीबी चरनी
जो के सचे पातशाह जी
दे चरनां विच्च सेवा करदी होई
उन्हां दे हुक्म अनुसार आपणे स्वास
पूरे करके सचखण्ड चली गई
उस दे अन्तम संस्कार समें
विहार होया

सत्त सावण कहे मेरीआं ख़ुशीआं भरीआं रस दीआं, रसना जेहवा कहण किछ ना पाईआ । मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ीआं वेखीआं वसदीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ । शब्दी धार धुर दीआं धारां मैनूं ख़बरां दस्सदीआं, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जोतां वेखीआं नस्सदीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। चमत्कारां वेखीआं रव सस दीआं, जोत नूर नाल रुशनाईआ। एह खेलां नहीं किसे दे वस्स दीआं, विष्न ब्रह्मा शिव रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

सत्त सावण कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, ख़ुशी मिली वडयाईआ। भगत सुहेला श्री भगवान प्रनाया, मेल मेलिआ चाईं चाईंआ। पूरब लेखा बिन झोलीउँ झोली पाया, तन वजूद समझ किसे ना आईआ। निरगुण धार दरस दिखाया, जोती जोत जोत समझाईआ । तेरा लहणा देणा निरगुण आपणे हत्थ रखाया, सरगुण चले ना कोई चतुराईआ। पूरब धार दा पूरब लेखा परदा परदिआं विच्चों चुकाया, समझ तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ।

भगत कहे मैं तन नहीं वजूद, माटी खाक ना कोई वडयाईआ। मेरी जगत नहीं हदूद, दीन दुनी रंग ना कोई रंगाईआ। मेरा मालक इक्क महिबूब, हरि करता धुरदरगाहीआ । जिस दी मेरे तत्त करदे पूज, सेवा विच्च समाईआ। भउ मिटाए दूआ दूज, दुतीआ लेखा दए चुकाईआ। जिस मेरा पूरब लेखा लिआ बूझ, जन्म जन्म दा लहणा आपणे हत्थ रखाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द ने दित्ती सूझ, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा तत्त काया कलबूत, पंज तत्त ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

सत्त सावण कहे मैं अक्खां लईआं खोल्ह, दोह हत्थां नाल दबाईआ। सुणिआ अगम्मी बोल, अणबोलत दिता जणाईआ। उह तक्क लै भगत आया भगवान दे कोल, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सच दवारे होवे चोहल, चोली रंग रंगाईआ। झट्ट उसे वेले सतिगुर शब्द वजाया ढोल, मरदंगा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सत्त सावण कहे मैं वेखी आत्मा धार, निरगुण निरगुण दित्ती जणाईआ। जो जगत छड्ड संसार, भज्जी वाहो दाहीआ। दीन दुनी दा पन्ध निवार, ब्रह्मण्ड खण्ड तजाईआ। जिस नूं सारे करन निमस्कार, रव सस मण्डल मंडप लागण पाईआ। देवत सुर करन जैकार, गण गंधरव ढोले गाईआ। विष्न ब्रह्मा जाण बलहार, बल बल आपणा आप कराईआ । अवतार पैगग्बर कहण प्रभू तेरा भगत बड़ा होणहार, सूरबीर इक्क अखवाईआ। जिस दीन दुनी छड्डया कूड़ प्यार, मुहब्बत तेरे चरन टिकाईआ। दरगाह साची पुज्जया आपणी आपणी वार, बण के धुर दा माहीआ। घर दीआ बाती कमलापाती आपणे कर उजिआर, सचखण्ड साचे कर रुशनाईआ। एह आत्मा चरन कौर नहीं एह चवीए अवतार दा सरदार, सिरताज इक्क अखवाईआ। जिस ने लेखा कीता भगत दवार, जन भगतां रीती भगतां वाली समझाईआ। असीं सारे इक्ठे हो के करीए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तेरे तेरे उतों बलिहार, तेरे तेरे रंग रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले देणी पैज सवार, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ।

अवतार पैगग्बर गुर वेख के ख़ुशी मनाउण, सोहणा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावण गाउण, ढोले धुरदरगाहीआ। निरगुण धार निरगुण फॅल्ल बरसाउण, जगत पत्त टहणी कली नज़र कोई ना आईआ। प्यार मुहब्बत विच्च आपणा आप परचाउण, परचे भगती वाले तक्कण चाईं चाईंआ। जिस ने खेल खेलिआ सत्त सावण सौण, सोहणी बणत बणाईआ । उस दा संदेशा दो जहानां मिले बिना पाणी पौण, पवण उनंजा बैठी सीस निवाईआ। एह भेव अभेदा जाणे कौण, भगत कहण किछ कोई ना पाईआ। एह भगत प्यारा धर्म दवारा मार्ग भगती वाला आया दरसाउण, दरस कर के आपणी ख़ुशी मनाईआ। बुरज हँकारी दीन दुनी दा आया ढौहण, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। भगत दवार आया वसाउण, सदा सद विच्च आपणा डेरा लाईआ। आपणे माता पिता नूं आया वरचाउण, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ । मेरे मरन तों बाद मेरे कुटम्ब वाले कदी ना रोण, जीवत जीअ जीअ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा परदा आप चुकाईआ ।

अवतार पैगग्बर गुर कहण पुरख अकाले साडी अगम्मी गल्ल मन्न, मनसा दो जहान नाल रखाईआ। भगत सुहेला तेरा चन्न, नूर नूर विच्च रलाईआ। लोकमात बेड़ा बन्न्ह, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। चरन कौर दा लेखे लाउणा तन, वजूद आपणे संग रखाईआ । जिथ्थे ना कोई हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। दुनी विच्च फेर पए ना जम्म, चुरासी वंड ना कोई वंडाईआ । तेरे विच्च मिल्या तेरा ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ । अग्गे वास्तो साडा तेरे नाल धरम, धर्म दे मालक देणी दया कमाईआ। एस दा वेखणा हड्ड मास नाड़ी चरम, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। अवतार पैगग्बर गुरू कहण एहदीआं हड्डीआं मास नाड़ी राख नाल हरि भगत दिल्ली दवार दीआं नीहां भरन, एसे वास्तो एहदा लेखा दिता मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र एहदी गाथा पढ़न, अगला

लेखा फेर समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ।

आत्म धार मिली विच्च निरँकार, निराकार विच्च समाईआ। तन वजूद दा लहणा विच्च संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखो चाईं चाईंआ। सम्मत शहनशाही दस रिहा ललकार, कूक कूक सुणाईआ। जिस पुरख अकाले दीन दयाले कलिजुग कूड़ी क्रिया दीन दुनी चों कढ्ढणी बाहर, लोकमात रहण ना पाईआ। उह भगत दवारा करे त्यार, जमन किनारा इक्क सुहाईआ। जिथ्थे कृष्न काहन ने मारी लकार, सखीआं संग सुखन दिता सुणाईआ। जिस वेले आवे कल कलकी करनेहार, करता पुरख धुरदरगाहीआ। जिस भगतां दा करना भगती नाल विहार, भगतन आपणे रंग रंगाईआ । दीन मज़्हहब तों वसे बाहर, जात पात ना कोई रखाईआ । शाह सुलतान शब्द दी मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

गुर अवतार पैगग्बर कहण पंज तत्त जगत होणे सवाह, मिट्टी खाक नज़री आईआ । सतारां हाढ़े ने किहा भगतां दे भगत बणिओ गवाह, शहादत अवर ना कोई भुगताईआ । पंझी प्रकृतीआं दा लेखा दिता सी लिखा, पंजां तत्तां नाल मिलाईआ। पंझी पंझी फुट्ट दा नाप आप समझा, पड़दा पड़दिआं विच्चों उठाईआ । उस लेखे नूं पूरा करना प्रभ दी आदि जुगादी अदा, अदल इन्साफ़ आपणे हत्थ रखाईआ। बिना भगतां तों शहीदी सके कोई ना पा, शब्द शहीद ना कोई अखवाईआ। पंजां गुरमुखां एहदीआं अस्थियां खड़नीआं नाल चाअ, चाउ घनेरा नाल रखाईआ। जिथ्थे नौं खण्ड पृथ्मी सीस दए झुक, सत्त दीप लागण पाईआ । उस विच्च एहदा तत्तां वाला फोटू देणा टिका, टिक्के नाम वाले छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ ।

