पुस्तकालयकक्खां दी सेज उत्ते परभास विच्च अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर २१ वसाख २०२० बि

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

❋

कक्खां दी सेज उत्ते परभास विच्च अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
२१ वसाख २०२० बि
(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)

माछूवाड़ अन्धेरा घुप्प, नूर नज़र कोई ना आईआ। गोबिन्द सूरा बैठा चुप्प, इक्क ध्यान लगाईआ। वार परवार होया ख़ुश, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिखां विछोड़ा लग्गा दुःख, रोग नज़र कोई ना आईआ। प्रभास अंदर बैठा लुक, भेव अभेद जणाईआ । पुरख अकाल कोलों रिहा पुच्छ, की तेरी प्रभ वडयाईआ। पहलों बणा के आपणा पुत्त, क्यों जंगलां विच्च रुलाईआ। की लड़ तेरा गिआ छुट्ट, कन्नी हत्थ ना कोई वखाईआ। जगत दुआरा मेरा पुट्ट, चार कुण्ट फिरी दुहाईआ। वेले अन्तम गिउँ रुस्स, तैनूं लाज ज़रा ना आईआ। नेत्र खोल्ह वेख उठ, इक्क वार लै अंगड़ाईआ। जिन्हां प्याया हत्थीं अमृत घुट्ट, सो संग ना कोई वखाईआ। इक्क इकल्ला तेरा गोबिन्द शेर रिहा बुक्क, भबक तैनूं रिहा जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी साची सच सरनाईआ।

माछूवाड़ा सोहणा धाम, अवल्लड़ा इक्क सुहाइंदा। गोबिन्द सूरा करे आराम, दुःख सुख विच्च बदलाइंदा। सेवा कर सची निष्काम, आपणी आशा ना कोई जणाइंदा। इक्को नाम तेरा भगवान, भगवन मेरे मोहे भाइंदा। तेरा प्रेम सच निशान, निशाना अवर ना कोई झुलाइंदा। तेरा चरन मेरा मकान, दूजा मन्दर ना कोई वडिआइंदा। तेरा खेल सदा महान, बेअन्त अन्त कोई ना पाइंदा। नेत्र खोल्ह वेख आण, तेरा तेरा राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा।

वेख सेज सुहञ्जणी रंग, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। सूलां सत्थर सेज पलँघ, तेरी ख़ुशीआं नाल हंढाईआ। तेरे प्रेम दा इक्क अनन्द, पुरी अनन्द दिती तजाईआ। गुजरी मात ना वेखे चन्द, तेग़ बहादर ना उंगली लाईआ। तुध बिन कोई ना पावे ठंड, पुत्तर धी ना कोई वडयाईआ। इक्को पाई सची गंढ्ढ, गुरमुखां संग निभाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश तेरे हत्थ वडयाईआ। वेखीं कोल औण तों जाईं ना संग,

लज्जया लोक ना कोई जणाईआ। जुग चौकड़ी तूं कट्टणहारा पन्ध, बणे पान्धी साचा राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हत्थ तेरे वडयाईआ।

माछूवाड़े चौथी कूक, चार कुण्ट एका वार जगाइंदा। श्री भगवान अबिनाशी करते सुत्ता रहीं ना घूक, तेरी अक्ख इक्क खुल्हाइंदा। उठ वेख आपणा पूत, तेरे बिरहों अंदर आपणा हाल सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे मंग मंगाइंदा।

माछूवाड़ा सेज सुहौणी, सोहणी रुत्त सुहाईआ। जो करें सो तैनूं भौणी, प्रभ तेरे हत्थ वडयाईआ। गोबिन्द अग्गे तेरी अड़ौणी, भेव अभेद ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

पंजवीं वार पंचम नाअरा, गोबिन्द इक्क लगाइंदा। दुष्ट दमन कर सुत दुलारा, हेम कुण्ट वक्त सुहाइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, अन्त बेअन्त कोई ना पाइंदा। तेरा लेखा धुर दरबारा, लोकमात नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अंदर खेल नयारा, हाकम आपणी कार कमाइंदा। हउँ बालक सेवक सेवादारा, साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा।

तेरे दर इक्को आस, आसावन्त तेरी वडयाईआ। गुरमुखां रहां सदा दास, सद सद सेव कमाईआ। फड़ फड़ लिआवां तेरे पास, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। सूलां सत्थर साची सेज तेरा प्रेम भोग बलास, मिल्या सुख सहज सुखदाईआ । नेत्र रोवण पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल देण दुहाईआ। तेरा वेख खेल तमाश, पीर पैगग्बर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वड वडयाईआ।

गोबिन्द कहे वेख हाल, बेपरवाह आप जणाइंदा। दीन दुनी मन्न सवाल, दयावान मंग मंगाइंदा। अगम्म अथाह मार छाल, बल इक्को वेख वखाइंदा। नधान स्वामी ठाकर भाल, अगोचर आपणा भेव जणाइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, पंज तत्त खलड़ी भेव ना आइंदा। शब्द सुत बण दलाल, जगत वणजारा हट्ट चलाइंदा। खेले खेल काल महांकाल, भेव अभेद ना किसे समझाइंदा। तेरे अग्गे इक्क सवाल, आशा आपणी आप प्रगटाइंदा। मेरे गुरमुख रहण मेरे नाल, दूजी मंग ना कोई मंगाइंदा। तेरी सेवा दी साची घाल, घाल आपणी गुरमुखां झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे झोली डाहिंदा।

माछूवाड़े झोली अड्ड, अड्डरी मंग मंगाईआ। बंस परवार दिता छड्ड, छड्डी सर्ब

लोकाईआ। दो जहानां मुक्की हद्द, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई वडयाईआ । राग नाद ना कोई सद, ढोहला सोहला ना कोई गाईआ। घड़न भन्नण खेल समरथ, अकथ्थ तेरी वडयाईआ। भेव अभेद आपणा दस्स, प्रभ की तेरी चतुराईआ । मैं गावां तेरा जस, तूं बैठा मुख लुकाईआ। मैं दरस मंगाँ हस्स हस्स, तेरा नैण रिहा शरमाईआ। की मेरे उत्ते कोई शक़, शकवा सारा दे मिटाईआ। तेरे कोलों मंगण दा मैनूं हक़, तूं पिता साहिब सुखदाईआ। आपणी वरासत मेरे नाम कर दे फ़क्क, लेखा इक्को वार लिखाईआ। दो जहानां अदालत कोई ना सके डक्क, हुक्म अवर ना कोई जणाईआ। मेरा पूरा कर दे घाट, घाटा फेर रहे ना राईआ। उठ वेख माछूवाड़े विच्च मेरा कोई ना दिसे साथ, पुरी अनन्द जो आया तजाईआ। मेरे ख़ाली वेख हाथ, धन्न दौलत सरसे विच्च दबाईआ। ना कोई पत्तण रिहा घाट, बेड़ा नज़र कोई ना आईआ। ना कोई दिवस रही ना रात, चन्द चांदनी ना कोई चमकाईआ। चारों कुण्ट मेरा करे घात, तुध बिन अवर ना कोई सहाईआ। ऐस वेले जे पुच्छें ना वात, तैनूं पिता पुरख कोई ना गाईआ। तूं साहिब अनाथां नाथ, दीनन देवणहार वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देंदिआं तोट कोई ना आईआ।

