पुस्तकालयमाया कहे

२२ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ईशर दास दे गृह

माया कहे मैं सदा सदा बड़ी चटक, चेटक विच्च रक्खां लोकाईआ । सृष्टी तृष्ना विच्च रही भटक, भटकणा विच्च भटकाईआ। मेरा खेल पार अटक, अटक अटक के दिआं जणाईआ। धुर दे हुक्म दा चढ़्हना कटक, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। मैं हलूणा देणा अफरीदी खटक, सुत्यां लवां उठाईआ। लहणा पूरा करना बल वाला बलख, आपणी कार भुगताईआ। शाह अफगाना होवे तल्ख, तल्खी विच्च दुहाईआ। फेर अग्गे जगावां अलख, अरबीआं लवां उठाईआ। फेर मातलोक हो प्रतक्ख, मूसा ईसा दिआं जगाईआ। फेर खेल कर के वख वख, दो धड़ दिआं कराईआ। फेर सभ दे साड़ के कक्ख, अगनी अग्ग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा होए आप सहाईआ। माया कहे मैं आदि जुगादि शुकीन, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। मेरा इक्क दे उत्ते यकीन,

दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। मेरा मार्ग जगत महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं जुग जुग करां तरमीम, अदली बदली वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी होण वाली तक्सीम, सोहणी वंड वंडाईआ। मैं लेखे लाउणा डण्डा मीम, नुक्ता नून नाल मिलाईआ। मैं होणा नहीं किसे अधीन, सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा जाणे जुग जुगा प्राचीन, परातन लहणा आपणे नाल रखाईआ।

❋

२२ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ज़िला जम्मू लछमण सिँघ दे गृह
बाहर विहड़े विच्च

माया कहे जन भगतो पैंदीआं रासां, रस्ते दो जहान सोभा पाईआ। सभ दीआं पूरीआं होवण आसां, तृष्ना नाल मिलाईआ। धरनी उत्ते मैनूं दिसदीआं लाशां, लछमी चरनां नाल ठुकराईआ। की मैं खोल्ह के दस्सां खुल्हासा, खुल्ही मेंढी सीस दुहाईआ। नव सत दिसे उदासा, चार कुण्ट धीर ना कोई धराईआ। मेरा महिबूब बदलण वाला पासा, सार पास आपणी खेल खिलाईआ। मैनूं वेख वेख खुशीआं दा आवे हासा, हस्स हस्स खुशी बणाईआ। मैं खेल तक्कां ओस पुरख अबिनाशा, जो करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां देवण आया भरवासा, भाण्डा भरम भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

माया कहे मैं हरिजन वेखे नच्चदे, सचखण्ड साचे नज़री आईआ। की होया जे जगत काया माटी भाण्डे कच्च दे, तत्तव तत्त नाल वडयाईआ। उह आत्म परमात्म रूप प्रभू सच दे, सच सच नाल मिलाईआ। उह उस घराणे वस्सदे, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। जिथ्थे इशारे नहीं किसे अक्ख दे, सैनत जगत ना कोई समझाईआ। सद दर्शन होण प्रतक्ख दे, सनमुख सोभा पाईआ । जिस दे डेरे नहीं कोई वक्ख दे, वखरी वंड ना कोई वंडाईआ। जदों चाहे जन भगतां सिर उत्ते हत्थ रक्खदे, रक्खणहार इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।

माया कहे मैं वेखे हरिजन तरदे, हरि करता आप तराईआ। जो इक्क वार बण गए इस दे बरदे, बन्दीखानिउँ दए कढ्ढाईआ। जिन्हां लहिंदिउँ जाणा चढ़्हदे, चढ़्हदी दिशा वंड ना कोई वंडाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी मढ़ दे, मड़्ही गोरां फोल फुलाईआ। रसना जेहवा जीवां जंतां ढ्ढोले वेखे पढ़दे, की अक्खरां नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक्क रखाईआ।

माया कहे जन भगतो तुहाढ्ढी आसा पुंनी, पूरन सतिगुर दए दृढ़ाईआ। तुहाढ्ढा

मालक कुल कुंनी, कायनात दा रहबर इक्क अखवाईआ। जिस ने लक्ख चुरासी कट्टणी जूनी, राए धर्म दा फंद कटाईआ। उह सभ तों वड्डा कानूंनी, कायदा आपणे हत्थ रखाईआ। तुहाढ्ढा मेट के प्यार बहरूनी, अन्तर आपणी लिव लगाईआ। तुसीं बच्चे जगत मासूमी, बाले नन्हे गोद उठाईआ। एथ्थे ओथ्थे दो जहानां तुहाढ्ढे मस्तक रिहा चूंमी, चरन कँवल धूड़ मस्तक दए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दे लहणे देणे आपे रिहा वसूली, दूसर संग ना कोई रखाईआ।

❋

२२ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ज़िला जम्मू
लछमण सिँघ दे गृह रात नूं

माया कहे मैं दीन दुनियां कीती लोभी, लोभ लालच विच्च हलकाईआ। दुरमत मैल धोए कोई ना धोबी, पापां दाग ना कोई मिटाईआ। हउमे मेटे कोई ना रोगी, हंगता गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ । प्रभू दा मेल ना होए संजोगी, विछड़यां संग ना कोई रलाईआ। धर्म दा रहण दित्ता नहीं कोई जोगी, जुगीशरां चले ना कोई चतुराईआ। सभ दी बुद्धि होई कोझी, बिबेकी नज़र कोई ना आईआ। जगत वाशना सृष्टी होई भोगी, भसमड़ रूप ना कोई वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ।

माया कहे मैं घर घर पाईआं वंडां, वंडी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं ममता दीआं बध्धीआं पंडां, जगत जहान सीस टिकाईआ । कूड़ कुड़िआर दीआं वखाईआं गंढां, चारों कुण्ट नैण तकाईआ। नाले खेल दस्सया कलिजुग अन्तम कन्ढ्ढा, परदा परदिआं विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क सुणाईआ।

माया कहे मेरा खेल इक्क अपारा, अपर अपार दिआं जणाईआ। मेरा दीन दुनी ललकारा, कूक कूक सुणाईआ। सभ दा दिसे अन्त किनारा, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। जो सभ नूं देंदा गिआ लारा, इशारे सैनतां नाल दृढ़ाईआ। उह आ गिआ चौबीसा अवतारा, अवतरी आपणा रूप बदलाईआ। रूप रंग रेख ना दिसे विच्च संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला आपणी धारों होवे जाहरा, जाहर जहूर करे रुशनाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा मिलणा फेर दुबारा, दोहरी धार प्रगटाईआ। झगड़ा छेड़े विच्चों काहिरा, कहर गाज़ीआं लए उठाईआ। माया कहे कोई रहे ना दुनियांदार बाहिरा, सभ नूं दिआं सुणाईआ। मेरा खुशीआं वाला मुशाहिरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप दृढ़ाईआ।

माया कहे मैं निगह मारां झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल करे मेरा कमलापाती, पतिपरमेशवर धुरदरगाहीआ। जिस दी सारे मंगदे बूंद स्वांती, अमृत रस ध्यान लगाईआ। उह किस बिध मेटे कलिजुग अन्धेरी राती, रुतड़ी आपणे हुक्म वरताईआ। मैनूं सदी चौधवीं मुशकल दिसदी घाटी, मंज़ल पन्ध आपणी बैठी डेरा लाईआ। चार यारी हत्थ मारदी उत्ते छाती, छत्तरधारी नज़र कोई ना आईआ। सारे वेखण आपो आपणी जाती, पैगग्बर अवतार अक्ख उठाईआ। असीं सदी चौधवीं वीहवीं सदी दे सारे अलाटी, ढईए दा पन्ध समझे कोई ना राईआ। वेद व्यास वेखे बह के उत्ते खटीआ खाटी, ब्रह्मण गौड़े वल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक्क प्रगटाईआ।

माया कहे मैं जुग जुग विछुन्नी, विछड़ी नज़र कोई ना आईआ। मैं ओस प्रभू दी लाडली मुन्नी, जो मुन्न सुन्न तों बाहर डेरा लाईआ। मेरे सीस ओढण दिसे कोई ना चुंनी, परदा सके ना कोई वखाईआ। मेरा लेखा जाणे ना कोई गुंन गुंनी, विद्या विच्च ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

