नाम सिमरन
(निहकलंक हरि शब्द भंडार चों)
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
❋
प्रभ चरन जो जन आए, नाम लैण दी आस रखाए। हउमे ममता हँकार गवाए, निरधन होए प्रभ चरनी सीस झुकाए। सरधन होए प्रभ सोहँ दान झोली पाए। आत्म होए प्रकाश, साचा दीपक प्रभ विच्च देह जगाए। हउमे ममता होवे नास, सोहँ शब्द होवे रुशनाए। निरञ्जण जोत जगत प्रकाश, प्रगट जुगो जुग होए। खण्ड ब्रह्मण्ड मात पताल अकाश, तीन लोक प्रभ साची सोए। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत प्रकाश, जन्म मरन दुःख मेटे दोए। (१७ सावण २००८ बि)
❋
साचा नाम “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै” आदि अन्त समझ किसे ना आईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिछों पुरख अकाल आपे लए, आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ।
❋
“अवतार पैगम्बर गुरू साहिबान सचखण्ड विच्च अकाल पुरख अग्गे बेनन्ती करदे हन कि ऐ अकाल पुरख असी चौहन्दे हां जिस तरां सचखण्ड विच्च तेरा कोई मज़हब ते कोई ज़ात ते वक्ख वक्ख नियम नहीं है, मातलोक विच एसे तर्हां संसार ते इक्क वेरां सच्चा जुग ला। क्यों तूं पिछलयां बीत्तयां जुगाँ विच्च सारयां नूं बोध कर दित, अवतारां नूं गुरूआं नूं अते पैगम्बरां नूं कि मै प्रमात्मा सारयां दा इक्क हां सर्ब विआपक। आत्मा मेरा जोत सरूप इक्क है। पंजां तत्तां वाला सरीर वी तूं सारयां इन्सानां नूं इक्को जिहा दित्ता है, चाहे कोई गोरा है काला है एह इक्क वक्खरी गल्ल है, लेकिन प्रतक्ख सारयां
❋
विच्च इक्क नज़रीं आया। पर तूं जपण वाला नाम अजे तक्क इक्क नहीं दस्सया आपणा कि तेरा असली जपण वाला नाम की है। जे तूं आपणा नाम इक्क जपण वाला दस्स देनों तां तेरे वक्ख वक्ख नाम ना हुंदे। जिस नूं वक्ख वक्ख ना पाया जांदा। साड्डी अरज़ोई है कि तूं आपणा नाम संसार विच्च इक्क जैसा प्रसिद्ध कर जिस विच्च हिंदू मुसलम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी नूं इक्क दूजे नाल घिरना ना होवे। कोई शरअ वाला उठ के इशारा ना कर सके।
उप्परोकत बेनन्ती सुण के अकाल पुरख ने आत्मा नूं संदेश दित्ता, ऐ आत्मा मै तेरा प्रमात्मा हां। तूं मेरी आत्मा हैं। जो मैं हां सो तूं हैं। इस वास्ते तूं जदों मिलणा है मैंनूं ही मिलणा है। फिर तूं मेरी याद कर। मेरी याद किउं कर कीती जावे ? मेरे विच्च कुछ गुण हन। उह जेहड़े गुण हन उहनां गुणां दे नाल मैं प्रतीत ते प्रसिद्ध हुंदा हां। उहनां विच्च सभ तों पैहला उत्तम श्रेष्ट ते विषेशता दा गुण मेरे विच्च एह है कि मैं महाराज हां। सारयां दा राजा ते सारयां दा पातशाह हां। मेरे तों वड्डा कोई है ही नहीं। क्योंकि सो है प्रमातमा हँ है आत्मा।
सोहँ आत्मा ते प्रमातमा दी धार है। जिस नूं विष्नूं ब्रह्मा शिव ने गाया। जुगाँ तों लै के सारयां अवतारां पैगम्बरां ने हज़रत मुहम्मद साहिब ने वी अल्ला हू ते अन्ना हू करके पुकारया। अल्ला हू ख़ुदा है, अन्ना हू ओस दी जात है। भगतां ने वी ओसे नूं गाया । सोहँ दे शब्द नूं श्री गुरू नानक देव ने वी गाया है। यानी सोहँ दे शब्द तों बगैर किसे ने दूसरे शब्द दा जाप नही कीता ना कोई कर सकेगा।
दूजा मेरे विच्च गुण की है, महाराज दे अग्गे आउँदा है शेर सिँघ । मैं इक्क भय देण वाली समरथ ताकत हां, जिस तरां बब्बर शेर तों सारी सृष्टी भय खांदी है। संसार दे विच्च बब्बर शेर इक्क भय देण वाला मन्नया गया है। भावें कि उह मनुख जात दे अद्धीन है लेकिन आम उहदी एह प्रचलत है कि सारयां तों ताकत वाला है। लेकिन मैं शेर दी नयाई, शेर दी मिसाल है ते मेरी मिसाल कोई नही दे सकदा। मैं सारयां नूं आपणे डर ते भय विच्च रक्खण वाला समरथ पुरख हां । जितने सूरज चन्द जिमी आसमान अवतार पैगम्बर गुरू जुग चौकड़ी सारे मेरे डर ते भय विच्च हन। एह मेरा असली रूप है।
शेर दे अग्गे आउँदा है विष्नूं। ऐ मेरे आत्मा मैं सारयां दा पातशाह, सारयां नूं हुक्म विच्च चलाण वाला, डर च रक्खण वाला, अते विष्नूं रूप हो के सभ नूं पालण वाला वी मैं ही हां। जिथ्थे वी गुरसिख याद करे उथे ही उस दी सहायता करदा हां।
अग्गे है भगवान दी जै। अन्त मेरी ही जै। ऐ आत्मा आदि विच्च और अन्त विच्च शुरु विच्च और अखीर विच्च जद तक वी है, मैं ही सारयां दा पातशाह हां अते
❋
सभ नूं आपणे हुक्म विच्च ते भय विच्च चलाण वाला हां। और मैं ही सारयां दी पालणा करन वाला हां। इस वास्ते तूं मेरी जै कर। अग्गे ते अल्ला वाहिगुरू राम ओम तत्त सति अनेक शब्दां दे भावां दी तूं मेरी जै करदा रिहा। करदा तां जै तूं मेरी ही हैं लेकिन उह वक्ख वक्ख तरीके ते ढंग ते साधन हन। संसार दे विच्च उह मेरे बणाए होए हन, अवतार पैगम्बर गुरूआं दा रूप धारन करके। लेकिन तूं सिध्धा इक्क सारा ही प्यार मेरे नाल बंधन वास्ते एह जैकारा बोल :- “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”। (सतिगुरां दुआरा कीते अरथां विच्चों)
❋
पग तन मुख सीस सुहावा, जिन्हां ऊपर हरि जू दया कमाईआ। उहनां हँस बणाए विच्चों कावां, कागों हँस उडाईआ। गोद उठावे जिउँ पुत्रां मावां, बाल अंञाणे वेख वखाईआ। दरगाह साची साचा ला के नावां, बन्दीखाने विच्चों बरी कराईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना हावा, हउके दए मिटाईआ। जोती नाल जोत मिलौण दा करके दाअवा, अदालत इक्को इक्क दरसाईआ। मेल मिला के नाल कबीर जिहां भगतां, रविदासे नाल जोड़ जुड़ाईआ। तराज़ू कंडा तोल के आपणे नाल सावां, रंग इक्को इक्क चढ़्हाईआ। फड़ के गले लगावां बाहवां, डिगदिआं लए उठाईआ। पार कराए शौह जगत दरयावां, कूड़ी धार ना कोई वहाईआ । बलिहारी उहनां गुरमुखां गुरसिखां जावां, जो बण बण बैठे पान्धी राहीआ। समझ वालिआं नूं अगला लेख समझावां, बुध बिबेक कराईआ :
सो हरफ़ सो पुरख निरञ्जण दा आपणा नावां, पतिपरमेश्वर आपणी आप करे वडयाईआ। हँ ब्रह्म लक्ख चुरासी जीव जंत सृष्ट सबाई बणावां, निरगुण हो के निरगुण वंड वंडाईआ। राजिआं दा राज महाराज अखवावां, सचखण्ड निवासी सच्चा शहनशाहीआ। शेरां दा शेर बलधारी सिँघ आपणा जोर परगाटावां, दूजा सानी नज़र कोई ना आईआ। विष्नूं हो के घर घर दर दर सभ दी सेव कमावां, माण वड्डिआई ना कोई रखाईआ। भगवान हो के एथ्थे ओथ्थे दो जहानां आदि जुगादि इक्को हुक्म सुणावां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतारां पीर पैगग्बरां कोलों जै जैकार करावां, बिन जैकार बचया रहण कोई ना पाईआ। जिस जैकार दा डंका गोबिन्द कोलों वजावां, फतहि इक्को हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी खेल खिलाईआ।
सोहँ अक्खर तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोई ना आईआ। महाराज सभ तों शेरा, सिँघ पुरख अकाल वड्डी वडयाईआ। विष्नूं हो के ब्रह्मा वध्धा बेड़ा, आपणे विच्चों लिआ प्रगटाईआ। भगवान हो के सभ नूं पाया घेरा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो अकाश पाताल आपणे विच्च छुपाईआ। जै जै जै करा के सभ दा कर दे निबेड़ा, इक्को आपणा हुक्म मनाईआ। पग तन मुख सीस सुहावा, सोहणी वज्जी वधाईआ। कलिजुग जीव पंज तत पुतला बावा,
❋
बउरा होया समझ कोई ना आईआ। बिन सोचयां समझयां बिन सतिगुर मिल्या ऐवें करदा रहे वाहवा वाहवा, वाहद भेव कोई ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
नानक जपिआ सोहँ सो, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को नूर नज़री आईआ । आदि अन्त तेरा जावां हो, होका दे के गया सुणाईआ। लक्ख चुरासी नालों हो निर्मोह, नाता पुरख अकाल जुड़ाईआ । धुर दा लै के ढोवा ढो, सतिनाम जीवां जंतां गया वरताईआ। महाराज कह के उसदी चरनी गया छोह, सिँघ शेर मन्न के उसदी ओट तकाईआ । विष्नूं हो के अगली पिछली सुणी सो, सोभा विच्च वडयाईआ। श्री भगवान किसे नाल ना करे धरोह, उच्ची दे के आवाज़ गया जणाईआ । जै जैकार करे सभ ब्रह्मण्ड लो, देवत सुर गण गंधरब विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह बेपरवाही विच्च समाईआ।
सोहँ करे आत्म परमात्म मिलाप, विछोड़ा कोई नज़र ना आया। महाराज सभ दे कट्टणहारा पाप, दुरमत मैल धुआईआ। शेर सिँघ सभ दा बणे राखा राख, रक्खक इक्क अखवाईआ। विष्नूं हो के घर घर वेखे मार झात, भुक्खा रहण ना पाईआ। भगवान हो के सभ दे मेटे रोग सन्ताप, सति सतिवादी इक्को घर जणाईआ। जिन्हां ने जै जैकार कीता उहनां नूं मिल्या साख्यात, सांझा यार हो के आपणा रंग रंगाईआ। नानक गोबिन्द कह के गया साफ, सृष्ट दृष्ट आप जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कह के गए उह रसूलां दा रसूल पाक, परवरदिगार नूर इल्लाहीआ। कवण जाणे किस दे नाल उहदा होवे इतफाक, इतफाकीआं आपणा मेल मिलाईआ। गोबिन्द लिखया इक्क भविख्त वाक, सोहणा बन्द बणाईआ। मेरा परम पुरख पिता पुरख अकाल सभ दी पुच्छे वात, वाहवा आपणा वेस वटाईआ। उह अगम्मी दस्से सांझी सभ नूं गाथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। बुद्धिवान कोई ना सके वाच, वाचक समझ सके ना राईआ। जो नाम प्यार सतिगुर प्रेमी होए मुसताक, नशावर आपणा आप कराईआ। उस दा लहणा नेत्र नैणां देवणहारा करे बेबाक, धुर दा लेखा झोली पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे अक्खरां वाला पाठ, अन्तर आत्म परमात्म आपणी वक्खरी दस्से पढ़ाईआ। जिथ्थे मणकयां वाली माला नहीं कोई साथ, हत्थां वाली चरखड़ी ना कोई भवाईआ। लिखण वाली नहीं कलम दवात, कागज शाही रंग ना कोई चढ़्हाईआ । जन भगतां बख्श के उह अजपा जाप, जगजीवण दाता जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। पैर तन मुख सिर सारे उह पाक, पतित पुनीत नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण सद देवणहार वडयाईआ।
सो कहे प्रभ सर्ब विआपी, आदि अन्त इक्क अखवाईआ। हँ कहे प्रभ वड परतापी, महाराज अखवाईआ। महाराज कहे मेरे बल दा सर्ब मुहताजी, शेर सिँघ मेरी वडयाईआ। विष्नूं कहे मैं घर घर देवां भाजी, धुर दी वस्त वरताईआ। भगवान कहे मैं जुग चौकड़ी
❋
खेलां खेल आपणी अगम्मी बाजी, बणके नटूआ धुर दा सवांग वरताईआ। कोटन कोटां विच्चों लोकमात थोड़े गुरमुख करां राजी, जिन्हां आपणे नाल मिलाईआ। मैं वेखां कदे ना कोई शरअ नमाज़ी, तिलकां वाल्लयां ना कोई वडयाईआ । जो अन्तर आत्म मैनूं मंगदे साथी, उहनां दा संग निभाईआ। ऊँचां नीचां बण के कमलापाती, पति परमेशवर हो के वेख वखाईआ। जिन्हां ने सतिगुर शब्द हुक्म दी मन्न लई आखी, आखर पड़दा दिआं तुड़ाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताकी, साचा नूर दिआं चमकाईआ। निरगुण जोत जगा के घर साचा दीवा बाती, अज्ञान अन्धेर दिआं मिटाईआ। आत्म सेजा दा बणके आप निवासी, भूमका आपणी आप सहाईआ। अगली दस्सां फेर बाती, बेवतनां हुक्म सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वडयाईआ।
जन भगत कहण प्रभ तेरे मिलण दा की लाभ, इक्को वार दे समझाईआ। सानूं सृष्टी कहन्दी एह करके नहीं कोई जाप, शिवदवाले मन्दर मट्ठ नज़र कोई ना आईआ। इशनान करके लाहुंदे नहीं सन्ताप, अमृत वेले उठ ना ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करता हस्स के कहे आओ लंघो तुहानूं वखावां भगतां वाली जमात, जिथ्थे इक्को इक्क पढ़ाईआ। ना कोई दिवस ते ना कोई रात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। ना कोई कलम ना दवात, ना कोई कागज़ ना कोई शाहीआ। ना कोई पिता ना कोई मात, इक्को पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस दा जुग चौकड़ी इक्को इक्क बाब, दूजा हिसाब ना कोई कढ्ढाईआ। जिस दी इक्को इक्क अवाज़, इक्को राग सुणाईआ। जिस नूं दस्स दित्ता तूं मेरा मैं तेरा दूजा नहीं कोई साक, सगला नाता दित्ता तुड़ाईआ। उह गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सदा सुहेला रिहा जाग, जगत आलस निंदरा नेड़ कोई ना आईआ। उहनां दा इक्को पुरख अकाल उह पुरख अकाल दा जाप, श्री भगवान उहनां दे ढोले गाईआ। उहनां दे कोल की लैण औण पाप, जिन्हां नूं पतिपरमेशवर आपणी गोद उठाईआ । उहनां दे कोट जन्म दे कसूर करके मुआफ, बरीखाना दए वखाईआ। उह रूह बुत्त दोवें करके पाक, मेहर नज़र नाल तराईआ। उह क्यों करन निकी जिही बात, जिन्हां नूं वड्डे तों वड्डा मिल्या शहनशाहीआ । उहनां की करना अक्खरां वाला जाप, जिन्हां नूं अनमंगी दौलत झोली रिहा पाईआ। वीह सौ इकी लँघण दिउ मैं सभ नूं दस्स दिओ साफ, की कुछ भगवन हत्थ वडयाईआ। जन भगतां किसे नूं कुछड़ चुकां किसे नूं ढाक, किसे नूं कंधिआ उप्पर उठाईआ। नाले आपणे मिलण दी दस्स के जाच, सिध्धा राह वखाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगग्बर झुक के आपणा रगढ़न नाक, सो पुरख अकाल दा सच्चा दवारा दरगाह साची सोभा पाईआ। उस दा भेव बिआन दस्सां नाल वज़ाहत, वजा अगली दिआं समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गहर गम्भीर आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ। १७-७६२ (१४ पोह २०२१ बिक्रमी)
❋
❋
साहिब कहे मैं सच सुणावांगा । धुर दा राम इक्क दृढ़ावांगा। शब्दी सुत इक्क प्रगटावांगा। जोत शब्द सोहँ रूप अखवावांगा । शब्दी सुत हुक्म मनावांगा। विष्न आपणी धार चलावांगा । सोहँ रूप आप अखवावांगा । विष्न अमृत रस प्यावांगा। कँवल नाभ खुल्हावांगा। ब्रह्म रूप प्रगटावांगा। सोहँ रूप बण जावांगा। धूंआंधार समावांगा। सुन समान प्रगटावांगा। आदि शक्त खेल खिलावांगा। शंकर आपणे रंग रंगावांगा। पिता पूत आप बणावांगा । सति सरूप नज़रीं आवांगा। तिन्नां इक्को माण वखावांगा। शब्दी जोड़ जुड़ावांगा। सोहँ रूप फेर वखावांगा।
सोहँ रूप ओम दा मूल, मंत्र मंत्रां विच्चों दृढ़ाईआ। विष्न भंडारा कर भरपूर, ब्रह्मे ब्रह्म विद्या दित्ती पढ़ाईआ। शंकर हत्थ फड़ त्रिसूल, तूं मेरा मैं तेरा इक्को दित्ता सुणाईआ। दाता बण के कन्त कन्तूहल, किरपा करी बेपरवाहीआ। कर के खेल बिन तत वजूद, सच सबूत दित्ता समझाईआ। आपणा बन्न्ह के आप असूल, निरगुण निरगुण करी कुड़माईआ। सोहँ रूप कोई ना जावे भूल, बिन सोहँ हरि का खेल ना कोई वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ।
सोहँ रूप सति सतिवाद, आदि जुगादि इक्क अखवाइंदा। सोहँ सरूप विष्न ब्रह्मा शिव मिली दाद, जिन्हां दा नानक दादक समझ कोई ना पाइंदा । सोहँ सरूप त्रैगुण माया पंज तत्त तत्तव वाली चली शाख़, शनाख़त घर ना कोई समझाइंदा। सोहँ सरूप लक्ख चुरासी आत्म परमात्म बख्श दात, नूर नुराना विच्च टिकाइंदा। सोहँ सरूप पारब्रह्म ब्रह्म वेख्या खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा।