पंज तत्त कहण भगतो असीं करीए प्यार, प्रेमीउँ देईए जणाईआ। मेरा भगत दवार तों बाहर नहीं कोई घर बाहर, मात पित सौहरे पईए दोवें दित्ते तजाईआ। मैं ना चरनी ना चरन कौर मैं सतिगुर चरन दा शिंगार, सोहणा रूप जणाईआ। मैं प्यार नाल कहां गुरमुखो मेरा भगत दवारे विच्चों बाहर कदे ना करयो संस्कार, मेरी माटी ख़ाक बाहर उडण कोई ना पाईआ। फिर चुक्क के लै जाइओ दिल्ली दरबार, आपणी खुशी नाल उठाईआ । मैं सौवांगी नींहां हेठ पैर पसार, चार जुग दा आसण लाईआ। मेरे होणगे तिन्न दवार, दरवाज़े तिन्न तिन्न समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

तत्त कहण सानूं अगनी साड़ना की, कीमत करते लई पाईआ। असीं बथेरा जगत लिआ जीअ, जीवण सतिगुर भेट कराईआ। झगढ़ा मुक्कणा साढे तिन्न हत्थ सीअ,

रविदास चुमारा लेखा रिहा लिखाईआ। मैनूं ख़ुशी होणी जिस वेले मैं आसण लाउणा दिल्ली दरबार दी विच्च नींह, नींहां हेठां आपणी सेज सुहाईआ। उस वेले मैनूं हत्थ लाउणगे सिख वीह, इकीसा सतिगुर नाल मिलाईआ। मैं संदेशा देवां मैं इक्को परम पुरख परमात्म दी धार ते उसे दी धी, अन्त उसे विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ।

तत्त कहण जन भगतो मेरी ख़ुशीआं वाली निमस्कार, प्रेम विच्च जणाईआ। मैं बिना नेत्रां तों तुहाढ्ढा करां दीदार, खुशीआं विच्च ख़ुशी मनाईआ। मेरी आत्मा पहुंची सचखण्ड सचे घर बाहर, गृह आपणे आसण लाईआ। मैनूं दिसदा तुसीं ज़रूर मेरा करना संस्कार, अगनी अग्ग अग्ग तपाईआ। टहिल सिँघ एहदा पूरा करे विहार, माचस लहदिउँ चढ़्हदे नूं लगाईआ। मेरा वीर वीरो सभ दा खिदमतगार, सच सच सुणाईआ। जिहड़ा सिदक भरोसा देंदा रिहा अधार, अंदर वड़ वड़ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

तत्त कहण साडा चरनां नाल प्यार, चरनी नाउँ रखाईआ। असीं ख़ुशीआं विच्च कहदे जन भगतो एहदे उत्ते पाओ हार, जितने भगत दवारे विच्च सारे दिउ टिकाईआ । फेर इकी बोलो जैकार, सोहणे ढोले गाईआ। नाले प्रभू तों मंग मंगो असीं जाईए इसे तरां तेरे दरबार, दरगाह साची चाईं चाईंआ। मुड़ के आईए ना विच्च संसार, जनणी कुक्ख ना कोई वडयाईआ। मेरा अन्त सभ नूं संदेशा सुणना नाल विचार, बिन रसना दिआं दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क अखवाईआ।

आत्मा कहे मैं ख़ुशीआं दे विच्च नच्चदी, उछलां कुदां चाईं चाईंआ। मैनूं जग्हा मिली सच दी, प्रभ सच दित्ती वडयाईआ। मैं वणजारी रही नहीं काया माटी कच्च दी, नाता जगत जगत तुड़ाईआ । मैं उस प्रभू विच्च रचदी, जिस दी रचना बेपरवाहीआ। मैं रूप हो गई सति दी, सति सति विच्च आपणा आप मिटाईआ। मैं इक्को दा सत्थर घतदी, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लिआ मिलाईआ।

आत्मा कहे मैं मिली आपणे विच्च प्रवार, परम पुरख दित्ती माण वडयाईआ। उथे भगत सुहेले सोंहदे जोत जोत विच्च निरँकार, निराकार आपणे रंग रंगाईआ। मेरा बंस सरबंस सोहणा दिसिआ दिसिआ आपणे घर बाहर, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं वी ख़ुशीआं दा कीता इज़हार, प्रेम दे ढोले गाईआ। धन्न भाग जे छुट्टया संसार, नाता कूड़ आई तुड़ाईआ। अग्गे इक्क दा कर दीदार, दीद इक्क दे नाल मिलाईआ। इके नूं कर निमस्कार, इक्क विच्च समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ।

सतिगुर शब्द कहे शब्द सतिगुर भगतां दी धार, धरनी धरत धवल धौल वेख विखाईआ । जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं गाउँदे वारो वार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सिफ्त सलाहीआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला पावणहारा सार, भगत सुहेला इक्क अकेला आपणी दया कमाईआ। जिस सेवा दा लहणा दिता उफ हाए अन्त दुक्ख झल्लणा पिआ ना विच्च संसार, झलक विच्च पलक विच्च ख़लक दा नाता दिता तुड़ाईआ। आत्मा परमात्मा खिच्ची आपणे दवार, जिथ्थे दवारका वासी कृष्न आसा गिआ रखाईआ। सखी दा सखीआं नाल मंगलाचार, बिन रसना जेहवा ढोले गाईआ। जिथ्थे मेरे वीर प्यारे मेरे नाल करन प्यार, मनजीत जगदीश हस्सण कुद्दण चाईं चाईंआ। सच दस्स की खेल सची सरकार, की आपणा हुक्म वरताईआ। मैं हस्स के किहा उह मित्रा दा मित्र यारां दा यार, सज्जणा दा सज्जण नूर अलाहीआ। मैं इक्क ग़रीब निमाणा सिख सेवादार, सद सेवा विच्च समाईआ। मैनूं पता नहीं लग्गा मैं केहड़े अंदर ते केहड़े बाहर, किस बिध कढ्ढ के आत्मा दरगाह आपणी विच्च लिआ पहुंचाईआ। मैनूं तिन्न दिन दर्शन विच्च दस्सदा रिहा मैं बोल ना सकी नाल ज़बान, किछ कहण कहण ना पाईआ। मैं वेख वेख के हुंदी रही हैरान, की मैनूं रिहा वखाईआ । मैनूं दिसदे रहे बिन अक्खां तों बिबाण, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं हस्सदी रही एह की खेल करे भगवान, की करनी कार कमाईआ। मैनूं पता नहीं सी मैं छड्ड जाणा जहान, छिन्न विच्च आपणे रंग रंगाईआ। धन्न भाग जे सचखण्ड दवारे पहुंची आण, पिछला चेता रिहा ना राईआ । एथे भगत सुहेले तूं मेरा मैं तेरा गाण, सोहणा राग अलाईआ। धन्न भाग मेरा नाता तुट्टया जीअ पुरान, स्वासां लेखा रिहा ना राईआ। जन भगतो मैं ज़रूर तुहानूं मिल्या करांगी आण, कदी कदी दर्शन हस्सदी हस्सदी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने मेरे प्यार विच्च दीन दुनी दा बणाउणा विधान, कानूंन काइदा भगती धार भगती वाला समझाईआ।

(८ सावण शहनशाही सम्मत दस)

❋

“मैं ना चरनी ना चरन कौर मैं सतिगुर चरन दा श्रंगार”

९ माघ शहनशाही सम्मत दस दिल्ली धीरपुर हरि भगत दवार दी नींह रक्खण समें सवेरे साढे दस वजे

सो पुरख निरँजण साचा मीत, मित्र प्यारा इक्क अखवाईआ। हरि पुरख निरँजण ठांढा सीत, सति सतिवादी अगम्म अथाहीआ। एकंकारा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक्क अखवाईआ। आदि निरँजण सदा जगजीत, निरगुण निरवैर इक्क अखवाईआ। अबिनाशी करता पतित पुनीत, पतित पावन धुरदरगाहीआ। श्री भगवान धर्म दी धार चलाए रीत, सति सतिवादी इक्क अखवाईआ। पारब्रह्म खेल करे आदि जुगादि ठीक, ठाकर स्वामी इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर रंग इक्क रंगाईआ।

सतिगुर शब्द आदि आदि दी धार, निरगुण निरवैर निरँकार खेल खिलाईआ। जिस दा रूप अनूप अगम्म अपार, अलख अगोचर सति सतिवादी वड वडयाईआ। जो खेले खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी वंड वंडाईआ। जिस दा लहणा देणा दीन दुनी नाल तेई अवतार, रामा कृष्ना नूर नुराना नूर नूर रुशनाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद देवणहारा अधार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क अखवाईआ। नानक निरगुण सरगुण गोबिन्द शब्द जैकार, सिँघ सिँघ अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