माया कहे मैनूं आया हुक्म निरँकारी, निरवैर दिआं सुणाईआ। तूं हो जा खरबदारी, आपणी लै अंगढ़ाईआ। तेरी वेखणी हुशिआरी, होश संभल के सम्बल वाले सीस निवाईआ। तूं फिरना जगत वंड तों बाहरी, भज्जणा वाहो दाहीआ। सत्तां दीपां देणा हुलारी, हलूणयां नाल उठाईआ। अगले साल तेरी खेल होणी न्यारी, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। रूसा चीना हलूणे दाढ़ी, हुलारयां नाल उठाईआ। सभ दे फिरना पिच्छे अगाड़ी, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब तेरी शरनाईआ।

माया कहे प्रभू मैनूं सच दा दस्स तारीका, सति सच दृढ़ाईआ। तेरा खेल नीकन नीका, निरवैर तेरी वड वडयाईआ। मैं वेखां जगत शरीका, शरअ वाले दिआं उठाईआ। मेरा दिल करदा सभ तों पहलों हलूणा देवां अमरीका, अमर तेरा हुक्म वरताईआ। तूं मालक जीव जीअ का, तेरा लेखा ख़लक ख़ुदाईआ। तूं स्वामी त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

माया कहे मैं खुल्हड़े कर लां केस, आपणा वेस वटाईआ। जावां मसीह वाले देस, मसला आपणा हल्ल कराईआ । जो इशारा दे के गिआ दस्मेश, दह दिशा दिआं दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट होणा कलेश, कलकाती आप कराईआ। जो संदेशा देवे सहिँसर मुख शेष, दो सहिँसर जेहवा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच लेखा आप लिखाईआ। माया कहे मेरा रूप बग बप्पड़ा, जगत लवां भरमाईआ। मेरा इरादा आदि जुगादि तकड़ा, ना सके कोई बदलाईआ। मैं फिरां जंगल जूहां विच्च रकड़ा, टिल्ले परबतां पन्ध मुकाईआ। हत्थ विच्च फड़ के कूड़ कुड़िआर दा तक्कड़ा, दो

धड़ तोलां खलक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक खेल खिलाईआ।

माया कहे मैं खेल करां शताबी, सति सच सुणाईआ। मेरा मित्र प्यारा अहिबाबी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिथ्थे ना सवाल ना कोई जवाबी, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। मैं उस नूं करना राजी, जो राजक रिजक रहीम नूर अलाहीआ। जिस दा असव अगम्मा ताजी, दो जहान रिहा दौड़ाईआ। उह मैनूं मारे अवाजी, सुती रिहा उठाईआ। चारों कुण्ट करी खराबी, खोटे खरे वेख वखाईआ। नाल सितार जणाए रबाबी, जो अगली रिहा सुणाईआ। लहणा पूरा करना नानक वाला बगदादी, बगलगीर रहण कोई ना पाईआ। दीन दुनी दी वेखणी सर्ब आबादी, तिन्न अरब सठ करोड़ हज़ारां वाली गिणती नाल मिलाईआ। नी तूं बणी ना किते कमलीए पंजाबी, पंजां दरयावां विच्च बह के आपणा झट्ट लंघाईआ। तूं फिरनां नाल मज़ाज़ी, ९ खण्ड पृथ्मी भज्जणा वाहो दाहीआ। किते ला ना बहीं समाधी, सुन्न विच्च ना रूप जणाईआ। दिवस रैण रहणा जागी, आलस निंदरा दूर कराईआ। तूं कलिजुग जीव वेखणे कागी, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ।

माया कहे मैनूं हुक्म आया बेखबरी, खबर दिआं जणाईआ। मेरे अंदर आई बेसबरी, सबूरी रहण कोई ना पाईआ। मेरे प्रभू दा हुक्म वरतणा ज़बरी, ज़ाबरा डेरा ढाहीआ। जेहड़ी उस दी होई बेकदरी, कदर आपणा लए कराईआ। जिस दीन दुनी करनी पध्धरी, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। उह खेल खिलावण वाला गदरी, गदागर करे लोकाईआ। मैं रहणा नहीं अड्डरी, उसे नूं सीस झुकाईआ। जो मेहर करे नदर नदरी, नज़र निहाल कराईआ। मेरी आशा मनसा पूरी करे सधरी, तृष्ना लेखे विच्च रखाईआ। अन्त अखीर बणे अदली, इन्साफ इक्क दृढ़ाईआ। कूड़ सच दी करे बदली, बदला दए चुकाईआ। आपणी रुत वखावे रंगली, रंगत इक्क चढ़्हाईआ। मैं उसे दी भिखारन वणजारन कोझी कमली, जो कँवल नैण अखवाईआ। जिस ने हुक्म दित्ता त्यारी जंग लई, जंगल जूहां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सेवा लाई वरभंड लई, वरभंडी भंडी पावां चाईं चाईंआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ज़िला जम्मू कुलवन्त सिँघ दे गृह

माया कहे मेरी खुशी धाम धूम दी, धरनी धवल उत्ते वडयाईआ। मैं सदा मसतीआं दे विच्च झूमदी, हुलारे जगत जहान रखाईआ। मैं प्यारी बणी नहीं किसे सूम दी, शाहां संग ना कदे निभाईआ। मैं लुटेरी नहीं किसे हजूम दी, झगड़िआं विच्च कदे ना आईआ। मेरी खेल नामालूम दी, भेव सके कोई ना पाईआ। मेरी करनी दिसदी नाल

शाह रूम दी, रूमां दए हिलाईआ। मैं वणजारन इल्लाह बुत भूम दी, भूमी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी खेल खलाए इक्क असूल दी, असल आपणी कार भुगताईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ज़िला जम्मू सुरजीत सिँघ दे गृह

माया कहे मैं चारों कुण्ट पावां धमाल, नच्चां टप्पां चाईं चाईंआ । मेरा लेखा खण्ड के तमाल, हरण यमय नाल रलाईआ। किंह पुरख दी करां भाल, परदा परदिआं विच्चों चुकाईआ। मेरी समझे कोई ना चाल, चाल निराली आपणी आप प्रगटाईआ। मेरी झल्ले कोई ना झाल, शाह सुल्तानां खाक रमाईआ। मैं घर घर अगनी देणी बाल, बालू रेत देणी तपाईआ। किसे दी करे ना कोई संभाल, सम्बल दा मालक हुक्म सुणाईआ। मैं झगड़े तक्कणे शाह कंगाल, राउ रंकां वेख वखाईआ। मैं धर्म दा रहण देणा नहीं कोई दलाल, विचोला नज़र कोई ना आईआ। मेरा लेखा होवे बेमिसाल, मिसल पिछली सारे जाण भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल लगावे मेरे डाल, फुल खुशीआं वाले महकाईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सेई कला ज़िला जम्मू वजीरो दे गृह

माया कहे मैं धर्म नाल धर्म लगावां टक्कर, धर्म धर्म जणाईआ। मैं शरीणीआं वंडां गुड़ शक़र, शरअ मुहम्मद वाली नाल मिलाईआ। मैं चारों कुण्ट मारना चक्कर, चक्रवर्ती हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं जगत उठाउणे फ्क्कर, फिकरे अन्दरों देणे बदलाईआ। सारे कूड़ दे तोलणे तक्कड़, डण्डी आपणे हत्थ रखाईआ। सदी चौधवीं लैणे जकड़, गंढ्ढ सके ना कोई खुल्हाईआ। किसे दा रहण नहीं देणा मकर, फरेबीआं करां सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा वेखे आपणे विच्चों पत्र, जिस पत्रका दा लेख नज़र किसे ना आईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ पिण्ड गोकले चक्क ज़िला जम्मू
सन्त राम दे गृह

माया कहे मैं करन वाली शताबी, जल्दी जल्दी खेल खिलाईआ । मेरा हुंदा अन्त हिसाबी, अंकड़े अक्खरां बिना लगाईआ। हिंदसिआं वाली नहीं किताबी, कुतबखानिआं विच्च ना कदे टिकाईआ। मैं आपणे साहिब नूं करां राजी, जो रिजक रहीम अखवाईआ। मैं शरअ दे मेटणे काजी, कज़ल नूं हुक्म देणा सुणाईआ। हउमै दा रहे कोई ना गाजी, गज़ल जणावां चाईं चाईंआ। मैनूं पिछला लेखा याद माजी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। धरनी उत्ते कायम नहीं रहण दित्ती किसे दी अराजी, मलकीअत हक़ ना कोई रखाईआ। सदा रहे कोई ना माजी, डण्डावतां वाला नज़र कोई ना आईआ। मज़हबां दा रहे कोई ना वाज़ी, वाज़िआ कर के दिआं सुणाईआ। मेरा साहिब उलटावण वाला बाजी, बाजां वाला आपणे संग रखाईआ। कलिजुग कूड़ रहणा नहीं पाजी, जो पज़ल करे लोकाईआ। मेरी इक्क अवाज़ सुण के सारे होण राजी, सच दिआं सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हत्थ रखाईआ।