हँ कहे मैं होया सो, साहिब देवे वडयाईआ। सो पुरख निरञ्जण कहे मैं हँ विच्च गया समो, बिन हँ मेरा नाम ना कोई जणाईआ। दोहां दा रूप इक्को आदि जुगादि सदा निर्मोह, जगत मुहब्बत विच्च कदे ना आईआ। जिस वेले परमात्म आत्म नाल जाए छोंह, जोती जोत नाल जोत कर रुशनाईआ। अगला पिछला लेखा सभ कुछ देवे खोह, नाता अवर रहण कोई ना पाईआ। इक्क दूजे दे दोवें जावण हो, होका दे के देण सुणाईआ। शब्द गुरू गुर शब्द बिन शब्द गुरू कोई ना जाणे सो, सोया हँ ना कोई उठाईआ। जिस हँ दी लोकमात विच्च लोअ, ब्रह्म मिले वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि मध आपणी खेल रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा मुकया ना कदे हिसाब, कोटन कोट गुर अवतार पैगग्बर पीर शब्द राग नाद अक्खरां पत्थरां उत्ते गए लिखाईआ।
१७-६४२ (१३ मध्घर २०२१ बि)
❋
❋
जन भगतां हरि जगत गुर दाता। गुरमुखां मिल्या पुरख बिधाता। सोहँ देवे साचा शब्द धुरदरगाही सच सुगाता। कलिजुग अन्तम मिल्या साचा माही, आप मिटाए अन्धेरी राता। आपणी हत्थीं लाहे छाही, जन भगतां पुच्छे वाता। जोती जोत सरूप हरि, भगत जन जन भगत आपे होए पित माता। · (११ चेत २०११ बि)
❋
जन भगतां मिल्या हरि सच्चा मीतला। जन भगतां एका देवे सच्चे मेवे, सोहँ शब्द साचा सीतला। गुरमुख विरला प्रभ दर आवे नेड़े, जगत चलाई साची रीतला । अठ्ठे पहर सोहँ शब्द जो जन रसना सेवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, वड्ड देवी देवे लक्ख चुरासी परखे सभ दी नीतला। (११ चेत २०११ बि)
❋
सोहँ जपणा स्वास स्वासी, लाहे उदासी, गुरमुख कोई ना होए मदिरा मासी, मानस जन्म होए रहिरासी, अन्तम करे बन्द ख़लासी, शब्द बबाण लए चढ़्हाए। बेमुख जीव करन हासी, अन्तम पावे गल विच्च फासी, सृष्ट सबाई होए अन्धी कोई ना किसे छुडाए। गुरसिख हरि अंग संग सदा सुहेला, प्रभ अबिनाशी इक्क इकेला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत अन्तम कलिजुग बाहर कराए। (११ चेत २०११ बि)
❋
अप तेज वाए पृथ्मी अकाश। पंजां तत्तां अंदर हरि जी रक्खे वास। पंजे चोर विच्च बहाए, बेमुख कराए उहदे दास। गुरमुखां हरि जी दया कमाए, सोहँ शब्द कन्न सुणाए, करे दुःखड़े नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए आत्म रक्खे वास।
नेत्र खोल्ह ना शब्द उच्चारना। उच्चा बोल ना कदे पुकारना । जे कोई दूजा दिसे कोल, ना उस दे कन्न सुणावणा । हरि हिरदे वसे, साचा तीर एका कसे, खोल्हे दसम दवारना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, सोहँ शब्द जाप जपावणा। गुरमुख साचे सन्त जन हरि हरि हिरदे विचारना, कर नेत्र बन्द। (११ चेत २०११ बि)
❋
हरि जी सच्चा इक्क सिआणा। सोहँ देवे नाम निधाना। पाए सार बिरध बाल अंञाणा। एका देवे गल दा हार, दुःखां दरदां चुक्के काना।
सच शब्द सच घनघोर। निज घर वास जोत प्रकाश, ना दिसे कोई होर । कलिजुग माया करे नास, शब्द बन्न्हे साची डोर। एका जोत बलोए मात पताल अकाश, गुरमुख हिरदे रसना जप स्वास स्वास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मोर तोर।
❋
एका देवे नाम निधान । आप मिटाए जम की कान। दए ना दुखड़ा कोई आण। उजल मुख विच्च जहान। सोहँ शब्द जो जन रसना गान। होए सहाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
शब्द भंडारा हरि दए वंड। गुर घर ना देणी फेर कंड। लग्गे शब्द सच्ची चंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राह वखाए लग्गी तोड़ जाए हंढ।
किशना शुक्ला पक्ख। जीव वेख ना कोई मेट सके दुःख। दुःख रोग जगत विजोग रहे भोग, ना रहे कोई सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए, रोगाँ सोगाँ दए मिटाए, सोहँ शब्द साचा जाम प्याए, गेड़ चुकाए उलटा रुक्ख।
एका होए खट्टा पीड़ा । दुःखी होया जीव जीअड़ा। सदा दुःख हड्डी रीड़ा । एका दुःख डाहढा लग्गा, जूठा झूठा एका दिसे काया खेड़ा। प्रभ सरनाई आए मिले वड्डिआई, आप मिटाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया लग्गी पीड़ा।
काया लग्गी पीड़ जीव दुखयारड़ा। कोई ना बन्न्हे बीड़ ना होए कोई सहारड़ा। अठ्ठे पहर रहे पीड़, ना आवे किसे विचारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच्चा जाम आप प्याए, अमृत साचा सीरड़ा। (११ चेत २०११ बि)
❋
सोहँ साचा हरि लिआवे। सतिजुग साचा राह दिखावे। चार वरन कन्न सुणावे। सोहँ साचा जाप जपावे। चार कुण्ट डंक वजावे। सोहँ साचा सीर प्लावे। एका साचा रंग चढ़्हावे। जोत सरूपी मस्तक लावे। सोहँ साचा शब्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कन्न सुणावे।
सोहँ शब्द विच्च संसार। आप जपाए पहली वार। आप बंधाए साची धार। गुरमुखां करे इक्क प्यार। दूजा देवे नाल चरन सरन हरि दातार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जाप जपाई, गुरमुखां अन्तम दए वड्डिआई, रसना रहे जीव उच्चार।
सोहँ शब्द साचा जापा। गुरमुखां मारे तीनो तापा। प्रगट होए आपे आपा। कलिजुग अन्तम अन्त दर घर वर दे रिहा बिधाता। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लग्गी मैल लाहे गुरमुखां पापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक हरि रघुराई सृष्ट सबाई माई बापा। (११ चेत २०११ बि)
❋
अमृत ताल सुहञ्जणा, हरि काया विच्च रखाए। कराए साचा मज़ना, गुरमुखां दए दिखाए। (११ चेत २०११ बि)
❋
सोहँ गाउणा दिवस रैण, चढ़्हदे मुख लोइण नैण, उतरे भुक्ख मिटे काया दुःख, सगल वसूरे जाइण लथ, नाता तुटे मात कुक्ख, उलटा होए ना फेर रुक्ख, लाड़ी मौत ना खाए डैण। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, दरस दिखाए साचे नैण।
सोहँ रसना रस सैहज सुभाया । पंचम पहिर गाउणा हस्स, कलिजुग वेला अजे बकाया। साचा राह रिहा दस्स, पंचम लेखा आपणा आप मुकाया। दुष्ट दूत सभ जाइण नस्स, नौं अठारां दए दुरकाया। साचा तीर एका कस, दर दवारा दए खुल्हाया। सति पुरख निरञ्जण अंदर वस, साचा दरस दए दिखाया। मिटे रैण अन्धेरी मस, साची रास हरि वखाया। जोती जोत सरूप हरि, सवा पहिर करे मेहर ना लाए देर, दीपक जोती दए जगाया।
सवा पहिर जपणा जप। चढ़्हदे मुख रखणा अप। मार मुकाए दया कमाए तीनो तप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मगरों लाहे माया नागन डस्सणी सप्प।
सवा पहिर रसना गाउणा। पंचम पहिर सिँघासण लाउणा। शब्द स्वास नाल चलाउणा। मैं तूं हरि भेव चुकाउणा। तूं मैं इक्क थां वसाउणा । मैं तूं तूं मैं एका धाम जोत निरञ्जण सच सिँघासण साचे अंदर मन्दर बिसरास सवा पहर एका लहर, काया मन्दर साचे शहर, दीपक जोती इक्क जगाउणा। जगत माया ना विआपे कहर, प्रभ अबिनाशी आपे वरते आपणी मेहर, होए सहाई संग बणावणा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे सच वर, साचा मार्ग मात वखाउणा।
सवा पहिर सदा सुखदाया । उजल करे मात कुक्ख, हरिजन साचे रसना गाया। अंदरे धूंए रहे धुख, जोत प्रकाश ना कोई कराया। गुरमुख साचे साची सिखना लैणी सिख, मन तन काया भेट चढ़्हाया। पुरख अबिनाशी इक्क वखाल उत्तम मुख आत्म सेजा कर त्यार, उत्ते फूलन रक्खे हार, दोए जोड़ करे निमस्कार, मैं नार तूं कन्त भतार, सिर ते देणा इक्क प्यार, साची सेजा चरन छुहाया। आपे अंदर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे जाहर , जोत निरञ्जण अलख अलख घर साचे रिहा जगाया। लक्ख चुरासी विच्चों कीना वक्ख, वेले अन्त होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कँवल नाभी लए फड़, अमृत धार मुख चवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तम वारी, एका देवे वडिआया। (१८ हाढ़ २०१२ बि)
❋
सोहँ शब्द दा पाठ जो करे। इक्क हज़ार नित्त उठ पढ़े। दर्शन देवे आप प्रभ हरे। इक्क सौ इक्क पाठ जो करे। मन में शांत कपट ना धरे। ऐसी बुद्धि प्रभ है करे।
❋
धन्न धन्न मुखों कहे नर हरे। देह दीपक विच्च जोत आ जले । पूरन पुरख होए सुजान। जिस नूं उपजया ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साध संगत विटहु कुरबान। (०१ ३८)
❋
सिमरो सिमर सिमर सुख पावो, हरि नाम वड्डी वडयाईआ। मन का भरम सर्ब गवावो, मन मनसा रहे ना राईआ। गुरचरन सदा धिआवो, मिले माण वडयाईआ। आत्म अन्तर आपणा परदा लाहवो, दूई द्वैत रहण ना पाईआ। हँस बणो जीओ काउँ, काग हँस रूप वखाईआ । एका वेखो पिता माउँ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। वेले अन्त पकड़े बांहों, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिमरन दए समझाईआ।
एका सिमरन हरि का नाम, हरि नामा रंग रंगाइंदा । लेखे लग्गे काया माटी चाम, पंज तत्त चोला वेख वखाइंदा। भाग लगाए नगर खेड़ा गराम, तेरे तन बंधन आप कटाइंदा। डूंघी कंदर मेटे अन्धेरी शाम, निरगुण साचा चन्द चढ़्हाइंदा। सिमरत सिमरत सिमरत मेला राम, राम रमईआ नज़री आइंदा। आसा मनसा पूरे करे काम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहण ना पाइंदा। करे प्रकाश कोटन भान, जोत निरञ्जण डगमगाइंदा। इक्क वखाए सच असथान, साचा मन्दर आप सुहाइंदा। पुरख अगम्मा बैठ श्री भगवान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन इक्क समझाइंदा।
साचा सिमरन बुद्ध बिबेक, तन मन एका रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, ममता मोह रहे ना राईआ। सतिगुर चरन एका टेक, दूसर ओट ना कोई रखाईआ। लेखा जाणे लिखया लेख, लेख अलेख दए समझाईआ। आपे मेटणहारा रेख, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । निझ नेत्र निझ आत्म निझ घर सज्जण लैणा वेख, हरि सिमरन वड वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तत्त दए समझाईआ।
सिमर सिमर मिटे कलेश, कलकाती रहण ना पाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हमेश, भुल्ल कदे ना जाईआ । सेव लगाए विष्न ब्रह्मा महेश, शंकर आपणी धार जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत नाम वड्डी वडयाईआ।
सिमरत नाम हरि जगदीस, जगदीसर जन समझाइंदा। मेल मिलावा जीव ईश, ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा। नाता तुट्टे राग छतीस, दन्द बतीस ना कोई गाइंदा। एका कलमा इक्क हदीस, एका एक शराइत पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आप रखाइंदा।
❋
साचा सिमरन जिह्वा रस, रस रसीआ आप वखाइंदा । जिस जन हिरदे जाए वस, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा । तीर निराला मारे कस, शब्द अणयाला आप चलाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे मस, नूरी चन्द आप चमकाइंदा। दरस वखाए नट्ठ नट्ठ, जिस जन आपणा सिमरन बंधन पाइंदा। नज़री आए घट घट, चार खाणी आपणी जोत जगाइंदा । लेखे लाए रत्ती रत्त, जो जन हरि हरि चरन ध्यान रखाइंदा । एका देवे ब्रह्म मत, पारब्रह्म ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण साचे रंग आप सुहाइंदा। सिमरत सिमरत सिमरत सगल वसूरे जाइण लथ्थ, सहिँसा रोग ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आप बणाइंदा।
साचा सिमरन गुर की सार, गुर बिन सिमरन करन कोई ना जाईआ। साचा सिमरन गुर चरन प्यार, गुर इष्ट देव दए वडयाईआ । साचा सिमरन हरिजन हरि हरि करे प्यार, आदि जुगादि मिले वडयाईआ। साचा सिमरन नाता तोड़े पंच विकार, जूठ झूठ रहण ना पाईआ । साचा सिमरन माया ममता तोड़े जगत जंजाल, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। साचा सिमरन गुरमुख पाए विरला लाल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी होई बेहाल, हरि का सिमरन हत्थ किसे ना आईआ। नेत्र रोवण शाह कंगाल, राज राजान देण दुहाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ह, पत्त डाल्ही ना कोई महकाईआ । जूठी झूठी घालन रहे घाल, साची घाल ना कोई वखाईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। नाता जुड़िआ झूठा धन माल, माया ममता मोह रखाईआ। बिन सतिगर पूरे कोई ना करे प्रितपाल, साचा सिमरन ना दए बणाईआ । सिमरत सिमरत सिमरत होए निहाल, जिस जन आपणा दरस वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझाईआ।
सिमरो सिमर सिमर सुख पाओ। तिन्न कलेश मन माहे मिटाओ, हउमे सहिँसा रोग चुकाओ। घर प्रीतम एका पाओ। दूजे दर ना मंगण जाओ। निरवैर पुरख निराकार आदि जुगादि अजूनी रहित दर्द दुक्ख भंजन सीस जगदीस इक्क झुकाओ। राम नाम जिह्वा रसना रस पुरख अबिनाशी देवे हस्स हस्स, हरि का मन्दर इक्क ध्याओ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दर, दर घर साचा इक्क जणाओ ।
साचा अमृत हरि हरि बाण, सिमरत नाम खिआलीआ। एथ्थे ओथ्थे चुके काण, दो जहान होए सहाईआ । एका देवे सति बबाण, हरिजन साचे लए चढ़्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे मार ध्यान, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। करे खेल श्री भगवान, बेपरवाह सच्चा शहनशाहीआ। गुणवन्ता देवे गुण निधान, एका नाम वस्त अमोलक आप वरताईआ । जुगा जुगन्तर सन्त सुहेले लए पछान, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ । गुरमुख मेला चतुर सुजान, चात्रिक तृखा दए बुझाईआ। गुरसिखां चुकाए जम की काण, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ । एका सरन हरि भगवान, दूसर अवर ना कोई चतुराईआ। लक्ख चुरासी रसना जिह्वा सारे गाण, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना देवे कोई ब्रह्म ज्ञान, आत्म
❋
ताक ना कोई खुल्हाईआ। निर्मल जोत ना जगे महान, जोती नूर ना कोई रुशनाईआ। सुण सुण राग थक्के कान, अनहद नाद ना कोई वजाईआ। हरि का सिमरन ना सके कोई पछान, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन झोली पाईआ।
साचा सिमरन झोली रक्ख, हरिजन झोली आप भराइंदा । आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाइंदा। आपे निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण मेल मिलाइंदा। लक्ख चुरासी नालों करे वक्ख, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। आदि अन्त लए रक्ख, सगला संग निभाइंदा। जन भगतां करदा आया पक्ख, एका नाम वंड वंडाइंदा। अन्तम लहणा देणा चुकाए सीआं साढ्ढे तिन्न तिन्न हत्थ, आवण जावण फंद कटाइंदा । शब्द जणाए महिमा अकथ्थ, कथनी कथ ना कोई वखाइंदा। जिस जन चढ़्हाए नाम रथ, पार किनारा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र आप दृढ़ांइंदा।