सतिगुर शब्द कहे धुर दा हुक्म सदा जुग चार, जुग चौकड़ी आप वरताईआ। जिस दे हुक्मे अंदर तेई अवतार, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लहणा देणा नाल धरनी धरत धवल धौल विच्च संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दए गवाहीआ । भगत सुहेले वेखे विगसे वेखणहार, गुर चेले खोज खुजाईआ। जिस दा रसना जिह्वा जगत विद्या बाहर इज़हार, सिफ्तां वंड ना कोई वंडाईआ। चार जुग दे शास्त्र अक्खरां नाल करन पुकार, निरअक्खर धार धार शनवाईआ। परम पुरख धुर दा राम करनी दा करता करनेहार एकंकार, अकल कलधारी वड वड्डिआई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

सतिगुर शब्द कहे पैगग्बरां अज़मज़ी वज़ूउल ज़मीउल ज़कूते आयशहेजमा नूरे रुशना मुहम्मदे दवा ज़बीउल ज़मा मुविवज़ी नविस्तुल ज़ंबाए ख़ुदा ख़ुद मालक इक्क अखवाईआ। कोना कुनिज़ शाहे ज़विज़ रोज़म मबी मवस्ती तवला जंबाए जुकन्ननिसता ज़बराईले ज़मू रूहे नवास्तो मज़ा असतेमज़ा मवज़ल तवज़ल मज़ीउल कमोज़े जामिसती दंबाए ख़ुदा काअबाए कुविद शरअ ए ज़ुविद नूरे चशम अर्शे वज़ी नवीज़े तर्ज़ीह ज़मीउल ज़मा रहिनुमा इक्क नूर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ ।

सतिगुर शब्द कहे सतिगुर शब्द अगम्मी धार, धरत धवल वडयाईआ। नानक निरगुण

सरगुण खेल अपार, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। चार वरन एका धार, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोई वंडाईआ। लेखा जाणे आप निरँकार, निरवैर इक्क अखवाईआ। जिस दे शब्द संदेशे भविख्तां विच्च गुर अवतार पैगग्बर गए उच्चार, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। सो खेले खेल आपणी वार, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सतिगुर शब्द कहे शब्द दी धार आदि जुगादी भगत, भगवन देवणहार वडयाईआ । जिन्हां दे अन्तर नाम दी शक्त, शख़शीअत जगत विच्च प्रगटाईआ। उस दा सदा सुहझणा होवे वक्त, वेला आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा लहणा देणा नाल दीन दुनी फ़कत, फ़िकरे ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

सतिगुर शब्द कहे वक्त सुहंझणा आया, सोहणी मिले वडयाईआ। प्रभ जोती जोत रुशनाया, दो जहानां डगमगाईआ। अवतर आपणा खेल खिलाया, खेलणहार अगम्म अथाहीआ। अवतार पैगग्बर गुर संग मिलाया, एका गंढ पवाईआ। धुर दा परदा आप छुपाया, भेव रहे ना राईआ। रविदास दए गवाहिआ, शहादत नाम वाली भुगताईआ । बालमीक वेख वखाया, त्रेता जुग नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

रविदास कहे जन भगतो मैं भगत प्यारा मीत, मित्रां दिआं सुणाईआ। गरीबां विच्च गरीबी वाली रीत, जुग चौकड़ी चली आईआ। अंदरों काया सभ ने करनी ठंढी सीत, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ। मन मनुआ लैणा जीत, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, सोहँ सच पढ़ाईआ। साचा दिउहरा मन्दर मसीत, काया काअबा नज़री आईआ। मेला होणा नाल हस्त कीट, शाह सुल्तानां ना कोई वडयाईआ । पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अगला हुक्म चले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

बालमीक कहे मैं बटवारा, त्रेता मेरी दए गवाहीआ। मैं लेखा लिखया गुप्त ज़ाहरा, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। संदेशा सुणदा रिहा बिन सरवणां आपणे अन्तर अन्तर करदा रिहा विचारा, जगत अकल बुद्धि ना कोई रखाईआ। धरनी धरत धवल धौल राम रामा होए उजिआरा, राम रमईआ राम राम रूप प्रगटाईआ। जिस दा खेल चारों कुण्ट होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। अन्त कन्त दे के सच इशारा, भगवन्त आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाईआ।

धुर दी धार कहे मैं आदि जुगादी सच, प्रभ दी सच वडयाईआ। लूं लूं अंदर

सभ दे जावां रच, रचना प्रभ दी दिआं वखाईआ। मेरा नाता नहीं नाल काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह ना कोई चतुराईआ। सभ दा स्वामी मालक इक्को परमेशवर पति, पारब्रह्म अखवाईआ । जिस भगतां लेखे लाउणी रत्त, रतन अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। धर्म दा धर्म दवार खोल्हणा हट्ट, वस्त सच नाम टिकाईआ। शरअ ज़ंजीर देणी कट्ट, कटाकश इक्को इक्क वखाईआ । दूई दवैत मेटणा फट्ट , पट्टी नाम वाली बंधाईआ। शरअ दी रहे कोई ना वट्ट, वटणा नाम वाला मलणा चाईं चाईंआ। सो खेल करे प्रभ जो वसे घट घट, घट घट बैठा सोभा पाईआ। जिस दे नाम कलमे रहे रट, रसना जिह्वा सोहले ढोले गाईआ। उह आत्म सेज सुहंझणा सुहाए खट्ट, खटीआ इक्क वडयाईआ। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। शब्दी सुरत मार के सट्ट, सोई सवाणी लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

करनी कहे मैं आदि जुगादि दी करनी, कुदरत कादर दिती वडयाईआ। मैं खेल वेखणा प्रभ दी चरनी, चरनी दी धार शहादत फोटो दए गवाहीआ। मेरा झगढ़ा नहीं वरनी बरनी, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। मैं चौहुन्दी इक्को मार्ग होवे उत्ते धरनी, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। पुरख अकाल दी पौड़ी सभ ने चढ़्हनी, राम रामा रंग रंगाईआ । कूड़ी क्रिया जगत जहान विच्चों हड़्हनी, दीन दुनी रहण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ ।

कूड़ी क्रिया कहे मेरा कलिजुग नाता, सच सच सुणाईआ। कलिजुग कहे मेरा नाता नाल पुरख बिधाता, जो बिदना दा मालक अगम्म अथाहीआ। जिस मेरा वक्त सुहञ्जणा दीन दुनी कीता अन्धेरी राता, साचा चन्द ना किोइ चमकाईआ। झगढ़ा पा के दीन मज़्हब ज़ाता पाता, माणस मानव दिते टकराईआ। आपणे हुक्म दा रक्ख के डूंघा खाता, भेव अभेद दिता छुपाईआ। मैं सच संदेशा देवां दीप साता, नव खण्ड खण्ड सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

नव सत कहण साडा रूप अनूप अपारा, प्रभ दिती माण।वडयाईआ। साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच्च सीस झुकाईआ। साडा लहणा देणा नाल तेई अवतारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गंढ पवाईआ। साडा खेल संग हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद यारा, मेहरवान महिबान बीदो आपणा खेल समझाईआ। साडा लहणा देणा नानक निरगुण सरगुण गोबिन्द धार अपारा, अपरंपर दए वडयाईआ। साडा मीत साजण भगत सुहेला जो भगवन होए प्यारा, धर्म दी धार विच्च समाईआ। नौ खण्ड कहण सत दीप असीं उस प्रभू दा बोलीए जैकारा, जो आदि जुगादि इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

सत्त दीप कहण साडी धरनी धरत धवल अपार, अपरम्पर दए वडयाईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। धन्नभाग जे धुर दा हुक्म चले विच्च संसार, संसारी भण्डारी सँघारी ख़ुशी मनाईआ। मानव जाति इक्क होए प्यार, आत्म परमात्म मिलके वज्जे वधाईआ। जो भगत सन्त सूफी संदेशा दे के गए आपणी वार, पूरब लेखे नाल मिलाईआ । भगतां दा गृह होवे भगत दवार, भगवन मिल के वज्जे वधाईआ। शरअ दा होवे ना कोई सिकदार, मज़्हबां वंड ना कोई वंडाईआ। इक्को नूर जोत उजिआर, नूर नुराना नज़री आईआ । इक्को शब्द होवे धुनकार, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे मैं आदि जुगादी धवल, धर्म नाल समझाईआ। मेरा मालक पुरख अकाला नूर अलाही इक्को अव्वल, आलमीन इक्क अखवाईआ। जिस दा लेखा लहणा देणा राम रामा नाल कृष्न काहन सवल, सांवरीआ आपणा रंग रंगाईआ। जिस गोबिन्द धार छकाई पवल, अमृत रस बिन रसना रस चखाईआ। तूं भगत सुहेले प्रगटाए आपणे कँवल, कमलापाती आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप उठाईआ।