माया कहे मैं ममता दे विच्च भज्जां, नट्ठां वाहो दाहीआ। घर घर दे विच्च सजां, गृह गृह डेरा लाईआ। जगत जगयासूआं खून पी पी रज्जां, एह मेरी बेपरवाहीआ। किसे लाउण ना देवां पज्जा, फरेब वेखां थाउँ थाईंआ। मेरे प्यार विच्च शाह गरीब होवे बज्झा, पल्लू सके ना कोई छुडाईआ। मेरा डौला फरके सज्जा, सज्जी बांह रही उठाईआ। मैं नौं खण्ड पृथ्मी वेखणी जग्हा, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। मैनूं प्रभू दा नज़र आवे असव बग्गा, जो दो जहानां बिन कदमां कदम टिकाईआ। मैं सभ दीआं वेखणीआं कट्टीआं लबां, लबरेज़ होए लोकाईआ। मैं फिरना भार पब्बा, अड्डी जिमी ना कोई छुहाईआ। चारों कुण्ट उफ हाए सभ ने कहणा रब्बा, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। किसे नूं पीणी पए ना मधा, रसना रस ना कोई चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शहनशाह सूरा सर्बग्गा, सर्बग्ग आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ प्रेमी देवी दे गृह सेई कलां जम्मू

माया कहे मेरा सभ तों उत्तम कर्म, परम पुरख दित्ती माण वडयाईआ। मेरा जाणे कोई ना जरम, जम्मण वाली दिसे कोई ना माईआ। मेरा वेखे कोई ना बरम, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मेरा जगयासूआं वाला नहीं कोई भरम, हिसियां वंड ना कोई वंडाईआ। मैं पूजां किसे ना चरन, चरनोदक मुख ना कोई लगाईआ। मेरी सारे लैंदे सरन, जगत जगयासूआं सीस निवाईआ । मैं साबत रहण देणा नहीं कोई धरम, धीरज धीर ना कोई बंधाईआ । मैं झगढ़े पावां माटी चरम, चम्म दृष्टी सभ दी देवां बदलाईआ। मेरा

अंदर बाहर सभ नूं होवे भरम, भाण्डा भरम ना कोई भन्नाईआ। मेरे प्यारे शाह सुल्तान लड़न, गरीब निमाणे रोवण मारन धाहींआ । मेरे कारन ग्रंथी पन्थी पंडत पांधे पढ़न, मुल्हां शेख़ तसबीआं गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा रंग रंगाईआ।

माया कहे मैं सभ नूं लग्गाँ प्यारी, प्रीतम सकां ना किसे बणाईआ। मैं वेखां चार कुण्ट दी यारी, नव सत ध्यान लगाईआ। मेरे दर दे दरवेश दीन दुनी दरबारी, शाह सुल्तान सीस निवाईआ। मेरा लेखा लेख लिखण तों बाहरी, कलम शाही ना कोई समझाईआ। मैं खण्डे खड़कावां कटारी, खड़गाँ नाल मिलाईआ। मैं विभचार करां दुराचारी, दुहरी आपणी कल वरताईआ। बन्द होवां ना किसे भण्डारी, वरभंडी वेख वखाईआ। मेरी सभ तों वक्खरी हुशयारी, होश समझ सभ दी दिआं भुलाईआ। मैं लेखा जाणां नर नारी, नर नरायण दित्ती वडयाईआ। मैं कलिजुग अन्तम पावां सारी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत दीप करावां हाहाकारी, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट होवे अन्धेर गुबारी, सूर्या सति ना कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्क सिकदारी, शाह पातशाह शहनशाह इक्क अखवाईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ जलंधर सिँघ दे गृह सेई कलां जम्मू

माया कहे मैं सदा चक्रवरती, वर्तमान दा लेखा दिआं समझाईआ। मैं फिरदी रहन्दी उत्ते धरती, धरनी उत्ते फेरीआं पाईआ । मेरा जुग चौकड़ी खेल हुंदा शर्ती, शर्तीआ पूरा दिआं कराईआ। मैं हुक्म मन्नां मालक अर्शी, अर्शी प्रीतम जो सुणाईआ। मैं खेल खलावां उत्ते फर्शी, मिट्टी ख़ाकी रंग रंगाईआ। मेरी आउँदी जांदी ख़ुशीआं वाली बरसी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभू मेरी पूरी करनी हरसी, हवस मेरी वेख वखाईआ। मेरे उत्ते करे तरसी, रहमत सच कमाईआ। निरगुण धार देवे दरसी, नूर जोत कर रुशनाईआ। फेर करां मैं आपणी मर्ज़ी, मरीज तक्कां जगत लोकाईआ। मैं वेखां चार जुग दे कज़ी, थाउँ थाईं ध्यान, लगाईआ। मेरा खेल होवे असचरजी, अचरज आपणी खेल बणाईआ। मैं मालक होवां घर घर दी, गृह गृह आपणा आसण लाईआ। मैं धार तक्कां चोटी जड़्ह दी, जड़्ह चेतन्न नाल मिलाईआ। मैं नव सत इक्को ढोला फिरां पढ़दी, बिन पुस्तकां राग अलाईआ। नाले सृष्टी वेखां सड़दी, अगनी तत्त तपाईआ। मैं वेखां दिशा लहिंदी चढ़्हदी, चढ़्हदा लहिंदा अक्ख उठाईआ। मैं वणजारन नरायण नर दी, नर हरि साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख दा इक्को लड़ फड़दी, दूसर ओट रहे ना राईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ पुंनूं राम दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरीआं घर घर जगण जोतां, दीपक घृत नाल सुहाईआ। मेरे बिस्तर सुहञ्जणे सोहवण होवण सोतां, आसण जगत वडयाईआ। मैं बिनां बुद्धि तों सोचां, की मेरे विच्च चतुराईआ। सारे कहन्दे साड्डीआं पूरीआं कर दे लोचां, तृष्ना तेरे नाल मिलाईआ। तेरे नाल माणीए मौजां, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं किस बिध घर घर जा पहुंचां, आपणा पन्ध मुकाईआ। सभ दे पूरे करां शौका, शुकीन करां लोकाईआ। मैं वेखां चौदां लोकां चौदां तबकां चौदां तौकां, चौदां विद्या ध्यान लगाईआ। फेर निगाह मारां गोबिन्द वाले ढौका, ढईआ वेख वखाईआ। फेर कलिजुग जीव रूप वेखां काउँ का, काग वांग कुरलाईआ। फेर हुक्म संदेशा सुणा बेपरवाहो का, जो बेपरवाही विच्च समाईआ। फेर डर रक्खां अगम्मे भाउ का, जो भय इक्क समझाईआ। फेर लेखा तक्कां शाहो दरयाओ का, जो कलिजुग वहणा वहण वहाईआ । फेर लहणा वेखां धुर दी नाओ का, जो नईआ नाम निधान नज़री आईआ । फेर राह तक्कां थल अस्गाहो का, जल थल महीअल भज्जां वाहो दाहीआ । फेर लहणा देणा तक्कां धुर दे शाहो का, की लेखा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा जाणे आपणे सुआओ का, सो पुरख निरञ्जण दया कमाईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ रोशन लाल दे गृह
सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं तक्कदी चार जुग दे राहीआं, रहबर वल अक्ख उठाईआ। इशारे देवे कर उच्चीआं बाहीआं, हथेली हत्थां वाली बदलाईआ। आओ तक्को आपणीआं दीनां मज़हबां वालीआं वाहीआं, वाअदिआं वाल्यो ध्यान लगाईआ। कूड़ीआं सभ दे मस्तक वेखो छाईआं, शहनशाह नज़र कोई ना आईआ। सच दवार देवो गवाहीआं, शहादत दिउ भुगताईआ। नाता तुट गिआ भैणां भाईआं, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। प्यार रिहा ना छीबिआं झींवर नाईआं, जट्टां संग ना कोई बणाईआ। जगत जहान तक्को बेले रक्कड़ काईआं, पत्थर पाहिन वेख वखाईआ। निगह मारो थल अस्गाहीआं, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किसे ना मिल्या धुर दा माहीआ, महिबूब दरस कोई ना पाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, सूर्या चन्द ना कोई चमकाईआ। माया कहे मैं माया पड़दा पाया, मुख घुग्ट ना कोई चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला किसे ना गाया, सति विच्च ना कोई समाईआ। सतिगुर शब्द दा दिसे कोई ना जाया, जनणी कुक्ख सारे रहे हंढाईआ। पुरख अकाले दरस किसे ना पाया, सनमुख नज़रीं किसे ना आईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले खेल रचाया, रचना आपणी दित्ती वडयाईआ। जोती जाते भेस वटाया, नर नरेशा रूप बदलाईआ। जन भगत सुहेला हरिजन साचे मेल मिलाया, मिलणी जगदीश आप कराईआ। गरीब निमाणयां गले लगाया, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जन्म जन्म दा लहणा पूर कराया, पूरन सतिगुर बूझ बुझाईआ। मैं ख़ुशीआं