साचा मंत्र नमो गुरदेव सति, वस्त रूप ना कोई वटाईआ। एका मन्दर एका अंदर एका वार देवे घत्त, अतोट अतुट्ट आप रखाईआ । नाड़ बहत्तर ना उबले रत, सांतक सति आप कराईआ। सति सन्तोख देवे धीरज जत, काम क्रोध ना होए हलकाईआ। चरन कँवल बंधाए आपणे नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। बीज बीजे साचे वत, अमृत फल आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रिहा समझाईआ।
एका नाम डूंघा सागर, जीव जंत भेव कोई ना पाइंदा। पंज तत्त रक्खया काया गागर, साचे मन्दर आप टिकाइंदा । गुरमुख विरला बणे सौदागर, जिस जन आपणा वणज कराइंदा। करे खेल करता करीम कादर, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन इक्क रखाइंदा।
साचा सिमरन आदि जुगादि, हरि सतिगुर वंड वंडाईआ। भगतन देवे साची दाद, धरू प्रहिलाद रहे जस गाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, तुरीआ नाद आप सुणाईआ । आपणी धुन आपणे विच्चों काढ, ब्रह्मादि दए सुणाईआ । लेखा जाणे बोध अगाध, चार वेद भेव ना आईआ। पुराण अठारां रहे विस्माद, हरि का लेख ना लिखया जाईआ। शास्त्र सिमरत करन फरियाद, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। गीता ज्ञान अठारां धिआए करे याद, एका अरजन हरी हरि आप समझाईआ। सिमरत वेखे वाद विवाद, सिमरन एका तत्त जणाईआ। ईसा मूसा लाहे नक़ाब, परदा कोई रहण ना पाईआ। करे खेल हक़ जनाब, मुकामे हक़ रूप धराईआ। परवरदिगार देवे दाद, नूर अलाही नूर चमकाईआ। संग मुहम्मद करे लाड, चार यारी मेल मिलाईआ । एका नाम ख़ुदाई वखाए वाहद, साचा सिमरन दए जणाईआ। कलमा कलाम सच अमाम सुणाए याद, याद सिमर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिमरन आपणा आपणे हत्थ रखाईआ।
❋
एका सिमरन सति नाम, नानक निरगुण पाया । इक्क प्याला पीता जाम, मधुर रस आप वखाया । इक्क सुणिआ सच पैग़ाम, लक्ख चुरासी आप सुणाया । एका वेख्या हरि गराम, सचखण्ड दवारा सोभा पाया । लोकमात हो प्रधान, नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखाया। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाया। आत्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, दूजी विद्या ना कोई पढ़ाया। एका जोती नूर महान, गोबिन्द मेला सैहज सुभाया । पंचम मीता सच निशान, सच निशाना हत्थ उठाया। ऊँचां नीचां राओ रंकां वेखे मार ध्यान, अमृत आत्म जाम प्याया। एका सिमरन पुरख अकाल, आप बणाए दीन दयाल, दूजी वंड ना कोई वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आपणे हत्थ रखाया।
सिमरन सिमरन सिमर सिमर सुख पाईए, एका नाम अनमोल । बिन रसना जिह्वा गाईए, निशअक्खर अंदर बोल। जीव जगत ना कदे सुणाए, हरि का नाम सदा अडोल। गुरदर गुरघर सदा सद मिल मिल गाईए, काया अंदर जाए मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे उप्पर धवल।
सिमर सिमर सुख पावना, सहज सुख गुर मीत। हरिजन साचा वेख वखावणा, हरि हरि बैठा इक्क अतीत। काया मन्दर बंक सुहावणा, होए पतित पुनीत। नर हरि नरायण एका गावणा, सद वसे धाम अनडीठ। बिन गुर नेत्र दिस किसे ना आवणा, आदि जुगादी चली रीत। सतिगुर पूरे परदा लाहवणा, घर मन्दर वखाए सच मसीत। शब्द अनादी नाद वजावना, अनहद गाए आपणा गीत । सुरती शब्दी मेल मिलावना, इक्क जणाए सच प्रीत। काया बंक आप सुहावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत देवे नाम अनडीठ।
सिमर सिमर सुख पावो जन, धन्न धन्न जनेंदी माईआ। हरि का सिमरन बेड़ा देवे बन्न, शौंह दरयाए ना कोई रुढ़ाईआ। हरि सिमरन राए धर्म ना देवे डंन, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। हरि सिमरन अगनी तत्त ना जले तन, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। हरि सिमरन भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, भय भयानक होए सहाईआ। हरि सिमरन करे प्रकाश अन्धेरे अन्ध, जोती नूर रुशनाईआ। हरि सिमरन ढाए दूई द्वैती झूठी कंध, सृष्ट सबाई एका रूप वखाईआ । हरि सिमरन उपजाए परमानंद, निजानंद वज्जे वधाईआ। हरि सिमरन रसना तजे झूठा गंद, बिन हरि नामे फल ना कोई खाईआ। हरि सिमरन सदा पुनीत, पतित पापी लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत एका कूट वखाईआ।
एका कूट एका दिशा, एका घर सुहाइंदा। एका हरि पाए हिस्सा, दूसर संग ना कोई रखाइंदा। जगत तृस्ना मेटे तृखा, आसा मनसा पूर कराइंदा। जिस जन सिमरन पाए लेखा, दूसर दर ना मंगण जाइंदा। गुरमुख विरला सिखे साची सिखा, लक्ख चुरासी जीव
❋
सर्ब कुरलाइंदा। हरि का सिमरन डाहडा तिखा, तिखी धार बणाइंदा। ना कोई वेखे वड्डा निक्का, बिरध बाल ना कोई जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाइंदा।
गुरमुख उठ सिमरो नाम, सिमरन वेला आईआ। काया माटी किसे ना काम, झूठी काया पूज पुजाईआ। मदिरा पी पी थक्का जाम, अमृत रस ना कोई चखाईआ। भोगी भोग भोगया काम, कामन तृष्न ना कोई गवाईआ। घर मिल्या ना घनया शाम, बंसरी नाम ना किसे वजाईआ। सुरती सीता ना पाया राम, बण बण बैठी दए दुहाईआ। मन हँकारी रावण बणया विच्च जवान, आपणा बल रिहा वखाईआ। बिन हरि के सिमरन दूसर अवर ना कोई बाण, जो लंका गढ़्ह दए तुड़ाईआ। आपणी सवाणी आपे लए पछाण, समुंद सागर खाई पार कराईआ । जिस जन देवे आपणा नाम, सिमरन साचा दए समझाईआ। बिन सतिगुर पूरे जीवण किसे ना काम, लक्ख चुरासी गेड़े विच्च रखाईआ । कलिजुग भुल्ले जीव नादान, हरि का भेव कोई ना पाईआ । नौं खण्ड पृथ्मी होणा अन्त वैरान, जो दीसे दिस ना आईआ। उच्च महल्ले बैठे चढ़्ह मकान, एका भुल्लया राम साचा माहीआ । वेसवा रूप पीण खाण, जगत विभचार रहे हंढाईआ। मात पुत्तर करे ध्यान, भैण भईआ रही तकाईआ। एका भुल्लया श्री भगवान, साचा मार्ग नज़र ना आईआ। जिस जन सिमरन देवे दान, सिमरत आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप समझाईआ।
सिमरो नाम सगल कलेश जाए लथ्थ, हरि सतिगुर आप मिटाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका मंतर दए दृढ़ाईआ। इक्क किनारा तीर्थ ताट, एका घाट दए वखाईआ। इक्क सुणाए साची गाथ, सो पुरख निरञ्जण आप सुणाईआ। हँ ब्रह्म चढ़्हाए आपणे राथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ । लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, चौदां लोक खोज खोजाईआ। मात धराए तत्त आठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मत बुध मेल मिलाईआ। लहणा देणा चुक्के ज़ात पात, जो जन रसना राम वसाईआ। साचा राम ग़रीब निमाणयां देवे साथ, बेर भीलणी आपे मुख पाईआ। मुकन्द मनोहर लक्खमी नरायण निताण निताणयां देवे साथ, बिदर सुदामा गले लगाईआ। पंचम लहणा चुक्कया माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिमरया तिस आपणा मेल मिलाईआ।
सिमरो राम हरी हरि नरायण, हरिजन हरि हरि आप जणाइंदा। दरसन पेखो आपणे नैण, लोचण तीजा आप खुल्हाइंदा। चौथे घर मिल मिल बहिण, चौथा पद आप समझाइंदा। पंचम चुक्के लहण देण, हिसाब किताब ना कोई रखाइंदा। छेवें मिले साक सज्जण सैण, हरि सगला संग रखाइंदा । सत्तवें सति सतिवादी आए लैण, जो जन हरि हरि नाम ध्याइंदा। सन्त सतिगुर धाम इक्ठे बहिण, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दर आप चढ़्हाइंदा ।
❋
साचा मन्दर उच्च अट्टला, राम रामा वंड वंडाईआ। आदि जुगादी बैठा इक्क इकल्ला, सच सिँघासण आसण पाईआ। शब्द संदेस जन भगतां आपे घल्ला, आपणा नाउँ दए प्रगटाईआ। पंज तत्त काया चोले रला, निरगुण सरगुण रूप धराईआ । सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, भेव अभेद ना कोई खुल्हाईआ। गुरमुखां सच सिँघसण मल्ला, आत्म सेजा सोभा पाईआ । दीपक जोती एका बला, जोत निरञ्जण करे रुशनाईआ। दर दरवेश आपे खला, दर दरबान रूप वटाईआ । जिस जन फड़ाया आपणा नाम पल्ला, दो जहान विछड़ कदे ना जाईआ । कलिजुग जीव अन्तम होया झल्ला, विसरया एका हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका वर नाम रखाईआ।
राम नाम पाया वर घर, घर घर विच्च वज्जी वधाईआ। सिमरत सिमरत सिमरत चुक्कया डर, डर भय ना कोई रखाईआ । मेल मिलाया पुरख नर, नर नरायण दया कमाईआ । बन्द किवाड़ा खोल्लया दर, घर मन्दर बूझ बुझाईआ । आपणे पौड़े जाणा चढ़्ह, साचा डण्डा हत्थ फड़ाईआ। अद्ध विचकार ना जाए अड़, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा काया बंक डूंघी भवरी लए फड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़े सीस धड़, जगदीस दया कमाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म जाए रल, जोती जाता एका रंग समाईआ। एका सिमरन आए कम्म, दूसर वस्त संग कोई ना जाईआ । कलिजुग जीव वेला अन्तम मन्न, सोयां रैण रही विहाईआ। नाता तुटे अन्तम छप्परी छन्न, जगत मन्दर ना कोई सहाईआ । जूठा झूठा दिसे धन, नार सुहागण कन्त ना कोई हंढाईआ । गुर का शब्द सुण लै कन्न, एका राग रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग बेड़ा आप चलाईआ।
जुग जुग बेड़ा आप चलाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर धार। कलिजुग अन्तम रूप वटाइंदा, निहकलंका नूर उजिआर । शब्द डंका इक्क वजाइंदा, सृष्ट सबाई करे ख़बरदार। राओ रंकां आप जगाइंदा, शाह सुल्ताना दए हुलार। सोया कोई रहण ना पाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। काल महांकाल आपणे नाल रखाइंदा, हुक्मी हुक्म करे वरतार। विष्न ब्रह्मा शिव आप जगाइंदा, करोड़ तेतीसा सुरप्त राजा इन्द दए आधार। लोकमात वेख वखाइंदा, डूंघा सागर भवरी खार। लक्ख चुरासी खेल खलाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेतज कर्मी कर्म लए विचार। कागद कलम ना लेख लिखाइंदा, समुंदर मस बनास्पत करे ना कोई कार । चौदां भार ना वंड वंडाइंदा, चौदां तबकां मारे मार । एका खण्डा नाम हत्थ उठाइंदा, तिखी रक्खे धार। ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा, दो जहानां हो उजिआर। गगन पातालां वेख वखाइंदा, पृथ्मी आकाश वेखे अखाड़ । गुरमुख विरले आप तराइंदा, जिस जन देवे नाम आधार। सिमर सिमर सिमर विरला सुख पाइंदा, जिस हिरदे वसे आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस हरि, हरिजन साचे लए फड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणी विद्या आप जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आपे कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सचखण्ड निवासी सच सिँघासण बैठा चढ़्ह, पुरख अबिनाशी आपणा रूप धराइंदा। (१६ जेठ २०१८ बि)
❋
❋
अमृत वेले हरि भगत उठौणा, देवणहार वडयाईआ। पंज वार नाम जपौणा, पंच परपंच मिटाईआ । हरि मन्दर हरि आप सुहौणा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। निज नेत्र जन दर्शन पौणा, परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ।
पंज वार शब्द जैकार, जै जैकार कराईआ। गुरमुख नेत्र सके ना कोई उघाड़, नैण अक्ख बन्द कराईआ। अन्तर आत्म करे प्यार, लिव इक्को इक्क लगाईआ। चरन धूढ़ी मंगे छार, मस्तक टिक्का चरन कँवल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ।
गुरमुख नेत्र कदे ना खोल्हे, हरि साचा सच जणाइंदा। पंज जैकारा रसना बोले, धुर दी धार बंधाइंदा। अंदर नज़री आए जो बैठा ओहले, परदा आप उठाइंदा। उलटा करे नाभ कँवले, अमृत धार वहाइंदा। सुरती शब्दी आपे मौले, हरि मौला कार कमाइंदा। जन भगतां भार करे हौले, सिर आपणे भार उठाइंदा। लेखे लाए उप्पर आए धौले, धरनी धरत धवल भगतां नाल सुहाइंदा। सभ दे पूरे करे कौले, पिछली कीती याद कराइंदा। जिस दे गुर अवतार पीर पैगग्बर पौंदे गए रौले, खाणी बाणी नाद सुणाइंदा। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल अगम्म ठाकर निरगुण बोले, निरवैर राह चलाइंदा । सच दुआरा इक्को खोल्हे, दर दरवाज़े बणत बणाइंदा । गुर अवतार पीर पैगग्बर अन्त चढ़्हाए आपणे डोले, फड़ बाहों अंदर लंघाइंदा । अमृत वेला गाइण सोहले, सो पुरख निरञ्जण ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाइंदा।
अमृत वेला सोहणा लग्गा, सारे रहे जस गाईआ । श्री भगवान सूरा सर्बग्गा, शहनशाह इक्को नज़री आईआ। दो जहानां दे के सद्दा, दर आपणे लए बहाईआ । प्रेम प्यार अंदर मधा, मस्ती आपणे नाम चढ़्हाईआ। सच प्रीती अंदर बज्झा, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ। सच सिँघासण बहि के सजा, तख़त निवासी डेरा लाईआ । जन भगतां सेवा कर अजे ना रज्जा, आपणी आशा होर वधाईआ। सदा फिरे सज्जा खब्बा, अग्गा पिच्छा वेख वखाईआ। करे खेल बुढ्ढा नढ्ढा, रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत वेले दए वड्डिआईआ।
अमृत वेले तेरा वेला सोहणा, प्रभ सोहणी रुत्त सुहाईआ। जन भगतां जोगा होणा, दूसर मिले ना कोई वडयाईआ। गुरमुखां चुक्के रोणा धोणा, नेत्र नैण नीर ना कोई वहाईआ। अमृत फल इक्को बोणा, शब्द क्यारी आप महकाईआ । सोवत जागत पंज वार हरि का नाम गौणा, भुल्ल कदे ना जाईआ । आत्म सेजा पलँघ विछौणा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ । कमलापाती घर चल के औणा, आदि निरञ्जण सच्चा शहनशाहीआ। दीआ बाती इक्क जगौणा, तेल वट्टी ना कोई पाईआ। गुरमती बह बह कन्त मनौणा, घर साचे वज्जे वधाईआ । चरन कँवल ध्यान रखौणा, चरन चरनोदक मुख चवाईआ। हउमे हंगता बुरज
❋
ढौणा, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम वडयाईआ। (१४ ११० १११)
❋
हाढ़ सतारां कहे जन भगतो सुणो यार, सच कहाणी दिआं जणाईआ। इक्को मन्नो धुर दा यार, यारना हक़ लउ लगाईआ। बेख़बर हो जाओ ख़बरदार, सुत्तयां दिआं उठाईआ। जिस दा इक्को भगत दवार, भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा किसे नहीं करया कोई इतबार, अछल छल सारे रहे गाईआ। सो आया चल विच्च संसार, रूप अनूपा वेख वखाईआ। कल कलकी लै अवतार, कलमा इक्को रिहा पढ़ाईआ । जन भगतो बेड़ा कर जाए पार, जो चल आए सरनाईआ। सौन्दयां जागदयां पंज वार बोलिआ करो मेरा जैकार, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्याईआ। बेड़े सभ दे कर जावां पार, शौह दरया ना कोई डुबाईआ। आपणे अमृत दी दे के धार, सांतक सति दिआं वरताईआ। मात गरभ ना औणा पवे डूंघी गार, अन्ध अन्धेर ना कोई फिराईआ। आपणे गल दे तुहानूं बणा के हार, हिरदे आपणे विच्च लवां समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। (१८-६७२)
❋
