पुस्तकालयजन भगत कहण

र्

जन भगत कहण प्रभ वेख कल अन्धेरी राती, अन्तर आत्म पारब्रह्म ब्रह्म ज्ञान ना कोई दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले कहण पुरख अकाल अमृत मिले ना बूंद स्वांती, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटाईआ। गुरमुख कहण दीन दयाल साची देवे वस्त कोई ना दाती, चार वरन अठारां बरन वस्त अमोलक काया गोलक हक़ हकीकत झोली कोई ना पाईआ। गुरमुख कहण साचा जुड़े ना कोई नाती, धरनी धरत धवल साची धारा कोई ना रिहा मवल, पत्त टैहणी फुल्ल फुलवाड़ी ना कोई महकाईआ। अबिनाशी करते तुध बिन दूजा दिसे ना कोई साथी, गुर अवतार पैगग्बर आपणा लहणा गए चुकाईआ । नव नौं चार लहणा रहे कोई ना बाकी, परवरदिगार सांझे यार शाह पातशाह शहनशाह तेरा मेल ना कोई मिलाईआ। मनूआं मन विकारी होया आकी, ममता मोह हँकार ना कोई गवाईआ। साचा जाम प्याए कोई ना बण के साकी, मधर प्याले पीवे ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जीवण विच्चों जीवण बदले ना कोई हयाती, काया मन्दर अंदर तेरा रूप सति सरूप सति सतिवादी दरस ना कोई कराईआ। कोटां अरबां वधदी दिसे आबादी, साचा मीत मित्र प्यारा बिन रसना जिह्वा गावणहारा गीत नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तम वेख लोकमात आपणा दर, धुर दरबारी आपणा फेरा पाईआ।

जन भगत कहण प्रभ वेख कलिजुग अन्धेरी रैण, साचा चन्द जलवा नूर ना कोई रुशनाईआ। तेरा दरस करे ना कोई निझ लोचण नैण, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी ना कोई मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान अंज़ील कुरान खाणी बाणी ढोले सारे कहण, गा गा थक्की जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा अठसट्ठ तीर्थ भज्ज भज्ज नहाइण, दुरमत मैल अन्तर भीतर बाहर ना कोई कढ्ढाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल्या ना साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण नार पत कोटन कोट सज्जण जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तम वेख दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा मेहर नज़र इक्क खुल्हाईआ।

जन भगत कहण प्रभ वेख कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। शरअ कट्टे ना कोई जंजीर, लाशरीक तेरा नूर ना कोई रुशनाईआ। झगड़ा पिआ ग़रीब अमीर, नास्तिक रूप बणी लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो दीन मज़हब दे के गए तरतीब, हुक्म हुक्मे अंदर सुणाईआ। सो खेल निराला हरि निरँकारा वेख अज़ब अज़ीब, जिस दी चौदां विद्या सार कोई ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाते तेरे नाम दी देवे कोई ना भीख, गुरदवार मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ नेत्र रोवण मारन धाहींआ। भविख्तां विच्च लिखतां विच्च तेरी रक्खदे गए सर्ब उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। परवरदिगार सांझे यार कलिजुग अन्तम बदल दे तवारीख, जूठ झूठ कूड़ कुड़िआर डेरा ढाहीआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म साची दस्स इक्क प्रीत, प्रीतम हो के अंदरों पड़दा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला साचा दस्स गीत, जो गुर अवतार पैगग्बर भगत भगवान मिल के आदि जुगादि जुग चौकड़ी मिल मिल सदा गाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदल दे अंदरों नीत, काया काअबे अंदर कर रुशनाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी नज़री आ इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, वातावरन वेख आपणी जगत लोकाईआ। निरगुण हो के सरगुण कर तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्टी दृष्टी वेख घर, निरगुण हो के वेस वटाईआ।

जन भगत कहण प्रभ आ जल्दी, लोकमात फेरा पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया अग्ग बलदी, अमृत मेघ ना कोई बरसाईआ । कल वरती कलिजुग कल दी, कालख मस्तक टिक्के लग्गे शाहीआ। किसे सार ना जल थल दी, महीअल खोज ना कोई खुजाईआ। दीपक जोत कोई ना बलदी, शमां गुल होई लोकाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, भेव अभेदा अछल अछेदा तेरा पड़दा ना कोई उठाईआ। आत्म परमात्म विच्च मूल ना रलदी, रसना जेहवा ढोले गा गा ख़ुशी मनाईआ। लहर मुक्के ना अंदरों दूई द्वैती सल दी, तन्द सतार अन्तर आत्म ना कोई हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तम वेख घर, गृह मन्दर फोल फुलाईआ।

जन भगत कहण प्रभ दीन दुनी दी वेख आदत, अदली हो के फेरा पाईआ। साची

करे ना कोई इबादत, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। मनूआं घर घर करे बग़ावत, पंज तत्त करन लड़ाईआ। ममता मोह ना मिटे अलामत, हउमे रोग रिहा सताईआ । गुर अवतार पैगग्बर देवे ना कोई ज़मानत, बरीख़ाना ना कोई वखाईआ। चार वरन अठारां बरन जगत वासना होई जहालत, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोई ना पाईआ। दीनां मज़हबां दिसे अदावत, हक़ इन्साफ़ ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी जीव जंत तन माटी ख़ाकी वेख बनावट, घट भीतर खोज खुजाईआ।

जन भगत कहण प्रभ वेख आपणी दुनियां दुनियां दे दुनीदार, काअबिआं विच्च जगत लोकाईआ। जूठ झूठ वधिआ हँकार, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरान पढ़ पढ़ गए हार, आत्म ब्रह्म बोध ना कोई वखाईआ। तेरा शब्द करे ना कोई प्यार, धुन आत्मक अनादी नाद ना कोई शनवाईआ। अमृत जल निझर झिरना कोई ना पीवे ठंडा ठार, अठ्ठ सठ तीर्थ सृष्टी दृष्टी होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेख़बर कर ख़बरदार, शब्द संदेशा नर नरेशा एकँकार इक्क सुणाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साचे भगवन्त, भगवन तेरी ओट रखाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल तेरे हत्थ वडयाईआ। नाम संदेशा इक्को दे धुर दा मंत, जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर पढ़ के ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गाथा कहण अनन्त, ढोले गीत संगीत बिन रागाँ राग सुणाईआ। तूं बोध अगाधा शब्द अनादा दो जहानां सच्चा पंडत, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर दूजी करें ना कोई पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सन्त सुहेले गुर अवतार पैगग्बर बणा अगम्मी संगत, जिस दे संग रहि के आपणा रंग चढ़्हाईआ। जन भगत किसे दवारे ना जाए मंगत, खाली झोली ना कोई वखाईआ। दूजे दर ना कढ्ढे मिन्नत, सीस अवर ना कोई झुकाईआ। मनुआ मन ना करे इल्लत, वासना जगत ना कोई हलकाईआ। सिॅद्धी दस्स दे आपणी सिम्मत, सिमरन पूजा जोग अभिआस दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तम हो सहाईआ।

जन भगत कहण प्रभ दे दे उह जाप, जिस नूं रसना नाल पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। अंदर वड़ के मन्दर चढ़्ह के खोल्ह दे ताक, पड़दा उहला दे उठाईआ। निरगुण निरवैर जोत सरूप नज़रीं आवीं साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप आपणा दरसाईआ। आत्म परमात्म हो के वसीं साथ, सगला संग आप बणाईआ। रूह बुत दोवें कर दे पाक, ख़ाकी ख़ाक मिले वडयाईआ। कलिजुग अन्धेरी रहण ना पाए रात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। झगड़ा मुक्क जाए जात पात, वरन गोत वंड ना कोई वंडाईआ। साची दस्स दे प्रीती चरन नात, चरन कँवल इक्क सरनाईआ। तूं आदि जुगादी शाहो शाबाश, पुरख अबिनाशी अबिनाशी करते तेरे हत्थ वडयाईआ। भगत सुहेले कर दासी दास, सेवक सेवा सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल काती वेख वखाईआ।

जन भगत कहण प्रभू वेख आपणा परदेस, जो लोकमात दिता बणाईआ। जिथ्थे आवें नित्त नवित्त कर अवल्लड़ा वेस, पंज तत्त काया माटी चोला तन हंढाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देंदा रिहों संदेश, निरअक्खर अक्खर विच्च बदलाईआ। कलम शाही कागज़ लिखौंदा रिहों लेख, कातब हो के कर्म कमाईआ। जन भगतां अंदर वड़ के दसदा रिहों भेत, पड़दा उहला आप उठाईआ। नज़री औंदा रिहों नेत नेत, निझ नेत्र कर रुशनाईआ। कलिजुग अन्त स्वामी आत्म परमात्म कर हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। अन्त सुहञ्जणा सुहावणा कर महीना चेत, चेतन्न सुरती भगत कराईआ। सभ कुछ तेरे अग्गे अरपन कीता भेट, आत्म परमात्म तेरी झोली पाईआ। तूं एथ्थे ओथ्थे दो जहानां निरगुण सरगुण बण खेवट खेट, नईआ नौका आपणी इक्क चढ़्हाईआ। धुर फ़रमाण श्री भगवान शब्द अगम्मी दे संदेश, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप दृढ़ाईआ। गृह मन्दर तेरा तक्कीए महल्ल अट्टल उच्च मुनार एक, एकँकार जिस घर बैठा निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तम फेरा पाईआ।