दा मंगल गाया, गा गा दिआं दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा सबाया, सद आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ बिशन सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं आपणी ख़ुशी बणावांगी। प्रभू दे चरन चुम्म के मसती सच दृढ़ावांगी। सीस जगदीश इक्क निवावांगी। पट्टी सोहणी सच गुंदावांगी। फुल्ल सग्गी सीस टिकावांगी। परांदा लाल गुत रंग रंगावांगी। मस्तक बिन्दी धूड़ वखावांगी। नेत्र कज्जल धार चमकावांगी। रुख्सार मस्ती विच्च मसतावांगी। दन्दां दन्दासा इक्क वखावांगी। बुल्हां रूप अगम्म चढ़्हावांगी। मुख धूड़ ख़ाक रखावांगी। गर्दन उच्ची कर वखावांगी। दो तुकी राग अलाहवांगी। जन भगतो रहणा सुखी, सच संदेशे आप सुणावांगी। दीन दुनी ने होणा दुखी, एह आपणा भेव खुल्हावांगी। शाह सुल्तानां कोलों मैं माया ने जाणा लुट्टी, लुटेरा कलिजुग नाल उठावांगी। मैं भाग लग्गा रहण नहीं देणा किसे पुत्ती, पुत्त पोतरयां नाता मात तुड़ावांगी। मैं कला जगावां सुत्ती, सुत्तयां आप उठावांगी। चरन छुहा के चंमड़ी वाली जुत्ती, जूते कूड़ कुड़िआरे सिर लगावांगी। मैं इक्क साहिब दी करां बुत्ती, बुतखानिआं वेख वखावांगी। मैनूं सारयां कहणा लुच्ची, लुच्चे लंडे जगत विच्चों मुकावांगी। जन भगतां इक्को प्यार दी बन्न्ह के रुची, रचना प्रभ दी आप समझावांगी। जिन्हां मैनूं सांभ के रक्ख के विच्च गुथी, उन्हां दे हत्थ पैर वढावांगी। जिन्हां मेरे पिच्छे झूठ मारया बूथी, नक्क कन्न उन्हां दे ख़ाक विच्च रलावांगी। मैं सदी चौधवीं आपणी पहन के काली सूसी, सो पुरख निरञ्जण इक्क धिआवांगी। चौथे साल नूं बाणा पहन के रूसी, रूसा चीना फेरा पावांगी। मेरा पुरख अकाला मेरे नाल करे जसूसी, गुझा उस नूं भेव समझावांगी। एह मेरी वड खासूसी, खसूसीअत आपणी इक्क प्रगटावांगी। मालक रहे ना कोई मारूसी, सभ दे लेखे पूर करावांगी। दीन दुनी होए मायूसी, मासूम सारे आप वखावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान दी धार वेखे लूसी, चारों कुण्ट राह तकावांगी।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ चूहड़ा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा लेखा कुला खण्ड, कुल मालक रिहा दृढ़ाईआ । मैं धर्म दीआं वंडां रही वंड, सति सच समझाईआ। जिथ्थे जीवां जंतां पाउणी दंड, डण्डावत समझ किसे ना आईआ। मैं कच्चे भन्नणे अंड, अंडज जेरज वेख वखाईआ। मैं सभ दी वढणी कंड, कन्ढ्ढा

खार देणा चुकाईआ। मैं करना अनोखा पाखण्ड, भेख लैणा बदलाईआ। धूह मिआनो चंड, परचंड देणी चमकाईआ। किसे सीने रहण ना देवां ठंड, अगनी तत्त दिआं तपाईआ। सभ दी धर्म वाली कट्टां गंढ्ढ, खाली हत्थ दिआं वखाईआ। मैं शुरु कराउणा शरअ वाला जंग, जगत जहान दिआं जणाईआ। किसे नूं लैण नहीं देणा अनन्द, अनन्द पुरी वाले वज्जे वधाईआ। अग्गों दस्सदी दे मेरे जुड़दे दन्द, की हालत होवे लोकाईआ । मेरे अन्दर आवे रंज, रंजस विच्च सुणाईआ। नेत्र रोवे सूर्या सितारा चन्द, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा रक्खे बिना मुहाणयां वंझ, वंझी हाथ किसे ना आईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ गुरबचन सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं आपणी लाही अंगी, बस्तर तन ना कोई रखाईआ। मैनूं मेरी भावना लग्गी चंगी, भावी बैठी राह तकाईआ। कलिजुग बाणा पहन के जंगी, मेरे पिच्छे अग्गे फिरे वाहो दाहीआ। मैं बिनां ओढ्ढण तों नंगी, नेत्र नैण ना कोई शरमाईआ। मैं बेपड़द ने वाही कंघी, आपणा सीस सुहाईआ। फेर हस्स के आपणी दन्दी, दह दिशा मुख भवाईआ। इशारा कीता वल फरंगी, सैनत नाल समझाईआ। जिस दे साथी देश होणगे पंझी, पंजां पंजां वंड वंडाईआ । एह कला वरतणी बवंजी, बावन दा लेखा नाल मिलाईआ। मैं सिरों हो के गंजी, चोटीआं सभ दीआं देणीआं मुन्नाईआ। मैं फिरां इक्क टंगी, लंगढ़ी लूली नज़री आईआ। किसे दी छाती रहण नहीं देणी ठंढी, सांतक सति ना कोई वरताईआ। मैनूं याद आउणी गोबिन्द वाली झंगी, माछूवाड़ा सोभा पाईआ। जिस ने कलिजुग आयू मेटी लम्बी, लंमा पै के सूला सत्थर सेज हंढाईआ। मेरा सीना छिले रवीदास वाली रम्बी, तिखी धार नज़री आईआ। मैं खेल वेखां लग लग नाल कंधी, आप आपणा जगत छुपाईआ। किसे नूं समझ ना आवे सवेर संझी, घड़ी पल वंड ना कोई वंडाईआ। मैं सृष्टी दृष्टी करनी अन्धी, निज लोचन ना कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी पूरी करे संधी, लिख्या लेख ना कोई बदलाईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ फरंगी राम दे गृह पिण्ड तरेवे ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा खेल अगम्मा विच्च खलक, खालक दित्ती माण वडयाईआ। मैं राउ रंकां देवां झलक, झल्ली दीन दुनी बणाईआ। मेरा नाता सच्चा किसे नाल नहीं तुअलक तलकेदार सर्ब बणाईआ। मेरा विछोड़ा कोई झल्ल ना सके पलक, पलकां दे उहले नज़र

किसे ना आईआ। मैं नौं खण्ड पृथ्मी फिरना नाल डलक, जोबनवन्ती भज्जां वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं कूक के मारां किलक, कल आपणी दिआं वखाईआ। शाह सुल्तान जाण तिलक, राज राजानां पासा दिआं बदलाईआ। मैं दीनां मज़हबां विच्च करनी इलत, आलमां इलम देणा भुलाईआ। मैं कूड़ पहनाउणा सभ नूं खिलत, खालस रंग ना कोई रंगाईआ। चारों कुण्ट ख़वारी करनी जिल्लत, ज़लील होवे लोकाईआ। सच प्यार दी रहण नहीं देणी मिलत, पिता पूत गोद ना कोई सुहाईआ। मैं फिरना चढ़्हदी लहिंदी सिम्मत, सीमा आपणी वंड वंडाईआ। मेरी सदी चौधवीं नालों बहुती हिम्मत, हौसला आपणा आप प्रगटाईआ। कलमे दी कायनात होणी किलत, कायम मुकाम रहण कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा साचा खेल खिलाईआ।