साचा ढोला दस्सां आप, आपणे हत्थ रक्खी वडयाईआ। पिछला छड्डो सारे जाप, अगली सुणो इक्क पढ़ाईआ। पिछली कोई ना करे बात, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। वक्खरी वक्खरी आपणी छड्डो ज़ात, जोती जाता एका रंग वखाईआ । अन्तम लेखा लिखया कलम दवात, शाही शाह ना कोई बणाईआ। चौदस चौदां अन्धेरी रात, तबक सबक ना कोई पढ़ाईआ। अलफ़ ये ना पटी पढ़े कोई जमात, लेखा लिखत ना कोई रखाईआ। करे खेल साखआत, सुरख़रू सभ नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला दए जणाईआ। (१२-५६८)
❋
पंज तत्त काया रोग, दुःख दुःख सताईआ। कर्म कर्मां मिल्या भोग, भोगी भोग भोगाईआ। स्त्री पुरुष होया संजोग, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जो जन सतिगुर पूरे रक्खे ओट, तिस जन जगत दुक्ख रहे ना राईआ। हरि का नाउँ चुगे चोग, अमृत रस मुख पाईआ। रसना गाए इक्क सलोक सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, अगनी तत्त दए मिटाईआ। मन दरुबधा होए दूर, मन वासना दए खपाईआ। मन वासना दिसे कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। मन अंदर वखाए साचा नूर, मन जोत नूर रुशनाईआ। मन करे
❋
आसा पूर, मन मनसा दए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन साचे धंदे लाईआ। (१०-७१६)
❋
मन आत्मा लाओ चरन, सच सच दृढ़ांइंदा। नेत्र खुल्हे हरन फरन, हरि आपणा राह जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख पौड़े चढ़्हन, इशारे नाल चढ़्हाइंदा। आपणे घर विच्च आपे वड़न, राह विच्च ना कोई अटकाइंदा । साची तरनी लोकमात तरन, तारनहारा पार कराइंदा। निवण सो अक्खर इक्को पढ़न, हंगता वंड ना कोई वंडाइंदा । सतिगुर नाल सनमुख हो के लड़न, क्यों साड्डी वस्त साड्डी झोली क्यों नहीं पाइंदा। नाता छड्डण वरन बरन, बरन आत्मक राह वखाइंदा । कूड़ी अगनी कदे ना जलन, जलवा इक्को इक्क दरसाइंदा। लेखा चुके अवण गवण, त्रैभवन पार कराइंदा। गूड़्ही नींदे प्रभ गोदी सवण, सोयां फेर ना कोई उठाइंदा। प्रेम प्यार दी वगे ठंडी पवण, अमृत जल मुख चवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बणा गुरसिख, फेर लेखा देवे लिख, नाम पाए साची भिख, अंदर बाहर आए दिस, गुप्त ज़ाहर आपणा रंग वखाइंदा।
❋
इक्को जपणा धुर दा नाम, नाम निधाना इक्क समझाईआ। पूरन होवण सगले काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ। भाग लग्गे नगर खेड़ा काया गराम, साढ्ढे तिन्न हत्थ सोभा पाईआ। अमृत आत्म पीणा जाम, निझर झिरना रस झिराईआ। जोत प्रकाश करना भान, अन्ध अन्धेरा अन्ध मिटाईआ। सतिगुर शब्द सुणना ज्ञान, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। इक्को ब्रह्म होवे ध्यान, पारब्रह्म नज़री आईआ। सोहणा मन्दर सोहे मकान, काया माटी रंग रंगाईआ। जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला करे किआम, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ठाकर स्वामी मिलणा होवे असान, अहिसान सिर ना कोई चढ़्हाईआ। जन भगतो कोट जन्म भावें लाउँदे रहे दीवान, बिना प्रभ दरस लेखा मात ना कोई मुकाईआ। हरि के नाम पिच्छे भावें हो जाउ बदनाम, बदी नेकी आपणा रूप दए बदलाईआ। तुहाढ्ढे अंदर रहे ना अन्धेरी शाम, सति सच चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को रिहा दिसाईआ। (१९-१८३)
❋
मन वासना मन विच्च दब्बे, आपणा भार रखाईआ। गुरमुख आत्म अन्तर साची सेजा सद्दे, नाम सनेहुड़ा जणाईआ। पार कराए कूड़ी हद्दे, साचे मन्दर आप बहाईआ। जो जन गाए सोहँ छन्दे, तिस मन सके ना कदे डुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन सतिगुर शब्द मन हत्थ किसे ना आईआ।
❋
एथ्थे ठीक ओथ्थे नाल, विछोड़ा ना कोई रखाइंदा। किरपा कर आप किरपाल, जगत दुःख जन्म दुःख कर्म दुःख आप मिटाइंदा। देवणहारा साचा सुख, उजल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप सालाहिंदा । सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान आदि जुगादि गोदी लए चुक्क, चुक्क आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एथ्थे ओथ्थे दो जहान साचा सुख उपजाइंदा। (१३-७७५)
❋
इक्की मध्घर दिवस सुहाउणा, इक्की सिखां आप उठाइंदा। चिट्टे बस्तर तन पहनाउणा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। सवा पहर नेत्र बन्द रखाउणा, जगत अक्ख ना कोई खुल्हाइंदा। रसना जिह्वा ना कोई हिलाउणा, उच्ची बोल ना किसे सुणाइंदा। अंदरे अंदर सोहँ शब्द नाम गाउणा, प्रभ साचा मेल मिलाइंदा। पवण स्वासी सेवा लाउणा, साचा हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की वेख वखाइंदा ।
इक्की सिखां सच विहार, हरि साचा आप दृढ़ाईआ। मसतुआणा धाम नयार, आप वखाए बेपरवाहीआ । सच तख्त बैठ सच्ची सरकार, दर घर साचे सोभा पाईआ। एका भरे नाम भंडार, तोट रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इकी दए वडयाईआ। (०८-८३२)
❋
सोलां कुलां पार कर, तन मन्दर आप सुहाया। नौं दवारे छुट्टया लड़, घर साचा इक्क वखाया। पंज विकारा उखड़ी जड़, चौदां जोड़ जुड़ाया। आसा तृस्ना गई मर, गुर पूरे दर्शन पाया। सोलां मध्घर विहार कर, सोहँ सो साचा जाप जपाया। हरि संगत लाई जड़, ना सके कोई उखड़ाया । सतारां मध्घर विहार कर, चारे जुग वेख वखाया। अठारां मध्घर खोल्ह दर, चार वरनां रंग रंगाया। उनी मध्घर उप्पर चढ़्ह, चारे बाणी फोल फुलाया। वीह मध्घर दो जहानां खड़, लक्ख चुरासी चार वरन वेख वखाया। इक्की मध्घर वेला अमृत वक्त तिन्न, इक्की सिखां फड़ हिलाया। लेखा चुकाया गिण गिण, पिछला मूल रहे ना राया। सतारां मध्घर एका शब्द पढ़, वीह मध्घर चौथे घर सोहँ शब्द चलाया। इक्की मध्घर किरपा कर, इक्की सिखां मेल मिलाया। सोहँ अक्खर एका रूप कर, आप आपणा विच्च टिकाया। हरि संगत तेरा भाणा आपणे सिर ते जर, आपणा सीस भेट पैहलों चढ़्हाया। लाड़ी मौत चुकाया तेरा डर, राए धर्म ना दए सज़ाया। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़, लोकमात विच्च फेर आया। लक्ख चुरासी टोहे नाड़ नाड़, लेखा कोई रहण ना पाया। वसणहारा जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले परबत फेरा पाया। इक्की कुलां काया अंदर देवे तार, गोबिन्द वेख वखाया। (०८-९४६)
❋
❋
आपणी विद्या हरि भगवान, एका एक जणाईआ। आदि जुगादि जुग जुग जो जन सोहँ गाण, काल काल नेड़ ना आईआ। अग्गे अग्गे चले भगवान, पिच्छे पिच्छे आप चलाईआ। दो जहानां देवे माण, पुरख अबिनाशी खेल खलाईआ । महांकाल करे चरन ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ताज तख्त सोहे इक्क निगहबान, दिवस रैण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। (०९-२९६)
❋
जन्म जन्म दा पूरब पाप, जीवां जंतां रिहा सताईआ। जिस जन लग्गया खंग ताप, एका भुल्लया हरि रघुराईआ। जो जन रसना जपे सोहँ जाप, तीनों ताप दए मिटाईआ। इक्क वखाए साचा हाट, सतिगुर पूरा नज़री आईआ । गुरमुख गुरमुख गुरमुख ना सोए किसे खाट, हेठां सत्थर ना कोई विछाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दुःख दलिद्र दए मिटाईआ ।
खंग ताप जाए मुक्क, जिस हरि हरि दर्शन पाया। काया मन्दर विच्चों जड़्ह देवे पुट्ट, सोहँ तिख़ी मुखी आप लगाया। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सांतक सति आप कराया। मनमुखां भाग जाण निखुट, जो बैठे मुख भवाया। कलिजुग अन्तम पैणी लुट्ट, हरि का रूप बण के हरि हरि आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कॅटे हउमे रोग, शब्द कराए सच संजोग आत्म सेजा भोगे भोग, जगत विजोग ना कोई रखाया।
खंघ ताप करे पुकार, जिस दर हरि हरि चरन टिकाइंदा। गुर का शब्द मारे मार, साचा खण्डा हत्थ चमकाइंदा। उच्ची रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप धराइंदा ।
आपणा बल आपे रक्ख, आपणी दृष्टी आपे पाईआ। आपे काया विच्चों खंग ताप करे वक्ख, किशना सुखला पख वेख वखाईआ। गुरमुखां रक्षा करे नस्स नस्स, आत्म भिच्छया एका झोली पाईआ। साचा मार्ग जाए दस्स, सोहँ साचा शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। (०९-४५६)
❋
सतिगुर शब्द कहे मैं करां मुआफ, जुग जन्म दे पापी दिआं तराईआ। एह अदल सच्चा इन्साफ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बच्चिआं दी भुल्ल ना वेखे बाप, पिता पुरख सच्चा शहनशाहीआ । जिस वेले रसना नाल सोहँ कर लउँ जाप, पिछला लेखा रहण कोई ना पाईआ। रोज़ रोज़ दा लेखा हुंदा जाए साफ, कर्म गेड़ रहण ना पाईआ। एस नाअरे दा एहो वड्डा परताप, रात दा रात दिन दा दिन हिसाब थाउँ थाईं रिहा चुकाईआ।
❋
अग्गे देणा पए ना कोई जवाब, पुछण वाला नज़र कोई ना आईआ। चित्रगुप्त कढ्ढ ना सके किताब, कुतब खान्यां विच्च जो बैठा छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ।
सतिगुर शब्द कहे मैं बणया क्यों संसार, आपणा नाउँ प्रगटाईआ। चार युग मेरी किसे ना आई विचार, सच बिआन ना कोई कराईआ। मैं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां सिकदार, पुरी लोअ हुक्मे अंदर भवाईआ। जुग चौकड़ी मेरी किसे बध्धी धार, धरनी उत्ते ना कोई टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर दस्सदे गए नाल इशार, रमज़ नाल समझाईआ। जिन्हां चिर ना आवे परवरदिगार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ । ओनां चिर उसदा पूरा नाउँ सके ना कोई विचार, परमेश्वर हो के भेव ना कोई खुल्हाईआ। घड़ी पल दा लहणा देणा रोज़ रोज़ ना देवे कोई उतार, बिन पूजा पाठ सिमरन लेखा दए ना कोई मुकाईआ । जो मंग मंगी विच्च संसार, गोबिन्द आपणी झोली डाहीआ । जिस वेले आवे कल कलकी अवतार, कल कलेश देणा गवाईआ। भगतां कर प्यार, साचे सन्तां मेल मिलाईआ। इक्को सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दस्स जैकार, अगला पिछला जन्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ।
एह पंज पंज होवण परवान, जिस दा सभ तों वक्खरा ज्ञान, ध्यानां विच्च ध्यान ना कोई रखाईआ। एह गुरूआं दा दान, पीरां दा पकवान, भगतां दा खाण, सन्ता दा माण, गुरमुखां दा ज्ञान, गुरसिखां लेखे रिहा लगाईआ । भुलयां दा माण, रुल्यां दा निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखे रिहा चुकाईआ।
जिस वेले मेरे नाउँ दा गौंदे गीत, अन्तर आत्म अवाज लगाईआ। ओसे वेले पिछला लेखा साफ हुंदा ठीक, अक्खर कोई रहण ना पाईआ । गुरमुख हो जांदे अंदरों अतीत, सांतक सति दिआं कराईआ। एसे करके खैहड़ा छुड़ाया मन्दर मसीत, बिन काया मन्दर हत्थ किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडयाईआ।
काया कहे जिस वेले गुरमुख गौंदे ढोला, जैकारा सच लगाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच्च नहीं मिउँदा चोला, चोली आपणा रंग लए बदलाईआ। ओस वेले पंजां दा रहे कोई ना रौला, माया ममता नज़र कोई ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अंदर वड़िआ होवे विचोला, दूजा रहण कोई ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर सुणन सच एह वक्खरा सभ तों बोला, जिस दी बोली चार जुग ना सके समझाईआ । परदा मूल ना चुक्किआ उहला, सच नूर ना कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाईं चाईंआ। · (१८ -२६५)
❋
❋
शंकर कहे मैं शब्द सुणदा रिहा अगम्मी चोज, रावी कन्ढ्ढा ध्यान लगाईआ। की खेल करे रोज बरोज, राजक रहीम बेपरवाहीआ। मैं रौला सुणया लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब सुणाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, पुरख अकाला सोभा पाईआ । जगत जहान विच्चों जन भगत लुट्टी जाण मौज, बाकी नज़र किसे ना आईआ । वेख अज़ब निराला चोज, मेरे अन्तर लई अंगढ़ाईआ। मैं वी दर्शन कारन एथ्थे गया पहुंच, चल्लया चाईं चाईंआ। मेरी पिछली हट्ट गई सोच, अग्गे हुक्म रजाईआ। मैं चौहन्दा शंकर कहे मुनी जी तुसीं वी उठो जन भगत सारे ज़ोर नाल पंज वेर गावण उह सलोक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा नाअरा लाईआ।
नारद कहे मैं नहीं मन्नया मैनूं अैं जापिआ तुसीं कड़ाह खावण वाली फौज, जैकारे उत्ते ज़ोर ना कोई लगाईआ। एहो तुहाढ्ढी भगती एहो तुहाढ्ढा जोग, इस विच्च लोक लज्जया की रखाईआ। जे भगतो तुसीं गा नहीं सकदे प्रभू दे नाम वाला सलोक, फिर उच्ची उच्ची गल्लां कर के आपणा मन लवो परचाईआ । नारद कहे मैं रोज़ तक्कदा जैकारा बुलावण वेले किसे दे अंदर औंदा नहीं जोश, जोशीलापन ना कोई रखाईआ। मैं ते सच कहण आया जेहड़ा मुखों रहिंदा खमोश, ओस नूं प्रभ दवे ना कोई वडयाईआ। गुरसिख नूं जैकारा ना बोलण नालों चंगी मौत, जेहड़ी जन्म लए बदलाईआ। एह कोई बनावटी नहीं शौक, एह शुरु दी रमज़ इक्क रखाईआ। जिस दे कोल बोलण दी नहीं पहुंच, उह बेनन्ती कर के आपणा पल्ला लउ छुडाईआ । जे कोई हो जाए मौत, फिर सारे किस बिध रौला पाईआ। जे झगड़े नाल हो जावे किसे नाल अदौत, फिर दूर दुराडिआं देण सुणाईआ। नारद कहे मैं एसे कारन आया जो किसे नहीं किहा उह मैं कह के देणा सलोक, क्यों बुरा कह के अग्गे सारे मैनूं गाईआ। जुग चौकड़ी मैनूं सारे रहे टोक, गुस्से विच्च अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी आसा मनसा पूरी करे लोच, लोचा लोचण वाली आपणे नाल मिलाईआ।
शंकर कहे मेरी बेनन्ती प्रभू दा इशारा, भोला नाथ हो के दस्सण आईआ। पैहलों करां दोए हत्थ जोड़ निमस्कारा, निमस्कार करनी सभ नूं दिआं सिखाईआ । फेर नेत्र मीट अन्तर करां दीदारा, सूरत सतिगुर सोभा पाईआ। फिर इक्क गुरमुख खड़ा हो के अग्गे बोले जैकारा, ओनां चिर दूजा मुखों आवाज़ ना कोई सुणाईआ। फिर वेखयो किस बिध साचे नाम दा भरे भंडारा, ऊणा रहण कोई ना पाईआ। सभ दा इक्को होवे प्यारा, इक्को अवाज़ दए सुणाईआ। वक्खरी वक्खरी बोली ना होवे जिवें लड़दीआं होण गटारा, आपणा राग सुणाईआ। एह गलती नहीं करनी भुल्ल के दोबारा, इक्को वार दित्ता जणाईआ। जिस घर विच्च होवे एह विहारा, उह ओस वेले चरन कँवल झुक के आपणा सीस चरनां उत्ते टिकाईआ । शंकर कहे मेरे साहिब ने मैनूं दित्ता हुलारा, मैं भज्जा आया विच्च संसारा, जन भगतो अद्धीनगी विच्च तुहानूं दिआं जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक सच दी रीती सच नाल चलाईआ। (२१--७७३-७७४)
❋