जन भगत कहण प्रभ किरपा कर धुर मेहरवान, महिबूब तेरी इक्क सरनाईआ। बुद्धि तों पर्हे दे ज्ञान, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा मन्दर वखा मकान, पौड़्ही डण्डा ना कोई चढ़्हाईआ। झगढ़ा चुक्के ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ। बिनां अक्खां तों प्रतक्ख नज़री आएं श्री भगवान, स्वच्छ आपणी कार कमाईआ। बिन तेरी किरपा लोकमात किसे ना होवे कल्याण, कलमयां वाले काअबे देण दुहाईआ। तूं परवरदिगार सांझा यार मालक हक़ मकान, साढ्ढे तिन्न हत्थ समरथ तेरी धार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तम दे वर, वारता अगली दे समझाईआ।

जन भगत कहण प्रभ पिछला लेखा दे चुका, पूरब रहे ना राईआ। अगली मंज़ल दे चढ़्हा, जिथ्थे वसें बेपरवाहीआ। इक्को नूर होवे रुशना, दीआ बाती ना कोई जगाईआ। इक्को सिँघासण रिहा सुहा, साहिब सुल्तान डेरा लाईआ। भगतां नाल मिल के भगवन आपणे विच्च समा, समापत होवे खेल जगत लोकाईआ। तूं दाता दानी दयावान बेपरवाह, बेपरवाही विच्च समाईआ। जलवागर नूर ख़ुदा, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। वाहद लाशरीक सच तौफीक हक रफीक चरन कँवल कदमे कदीम दे पनाह, सहारा इक्को इक्क तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म परमात्म होवे ना कदे जुदा, जुज़ अंग वक्खरी वंड ना कोई वंडाईआ। (२६ चेत श सं २ दर्शन सिँघ दे गृह)

जन भगत कहे मैं प्रभ दा वेखणा चमन, दवारा सोहणा सोभा पाईआ। जिथ्थे आदि जुगादि सदा अमन, अगनी अग्ग ना कोई तपाईआ। पुरख अकाल इक्को सारे मन्नण, निउँ निउँ बिन सीस सीस झुकाईआ। जिस दी धार विच्चों गुर अवतार पैगग्बर लोकमात

जम्मण, जन्म लै के सरगुण रूप बदलाईआ। भय विच्च देवत सुर सारे कम्बण, सिर सके ना कोई उठाईआ। जिथों वड्डिआई मिली दुष्ट दमन, दामनगीर दामन लिआ फड़ाईआ। सन्त सुहेले सोहणे लभ्भण चन्नण, सुगंधी सोहणा आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा आए बंन्हण, फड़ बाहों आप उठाईआ।

जन भगत कहण प्रभ दा वेखणा उह बाग़, जो निरगुण हो के रिहा लगाईआ। जिथ्थे दीपक जगे इक्क चराग, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। बिनां तम्बुरी वज्जदे साज, बिन लोड़ां नाद, बिन पढ़यां खुल्हदा राज़, बिन सुणयां होए शनवाईआ। बिन कीत्यां हुंदा काज, कर्मां दा लेखा जाए चुकाईआ। बिन सेवा बणदा चाक, चाकर हो के फेरा पाईआ। लेखा चुकौंदा माटी ख़ाक, ख़ालस घर वखाईआ। नाम निधान दूजा वजा नाद, नादी सुत लए उठाईआ। दुरमत मैल धो दाग़, दरदी हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दस्स के धुर दा इक्क समाज, समें दा गेड़ा दए भवाईआ।

जन भगत कहे मैं प्रभ दा वेखणा सच बग़ीचा, बाग़बान जिथ्थे इक्को नज़री आईआ। कोई बूटा दिसे ना ऊँचा नीचा, इक्को रंग रिहा वखाईआ। अमृत धार नाल जिस ने प्रेम रस सींचा, सुच्च संजम रिहा समझाईआ। नाम भंडारा दे के किणका, किरन किरन करे रुशनाईआ। लहणा देणा देवे जिन का, जमां तों लए छुडाईआ। खेल करे आपणा छिन का, शहनशाह हो के वेख वखाईआ। जन भगतां मुहब्बत आपणे प्रेम पैमाने नाल मिणदा, मिणती गिणती होर ना किसे समझाईआ। निशाना दस्स के आपणे छन्द दा, चिन्ता कूड़ी दए चुकाईआ। झगड़ा मुका के जीओ पिण्ड दा, घर साचे दए बहाईआ । जिथ्थे श्री भगवान नूं नहीं कोई निन्द दा, निन्दक नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे सदा बख़शिंद दा, बख्शणहार फेरा पाईआ।

(१६ जेठ श सं २ इन्दरो देवी दे गृह)

जन भगत कहण प्रभू सहारे तक्के सच सतिगुर दे, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। मेहरवान हो के जगत उधार ग़रीब ग़ुरबे, दरदी हो के दरदीआं दर्द वंडाईआ। बिन तेरे प्रेम सारे होए मुरदे, मुद्दतां दे विछड़े बैठे ध्यान लगाईआ। बिन तेरे गृह दूजे घर मूल ना तुरदे, चार कुण्ट ना अक्ख बदलाईआ। राग दस्सदे आपणी सुर दे, सुत्यां लै जगाईआ। विछोड़े मेटदे पिछले अनन्दपुर दे, पुरीआं लोआं विच्चों लेखा बाहर कढ्ढाईआ। असीं मूर्ख हो के सारे रहे भुल्लदे, अभुल्ल तेरे हत्थ वडयाईआ। बिन तेरे दर तों रुलदे, कोझयां कमलयां गले ना कोई लगाईआ। तूं टुकड़े खा के चुल्ल्ह चुल्ह दे, राजे बल दा लेखा दे मुकाईआ। असीं भगत ओस कुल दे, जिथों भगवान नज़री आईआ। साड्डी सेवा दा सानूं मुल्ल दे, कीमत नाम वाली झोली पाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे तोल कोई ना तुलदे, जगत तराज़ू

कम्म किसे ना आईआ। सानूं माण दे ओस कमल फुल दे, जो कँवल नैण आपणे विच्च छुपाईआ। टिक्के लाईए तेरी सच्ची धूल दे, धूड़ मस्तक ख़ाक रमाईआ। राह तक्कीए तेरे सच असूल दे, असल विच्च वसल दे वखाईआ। झगड़े मुक जाण गुर अवतार पैगग्बर रसूल दे, रस्ता इक्को दे दृढ़ाईआ। जिथ्थे भगत भगवान इक्क दूजे नूं कबूल दे, मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।

जन भगत कहे प्रभ करीं रच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। बल बावन वाली इच्छा, सभ दी लेखे देणी लगाईआ। इस बन खण्ड अंदर तेरां सौ सतासी रिषी रहिंदा सी इक्ठा, इक्क मन हो के इक्को ध्यान लगाईआ। जिन्हां नूं बल ने भेजीआं गट्ठां, गंढ्ढां नाल बुलाईआ। सभ ने औणा नट्ठा, भज्जणा वाहो दाहीआ। असमेध यग इक्क रचा, रचना कीती बेपरवाहीआ। सन्त साध सद्दणा सच्चा, सच मिले वडयाईआ। ओसे वेले सभ ने कर के मता पक्का, इरादा लिआ बणाईआ। जिस वेले दिन आया अच्छा, भज्जे वाहो दाहीआ। बल दवारे खा खा सभ रज्जा, ख़ुशी ख़ुशी ढोले गाईआ । बावन बुढ्ढा उठ के कोल आया पासे सज्जा, डंगोरा सहज दित्ता हलाईआ। रिषीओ मैनूं दस्सो केहड़ी वजह, जिस नाल प्रभ नूं मिल के शुकर मनाईआ। सभ ने खब्बा हत्थ मार के उप्पर ढिड्डां, होका दे के दित्ता जणाईआ। साड्डा मंगतिआं दा सड़ गिआ पिण्डा, प्रभ नूं खोजिआ थाउँ थाईंआ। अजे दरस नहीं किसे नूं दिन्दा, नज़र कोई ना पाईआ। बावन किहा आह मैं तुहानूं देवां नेंदा, सतिजुग दा त्रेता त्रेते दा द्वापर द्वापर दा कलिजुग कलिजुग दा अन्त खेल भगवन्त सहजे दिआं समझाईआ। मैं ओस वेले निरगुण धार हो के फिर होणा जीउँदा, जागरत जोत रूप वखाईआ। लहणा देणा चुकावां साचे नेंहु दा, निहकरमी हो के दिआं दृढ़ाईआ। तुहाढ्ढे नाल फेर नाता जोड़ां पिता पिउ दा, पुरख अकाल वेस वटाईआ। जिस कन्या मेरे लई थाल परोसिआ खण्ड घिउ दा, चार भैणां पंजवां रल के छोटा वड्डा भाईआ। मैं ओस दा कीता धन्न धंनिआं, ख़ुशी विच्च ख़ुशी दिती बदलाईआ। जिस वेले लोकमात निरगुण चढ़या चन्नया, जोत नूर होवे रुशनाईआ। ओस वेले इक्क शब्द संदेशा तुहाढ्ढे पावां कन्या, कन्नां विच्च जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ।