धरनी कहे वक्त सुहञ्जणा आया नौ माघ, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरे अन्तर उपजिआ इक्क वैराग, वैरी कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतो दुरमत मैल धोवो दाग़, पाप रहे ना राईआ । काया मन्दर दीपक जोत वेखणा चिराग, जोती जाता करे रुशनाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी चार कुण्ट दह दिशा चारे लिखारीउ लिखो लग्गणी आग, अगनी सके ना कोई बुझाईआ। शाह सुलतानां रईअत हकूमतां जाणीआं त्याग, त्रैगुण अतीता आपणा हुक्म सुणाईआ। किसे दी पुच्छे कोई ना वात, संगी संग ना कोई बणाईआ। सत्तां दीपां होए अन्धेरी रात, चारो कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ।

धरनी कहे लिखारीओ तुहाढ्ढा दिसे गाना बध्धा मैहन्दी तन्दा, संग मुहम्मद चार यार रलाईआ । एह लेखा किसे नहीं सन्धा, अकल बुद्धि समझ कोई ना पाईआ। जगत जहान नौजवान कर्म कांड विच्च अन्धा, निझ नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। कलिजुग आपणी धार विच्चों लघाँ, भज्जा चाईं चाईंआ। अन्तम सभ दा हाल होणा मंदा, मंदभाग दिसे लोकाईआ। सदी चौधवीं अन्तम होया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट सारे बैठे ध्यान लगाईआ। जो वेद व्यासे पाईआं वंडा, चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक अठारां पराण देण गवाहीआ। केहड़ी खेल खेले ब्रह्मण गौड़ नूरी धार हो के पंडा, पारब्रह्म भेव भेव आप समझाईआ। शब्दी धार चमके चंड प्रचण्डा, जगत जहान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ।

धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां ढोले, प्रभ नूं सीस निवाईआ। शब्दी धार जो शब्द अगम्मी

बोले, अनबोलत राग सुणाईआ। जिस दे अवतार पैगग्बर गुरू धर्म धार दे तोले, नाम कंडे हत्थ उठाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां वाले हट्ट खोल्हे, चार कुण्ट दिती वरताईआ। जिस दे लेखे विच्च लहणे देणे सभ दे कोले, कौल इकरार नाल बणाईआ। उह वेखे धार उप्पर धौले, धर्म धार नाल जणाईआ। जिस ने सच दवारे खोल्हे, खालक खलक खलक समझाईआ । नव सत तक्कणे रौले, सांतक सति ना कोई वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

धरनी कहे मैं चारों कुण्ट मारां ध्यान, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। उह वेखो पंडत नारद आउँदा बिना रसना तों दए बिआन, बिन जिह्वा जिह्वा रिहा दृढ़ाईआ। उठ वेख की खेल करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सत दीप हुक्म चलाया ते वरतणा विच्च जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लहंदी दिशा अक्ख पुट्ट लै ते नाल सुण लै कान, बिन कन्नां दिआं सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे मैं नारद की दस्सां, सच सच जणाईआ। मैं दीन दुनी नूं वेख वेख हस्सां, जो मेरे उत्ते सोभा पाईआ। किसे दे अंदर रिहा नहीं प्रभू दे प्यार दा रसा, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। मैं दूर दुराडी जगत जगिआसूआं कोलों नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं अैं जापदा प्रभू दा भगत कोई विरला कोटां विच्चों लक्खां, गणती गणत ना कोई गिणाईआ। पर याद कर लै नारदा सृष्टी अैं सड़नी जिवें सड़दा पुतला कक्खां, चारों कुण्ट वेखणा थाउँ थाईंआ। कलिजुग खेल होणा वांग बाज़ीगर नटां, नटूआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ । मैं अन्त इक्क प्रभू ते आपणी आसा सट्टां, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। जिस दीन मज़्हहब दीआं मेटणीआं वॅटां, झगढ़े नाम ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नारद कहे धरनीए मैं वी होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। कलिजुग कूड़ दिसे प्रधान, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ रूप बणी शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ । इन्सान दा वैरी बणया इन्सान, इन्सानीअत हत्थ किसे ना आईआ। पर याद कर लै जो सईआ नूं संदेशा दिता राम, बनवासी आपणा हुक्म सुणाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यार होणा जगत जहान, नव सत आपणा रंग रंगाईआ। जो अरजन नूं गीता लिखण लग्गिआं दस्सया काहन, घनईआ धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। कलिजुग अन्त प्रभू दी करे कोई ना पहचान, भगवन रंग ना कोई समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होवे परेशान, परेशानी विच्च दुहाईआ। अन्तर आत्म उपजे ना ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना कोई पढ़ाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, निझर झिरना ना कोई झिराईआ। घर स्वामी ठाकर मिले किसे ना आण, तन मन्दर वज्जे ना कोई वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग आप बणाईआ।

नारद कहे धरनीए मैं होर कुछ तक्कां, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। उह वेख लै तीजे साल नूं झगढ़ा पैणा विच्च मदीना मक्का, काअबे आपणा हाल दृढ़ाईआ। फेर लहणा देणा होणा नाल बूरा कक्का, हज़रत ईसा देवणहार शहादत नाल गवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी रशीआ नाल अमरीका लग्गणा धक्का, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। दीन दुनी दी कीमत रहणी नहीं कोई टका, शाह सुलतान राज राजान मायाधारी मिट्टी खाक विच्च रुलाईआ। इक्को धर्म दी धार प्रभू दे नाम दी होणी सत्हा, जिस नूं सतिगुर शब्द मन्ने जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ।

धरनी कहे नारद जी मैं वी चुक्कया भार, नव खण्ड चुरासी लक्ख आपणे उत्ते टिकाईआ । मेरी दिवस रैण पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरे प्रीतम प्यारे पा सार, परम पुरख होणा आप सहाईआ। चारो कुण्ट होई अन्धेरी रात, तेरा नूरी चन्द ना कोई चमकाईआ। तेरे नाम कलमयां वाली खार, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तूं आत्म परमात्म नूर उजिआर, नूर नुराना इक्क अखवाईआ। कलिजुग मेट दे धूंआंधार, धर्म दी धार इक्क समझाईआ। इक्को तेरा नाम होवे जैकार, इक्को तेरी सिफ्त सलाहीआ। इक्को तेरा मन्दर होवे दवार, शिवदुआला मठ गुरू दवार इक्क वखाईआ। इक्को शब्द होवे धुनकार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वज्जदी रहे वधाईआ। इक्को तेरी होवे निमस्कार, डण्डावत बन्दना सज्द्यां विच्च सारे सीस झुकाईआ । तूं शाहो भूप सिकदार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी वज्जे वधाईआ। धरनी कहे मेरी नमों नमों निमस्कार, निव निव तेरे लागाँ पाईआ। जोष्ती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप रखाईआ।

नारद कहे धरनीए परम पुरख बड़ा चलाक, मैं जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते सभ नूं करदा रिहा खाक, माटी खाक विच्च रुलाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां खोल्हदा रिहा ताक, बज़र कपाटी पड़दा आप उठाईआ। आपणा दस्सदा रिहा शब्द अगम्मी वाक, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सच प्रीती जोड़दा रिहा नात, आत्म परमात्म मेला मेले सैहज सुभाईआ । सो अन्त पुच्छणहारा वात, जुग चौकड़ी इस दे हुक्म अंदर भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे नारद जी मैं उसे नूं टेकां मथ्था, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे गुर अवतार पैगग्बर सत्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र करदे कथा, वेद पुरान अंज़ील कुरान बाईबल तुरैत गीता गुरू ग्रन्थ ढोले सोहले राग सुणाईआ। उस दा खेल वेखणा यथार्थ यथा, जो यदी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे शब्दी धार दा अगम्मी इक्को भथ्था, तीर तरकश कमान हत्थ ना कोई उठाईआ। उहदा युद्ध बिना तन वजूद हत्थां, हुक्मी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक नूर अलाहीआ।

नारद कहे धरनीए उह मालक परम पुरख अपार, परमात्म इक्क अखवाईआ। जिस जुग चौकड़ी खेलिआ खेल विच्च संसार, सतिगुर शब्द नाल वडयाईआ। अवतार पैगग्बर गुरूआं दिता अधार, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। निरअखर धार विच्चों अक्खर दिते उच्चार, जगत शास्त्र देण गवाहीआ। जिस ने मन्दर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बणाए गुरूदवार, चरचां दिती वडयाईआ। दीनां मज़्हबां दस्स नाम जैकार, शरअ दा रंग दिता रंगाईआ। झगड़िआं विच्च खेल कीता वारो वार, वारता पिछली दए गवाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाल आदि जुगादी परम पुरख परवरदिगार, राम रामा काहन काहना आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ ।