रिख मुन कहण नाम सोहँ चंगा, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले भीलणी कोलों सरोवर कराया चंगा, राम एहो नाम पढ़ाईआ। जिस वेले दरोपत पड़दा होण लगा सी नंगा, ओस वेले कृष्न एहो आवाज़ सुणाईआ। जिस वेले कबीर डुब्बण लग्गा सी गंगा, ओस वेले एहो राग अलाईआ। जिस वेले रविदास टुट्टे पाहन लावे गंढ्ढा, ओस वेले एहो नाम ध्याईआ । जिस वेले नानक निरगुण सरगुण बण के आया बन्दा, बन्दगी एहो नाम ध्याईआ। जिस वेले गोबिन्द पुरख अकाल लाया अंगा, ओस वेले गोबिन्द एहो नाम ध्याईआ। जिस वेले भगत जहान होण लग्गे रंडा, ओस वेले एहो नाम आस रखाईआ। एसे कारन रिखी मुनी कहण श्री भगवान होया बख्शंदा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सिध्धा आपणा जपा के छन्दा, मुशंदगी सभ दी दित्ती मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख चुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेतज चारे खाणी पन्ध दित्ता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आत्म अनन्दा, अनन्द अन्तर आत्म आपणा आप जणाईआ । · १७-६०१ (९ मध्घर २०२१ बिक्रमी)
❋
ओअं आप एकँकार। ओअं आप इक्क निरँकारा। ओअं आप इक्क, एक एका जोत अधारा। ओअं आप सोहँ जपावे जाप, गुरमुख आपे आप खुल्हावे तेरा दसम दवारा। ओअं आप सोहँ जपावे दोअं मिटावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एकँकार इक्क अकार जोत अधार आत्म विच्च रखावे। · (१५ सावण २००९ बि)
❋
जप जीव सोहँ जाप, पावे प्रभ विष्नूं भगवाना। जप जीव सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। जप जीव सति सच प्रभ धराए आत्म जोतै। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। साची मत प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे दै। सोहँ जप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै।
एका तत्त एका सति आत्म सद सद सद रहि। एका जप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। प्रभ अबिनाशी तेरी आत्म प्रगट जोत दर दवार अग्गे बह। एका जप गुरसिख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। साचा प्रभ साचे दर साचे घर गुरसिख घर आपे आप सद बैठा रह। २-१३० (१५ सावण २००९ बि)
❋
सतिजुग तेरी साची गाथा। सोहँ चले साचा राथा। बेमुखां ना आवे हाथा। गुरसिख चढ़्हाए त्रैलोकी नाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सगला साथा। सच तत्त, इक्क मत इक्क वत्त, एका वस्त प्रभ देवे घत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लिखावे सतिजुग रखाए एका सति।
❋
आप समझाए दे के मत । सोहँ बीज बिजाए आत्म साचे वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जणाए आपणा तत्त।
आप जणा के। सृष्ट सबाई सच मार्ग ला के। सोहँ साचा जाप जपा के। चार कुण्ट जै जै जैकार करा के। वरन बरन सर्ब मिटा के। ऊँच नीच इक्क करा के। राजा राणा तख्तों लाह के। आपणा भाणा आप वरता के। सतिजुग साचा नाम निधाना आपे जाए जपा के। होए मेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख उधरे पार रसना गा के। २-२४१ (१ माघ २००९ बि)
❋
सोहँ गाया प्रभ उपाया । सोहँ गाया प्रभ साचा पाया। सोहँ गाया दर दवार प्रभ आया। सोहँं गाया गुरमुख साचे प्रभ साचा कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका काम एका नाम एका जाम सतिजुग साचे मुख चवाया।
सोहँ साचा सच कर जाण। सोहँ साचा गुण निधान। सोहँ गावे दर परवान। सोहँ देवे आप वड्ड बली बलवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाली दो जहान।
सोहँ साचा गुरसिख उपजा के। स्वास स्वास रसन जपा के। नास नास नास दुःख दर्द नास करा के। वास वास वास निज घर वासी निज घर वास रखा के। रास रास रास गुरमुख साचे मानस जन्म प्रभ रास करा के। वास वास वास प्रभ आपणा आप विच्च वास करा के। महाराज शेर सिँघ होए सहाई देवे वड्डिआई, उधरे पार जन रसना गा के।
सोहँ गावणा सर्ब सुख पावणा। आत्म वसावणा। जोत सरूपी आत्म साचा दीप जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए छत्तर झुलाए गुरसिख उप्पर सीस उनंजा पवणा।
सोहँ तेरा सच वरतार। कलिजुग कूड़ होए खवार। निहकलंक लए अवतार। सतिजुग वरतावे विच्च संसार। सति पुरख उपजावे सभ नर नार। एका जोत जगावे साची देवे शब्द धुनकार। एका मार्ग लावे दरस दिखावे दूसर कोई नज़र ना आवे बिन साचे करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत विच्च मात कृष्न मुरार।
कृष्न मुरारी भगत उधारी। जाए दर आए पैज सवारी। प्रभ साचे दी साची कारी। एका जोत एका गोत विच्च मात वरतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी।
आया जग पित मात। सोहँ देवे जन भगतां साची दात। सतिजुग उपजावे रखावे प्रगटावे धरावे साची करामात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां दिसावे साच चरन नात।
❋
साचा नात गुरचरन रखाए । गुरसिख साचा प्रभ दर आए। हरन फरन प्रभ आप खुल्हाए। तीजा लोइण खोल्ह वखाए। खोल्हे सुन्न शब्द जणाए। बेमुख तरसण प्रभ दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सोहँ साचा नाम जपाए।
सोहँ साचा नाम धरईआ। सतिजुग चलाई साची नईआ। चार वरन कराए एका भैणां भईआ। प्रभ चरन लगाए आत्म मैल सर्ब धवईआ । दर दरबान रखाए एका राग कन्न सुणईआ। भगत भगवान मेल कराए, शब्द सुरत साची धुन उपजईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लवईआ।
सतिजुग साचा मार्ग लाए। सोहँ शब्द मुख रखाए। मात कुक्ख प्रभ बाल जणाए। ऊल्टा रुक्ख दुःख ना पाए। साचा सुख आप वखाए। तृष्ना भुक्ख जीव गवाए। ऊजल मुख विच्च जगत कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए।
सतिजुग साचा जगत चला के। साचा शब्द आप टिका के। चार वरन प्रभ दर बहा के। सोहँ शब्द जै जै जैकार करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कल नाउँ धरा के। (१ सावण २००९ बि)
❋
अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुरसिखां दे मुक्ख चुआए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, तपत काया सीतल हो जाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ शब्द नाम दिवाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सच सुच्च जणाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, पसू परेतों कर देव बहाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जम दूत कोई नेड़ ना आए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, साध संगत गुर माण दवाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, तरन तारन समरथ अखवाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, पापी अपराधी जगत तराए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुण निधान घर लेख लिखावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, ब्रह्मा विष्न महेश सभ सरनी लावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, शिव गणेश सभ सीस झुकावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, करोड़ तेतीस सदा बिललावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, बिन गुर मुक्त ना कोई करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, आप अमर जी अमर करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जोतों जोत आ जीव जगावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, रस अनूठा मुख चवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, धरत धवल आकाश हिलावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, भय भयानक विच्च आण तरावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, भगत जनां दी पैज रखावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, साध सन्त गुर चरनीं लावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुरसिखां नूं माण दवावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, थिर घर दी सोझी पावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, अज्ञान अन्धेर परे हटावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जोत ज्ञान जीव जगावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, परदा खंभ पर्हे हटावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, विच्चों आपणा
❋
आप जणावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, लोभ मोह हँकार गवावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, मत मन बुद्ध प्रगटावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, झूठी देह कंचन हो जावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ दान रिदे ध्यावे । अमृत वेले गुर अमृत बरखे, हँकारीआं नूं चरन निवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ शब्द दी जैकार करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, महाराज शेर सिँघ भगत तरावे। १-६२ ६३(१५ विसाख २००७ बि)
❋
जे ना भुल्ले मेरा नाम, बुझी दीपक दए जगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, सचखण्ड प्रभ दए वखाए । जे ना भुल्ले मेरा नाम, जम जंदार कोई नेड़ ना आए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, विच्च चुरासी गेड़ ना खाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, दरगाह साची विच्च बिठाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, बाहों पकड़ दे तराए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, निझ घर बैठा ताड़ी लाए । जे ना भुल्ले मेरा नाम, ब्रह्म सरूप विच्च समाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जोत ज्ञान दे जगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, घर साचे दी सोझी पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, अमृत बूंद प्रभ मुख चवाए । जे ना भुल्ले मेरा नाम, जोत अडोल डगमगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, अन्त काल प्रभ दरस दिखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, वांग अजामल आप तराए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, वांग सैण आ लाज रखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जोत सरूप आ दरस दिखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, मध मास ना रसन लगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, काया कोट विकार गवाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, एकँकार प्रभ होए सहाए । जे ना भुल्ले मेरा नाम, गुरसिखां संग रल जाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, साध संगत सभ दया कमाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, आदि अन्त प्रभ दए बुझाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, झूठी देह विच्च सच वखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, विच्चों सतिगुर पूरा पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, महाराज शेर सिँघ रिदे समाए।
जे ना भुल्ले मेरा नाम, अनहद शब्द मन वजाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, ब्रह्म ज्ञान प्रभ दे बुझाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जीव जुगत दी सोझी पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जोत निरञ्जण आप दरसाए । जे ना भुल्ले मेरा नाम, आवण जावण दा पन्ध मुकाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, अन्त जोती जोत रल जाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, गरभ वास फेर ना आए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, टुट्टी गंढ्ढे गंढ्ढ वखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, सरन पड़े दी लाज रखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, साध संगत गुर माण दवाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, प्रभ अबिनाशी घर माहि पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, महाराज शेर सिँघ कँवल खुल्हाए।
सोहँ शब्द प्रभ नाम चितारे । सोहँ शब्द प्रभ जगत उधारे। सोहँ शब्द दरस राम अवतारे। सोहँ शब्द कृष्न मुरारे। सोहँ शब्द सभ सिखन तारे । सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ निमस्कारे। सोहँ शब्द जम दूत ना मारे। सोहँ शब्द प्रभ चरन दरसारे। सोहँ
❋
शब्द होए ज्ञान उजिआरे । सोहँ शब्द रसना जीव उच्चारे। सोहँ शब्द पेखे सच दवारे। सोहँ शब्द कर पार उतारे। सोहँ शब्द सद निमस्कारे। सोहँ शब्द कोट अपराधी तारे। सोहँ शब्द जीव बैकुण्ठ सिधारे। सोहँ शब्द जपे जगत नयारे । सोहँ शब्द मुकन्द मुरारे। सोहँ शब्द जगदीशर तारे। सोहँ शब्द जोती जोत समारे। सोहँ शब्द जम डण्ड ना मारे। सोहँ शब्द सतिजुग पैज सवारे। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रचना उच्चारे।
सोहँ शब्द गुर ज्ञान दवाया। सोहँ शब्द गुर सतिजुग सुणाया। सोहँ शब्द भगतन दान दवाया। सोहँ शब्द जीवण मुकत कराया। सोहँ शब्द अज्ञान अन्धेर गवाया। सोहँ शब्द जगत तराया। सोहँ शब्द चुरासी गेड़ मुकाया। सोहँ शब्द सतिगुर संग मिलाया। सोहँ शब्द अनहद राग सुणाया। सोहँ शब्द गरभ जून तजाया। सोहँ शब्द भगतन संग रलाया। सोहँ शब्द जिन रसना गाया। सोहँ शब्द नर नरायण दरसाया। सोहँ शब्द सतिजुग जहाज बणाया। सोहँ शब्द गुरमुखां नूं पार लंघाया। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ मिलाया।
सोहँ शब्द जीव दा भेत खुल्हाया। सोहँ शब्द जोत सरूप दरसाया। सोहँ शब्द कलिजुग डंक वजाया। सोहँ शब्द सद उत्तम रखाया। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रसना गाया।
जपो सोहँ मन आत्म सूख। जपो सोहँ ना बिआपे दूख। जपो सोहँ मिलो प्रभ भूप। जपो सोहँ पेखो दरस अनूप। जपो सोहँ प्रगटे जोत सरूप। जपो सोहँ मिले महाराज शेर सिँघ अन्ध कूप।
सोहँ शब्द सुरत जो लाए। सोहँ शब्द गुर दरस दिखाए। सोहँ शब्द सतिजुग मंत्र जपाए। सोहँ शब्द गुर निरंतर वजाए। सोहँ शब्द सभ भसमंत्र हो जाए। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ जुग जुगन्तर रह जाए।