माया कहे मेरीआं पूरीआं होण उम्मीदां, आशा आशा नाल मिलाईआ। मेरे कोल जुग चौकड़ी दीआं रसीदां, खाते सभ दे वेखे थाउँ थाईंआ। मैं दीन दुनी खोल्हणीआं नींदां, गफ्लत विच्च सोया रहण कोई ना पाईआ। मेरा लेखा कूड़ कुड़िआरे वेखणा झक्खड़ मींह दा, चारों कुण्ट तुफान चढ़्हाईआ। नाता रहण नहीं देणा मां धी दा, धरनी धरत धवल देणा वखाईआ। खेल वेखणा जीव जीअ दा, जंतू रोवण मारन धाहीआ। लेखा पूरा होणा वीह वीह दा, बीस बीसा आपणा रंग वखाईआ। लहणा चुक्कणा साड्डे तिन्न हत्थ सीअ दा, रवीदास चुमारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक होए सहाईआ। माया कहे मैं वेखां चार चुफेर, चौह वंनी ध्यान लगाईआ । मेरा स्वामी करे मेहर, अन्तरजामी होए सहाईआ। जो कलिजुग लहणे देणे रिहा नबेड़, लेखे सभ दे झोली पाईआ। उहदा सदी चौधवीं उलटा गेड़, चक्रवर्ती चक्करां विच्च रखाईआ। सम्मत शहनशाही दस बविंजा देशां छेड़े छेड़, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मदी मुहम्मदीआं देवे भेड़, ईसा मूसा गंढ्ढ रखाईआ। जो इशारा गोबिन्द दित्ता नंदेड़, गोदावरी कन्ढ्ढा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा लहणा देणा लेखा जाणे नेरन नेर, दूर दुराडा दो जहानां पन्ध वेखे चाईं चाईंआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सांई दास दे गृह पिण्ड तरेवा ज़िला जम्मू

माया कहे मैं जगत दी वेखां बुधी, मत मतांतरां ध्यान लगाईआ। साची आवे किसे ना सुधी, सुध सारे बैठे गवाईआ। कूड़ कुड़िआर विच्च सृष्टी खुभी, बाहर सके ना कोई कढ्ढाईआ। धरनी रोवे साह उभी, हौके रही सुणाईआ। की मेरे उत्ते लेखा होणा युधी, चार कुण्ट हलकाईआ। मैनूं रमज़ दस्स जा गुज्झी, भेव दे खुल्हाईआ। मैनूं ख़बर अगम्मी सुझी, सहज नाल सुणाईआ। तेरी धूड़ ख़ाक वेख लै उडी, मिट्टी धूआंधार बणाईआ। कलिजुग असमाने चाढ़्ह के गुड्डी, गाॅड सभ नूं दित्ता भुलाईआ। तूं हो गई लंगढ़ी लूल्ही डुड्डी, बलहीण

नज़री आईआ। तैनूं पता नहीं पिछले जुगी, की प्रभ ने कल वरताईआ। अन्तम कलिजुग औध पुगी, पैंडा रिहा मुकाईआ। नी उह वड़ के सम्बल झुग्गी, झुग्गे सभ दे देवे ढाहीआ। लुकिआ रहे कोई ना खुडी, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। तूं बड़ी पुराणी बुढ्ढी, बुढेपा तेरे उत्ते नज़री आईआ। तूं मेरी खेल वेखणी उघी, उगण आथण दिआं वखाईआ। किते चुप्प बण रही ना गूंगी, रसना जेहवा देणा सुणाईआ। तूं धार तक्कणी नैण मूंधी, की कँवल नैण हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी खेल सतिगुर शब्द गुरू दी, गुरदेव देवा बेपरवाहीआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ नंत राम दे गृह तरेवा ज़िला जम्मू
माया कहे मेरी ममता दा वज्जे डंका, डौरू चार कुण्ट शनवाईआ । ख़बरदार करां
राओ रंका, राज राजानां दिआं उठाईआ। गरीब निमाणयां लावां तनका, हलूणयां नाल
जगाईआ। वेखो निशान मिटदा तारे चन्न का, आपणा पन्ध मुकाईआ। किस बिध नास
होणा कूड़े धन्न का, धन्नवान रहण कोई ना पाईआ। शिंगार रहणा नहीं किसे कन्न का,
कनक कामनी रोवे मारे धाहीआ। हँकार रहणा नहीं मन का, मन का मणका दए गवाहीआ।
की लेखा होणा भगत सुहेले जन का, जन्म विच्च मिले वडयाईआ। की खेल होणा पंज
तत्त तन का, तत्तव खोज खुजाईआ। की लेखा अन्तम ब्रह्म का, पारब्रह्म होए सहाईआ ।
मैं झगढ़ा मेटणा भरम का, भाण्डा भरम भन्नाईआ। निशान तक्कणा धर्म का, धर्म दवारे
सोभा पाईआ। मैं सहारा वेखणा इक्को चरन का, चरनगत मिले सरनाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहञ्जणा दस्से लड़ फड़न का, पल्लू पल्लू नाल बंधाईआ।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ किरपाल सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा मालक बेपरवाहो, बेपरवाही विच्च समाईआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाहो, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे निव निव लागाँ पाउ, चरन कँवल सीस झुकाईआ। जिस मैनूं फड़ उठाइआ बाहों, हलूणा दित्ता लगाईआ। अगला हुक्म सुणाया चाओ, चाओ घनेरा इक्क जणाईआ। उठ निगह मार थाईं थाउँ, थनंतरां फोल फुलाईआ। मेरा नूर भुल्लया सभ नूं पिता माउँ, पतिपरमेश्वर मन्नण कोई ना आईआ। तूं चारों कुण्ट कूड़ कुड़िआर दा कीता वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। कलिजुग जीव तक्क लै काउँ, काग वांग कुरलाईआ। सच दी दिसे कोई ना नाओ, नईआ नाम ना कोई चढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ।

माया कहे मैं ख़ुशीआं दे विच्च टप्पदी, बिन कदमां कदम उठाईआ। इक्को साहिब दा नाम जपदी, बिन रसना जेहवा ढोले गाईआ। मैं वणजारन हो गई ओस पत दी, जिस नूं पतिपरमेश्वर कह के सारे सीस झुकाईआ। मैं दासी ओस समरथ दी, जो पुरख अगम्मड़ा अगम्म अथाहीआ। मेरी खेल होणी हत्थो हत्थ दी, जगत जहान दित्ता जणाईआ। मैं कला मुकाउणी तत्त अठ्ठ दी, नव दर खोज खुजाईआ। मैं थित वेखणी अठ्ठ सट्ठ दी, तीर्थ तट्टां ध्यान लगाईआ। मैं निशानी तक्कणी मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ दी, गुरूदवारयां फोल फुलाईआ। मैं कला जानणी काया मट दी, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा मेरा रिहा जणाईआ । माया कहे मैं चार कुण्ट वजावां डंका, डौरू हत्थ उठाईआ। नाल रलावां कलिजुग रूप कांउ का, कायनात दिआं समझाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा आया दाओ का, दाओ दीन दुनी लगाईआ। वेखणा खेल आपणे पसाओ का, पसर पसारी ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ।

माया कहे मेरा वक्त सुहावा, परम पुरख दित्ती वडयाईआ। मैं इक्को ढोला गावां, गा गा शुकर मनाईआ। इक्को खौंत कन्त हंढावां, इक्को सेज सुहाईआ। इक्को हुक्म संदेशा सुणां नाल चावां, चाउ घनेरा आप प्रगटाईआ। फेर सवारां आपणीआं भुजां बाहवां, बाहू बल प्रगटाईआ। किस बिध लक्ख चुरासी खावां, फड़ फड़ अन्तर लवां टिकाईआ। कलिजुग कूड़ निशान मिटावां, रूप रेख नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