धरनी कहे मेरा वक्त आया सुहञ्जणा, सोहणी मिली वडयाईआ। किरपा करे आदि निरँजणा, आदि पुरख दया कमाईआ। जिस नूं कहन्दे दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर पार लंघाईआ। उह भगतां पावे नाम दा अञ्जणा, निझ नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे हुक्म विच्च जगत जहान वंञणा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस सभ दा पड़दा कज्जणा, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जिस दा नाम डंका वज्जणा, चारो कुण्ट करे शनवाईआ। उह झगढ़ा मेटे दीन दुनी काया बदना, जिस्म ज़मीर विच्चों आप समझाईआ। सो साहिब सूरा सर्बंगणा, हरि करता इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

धरनी कहे मेरा कवण वक्त संभाले, सम्बल बैठा नज़र किसे ना आईआ। जो लेखा जाणे शाह कंगाले, गरीब गरीबां वेख वखाईआ। जिस दा नाम सच्चा धन माले, धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। जो भाग लगाए साचे डाले, पत्त टहणी आप महकाईआ । मेरे धोए दाग़ काले, दुरमत रहे ना राईआ। अमृत धार अंदरों उछाले, सवा सेर पाणी लिखारीआं दए गवाहीआ। पंज पंज शहादत देण भगतां दे भाले, भाण्डा भरम भन्नाईआ । आत्म धार वसे नाले, परमात्म विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दे पिच्छे भगत सुहेले जुग जुग घालणा रहे घाले, रविदास रवीदास नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप दरसाईआ।

धरनी कहे मैं कूक कहां पुकार, दो जहाना दिआं सुणाईआ। सभ दा इक्को मित्र मुरार, परम पुरख इक्क अखवाईआ। जिस ने बालमीक दिता तार, बटवारा आपणे रंग रंगाईआ । डाके मारदा विच्च संसार, सच लुटेरा इक्क अखवाईआ। जिस दी दच्छणा राम दे लेखे साढे तिन्न हार, कलिजुग लहणा पूर कराईआ। गऊ पाल गोपाल काहन कृष्न वेखे नैण मुंधार, नैण मूंद दया कमाईआ। ईसा कहे मेरा लेखा नाल परवरदिगार, जो यार यारा अगम्म अथाहीआ। मुहम्मद कहे मैं उस दा करां इज़हार, जो सिफ्तां दा मालक सिफ्त सलाहीआ । नानक कहे मैं उस दी वजावां सितार, जो सुत्तयां लए जगाईआ। जन भगतो एह सारी सृष्टी दा सतिजुग विच्च होवेगा भगत दवार, अज्ज दा लेखा

इस दी दए गवाहीआ। दर्शन सिँघ दी पुठ्ठी दिसे तलवार, ढाल आपणा रूप दरसाईआ। खाली ग्लास कहे चारों कुण्ट होणी हाहाकार, फल कहण फल हत्थ किसे ना आईआ। नेत्र रोवे नारी नार, बिन हन्झूआं हन्झ वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ।

नारद कहे धरनीए वेख लै भगतां ने दोवें रंगे होए गुट्ट, लाल आपणा रंग वखाईआ । इक्क वार प्रभ नालों सभ दी प्रीती जाणी तुट्ट, टुट्टयां फेर प्रभू जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पैणी लुट्ट, कलिजुग लुटेरा फिरे चाई चाईआ। दीनां मज़्हबां होणी फुट्ट, मेला सके ना कोई मिलाईआ। बेशक प्रभू दा नाम जपदी सृष्टी रसना जिह्वा बुल्हां बुट्ट, हिरदे राम ना कोई वसाईआ। सभ दा भाग जाणा निखुट, खोटे खरे रूप ना कोई दरसाईआ। फेर सति सच दी मौलणी रुत्त, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। भगत दवार दी नींह थल्ले चांदी दा दब्बणा बुत्त, बुत्तखाने वेखण थाउँ थाईंआ। एह विहार उस साहिब दा जिस दा शब्द दुलारा सुॅत, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नारद कहे धरनीए मैं की वेखां हुंदा सगन, सगला ध्यान लगाईआ। भगतां अन् तर आत्मा होवे मग्न, जगत वाशना बाहर कढ्ढाईआ। ओढण दिसे किसे ना सीस र्शिशटी होई नगन, सिर हत्थ ना कोई टिकाईआ। बिना भगतां तों काया मन्दर अंदर दीपक किसे ना जगण, जागरत जोत ना कोई रुशनाईआ। की होया जे भगत दवार दी धार नाल लग्गी अगन, अगन जगत वाली समझाईआ। किसे दा रहणा नहीं कोई सज्जण, मित्र मीत ना कोई अखवाईआ। अन्त गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, मन ममता दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ ।

धरनी कहे नारदा मैं अवतार पैगग्बर गुरू तक्कां साख्यात, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ । जिन्हां चार जुग दी पिछली लिखी गाथ, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलदा वेख्या राथ, निरगुण सरगुण हो के भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त लहणा उस हत्थ पुरख समराथ, जो करता धुरदरगाहीआ। जो होए सहाई अनाथां अनाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। सो सभ दा लहणा देणा देवे मस्तक, माथ, पूरब लेखा बिधना नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे मेरा लेखा बहुत पुराणा, पुरान अठारां देण गवाहीआ। मेरा काहन नाल यराना, जो सखीआं सुखन गिआ समझाईआ। दुनियां दीन विच्च बदल जाणा जमाना, जमन किनारा संग रखाईआ। कलिजुग कूड़ होणा प्रधाना, चारों कुंट भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म दा रहणा नहीं कोई निशाना, धर्म दी धार ना कोई रखाईआ। दीन मज़्हब होणा

बेगाना, नाम कलमा करे लड़ाईआ। अन्तर गाए ना कोई तराना, तुरीआ वेखण कोई ना पाईआ । उस समें खेल करे धुर दा काहना, काहन काहन नाल वडयाईआ। जिस दा लहणा देणा दो जहान, ज़िमी असमान वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द करे प्रधाना, दूसर नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ।

नारद कहे धरनीए मैं वी सुणी बात, पिच्छे हो के ध्यान लगाईआ। जो खेल होणा लोकमात, काहन घनईआ गिआ दृढ़ाईआ। किसे दी पुच्छणी नहीं किसे ने वात, संगी संग ना कोई निभाईआ। की होया जे अठारां कशूणीआं होईआं खात, धर्म युद्ध युद्ध समझाईआ । कलिजुग अन्तम हुक्म वरते कमलापात, पतिपरमेशवर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ ।

धरनी कहे मैं करदी रही काहन नूं याद, गोपाल नूं सीस निवाईआ। जो मैनूं दे के गिआ दाद, वस्त अनमुल नाम वरताईआ। तेरा खेड़ा होए आबाद, हरि भगत दवार सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्ठे होणगे सारे सन्त साध, सूफीआ रंग रंगाईआ। अन्तर रहे ना वाद विवाद, विख अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। शरअ दी दिसे कोई ना हाद, मज़्हहबां रंग ना कोई रंगाईआ। इक्को मालक नज़री आए वाहिद, गाड इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ ।

नारद कहे धरनी मैं वी सुणिआ संदेश, जो कृष्न घनईआ काहन काहन गिआ दृढ़ाईआ। मैं दूरों हो के पेश, पेशीनगोई पुच्छी चाईं चाईंआ। सच दस्स एह धाम सुहञ्जणा कौण करे ते केहड़ा होवे नरेश, कवण हुक्म हुक्म वरताईआ। उस हस्स के किहा मेरा बिना अक्खरां तों लेख, कलम शाही ना कोई वडयाईआ। जोती जाता धारे भेख, अव्वलड़ा आपणा रूप प्रगटाईआ। जिस कूड़ कुड़यार दी मेटणी रेख, रिखीआं मुनीआं दए समझाईआ । उह आवे जमन कनारे एसे देस, देस दसन्तर वेख वखाईआ। जिस जगत जहान दा तक्कणा कलेश, कल कातीआं खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

धरनी कहे मैं खुशीआं विच्च दस्सां आज, हकीकत सच दृढ़ाईआ। सारी सृष्टी दा भगत धार होणा समाज, समग्री सच नाम वरताईआ। मेरे उत्ते मेरा बंक दवार सुहाए सेवा करनगे राजन राज, रईअत आपणा संग बणाईआ। एह नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों होणा काज, करनी दा करता आप समझाईआ। मेरा मालक खालक इक्को महाराज, परम पुरख इक्क अखवाईआ। जिस ने धर्म चलाउणा जहाज, नईआ नौका नाम दृढ़ाईआ। चारे कुण्ट मारनी अवाज़, चारे वरनां लए उठाईआ। सभ दा सांझा होवे