सोहँ शब्द जपाया आण, ईशर जोत प्रगटा के। सोहँ शब्द जपाया आण, कल दा काल करा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सिखन विच्च आसण ला के। सोहँ शब्द जपाया आण, संगत गिर्द बहा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सतिजुग सच्चा ला के। सोहँ शब्द जपाया आण, नाम आपणा रसना जपा के। सोहँ शब्द जपाया आण, प्रभ ने भेस वटा के। सोहँ शब्द जपाया आण, देह विच्च जोत जगा के। सोहँ शब्द जपाया आण, अमृत मुख चवा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सच सुच्च वरता के। सोहँ शब्द जपाया आण, चार कुण्ट जै जै जैकार करा के। सोहँ शब्द जपाया आण, मात पताल आकाश थिर रहा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बाशक दी सेज तजा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बैकुण्ठ धाम चों आ के। सोहँ शब्द जपाया आण, कृष्न भेस वटा के । सोहँ शब्द जपाया आण, निहकलंक अखवा के। सोहँ शब्द जपाया आण, पल्ला जगत फिरा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बेमुखां तों मुख छुपा के। सोहँ शब्द जपाया आण, विछड़े चरनीं ला के । सोहँ शब्द जपाया आण, पतित पापी तरा के। सोहँ शब्द जपाया आण, राम रघुनाथ अखवा के। सोहँ शब्द जपाया आण, महाराज शेर सिँघ नाम रखा के।
❋
सोहँ शब्द सतिजुग बबान। सोहँ शब्द देवे गुणी निधान। सोहँ शब्द होवे भगत परवान । सोहँ शब्द सतिजुग दा ज्ञान। सोहँ शब्द घर ठांडा पाण। सोहँ शब्द मेरे भगवान। सोहँ शब्द भगत दीबाण । सोहँ शब्द प्रभ सरूप पछाण। जगत सुहाया सीस, केस चवर झुलाए। जगत सुहाया सीस, चरनीं सेव कमाए। जगत सुहाया सीस, धूड़ गुर चरन लगाए। जगत सुहाया सीस, प्रभ दी सेव कमाए । जगत सुहाया सीस, जगत नाम तराए। जगत सुहाया सीस, दुष्टन अगन जलाए। जगत सुहाया सीस, गुर दर्शन पाए। जगत सुहाया सीस, महाराज शेर सिँघ पैज रखाए। (२१ विसाख २००७ बि)
❋
गुर तुठे एह बख्शे दात । सोहँ शब्द सच्ची करामात। उधरे सो जपे दिन रात। ऊँच नीच ना वेखे गुर ज़ात पात। सर्ब सहाई सर्ब के साथ। रक्खो टेक एक रघुनाथ। (१६ मध्घर २००६ बिक्रमी)
❋
झूठा जगत झूठी है रीत। सच्चा सतिगुर है सदा अतीत। तिस को रक्खो सदा ही चीत। गुरचरन संग जोड़ो प्रीत। महाराज शेर सिँघ चलाई रीत। सोहँ शब्द दी सदा है जीत। · (१६ मध्घर २००६ बिक्रमी)
❋
सोहँ शब्द जो रसना गाए, सोहँ शब्द देवे वड्डिआई। सोहँ चरन प्रभ विच्च समाई। सोहँ शब्द सतिजुग सति सति सति वरताई। सोहँ शब्द आत्म ज्ञान विच्च देह पाई। सोहँ शब्द जप मिटे अन्धेरा, दया कर प्रभ जोत जगाई। सोहँ शब्द प्रभ का साध संगत दान गुर दर ते पाई। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रसन वखाना, कुण्ट चार जै जै जैकार कराई। निहकलंक सर्ब का करता, जोत सरूप खेल रचाई। (३ अस्सू २००७ बि)
❋
सोहँ नाउँ शब्द वड्डिआई । सोहँ नाउँ भगतन दात, गुर दर ते पाई। सोहँ नाउँ रसना जप, मिले आप रघुराई। सोहँ नाउँ गुर चरन लाग, कल कुल तराई । सोहँ नाउँ शब्द सुरत सिख सोझी पाई । सोहँ नाउँ कलिजुग अगन जलाए, आत्म शांत दवाई । सोहँ नाउँ भरम भउ चुकाया, बुझी दीपक विच्च देह जगाई। सोहँ नाउँ प्रभ परमेश्र जोत सरूप जिस खेल रचाई। सोहँ शब्द प्रभ का नाउँ, सतिजुग वरते सच लिखत कराई।
सोहँ नाउँ अमृत मेरा बरखे, जै जै जैकार तीन लोक कराई। सोहँ नाउँ जप परमेशर
❋
पुरखे, जिन एह बणत बणाई। सोहँ नाउँ जगत जुग वरते, अज्ञान अन्धेर देह मिटाए। सोहँ नाउँ बाण जुग लागा, विच्च अगन सृष्ट जलाई। सोहँ नाउँ जपे भगत वडभागा, कलिजुग जिस ते दया कमाई। सोहँ नाउँ शब्द अनरागा, गुर चरन संग जिस जोड़ जुड़ाई। गुरसिख कलिजुग वडभागा, महाराज शेर सिँघ जिस दरस दिखाई।
बेमुखां जन्म दुःख लागा, निहकलंक नज़र ना आई। गुरसिखां गुर दे वड्डिआई, साध संगत मिल खण्ड सच बणाई। जिथ्थे प्रगटे आप वडभागा, कथन ना जाई प्रभ की वड्डिआई। अन्त काल कल नहीं सताए, सोहँ शब्द जिन रसना गाई । गुरसिखां दर ठांडा माणे, जिथ्थे पूरन जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ सभ जगत राणयां, गुरसिखां प्रभ होए सहाई। (२५ अस्सू २००७ बि)
❋
सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग देवे आप करतारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, गुरमुख पाए आ गुर के दवारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, भगत जनां दे भंडारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग कीउ जिस पार किनारा । सोहँ नाम गुर की वत्थ, गुरसिख सिमर उतरे पार किनारा । सोहँ नाम गुर की वत्थ, रसना उच्चरे किरपा करे जिस गिरधारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, रसना सिमरे देवे दरस आप निरँकारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग प्रगटिओ आप कृष्न मुरारा। सोहँ नाम प्रभ की वत्थ, खाणी बाणी गगन पाताल प्रभ जोत अकारा। सोहँ नाम प्रभ की वत्थ, गुरसिख पावे नाम उजिआरा। सोहँ शब्द सोहँ नाम सतिजुग रथ, रसना सिमरे सृष्ट उतरे पारा। महाराज सदा सिर रक्खे हत्थ, जो जन आए चरन निमस्कारा।
सोहँ शब्द सतिजुग चलाया। सोहँ शब्द कल भक्ख कराया। सोहँ शब्द गुर दर गुरसिख धिआया। सोहँ शब्द नाम पदारथ प्रभ झोली पाया । सोहँ शब्द रसना जप, जोत सरूप प्रभ मेल मिलाया। सोहँ शब्द उत्तम रस, ब्रह्म सरूप जिस दरसाया। सोहँ शब्द करे सभ भस, काम क्रोध विच्च देह जलाया। सोहँ शब्द करे प्रभ वस, जो सिमरे प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ भगतन वस, साध संगत विच्च दरस दिखाया। (२कत्तक २००७)
❋
जप जप नाम जीव, मिले आत्म रस। जोत सरूपी आवे प्रभ वस। आपणा भेव खुल्हावे दस। बेमुख दर ते जावे नस्स। सोहँ शब्द बाण चलावे कल, महाराज शेर सिँघ भगतन कीता वस। (२ विसाख २००८ बिक्रमी)
❋
❋
रसना जीव सोहँ गाए। काल कंटक नेड़ ना आए। अन्तकाल, माया ना सताए। महाराज शेर सिँघ सर्ब थांए होए सहाए।
होए सहाए प्रभ आप। साचा जपे जो जन जाप। प्रगट भए आप विच्च मात। साची देवे भगतन दात। महाराज शेर सिँघ उत्तम करे गुरसिक्खण जात। (१३ विसाख २००८ बिक्रमी)
❋
सोहँ शब्द प्रभ का रूप। सोहँ शब्द तारे विच्च अन्ध कूप। सोहँ शब्द शब्द बिन रूप। सोहँ शब्द देवे महाराज स्वच्छ सरूप। सोहँ शब्द देवे जगत भर भर भरतंबरा । सोहँ शब्द देवे खपाए वड्डे पतंबरा। सोहँ शब्द देवे लगाए विच्च अग्ग अंबरां। महाराज शेर सिँघ खेल रचाए, जोत प्रगटाए छिन भंगराँ। (११ चेत २००८ बि)
❋
सोहँ शब्द रसना जीव, प्रभ आत्म दिसे नैणां। सोहँ शब्द जप जीव, झूठी दुनियां सद नहीं रहणा। सोहँ शब्द जप जीव, साचा साध संगत विच्च बहिणा। सोहँ शब्द जप जीव, साचे प्रभ का साचा कहणा । सोहँ शब्द जप जीव, निजानंद निज माहि लैणा। सोहँ शब्द जप जीव, कल जीव वहे झूठे वहणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच दर आए बहिणा। (१५ सावण २००८ बिक्रमी)
❋
साचा राह सन्तन की घाल। सोहँ शब्द प्रभ देवे सच्चा धन माल । एका जोत जगाए, प्रभ आत्म गोपाल । प्रगट दरस दिखावे, प्रभ दीन दयाल । सोहँ शब्द रसना जपावे, महाराज शेर सिँघ भगत वसाल।
सोहँ शब्द सति, सति सति तेरी वड्डिआई। सोहँ शब्द रसना जप जीव, आत्म जोत होवे रुशनाई। सोहँ शब्द जप जीव, मिले प्रभ सर्ब सुखदाई। सोहँ शब्द जप जीव, कलिजुग विच्च मिले वड्डिआई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, चार कुण्ट तेरे नाम दुहाई।
(१५ सावण २००८ बिक्रमी)
❋
सोहँ शब्द जीव सुरत खुल्हाए। सोहँ शब्द जीव आत्म धुन उपजाए। सोहँ शब्द जीव अन्ध अंधिआर मिटाए। सोहँ शब्द जीव झिरना विच्च देह झिराए । सोहँ शब्द जीव जोत सरूपी जोत मेल कराए। सोहँ शब्द जीव प्रगट जोत निहकलंक, चार वरन प्रभ झोली
❋
पाए। सोहँ शब्द जीव एका एक जगत रहि जाए। सोहँ शब्द जीव खाणी बाणी सर्ब मिटाए। सोहँ शब्द जीव कुरान अंज़ील कोई रहण ना पावे। सोहँ शब्द जप जीव प्रगट निहकलंक आपणी कल वरतावे।
सोहँ शब्द, चार कुण्ट प्रभ बाण लगावे। सोहँ शब्द, जन भगतां होए सहाए। सोहँ शब्द, बेमुखां आत्म अगन जलाए। सोहँ शब्द गुरसिख आत्म तृखा बुझाए । सोहँ शब्द, कलिजुग सारा भेख मिटाए। सोहँ शब्द, सतिजुग साचा सच सच वरताए। महाराज शेर सिँघ जामा धार, साचा सोहँ सतिजुग वरन चार चलाए। (१६ सावण २००८ बिक्रमी)
❋
शब्द ज्ञान जगत जगाए। सोहँ शब्द, निहकलंक साचा नाद वजाए। सतिजुग साचा डंक चार वरन दे उठाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, राउ रंक इक्क कराए। (१६ सावण २००८ बिक्रमी)
❋
जो जन जपे सोहँ नामा । सच्चा प्रभ पूरन कराए कामा। निहकलंक कल पहरया जामा । द्वापर कृष्न मुरार त्रेता रामा। सतिगुर साचे मेहरवान, निहकलंक कल पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द सतिजुग जपाए साचा नामा। (१७ सावण २००८ बिक्रमी)
❋
साचा नाम सागर सिंधा। साचा नाउँ वड वड इन्दा। साचा नाउँ जन भिख्खया लैंदा। साचा नाउँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वखंदा।
साचा नाउँ सच वपारा। साचा नाम जगत आहारा। साचा नाम जीव अधारा। साचा नाम आत्म खुआरा। साचा नाम करे जोत उजिआरा। साचा नाम खुल्हावे जीव दसम दवारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ जोत सरूप निरँकारा।
साचा नाम प्रभ वरताया। साचा नाम गुण निधान, प्रभ झोली पाया। साचा नाम आत्म बाण, प्रभ गुरसिख लगाया। महाराज शेर सिँघ सच सच सच विच्च देह वसाया।
साचा नाम प्रभ की दात। साचा नाम वड करामात। साचा नाम कटावे गरभवास। साचा नाम उत्तम कराए जात। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ, देवे साची दात।
❋
साचा प्रभ सच घर पाउ। साचा प्रभ रिदे वसाउ। साच प्रभ सोहँ साचा जोग कमाउ। साचा प्रभ अबिनाशी सद रसना गाउ । साचा नाम साचा जाम, पी आत्म तृप्ताउ। साचा नाम साचा काम, रसना हरि गुण गाउ । साचा नाम साचा शाम, प्रभ अबिनाशी घर में पाउ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव भुल्ल ना जाउ।
साचा नाम सच वपारा । साचा नाम प्रभ भरे भंडारा। साचा नाम भगत अधारा। साचा नाम जगत वरतारा। साचा नाम वरते विच्च संसारा। साचा नाम दिखावे हरि का दवारा। साचा नाम दवावे मोख दवारा। साचा नाम मिलावे प्रभ अपारा। साचा नाम महाराज शेर सिँघ देवे जीव अधारा।
साचा नाम गुण निधान। साचा नाम बली बलवान। साचा नाम मिलावे भगत भगवान। साचा नाम रसना जप जीव होए चतुर सुजान। साचा नाम दरगाह देवे माण। साचा नाम जप पत्त पापी तर जाण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
साचा नाम सर्ब सुख। साचा नाम जप उजल मुख। साचा नाम जप वास ना होए उत्तम कुक्ख। साचा नाम उतारे जीव आत्म भुक्ख। साचा नाम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साचा सुख।
साचा नाम आत्म अपार । साचा नाम करे जोत अकार। साचा नाम मिटाए देह अंधिआर। साचा नाम झिरना झिराए अपर अपार। साचा नाम वसाए मेघ अमृत धारा। साचा नाम खोल्ह देवे दसम दवारा। साचा नाम उपजावे साची धुनकारा। साचा नाम रसना जप जीव, साचा मिले नाम अधारा । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा नाम करे वरतारा।
साचा नाम प्रभ जाए वंड। साचा नाम धरे वरभंड। साचा नाम चलाए प्रभ विच्च नव खण्ड। साचा नाम वरते विच्च ब्रह्मण्ड। साचा नाम पूज हटाए सर्ब पखण्ड। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां लाए डण्ड ।
साचा नाम जगत प्रभ धरया। साचा नाम गुरमुख विरले वरया। साचा नाम रसना जप जीव कलिजुग तरया। साचा नाम गुरमुख विरला पावे प्रभ दर खड़िआ। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए शरनी पड़िआ।
साचा नाम प्रभ वरताया। साचा नाम सर्ब सुखदाया। साचा नाम देवे दुःख रोग मिटाया। साचा नाम दे प्रभ साचे भउ चुकाया। साचा नाम साध संगत प्रभ साचे झोली पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ सच भंडार चलाया।
❋
साचा नाम सच वरता के। गुरसिखां प्रभ आत्म जोत जगा के। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटा के। हँकार निवारे भरम भुलेखा सारा लाह के। जोत अकार विच्च जाए दीपक देह जगा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ जाए वक्त सुहा के।
साचा नाम सर्ब गुणतासा । साचा नाम गुरसिख हिरदे वासा । साचा नाम रसना जप जीव देही दुःख नासा । साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे बन्द खुलासा।
साचा नाम सति सरूर। साचा नाम गुण भरपूर। साचा नाम उपजावे अनहद तूर। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरन सूर।
साचा नाम जिस जन पाया । सुन्न समाध प्रभ खोल्ह वखाया। साचा नाम जिस रिदे वसाया। साचा प्रभ प्रगट जोत दरस दिखाया। साचा नाम ना लागे माया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे दान जो जन सरनाई आया।
साचा नाम भगत भण्डारी। देवे दात प्रभ गिरधारी। आत्म जोत करे उजिआरी। देवे माण वड संसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम देवे सिकदारी।
साचा नाम प्रभ दर पाया। आत्म दुःख सर्ब मिटाया। साचा अनन्द निज माहि उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत झिरना दे झिराया।
साचा नाम जो जन जाणे। आत्म रस विरला गुरमुख माणे। जो जन चले प्रभ के भाणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कल वरताणे।
साचा नाम सर्ब के संग। साचा नाम आत्म चाढ़्हे रंग । साचा नाम अमृत झिरना झिराए गंग। साचा नाम रसना जप जीव पार जाए लँघ। साचा नाम जप जीव प्रभ लाए अंग। साचा नाम साचा दान गुरसिख प्रभ दर मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आए मूल ना संग।
साचा प्रभ देवणहारा। साचा नाम भरे भंडारा। साचा नाम गुरसिख साचे वणज वपारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर अवतारा।
साचा नाम सच घर दस्से। साचा नाम जोत जगाए जिउँ रव सस्से। साचा नाम जप जीव प्रभ साचा हिरदे वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द ज्ञान जग दस्से। (१ माघ २००८ बिक्रमी)
❋
❋
साचा नाम अमृत रस, आत्म आत्म आप जणाईआ। साचा नाम हिरदे जाए वस, हरि हरि जी लए मिलाईआ। साचा नाम पंच विकारा पाए नत्थ, डोरी इक्को तन्द उठाईआ। साचा नाम वसे घट घट, गुरमुख विरला खोजण जाईआ। साचा नाम वजाए नाद अनहद अगम्मी सट्ट, राग धुन ताल तलवाड़ा आपणा राह जणाईआ। साचा नाउँ निरगुण जोत करे प्रकास, प्रगट आपणा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम, अमृत मध प्याए साचा जाम, रस इक्को इक्क जणाईआ।
साचा नाम सतिगुर मीता, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। साचा नाम सिफ्त सालाही शास्त्र सिमरत वेद पुराना अठारां धिआए गीता, गीता ज्ञान गुण वडयाईआ। साचा नाम सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साचा नाम आदि जुगादि ना मरया ना जीता, जीवण मरन वंड ना कोई वंडाईआ। साचा नाम सदा अतीता, त्रैगुण बंधन दए कटाईआ। साचा नाम सदा रस मीठा, रस फीका ना कोई जणाईआ । साचा नाम गुर अवतार पीर पैगग्बर लोकमात लिख लिख देंदे रहे चिठ्ठा, धुर संदेस इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक्क जणाईआ।
