पुस्तकालयइक गल्ल सतिगुर नानक दी अते चार जमातां प्राइमरी दीआं

इक गल्ल

सतिगुर नानक दी

अते

चार जमातां

प्राइमरी दीआं

(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

❋

सतिगुर नानक जणाई इक्क गल्ल, होर हउमे झक्खणा झाख। जो बावन दस्सी दवारे बल, बिन अक्खरां निरअक्खर धार आख। राम जणाई लंका धार विच्च जल, हनूवन्त समझाया साख। कृष्न भेव खुल्हाया पल, अरजन परदा लाह परताख। मूसा ओसे धार विच्च गिआ रल, जिस गल्ल दी होर नहीं कोई शाख। ईसा ओसे मंज़ल पिआ चल, जेहड़ी गल्ल अन्दरों गई भाख। मुहम्मद उहो दवारा लिआ मल, जिथ्थे इक्क गल्ल दा यवले ज़ू जमता ज़वी अर्शे नविज़ योज़ू ज़मा रहमते ख़ुदा नूरे निज़ा इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ।

नानक गल्ल जगत धार अगम्मी, अक्खर लेख ना कोई बणाईआ। गाई जाए ना किसे पवण स्वासी दमी, रसना जिह्वा ना कोई चतुराईआ। किसे कलम शाही दी धार विच्चों नहीं जम्मीं, काग़ज़ां रंग ना कोई रंगाईआ। जिस दी जोबन जवानी पुराणी नहीं नवीं, नव नौ चार समझ कोई ना पाईआ। उह लिखी जाए ना कदी शास्त्रां

वाले पन्नी, हरूफ़ां वंड ना कोई वंडाईआ। बध्धी जाए किसे ना कन्नी, हत्थो हत्थ ना कोई टिकाईआ। वसे कदे ना किसे छप्पर छन्नी, जगत दवारयां डेरा कदे ना लाईआ। उहदा लेखा नहीं वजूद तत्त तनी, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश ना वेस वटाईआ। उह सुणी जाए कदे ना कन्नी, सरवणां चले ना कोई चतुराईआ। उह जगत माया वाली नहीं कोई धनी, धनाढ रूप ना कोई दरसाईआ। शरअ विच्च जाए कदे ना डंनी, मज़्हबां संग ना कोई रखाईआ। ना घड़ी जाए ना भन्नी, दोहां तों बाहर आपणा रूप दरसाईआ। उह बणी नहीं किसे दी वंनी, नार हो के कन्त ना कोई हंढाईआ। किसे दी दुखतर बणी नहीं चन्नी, गोदी गोद ना कोई उठाईआ। उहदी धार नहीं कोई उच्ची लम्मी, नीकण नीका नज़र कोई ना आईआ। उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए निकम्मी, निहकर्मण रूप ना कोई अखवाईआ। उह गगन गगनंतर ज़िमीं असमान दे सके ना थम्म्ही, सहारे दी लोड़ ना कोई रखाईआ। उह हत्थ ना आवे किसे विद्या वाली गल्लीं, बुद्धि नाल चले ना कोई चतुराईआ। उह छल विच्च किसे कोलों जाए ना छली, अछल अछल आपणी खेल खिलाईआ। उहनूं खोजदे गए कोटन कोट पैगग्बर पीर वली, वलीअहिद ध्यान लगाईआ। उह इशारा दे के गिआ मुहम्मद धार अली, अबूबकर नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उहदा सीस कदे किसे रक्खया नहीं तली, तलबां दी वंड ना कोई वंडाईआ। नानक दी इक्क गल्ल जदों आवे ते आवे भगतां दी साची गली, नौ दवारयां दे उत्ते आपणा हुक्म सुणाईआ। जिथ्थे जोत दी धार आपे फुली आपे फली, पत टहणी वंड ना कोई वंडाईआ। उह गल्ल सतिगुर शब्द दी इक्क प्रेम धार दी कली, कलमयां तों बाहर आपणा रंग चढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा परदा आप चुकाईआ।