सारे रिखी कर के निमस्कार, इक्क दूजे वल बैठे ध्यान लगाईआ। बावन किहा तुहाढ्ढे नहीं कुछ अख्त्यार, करन करावणहार इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, विछड़यां लए मिलाईआ। तुसीं राजे बल दा खा के अहार, मन शात ना कोई कराईआ। क्यों तुहानूं मिल्या नहीं निरँकार, मन वज्जी ना सच वधाईआ। उह मेरे आह मेरे नाम दा लवो प्यार, तुहाढ्ढे हत्थ देवां फड़ाईआ। कलिजुग अन्त तुहाढ्ढे विच्चों लवां निकाल, एह मेरे हत्थ वडयाईआ। मैं लेखे लौणा ओस कन्या दा थाल, जिस दे पिच्छे घर घर जा के गुरमुखां दे भोग लगाईआ। सभ दा पूरा करां सवाल, लेखा सभ दा दिआं चुकाईआ। ओस दा काज रचणा विच्च जहान जहान जहान, जुग ओस नूं सके ना कोई परनाईआ।

कुछ थोड़्हा लेखा रक्खणा गोबिन्द नाल, पड़दा पड़दिआं विच्चों टिकाईआ। अग्गों रिषी चरनां वल कर ध्यान, सारे नीर वहाईआ। सानूं सच दस्स मेहरवान, किस बिध एथे इक्ठे लएं कराईआ। बावन किहा एह मेरा खेल कमाल, जुग जुग मेरा भेव कोई ना पाईआ। दूर दुराडे मेलां आण, डेरा जंगलां विच्च लगाईआ। फेर आपणे निउँदे दा तुहानूं सनेहा देवां आण, रिषीआं दा रिषी चेला सिँघ नाल मिलाईआ। तुहानूं खवावां उह पकवान, जिस दे नाल मिले भगवान, सेवा करे जगत महान, बच्चे बणा के गोद उठाईआ। घर औंदिआं नूं मुड़ के दे के जीवन जिंदगी दा दान, तुहाढ्ढा अगला लेखा कर परवान, परवाने घर घर दिआं पुचाईआ। जन भगतो तुसीं ख़ुशीआं नाल खायो आण, तेरां सौ सतासीआं विच्चों जिन्हां नूं मिल्या माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लेखे कारन सभ नूं आया उठाण, इकट्ठयां कर के इक्ठा हुक्म जणाईआ। (१९ जेठ श सं २ कुलवन्त सिँघ पिण्ड धींगा वाली)

जन भगत कहण प्रभ तेरे दर दीआं गोलीआं, गोलक काया नाम देणी भराईआ। सानूं जगत जहान मारे बोलीआं, अनबोलत देणी माण वडयाईआ। तेरा नाम निधाना सुणीए अगम्मा ढोलीआं, ढोला आपणा देणा सुणाईआ। प्रेम प्रीती अंदर खेलीए होलीआं, लाल गुलाला रंग चढ़्हाईआ। सति सच नाल रंग दे चोलीआं, चोजी प्रीतम होणा सहाईआ। तेरे चरन कँवल आत्मा घोल घोलीआं, घोली घोल घुंमाईआ। मनुआ मन पाए ना रौलीआं, मनसा कूड़ देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ।

जन भगत कहण प्रभ शब्द नाद सुणा बिनां कन्न, धुंन आत्मक राग प्रगटाईआ। मनसा कूड़ मिटा दे मन, ममता मोह रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया माटी तन, तन वजूद वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह दे चन्न, जोती धार धार प्रगटाईआ। भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म परदा आप चुकाईआ। भगत सुहेले बणा लै जन, बण आप जणेंदी माईआ। वसेरा होवे बिनां छप्परी छन्न, तेरे चरन कँवल कँवल सरनाईआ। सति सच दा साडा होवे धरम, धरनी धरत धवल धौल उत्ते सोभा पाईआ। प्यार मुहब्बत दा बख्श दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगढ़ा रहे ना वरन बरन, आत्मक धार देणी वडयाईआ। तूं आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख इक्क अखवाईआ। तेरे सन्त सुहेले तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, सोहँ सति सति दरसाईआ। तेरी धुर दी मंज़ल चढ़्हन, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। लेखे लाउणा सीस धड़न, पंज तत्त आपणे संग मिलाईआ। तूं आदि जुगादी तरनी तरन, तारनहार इक्क अखवाईआ। तेरे भय विच्च सारे डरन, सिर सके ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ।

जन भगत कहण लेखे ला लै तन माटी ख़ाक, वजूद तेरे चरन टिकाईआ। पतितां पुनीत हो के कर पाक, दुरमत मैल धवाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह दे ताक, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। शब्द घोड़े चढ़्हा राक, जगत जहान बाहर दुड़ाईआ। आत्म परमात्म रहे साक, नाता तुट कदे ना जाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छ वात, कोझे कमलयां हो सहाईआ। धर्म दी धार बख्श दे दात, दौलत इक्को नाम वरताईआ। अंदरों मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। तूं सभ दा पिता मात, पतिपरमेश्वर इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडा अन्तश्करन कर पवित्र, मेहरवान दया कमाईआ। आत्म धार बख्श दे हित, हितकारी होणा धुरदरगाहीआ। ठगोरी मन करे ना चित, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। तेरा दर्शन होवे नित्त, नवित्त वज्जदी रहे वधाईआ। लेखे लाउणी बूंद रित, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरे चरन कँवल उत्ते धवल जाईए लिट, लिटां खोल्ह के साड्डी दुहाईआ। मनसा सच दवारे जावे टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मिटा दे पत्थर इट्ट, पाहना सीस ना कोई निवाईआ। हउँ वारी विटो विट, आपणा आप भेट कराईआ। साड्डी सुहञ्जणी करदे थित, घड़ी पल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। (१६ माघ श सं ९ अरजन सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ साड्डे अन्तर मेट दे दुःख, निरंतर तेरा ध्यान लगाईआ। जगत कल्पणा रहे ना भुक्ख, तृष्ना तामस ना कोई सताईआ। लेखे ला लै आपणा बूटा रुक्ख, गरभवास ना फेर भवाईआ। तेरी सुखणा रहे सुख, सुख सागर रूप बेपरवाहीआ। साड्डा उजला करना मुक्ख, दुरमत मैल धवाईआ। लेखे लाउणा मानस जन्म मानुक्ख, चुरासी वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ।

जन भगत कहण प्रभ तेरा होवे सच संजोग, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दर्शन करीए नित्त अमोघ, बिन नेत्रां दर्शन पाईआ। तेरे प्रेम दी चुगीए चोग, चुगली निन्दिआ जगत तजाईआ। चिन्ता हरख रवे ना सोग, ग़मी ग़मखार देणी मिटाईआ । विछोड़ा रहे ना कोई विजोग, विछड़यां मेल मिलाईआ। सच दवार दी माणीए मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। सभ दी लेखे लाउणी औध, आयू तेरे चरन टिकाईआ। भेव अभेद दस्सणा अगाध बोध, बुद्धि तों परे समझाईआ। साड्डा हिरदा देणा सोध, शुद्ध आपे लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडी दुरमत मैल धो, पतित पुनीत बणाईआ। नाम समझा दे सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण तेरी शरनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण आपे हो, परदा परदिआं विच्चों देणा उठाईआ। एकंकार सच प्यार बख्शणा मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। आदि निरञ्जण कर के लोअ, लोइण तीजा देणा खुल्हाईआ । अबिनाशी करते पंच विकारा मेटणा मोह, गिरोह रहण कोई ना पाईआ। श्री भगवान अमृत रस देणा चोअ, निझर झिरना आप झिराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार आपे हो, निरगुण निरगुण लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द लहणा देणा चुकाउणा इक्क दो, दूआ एके विच्च मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दे नाम दा ढोआ देणा ढोअ, वस्त अगम्म काया अन्तर आप टिकाईआ। (१६ माघ श सं नौं गुरबख्श सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण असीं कूक सुणाऐए उठा के बाहींआ , हत्थ हत्थां नाल मिलाईआ। किरपा कर अगम्मड़े गुसाईंआ, गोदी आपणी लैणा टिकाईआ। साडीआं लेखे लौणीआं जगत किरसाणी वाहीआं, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। मेल बणाउणा भैणा भाईआं, भार सीस ना किसे टिकाईआ। जे तूं माण दवाया जगत बछड़े गाईआं, काहन रूप दरसाईआ। जे जोड़ जुड़ाया झीवर छींबे नाईआं, गोबिन्द संग बणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी साड्डे अंदर कर सफ़ाईआ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच प्रीतां तेरे नाल लाईआं, प्रीतम लैणीआं तोड़ निभाईआ। साड्डीआं रूहां होण ना कदे पराईआं, परम पुरख आपणे गृह टिकाईआ। बिरहों विछोड़े विच्च साड्डीआं निकलीआं धाहींआ, आह भर के दईए सुणाईआ। सानूं मार्ग लावीं भुल्लयां राहीआं, रहबर रस्ता इक्क विखाईआ। झगड़ा रहे ना थल अस्गाहीआं, जल थल महीअल पार कराईआ। मन विच्च ना रहण बुराईआं, बुरयारां पन्ध मुकाईआ। तेरीआं तुकां तूं मेरा मैं तेरा गाईआं, इक्को नाम शनवाईआ। साडा लेखा पार करदे शरअ वाले विच्चों कसाईआं, कसमां खा के दईए सुणाईआ। असां जगत वाशना ढेरीआं ढाईआं, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ।