माया कहे मैं वेखणा खेल अलखण, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। की आपणा हुक्म वरतावे मेरा भाण्डा वेखणा सख्खण, सच स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार मेहर नज़र उठाईआ। एकंकारा हरि निरँकारा मेरी पैज आवे रक्खण, पत पतवन्त श्री भगवन्त आदि ना अन्ता जुगा जुगन्ता आपणा खेल खिलाईआ। किस बिध मेरा लेखा जाणे दिशा दक्खण, लक्ख चुरासी विरोले मक्खण, पारब्रह्म पतिपरमेशवर आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल दे पड़दे आवे ढकण, आदि निरञ्जण धुर दा करता आपणी खेल खिलाईआ। कलिजुग विच्चों सतिजुग किस बिध आवे कढ्ढण, लोकमात मार झात कमलापात आपणा पड़दा लाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख वेखे कोई ना बदन, तन वजूद हक़ महिबूब जगत धार ना कोई वखाईआ। उह साहिब सुल्ताना नौजवाना सूरा सर्बंगण, शाह पातशाह शहनशाह बेपरवाहीआ। जो चार कुण्ट दह दिशा कूड़ी वेखे लग्गी अगन, तत्तव तत्त दा मालक खोज खुजाईआ। मैं ओस स्वामी साहिब सतिगुर नूं सदी चौधवीं अन्तम लग्गी सद्दण, होक्के देवां चाईं चाईंआ। आ मेरे मालक खालक अगम्मड़े सज्जण, सजणूआं हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वडयाईआ।

माया कहे मैं रक्खां अगम्मी उडीका, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा मालक आवे

जिस विच्च हक़ तौफीका, धुर दा स्वामी नूर अलाहीआ। मेरीआं पूरीआं करे रीझां, होए आप सहाईआ। धरनी धरत धवल धौल दीआं लँघे दहलीजां, बिन कदमां कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ।

माया कहे मैं परम पुरख धिआवांगी। सो पुरख निरञ्जण इक्क मनावांगी। हरि पुरख निरञ्जण सीस निवावांगी। एकँकारा वेख वखावांगी। आदि निरञ्जण ओट तकावांगी। अबिनाशी करते गंढ्ढ पवावांगी। श्री भगवान दा रंग चढ़्हावांगी। पारब्रह्म आपणे संग रखावांगी। जगत नाम मरदंग वजावांगी। नव खण्ड दा मार के पन्ध, चारों कुण्ट हुक्म दृढ़ावांगी। की खेल होए विच्च वरभंड, ब्रह्मण्ड आख सुणावांगी। सावधान कर के जेरज अंड, उत्भुज सेतज आप उठावांगी। वेखो खेल सूरे सरबंग, परदे परदिआं विच्चों चुकावांगी। किसे अन्तर रहे ना रंज़, रंज़श सभ दी दूर करावांगी। नव सत दा होणा जंग, जंगजू इक्को इक्क दृढ़ावांगी। जिस ने सृष्टी करनी खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग उस दा चमकावांगी। जिस ने मेटणा भेख पखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक्क वरतावांगी।

माया कहे मैं नित नित सेव कमाउँदी हां। जुग जुग वेस अनेक वटाउँदी हां। झुक झुक बिना सीस तों सीस झुकाउँदी हां। लुक लुक दीन दुनी वेख वखाउँदी हां। कलिजुग अन्तम पैंडा रिहा मुक्क, मुकम्मल धुर दा हाल दृढ़ाउँदी हां। की खेल करे अबिनाशी अचुत, चेतन्न सभ नूं आप कराउँदी हां। जो हुक्म संदेशे देवे शब्दी दुलारे सुत, शब्द नाल वड्डिआउँदी हां। जिस जगत जहानां पाउणी लुट्ट, तिस लुटेरे दा भेव खुल्हाउँदी हां। सृष्टी दृष्टी प्रीती जाणी टुट्ट, टुटिआं आप समझाउँदी हां। इक्को पुरख अकाल दी रक्खो ओट, दूजा इष्ट ना कोई मनाउँदी हां। जिस दा वेस अनेक कोटी कोट, कोटन कोट जीवां आप जणाउँदी हां। जिस दा हुक्म वरतणा लोक परलोक, सोहले ओस दे राग अलाउँदी हां। जिस दा नूर निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क समझाउँदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सोच सके कोई ना सोच, सोच समझ तों बाहर तेरा हुक्म सुणाउँदी हां।

❋

२३ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड हँसा ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे तूं बड़ी मस्तानी, माया राणीए तैनूं दिआं जणाईआ। पिछले नौ सौ चुरानमें चौकड़ी जुग दी वेख लै कथा कहाणी, कहाणीआं वालीए तैनूं दिआं जणाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दी तक्क लै बाणी, अक्खर अक्खरां फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दी धार तक्क लै निमाणी, निव निव नैण उठाईआ। निगह मार लै चारे खाणी, भुल्ल रहे ना राईआ। अवतार पैगग्बरां गुरूआं तक्क लै निशानी, निशाने निशानिआं विच्चों उठाईआ।

धुर दा लेखा तक्क लै आपणी मंज़ल नाल रुहानी, रूह बुत तों पर्हे ध्यान लगाईआ। जुगाँ जुगाँ दी सुघड़ सुचज्जी सवाणी, तैनूं प्रभ ने दित्ती माण वडयाईआ। तेरी सदा इक्को जेही तरल जवानी, बुढेपा बाल रूप ना कोई वखाईआ। तेरी बिनां शरअ तों कलामी, नाम कलमा वंड ना कोई वंडाईआ। तूं आपणा मूल आप पछाणी, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणी धार वेख लै बिना जिस्म जिस्मानी, ज़मीर नज़र कोई ना आईआ। तेरा खेल जगत जहानी, सतिगुर शब्द रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ।

सतिगुर शब्द कहे माया तेरी ममता वेखी जग, जागरत जोत दित्ती वखाईआ। तू जुग जुग हँस बणाए कग्ग, एह तेरी बेपरवाहीआ। तूं धरनी धरत धवल धौल ते लाएं अग्ग, अगनी तत्त तपाईआ। तूं कूड़ प्याले पिआए मध, रसना रस चखाईआ। तेरी जगत तों वक्खरी हद्द, हदूद नव दवारे तेरा गृह नज़री आईआ। तूं सभ नूं करें अड्ड, वक्खरे वक्खरे घर वसाईआ। कलिजुग अन्त ममता मोह विकार दा निशाना बैठीउं गहर, गाड सभ नूं दित्ता भुलाईआ। सभ दी पिठ दित्ती वढ्ढ, शाह सुल्तान मूंह दे भार सुटाईआ। सभ दी करनी कीती रद्द, तेरे पिच्छे अवतार पैगग्बर गुरूआं दी सिख्या गए भुलाईआ। किसे नूं चढ़्हन ना देवें उप्पर शाह रग, साध सन्त जीव जंत रोवण मारन धाहीआ। तूं आसण लाया विच्च अद्ध, अद्धविचकार बैट्ठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सूरा सर्बग्ग, सूरबीर इक्क अखवाईआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ सवरन कौर दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं खुशीआं विच्च मुसकराऊंँदी हां। नेत्र लोचन नैणां नाल मटकाऊंँदी हां। चिट्टीआं दन्दीआं कढ्ढ के, दो जहान वखाऊंँदी हां। जगत जहान छड्ड के, इक्को प्रभू इष्ट मनाऊंँदी हां। साचा हुक्म संदेशा दस्स के, जीवां जंतां समझाउँदी हां। जो धुरदरगाही आया नस्स के, तिस दा भेव खुल्हाऊंँदी हां। नव नव दी धार विच्चों बच के, बचपन उसे दी झोली पाऊंँदी हां। जो लूं लूं अन्दर रच के, रचना दा मालक वेख वखाऊंँदी हां। जिस भाण्डे भन्नणे काया माटी कच्च दे, तिस दा कंचन गढ़्ह सुहाउँदी हां। जिस दे दवारे ते विष्न ब्रह्मा शिव नच्चदे, तिन्हां दा हाल वेख वखाउँदी हां। जिस दा मार्ग अवतार पैगग्बर गुरू अलख दे, तिस अलखणे दा लेख दृढ़ाउँदी हां। जो खेल करे पुरख समरथ दे, समरथ दे पड़दे आप चुकाउँदी हां। जिस दे लेखे कलिजुग मथ दे, मथन मधाणे संग रखाउँदी हां। उहदे गेड़े उलटी लट्ठ दे, जगत जहान आप जणाउँदी हां। जिस झगढ़े मेटणे मन्दर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ दे, तिस अग्गे सीस निवाउँदी हां। जिस दे रूप अनूप सति सरूपी जट्ट दे, जगा जगा ओसे दे ढोले गाउँदी हां । मेरे जुग चौकड़ी पिछले टप्प गए,