गोबिन्द सेज माछूवाड़, वाड़े आपणी मंग मंगाइंदा। वेख सोहणा आपणा लाड़, लाड़ा इक्को नज़री आइंदा। आपणी हत्थीं घोड़ी चाढ़्ह, दूजा संग ना कोई बणाइंदा। आपणे घर आप उतार, मंज़ल पन्ध ना कोई वखाइंदा। साचे दर कर प्यार, दर यार इक्को नज़री आइंदा। गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरे अग्गे करदे गए पुकार, पिछली रीती मैं वी पूर कराइंदा। जे ना मन्नें सिरजणहार, फिर आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा।

जे ना मन्नें मेरे भगवान, गोबिन्द सच सच जणाइंदा। तेरे कोलों लैण नहीं आया दान, मंगता हो ना झोली डाहिंदा। मेरा हक़ तैनूं करना पए परवान, क्यों तूं पिता मेरा अखवाइंदा । बिन मेरे तेरा कोई ना रहे निशान, तेरा नाम ना कोई धिआइंदा । उठ वेख मार ध्यान, तेरे सत्थर उत्ते सुत्ता नौजवान, कलग़ी तोड़ा ना सीस टिकाइंदा। खड़ग खण्डा ना कोई मिआन, तीर कमान ना हत्थ उठाइंदा। कमच रक्खे ना कोई किरपान, शमश धार ना कोई बंधाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे वास्ताा पाइंदा।

गोबिन्द कहे वेख मेरा कमर कसा, कसरत आपणी रिहा जणाईआ। जे रुलदा तैनूं चंगा लग्गे आपणा बच्चा, ख़ाक विच्च दे रुलाईआ। फिर गोबिन्द वरगा होर नहीं ढलणा सचा, चन्द नूर ना कोई रुशनाईआ। जे ऐस वेले रह गिआ गोबिन्द कच्चा, फेर तेरी पक्की ना किसे कराईआ। मैं तेरा सुणावां सभ नूं पता, पुरख अकाल पिता माईआ। दो जहान फिरां नट्ठा, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। लोकमात पाया रट्टा, दीन

मज़हब वेख वखाईआ। सभ दी अक्खीं पाया घट्टा, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। तेरा भाणा लग्गा अच्छा, एसे कर के सत्थर सेज हंढाईआ। ना कोई पौण ना कोई पक्खा, अगनी संग ना कोई वखाईआ। जे ऐस वेले देवें धक्का, तेरा बूटा नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, प्रभू तेरे दर वडयाईआ।

माछूवाड़े वेख मेरी कलग़ी, तेरे चरन ध्यान लगाइन्दी। तेरे दर दी सदा बरदी, नेत्र नैण नैण शरमाइन्दी। हन्झआं पाणी तेरा भरदी, सेवक आपणी सेव कमाइन्दी। एथ्थे ओथ्थे तैथों डरदी, तेरा नाम धिआइन्दी। इक्को तेरा ढोला पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा संग ना कोई हंढाइन्दी। तेरे विछोड़े अंदर मरदी, इक्को इक्क आस तकाइन्दी। ना वेखे ग़रमी ना सरदी, रुत्त बसन्त ना कोई वड्डिआइन्दी। तेरे बिनां किसे कोलों नहीं डरदी, सूलां सत्थर पै पै ख़ुशी मन्नाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे वास्ताा पाइन्दी।

आ वेख मेरे तन दा जामा, कली कली तेरा नाम ध्याईआ। नेड़े आ मेरे भगवाना, क्यों बैठा दूर दुराडा आसण लाईआ। आ मेरे सोहणे रामा, रहीम तेरी सरनाईआ। परवरदिगार सच अमामा, रहमत तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजा घर नज़र कोई ना आईआ।

आ वेख मेरे पैर नंगे, उच्ची चुक्क चुक्क आप वखाइंदा। माछूवाड़े दाती मंगे, दाता तेरा संग निभाइंदा। जिंनां चिर ना चुकें आपणे · कन्धे, गोबिन्द आपणा बल

ना कोई रखाइंदा। दो जहान दे छड्ड दे सारे धंदे, साचा राह इक्को नज़री आइंदा। तेरा बेड़ा तेरे कन्ढ्ढे, तुध बिन पार ना कोई कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरन ध्यान लगाइंदा।

सूलां सेज पई रो, नेत्र नैणां छहिबर लाईआ। गोबिन्द साड्डे उत्ते रिहा सौं, ख़ुशीआं नाल करी विछाईआ। जन्म जन्म दे दुक्खड़े दित्ते धो, दर्द रहे ना राईआ। घर साड्डे करी लोअ, अन्ध अन्धेर गवाईआ। रुत्त वेख महीना पोह, पारब्रह्म दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरी सरनाईआ।

डाली पत मारन धाह, ध्यान इक्क लगाईआ। जगत दा वाली वेखो मलाह, बैठा जंगल डेरा लाईआ। सगला संग कोई दिसे ना, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। पुरख अकाल रिहा मना, अन्तर आत्म आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर सच्चा इक्को नज़री आईआ ।

सूलां सेज सोहणा सिँघासण, सुख आसण रूप वटाईआ। भाणा तेरा पुरख अबिनाशण,

करते अबिनाशी मोहे भाईआ। सेवक सेवा करे दासी दासन, दिवस रैण सेव कमाईआ। इक्को अन्तर रक्खी आसन, आसा वड्डी वड सुणाईआ। गुरमुख मेरे रहण साथन, दूजा संग ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वडयाईआ।

गुरमुखां देणा मेरा साथ, तेरे अग्गे ध्यान लगाइंदा। दीनां नाथ मेरे अनाथ, साचा संग इक्क वखाइंदा। सदा सदा सद वसणा पास, विछोड़ा रूप ना कोई वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्क वर, दर तेरे आस रखाइंदा।

पुरख अकाल गिआ आ, नज़र किसे ना आईआ । गोबिन्द शब्दी लिआ उठा, पंज तत्त सिफ्त सालाहीआ। अन्तर अन्तर भेव जणाईआ। साची सिख्या दए समझा, लेखा लिखत ना कोई लिखाईआ। आपे बणे सच गवाह, शहादत होर ना कोई रखाईआ। तेरे विछड़े दए मिला, विछोड़ा कोई रहण ना पाईआ। जो सरसे अइउँ रुढ़ा, तिन्हां देवे माण वडयाईआ। जेहड़े चमकौर अइउँ कटा, तिन्हां कटाकश तीर दए लगाईआ। तेरा बेड़ा दए तरा, मंजधार ना कोई रुढ़ाईआ। तेरा बूटा दए लगा, फल अमृत इक्क वखाईआ। तेरा निशाना दए झुला, दो जहान तेरी शरनाईआ। तेरा सिँघासण दए वड्डिआ, प्रभ वड्डा वड वडयाईआ। तेरा लहणा देणा दए चुका, लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा तेरा तेरी झोली देवे पा, दूजी वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ।