इक गल्ल नानक धार सदा नादन, अनाद अनादी धुन जणाईआ। ब्रह्म धार सदा ब्रह्मादन, ब्रह्मण्डां वेखे सदा चाईं चाईंआ। जिस दी ख़बर आदि जुगादिन, जुग चौकड़ी मेटण कोई ना पाईआ। उह इक्क गल्ल अवतार पैगग्बर गुरू सदा अराधण, बिन मन मनसा ढोले गाईआ। उह भगतां नाल सदा भगती धार दस्से साधन, सिदक सबूरी आपणा संग जणाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द मार के अवाज़न, सोई सुरती लए उठाईआ। उह वेखो नूर नुराना शाह सुल्ताना शाहो भूप राज राजन, नर निरँकारा नूर अलाहीआ। जिस ने आदि जुगादि साजी साची साजन, साजणहार इक्क अखवाईआ। उस दा भेव इक्को बातन, परदा परदिआं विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

साची गल्ल अगम्म अथाह, सतिगुर नानक नाम विच्चों दृढ़ाईआ । जिस दा सतिगुर शब्द सदा मलाह, जुग जुग बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस दी अकल बुद्धि दे सके ना कोई सलाह, मशवरे विच्च कदे ना आईआ। उह हत्थ ना आवे थल अस्गाह, महीअल खोजण चाईं चाईंआ। उस दा मालक इक्को बेपरवाह, जो बेपरवाही विच्च समाईआ। जिस उत्ते सतिगुर दया देवे कमा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिना जगत शास्त्रां

तों इक्क गल्ल दए समझा, गल्ल गल्ल विच्चों प्रगटाईआ। जिस गल्ल विच्चों नज़री आवे नूर अलाह, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाए परदा लाह, उहला रहण कोई ना पाईआ। उह गल्ल कहे वाह वा, वाहिगुरू तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ।

गल्ल कहे मैं नानक धारा, धर्म धर्म जणाईआ। मेरा लहणा देणा विच्च संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी समझ ना पाईआ। मेरा नाता नाल निरगुण जोत जोत निरँकारा, निरगुण मेला सैहज सुभाईआ । जिस दी शब्द अवाज़ बिन रसना जिह्वा ते राग सुणाए बिन तन्द सितारा, आप आपणा नाद दृढ़ाईआ। उस दा खेल अपर अपारा, अलक्ख अगोचर इक्क अखवाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कह के सारे सीस निवाईआ। धुर दे शब्द दी धुर दी सिख्या जिस दा अक्खरां नाल नहीं तकरारा, झगड़ा दीन दुनी ना कोई जणाईआ। उस गल्ल दा मालक इक्को एकँकारा, जो जुग जुग जन भगतां दए समझाईआ। काया मन्दर अंदर खोल के बन्द किवाड़ा, त्रैगुण अतीता परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

नानक धार इक्क गल्ल सुणी सन्त कुमार, बराह सुण के ख़ुशी बणाईआ। यज्ञे पुरुष होया ख़बरदार, हावगरीव गा गा ढोले गाईआ। नर नरायण बिन रसना दए उच्चार, कपलमुन कह कह आपणा रंग रंगाईआ। पिरथू प्रिथम गल्ल सुण के अपर अपार, मतसय मिल के ख़ुशी बणाईआ। कॅछप ने पाई इक्क गल्ल दी सार, समुंद सागर रिड़के चाईं चाईंआ। धनंतर सुण के अपर अपार, खेल खिलाया खलक ख़ुदाईआ। बावन हो के आप हुशिआर, ....... प्रहिलाद इक्क गल्ल दित्ती समझाईआ। हरी हरि खेल कीता अपार, धरू दा परदा अन्दरे अन्दर उठाईआ। गज दा लहणा देणा दित्ता उतार, तन्दवे तन्द तन् द कटाईआ। राम हनूवन्त इक्को गल्ल ते कर विचार, गलवकड़ी लई पाईआ। इक्क गल्ल दा खेल अपार, वेद व्यासा सुण सुण ख़ुशी बणाईआ। कृष्न इक्क गल्ल अरजन दिती प्रेम नाल आधार, उदर दा लेखा दित्ता मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र इक्क गल्ल उत्ते करन इज़हार, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। सतिगुर नानक दी इक्क गल्ल जिस गल्ल विच्च मिल जाए इक्क एकँकार, इक्क इकल्ला मिले धुर दा माहीआ। दूजी लोड़ रहे ना विच्च संसार, सतिगुर शब्द जिस दी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

इक गल्ल सतिगुर नानक दी अरजण सुणी नाल प्यार, प्रीती विच्च समाईआ। अमरदास पाई सार, बिन सरवणां वज्जी वधाईआ। रामदास कीता ख़बरदार, राम रामा परदा आप उठाईआ । सतिगुर अरजन इक्क गल्ल दा बण के लेख लिखार, गुरू ग्रंथ गुरदेव दिता बणाईआ। गुरू हरगोबिन्द इक्क गल्ल सुण के हो त्यार, शस्त्र आपणे तन पहनाईआ। हरि राए गल्ल सुणी बिन रसना जिह्वा अन्तर आई धुनकार, जगत