समाज, वक्खरी वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप उठाईआ।

धरनी कहे मेरी आसा मनसा होए पूर, पूरब ध्यान लगाईआ। मेरे राम दा सच दस्तूर, जुग चौकड़ी चल्लया आईआ । जो काहनां दा काहन हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जिन्ह शब्दी धार दिता सरूर, गुरू गुरदेव देण वडयाईआ । जिस दी मंज़ल ना नेड़े ना दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी भगती करे मनज़ूर, दर आइआं लेखे लाईआ। तुसां सभ ने आत्मा धार होणा मशकूर, शुकरीआ कह के शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ।

धरनी कहे मेरी आसा पूरी होवे मनसा, खुशीआं राग जणाईआ। मेरा मालक मिले मैनूं काहना जिस हँकार मेटिआ कंसा, दिती माण वडयाईआ। जिस दा खेल सहँस सहँसा, गणती गणत ना कोई गिणाईआ। जिस सतिजुग विच्च मानव जाति इक्क बणाउणा बंसा, दूसर वंड ना कोई वंडाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ । जो लेखा लिखया वेद व्यासे गौड़ ब्रह्मण प्रथाए पंडता, भविख्त पराण नौ हज़ार सलोक देण गवाहीआ। उह खेल खेले धरती उत्ते नव खण्डता, सति सति वेखे चाई चाईआ। जिस दा झगढ़ा नहीं मन मत दा, ममता मोह जगत ना कोई रखाईआ । उहदा खेल परमेशवर पति दा, पतित पावन वड वडयाईआ। जो लेखा जाणे थिर घर दा, अन्तर निरंतर बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

धरनी कहे अवतार पैगग्बर गुरू सारे करो मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। कलिजुग अन्त मिटे तीनो ताप, त्रैगुण अगन ना कोई तपाईआ। सभ दा इक्को नाम होवे जाप, इक्को सोहला ढोला कलमा सच सुणाईआ। इक्को मालक होवे कमलापात, पतिपरमेशवर इक्क अखवाईआ। झगढ़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़ह्हब ना करे लड़ाईआ। आपणा भविख्तां वाला वेखो खात, सदी चौधवीं बीसवीं नाल मिलाईआ। ढईआ गोबिन्द वाला पुच्छणवाला वात, वातावरन तक्के खलक खुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

धरनी कहे अवतार पैगग्बर गुरू साहिबान करो खिआल, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। धर्म दवार दा धर्म होवे दलाल, विचोला अवर ना कोई बणाईआ। जिस दी साहिब सतिगुर शब्द करे संभाल, सम्बल दा मालक दया कमाईआ। जिथ्थे सुहणे शाह कंगाल, गरीब गरीबां दया कमाईआ। दीन दुनी दा होवे ना कोई जंज़ाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दी आशा रक्खी सिँघ पाल, मेहरवान मेहरवान वेख वखाईआ। जिस दा ठाकर स्वामी दिता ज्ञान, इन्दर सिँघ सिँघ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मन्दर इक्क सुहाईआ।

धरनी कहे गुर अवतार पैगग्बर मेरा वेखो मीत, मित्रां सच जणाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सभ ने रक्खया चीत, चितर के सक्कया ना कोई वखाईआ। जो जुग जुग बदलदा रिहा रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। सो सभ दी अन्तर मन कल्पणा करे पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। जिस नूं कैहन्दे सदा जगजीत, जग जीवण दाता इक्क अखवाईआ । जिस दा लेखा नाल मन्दर मसीत, काअबिआं फोल फुलाईआ। उह आत्म परमात्म बंधाए सभ दी प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते होणा वक्त सुहञ्जणा, सोहणी मिले वडयाईआ। घर सुहाए आदि निरञ्जणा, बंक दवारा वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक जगणा, जोती जोत डगमगाईआ । जो सभ दा होवे सज्जणा, मीत मुरारा अगम्म अथाहीआ। जो नाम निधान दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत आपणी आप प्रगटाईआ। उह भगतो तुहाढ्ढी भगती दा मनावे सगना, सगले संगी आप रखाईआ। निरगुण धार लावे अञ्जणा, अंगीकार आप हो जाईआ। अन्तर निरंतर देवे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। लेखे लग्गे पंज तत्त सरीर पंजना, पंचम तत्त मिले माण वडयाईआ। सम्मत शहनशाही दस कहे दीन दुनी दा लेखा जिस हत्थ मुकन्द मनोहर मुकन्दना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आपणे हत्थ रखाईआ।

धरनी कहे मेरी प्यार मुहब्बत वाली तरशीह, खुशीआं नाल जणाईआ। भगतां दी भस्म चरनी दी धार गुरमुख इक्क इक्क चूंढी भरनगे वीह, माझा मालवा दुआबा जम्मू वंड वंडाईआ। टिकाउणगे चढ़्हदे वाली कूट विच्च नींह, खुशीआं नाल रखाईआ। धर्म दा बीज देणा बीअ, सतिजुग फल नाल फुल्ल दए महकाईआ। रविदास दा लेखा जो लिखया साढे तिन्न हत्थ सीअ, धरनी धरत धवल खुशी बणाईआ। अग्गे पता नहीं होणा की, धरनी निव निव सीस निवाईआ। लक्ख चुरासी प्रभ दे जीअ, जीव जंतां विच्च रखाईआ। तुहाढ्ढे उतों बल बल जावां थीअ, निव निव लागाँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ।

धरनी कहे मिट्टी खाक भसम रक्खणी नींह थल्ले इक्क इक्क चूंडी, बीस बीसा रंग रंगाईआ । उत्ते धर्म धार दी होवे खूंडी, खड़गाँ खंडिआं बाहर समझाईआ। धरनी कहे मैं बिना ज़बान तों कूंदी, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं सार सारयां बुत्त रूह दी, रूह बुत्तां वेख वखाईआ। मैं ख़बर सुणी उस शब्द गुरू दी, जो गुर अवतार पैगग्बरां दए वडयाईआ। भगतो अज्ज दा लेखा ते सतिजुग धार शुरु दी, सति धर्म साचा रंग रंगाईआ। अजे ते खेल होणी दुड़ू दुड़ू दी, सत्तां सालां तों बाद एथे धर्म दे झण्डे झुल्लणे चाई चाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे मेरे उत्ते बणना गृह मन्दर, सोहणी मिले वडयाईआ। जिथ्थे भगतां दा भगती धार तुटणा बज़र कपाटी जंदर, जिंदगी विच्चों जिंदगी दए बदलाईआ। प्रकाश होवे अन्धेरी कंदर, तन वजूद नूर नुराना डगमगाईआ। मनुआ दह दिशा ना उठ उठ धावे बन्दर, मन मनसा ना कोई हलकाईआ। जन भगतां हरिजनां सूफीआं सन्तां लेखे लग्गे तत्त पंजण, पंचम दा मेला मिले सहज सुभाईआ। किसे दे अन्तश्करन विच्च ना होवे रंजण, रंजश अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जुग चौकड़ीआं केते लँघण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भज्जे वाहो दाहीआ। कोटन वार दीन दुनी शरअ दी लग्गी अगन, भस्म हो के मिटी खाक विच्च मिलाईआ। कोटल वार मेरे उत्ते शादिआने वज्जण, गुर अवतार पैगग्बर धुर दे राग नाद गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नारद कहे धरनीए मेरा जीअ करदा मैं तैनूं करां इक्क मखौल, मस्खरा हो के दिआं सुणाईआ। तैनूं धरनी कहां धरत कहां धवल कहां कि कहवां धौल, धर्म नाल दे जणाईआ । सच दस्स तेरा अवतार पैगग्बरां नाल की कौल, वाअदा गुरू दुरदेव की जणाईआ। मेरा जीअ करदा कूड़ कुड़यार दा वजा देवां ढोल, डंका सुणावां थाऊंँ थाईंआ। सारी सृष्टी दी दृष्टी जावे डोल, साबत रहण कोई ना पाईआ। तेरा धर्म दा दवार धर्म दा मालक देवे खोल्ह, खलक दा खालक वेख वखाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोई पंडत पांधा रौल, थितां वंड ना कोई वंडाईआ। एह लेखा उस दा जिस नूं त्रैलोकी नाथ कहन्दे सावल सौल, सांवरी आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप उठाईआ।

धरनी कहे नारदा कुछ मैं वी दस्सणा ज़रूर, ज़रूरत आपणी दिआं जणाईआ। मैनूं दिसदा मेरे उत्ते पिआ फतूर, धर्म नूं फतवा लग्गा थाउँ थाईंआ। सच दा सच दिसे ना नूर, नूर नुराना चन्द ना कोई चमकाईआ। साचे नाम दी सुणे कोई ना तूर, तुरीआ पद दी मंज़ल हत्थ किसे ना आईआ। मैनूं कलिजुग कूड़ कीता मशहूर, चारो कुण्ट झूठ दे डंके रिहा वजाईआ। मैं आसा रक्खी मेरा साहिब मैनूं कदों बखशेगा चरन धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जगत दा वक्त मिटे हरिजन रहे ना कोई मूरख मूड़्ह, गुरमुख हरिजन भगत सुहेले लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा परदा आप उठाईआ।