गुर गोबिन्द सुनेहुड़ा तेरा पौण, पवण पाणी भेव ना आइंदा। हरि का भेव जाणे कौण, कवण गुण ना कोई समझाइंदा। तेरा सत्थर सोहणा लग्गे मैनूं सौण, तैनूं सुत्यां ना कोई उठाइंदा। कोट ब्रह्मण्ड तेरे चारों कुण्ट भौण, तेरे चरन ध्यान लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा जस गौण, नेत्र नैण सर्ब शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेड़े आ आ वेख वखाइंदा।

नेड़े आ के पुरख अकाल पिआ हस्स, हँस मुख वड्डी वडयाईआ। सुत दुलारे सूलां सेज उत्ते सौं के दस्स, मैं वेखां चाईं चाईंआ। तूं आपणा खेड़ा कीता भट्ठ, गुरमुखां खेड़े रिहा वसाईआ। सचखण्ड दुआरिउँ आया नट्ठ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखे तेरी चरनी लग्गे फट्ट, नंगीं पैरीं सेव कमाईआ । जे अंदर वड़ के वेखां मैनूं नज़री आए मेरा हट्ट, दूजा मन्दर ना कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ।

नेड़े आ के श्री भगवान, फड़ बाहों आप उठाइंदा। उठ सुत मेरे निशान, तेरा निशाना इक्क झुलाइंदा। सदा सदा सद रहां निगाहबान, अक्ख अक्ख ना कोई बदलाइंदा। तेरी बेनन्ती करां परवान, परवाना आपणा हत्थ फड़ाइंदा। सद वेखां मार ध्यान, ध्यान

ध्यान विच्च जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा रक्खां माण, सिर तेरे हत्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे साचा वर, आपणी आशा आप जणाइंदा।

गोबिन्द कहे एह सोहणी सेज, जिस मैनूं दिती वडयाईआ । तेरी किरपा तैनूं दिता भेज, चल के आइउँ मेरे माहीआ । तेरा झल्लया ना जावे तेज, तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। आ वेख नानक मेरे हेठ वछाया खेस, जो मोढे फिरदा रिहा उठाईआ। मैनूं एहो सचखण्ड देस, जिस घर पिता मेरा आवे चाईं चाईंआ । औह वेख छड्ड के आवे विष्नूं बाशक सेज, सांगो पांग ना कोई चतुराईआ। तेरा प्रेम आपणे विच्च मैनूं रिहा लपेट, तिनका तिनका कोई दुःख ना देवे राईआ। तूं मेरे नाल कीता नेम, प्रेम प्यार विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखौणा साचा घर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ।

गोबिन्द तेरी सेज सोहणा रंग, रंग इक्को नज़री आइंदा। ना कोई नीले कसाया तंग, सोलां कलीआं सिँघासण ना कोई सुहाइंदा। ना कोई खण्डा तीर तलवार ना जंग, छत्रु रूप ना कोई वटाइंदा। ना कोई दस्से पुरी अनन्द, केस गढ़्ह रुत्त ना कोई सुहाइंदा। ना कोई करे जगत वंड, जगत लोहार ना कोई दृढ़ांइंदा। एह सेज सोहणी जिस उत्ते सौं के इक्को पुरख अकाल दी मंगी मंग, दूजी आस ना कोई मिलाइंदा। तेरा कट्ट के आया पन्ध, पान्धी आपणा फेरा पाइंदा। गोबिन्द उठ के गा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आइंदा। तेरा भार आपणे सिर ते चुक्कां पंड, हौला तेरा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्को वार जणाइंदा।

साचे सुत सच समझावांगा। वस्त अमोलक झोली पावांगा । काया गोलक इक्क रखावांगा। पंज तत्त ढोलक ना कोई वजावांगा। अडोलत आपणी कार कमावांगा। अनबोलत धार जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक्क दृढ़ावांगा।

साची सिख्या सच दृढ़ावांगा। भेव अभेद आप खुल्हावांगा। कल कलकी फेरा पावांगा। निहकलंक आप अखवावांगा। तेरा बंक दुआर सुहावांगा। साचे मन्दर डेरा लावांगा। जगत नेत्र नज़र ना आवांगा। रुत्त चेत्र इक्क वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साची वेल वधावांगा।

सच साची वेल वधावांगा। अव्वलड़ा खेल करावांगा। इक्क इकल्लड़ा फेरा पावांगा। गोबिन्द तेरा पलड़ा आपणे नाल बंन्हावांगा। राह सुलक्खणा इक्क चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक्क वखावांगा ।

साचा खेल इक्क वखावांगा। लोकमात अन्तम आवांगा। निहकलंक डंक वजावांगा। राउ रंक सर्ब उठावांगा। दुआर बंक इक्क सुहावांगा। सम्बल आपणा नगर सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा।

साची करनी कर वखावांगा। कल अन्तम फेरा पावांगा। तेरा नगर इक्क वसावांगा। तेरी पिछली सध्धर पूर करावांगा। तेरा नाउँ बदल, बदला सर्ब चुकावांगा । एह करां सच्चा अदल, अदालत इक्को इक्क वखावांगा। कोई तलवार तैनूं ना करे कतल, कातल मकतूल दोवें रूप वटावांगा। जे कोई तेरे आवे पत्तण, फड़ बाहों पार करावांगा। तूं मेरे पिच्छे छड्डया वतन, मैं तेरा वतन वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी सोहणी सेज हंढावांगा।

तेरी सोहणी सेज हंढावांगा। गोबिन्द तैनूं संग रखावांगा । तेरी मंग पूर करावांगा। तेरे गुरमुख चन्द चमकावांगा। घर सच अनन्द वखावांगा। पिछली टुट्टी गंढ्ढ, तोड़ निभावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार जणावांगा। साची करनी आप करावांगा। तेरे विछड़े मेल मिलावांगा। अनडिठड़े नाल रलावांगा। मिठड़े मिठड़े बोल सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर जणावांगा।

गोबिन्द हो सवाधान, साहिब अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरा हुक्म मोहे परवान, परवान आपणे हत्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तम वेखीं आण, एहो भाणा मोहे भाइंदा। तूं भुल्ल ना जाईं बाल अञाण, बालक तेरे अग्गे झोली डाहिंदा। पुरख अकाल हो दयाल, मेहरवान हुक्म सुणाइंदा। तूं मेरा सच्चा लाल, हउँ लालन रंग रंगाइंदा। तैनूं करां अन्त दलाल, सच दलाली आप समझाइंदा। गुरमुख सज्जण सचे भाल, दर तेरे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप चुकाइंदा।