नादां बाहर वज्जी वधाईआ। हरकृष्न सुण के अगम्मी गल्ल छड्ड गिआ संसार, बाल अवस्था इक्को गल्ल विच्च समाईआ। जिस गल्ल नाल गुर तेग बहादर आपणा सीस दिता वार, जगदीश नाल मिल के वज्जी वधाईआ। इक्क गल्ल दा गोबिन्द बणया पहरेदार, खण्डा आपणे हत्थ उठाईआ। इक्क गल्ल पिच्छे धर्म दी रक्खया कीती बण आप करतार, कुदरत दा कादर हो के वेख वखाईआ। इक्क गल्ल दा भेव खुल्हाया आपणे पंज प्यार, प्रेम प्रेम विच्चों जणाईआ। इक्क गल्ल सुण के पुरख अकाल, पन्थ खालसा दिता रचाईआ। सतिगुर दी इक्क गल्ल जे कोई मन्ने ना उह डुब्बे विच्च संसार, चुरासी विच्च कदे ना आईआ। उह इक्क गल्ल एह सदा सदा उस प्रभू नूं करो निमस्कार, डण्डावत विच्च ओसे नूं सीस निवाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी अनेक अनन्त अगणत नाम कलम शाही कागज़ां नाल लिखे बण लिखार, कातब हो के कलम दिती चलाईआ। उस इक्क नाम तों आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई नहीं बाहर, जिस गल्ल विच्चों दो जहान सतिगुर नानक धार दिते प्रगटाईआ। सो इक्क गल्ल सिखां दे हिरदे अंदर गुर गोबिन्द रक्ख के गिआ आप नाल प्यार, बंस सरबंस दीन दुनी विच्च जगत भेट कराईआ। अकसर अखीर कलिजुग दी धार विच्च उस गल्ल नूं मन्नेगा सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ओसे गल्ल दी कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादी जुग चौकड़ी खेल शब्द शब्द दी धार, सति सति दा सति आपणा खेल खिलाईआ। (२९ कत्तक शहनशाही सम्मत १)

❋

प्राइमरी कहे मेरीआं जमातां चार, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मेरा लहणा देणा चार कुण्ट दी धार, चार वरनां वेख वखाईआ। चौथे जुग वेखां नैण उघाड़, बिन नेत्र अक्ख अक्ख उठाईआ। मेरा मालक खालक इक्को परवरदिगार, सांझा यार इक्को नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द जो संदेशा देवे वारो वार, भेव अभेदा अगम्म खुल्हाईआ। मेरी सिख्या जगत अक्खरां बाहर, विद्या विच्च विद्यत ना कोई कराईआ। कोटां विचो कोई गुरमुख विरला पढ़े विच संसार, जिस सिर सतिगुर आपणा हत्थ टिकाईआ। मेरी पहली जमात बड़ी दुष्वार, दुशमण चारों कुण्ट अन्तर निरंतर नज़री आईआ। मेरा लहणा देणा नाल नौ दवार, जगत वाशना संग बणाईआ। दहि दिशा करां विचार, बिना सोच समझ आपणी लवां अंगढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

प्राइमरी कहे मेरी जमात पहली, एका एका वेख वखाईआ। जिस विच होए ना कोई अनगहिली, गफ्लत रूप ना कोई दरसाईआ । जेहड़ी विद्या बिना ज़बान तों कहि लई, बिना सरवणां सुणनी चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

प्राइमरी कहे गुरमुख विरला मेरी पहली करे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। सतिगुर शब्द उत्ते करे विश्वाश, जगत विशिआं डेरा ढाईआ। तन वजूद लेखा तक्के अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश, मन मत बुध नाल रलाईआ। नौ दवारयां निगाह मारे खास, परदा परदिआं विचों चुकाईआ। जिस उत्ते किरपा करे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।

प्राइमरी कहे जिहड़ा हरिजन पहली पढ़दा, जगत लेख शरअ ना कोई रखाईआ। धर्म दी धार विच दूजी चढ़्हदा, चढ़्हदा लहिन्दा दक्खण पहाड़ इक्को तक्के धुर दा माहीआ। अन्दरों किल्हा तोड़े हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता दूर कराईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह दा, चेतन्न हो के वेख वखाईआ। लहणा तक्के बहत्तर नड़ दा, हड्ड मास खोज खुजाईआ। खेल तक्के सरीर धड़ दा, तन वजूद फोल फुलाईआ। जगत दवारे पार करदा, नव दवार दा डेरा ढाईआ। राह वेखे आपणे घर दा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