नारद कहे धरनीए उह वेख लै कलिजुग काला मलगँ, नव खण्ड पृथ्मी सत दीप भज्जे वाहो दाहीआ। जो वजावे मोह ममता वाला मरदगँ, मोह ममता वाली नाल रखाईआ। जिस घर घर छेड़िआ जगँ, मन का मनका दिता भवाईआ। दीन दुनी नूं कीता तगँ, तगँ दस्त होई लोकाईआ। जिध्धर वेखें कलिजुग ने कीती भुक्ख नगँ, भुक्खयां सके ना कोई रजाईआ । अन्तर आत्म मिले ना किसे अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द ना कोई प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा गाए कोई ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोई रखाईआ।

आत्म सेज सुहञ्जणी दिसे ना किसे पलघँ, सत्थर यार ना कोई हंढाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्तश्करन विच्च होई रंड, पती पतवन्ता हरि कन्त नज़र किसे ना आईआ। निगाह मार लै विच्च नवखण्ड, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। जिध्धर वेखें उधर शरअ दी पवे डण्ड, डण्डावत विच्च प्रभ नूं सीस ना कोई निवाईआ। दरोही मच्ची जेरज अंड, उत्भुज सेतज रही कुरलाईआ । सृष्टी दी धार होई भेख पखण्ड, सति सच वेखण कोई ना पाईआ। मेरी इक्को आशा इक्को मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे साहिब सूरे सर्बंग, हरि करते तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

धरनी कहे सुण नारद मुनी, मुनीशरां बाहर जणाईआ। मेरी पुकार अवतार पैगग्बरां गुरूआं सुणी, अणसुणत नज़र कोई ना आईआ। जो जुग चौकड़ी धर्म दी धार बणे वड गुणी, गुणवन्त जगत अखवाईआ। शब्द नाम दी जणाई धुनी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप समझाईआ।

धरनी कहे मेरी नींह रक्खणी नाल जगत दी इट्ट, माटी कच्च रंग रंगाईआ। प्रभू विच्च रक्खे बिन अक्खरां दे चिट, चिट्टे उत्ते काला रंग ना कोई रंगाईआ। नीली लाल छाही दोवें रहीआं पिट, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। कलमां कानीआं कहण असीं किथे जाईए टिक, कवण धाम मिले वडयाईआ। किस दे उत्ते आशा दईए सिट्ट, सिटेबाज़ी वेखी जगत लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पलू आप फड़ाईआ ।

धरनी कहे मेरे वेख लै पिछले कर्म, कांडां बाहर जणाईआ। जुग जुग दा तक्क लै धरम, नारदा बिन अक्खां अक्ख खुलाईआ। कलिजुग तक लै की झगढ़ा वरन बरन, ज़ात जाति की चतुराईआ। मेरे नेत्र नैणां आवे शरम, प्रभ नूं भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मेरा लेखा नाल उस करनी करन, जो करनी करता धुरदरगाहीआ। मैं उस दा पल्लू लग्गी फड़न, बिन हत्थां हत्थ उठाईआ। उस दी मंज़ल लग्गी चढ़्हन, बिन कदमां कदम टिकाईआ । उसे दा नाम लग्गी पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ। उसे दे फराक विच्च वैराग विच्च लग्गी सड़न, बरहों अंदरों रही कुरलाईआ। मेरे प्रभू झगढ़ा मेट दे पंज तत्त धड़न, सीस जगदीस आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ।

धरनी कहे जन भगतो मेरी इक्क बेनन्ती, खुशीआं विच्च सुणाईआ। एह लेखा नहीं किसे पंडती, अकल बुद्धि ना कोई वडयाईआ। आसा नहीं किसे मन दी, तृष्ना कल्पना ना कोई रलाईआ। एह खेल अगम्मे चन्न दी, जो नूर नुराना आदि जुगादी नूर अलाहीआ । एह अवाज़ नहीं किसे कन्न दी, सरवणां बाहर शनवाईआ। एह वड्डिआई

नहीं किसे धन दी, लोभ लालच ना कोई वडयाईआ। इक्क प्रीती प्रीतम होवे जन दी, जन भगतो मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे जन भगतो मेरा लेखा प्रभू नाल आदि, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ । मेरे उत्ते दीन दुनी हुंदी रही बरबाद, सतिजुग त्रेता द्वापर मेरी दए गवाहीआ। प्यार मुहब्बत विच्च हुंदे रहे विस्माद, बिसमल हो के आपणा खेल खिलाईआ। मैं जुग जुग सुणदी रही नाद, शब्दी धार बिन अक्खरां अक्खर हुंदी शनवाईआ। मेरा लहणा देणा अन्त कलिजुग सभ तों बाद, आखर आखर दिआं दृढ़ाईआ। जिस कारन नानक वजाई रबाब, सितार दीन दुनी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक्क वखाईआ।

धरनी कहे जन भगतो धर्म दवारा वसणा, सतिजुग मिले माण वडयाईआ। दीनां मज़्हबां बहि बहि हस्सणा, एको खुशी बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नस्सणा, भज्जे वाहो दाहीआ । नाम अंमिउं रस चक्खणा, बिन रसना रस चखाईआ। तुहाढ्ढी प्यार मुहब्बत वाली दच्छणा, प्रभ लेखे लए लगाईआ। सच प्रेम विच्चों कोई रहे ना सक्ख्णा, काया चोली दए रंगाईआ । लहणा देणा हत्थो हत्थणा, अग्गे हुदार ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ।

धरनी कहे जन भगतो मेरे प्रेम दा साचा दरस, नैण दीद खुशी बणाईआ। मेरी पूरी होई हरस, हवस दिती मिटाईआ। निरगुण धार कीता तरस, जोत नूर नूर रुशनाईआ । मेरा सुहञ्जणा होया फर्श , मिटी खाक खुशी बणाईआ। अम्बरां तों वेखण अवतार पैगग्बर गुरू गुरदेव नाल अर्श, अर्शी प्रीतम सोभा पाईआ। ना सोग रिहा ना हरख, चिन्ता ग़म ना कोई जणाईआ। इस भगत दवार ते सारी सृष्टी दी होणी परख, परखणहारा इक्को धुर दा माहीआ। एहदा लेखा सतिजुग धार दी सतिजुग वाली बरख, बरस आपणी रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप चुकाईआ।

धरनी कहे मेरे उत्ते सोभदी परांदी लाल, लाड़ी मौत खुशी बणाईआ। नारीअल कहण असीं वी बणना विच्च दलाल, विचोले जगत जगत जणाईआ। कूड़ कुड़िआरां करनी भाल, खोजणा थाऊंँ थाईंआ। साडा लेखा नहीं शाह कंगाल, ऊँचां नीचां वंड ना कोई वंडाईआ। साडी इक्क बेनन्ती ते इक्क सवाल, दूजी आस ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच सच प्रगटाईआ।

धरनी कहे मेरा अन्त अखीरी संदेश, सन्धया सरघी बाहर जणाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी भगती रहे हमेश, भगवन देवे माण वडयाईआ। तुहाढ्ढा लेखा तक्के बाशक सुहञ्जणा

शेश, विष्नूं रंग रंगाईआ। ब्रह्मा दए आदेश, सुखन सोहले आप जणाईआ। शंकर होवे पेश, धर्म धार दृढ़ाईआ। अवाज़ देवे आप गणेश, गणपत की सुणाईआ। तेई अवतार कहण जगत बुद्धि ना रहे मलेश, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पैगग्बर कहण झगढ़ा मिटे मुला शेख, मुसाइकां रंग रंगाईआ। जो संदेश दिता नानक निरगुण गोबिन्द दस दस्मेश, दीन मज़्हहब वंड ना कोई वंडाईआ। सभ दा परमात्म आत्म धार एक, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जन भगतो भगतां दी साहिब उत्ते टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी खाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ।

धरनी कहे जन भगतो खुशीआं नाल परशाद वंडणा, मेरी खुशी बणाईआ। नाता सभ दे नाल गंढ्ढणा, मुहब्बत मुहब्बत विच्च रखाईआ। पल्लू सतिगुर शब्द कदे ना छड्डणा, नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। तुहाढ्ढा लेखे लग्गे नाड़ी मास हड्डणा, बूंद रकत आपणा रंग रंगाईआ । भरम भुलेखा दूई द्वैत वाला कढ्ढणा, शरअ शरीअत देणी तजाईआ। तुसीं इक्को परम पुरख दी यदणा, खेल तक्कणा आत्म परमात्म थाऊंँ थाईंआ। मेरी धर्म धार हद्दणा, हद हदूद इक्क रखाईआ। सच प्रकाश दा दीपक जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सूरा सर्बंगणा, सूरबीर नूरी नूर इक्क अखवाईआ।