जिस विछोड़िआ सोई मेले, मेलणहार अखवाइंदा। गुरू नालों वड्डे होए चेले, जिन्हां पिच्छे आपणी सेव कमाइंदा। पुरख अकाल दे सज्जण सुहेले, साहिब सतिगुर रंग रंगाइंदा। लोकमात विच्च कट्ठे हो गए हो के वेहले, वेला इक्को इक्क जणाइंदा। ख़ाली हत्थीं ना कोई पल्ले पैसे धेले, जगत माया ना कोई वडिआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहणा मूल चुकाइंदा।

सरसे वालिओ सुण लउ मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ । तुसां ना छड्डी आपणी रीत, रीतीवान होए सहाईआ। पुरख अकाल दा गौणा गीत, दूजी होर ना कोई पढ़ाईआ। साहिब इक्को वसे चीत, चित वित ठगौरी कोई ना पाईआ। जेहड़ा माछूवाड़े सुत्ता ठीक,

सो तुहाढ्ढे साहमणे तुहाढ्ढा सत्थर रिहा हंढाईआ। पिछली भुल्ल नहीं गिआ प्रीत, अग्गे प्रीती होर सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

गढ़्ही वेख वेख चमकौर, चमक आपणी आप जणाइंदा। एह गोबिन्द एह नहीं जे होर, होका दे दे आप समझाइंदा। अंदर वड़ के वेखो कर के ग़ौर, गहर गम्भीर नज़री आइंदा। जिस दे कोलों अमृत छकी पौहल, सो अन्तर आत्म अमृत आत्म जाम प्याइंदा। तुहाढ्ढा करे भार हौल, सिर आपणे भार उठाइंदा। माछूवाड़े कीता कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। वेखो हस्से धरनी धरत धौल, धवल आपणा रंग रंगाइंदा। गुरमुखां वस्सया साहिब कोल, आप आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाइंदा।

सेज कहे मेरी सोही रुत्त, रुत्तड़ी फेर महकाईआ। मेरा हाल लिआ पुच्छ, पिछली याद चेते रिहा कराईआ। जिस दे विछोड़े विच्च गरमीआं सरदीआं रही सुक्क, आपणा तन रही जलाईआ। सो सतिगुर साहिब पिआ उठ, मेहरवान दए वडयाईआ। कक्खां कंडिआं उत्ते गिआ तुठ, दीनन दीनन दया कमाईआ। भगत दुआर दो हत्थां नाल गंढ दिती घुट्ट, सूलां सत्थर निशानीआं रिहा वखाईआ। एसे कर के एह काही बूटे लए पुट्ट, राती गुरमुखां होया सहाईआ। आपणी पैरीं ना पाए जोड़ा जुत, नंगी पैरीं सेव कमाईआ। जिस पुरख अकाल दा बदलिआ रुख़, सो तुहाढ्ढा रुख़ देवे बदलाईआ। सुखां सुख के लए गुरमुख पुत्त, आपणे पुत्त भेट चढ़्हाईआ। छाती नाल लावे घुट्ट, पिच्छे फेर ना कोई हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को सेज दए वडयाईआ।

सेज कहे सुणो मेरे भाई, हरि भेव अभेद जणाइंदा। रल मिल सारे दिउ गवाही, साहिब सतिगुर सोभा पाइंदा। दूर नेड़े कट्ठे कीते थाउँ थाईं, बचया कोई रहण ना पाइंदा। मध्घर महीने करी कुड़माई, अन्तम आपणा सगन वखाइंदा। पूरब जन्म दी सभ दी धोती शाही, काला लेख नज़र किसे ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा।

सेज कहे मेरा साचा तिनका, तिल फुल्ल मेरी वडयाईआ । गुर अवतार पीर पैगग्बर मंगदे प्रभ दे कोलों निक्का किणका, तेरे उत्ते प्रभ जू बैठा डेरा लाईआ। वेखो खेल हरि सचे पिर का, प्रीती इक्को इक्क समझाईआ। एह लेखा गुरसिखो चिर दा, पूरब लहणा झोली पाईआ। जुग जुग गेड़ा सदा गिढ़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। श्री भगवान भगतां पिच्छे फिरदा, बण सेवक सेव कमाईआ। सभ दे अंदर झिरना झिरदा, बूंद रिसक रिसक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन् द नैणां दए वखाईआ।

गोबिन्द वेख नैण, हरि नेत्र आप जणाइंदा। गुरमुख तेरे सज्जण सैण, तेरा संग निभाइंदा। हरि संगत नाता भाई भैण, पुरख बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। पिछला चुक्किआ लहण देण, अग्गे लेखा आपणे हत्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा।

सेज कहे मेरी आसा पूर, प्रभ पूरन दया कमाईआ। हाज़र होया हाज़र हज़ूर, हरि जू आपणा फेरा पाईआ। जोती चमके इक्को नूर, नूर नूर रुशनाईआ। हरि संगत बेड़ा भरया पूर, प्रभ आपणे कंध उठाईआ। ना कोई नेड़ा ना कोई दूर, दूर दुराडे लए तराईआ। नाता तुटे कूड़ो कूड़, सच सुच्च मिले वडयाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। बख्शणहार सदा कसूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुहाढ्ढे विछोड़े विच्च गोबिन्द होया रिहा मज़बूर, हुक्मे अंदर आपणा आप छुपाईआ। वेखो अन्त मिल्या आप ज़रूर, ज़रूरत सभ दी पूर वखाईआ। ढय्या विछोड़ा मुआफ़ करो कसूर, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेज इक्क हंढाईआ।

साची सेज हंढ्ढाई नाल, हंडोला इक्क वखाइंदा। गोबिन्द मिल्या दीन दयाल, दयावान वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी जिस नूं रहे भाल, भालिआं हत्थ किसे ना आइंदा। जिस दा रूप सके ना कोई वखाल, रंग नज़र ना कोई टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सोहणी सेज हंढाइंदा।

सोहणी सेज संगत प्यार, दो जहानां हत्थ किसे ना आईआ । औह वेखो गुर अवतार, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कार, वाह वा तेरी वड वडयाईआ। साचा खेल करे करतार, करता पुरख तेरी सरनाईआ । ना कोई मन्दर ना दुआर, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। हरि संगत लग्गा सच दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। चौथे युग दा उतरया भार, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी युग ढेरी ढाहीआ । गोबिन्द हुण बणया पुत्त पुरख अकाल, गुजरी दिसे ना कोई माईआ। रातीं सुत्तयां सभ दी सुरत रिहा संभाल, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। गुरसिखो आपणी सेजा उत्ते लउ सवाल, सौंदिआं दुःख ना कोई मनाईआ। ना शाह ते ना कंगाल, शहनशाह इक्को इक्क अखवाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढे चरनां दी सची धरमसाल, धर्म दुआरा दए बणाईआ। गोबिन्द सुणे मुरीदां हाल, मुशर्द आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी सेज इक्क सुहाईआ।