साचा नाम सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण आप प्रगटाइंदा। निरगुण सरगुण आपे हो, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म ढोआ देवे ढो, धुर दी वस्त धुरदरगाही झोली पाइंदा । गृह मन्दर अंदर करे सच प्रकाश लो, अज्ञान अन्धेरा अन्ध चुकाइंदा। सुरती संग सतिगुर नाम जाए छोह, बांकी छोहरी शहनशाह इक्को रंग वखाइंदा। वसणहारा अन्ध घोर, मेटणहारा पंज चोर, मचावणहारा सच्चा शोर, अगम्म अथाह बेपरवाह अनादी नाद राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, नाता तोड़े तोर मोर, मेरा तेरा तेरा मेरा इक्को दर जणाइंदा।
साचा नाम भगत भगवन्त, आदि जुगादि जणाईआ । साचा नाम सर्ब गुणवन्त, गुणवन् ता वड वडयाईआ । साचा नाम आत्म परमात्म मेल मिलावा सुरती शब्दी कन्त, कन्तूहल इक्को नज़री आईआ । काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, बसन बनवारी आपणा रंग वखाईआ। कलिजुग अन्त जो जन सोहँ जपे साचा मंत मंत्र, अन्तर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा दान, दाता दानी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्को एक एकंकार नज़री आईआ। (२९ माघ २०१९ बिक्रमी)
❋
इक्को जपणा धुर दा नाम, नाम निधाना इक्क समझाईआ। पूरन होवण सगले काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ । भाग लग्गे नगर खेड़ा काया गराम, साढ्ढे तिन्न हत्थ सोभा पाईआ। अमृत आत्म पीणा जाम, निझर झिरना रस झिराईआ। जोत प्रकाश करना भान, अन्ध अन्
❋
धेरा अन्ध मिटाईआ । सतिगुर शब्द सुणना ज्ञान, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। इक्को ब्रह्म होवे ध्यान, पारब्रह्म नज़री आईआ । सोहणा मन्दर सोहे मकान, काया माटी रंग रंगाईआ । जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला करे क्याम, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ठाकर स्वामी मिलणा होवे असान, अहिसान सिर ना कोई चढ़्हाईआ। जन भगतो कोट जन्म भावें लाउँदे रहे दीवान, बिना प्रभ दरस लेखा मात ना कोई मुकाईआ। हरि के नाम पिच्छे भावें हो जाओ बदनाम, बदी नेकी आपणा रूप दए बदलाईआ। तुहाढ्ढे अंदर रहे ना अन्धेरी शाम, सति सच चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को रिहा दिसाईआ। (१९- -१८३)
❋
सोहँ शब्द प्रभ भरे भंडारा। सोहँ वरते विच्च संसारा। सोहँ दिसावे हरि का दवारा। सोहँ गावे जीव अन्त पावे मोख दवारा। महाराज शेर सिँघ सतिष्गुर साचा सर्ब जनां दी पावे सारा।
सोहँ साचा शब्द चलाया। सोहँ साची धुंन उपजाया। सोहँ आत्म सुन्न खोल्ह वखाया। रसना सोहँ जप जप जीव, महाराज शेर सिँघ होए सहाया।
सोहँ शब्द प्रभ देवे दात। सोहँ देवे प्रभ साची करामात। सोहँ शब्द करे प्रकाश, जिउँ दीपक अन्धेरी रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे साची दात।
सोहँ शब्द सर्ब गुण। सोहँ शब्द उपजावे साची धुन। सोहँ शब्द गुरमुख साचे सच कन्न सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणाए उपजाए जणाए चुण चुण।
सोहँ शब्द प्रभ जिस जन जणाया। प्रभ अबिनाशी आपणा भेद मिटाया। गुरमुख साचे सुरत शब्द दा मेल मिलाया। घनकपुर वासी प्रगट जोत, जोत सरूपी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे सर्ब मिटाया। (२१ माघ २००८)
❋
साची दात प्रभ दर पाउ । आप आपणा माण गवाउ। साचा प्रभ सद रसना वाउ। कोट अपराध सर्ब मिटाउ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वर घर दर साचा पाउ।
साचा प्रभ सच घर पाउ। आत्म सहिँसा सर्ब गवाउ। एका ओट निहकलंक चरन रखाउ। मदिरा मास रसन तजाउ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिदे वसाउ। (२१ माघ २००८)
❋
❋
सोहँ तेरी जै जै जैकार। चार कुण्ट वरते विच्च संसार। चार वरन एका दिसे निहकलंक तेरा दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत करे अकार। (८ चेत २००९ बिक्रमी)
❋
सोहँ देवे आत्म धीर। ओअं आप जोत अकारा। ओअं आप सदा निराधारा । ओअं आप सदा निराहारा । ओअं आप नैण मुंधारा। ओअं आप जोत निरँकारा। ओअं आप तीन लोक वरतारा। ओअं आप मात पाताल अकाश करे उजिआरा । ओअं आप खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड जोत अधारा। ओअं आप आपणे रंग रंगे करतारा। ओअं आप जोत सरूपी पसर पसारा। ओअं आप माया रूपी करे विहारा। ओअं आप आपणी जोत करे अकारा। ओअं आप लक्ख चुरासी बणे ठठिआरा। ओअं आप घड़े भन्ने अन्त ना पारावारा। ओअं आप आप आपणा करे पसारा । ओअं आप एका जोत एका गोत प्रभ निरँकारा। ओअं आप मात जोत प्रगटाए वारो वारा। ओअं आप मछ कछ प्रभ रूप अपारा। ओअं आप बल दवारे जाए बाबण रूप धारा। ओअं आप नर सिँघ रूप करे अपारा। ओअं आप दे दरस बालक धरू पार उतारा। ओअं आप चक्कर सुदर्शन दुरवासे मारा। ओअं आप साचा नाम देवे जनक अधारा । ओअं आप राणी तारा जोड़ी मेल मिलाए अपर अपारा। ओअं आप भोग लगाए जाए बिदर दवारा। ओअं आप जुगो जुग लोकमात लए अवतारा। ओअं आप राम रूप प्रभ साचे धारा। ओअं आप निरधनां प्रभ पावे सारा। ओअं आप दर भीलणी भोग लगाए चरन छुहाए बणाए अमृत जल धारा। ओअं आप सती अहलिआ जाए चरन छुहाए दवाए मोख दवारा। ओअं आप जुगो जुग मातलोक लए अवतारा।
ओअं आप दर आए बिप्पर लाज रखाए। ओअं आप जैदेव लेख लिखाए। ओअं आप सैण रूप राजन जाए। ओअं आप कबीर जुलाहा ज़ंजीर कटाए। ओअं आप भगत रविदास कसीर लेखे लाए। ओअं आप दर घर साचे नामे भोग लगाए । ओअं आप धन् ने धीर धराए दरस दिखाए। ओअं आप जुगो जुग जामा विच्च मात दे पाए। ओअं आप भगत जनां दी पैज रखाए। ओअं आप बैणी भगत जगत तराए । ओअं आप अजामल विच्च बिबाण बिठाए। ओअं आप पापण पूतना पार कराए । ओअं आप बध्धक पकड़ गले लगाए। ओअं आप जुगो जुग जामा विच्च मात दे पाए । ओअं आप कलिजुग बणाई। ओअं आप ऐड़ा अथरबण वेद लेख लिखाई। ओअं आप ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यारां लिआ उपजाई। ओअं आप कुरान अंज़ील तुरैत रिहा लिखत लिखाई । ओअं आप गुरू नानक विच्च जोत टिकाई। ओअं आप जामे दस जोत सरूप रिहा समाई। ओअं आप गुर अरजन लेख लिखाई। चरन बहाए भगत जन सुर, बोध अगाध अगाध बोध शब्द लिखाई। ओअं आप साची दात मात टिकाई। ओअं आप कलिजुग जीवा वेले अन्त दे भुलाई। ओअं आप सृष्ट सबाई माई बाप, जीव जंत रिहा समाई। ओअं आप सोहँ साचा जाप जगत दे चलाई। ओअं आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप खेल रचाई। (१५ चेत २००९ बिक्रमी)
❋
सांतक वरते विच्च संसार। सोहँ शब्द प्रभ भरे भंडार। कोटन कोट मंगण खड़े प्रभ दवार। ना आवे तोट प्रभ साचा वड भंडार। सोहँ शब्द प्रभ टिकावे जोत उपजावे साची धुनकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे जोत सरूपी खेल अपारा। (१५ चेत २००९)
साचे प्रभ भेव खुल्हावणा। सोहँ शब्द दूत बणावणा। विच्च पवण चार कुण्ट चलावणा। जीव जंत दे विच्च वसावणा। सोहँ जै जै जैकार करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचावणा। (१७ चेत २००९)
❋
सोहँ साचा वणज वपारा। सोहँ देवे ओअं आप निरँकारा। ओअं दोअं एक सोहँ शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप टिकाए सतिजुग साचे विच्च मात संसारा।
सोहँ वरते विच्च संसार। सोहँ दीआ करते, कर्म विचार। सोहँ दीआ धरते, धर्म सुधार। सोहँ मिलाए हरते, रसना जीव सद उच्चार। बेमुख जीव रहण दुःख भरते, अन् तकाल कल होइण खुआर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आइण दर ते, प्रभ साचा देवे तार।
सोहँ दीआ साचा रस, आत्म जाए प्रभ साचा वस। सोहँ दीआ साचा रस, साचा राह प्रभ जाए दस्स धरत मात प्रभ साचा हस्स हस्स। सोहँ दीआ साचा रस, वड करामात कल अन्धेर मिटाए शब्द तीर चलाए कस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे हिरदे जाए वस। (२४ सावण २००९)
❋
सोहँ नाम अजपा जाप जापे । मानस जन्म बणाए कर्म, उतारे पाप रोग सन्तापे। काया मन्दर माटी चरम, मेट मिटाए तीनो तापे। जगत अंदेसा मिटे भरम, दरस दिखाए अपन आपे। लेखे आए मानस जन्म, भगत वछल वड्ड प्रतापे। जोती जोत सरूप हरि, अन् तम कल सोहँ जपाए साचा जापे।
अजपा जप सोहँ धारा। तिन्न लोआं सद वस्से बाहरा। गुर पीर ना करे कोई जाहरा। प्रगट होए अवतार नर, एका मात बन्ने धारा। आप आपणी किरपा कर, शब्द घोड़ा सच असवारा। लोकमात खोल्हे दर, जिंदा तोड़े बन्द किवाड़ा । काया भाण्डे देवे भर, अगन बुझाए लग्गी नाड़ा। जम राज चुकाए झूठा डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग एका चाढ़्हा।
❋
सोहँ जाप रसन मधु मातर। आप वखाणे आपणा आप, भेव ना पाइण वेद शास्त्र। पुरीआं लोआं रहे कांप, शब्द तीर तन साचे गातर। कलिजुग तेरा अन्तम पाप, धर्म ना दिस्से छिन्न मातर। प्रगटे जोत वड्ड नर हरि प्रताप, मिटाए रैण अन्धेरी रातर । सोहँ जपाए साचा जाप, लिखाए लेख मस्तक पात्र। सोहँ जाप अजपा जपणा, कलिजुग माया विच ना तपणा, माया मोह ना लाए डंग, हरि होए सहाई अंग संग , मानस जन्म ना होए भंग, अन्त बणाए आप अपना। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तम वार जोत धर, सोहँ जपाए साचा जपना।
सोहँ शब्द सुरत धुन नाद। तुट्टे मुन सुन, वेखे जोती एका आदि। पंजां तत्तां छाण पुण, काया मण्डल सच ब्रह्माद। सच पुकार रिहा सुण, भगती बख्शे साची दाद। देवे माण चुण चुण, हरिजन रहे रसना अराध। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ अजपा जाप जपाए पुरख अबिनाशा माधो माध।
अजपा जाप अतोल अतोला। सोहँ शब्द जगत अमोला। नाम रागी कन्त सुहागी चार वरनां सच्चा ढोला। बुझे आगी मिटे दागी, हँस कागी जगत विचोला। माया त्यागी भगत वैरागी, चरन प्रीती साची लागी, नर नरायण वस्से कोला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन एका दस्से साचा बोला।
सोहँ शब्द सच जैकार। सतिजुग साचे साची धार। हरिजन विरला आत्म वाचे, दुरमत मैल लए उतार। करे दरस प्रभ साचो साचे, अक्खर वक्खर सच नितार। जूझा झूठा कोई ना नाचे, क्रिया कर्म लए विचार। माया तन ना लग्गे आंचे, हँकारी ना चढ़्हे बुख़ार। आपे ढाले साचे ढांचे, जोती भट्ठी काया अगनी डार। सोना कंचन एका पासे, शब्द सुहागा देवे डार। निज घर आत्म रक्खे वासे, पुरख अबिनाशी हरि निरँकार । हरिजन गावे रसन स्वास स्वासे, मिले मेल अन्तम वार। जगे जोत विच अकाशे, धर्म राए ना करे खुआर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तम कल सतिजुग साचे साची सोहँ दस्से एका धार।
सोहँ वणज जगत वणजारा। खुल्हिआ दर हरि वरतारा। भगत भंडारे रिहा भर, जोती दीपक कर उजिआरा। सतिजुग साची नींह धर, अमृत देवे ठंडी धारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अमोला साचा तोला, आप चलाए विच संसारा।
❋
सुरत शब्द जन मेल, भगत चुकानया। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख साचे कर्म साचा कमानया। सुरत शब्द जन मेल, चिन्त सोग हरख लोकमात आत्म घाट मिटानया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, जात पात पुरख बिधात हउमे रोग गवानया।
❋
सुरत शब्द जन मेल, मेट मिटाए जात पात साचा मरग इक्क वखाया। सुरत शब्द जन मेल, नाता तुट्टे मात पित, पुरख अबिनाशी एका नत बंधाया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकांत आपणा आप कराया।
सुरत शब्द जन मेल, रंग अपारया। सुरत शब्द जन मेल, अमृत आत्म साचे सर डूंघी गंग लाए साची तारीआ। सुरत शब्द जन मेल, त्रकुटी जाए लंघ, गुर पूरा देवे संग, माया ममता कट्टे भुक्ख नंग, राह दस्से इक्क अपारया। मानस जन्म ना होए भंग, होए सहाई अंग संग, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, शब्द घोड़े कसे तंग, आपे आप उप्पर बिठा रिहा। सुरत शब्द जन मेल, भरम भउ कट्टया।
सुरत शब्द जन मेल, दूई द्वैती मेटे फट्टया। सुरत शब्द जन मेल, तन पहनाए सोहण पट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जगे काया हट्टया। सुरत शब्द जन मेल, साचे तीर्थ इक्क इशनान कराए, ना कोई दीसे तीर्थ तट्टया। सुरत शब्द जन मेल, एका खोल्हे साचा हट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आपणा आप कराए, गुरमुख विरले आत्म रस रसन रसाइणी चट्टया।
सुरत शब्द जन मेल, जगत विछोड़िआ । सुरत शब्द जन मेल, चरन प्रीती नाता एका जोड़िआ। सुरत शब्द जन मेल, बैठा दिसे इक्क इकांत, दर दवारे साचे घर आपे आए बहुड़िआ। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सन्त जनां, बाहों फड़्ह आप लगाणा आपणे लड़, आप चढ़्हाना एका साचे पौड़िआ।
सुरत शब्द जन मेल, देह तजाईआ। सुरत शब्द जन मेल, काया माटी झूठी खेह, दिस ना आईआ। सुरत शब्द जन मेल, इक्क लगाए घर साचे नेह, साचे धाम रहाईआ। सुरत शब्द जन मेल, पुरख अबिनाशी एका बरसे अमृत मेंह, ठंडी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दर दवारे सदा बहाईआ।
सुरत शब्द जन मेल, आत्म रत्तया। सुरत शब्द जन मेल, माया अगन ना लग्गे तत्तीआ। सुरत शब्द जन मेल, एका रंग साचा माणे, आत्म मिले धीरज सतीआ। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची जोत देवे वर, ना कोई तोले तोल तुलाए तोल मासा रत्तीआ।
सुरत शब्द जन मेल, दरस अमोल है । सुरत शब्द जन मेल, पुरख अबिनाशी सदा वसे कोल है। सुरत शब्द जन मेल, साचा शब्द वजाए अंदरे अंदर ढोल है । सुरत शब्द जन मेल, बज़र कपाटी रिहा खोल्ह है। सुरत शब्द जन मेल, आप वखाए नेड़े वाटी रोल घचोल है। सुरत शब्द जन मेल, हरिजन ना आए आन बाटी, जोती जोत सरूप हरि, दिवस रैण अठ्ठे पहिर करदा रहे चोहल है।
❋
सुरत शब्द जन मेल, वड्ड चतुराईआ । सुरत शब्द जन मेल, साची नईआ आप चढ़्हाईआ । सुरत शब्द जन मेल, एका सईआ आत्म दरस दिखाईआ। सुरत शब्द जन मेल, भैणां भईआ दूसर कोई दिस ना आईआ। सुरत शब्द जन मेल, धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ, ना लेखा कोई रखाईआ। सुरत शब्द जन मेल, स्वच्छ सरूपी अन्तरजामी निहकामी आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे सन्त जनां शब्द सच्चा सोहला इक्क सुणाईआ।
सुरत शब्द जन मेल, सच महल्या। सुरत शब्द जन मेल, प्रभ एका दीसे इक्क इकल्या। सुरत शब्द जन मेल, प्रभ पूरा आप कराए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वड्ड वड्ड थल्या। सुरत शब्द जन मेल, ना दिसे काया अन्धेरी डूंघी डल्या। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख साचे आप कराए, बेमुख भुलाए कर कर वल छल्या। सुरत शब्द जन मेल, आत्म जोती नूर कराए, जगे जोती घड़ी घड़ी पल पल्या । सुरत शब्द जन मेल, आत्म साचा सर सरोवर वखाए, सच दवारा गुरमुख विरले लोकमात विच मल्या। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खोल्हे आत्म दर, दहलीज रहे वल्या।