जन भगत कहण प्रभू असीं तेरीआं आसां रक्खीआं, ओट इक्क अकाल रखाईआ। आत्म धार धर्म दीआं सखीआं, काहन लैणा आप प्रनाईआ। कीमत पाउणी करोड़ करोड़ी लक्खीआं, कक्खां रंग रंगाईआ । तेरे प्रेम प्यार विच्च होवण रत्तीआं, रंग इक्को देणा चढ़्हाईआ। मसती विच्च होवण मत्तीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। अंदर वासना रहण ना रत्तीआं, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। कलिजुग कूड़े हिस्से मेटणे पत्तीआं, पतिपरमेश्वर होणा सहाईआ। साडे अंदर जगा दे नूर दीआं बत्तीआं, अन्ध अन्धेर देणा गवाईआ। असीं तेरे सत्थर लथ्थीआं, यारड़े होणा आप सहाईआ। साड्डीआं कल्पणा जाण मथीआं, मथन करना चाईं चाईंआ। सच सरनाई सरनगत लथ्थीआं, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलिजुग अन्तम हो के इक्ठीआं, दर तेरे

वास्ता पाईआ। फिरना पए ना अठ्ठ सठीआं, तीरथां तट्टां ना कोई भवाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दर मट्ठीआं, काअबिआं वंड ना कोई वंडाईआ। इक्को नाम पढ़ा दे पट्टीआं, पाटल तेरी ओट तकाईआ। वणज करा दे साचे हट्टीआं, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। तेरे बिरहों वैराग विच्च सारीआं जाण फटीआं, घाउ आपणा नाम लगाईआ। चुरासी डोरां जावण कट्टीआं, तन्दी आपणे नाल बंधाईआ। साडीआं पवित्र कर दे काया मट्टीआं, मटके अमृत जल भवाईआ। असीं आसां तेरे ते सट्टीआं, तेरी आस रखाईआ। चरन कँवल होईआं इक्ठीआं, दर ठांडे सोभा पाईआ। आत्म धार निरगुण तेरे दर ते ढठ्ठीआं, बिन सीस सीस जगदीश निवाईआ। साडे नाल कर लै पक्कीआं, मता आपणा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर्शन कर कर जन भगत धारां अन्तर हस्सीआं, हस्स हस्स तेरी ख़ुशी बणाईआ। (१६ माघ श सं नौं चन्नण सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ तेरे गाईए गीत, गोबिन्द तेरा नाम वडयाईआ। सति सच समझाउणी रीत, रीतीवान आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार बणना मीत, मित्र प्यारा इक्क अखवाईआ। काया करनी ठांडी सीत, अगनी तत्त बुझाईआ। भेव चुका दे मन्दर मसीत, मठ शिवालिआं पन्ध मुकाईआ। सभ दी पवित्र करीं नीत, द्वैत रहण कोई ना पाईआ। हिरदे स्वामी वसणा चीत, चेतन्न हरिजन लैणे कराईआ। आपणा भेव खोल्हणा अनडीठ, परदा परदिआं विच्चों चुकाईआ। धुर दा रंग चाढ़्हना बसीठ, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। झगड़ा मुकाउणा हस्त कीट, ऊँचां नीचां गोद टिकाईआ। तेरा भाणा लग्गे मीठ, मिट्ठड़े स्वामी देणी वडयाईआ। मनसा कूड़ रहे ना मीठ, अमृत रस देणा चखाईआ। घट स्वामी वस्सणा भीत, भीतर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म प्रभ आसा पूर कराईआ।

जन भगत कहण प्रभ तेरा अन्तर होए वसेरा, श्री भगवान विसर कदे ना जाईआ। पन्ध मुकाउणा दूर नेरा, नेरन नेरा नज़री आईआ। सभ दे अन्तर होए चाउ घनेरा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। ढोला गावण तूं मेरा मैं तेरा, इक्को राग अलाईआ। भेव चुकाउणा संझ सवेरा, रुतड़ी आपणा संग बणाईआ। जगत जहान ना रहे अन्धेरा, अन्तश्करन करनी सफ़ाईआ। कलिजुग अन्तम बन्न्हणा बेड़ा, नईआ नौका ना कोई डुबाईआ। चुरासी वाला कट्टणा गेड़ा, चक्करां विच्च ना कोई भवाईआ। भाग लगाउणा साढ्ढे तिन्न हत्थ काया खेड़ा, खिड़की अंदरों आप खुल्हाईआ। शरअ कूड़ दा कट्टणा जेड़ा, तन्दी डोर ना कोई बंधाईआ। अन्तम करना हक़ नबेड़ा, हकीकत दे मालक होणा आप सहाईआ। कलिजुग वक्त बीत्तया बथेरा, आपणा पन्ध मुकाईआ। बिन तेरी किरपा रूप सच दिसे ना गुरू चेरा, चेला गुर संग ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वडयाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडा मेट अन्धेरा अन्ध, अज्ञान रहे ना राईआ। अगला पिछला चुका पन्ध, पान्धी पन्ध विच्च ना कोई भवाईआ। निझ आत्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सद तेरा गाईए छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। दर ठांडे रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, देवणहार गुसाईंआ। ग़रीब निमाणयां लाउणा अंग, होणा आप सहाईआ। तेरी सोईए सेज पलँघ, सुख आसण देणा लिटाईआ। जिथ्थे तेरे नाम दा वज्जे मरदंग, अनादी धुंन करे शनवाईआ। अमृत धार वहे अगम्मी गंग, जगत सुरसती दी लोड़ ना कोई वखाईआ। सदा सुहेले इक्क इकेले एहो मंग रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ । दीन दयाल दयानिध बख्शंद, बख्शणहार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दवारे निरगुण धार आउणा लँघ, आप आपणी दया कमाईआ। (१६ माघ श सं नौं जगीर सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ तेरे अनादी बच्चे, बचपन तेरी झोली पाईआ। लेखे ला लै काया माटी भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। धुर दे प्यार बख्श दे सच्चे, सुच्च संजम नाल मिलाईआ। मनुआ उठ ना दह दिश नच्चे, चार कुण्ट ना उठ उठ धाहीआ। कलिजुग अगनी तत्त मूल ना मच्चे, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सति सति दी बख्श सते, सति सतिवादी होणा सहाईआ। तेरे नाम विच्च रहीए मते, रतन अमोलक हीरे लै बणाईआ। तेरे सदा जैकारे डंके वज्जण फतिह, सिर सके ना कोई उठाईआ। कूड़ी क्रिया साडे अंदरों करदे हत्ते, हत्यारा रूप नज़र कोई ना आईआ। असीं तेरे सत्थर लथ्थे, तेरी ओट तकाईआ। गाईए तेरी कथ्थे, कथनी नाल सिफ्त सलाहीआ। चरन कँवल टेकीए मथ्थे, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं साहिब पुरख समरथे, हरि करता धुरदरगाहीआ। साड्डे सगल वसूरे जाइण लथ्थे, दर तेरा दर्शन पाईआ। धुर दी धार बख्श दे वथ्थे, अमोलक आपणा नाम वरताईआ। सति सच चढ़्हा लै रथ्थे, रथवाही आपणा रंग रंगाईआ। निरधन हो के तेरी सरन ढठ्ठे, सरगुण देणी माण वडयाईआ। साडे चीथड़ पुराणे फटे, ओढण सीस ना कोई टिकाईआ। तेरा नूर प्रकाश वेखीए लट लट्टे, जोती जाते देणा चमकाईआ। नाम बख्शणा आपणे हट्टे, सचखण्ड दवारिउँ झोली पाईआ। साड्डे कर्म कांड पिछले जाण ठप्पे, अग्गे ठप्पा आपणा नाम मोहर लगाईआ। हरिजन तेरा तेरा नाम जपे, रसना जेहवा नाल धिआईआ। आत्म परमात्म रिस्ते कर लै पक्के, पक्की आपणी गंढ्ढ पवाईआ। दुनी विच्च मिलण ना धक्के, चुरासी सज़ा ना कोई रखाईआ। असीं पूरबले जन्मां विच्च अक्के, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ।