सेज कहे मैं साहिब प्यारी, मेरे विच्च वड्डी वडयाईआ। बिनां गोबिन्द रही कवारी, मेरे उत्ते चरन ना कोई टिकाईआ। मेरा नैण ना कोई शिंगारी, मींढी सीस ना कोई गुंदाईआ। मैहन्दी रंगली ना कोई विचारी, कज्जल धार ना कोई बंधाईआ। उठ उठ तक्कदी रही चार कुण्ट विचारी, कवण वेले मेरा आवे सच्चा माहीआ। माछूवाड़े मैनूं

दे के पछाड़ी, मुड़ के मुख ना फेर भुआईआ। मैं कढ्ढदी रही हाढ़ेी, गल्ल आपणे पल्लू पाईआ। गोबिन्द तेरी पुरख अकाल नाल यारी, मैं यारी तेरे चरनां नाल लगाईआ। तेरी धूड़ मेरा शिंगारी, मेरे मस्तक मिले वडयाईआ। मेरे नेत्र तक्क थक्क थक्क गए हारी, तेरी नज़र मेहर मेहरवान ना कोई उठाईआ। धन्न भाग हरि संगत जिन मेरी सुणी पुकारी, मेरा दुक्खड़ा लिआ वंडाईआ। एह सेज जगत शिंगारी, चारों कुण्ट वेखण चाईं चाईंआ। कवण वेला आए मेरा सज्जण मीत मुरारी, बेपरवाह बेपरवाहीआ। उत्ते सवें पैर पसारी, चरन पुरख अकाल वल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वडयाईआ।

सेज कहे हरि संगत तेरा जस, मेरा तिनका तिनका रिहा गाईआ। तुहाढ्ढे अंदर प्रभ मेरा गिआ फस, बाहर नट्ठ किते ना जाईआ। मेरे उत्ते बहे सज, आपणा आसण लाईआ। कोझी कमली दा परदा लए कज्ज, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वडयाईआ।

हरि संगत सेज साची ज़री, ज़रा ज़रा रिहा जस गाईआ। हरि संगत जिस ने कीती बरी, बन्दीख़ाना दिता तुड़ाईआ। हरि संगत विच्च दिसे ना कोई शरई, शरीअत रूप ना कोई वटाईआ। सभ दा इक्को दाता हरी, हर घट बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द बांह गुरसिखां फड़ी, अग्गे लए ना कोई छुडाईआ। वीह सौ वीह दी साची घड़ी, घड़ी सुलक्खणी लेखे लाईआ। सरसे चमकौर दी साची लड़ी, प्रेम डोरी तन्द बंधाईआ। आपणी किरपा आपे करी, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ । गुरसिख आत्म ना जन्मे ना कदे मरी, सतिगुर आपणे संग रखाईआ। सच महल्ले साचे चढ़्ही, घर साचे सोभा पाईआ। ना भय ना कोई डरी, भयानक रूप ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेजा दए वडयाईआ ।

हरि संगत सेज सभ नूं देवे गंढ, भाजी नाम वरताईआ । हरि संगत पाई मैनूं ठंड, मेरी ठंड हरि संगत विच्च समाईआ । मेरे गोबिन्द मैनूं होण ना दिता रंड, मेरा रंडेपा दिता कटाईआ । हरि संगत विच्च उहो चन्द, पुरख अकाल रिहा चढ़्हाईआ। एह सुख वड्डा नालों पुरी अनन्द, जिस धाम जिस गृह जिस आसण पुरख अकाल गोबिन्द दोवें वस्सण एका थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

तेरी वड्डिआई मैं की जाणां, सरसा कूक कूक सुणाइंदा। गुरमुखां मन्नयां तेरा भाणा, मैं तेरे भाणे विच्च तेरे सिख रुड़्हाइंदा । अन्तर · अन्तर अन्तर पछताणा,

पसचाताप कीता फेर हत्थ ना आइंदा । इक्को मंग मंगी कर के तेरे चरन ध्याना, ध्यान ध्यान विच्च रखाइंदा। मेहरवान दे दाना, दाता इक्को नज़री आइंदा। गोबिन्द हुक्म इक्क सुणाना, साचा ढोला आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरसे तेरा जल, जलधारा नाल बदलाइंदा।

सरसे सुण सच ज्ञान, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। मेरा पिता पुरख अकाल, पूत सपूता गोबिन्द नाउँ धराईआ। मेरा पूत गुरसिख बाल अञाण, जिस दी बुद्ध आपणे विच्च छुपाईआ। एका दूआ तीआ तिन्ने धारां इक्क निशान, निशाना इक्को इक्क दृढ़ाईआ। अरजन मंग के गिआ दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कवण वेला कन्ढ्ढी करें परवान, कन्ढ्ढा आपणा दएं वखाईआ। कलिजुग अन्त होए परवान, त्रै त्रै लेखा मूल चुकाईआ। सतलुज बिआसा रावी तिन्नां इक्को मिले माण, आर पार पार आर इक्को रंग वखाईआ। बिनां लिखत बिनां पढ़त बिनां पेख बिनां नेत्र बिनां खेतर बुध्धू शाह बेपरवाह गोबिन्द सूरा अर्शी नूरा हाज़र हज़ूरा साचा सूरा कल भरपूरा नेड़े दूरा वेख्या मार ध्यान, ध्यान विच्चों ध्यान लगाईआ। ऐस धाम सजदा करन ज़िमीं असमान, ज़माना कोई ना दए गवाहीआ। बिन गोबिन्द कोई ना सके पछाण, कातब कलम नाल लिखे ना कोई शाहीआ । जिह्वा करे ना कोई बयान, बत्ती दन्द ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सभ दा लेखा लेखे पाईआ।

बुध्धू शाह गवाई बुध्ध, आपणी बुध्ध ना कोई रखाईआ। पीर ज़ाहरा गिआ सुझ, सोझी इक्को वार आईआ। जो कुछ है सो एहो कुझ, दूजा नज़र कोई ना आईआ। कर के ध्यान वेख्या गोबिन्द ऐस मिटी अंदर रिहा रुझ, बिन नेत्रां ध्यान लगाईआ। फ़कीर फ़क्कर हो के लिआ पुच्छ, अक्खर लिखत ना कोई लिखाईआ। किस दी रुची विच्च बैठों रुच, चशम दीद ना कोई जणाईआ। गोबिन्द कहे उह वेला रिहा ढुक, जिस दा राह रिहा तकाईआ। पुरख अकाल जो बैठा ओहले लुक, प्रगट होवे मेरा माहीआ। मैनूं गोदी लए चुक्क, आप आपणी गोद सुहाईआ। मेरे भगतां सुहाए रुत्त, जो अग्गे लेखे लैणे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक्क समझाईआ।

हरि का हार प्रेम निशानी, हरि संगत मिले वडयाईआ । एथ्थे ओथ्थे दो जहानी, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। चौथे युग भगत भगवानी, भाउ इक्को इक्क दरसाईआ। जाणे भेव ना कोई विदवानी, ज्ञान ध्यान ना कोई वडयाईआ। गुरसिख गुरू दी जाणे कहाणी, सतिगुर गुरसिखां करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी दुनियां फ़ानी, फ़ातिहा सभ दा रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सभ दी झोली पाईआ।