❋

९ माघ शहनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार धीरपुर किंगज़वे कैंप दिली-९
रात दे समें

नौ माघ कहे मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजद्यां विच्च सीस झुकाईआ । बिन रसना जिह्वा शब्दी धार बोल जैकारा, ढोला सोहला इक्को इक्क सुणाईआ। निरगुण सरगुण वेखां खेल अपारा, जो अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। शाहो भूप वेखां सिकदारा, शहनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाईआ । उह जोती जाता पुरख बिधाता देवणहार सहारा, सिर सिर हत्थ टिकाईआ। जिस दा लहणा देणा नाल जमन किनारा, घाट कन्ढ्ढा खोज खुजाईआ। जिस दी आशा रक्ख के गिआ कृष्न मुरारा, मोहण माधव आपणा भेव चुकाईआ। जिस पैगग्बरां नूर कीता ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस सति धर्म चलाया नाअरा, गुरू गुरदेव देव दृढ़ाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेशवर आदि जुगादी परवरदिगारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस लहणा देणा पूरब कज़ देणा उतारा, मकरूज़ आपणा लेख मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नौ माघ कहे मैं खुशीआं दे विच्च हस्सां, मुस्कराहट नज़र किसे ना आईआ। मैं गुर अवतार पैगग्बरां दस्सां, बिन ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। बिन कदमां जगत जहान नस्सां, नव सत भज्जां वाहो दाहीआ। बिन नेत्रां वेखां रैण अन्धेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोई चमकाईआ । अमृत धार मिले किसे ना रसा, रसना जिह्वा दीन दुनी ना कोई हलकाईआ। किसे नज़र ना आवे होड़ा उप्पर, सस्सा, हाहे टिपी हँ ब्रह्म भेव ना कोई चुकाईआ। प्रभू अन्तर निरंतर दिसे किसे ना वसा, वास्तविक रंग साचा ना कोई चढ़्हाईआ। सच प्रेम दा करे कोई ना जसा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ।

नौ माघ कहे मेरा खुशीआं वाला वक्त, प्रभ देवे माण वडयाईआ। मैं प्रसिद्ध होवां विच्च जगत, दीन दुनी नाल मिल के वज्जे वधाईआ। मेरे साहिब स्वामी माण देणा आपणे भगत, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। आत्म धार बख्शणी शक्त, जोती जाता डगमगाईआ । लेखे लाउणा बूंद रकत, हड्ड मास नाड़ी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा परदा आप उठाईआ।

नव माघ कहे मेरा लेखा नाल अमाम, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी वक्खरी सदा कलाम, कलमयां बाहर पढ़ाईआ। उह देवणहारा पैग़ाम, बिन अक्खरां अक्खर शनवाईआ। सो पूरा करे आपणा काम, कामना जगत ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा अन्धेरी शाम, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ ।

नव माघ कहे मैं खुशीआं दे विच्च झुकदा, बिन सीस सीस जगदीस निवाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा इक्क तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पड़दा दए उठाईआ। भगतां कोलों कदे ना होवे लुकदा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। नाता जोड़े पिता पुत्त दा, पूत सपूते गोद उठाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा होणा आपणी रुत्त दा, रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। मैं चाकर उस अबिनाशी अचुत दा, जो पारब्रह्म पतिपरमेशवर इक्क अखवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक होए सहाईआ।

नव माघ कहे मेरा झुके इक्को सीस, जग नेत्र नज़र कोई ना आईआ। मेरा मालक इक्क जगदीश, जगदीशर नूर अलाहीआ। जिस दा पीसण रिहा पीस, कलिजुग चक्की कूड़ चलाईआ। उह वेखणहारा कलमे नाम हदीस, हज़रतां दी धार खोज खुजाईआ। जिस नूं किहा बीस इकीस, वीह इकीह गुरदास नाल वडयाईआ। जो लेखा जाणे राग छतीस, बतीसा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक आपणा रंग रंगाईआ।

नव माघ कहे मेरा खुशीआं वाला महीना, प्रभ देवे माण वडयाईआ। जन भगतां ठांढा होवे सीना, अगनी तत्त ना कोई बुझाईआ। क्यों प्रभू प्रेम प्यार विच्च जिस ने जीणा, जन रसना सिफ्त सलाहीआ। उह लेख चुकाए लोक तीना, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। नाम रंग चढ़्हाए भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। लेखे लावे जन भगतां जगत जुगत दा जीणा, जिंदगी आपणे कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर परदा आप उठाईआ।

नव माघ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, प्रभ देवे माण वडयाईआ। मैं निव निव सीस झुकाया, बिन कदमां लागा पाईआ। बिन रसना जिह्वा गाया, बिन सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। तूं शाहो भूप बेपरवाहिआ, पारब्रह्म तेरी वडयाईआ । जिस भगतां भाग लगाया, काया माटी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वडयाईआ।

नव माघ कहे मैं खुशीआं दे विच्च नच्चदा, टप्पां कुद्दां चाई चाईआ। मैं बचन दस्सां सच दा, सच सच समझाईआ। जन भगतो काया माटी भाण्डा कच्च दा, अन्त रहण कोई ना पाईआ। आत्मा प्यारा करो परमेशवर पति दा, ब्रह्म मेला मेलणा सैहज सुभाईआ । तुहाढ्ढा लेखा मुक्के हड्ड मास नाड़ी रत्त दा, रतन अमोलक हीरे लए बणाईआ। मार्ग दस्से इक्को सति दा, सति सतिवादी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नव माघ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वडयाईआ। मैं धूढ़ी करां मज़ना, दुरमत मैल धवाईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ । जिस दा नाम नगारा डंका वज्जणा, दो जहान करे शनवाईआ। मैं उस नूं करां बन्दना, निव निव लागा पाईआ। जो ग़मी मेटे रंजणा, रंज़श अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। जो झगढ़ा मुकाए तत्त पंजणा, पंचम देवे माण वडयाईआ। जिस नूं कहन्दे दर्द दुक्ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उह लेखा जाणे आहला अदना, शाह सुलतानां खोज खुजाईआ। जो शरअ दी मेटे हदना, हदूद इक्को इक्क रखाईआ । जो मालक सूरा सर्बंगणा, सच स्वामी नूर अलाहीआ । जिस दा दीपक जोती जगणा, दो जहाना डगमगाईआ। उह झगढ़ा मेटे काया माटी बदना, तन वजूदां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां करे कार अञ्जणा, अंगीकार आप हो जाईआ । सच प्रेम दी चाढ़े रंगणा, निरगुण देवे माण वडयाईआ। मानस जन्म ना होवे भंगणा, जो चल आए सरनाईआ। सतिगुर चुक्के आपणे कंधणा, शौह दरया ना कोई रुढ़ाईआ। नाम मुहाणा देवे वंञणा, बेड़ा इक्को इक्क वखाईआ। जिस दी जगत होवे ना वंडणा, हिस्सा दीन दुनी ना पाईआ। उह पन्ध मुकाए धरनी धरत धवल धौल ब्रह्मण्डणा, पारब्रह्म प्रभ आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी बेपरवाहीआ।

नव माघ कहे प्रभू मेरी इक्क अरज़ोई, आरज़ू तेरे चरन टिकाईआ। जन भगतां मिले किते ना ढोई, सिर सिर हत्थ ना कोई टिकाईआ। नव सत पई दरोही, हाहाकार विच्च लोकाईआ । कलिजुग सृष्टी दृष्टी अंदरों मोही, मुहब्बत सच नाम तुड़ाईआ। की होया जे तेरा भगत कोई कोई, कोटां विच्चों विरला नज़री आईआ। निझर धार बूंद सवांती कँवल नाभी विच्चों चोई, बिन रसना रस चखाईआ। ऊन्हां सुरत उठाई सोई, सुत्तयां लिआ जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ।

नव माघ कहे मैं निमस्कार करां डण्डावत, साहिब सतिगुर सीस निवाईआ। मेरे परम पुरख दीन दुनी दी तक्क अदावत, चारो कुण्ट ध्यान लगाईआ। शरअ दी शरअ तों होई बगावत, बगलगीर रहण कोई ना पाईआ। तूं मालक सही सलामत, वाहिद मुशर्द नूर अलाहीआ। किस बिध दीन दुनी दे उत्ते आउणी किआमत, कलमयां दिआ मालका देणा समझाईआ। किस बिध मेटे अन्धेरी शामत, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नाम दी दे नयामत, वस्त अतोल अतुल आप वरताईआ।

❋