प्राइमरी कहे मेरी दूजी जमात चंगी, पहली नालों मिले वडयाईआ। सतिगुर प्यार विच लावे अंगी, अंगीकार आप हो जाईआ। आसा पूरी करे मंगी, मनसा जगत टिकाईआ। अमृत धार पिआए गंगी, बूंद सवांती कँवल नाभ टपकाईआ। मनुआ दह दिश ना धाए फरंगी, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। साचे प्यार दी दस्से पाबन्दी, नाम बंधन विच बंधाईआ। सच प्रेम बणा के सनबंधी, सगला संग जणाईआ। अन्दरों दवैत दी ढाए कंधी, परदा परदिआं विचों उठाईआ। लेखा मुक्के प्रक्रती पंझी, पंजां तत्तां संग बणाईआ। लहणा मेटे विकार जंगी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रंग रंगाईआ। जगत वासना करे कोई ना तंगी, तंगदस्ती दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दूजी आपणे रंग रंगाईआ।

प्राइमरी कहे जिस मेरी दूजी कर लई पूर, पूरा सतिगुर दया कमाईआ। तीजी जमात दा इक्क दस्तूर, असूल नियम इक्क जणाईआ। अन्तर निरन्तर रहे ना कोई गरूर, गुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। साचे नाम दा दए सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जगत विकारा करे चूर, क्रिया कूड़ बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस नाल करे भरपूर, तृष्ना जगत गवाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर घर विच्च दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ।

तीजी जमात कहे मैनूं गुरमुख वेखे चंगी तर्हां, तरीका सतिगुर दए जणाईआ। जिस विच्च पाबन्दी नहीं कोई शरअ, शरीअत वंड ना कोई वंडाईआ। जगत विद्या अक्खर ना कोई पढ़ा, कागज़ कलम ना कोई चतुराईआ। जगत सरोवर लोड़ रहे ना सरा, तीर्थ तट्ट ना कोई चतुराईआ। तीजी जमात विच्च मिले अगम्मा वरा, वर दाता हो के दए

वडयाईआ। इक्को हुक्म सुणाए खरा, खालस इक्को रंग रंगाईआ। अमृत जाम पिआ के ज़रा, ज़र्रे ज़र्रे विच्चों आपणा नूर दरसाईआ। अन्तर निरंतर जिस दे नाल ठरा, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क अखवाईआ।

तीजी जमात कहे मेरे शब्द दी अगम्मी धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। भगत सुहेला लए सुण, अणसुणत दए जणाईआ। हरिजन आपणे लए चुण, खोजणहारा थाउँ थाईंआ। जिस दी सिख्या विच्च वड्डा गुण, अवगुण कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। भगत सुहेले सन्त मीत आपे चुण, आपे वेखे थाउँ थाईंआ। जिस दा लेखा कोई ना जाणे रिख मुन, भेव अभेदा आपणे विच्च छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

तीजी जमात कहे मेरी बड़ी सोहणी पढ़ाई, अलफ़ बे वंड ना कोई वंडाईआ। मेरा सोहणा हिंदसा इकाई, एका एक सोभा पाईआ। जिस दी ख़ुशी मेरे अन्तर ना सके समाई, गिणती गणत ना कोई जणाईआ। मेरी बुद्धि नालों होए जुदाई, मत चले ना कोई चतुराईआ। मनुआ दहि दिश ना उठ उठ धाई, नव भज्जे ना वाहो दाहीआ। इक्को मीता सतिगुर मिले गुसाईं, गहर गवर इक्क अखवाईआ। जो आपणा परदा दए उठाई, बजर कपाटी रहण ना पाईआ। अमृत जाम बूंद स्वांती निझर झिरनिउं दए प्याई, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। सहँस दल नच्चे टप्पे चाईं चाईं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। शब्द धुन नाद करे शनवाई, बिन सरवणां दए सुणाईआ। सतिगुर पूरा मेरी परीख्या लए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

तीजी जमात कहे मैं वी जावां मुक्क, मुकम्मल दिआं दृढ़ाईआ। इस तों अग्गे इक्को होवे तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म रहे कोई ना लुक, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। चौथी जमात विच्च हरिजन चढ़्ह के होए ख़ुश, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। इक्को सतिगुर शब्द साची संथा लए पुच्छ, भेव अभेदा आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