हार कहे मैं हरि का पूत, आदि जुगादि अखवाइंदा। मेरे अंदर सोहणा सूत, मेरा संग निभाइंदा। मेरी ना कोई दिशा ना कोई कूट, हिस्सा वंड ना कोई वंडाइंदा। मैं गुरमुखां गल विच्च हुलारा रिहा झूट, श्री भगवान आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडिआइंदा ।

हार कहे मैं हरी दवारा, जुग जुग वेख वखाइंदा। कोई चढ़्हाए मन्दर कोई गुरूदुआरा,

ठाकर दुआरे कोई सुहाइंदा। बिन सतिगुर पूरे गुरसिखां नाल करे ना कोई प्यारा, आपणे गलों लाह के गुरसिखां तन सुहाइंदा। आप कक्खां सेजा करे प्यारा, गुरसिख आपणे हत्थां उत्ते उठाइंदा। सरसे वाला लेखा भुल्लयां नहीं भुलणहारा, अभुल्ल आपणी कार कमाइंदा। आओ उठ के रल मिल सारे करीए विहारा, बिवहारी आप जणाइंदा। जिन्हां गोबिन्द कीता प्यारा, तिन्हां पुरख अकाल वेख वखाइंदा। पुरख अकाल दा सच्चा लाओ नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार सर्ब कराइंदा। गुर संगत अग्गे चलो वारो वारा, हरि जू मार्ग इक्क दरसाइंदा। गुरसिख गुरसिख नाल करो प्यारा, साची रीती इक्क चलाइंदा। लालो भुक्खे दा दस्से फेर दुआरा, भुखिआं भुक्ख आप गवाइंदा। लाल सिँघ बणे वणजारा, लालन आपणी गंढ पुआइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा बणे सहारा, सभ नूं माण दिवाइंदा। साची सेज करे प्यारा, सुहञ्जणी रुत्त आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, निहकलंक नरायण नर, पिछला लाहे पूरब कर्ज़, पूरा करे आपणा फ़र्ज़, हरि संगत होण ना देवे तेरा हरज़, हाज़र हो के लहणा देणा नेत्र नैणां सभ दी झोली पाइंदा।

गुरमुख तेरे दर दरबान, पुरख हरि जू सेव कमाईआ। जिस दा लेखा हत्थ भगवान, भगवन रिहा चुकाईआ। अग्गे किसे कोई ना देवे दान, पूजण जड़्ह ना कोई जाण, पाणी पा ना कराए अशनान, निउँ निउँ ससि ना कोई झुकाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत श्री भगवान सभ नालों वड्डा बणाया निशान, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जड़्ह पूजा सर्ब मिटाईआ।

❋

किशन सिँघ दे गृह अल्ल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
२१ वसाख २०२० बि

गोबिन्द वेख आपणा बाग़ीचा, श्री भगवान रिहा वखाईआ । जिन्हां पिच्छे होइउँ नीचा, ऊँचो ऊँच दए वडयाईआ। प्रेम प्यार दी कर लै रीझा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। अग्गे कोई ना रहे गुरू सिख चाचा भतीजा, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। साचा बीज साहिब बीजा, पत डाली आप महकाईआ। अंदर लँघ के वेख दहिलीज़ां, दर दरबान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा रिहा उठाईआ।

गोबिन्द वेख सच फुलवाड़ी, पारब्रह्म ब्रह्म उपाइंदा। जिस दे पिच्छे विष्न ब्रह्मा शिव लाई ताड़ी, नित नवित्त ध्यान लगाइंदा। तिन्हां सतिगुर फिरे पिच्छे अगाड़ी, दिवस रैण सेव कमाइंदा। अंदर बाहर निरगुण सरगुण करे कारी, करता आपणी कार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाइंदा।

गोबिन्द वेख आपणा परवार, परम पुरख रिहा वखाईआ। जिन्हां पिच्छे सभ कुछ गिउँ वार, पिच्छों वारता गाए लोकाईआ तेरी कोई ना पाए सार, तेरा भेव किसे ना आईआ। तेरा लेखा जाणे आप निरँकार, निरगुण दाता वड वडयाईआ। कलिजुग अन्तम करे सच प्यार, प्रेम प्रीती इक्क दरसाईआ। उठ वेख हो निहाल, पिछला दुःख भुलाईआ। लहणा चुकाए आप अकाल, अकल कला हो जाईआ। जिस दी कोई ना झल्ले झाल, झलक दे के सभ नूं मूंह दे भार सुटाईआ। सो पुछे तेरा हाल, मुरीद मुशर्द फेरा पाईआ। अन्तम हल्ल करे सवाल, ज़ेर ज़बर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा हत्थो हत्थ फड़ाईआ।

गोबिन्द वेख आपणा दुआर, धुर दरबारी आप जणाइंदा। साचा दीपक इक्क उजिआर, तेल बाती ना कोई टिकाइंदा। साचा नाम शब्द धुनकार, साज ताल ना कोई वजाइंदा। साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द इक्क अलाइंदा। साचा सज्जण मीत मुरार, सगला संग निभाइंदा। साचा लेखा धुर दरबार, धुरदरगाही आप मुकाइंदा। तेरा सत्थर कर प्यार, तेरे अत्थर नैण आप पूंझाइंदा। तेरा पत्थर हिरदा देवे पाड़, प्रेम निशाना तीर लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह तेरा इक्क समझाइंदा।

गोबिन्द वेख आपणा गृह, घर मन्दर आप जणाइंदा। जिस मन्दर अंदर हरि जू रहि, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। जो करनी सो तैनूं कहे, दूसर होर ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताइंदा।

गोबिन्द वेख खोल्ह अक्ख, हरि आख़र दया कमाईआ। बाकी भाण्डे कर के सक्ख, तेरा भंडारा रिहा भराईआ। पंज तत्त नालों कर के वक्ख, निरगुण शब्द नूर जोत रुशनाईआ। डूंघी धार मार्ग दस्स, रसते करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए नट्ठ नट्ठ, पान्धी बण बेपरवाहीआ। बण वणजारा खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को इक्क विकाईआ। तेरी सेज सुहाए सुच्चा पट्ट, पट्ट पटना नज़र कोई ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम लईए रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। प्रेम प्यार बिरहों मार सिटे सट्ट, चोट नगारे इक्क जणाईआ। ना कोई रूप रंग रेख दिसे पुरख समरथ, समरथ आपणी कार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहणा देणा झोली पाईआ।

गोबिन्द वेख आपणा पीर, बेपीर फेरा पाइंदा। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, तसबी गल ना कोई लटकाइंदा। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोई बंधाइंदा। जीहदा लेखा बेनज़ीर, नज़र विच्च ना कोई रखाइंदा। बदलणहार तकसीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। अग्गे लोकमात विच्च गुर अवतारां पीर पैगग्बरां बणी रहण ना देवे भीड़, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। परवरदिगार सति अख़ीर, सच साची कार कमाइंदा। आदि अन्त ना होए दिलगीर, दुःख दर्द ना कोई रखाइंदा। ना कोई खण्डा ना शमशीर, चंड परचंड ना कोई चमकाइंदा। ना कोई शस्त्र कमान ना तीर, चिला भथ्था ना कोई

