१४ माघ शहनशाही सम्मत दस हरि भगत दवार दिल्ली
उनीं सौ पंझत्तर जनवरी कहे मेरा दिवस सताई, दो सत आत्म परमात्म निरगुण सरगुण धार मिल के वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दीन दुनी सति धर्म दे हरिजन साचे राही, रहबर मालक खालक इक्को नूर अलाहीआ । जिस दा संदेशा दे के गए चाईं चाईं, रामा कृष्ना रमाइण गीता गंढ्ढ पवाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद जिस नूर अल्हा दी दिती दुहाई, मबीउल ज़मा ज़ुकसते नज़ूआ नूरे खुदा महिबान बीदो बेपरवाहीआ। गुरूआं जिस दा संदेशा दिता सो पुरख अकाला लक्ख चुरासी सर्ब मलाही, नव सत ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश पताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान नौजवान श्री भगवान आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ।
सताई जनवरी कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजद्यां विच्च सीस झुकाईआ। जो परम पुरख परमात्म मेला मेले विच्च संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी देण गवाहीआ। चार जुग दे शास्त्र करन पुकार, निरअक्खर धार अक्खरां विच्च प्रगटाईआ। जिस दा लहणा देणा लेखा तन वजूद माटी खाक पावणहारा सार, लक्ख चुरासी अंडज़ जेरज उत्भुज सेतज चारे खाणी वेख वखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार, राम रहीमा कृष्ना काहना मर्द मरदाना इक्क अखवाईआ।
जो भगतां सन्तां सूफीआं अन्तर निरंतर निझ नेत्र देवणहार दीदार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। जिस दा नाद शब्द धुन तन मन्दर अंदर सची धुनकार, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोले नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ।
सताई जनवरी कहे मेरी नमों नमो डण्डावत, परम पुरख परमात्म सीस निवाईआ। जो एथे उथे दो जहानां सही सलामत, नूर अल्हा बेपरवाह इक्क अखवाईआ। जिस दीन दुनी ज़ात पात दीन मज़्हब मेटणी बगावत, बगलगीर चार वरन अठारां बरन देण गवाहीआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार सभ नूं साचे नाम दी देवे दाअवत, बिन रसना जिह्वा अमृत रस निझर दए झिराईआ। जिस दा नाम कलमा तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म अगम्मी अमानत, नयामत सति सच जगत वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ।
सताई जनवरी कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभ देवे माण वडयाईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर वहाए हिरदे धार जल गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती नाल मिलाईआ। हरिजन प्रभू भगत निझ नेत्र रहे कोई ना अन्धा, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म ईश जीव जगदीशर लाए आपणे अंगा, अंगीकार इक्क अखवाईआ। जिस दे हुक्म विच्च सतिजुग त्रेता द्वापर लघाँ, कलिजुग वेखणहारा थाउँ थाईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया करे दंगा, मन कल्पणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा वर, सच दवारा एकंकारा इक्क इकल्ला इक्क प्रगटाईआ।
सताई जनवरी कहे मेरी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं चौहुन्दी सारी सृष्टी दा इक्क होवे जैकार, नाम ढोला सोहला इक्को राग जणाईआ। इक्को मन्दर होवे दवार, गुरूदवारा शिवदुआले मट्ठ चरचां वंड ना कोई वंडाईआ। इक्को शब्द होवे धुनकार, नाम निधाना वज्जे वधाईआ। इक्को नूर होवे उजिआर, जोती जाता हर घट अंदर बैठा नज़री आईआ। इक्को शाहो भूप होवे सिकदार, शाह सुल्ताना इक्क अखवाईआ। इक्को हुक्म संदेसा देवे धुर दी धार, धर्म दा मार्ग इक्क समझाईआ। दीन मज़्हहब ज़ात पात ऊँच नीच राओ रंक वखाए घर बार्ह, जिस घर वसे धुर दा माहीआ। जगत धरनी धरत धवल धौल उत्ते वेखे विगसे पावे सार, पारब्रह्म पतिपरमेशवर आपणा खेल खिलाईआ। सताई जनवरी कहे जिस धरती उत्ते धीर पुर बणना भगत दवार, एह निशाना कृष्ना काहना जमन किनारे सीआ गोपाल हो के बंसरी धुन नाल गिआ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संगी इक्क अखवाईआ।
धरनी कहे मैं जुग जुग रही घुम्मदी, भज्जी वाहो दाहीआ। श्री भगवान दे चरन रही चुम्मदी, बिन बुल्ल्हां रस चखाईआ। उस दी मधुर धुन रही सुणदी, जो बिन कन्
नां करी शनवाईआ। मेरी खेल आदि जुगादि मालक कुंन दी, दो जहाना वेख वखाईआ। खबर याद रक्खणी हुण दी, सहज नाल रही दृढ़ाईआ। जिस वेले कलिजुग विचार रही ना पाप पुंन दी, कूड़ चारों कुण्ट हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ।
धरनी कहे मैं काहन दे छोहे चरन, मेरे अन्तर खुशी आईआ। मेरा खुल्हिआ हरन फरन, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। मैं भय विच्च लग्गी डरन, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पल्लू लगी फड़न, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। धरनी कहे मैनूं इशारा दिता धरती कलिजुग अन्त जिस वेले सृष्टी मन कल्पणा विच्च लग्गी सड़न, चारों कुण्ट अगन ना कोई बुझाईआ । कूड़ी विद्या लग्गी पढ़न, आत्म विद्या जांण भुलाईआ। घर घर शरीर हँकारी बणे गढ़्हन, हउमे हंगता ना कोई मिटाईआ। साचे मन्दर सच दवार जगिआसू मूल ना वड़न, जगत वासना भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।
धरनी कहे प्रभू साचे भगतां दे अधार, सिर सिर हत्थ टिकाईआ। चार वरनां दे प्यार, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोई वंडाईआ। दीनां मज्हबां इक्क वखा सच्चा घर घर बाहर, दरगाह साची सचखण्ड मुकामे हक़ हक़ समझाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन् त सदी चौधवीं पैज सवार, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। मेरी आशा पुराणी सारी दुनियां उत्ते सारी सृष्टी मानवता दा इक्को तेरे प्यार दा होवे भगत दवार, भगवन सभ नूं मिलके वज्जे वधाईआ। दूई दवैत शरअ शराइत अंदरों कढ्ढणी बाहर, मन कल्पणा कूड़ क्रिया करनी आप सफाईआ। तूं शाहो भूप शहनशाह सिकदार, तेरे हत्थ वडयाईआ। धरनी कहे एस धाम दा लेख लिखण लई आ गए इनस्पैक्टर साहिब ते नाल तहिसीलदार, तसल्ली करके जाण चाईं चाईंआ। एह कोई ठग्गाँ चोरां दा नहीं बज़ार, मज़्हहबी वंड ना कोई वंडाईआ । एथे इक्को परम पुरख परमात्म नूं होणी निमस्कार, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा होवे जै जैकार, तूं मेरा मैं तेरा साचा मेला मिले सहज सुभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित्त नवित्त निरगुण सरगुण खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह, परवरदिगार सांझे यार नूर अल्हा इक्क अखवाईआ।