प्राइमरी कहे मेरी जो चढ़्ह जाए चौथी जमात, जुमला अक्खर ना कोई पढ़ाईआ। सतिगुर आपणी किरपा करे अनाइत, मुफ्त मुफ्त मुफ़त वरताईआ। धुर दा शब्द करे हदाइत, बिन अक्खरां दए समझाईआ । मेहरवान हो के साची करे हमाइत, हमसाजण इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

चौथी जमात कहे मेरे उत्ते मेरा साहिब करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं

कोटां विच्चों पढ़े कोई जीव पुरानी, जिस उप्पर सतिगुर आपणा हत्थ टिकाईआ। उहदा लहणा देणा मुक्क जाए नालों चारे खाणी, अंडज जेरज उत्भुज सेतज वंड ना कोई वंडाईआ। चार वरन ना करन परेशानी, बरनां डेरा ढाईआ। साची मंज़ल इक्को मिले रुहानी, रूह बुत्त तों बाहर वजदी रहे वधाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं जिस्म जिस्मानी, जिस्म जमीर दए बदलाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कलम कानी, कागज़ शाही वंड ना कोई वंडाईआ। चौथी जमात नूं पढ़ सके ना कोई अकलवाला विदवानी, बुध्धी दी चले ना कोई चतुराईआ। जिस उत्ते सतिगुर किरपा करे उह मेरी विद्या करे पहचानी, बिन अक्खरां अक्खर वेख वखाईआ। जिथ्थे लहणा देणा नहीं ज़िमीं असमानी, मण्डलां वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क अखवाईआ।

चौथी कहे मेरा लेखा नहीं कोई पंडती, जगत विद्या ना कोई चतुराईआ। मेरा लहणा देणा नहीं कोई हंगती, हँकार गढ़्ह ना कोई रखाईआ। मेरी तृष्ना नहीं कोई मन दी, ममता मोह ना कोई जणाईआ। मैं वणजारी नहीं कदे कन्न दी, सरवणां रंग ना कोई रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।

चौथी जमात कहे जन भगतो मेरी इक्को अगम्मी बात, बातन दिआं जणाईआ। मेरी मंज़ल दा लेखा नाल कमलापात, पतिपरमेशवर मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को गृह इक्को दवारा जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई रात, सूर्या चन्द ना कोई वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

प्राइमरी कहे मेरी पढ़ाई जगत जमातां चार, चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोलिआं विच्च सिफ्त सलाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेरा यार, मित्र प्यारा इक्क अखवाईआ। जिस दे हुक्म विच्च मेरी ख़ुशीआं वाली बहार, रुत्त मौले अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।

प्राइमरी कहे मेरी पढ़ाई दी अगम्मी धरमसाल, मकतब सच हक जणाईआ। जिस दी विद्या बेमिसाल, मिसल सके ना कोई जणाईआ। जिथ्थे मुशर्द मुरीदां पुच्छे हाल, मालक बेपरवाहीआ। ओथ्थे इक्को इक्क सवाल, बिन अक्खरां जणाईआ। जिस उप्पर किरपा करे दीन दयाल, दयानिध होए सहाईआ। उस दी सिख्या बड़ी कमाल, कामल मुशर्द हो के दए जणाईआ। जिस विद्या नूं पढ़ के कदे ना होवे ज़वाल, जन्म मरन विच्च कदे ना आईआ। चौथी जमात विच्चों चौथी मंज़ल होए बहाल, चौथे पद दा मालक मिले धुर दा माहीआ। जो मास्टर टीचर उस्ताद हो के आपे लए संभाल, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

चौथी जमात कहे मेरे तों अग्गे कोई ना जांदा, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। चौथ्थे घर दे ढोले हरिजन गाँदा, बिन रसना राग दृढ़ाईआ। इक्को संदेशा वाह वाह दा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तेरा लेखा लहणा देणा बिना अक्खरां वाले नां दा, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क सुणाईआ।