जन भगत कहण प्रभू साड्डे वेख लै अन्तश्करन विचार, विचरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं करता पुरख करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा

तार, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। तूं साहिब स्वामी बख्शणहार, रहमत आपणी आप कमाईआ। असीं मांगत दर भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तेरा अतोट अतुट्ट भंडार, देवणहार देणा वरताईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, निरमाणता विच्च सीस झुकाईआ। जन भगत सुहेले तेरा आत्म धार परिवार, परम पुरख बंस सरबंस देणा सुहाईआ। असीं करीए कूक पुकार, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। निरगुण धार पाउणी सार, सरगुण मेला मेलणा सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरे हत्थ वडयाईआ। (१६ माघ श सं नौं दलीप सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ साड्डीआं पूरीआं कर दे आसां, तृष्ना सभ दी पूर कराईआ। ठांडे दर रहे ना कोई निरासा, झोली नाम देणी भराईआ। चरन कँवल बख्श भरवासा, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। जाप जपा स्वास स्वासा, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। आपणा भेव खुल्हा खुलासा, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। घर स्वामी तेरी वेखीए रासा, आत्म परमात्म मिल के खुशी बणाईआ। लेख मुका आकाश अकाशा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। तेरा इक्को नूर दिसे जोत प्रकाशा, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साड्डी पूरी कर दे मनसा, ममता मोह विकार गवाईआ। फड़ फड़ काग बणा दे हँसा, सोहँ साची चोग चुगाईआ। मानव जाती तेरा इक्क होवे बंसा, इक्को घर देणा वसाईआ। मन मनुआ मार हँकारी कंसा, धर्म दी धार देणी समझाईआ। तेरी वड्डिआई कोटन कोट गाउँदे सहँस सहँसा, सहँसर मुख शेष रिहा सुणाईआ। सति सच बणा बणता, घड़न भन्नणहार होणा आप सहाईआ। सचखण्ड निवासी धुर दे कन्ता, कन्त कन्तूल तेरी सरनाईआ। हउमे गढ़्ह तोड़ दे हंगता, हँ ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, बुद्धि तों परे देणा समझाईआ। मेल मिलाउणा साची संगता, सगला संगी इक्क अखवाईआ। लेखे लाउणा भुक्खा नंगता, कोझयां कमलयां गोद टिकाईआ। हरिजन दरवेश तेरे दर दा मंगता, भिक्खक हो के झोली रिहा विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाउणा साचे सन्ता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी दया कमाईआ। (१६ माघ श सं नौं मुखत्यार सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ किरपा कर दीन दयाल, ठाकर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मातलोक कर संभाल, सम्बल

दे स्वामी होणा आप सहाईआ। हरिजन सन्त सुहेले बणा आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। शब्द विचोला बख्श दलाल, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दर अंदर दरसा सच्ची धर्मसाल, गृह इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक दीआ जोती जाते जगे कमाल, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। नाम निधाना नौजवाना श्री भगवाना अगम्मा दे धन माल, खाली झोलीआं दे भराईआ। भाग लगा दे तन वजूद माटी खाल, ख़ालक ख़लक होणा सहाईआ। तेरे नाम दा अनादी वज्जे ताल, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।

जन भगत कहण प्रभू कलिजुग वेख अन्धेरी रैण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। आत्म परमात्म मेल मिले ना साचे सैण, साक सज्जण नज़र कोई ना आईआ। तेरा गृह सच दवार होया तरफैण, घर मिले ना माण वडयाईआ। बिन तेरी किरपा नेत्र खुल्हे ना किसे निझ नैण, लोचन नूर ना कोई चमकाईआ। शब्द अगम्मा बिन रसना जेहवा सुणे कोई ना गायन, आत्मक राग ना कोई दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर कूड़ी क्रिया वहिंदा वहण, दुरमत मैल ना कोई धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ।

जन भगत कहण प्रभ कलिजुग अन्त मार लै झाकी, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा अन्तर खुल्हे किसे ना ताकी, बज़र कपाटी परदा ना कोई उठाईआ। अमृत मिले ना बूंद सवांती, निझर झिरना कँवल नाभी ना कोई उलटाईआ। प्रकाश होवे ना निरगुण जोत तेरी बाती, बिन तेल बाती जहूर कोई ना डगमगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला पुरख करता अबिनाशी, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरे हत्थ वडयाईआ। आत्म परमात्म जुड़े कोई ना नाती, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोई मिलाईआ । झगड़ा लै वेख दीन मज़हब जात पाती, ऊँच नीच रहे कुरलाईआ। साची मंज़ल चढ़्हे कोई ना घाटी, निरगुण तेरा दरस कोई ना पाईआ। मानस जन्म मुक्के किसे ना वाटी, लक्ख चुरासी पन्ध ना कोई चुकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सभ दा कमलापाती, पतिपरमेशवर इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साचा सुहाए कोई ना बंका, बंक दवारी नज़र किसे ना आईआ। शब्दी धार ना लग्गे तणका, तन वजूद ना वज्जे वधाईआ। मन का फेरे कोई ना मणका, मनसा मोह ना कोिॅइ गवाईआ। भेव समझे ना कोई ब्रह्म का, पारब्रह्म तेरा दर्शन करन कोई ना आईआ। इक्को मार्ग दस्स दे साचे धर्म का, धर्म दी धार दे दृढ़ाईआ। झगढ़ा मेट दे वरन बरन का, श्रत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोई वंडाईआ। इक्को सहारा दे दे आपणे चरन का, चरन चरनोदक आपणा जाम देणा प्याईआ। साचा मार्ग दस्स दे हकीकी मंज़ल चढ़्हन का, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। नाम निधाना दस्स दे पढ़न का, तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अंदर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

जन भगत कहण प्रभ तुध बिन दिसे कोई ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोई ना आईआ। तूं स्वामी वस्सणा चीत, चित ठगोरी रहे ना राईआ। इक्को तेरा नाम निधाना होवे गीत, गोबिन्द मेल मेलण सहज सुबाईआ। काया करनी ठांडी सीत, अगनी तत्त बुझाईआ। पापीआं करना पतित पुनीत, दुरमत मैल देणी धवाईआ। धुर दा दस्सणा कलमा नाम हदीस, हज़रतां तों करनी बाहर पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादि जगदीश, जगदीशर इक्क अखवाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह करदे राग छतीस, सिफ्तां वाले सिफ्ती ढोले गाईआ। सभ दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना तेरे चरनां विच्च टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडे अंदर दे नाम अगम्मी वस्त, अमोलक आप वरताईआ। सच खुमारी होईए मस्त, सति सरूप विच्च समाईआ। लेखा दे दे दस्त बदस्त, कर तेरे अग्गे रहे वखाईआ । तूं मालक ख़ालीक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। भाग लगा दे उप्पर फर्श , धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। साड्डी मनज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। तूं योधा सूरबीर मरदाना मरद, बलधारी वड वडयाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडीं दर्द, दुखीआं हो सहाईआ। तेरा खेल तक्कीए असचरज, अचरज लीला देणी विखाईआ। कलिजुग छुरी शरअ लेख मिटाउणा करद, कातल मकतूल दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी आदि जुगादि दी वेखणी फरद, बिन अक्खरां हरफ़ हरूफ़ा ध्यान लगाईआ। (१६ माघ श सं नौं वरयाम सिँघ दे गृह )

जन भगत कहण पुरख अकाले अकाल मूरत, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। सति सरूप वखा आपणी सूरत, नूर नुराने नज़री आईआ। शब्द अनादी जणा तूरत, तुरीआ तों बाहर भेव देणा खुल्हाईआ। साडी आसा मनसा कर पूरत, पूरन भेव देणा समझाईआ। तूं शहनशाह आदि अन्त हाज़र हज़ूरत, हज़रतां तों बाहर अगम्म अथाहीआ। तेरा जोती जलवा नूर नूरत, नव नौं चार दा पन्ध मुकाईआ। साची बख्श दे चरन धूड़त, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। नाता तोड़ दे कूड़ी क्रिया कूड़त, सति सच सति समझाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़त, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। तूं सर्ब कला भरभूरत, समरथ पुरख तेरे हत्थ वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार अगम्म अथाहीआ।