उठाइंदा। हुक्मे अंदर दो जहानां देवे चीर, बच्या कोई रहण ना पाइंदा। सो बेमुहताज आया पीर, मुफ्लिस आपणा वेस वटाइंदा। ना कोई जाणे खेल शरीर, शिरकत विच्च कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा तेरे हत्थ फड़ाइंदा।

गोबिन्द सुण आपणे कन्न, हरि साहिब सच जणाईआ । तूं मेरा कहणा लिआ मन्न, बंस सरबंस दित्ता लुटाईआ। फिर वी कर के शुकर किहा धन्न, धन्न तेरी सरनाईआ। कलिजुग जीव ना जानण अन्न्ह, अन्धयां राह कोई ना पाईआ। घर घर दर दर तेरा पिआ जन, संसा रोग ना कोई चुकाईआ। तेरे पिच्छे देवां डंन, डंका इक्को इक्क वजाईआ। जो घड़िआं देवां भन्न, ठीकर घर घर दिआं वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ।

गोबिन्द वेख आपणे सिख, सिँघ नज़र कोई ना आइंदा। जिन्हां लेखा दिता लिख, तिन्हां पिछला लेख समझाइंदा। बाकी सारे मंगदे भिक्ख, झोली वस्त ना कोई टिकाइंदा। करे खेल आप अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। सूलां सत्थर ना दित्ती पिट्ठ, करवट आपणी आप बदलाइंदा। ना हार ना जाणे जित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तोहे समझाइंदा।

गोबिन्द वेख नौजवान, नाम जवानी रिहा वखाईआ। जिस दा झुल्ले सदा निशान, निशाना इक्को इक्क बणाईआ। वेखणहारा राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क अलाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, गुर चेले मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, परम पुरख दया कमाईआ।

गोबिन्द कहे सच प्रभ, पुरख अकाल दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख साचे लभ्भ, दर आपणे मेल मिलाइंदा। मैं वजाया किछ हब्ब, तेरा कीता आपणी झोली पाइंदा। कलिजुग वेख तेरी हद्द, हदूद आपणी डेरा ढाहिंदा। किरपा विच्चों किरपा निधान कढ्ढ, किरपन आपणी गोद सुहाइंदा। विछोड़ा दे जिन्हां आया छड्ड, सरसा डूंघी धार वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्क वर, चरन कँवल मंग मंगाइंदा।

गोबिन्द कहे सच मेहरवान, सुच्च तेरी वडयाईआ। मैं की जाणा बाल अञाण, अथाह तेरी चतुराईआ। हुक्मे अंदर हुक्म परवान, शब्द विच्च नाम शनवाईआ। काहनां विच्चों सच्चा काहन, एका तू ही नज़री आईआ। मन्दरां विच्चों मन्दर महान, महिमा अकथ्थ अकथ्थ वडयाईआ। जिध्धर वेखां मार ध्यान, एक तूं ही नज़री आईआ। तेरा तुलहा सच निशान, तेरा बेड़ा बेपरवाहीआ। तेरा खेड़ा इक्क महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, इक्को एक नज़री आईआ।

गोबिन्द कहे तेरा परवार, परम परम वडयाईआ। ब्रह्म ब्रह्म धार, कर्म कर्म जणाईआ। वरन वरन शिंगार, सरन सरन सरनाईआ। तरन तरन दातार, हरन फरन खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी जगत विहार, भगत भगवान सोभा पाईआ। लहणा देणा कर्ज़ उतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव भेव अभेद इक्क जणाईआ।

गोबिन्द कहे दयाल स्वामी, तेरा अन्त कोई ना आइंदा । सर्ब जीआं तूं अन्तरजामी, घट घट डेरा लाइंदा। तेरी इच्छया गुर गुर बाणी, सतिगुर तेरी सिफ्त सालाहिंदा। तेरे नाम दी जगत कहाणी, लक्ख चुरासी वड वडिआइंदा। तूं शहनशाह शाह पातशाह सुल्तानी, सुत दारा वेख वखाइंदा। तेरा मन्दर इक्क सुल्तानी, सलल आपणा रंग रंगाइंदा। आलम इल्म ना जाणे कोई कहाणी आलमे जावदानी, तेरी दरगाह धाम सुहाइंदा। तन दिसे जगत कानी, कातब कलम कलाम मकतब लेख ना कोई वखाइंदा। तेरे तेरे होए हरामी, हक़ हलाल ना कोई समझाइंदा । उठ सभ दी वेख पेशानी, मस्तक टिक्का नज़र किसे ना आइंदा। कलमयां अंदर वड़ गई बेईमानी, तेरे नूरी अक्खर कूड़ी क्रिया जगत वंड वंडाइंदा। जगत अदालत तेरी करे बदनामी, हक़ हकीकत कोई ना खोज खुजाइंदा। ना कोई इस्म ना इस्लामी, आज़म रूप ना कोई धराइंदा। मैं वेख होया हैरानी, तेरी हरकत बन्द ना कोई कराइंदा। ना कोई बणया कदर दानी, तेरी कीमत कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी महिफ़ल वेख वखाइंदा।

तेरी महिफ़ल वेखां रोज़, रहीम तेरी शरनाईआ। श्री भगवान कहे गोबिन्द कोई ना सोच, सोचण विच्च कदे ना आईआ । तेरे अंदर वखावां कोटन कोट लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे विच्च टिकाईआ। तेरे घर जगावां निर्मल जोत, नूर नुराना इक्क रुशनाईआ। साचा भेव खुल्हावां तेरे होंट, धुर दी धार धार जणाईआ। तेरी मेरी कदे ना होवे छोट, अन्त छुटे सर्ब लोकाईआ। तूं मेरा आहलणिउँ डिगा बोट, अन्त आपणी गोद उठाईआ। तूं रक्खी इक्को ओट, पुरख अकाल धिआईआ। तूं गुरमुखां मिलण दा रक्खया शौक, पुत्त पोतरे आपणे ना कोई हंढाईआ। श्री भगवान तेरी संभाले होश, हशर आपणा दए कराईआ। तेरे गुरसिख वेखे निरर्दोष, दोषी कोई नज़र ना आईआ। माछूवाड़े मिल्या तैनूं बण ख़ामोश, आपणी कथा ना किसे सुणाईआ। आपणे अंदर तेरा दब्बया जोश, ताकतवर ताकत ना कोई अज़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

गोबिन्द अग्गों करे हासा, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। गल्लां बातां नाल दे भरवासा, बिन कीती सबर मोहे ना आइंदा। जुग चौकड़ी तेरा वेंहदे गए तमाशा, तूं गुर अवतारां पीर पैगग्बरां ख़ाक मिलाइंदा। गा गा गए तेरी गाथा, सिफ्ती सिफ्त तेरा नाम वडिआइंदा। टेकदे गए तेरे चरन माथा, मस्तक तिलक सर्ब वखाइंदा। मैं मन्नयां तेरा साका, पिता पूत वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जो तेरा हाता, तिस उत्ते मैं आपणा हक़ रखाइंदा।