चौथी जमात कहे जरा तक्कणा नाल गौर, गहर गवर जणाईआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल पढ़ के विद्या पूरी कीती बलवन्त कौर, लेखा दीन दुनी मुकाईआ। जिस दा मानस जन्म गिआ सौर, सौहरे पईए इक्को घर मिली वडयाईआ। धुर दा मालक मिल्या बांका शौहर, शहनशाह नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी भगतां जाए बौहड़, जगत जहान वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जो मिट्ठे रस करे कौड़, कुड़त्तण अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जिस दा लेखा नाल ब्राह्मण गौड़, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। उह पहली दूजी तीजी भज्ज के चौथी मंज़ल चढ़्ह गई पौड़, बिन कदमां कदम टिकाईआ। जिस दा मार्ग रिहा ना सौड़, भीड़ी गली नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

बलवन्त कौर कहे जन भगतो मैं जमात चौथी बिन अक्खरां तों पढ़ी, पढ़न वालिउ दिआं जणाईआ। मेरी विद्या दो जहानां बड़ी, बिन अक्खरां मिली वडयाईआ। जिस ने मेरी सुलखणी कीती घड़ी, वक्त पल नाल वडयाईआ। बिशन सिँघ दे मास्टर सतिगुर शब्द ने मेरी बांह फड़ी, बिन हत्थां हत्थ उठाईआ। प्राइमरी पढ़ के भगतो मैं सचखण्ड दवारे खड़ी, खड़्ही खड़ोती सभ नूं दिआं समझाईआ। जगत विद्या वाले तन सड़ गए विच्च तन दी मढ़ी, मसाणां विच्च आसण लाईआ। मेरी आत्मा परमात्मा नाल मिल के खरी दी खरी, खालस आपणा रंग रंगाईआ। क्यों सतिगुर शब्द ने किरपा करी, करनी दे करते दिती वडयाईआ। मैं पुज्ज गई आपणे अगम्मे घरी, जिस घराने विच्चों बाहर ना कोई कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।

बलवन्त आत्मा कहे मैं चौथी जमात पढ़ के हो गई पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। ढोला गावां बिना पवण स्वास, साह साह ना कोई चतुराईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतरां डेरा ढाईआ। सति सच दी वेखां रास, बिन गोपी काहन सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ । हरिजन आत्म धार बैठे बिन चरना चरना पास, सोहणा संग बणाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच्च निकले हास, हस्स हस्स के दिआं जणाईआ। जन भगतो प्रभू दी चरन प्रीती चौथी मंज़ल दी कलास, चौथे पद दा लहणा जगत दी हद्द हदूद दए मुकाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द देवे शाबाश, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। गुरमुखो चौथी जमात पढ़न वालिओ सभ दा अन्तम सचखण्ड विच्च होणा निवास, जगत जमातां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक्क सुहाईआ।

आत्मा कहे मैं चौथी जमात पढ़ी निराली, निरगुण निरवैर दित्ती पढ़ाईआ। बिन अक्खरां विद्या दस्स सुखाली, सोहणी सच्ची दिती वडयाईआ। मेरा लेखा लहणा तक्क लउ हाली, हर हिरदे दिआं जणाईआ। जिथ्थे ना कोई जवाब ना सवाली, तालब इल्म बिना इल्म तों करे शनवाईआ। किरपा करे पुरख अकाला जोत अकाली, अकल कल धारी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

प्राइमरी कहे जन भगतो मेरे तों अग्गे नहीं कोई प्रेम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी मेरे ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा आदि जुगादी नेम, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवणहारा देण, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरताईआ।

चौथी जमात कहे मेरा इक्को चौथा पद, सोहणी वंड वंडाईआ। सन्तो भगतो सूफीओ तुहाढ्ढी मंज़ल दी अगम्मी हद्द, हदूद इक्को इक्क जणाईआ। जिथ्थे बिना जगत साज़ तों वज्जे नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। बिना तेल बाती दीपक तों जोत जाए जग, जोती जाता डगमगाईआ। जगत विद्या नालों हो जाण अलग्ग, हरिजन हरिजन हरिजन मिले माण वडयाईआ। एह विद्या सतिगुर पूरा देवे सरबग्ग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे पढ़न नाल जगत विद्या बुझ जाए अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ।

प्राइमरी कहे जिस नूं मेरी विद्या पढ़न दा चाओ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द मनाओ, मनसा अवर ना कोई दृढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म मन्नो धुर दा पिता माउँ, दूसर अवर ना कोई जणेंदी माईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग समाओ, जगत रंगत रहण कोई ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी आपा भेट कराओ, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी एथ्थे ओथ्थे दो जहान पकड़े बाहों, मालक खालक प्रितपालक हो के आपणी दया कमाईआ।

(२१ चेत शहनशाही सम्मत १२)