जन भगत कहण साड्डे पुरख अकाले अन्तरजामी, अन्तश्करन वेखणा चाईं चाईंआ। आत्म धार सति स्वामी, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। सो पुरख निरञ्जण सदा निहकामी, निहचल धाम तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। हरि पुरख निरञ्जण करनी मेहरवानी, महिबूब मुहब्बत विच्च आपणा रंग रंगाईआ। आदि निरञ्जण तेरा रूप अनूप महानी, महिंमा अकथ्थ कथी ना जाईआ।

श्री भगवान तेरी सति दी सति निशानी, जगत नेत्र लोचन नैण वेखण कोई ना पाईआ। अबिनाशी करते तेरा लेखा दो जहानी, दुहरी आपणी कल प्रगटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को बख्शणा पद निरबाणी, निरवैर पुरख देणी माण वडयाईआ। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर बणना धुर दा बानी, वस्त अमोलक अगम्म आप वरताईआ। निरअक्खर धार बिनां अक्खरां तों सुणीए तेरी बाणी, अणयाला तीर देणा लगाईआ। बिन रसना जेहवा अमृत रस पीए पाणी, बूंद सवांती देणी टपकाईआ। तेरा जलवा जोत तक्कीए काया मन्दर अंदर श्री भगवानी, भगवन आपणा परदा देणा उठाईआ। तूं रहीम रहमतां वाला रहमानी, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। जगत झगड़ा मेट जिस्म जिस्मानी, जिस्म जमीर बेनज़ीर अंदरों दे बदलाईआ। दरगाह साची मुकामे हक़ सचखण्ड दवार तेरा दरस करीए नौजवानी, जोबनवन्ता श्री भगवन् ता धुर दा कन्ता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी ओट रखाईआ।

जन भगत कहण तूं परम पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। वस्त अमोलक दे दे वॅथ, वास्तविक तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। काया अंदर टिकाउणी बिना हत्थ, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरे सत्थर जाईए लथ्थ, यारड़ा गोबिन्द होए सहाईआ। तेरी महिंमा सदा गाईए अकथ्थ, कथनी तों बाहर देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ।

जन भगत कहण प्रभ तेरी अन्त अख़ीरी इक्को ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। नाम निधाने ला दे चोट, चोटी चढ़्ह के वेख वखाईआ। तैनूं लभ्भदे कोटी कोट, खोजिआं हत्थ किसे ना आईआ। तेरा प्रकाश तकीए निर्मल जोत, जोती जाते आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। आत्म रूप तेरा नूर इक्को गोत, दूसर वंड ना कोई वंडाईआ। मन मनसा दी अंदरों कढ्ढ के खोट, खोटे खरे लै बणाईआ। सदी चौधवीं सारे आलणिउँ डिग्ग बोट, फड़ बाहों विच्च ना कोई टिकाईआ। उठ वेख संदेसा देवे चौदां लोक, चौदां तबक रहे जणाईआ। नव सत्त तेरा आत्म धार इक्क सलोक, पारब्रह्म ब्रह्म ढोला देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ।

जन भगत कहण साड्डी दुरमत मैल धो, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। तेरा नाम निधाना सुणीए सो, सो साहिब तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। तुध्ध बिन सहाइक नाइक अवर ना कोअ, सिर सिर हत्थ ना कोई टिकाईआ। आत्म धार तेरे नाल जावे छोअ, शहनशाह आपणा रंग देणा रंगाईआ। काया मन्दर अंदर तेरा जोत दा होवे नूर नुराना अगम्मी लोअ, दोए लोचनां तों बाहर नज़री आईआ। सृष्टी नालों दृष्टी होवे निर्मोह, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। पंच विकार रहे ना गिरोह, कूड़ी क्रिया देणी गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक ख़ालक प्रितपालक आपे हो, हौका सुणना थाउँ थाईंआ। (१६ माघ श सं नौं महिंदर सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण परम पुरख बड़ा दयालू, दीन दयाल इक्क अखवाईआ। किरपानिध सदा किरपालू, परम पुरख वड वडयाईआ। जो सभ दी सुरत संभालू, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस दा मार्ग सति धर्म दा होवे चालू, चाल निराली इक्क जणाईआ। लेखा पूरा करे जो सतिगुर नानक दिता पुत कालू, कलमयां तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सतिगुर शब्द कहे प्रभ जुग जुग भगत उधारदा, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। पूरब जन्म कज़ उतारदा, मकरूज़ हो के खेल खिलाईआ। लेखा जाणे जगत विवहार दा, विवहारी हो के परदा लाहीआ। सति सरूप शाहो भूप हुक्म वरते इक्को सच्ची सरकार दा, जिस नूं ना कोई सके मेट मिटाईआ। लहणा देणा पूरा होवे पैगग्बर गुर अवतार दा, अवतरी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ।

सतिगुर शब्द कहे किरपा करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां मानस जन्म लेखे जाए लग्ग, जिन्हां बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। जगत तृष्ना रहे ना अग्ग, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे हद्द, हदूद आपणी दए विखाईआ। किरपा कर सूरा सर्बग्ग, लहणे देणे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

सतिगुर शब्द कहे जन भगत कदे ना मरदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। उह निवासी उस घर दा, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, आत्म धार वज्जदी रहे वधाईआ। दर्शन करे नरायण नर दा, जोती जाता नज़री आईआ । दर ठांडे सच सरनाई परदा, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा इक्क विखाईआ।

जन भगत सुहेला सच दवारे वसदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ । बिन रसना बुल्ल्हीआं हस्सदा, आत्म ढोले ख़ुशीआं गाईआ। प्यासा बण प्रभू दे जस दा, सिफ्त सिफ्तां नाल सलाहीआ। जिस दी पैज पुरख अकाला रक्खदा, दर देवे माण वडयाईआ। उह चुरासी विच्च कदे ना तपदा, जूनी जून ना कोई भवाईआ। सो सोहँ ढोला धुर दे हुक्म नाल जपदा, तिस दा लहणा देणा रहे ना राईआ। मेल मिलावा होवे धुर दे बप्प दा, पिता पूत गोद उठाईआ। जगत नाता जगत रहि जाए तत्त दा, अगनी ख़ाक रूप दरसाईआ। आत्म सचखण्ड दवारे फिरे नट्ठदा, उछले कुद्दे चाईं चाईंआ। मेल मिलावा होवे परमेश्वर पत दा, पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी हड्ड मास नाड़ी रत्त दा, रतन अमोलक हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। एह खेल पुरख समरथ दा, जुग जुग जन भगतां देवे आप वडयाईआ। हरिजन कहे मेरा नाता सदा सति दा, सति सति विच्च समाईआ। मेरा लहणा देणा पक्क दा, पक्की प्रभ दे नाल पकाईआ। जन भगत आत्मा

कहे प्रभ लेखा अगम्म अकथ्थ दा, कथनी कथ ना सके राईआ। जो रथवाही धुर दे रथ दा, दो जहानां मात चलाईआ। हरपाल कहे मैं उस दवारे वस्सदा, जिथ्थे वसल मिले यार अलाहीआ। मेरा लहणा देणा अग्गे अलक्ख दा, अलक्ख अगोचर हो के वेख विखाईआ। जो लक्ख चुरासी मथ दा, मथणहार बेपरवाहीआ। उह मेरा बूटा पाले सच दा, सच देवे माण वडयाईआ। सहारा बण के काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह दए विखाईआ। जो लूं लूं अंदर रचदा, रचना आपणी दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले आप समरथ दा, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। (१६ माघ श सं नौं हरि भगत दवार जेठूवाल हरपाल सिँघ)

जन भगत कहण प्रभ हिरदे अंदर वसणा, वसनीक लाशरीक इक्को नज़री आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो के मार्ग दस्सणा, जगत जहान तों मेहरवान देणा समझाईआ। निझर झिरना अमृत धार देणा रसना, रसना रस ना कोई वडयाईआ। कूड़ विकार हँकार काया मन्दर अंदर मथणा, तन वजूद रहण ना पाईआ। चरन प्रीत जोड़ना नतना, प्रीतम हो के होणा सहाईआ। सानूं वखाउणा आपणा वतना, बेवतन हो के दईए दुहाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख अकाला सर्ब कला समरथणा, समरथ तेरी वडयाईआ। हउ बाले अंझाणे चरन कँवल तेरे ढठ्ठणा, ढह ढह धूढ़ी खाक रमाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फांसी रहे ना रटना, गेड़ा गेड़िआं विच्चों दए मिटाईआ। सभ दा लहणा देणा पूरा कर दे जो कौल इकरार कीता नाल गोबिन्द विच्च पटना, पाटल आपणा परदा देणा चुकाईआ। असीं तेरे दवारे बिन रसना जेहवा ख़ुशीआं नाल हस्सणा, आत्म परमात्म वज्जदी रहे वधाईआ। साहिब सुल्ताने नौजवाने श्री भगवाने तूं तीर निराला कसणा, शाह हकीर बेनज़ीर आपणा देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ।