पिछला पन्ध मुकाउँदी हां। कलिजुग अन्तम जिउँ भावें रक्ख लै, ओसे ते ओट तकाउँदी हां। मेरी कोझी कमली दा पड़दा ढक लै, दर ठांडे सीस झुकाउँदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग इक्को दस्स दे, दह दिशा आख सुणाउँदी हां।

❋

२४ मध्घर शहनशाही ९ शांती देवी दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैनूं हुक्म दी होवे सख्ती, सुखन सच दिआं सुणाईआ। जिस दा लेखा जगत नहीं कोई लखती, लिख्ण पढ़न विच्च कदे ना आईआ। जिस दी इट्टां पत्थरां वाली नहीं बस्ती, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। जो नाम खुमारी देवे मस्ती, मस्त अलमस्त बणाईआ। उहदी नज़र आवे हस्ती, जो हस्त कीटां वेख वखाईआ। जिस दी रहमत बड़ी सस्ती, बिन कीमत झोली पाईआ। मैं ओसे दे हुक्म विच्च फिरां नस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। नवां नवां संदेशा दस्सदी, दह दिशा दिशा दृढ़ाईआ। दुनियांदारो ओसे दे हुक्म दी धार सभ दी लिआए कम्मबख्ती, बख्तावर रहण कोई ना पाईआ। मेरी आशा नहीं किसे पक्ख दी, मज़हबां वंड ना कोई वंडाईआ। मैं खेल तक्कां धरती वाले भक्ख दी, चारों कुण्ट अगन तपाईआ। एह खेल उस दी पक दी, जो पक्की अवतार पैगग्बर गुरूआं नाल बणाईआ। मैं हकीकत दस्सां हक़ दी, सच दिआं सुणाईआ। मेरी आशा अन्दरों घटदी, घट घट रही दृढ़ाईआ। वड्डयाई रहणी नहीं किसे काया मट दी, मटके खाली वेख वखाईआ। उहदी खेल होणी दो फट दी, फट्टड़ करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कला वरतणी पुरख समरथ दी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ देवा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ हत्थ, हथेली हथेली नाल जुड़ाईआ। साड्डा दोहां दा इक्को पुरख समरथ, पिता अकाल दयाल सोभा पाईआ। जिस दी सति सच दी अन्तर पाई नत्थ, नाता बिधाता हो के लिआ जुड़ाईआ। आपणी महिंमा दस्स अकथ्थ, दीन दुनी तों बाहर समझाईआ। जगत जहान चला के धुर दा रथ, रथवाही बणया धुर दा माहीआ। जिस कूड़ कुड़िआरा देणा मथ, मथन करे लोकाईआ। उसे दे सरन जाईए ढठ्ठ, निव निव लागीए पाईआ। जो झगढ़ा मुकाए तत्त अठ, अठोतरी माला दी लोड़ ना कोई रखाईआ । साड्डे हिरदे जावे वस, साचा घर सुहाईआ। अमृत देवे रस, झिरना निझर झिराईआ। तीर मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा करे जस, घर घर फेरा पाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हत्थ रखाईआ।

माया कहे जन भगतो मेरे नाल होवो बगलगीर, बगली जगत कूड़ तजाईआ। तुहाढ्ढा मेरा इक्को अगम्मा पीर, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर डेरा लाईआ। जिस दा शरअ वाला नहीं कोई जंजीर, शरीअतां डेरा ढाहीआ। चरन कँवल दे के धीर, धीरज रिहा धराईआ। अमृत बख्श के सीर, रस आपणा आप चखाईआ। तुसीं मेरे लाडले बणो वीर, वीरनों दिआं जणाईआ। मैं तुहाढ्ढे नाल उस दी सिफ्त करां तकरीर, तहरीर नाल चतुराईआ। जिस शाह बणाउणा हकीर, हकीर हकीरां वेख वखाईआ। सभ दे वेखे बस्तर चीर , चिंरी विछुन् नयां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ।

माया कहे जन भगतो तुहाढ्ढा मेरे नाल होवे मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मेरा आदि तों सोहँ जाप, तुसां कलिजुग अन्तम करी पढ़ाईआ। साड्डा दोहां दा इक्को ताक, दर दरवाजा इक्को नज़री आईआ। इक्को सांझा बाप, इक्को जन्म वाली माईआ। जो पत साड्डी लए राख, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। उस दा दर्शन कर लउ साख्यात, सन्मुख बैठा धुर दा माहीआ। जिस कलिजुग मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करनी इक्क जमात, एका अक्खर दए पढ़ाईआ। उह तुहाढ्ढी पुछण आया वात, जुग जन्म दे विछड़िओ तुहानूं लए मिलाईआ। तुहाढ्ढी अगली कट्ट के वाट, पैंडा पन्ध रिहा मुकाईआ। तुसां सचखण्ड दी सौणा साची खाट, खटीआ कूड़ जगत तजाईआ। उह घर घर गृह गृह दर दर गरीब निमाणयां पुच्छे वात, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दी याद विच्च तुसीं गाउँदे गाथ, उह तुहाढ्ढा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। तुहाढ्ढे लहणे देणे वेखणहार पुरख समराथ, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच चढ़्हाए राथ, रथवाही आपणा रथ चलाईआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ चरनजीत सिँघ दे गृह
सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ पंजा, पंजां तत्तां मिले वडयाईआ। हरख सोग रहे ना रंजा, रंजश अन्दरों दए गवाईआ। जो गोबिन्द इशारा कीता कवी बविंजा, बावन धार सभ नूं दए वडयाईआ। जो लेख लिखाया धार समझाया विच्च छपंजा, इक्क सत नाल वडयाईआ। उहदा लेखा नहीं नाल कारू गंजा, जगत ममता ना कोई वडयाईआ। तुहाढ्ढा शरअ दा लए कोई ना चन्दा, चन्द चांदने दित्ते चमकाईआ। तुहाढ्ढा अन्दरों खोल्ह

के जंदा, त्रैकुटी दा लेखा दित्ता मुकाईआ। तन वजूद रिहा ना अन्धा, अन्ध अन्धेर दित्ता मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपा के छन्दा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेतज लेखा रिहा ना राईआ। तुहानूं इक्को प्रेम फड़ा डण्डा, डण्डावत दित्ती बदलाईआ। झगड़ा मुका के विच्च वरभंडा, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। निज आत्म दे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। दर्शन देवे गुणी गहिन्दा, अन्दर वड़ के सुत्यां लए जगाईआ। एह दस्म दवारी दा खेल बिना मंजा, आसण नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त एसे कारन खड़दे इक्क इक्क टंगा, इक्क टंगिआ हत्थ किछ ना आईआ। सिर विच्च पाणी पाउँदे ठंढा, जलधारा विच्च रोवण मारन धाहीआ। अगनी नाल साड़दे पिण्डा, धूणीआं जगत तपाईआ। घर बाहर छड्ड के दुःख देवण जीउ पिण्डा, तत्तव तत्त तत्त तपाईआ। बिना किरपा तों मिले किसे ना गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। जन भगतो बिनां भगतीउँ तुहानूं कीता छिंघा, प्यारे बच्चे गोदी विच्च उठाईआ। जीउदिआं मरन दी मेटी चिन्दा, मर के जीवत रूप प्रभ दे विच्च दरसाईआ। अमृत रस दे के सागर सिन्धा, जगत तृष्ना दित्ती बुझाईआ। तुहाढ्ढा राह तक्कदा सुरपत इन्दा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण भगत सुहेला बिन्दा, बिन्दराबन दा काहन अक्ख उठाईआ। अवतार पैगग्बर गुर कहण उह प्रभू साहिब सदा बख़शिंदा, बख्शणहार अखवाईआ। जो प्रगट होया विच्च हिन्दा, पेशीनगोईआं साड्डीआं लेखे पाईआ। ओस दी पंज साल अजे होएगी निन्दा, फेर सारे लभ्भण थाउँ थाईंआ। जिस दा मार्ग हुण उस नूं दिसदा डिंगा, सिधा राह सर्ब दए समझाईआ। हुण गुरमुख विरले भगत सुहेले जिस नूं जगत कहे टिंगा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।