तूं सभ दा वड्डा आका, मैं हाकम हुक्म मन्नाइंदा। तेरी फलवाड़ी दा बणयां रहां राखा, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। मैं हुण ओहले हो के खिचण नहीं देणा ख़ाका, तेरी तस्वीर आपणे विच्च रखाइंदा। दस्स किवें तोड़ेंगा नाता, पिछला नाता फेर जगाइंदा। आ पुच्छ मेरीआं बातां, बीती कहाणी आप समझाइंदा। तेरे पिच्छे माछूवाड़े कट्टी अन्धेरी राता, सूलां सत्थर सेज हंढाइंदा। पिउ मां पुत्त वार के तेरी बणया ज़ाता, आपणी ज़ात ना कोई रखाइंदा। हुण चढ़्ह के बहूं तेरी ढाका, गलवकड़ी आपणी पाइंदा। मेरा बस्तर चोला पिछला पाटा, अग्गे तन ना कोई वखाइंदा। मैं किसे नूं कहणा नहीं चाचा, बापू इक्को नज़री आइंदा। होण कट्टणा नहीं फ़ाका, फिका रस ना कोई रखाइंदा। अग्गे बणया रिहा दासी दासा, हुण साहमणे हो के मंग मंगाइंदा। उठ वेख मार झाता, झाकी आपणयां गुरमुखां वल पाइंदा । तूं मेरा कमलापाता, पतिपरमेश्वर इक्क अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दूजा दर ना मंगण जाइंदा ।

गोबिन्द कहे उठ मरद, मरदानगी दे जणाईआ। बेदरदी तैनूं कोई ना आवे दर्द, दुखीआं दर्द वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर तेरे अग्गे करदे गए अर्ज़, आरज़ू विच्च आरज़ी पाईआ। ढोला सोहला राग गौंदे गए तर्ज़, तर्हा तर्हा समझाईआ। तेरा पूरा होया ना किसे कोलों फ़र्ज़, फ़रमांबरदार ना कोई अखवाईआ। मेलण विछोड़न दी तैनूं मरज़, तेरा रोग ना कोई हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर मंगणहारा मांगत नज़र किसे ना आईआ।

पुरख अकाल कहे ना कर ज़िद, ज़िंदगी सभ दी दिआं बदलाईआ। गोबिन्द गुरमुख तेरी बिन्द, बिन्द लेखे लेखे पाईआ। जिन्हां ख़ाक रुलाया सुरपत इन्द, शिव ब्रह्मा धक्का लाईआ। तिन्नां धार बहावां अमृत सागर सिन्ध, लहर लहर विच्च धराईआ। तिन्हां नाता तुटे जीउ पिण्ड, पिण्डी भरन कोई ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाईआ ।

गोबिन्द अन्त ना पौ खैहड़े, खैहड़ा सभ दा दिआं छुडाईआ । भर के चाढ़्हां आपणे बेड़े, बेड़ा इक्को वार तराईआ। लेखे लावां दूर नेड़े, नेरन दूर इक्को नज़री आईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भां तेरे, जिन्हां साची सेव कमाईआ। जो रण झूजे कट्ट बेरे बेरे, बिरती तिन्हां वेख वखाईआ। जो सरसे धार पाणी रेढ़े्ह, तेरा ढोला गए गाईआ। सो सारे कट्ठे हो के आ गए आपणे वेहड़े, घर साचे मिले वडयाईआ। जन्म कर्म दे चुक्क गए झेड़े, झंजट कोई रहण ना पाईआ। साहिब सतिगुर दे वड़ गए डेरे, तम्बु कनात ना कोई रखाईआ। मिल के कहण असीं तेरे, तूं साहिब साडा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ।

लोकमात जे देवें सरना, सांत मोहे ना आईआ। एथ्थे ओथ्थे चुक्के मरना डरना, मेरा गुरसिख जन्म मरन विच्च कदे ना आईआ। जिस मेरा पल्लू फड़ना, मैं तेरी झोली देवां टिकाईआ। जिस मेरे अंदर वड़ना, मैं तेरे दुआरे देवां पुचाईआ। तेरा मेरा ढोला सभ ने पढ़ना, सोहँ रूप इक्को नज़री आईआ। कर कौल सच इकरार गोबिन् द मैं तेरयां गुरसिखां सचखण्ड खड़ना, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। बिन पौड़ीउँ डंडिउँ चढ़्हना, चौथा पद गुरमुखां चरनां हेठ रखाईआ। सति रूप सभ नूं करना, असति रहण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हत्थ डोर फड़ाईआ।

आपणे हत्थ डोरी फड़, श्री भगवान दया कमाइंदा। जिन्हां गोबिन्द लाया लड़, तिन्हां आपणा घर वखाइंदा। साचे मन्दर जाइण चढ़्ह, घर इक्को इक्क वडिआइंदा। मिले मेल पुरख नर, नर नरायण नज़री आइंदा। लेखा चुक्के चोटी जड़्ह, असथूल रूप ना कोई वटाइंदा। साहिब सतिगुर किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला करे पूरा वर, कीता कौल आप निभाइंदा।

गोबिन्द कहे मैं नेत्र नैण उठावांगा। इक्क ध्यान लगावांगा। तेरा राह तकावांगा। गुरमुखां नाल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजा दर ना मंगण जावांगा।

जिस वेले गुरमुख जाणगे। दर तेरे सोभा पाणगे। भगत भगवान ढोला गाणगे। हरि मन्दर इक्क वसाणगे। पिछले नाते सर्ब छड्ड जाणगे। इक्क इकांते तेरा दर्शन पाणगे। मिल सच सची जमाते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, दूजा दर ना वेखण पाणगे।

जाली दे हत्थ विच्च हुंदा छड़, कुण्डी सोटे उत्ते लगाईआ। उच्चीआं टाहणीआं लैंदा फड़, आपणीआं बाहवां वधाईआ। जे कोई अग्गे जाए अड़, दोहां हत्थां नाल धूहे वाहो दाहीआ। जे पिच्छों खेती वाला जाए आ फिर पिच्छों जाए डर, अग्गा पिच्छा वेखे राह नज़र कोई ना आईआ। भेडां बक्करीआं विच्च जाए वड़, आपणा आप छुपाईआ। भय विच्च मैं मैं रिहा कर, ममता जगत वधाईआ। अंदरे अंदर हौके रिहा भर, हाहाकार सुणाईआ। इक्क वार जे देवे छड्ड, फिर रुक्ख ना कोई कटाईआ। माणस नहीं एह हड्ड, माटी चम्म पोच पुचाईआ। डोरी साहिब सतिगुर उत्ते छड्ड, आपणा माण ना कोई रखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा विच्चों कंडे देवे वढ्ढ, नुक्कर विच्च अड़िआ कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जालीआं जंजाल दए तुड़ाईआ।