जन भगत कहण प्रभू साडे वस जा अंदर हिरदे, हार्दिक ख़ुशी बणाईआ। असीं तैथों विछड़े चिर दे, चिरी विछुन्ने लै मिलाईआ। दर्शन करीए अगम्मे पर दे, घर प्रीतम तक्कीए नूर अलाहीआ। तेरे जुग चौकड़ी गेड़े रहे गिड़दे, सतिजुग त्रेता दवापर कलिजुग भज्जण वाहो दाहीआ। सानूं अग्गे पैंडे दिसदे नेड़ दे, दूर दुराडा पन्ध रहे ना राईआ। साड्डा लेखा लोकमात मार झात आप निबेड़ दे, दूसर हत्थ ना कदे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडा अन्तश्करन वेख लै आप, जगत शास्त्रां लोड़ रहे ना राईआ। त्रैगुण माया मेट दे ताप, अगनी तत्त ना कोई जलाईआ। आत्म ब्रह्म दा दस्सदे जाप, निरअक्खर आप समझाईआ। सभ दा पूरा कर दे भविख्त वाक, वाकिआ वेख ख़लक

खुदाईआ। जन भगतां अंदरों खोल्ह दे ताक, परदा उहला आप चुकाईआ। घर स्वामी जोड़ना नात, विछोड़ा अगला देणा मिटाईआ। तूं परम पुरख सुल्ताना मैं बाल अंजाणा आत्म तेरी जात, अजाती रूप ना कोई विखाईआ। मेहरवान महिबूब हो के पुच्छ वात, वारस हो के वेख विखाईआ। दर ठांडे सीस झुका बिन हत्थां तों जोड़े हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। हउँ बाल अंञाणे अनाथां अनाथ, तूं देवणहार बेपरवाहीआ। सगले स्वामी होणा साथ, आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच वस्त नाम वरताईआ।

जन भगत कहण प्रभू जगदीश, जगदीशर तेरी बेपरवाहीआ। तेरे कदमां झुके इक्को सीस, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। साड्डा लेखा रहे ना तीस बतीस, छतीसा वंड ना कोई वंडाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को होवे हदीस, हज़रतां तों बाहर देणा समझाईआ। सति धर्म दी दस्सणी रीत, सतिजुग साचा जोड़ जुड़ाईआ। झगढ़ा रहे ना मन्दर मसीत, काअबिआं तों बाहर देणा वखाईआ । तूं स्वामी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ । साडी काया करदे ठांडी सीत, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ। हर हिरदे वस्सणा चीत, मन चित ठगोरी रहे ना राईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के कर बख्शीश, रहमत आपणी साडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध्ध बिन अवर दीसे कोई ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोई ना आईआ। (१७ माघ श सं नौं गुरदेव सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभ साड्डे उत्तम कर भाग, भगवन भागशाली दे बणाईआ। दुरमत मैल धो दाग़, पत्तत्त पुनीत हो सहाईआ। अन्तर उपजे इक्क वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया करीए त्याग, त्रैगुण अतीते सिर आपणा हत्थ रखाईआ। अन्तश्करन उपजे तेरा प्यार मेला होए कन्त सुहाग, परम पुरख तेरे प्यार दी वज्जदी रहे वधाईआ। कलिजुग जीव हँस बणा काग, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म माणक मोती चोग चुगाईआ। माया ममता डस्से ना डसणी नाग, सांतक सति देणा वरताईआ। निझ नेत्र लोचन नैण खुल्हणी जाग, अनुभव दृष्टी आपणा परदा देणा उठाईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को जाईए लाग, दूजा इष्ट नज़र कोई ना आईआ। धर्म दी धार बणा लै साध, सति पुरख निरञ्जण आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण तैनूं लईए अराध, सिमरन इक्को दे समझाईआ। अन् तर रहे ना वाद विवाद, विख कूड़ी बाहर देणी कढ्ढाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म विच्च होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साचे नाम दी दे दे धुन, धुन आत्मक राग जणाईआ। साडी अंदरों खुल्हे सुन्न, जगत समाधी लोड़ रहे ना राईआ। भेव अभेदा दस्स दे आपणा गुण,

गुणवन्त धुरदरगाहीआ । सच स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले आप चुण, लक्ख चुरासी विच्चों वेख विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ।

जन भगत कहण प्रभ अन्तर आत्म बख्श दे ठंड, त्रैगुण अगनी तत्त बुझाईआ। पारब्रह्म आपणे नाल पा लै गंढ्ढ, ब्रह्म आपणा संग निभाईआ। तेरा खेल वेखीए विच्च ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। झगढ़ा मेटणा जेरज अंड, उत्भुज सेतज पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया करनी खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम हत्थ उठाईआ। शब्दी धार इक्को चमके चंड, प्रचंड रूप बदलाईआ। जगत वासना देणा दंड, सिर सके ना मूल उठाईआ। भेव खुल्हाउणा तत्त पंज, पंचम नाद धुंन शब्द कर शनवाईआ। अन्तर रहे ना अगम्मी रंज, सति सतिवाद आपणा रंग वखाईआ। जगत जहान मंज़ल जाईए लँघ, बिन कदमां कदम उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी परम पुरख बख्शणा आपणा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूर नुराना चाढ़्हना चन्द, निज घर करनी आप रुशनाईआ। साडा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, तेरी बन्दगी विच्च आपणा आप समाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साचे नाम दी दे दे दाती, दयावान दया कमाईआ। निगाह मार लै लोकमाती, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिध्धर तक्कीए अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोई चमकाईआ। तेरे नाम दी भुल्ली गाथी, रसना जेहवा कूड़ लोभ हलकाईआ। आत्म परमात्म बणाए कोई ना साथी, सगला संग ना कोई बणाईआ। तूं किरपानिध अनाथ अनाथी, दीनण दीना लैणा मिलाईआ। साड्डी भुल्ल बख्श गुस्ताख़ी, होणा आप सहाईआ। दर ठांडे मंगीए मुआफ़ी, मुआफ़ करना आप गुसाईंआ। सति धर्म करनी इन्साफ़ी, अदल धुर दा इक्क जणाईआ। शंकर नाल मिलाउणा कैलाशी, ब्रह्मा ब्रह्म धार वडयाईआ। विष्नूं शिव दी तक्के अयाशी, नव नौं दा भेव चुकाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। दीन दुनी तक्क बदमवासी, घट घट अंदर वेख विखाईआ। प्रेम प्यार दा दिसे ना कोई अभिलाशी, अबला होई लोकाईआ। चुरासी विच्चों तुध बिन करे ना कोई खुलासी, ख़ालक रंग ना कोई रंगाईआ। साचे मण्डल दिसे कोई ना रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन ना कोई नचाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना लोकमात मार झाती, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। बिन तेरी किरपा बजर कपाटी खुल्ही किसे ना ताकी, तकवा हक़ ना कोई वखाईआ। झगड़ा वेख लै मानस मानुख ख़ाकी, तन वजूद हक़ हक़ महिबूब दीन मज़हब विच्च लड़ाईआ। तेरे नाम कलमयां झगड़ा पाया भरांती, भाण्डा भरम ना कोई भन्नाईआ। अमृत बूंद निझर झिरने किसे ना मिले स्वांती, नाभी कँवल ना कोई उलटाईआ। ज़िंदगी विच्चों जीवन बदले ना किसे हयाती, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। तूं सभ दा परम पुरख कमलापाती, पतिपरमेशवर इक्क अखवाईआ। चरन कँवल उप्पर धवल जोड़ लै नाती, मेल मिलाउणा सैहज सुभाईआ। दिवस रैण सदा साड्डी रहे प्रभाती, प्रभू आपणा

रंग देणा रंगाईआ। साडी मनसा कूड़ रहे ना नार कमजाती, कन्त सुहाग लैणा जुड़ाईआ। असीं तेरी धार साड्डी पुच्छणी वाती, गृह गृह होणा आप सहाईआ। तेरा नाम कलमा इक्को होवे सफाती, सिफ्तां नाल तेरी वडयाईआ। साडा लेख रहे ना कागजाती, कुदरत कादर मेला लैणा मिलाईआ। तेरा नूर जहूर तक्कीए ब्रह्मादी, ब्रह्माण्ड तेरा परदा देणा उठाईआ। तेरा हुक्म सुणीए अहिलादी, शब्दी शब्द करनी शनवाईआ। अन्त कलिजुग तेरी इक्क इमदादी, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। बिन नेत्र नैण तेरे प्यार दी लग्गी रहे समाधी, सुरती शब्द विच्च समाईआ। तेरा लेखा बाहर इशक हकीकी ते मजाजी, मजा निरगुण धार देणा चखाईआ। शरअ दा झगड़ा दिसे कोई ना पंडत काजी, कजा दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच वस्त नाम वरताईआ।