माया कहे जन भगतो इक्क दूजे दी लग्गीए नाल छाती, छत्तरधारी दया कमाईआ। सभ दा मालक इक्को कमलापाती, पतिपरमेशवर बेपरवाहीआ। जो दर्शन देवे सुत्यां रातीं, दिने जागदिआं नज़री आईआ। उस दी जगत वाली नहीं कोई जाती, दीनां वंड ना कोई वंडाईआ। उह आया लोकमाती, मता आपणे नाल पकाईआ। तुहाढ्ढी अन्तम पुछे वाती, वातावरन तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। माया कहे मैं उसे दे प्यार विच्च धोती नहाती, आपणी आप लई अंगढ़ाईआ। जिस झगड़ा मेटणा कागजाति, कलम शाही दे लेखे दए मुकाईआ। जिस दा लहणा देणा नबाताती, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। उह जन भगतो तुहाढ्ढा बण गिआ साथी, सगला संग बणाईआ। जिस दे चरन चुम्मे ऐरापत हाथी, दक्खण दिशा राह तकाईआ। उह पन्ध मार के वाटी, भज्जया धुरदरगाहीआ। भाग लगा के काया माटी, तत्तां वालयां दए वडयाईआ। तुसां अमृत रस लैणा चाटी, चेटक अवर ना कोई रखाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नाटी, नटूआ आपणा सवांग वरताईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी मनज़ूर कर के बाडीआं वाली खाटी, बैठा सोभा पाईआ। रुक्खी सुक्खी खा चपाती, चार जुग दा लेख मुकाईआ। पाणी पी के ठंडा विच्च बाटी, आन बाट दा झगड़ा रिहा मुकाईआ। तुहाढ्ढे नाल फिरदा जिउँ लागी फिरन विच्च बराती, गुरमुख लाड़े नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ।

माया कहे जन भगतो भेव समझो इक्क तुक दे, जो तुहानूं दित्ती समझाईआ। जे तुसीं उस प्रभू नूं नहीं झुकदे, उह तुहानूं झुक झुक सीस निवाईआ। जे तुहाढ्ढे पैंडे नहीं सी मुकदे, फड़ बाहों पार कराईआ। तुसीं हुण लुकिआं नहीं जे लुकदे, उहले पड़दे दए उठाईआ। तुसां माण लै लए लाडले पुत दे, पिता पूत गोद उठाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत दे, चेतन्न सभ नूं रिहा कराईआ। वक्त रहणे नहीं कलिजुग वाले दुःख दे, दुक्खीआं दुःख गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणे मेटे आवण जावण उलटे रुक्ख़ दे, अगनी तत्त ना कोई तपाईआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ इन्दर सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे जन भगतो प्रभ चरन लाओ धूड़, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, माया ममता मोह दए गवाईआ। नाता तुड़ाए कूड़ो कूड़, आत्म परमात्म मेल मिलाए सैहज सुबाईआ। जोती धार बख्श के नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अनादी देवे तूर, धुन आत्मक राग सुणाईआ। हउमे हंगता गढ़ तोड़े गरूर, निवुण सु अक्खर इक्क समझाईआ। मनुआ मन ना पाए फतूर, दह दिशा ना उठ उठ धाहीआ। निरगुण निरवैर देवे दरस जरूर, घर मन्दर अन्दर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेव आप खुल्हाईआ।

माया कहे जन भगतो प्रभ दे परसो चरन, मिले कँवल कँवल सरनाईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, निज लोचन करे रुशनाईआ । झगड़ा मुकाए मरन डरन, आवण जावण रहे ना राईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़्हन, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी गढ़न, हउमे हंगता दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस दी धार सारे पढ़न, नाम निधाना दए समझाईआ। सच स्वामी मिले घरन, तन मन्दर अंदर दए वखाईआ। झगड़ा मेटे मरन डरन, जात पाती पन्ध रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धुर दी बख्शे इक्को सरन, सरनगत इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

माया कहे जन भगतो इक्को इष्ट कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो अन्ध अन्धेर मेटे अन्धेरी राती, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। शब्द निधाना देवे दाती, दयावान आप वरताईआ। अमृत बख्शे बूंद सवांती, कँवल नाभी झिरना आप झिराईआ। मानस जन्म पुच्छे वाती, लक्ख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। दर्शन देवे इक्क इकांती, एकँकारा पड़दा लाहीआ। आत्म परमात्म खोल्ह के ताकी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती धार बण के साथी, सगला संग वखाईआ। राए धर्म दी कट्टे फासी, चुरासी मिले ना कोई सजाईआ। मेल मिलाए सचखण्ड निवासी, दरगाह साची दए वडयाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाशी,

नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल वेखणहारा थाउँ थाईंआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ जीत सिँघ दे गृह
सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा मालक अलख अभेवा, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जो वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेवा, दरगह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी करां सेवा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भज्जां वाहो दाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला देवणहारा अमृत रस मेवा, मेहरवान महिबूब आपणी दया कमाईआ। जिस दी सिफ्त कर सके ना कोई रसना जेहवा, मन मत बुध ना कोई चतुराईआ। उह जन भगतो मस्तक कौसतक मनीआं लावे थेवा, थिर घर वासी होए सहाईआ। जो आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सभ दा देवी देवा, देव आत्मा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ।

माया कहे जन भगतो मेरा साहिब स्वामी रंगला, हरि करता मीत मुरार। जिस दा अगम्म अगोचर बंगला, सचखण्ड दवार धुर दरबार। जिथ्थे शब्दी धार चार मंगला, सरोते बणे पैगग्बर गुर अवतार। मैं उस नूं करां बन्दना, निव निव निमस्कार। जिस कलिजुग अन्तम सभ दे कट्टणे फंदना, दूई द्वैती दए निवार। जिस नौं खण्ड दा दवार लँघणा, धरनी धरत धवल धौल पावे सार। गुरमुखां चरन धूड़ कराए मंजना, दुरमत मैल दए उतार। हरिजन साचे बण के सज्जणा, लेखा जाणे विच्च संसार। जिस गरीब निमाणयां पड़दा कज्जणा, वेखे वेखणहार नर निरँकार। उह मूरत गोपाल मोहन मधना, शाह पातशाह सची सरकार। जिस दा इक्को फतह डंका वज्जणा, दो जहानां करे ख़बरदार, जिस दे हुक्म विच्च विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ भज्जणा, राए धर्म चित्रगुप्त लए हुलार। उह साहिब स्वामी सूरा सर्बग्गणा, कल कलकी होए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि ना अन्ता एकँकार श्री भगवन्ता बेपरवाहीआ।

❋

२४ मध्घर शहनशाही सम्मत ९ गुरमुख सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

जन भगत कहण प्रभ किरपा कीती महान, माया ममतीए तैनूं दईए जणाईआ। सच प्रीती दे के दान, दाते दानी दित्ती वडयाईआ। सानूं धर्म दे बणा के काहन, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। अन्दरों गढ़्ह तोड़ अभिमान, हंगता दित्ती चुकाईआ। सच सरोवर करा इसनान, दुरमत मैल धवाईआ। धुर दे नाम दी बख्श धुंनकान, आत्मक राग समझाईआ। सच धर्म वखाल निशान, कूड़ कुड़िआर दा डेरा ढाहीआ। अमृत रस दे के पीण खाण, जगत तृष्ना

दूर कराईआ। दीपक जोत जगा महान, घर मन्दर कीती रुशनाईआ । कोझयां कमलयां दे के माण, निमाणयां होए सहाईआ। आवण जावण कट्ट के काण, कर्म कांड दा लेखा दित्ता मुकाईआ। वसेरा रहे ना मढ़ी मसाण, गोरां मकबरयां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साड्डा होया आप सहाईआ।

जन भगत कहण सानूं मिल्या प्रभू भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को नाम इक्को मंत, मन्त्र इक्को इक्क समझाईआ। जो बोध अगाधा बणया पंडत, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। चार वरन बणा के संगत, सगला संग रखाईआ। जिस दी महिंमा सदा अनन्त, अन्त कहण कोई ना पाईआ। कोझयां कमलयां बणा के सन्त, सतिगुर दित्ती माण वडयाईआ। लेखा मुका के विच्चों जीव जंत, जागरत जोत नाल मिलाईआ। तूं मैं तेरा दस्स के छंत, आत्म परमात्म कीती पढ़ाईआ । सदी चौधवीं बणा के बणत, घड़न भन्नणहार होया सहाईआ । सचखण्ड दवार दी दस्स के सिम्मत, मार्ग इक्को इक्क रखाईआ। साड्डे अन्दर बख्श के हिम्मत, जगत समाज दा लेखा दित्ता मुकाईआ। सानूं किसे दी करनी पए ना मिन्नत, बिनां जगदीस सीस ना किसे झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दी मेट के चिन्नत, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।

❋