जन भगत कहण प्रभ हर हिरदे जाणा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, दहि दिशा तों बाहर देणा पढ़ाईआ। तीर अणयाला मारना कस, नाम निधाना आप चलाईआ। निझर धारों बख्शणा रस, अमृत जाम देणा प्याईआ। मनुआ साड्डा होवे वस, वसल यार देणा नूर अलाहीआ । ख़ुशी विच्च ढोले गाईए जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। कलिजुग मेट अन्धेरी मस, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। तैनूं झुकदे रव सस, सूर्या चन्द दिवस रैण सेव कमाईआ। मण्डल मंडप रहे हस्स, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडा अन्तर खोल्ह दे राज़, राजक रहीम भेव चुकाईआ। सूफ़ी कहण झगड़ा रहे ना रोज़ा निमाज़, बांग सदा इक्को देणी सुणाईआ। तेरी हकीकी कलमे दी सुणीए आवाज, बिन कन्नां देणी जणाईआ। तेरे उत्ते सानूं नाज, साड्डा अंदरों निजाम देणा बदलाईआ। सति दा सच करना काज, करते पुरख देणी वडयाईआ। लोकमात रक्खणी लाज, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । तेरे सीस जगदीश तक्कीए ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द उडा दे बाज, बाजी दीन दुनी उलटाईआ। तेरा धर्म दा होवे इक्क समाज, चार वरन अठारां बरन दीन मज़हब इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वडयाईआ।

जन भगत कहण प्रभ साडे अंदरों कढ्ढ दे रोग, हउमे हंगता दे मिटाईआ। तेरा होवे सच संजोग, विछोड़े विच्च विछड़ कदे ना जाईआ। चरन प्रीत बख्श दे जोग, जुगीशरां तों बाहर मेला लैणा मिलाईआ। तेरा दर्शन होवे रोज, निरगुण मिलणा चाईं चाईंआ । बिन तत्तां तों करना भोग, आत्म परमात्म रस बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रक्खणा आपणी गोद, फड़ बाहों गले लगाईआ। साड्डा अन्तश्करन आपे सोध, सुदी वदी दा लेखा देणा मुकाईआ। तूं मालक जोधन जोध, सूरबीर इक्क अखवाईआ। बुद्धि तों परे दा करना बोध, अकल तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। आपणा भेव खोल्हणा गोझ, परदा परदिआं विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे मन्दर होणा सहाईआ।

जन भगत कहण प्रभू साड्डा सुहा दे काया मन्दर, तन अंदर वज्जदी रहे वधाईआ। भाग लगा दे अन्धेरी कंदर, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ दे जंदर, परदा परदे विच्चों उठाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धाए बन्दर, बन्दगी आपणे विच्च लगाईआ। शरअ जगत रहे ना कलंदर, कलमा इक्को देणा दृढ़ाईआ। तेरा दर ठांडा आए मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। चरन प्रीती चाढ़्ह दे रंगण, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । धूढ़ी ख़ाक रमा दे चन्दन, मस्तक तेरे चरन छुहाईआ । जन भगत सुहेले तेरा दरस करन दर ठांडे तेरे लँघण, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। पन्ध मुका दे आकाश पताल पुरी लो गगन गगनंतर जगत ब्रह्मण्डण, पान्धीआ पन्ध रहे ना राईआ। सचखण्ड दवार एकंकार आत्म धार दा होवे सगन, परमात्म खेल वखाउणा चाईं चाईंआ। तेरा दीपक जोत नूर नुराना जिस विच्च होईए मग्न, मसती तेरे विच्च समाईआ। साड्डा लेखे लाउणा बन्दगी वाला कीता भजन, भय भंजन देणी माण वडयाईआ। तूं आदि पुरख स्वामी जोती जाता इक्क निरञ्जण, निरवैर निराकार निरँकार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मूरत गोपाल मोहण माधव मदन, माधव आपणी दया देणी कमाईआ। (१९ माघ श सं ९ सेवा सिँघ दे गृह)

जन भगत कहण प्रभू साड्डे धुर दे बाप, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना किरपा करी आप, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जपाउणा जाप, जग जीवण दाते देणी वडयाईआ। मेल मिलाउणा तीनो ताप, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। किरपा करनी लोकमात, धरनी धरत धवल धौल उत्ते वेख वखाईआ। कोटन कोट जन्म दे मेटणे पाप, पतित पुनीत कराईआ। दुःख रोग ना रहे सन्ताप, सुक्ख सागर विच्च समाईआ। अंदरों मेट अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द दे चमकाईआ। निरगुण धार पुच्छणी वात, सरगुण होणा आप सहाईआ । तेरे चरन कँवल सच प्रीती नात, रिश्ता अगम्म देणा बणाईआ। तेरा दर्शन करीए बहुभांत, बहुभांती आपणा रंग रंगाईआ। किरपा करनी इक्क इकांत, इक्क इकल्ले देणी वडयाईआ। सभ दी अन्तम पुच्छणी वात, वातावरन वेखणा जगत लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच प्रीती चरन कँवल नात।

जन भगत कहण दुक्खड़ा कट्ट दे रोग, हउमे रहण ना पाईआ। साचे नाम दी बखश दे चोग, चुगली निन्दया विच्चों बाहर रखाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना सोग, चिखा कूड़ ना अगन जलाईआ। तेरे नाम दी चुणीए चोग, रस अमृत देणा चखाईआ। चरन प्रीत बख्शणा जोग, जुगीशरां बाहर पढ़ाईआ। तेरा करीए दरस अमोघ, अमुल्ल तेरी सरनाईआ। तेरे खेल करीए चोज, चोजी प्रीतम तेरे हत्थ वडयाईआ। सति सच दा बख्श दे जोग, भिच्छया

सच वाली वरताईआ। तेरे नाम दी माणीए मौज, मजलस भगतां देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ।

जन भगत कहण प्रभ तेरा नाम ध्याईए मुख, रसना सिफ्त सलाहीआ। साडे अंदर रहे ना दुःख, तृष्ना देणी मिटाईआ । अमृत धार मिटाउणी भुक्ख, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सुफ़ल कराउणी जननी कुक्ख, मिले माण जणेंदी माईआ। साडा पैंडा जावे मुक्क, आवण जावण रहे ना राईआ। तेरा नाम गाईए तुक, तेरी सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। सीस जगदीश जावे झुक, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साड्डा पैंडा पन्ध जाए मुक्क, चुरासी विच्च ना कोई भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत कहण साड्डे उप् पर तुठ, मुट्ठी भर सारे लै तराईआ। (२६ माघ श सं नौं हरि भगत दवार मनजीत कौर नूरपुर)

…… सतिगुर पूरा गुर गोपाल, गोपालन आपणी दया कमाइंदा। उठ गुरमुख मुख वेख दीन दयाल, मुख मुखड़ा आप सुहाइंदा। जिस नीहां हेठां दिते बाल, सो बाले बाल्यां झोली पाइंदा। आ के सुणे मुरीदां हाल, मुशर्द आपणा वेस वटाइंदा । निरगुण हो के सरगुण बणे दलाल, सच दलाली इक्क कमाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हकीकत घर घर खोज खोजाइंदा। भज्जा फिरे मशरिक मग़रिब जनूब समाल, शमूलीअत आपणी ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा।

सच्चा मार्ग प्रभ सिकदार, तेरा इक्को इक्क नज़री आईआ। जन भगत बणे रहे सदा हक़दार, हक़ आपणा तेरे घर रखाईआ । तूं देवणहार दातार, जुग जुग तेरी सरनाईआ। आपणा खोल्ह बन्द किवाड़, बन्द ताकी किउं कराईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, निज नूर मिले रुशनाईआ। बिरह¸ विछोड़े तेरे दित्ता साड़, अगनी अग्ग रही तपाईआ। आ सतिगुर प्रभ मेरे कर प्यार, तेरी प्रीती इक्को भाईआ । लारयां विच्च लंघे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बैठे पन्ध मुकाईआ। अन्तम वेख आपणी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। बख्शणहार साहिब दातार, बख्शीश आपणी दे वरताईआ। तेरा नाउं सदा निरँकार, निरवैर रूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दर दरवेश मंगण चाईं चाईंआ।

दर दरवेश मंगो मंग, मांगत सच रूप जणाईआ। श्री भगवान सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। आत्म देवे इक्क अनन्द, अनन्द आत्म विच्च वखाईआ। भेव चुकाए परमानंद, परम पुरख हत्थ वड्डिआईआ । गीत सुणाए आपणा छन्द, सोहँ ढोला इक्क अलाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सुरत सवाणी ना होवे

रंड, शब्दी कन्त इक्क मिलाईआ। घर प्रकाश करे चन्द, जोती जोत नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोई सालाहीआ। काया चोली चढ़्हे रंग, रंग रंगीला इक्को रंग दए रंगाईआ। माणस जन्म ना होवे भंग, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लेखा चुक्के विच्च वरभंड, ब्रह्मण्ड चरनां हेठ दबाईआ। अन्तर अन्तम आत्म परमात्म पिता पूत लै के जाए सचखण्ड, जिस खण्ड वेखण कोई ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत रहीम रहमान राम आपणी आप वरताईआ। (४ अस्सू २०२० बि बलवन्त सिँघ दे गृह)