सुरत शब्द जन मेल, दर प्रवानया। सुरत शब्द जन मेल, मेल मिलाए भगत भगवानया। सुरत शब्द जन मेल, एका दिसे सति निशानया । सुरत शब्द जन मेल, मिले नाम अन् त अनन्ता, गुण गुणवन्ता गरमुख साचे पुरख सुजानया। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख विरले चढ़या तेल साचे सन्ता, आत्म जोती जगे होए प्रकाश कोटन भान्नया। सुरत शब्द जन मेल, अज्ञान अन्धेरा जाए विनाश, पुरख अबिनाशी होए दास, शब्द चलाए स्वास स्वास, इक्क वखाए मात पताल अकाश, त्रै लोआं धार बंन्हानया। सुरत शब्द जन मेल, सच मण्डल दी साची रास, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म तन साचे रंगानया।
सुरत शब्द जन मेल, हरि हजूरया। सुरत शब्द जन मेल, हरि सच्चा आसा मनसा पूरया। सुरत शब्द जन मेल, साची धुन अनहद नाद आप उपजावे साची तूरया। सुरत शब्द जन मेल, एका देवे साचा वर, आत्म जोती जगे जिउँ कोहतूरया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, सद वसे नेरन नेर ना जाणे दूरया।
सुरत शब्द जन मेल, रूप अगम्म है । सुरत शब्द जन मेल, प्रभ आप मिटाए झूठा भरम है। सुरत शब्द जन मेल, मानस देही लेखे लाए, लोकमात मिल्या जरम है । सुरत शब्द जन मेल, गुरमुखां गुर पूरा दया कमाए, बणत बणाए सच कर्म है। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जगाए काया माटी झूठे चरम है।
हरि सुहाए थान, जोत जगाइंदा। हरि सुहाए थान, गुरमुख साचे चतर सुजान, आत्म
❋
वेखे कर ध्यान, गुण निधान साची बणत बणाइंदा। सुरत शब्द जन मेल, वड्ड प्रधान। सुरत शब्द जन मेल, शब्द झुलाए इक्क निशान, गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म धुन एका झोली पाइंदा। सुरत शब्द जन मेल, जगी जोत इक्क भगवान, लक्ख चुरासी जूठी झूठे ताणे रही ताण। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग चलूल, गुरमुख काया आपणा आप चढ़्हाइंदा। (१३ फगण २०११ बिक्रमी)
❋
गुर मंत्र अमोल शब्द जणाईआ। गुर मंत्र अतोल, ना सके कोई तुलाईआ। गुर मंत्र अडोल, ना कोई मात डुलाईआ। गुर मंत्र अनभोल, असुत्ते प्रकाश कराईआ। गुर मंत्र सद वसे कोल, अस्त्र शस्त्र ना कोई रखाईआ। गुर मंत्र दिवस रैण वजाए सच्चा ढोल, जगत मरदंग ना कोई रखाईआ। गुर शब्द सद वसे कोल, साचा राह वखाईआ। गुर मंतर वखाए काया चोल्ह, रंगण इक्क मजीठ चढ़्हाईआ। गुर मंत्र बहत्तर नाड़ी तिन्न सौ सट्ठ हाडी रिहा विरोल, गुरमुख साचे माणक मोती आत्म सोई उठाईआ। गुर मंतर दवारा दूई द्वैती देवे पड़दे खोल्ह, एका दर रिहा वखाईआ। गुर मंत्र बणाए बणतर जुगा जुगन्तर गुरमुख साचे सन्त जनां जोती मेल मिलाईआ।
गुर मंत्र अपार, सर्ब घट वास्सिआ। गुर मंतर अपार, गुरमुख चलाए रसना रसन स्वास सवास्सिआ। गुर मंत्र गुर कीरत धार, आत्म लाहे जगत उदासीआ। गुर मंत्र आत्म सीरत इक्क अपार, मानस जन्म करे रहिरासीआ। गुर मंत्र कढ्ढे हउमे पीड़त, उडे उडाए विच अकास्सिआ। गुर मंत्र गुर शब्द अधार, जोती मेल हरि करतार, लक्ख चुरासी कटे फासी, फंद कटाए गर्भ वास्सिआ।
गुर मंत्र गुर धार आप जणाइंदा। गुरमुखां कर्म विचार, हरि आपे चरनी लाइंदा। मानस देही पैज सवार, शब्द तीर बजर कपाटी चीर, एका वार पार कराइंदा । अमृत आत्म देवे साचा नीर, आप चढ़्हाए एका चोटी सिखर अख़ीर, पल्लू नाम इक्क फड़ाइंदा। अंदर मन्दर कट्टे भीड़, आपे आप बंन्हे बीड़, शब्द घोड़े आप चढ़्हाइंदा। ना कोई जाणे हसत कीड़, शब्द वेलणे रिहा पीड़, पंचम पंजां नष्ट कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग क्रिया कर्म कमाइंदा।
गुर मंत्र गुर दीन घट घट वास्सिआ। चार वरन एका ईन, सांतक सांत ठांडा सीन, मेल मिलाए पुरख अबिनाशिआ। गुर मंत्र चले रूसा चीन, गगन पताली भन्ने हँकारी बीन, वेख वखाणे पृथ्मी अकास्सिआ । गुर मंत्र लक्ख चुरासी सदा अद्धीन, गुरमुख विरोले आत्म रस रसना पीण, बेमुखां दर दर घर घर होए हास्सिआ। मनमुख होए नेत्रहीण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे सगली रास्सिआ। (१२ भादरों २०१२ बिक्रमी)
❋
❋
एका रंग सर्ब समाए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। एका शब्द चार कुण्ट रसना गाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साची नींह रखाए।
सोहँ साचा शब्द चलाया । साचे प्रभ रसन अलाया। सतिजुग तेरी झोली पाया। जगत भण्डारी सर्ब वरताया। सतिजुग जीवां विच्च वसाया। आत्म विकार नष्ट कराया। हँकार निवारी प्रभ अखवाया। सांतक रूप होए विच्च समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कल जामा पाया।
साचा शब्द जगत धराए। चार वरन रसना गाए। बाकी पूजा सर्ब हटाए। एका होए निहकलंक सरनाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक कल जामा पाए।
एका शब्द जगत वरतंत । शब्द चलाए प्रभ भगवन्त । रसना गाए कोई विरला सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त।
साचा प्रभ शब्द भण्डारी। सतिजुग जीवां देवे नाम अधारी। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ आत्म देवे खुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण सर्ब नर नारी।
सतिजुग साचा मार्ग लाया। निहकलंक कल जामा पाया । सोहँ साचा शब्द लेख लिखाया। चार वरन प्रभ एका ओट धराया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी जामा पाया।
साचा शब्द साची नईआ। चार वरन कराए एका भईआ। साचा शब्द ज्ञान प्रभ दवाईआ। देवे दान भगत भगवान, प्रभ सभ दा माण रखईआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची कल वरतईआ।
सोहँ साचा शब्द ज्ञाना। आत्म जोत जगत महाना। प्रगट जोत देवे भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। (१ माघ २००८)
❋
गुर का दरस शब्द गुर मंत्र, आत्म हरि लिव लाईआ । गुर का शब्द बुझाए बसन्तर, अगनी अग्ग रहण ना पाईआ। गुर का शब्द जोग जुगन्तर, जुग जुग आप कराईआ। गुर का शब्द जाणे बिध अन्तर, आत्म बूझ बुझाईआ। गुर का शब्द सर्ब वरतंतर, हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द करे कुड़माईआ।
गुर का शब्द जगत सच जोग, जुगत आपणे हत्थ रखाईआ। गुर का शब्द सच्चा
❋
सच भोग, जन भगतां रिहा कराईआ। गुर का शब्द धुर संजोग, धुर विछड़े मेल मिलाईआ। गुर का शब्द दरस अमोघ, आप आपणा दए कराईआ । गुर का शब्द आत्म चोग, माणक मोती मुख खवाईआ । गुर का शब्द कट्टे रोग, चिन्ता सोग मिटाईआ। गुर का शब्द पार कराए तीनां लोक, त्रैगुण माया फंद कटाईआ। गुर का शब्द सच सलोक, सोहँ शब्द वड्डी वडयाईआ। गुर का शब्द ना सके कोई रोक, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। गुर का शब्द साची मोख, अन्तम बूझ बुझाईआ। गुर का शब्द ना हरख ना सोग, आलस निंदरा विच्च ना आया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वडयाईआ।
गुर का शब्द सच खज़ाना, गुर पूरे आप भराया। गुर का शब्द बीना दाना, दाना बीना आप अखवाया। गुर का शब्द करे ठांडा सीना, अमृत धार चवाया। गुर का शब्द सदा रस भीन्ना, रस रसना इक्क जणाया। गुर का शब्द जिस जन चीना, चेतन्न चित वखाया। गुर का शब्द जिउँ जल मीना, गुरमुख साचे लए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर मंत्र नाम दृढ़ाया।
गुर का शब्द शब्द अनराग, राग वेद ना गाया। गुर का शब्द वड्डे वड भाग, वड भागी गुरमुख पाया । गुर का शब्द कन्त सुहाग, गुर · मन्दर दए सुहाया। गुर का
शब्द सच चिराग, जोती नूर करे रुशनाया। गुर का शब्द बुझाए तृस्ना आग, तृखा रहण ना पाया। गुर का शब्द बणाए हँस काग, कागों हँस बणाया । गुर का शब्द धोवे दाग, मानस जन्म लेखे लाया। गुर का शब्द सदा सद रिहा जाग, गुर का शब्द रिहा जगाया। गुर का शब्द जिस जन गया लाग, मन मनुआ बंध बंधाया। गुर का शब्द बंने तन साचा ताग, मन मत दूर कराया । गुर का शब्द पकड़े जन वाग, बुद्धि बोध ना ज्ञान जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ ।
गुर का शब्द साचा सज्जण, साचा संग निभाइंदा। गुर का शब्द साचा मज़न, साचा धाम सुहाइंदा। गुर का शब्द साचा हज्जन, हाजी हज्ज वखाइंदा। गुर का शब्द साचा राजन, शाह सुलतान आप अखवाइंदा। गुर का शब्द प्रगट होया देस माझन, कलिजुग सोया आप उठाइंदा । गुर का शब्द सच्चा सच ताजन, शाह असवार आप हो जाइंदा। गुर का शब्द रक्खे सद लाजन, लाजावन्त अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नगारा इक्क वजाइंदा।
गुर का शब्द सच नगारा, गुर पूरे आप वजाया। गुरसिख सोया रिहा ना कोई नौं दवारा, दसवां बूझ बुझाया। गुर का शब्द वसे उच्चे अट्टल महल्ल मुनारा, थिर घर नाउँ रखाया। गुर का शब्द ना दिसे मन्दर मस्जिद गुरदवारा , गुरमुख हिरदे विच्च समाया। गुर का शब्द बन्द ना होए चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोई टिकाया। गुर का शब्द अन्त ना पारा वारा, भेव अभेदा ना कोई लिखाया। गुर का शब्द गुरू गुर करतारा, करता
❋
पुरख अखवाया। गुर का शब्द नारी नारा, नर नरायण आप हो जाया । गुर का शब्द मीत मुरारा, पीत पीतंबर सीस सुहाया। गुर का शब्द गुर अवतारा, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गुर का शब्द गुर भरे भंडारा, सम्बल नगरी आप टिकाया। गुर का शब्द गुप्त ज़ाहिरा, अंदर बाहर समाया। गुर का शब्द एका नाअरा, एकँकारा रिहा लगाया। गुर का शब्द सच जैकारा, सो पुरख निरञ्जण आप जणाया । गुर का शब्द खण्डा दो धारा, दो जहानां रिहा हिलाया। गुर का शब्द हरि रूप अपारा, हरि हरि आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द उपाया।
गुर का शब्द वड बलकारा, खेले खेल दो जहानां। गुर का शब्द तिखी धारा, मारे मार जोधे सूर नौजवाना। गुर का शब्द तेज़ कटारा, गुर का शब्द तीर कमाना। गुर का शब्द आर पारा, गुर का शब्द विच्च मिआना। गुर का शब्द पार किनारा, गुर का शब्द वहण वहाणा। गुर का शब्द प्रगट विच्च संसारा, गुर का शब्द होए तराना। गुर का शब्द नाम अधारा, गुर का शब्द सहज मेल मिलाना। गुर का शब्द निहकलंक नरायण नर अवतारा, खेले खेल श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वरते आपणा भाणा।
गुर का शब्द साचा भाणा, हरि भाणे विच्च समाया। ना कोई चतर सुघड़ सिआणा, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राया । ना कोई जाणे वड विदवाना, पढ़ पढ़ पुस्तक मोह वधाया। ना कोई जाणे राज राजाना, लेखा लेख ना कोई सिखाया। ना कोई जाणे शाह सुलताना, गुर शब्दी भेख वटाया। गुर का शब्द मर्द मरदाना, चेला गुर आप अखवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी नाउँ धराया।
शब्दी गुर सच महल्ला, एका एक वसाया। शब्द गुर वसे इक्क इकल्ला, एकँकारा रूप वटाया । सतिगुर साचा धाम बैठा मल्ला, दिस किसे ना आया । शब्द गुर अछल अछल्ला, अछल अछल कराया। शब्द गुर बोले हल्ला, कलिजुग वेला अन्तम आया । नौं खण्ड पृथ्मी पए त्रथल्ला, सत्तां दीपां लए हिलाया। हाहाकारी जलां थला, उच्चे टिल्ले देण दुहाया। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका दूजा भउ चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी नाउँ धराया।
शब्द गुर साचा नामा, हरि नामे वड वडयाईआ। शब्द गुर अन्तरयामा, हर घट बूझ बुझाईआ। शब्द गुर देवे साचा तामा अमृत आत्म जाम प्याईआ । शब्द गुर पूरन कराए कामा, जिस जन आस तकाईआ । शब्द गुर पल्ले बंने साचा दामा, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोई ना जाईआ । शब्द गुर वड नाम नामा, गुर शब्दी शब्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तम वर, गुरमुखां रिहा वरताईआ।
❋
गुर शब्द गुर भंडारा, गुर पूरे आप वरताया। जो जन मंगण आए दवारा, आत्म झोली दए भराया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी पड़दा लाहिआ । वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, जिस जन चरनी सीस झुकाया। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, पंचम मोह चुकाया । धर्म वखाए सच अखाड़ा, साचा मेल मिलाया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जोती नूर सवाया। गुरमुख साजन साचा लाड़ा, साचे घोड़े आप चढ़्हाया। दरगाह साची साचे घर आपे वाड़ा, साचा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन् तम वर, आपणा नाम जपाया।
गुर का शब्द नाम परभाती, अमृत वेला सुहाया। एका रंग रंगाए दिवस राती, रैण अन्धेरी रहण ना पाया। ना कोई दीवा बाती दीपक जोती इक्क जगाया। जिस जन बख्शे साची दाती, दर दवारा दए सुहाया । देवे दरस बहु बहु भांती, बिधनाना मेल मिलाया। जन भगतां अन्तम देवण आया बाकी, निहकलंका जामा पाया। अमृत जाम प्याए साचा साकी, सच प्याला इक्क रखाया। आत्म अंदर खोल्हे ताकी, निर्मल जोत करे रुशनाया। शब्द गुर वड पाकन पाकी, पाकी पाक अखवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन खुल्हाए एका दर, एका मंत्र नाम दृढ़ाया।
चार वरन इक्क दवारा, एका नाम जणाईआ। एका शब्द इक्क प्यारा, एका धुन उपजाईआ । एका पवण इक्क हुलारा, एका झूला रिहा झुलाईआ । एका सवन एका धारा, एका मेघा रिहा बरसाईआ। एका बावन एका बवन, एका भेखी भेख वटाईआ। एका रामा एका रावन, एका सीता लए परनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द करे चढ़्हाईआ ।
गुर शब्द चढ़्हाई नौं खण्ड, सत्त दीप वज्जे नगारा। लोआं पुरीआं वंडी वंड, कलिजुग तेरी अन्तम वारा। लक्ख चुरासी खण्ड खण्ड, ना दीसे कोई सहारा, सिर उठाई पापां पंड, कलिजुग जीआं बध्धा भारा। नार दुहागण दिसे रंड, चारों कुण्ट हाहाकारा । मनमुख जीवां वढ्ढे कंड, मार खण्डा सोहँ दो धारा । खेले खेल विच्च ब्रह्मण्ड, निहकलंक नरायण नर अवतारा । गुर गोबिन्दे मंगी मंग, प्रभ बख्शे सच प्यारा। काया चोली चाढ़्हे रंग, देवे शब्द सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द गुरमुख देवे वर, जिस जन बख्शे चरन प्यारा। (७--७३-७४)
❋
गुरमुख साचे प्रभ साची देवे मत । सोहँ देवे साची वत्थ। अन्तकाल प्रभ साचा रक्खे पत । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। (१ माघ २००८)
❋
❋
दे दर्शन गुर रोग मिटाया । सच घर आ भरम चुकाया। सोहँ दिता साचा नाउँ, मुकत जुगत दा राह चलाया। दरगाह साची मिले थाउँ, महाराज शेर सिँघ माण दवाया। (१ माघ २००८)
❋
सतिजुग साचा मार्ग लाया। सोहँ शब्द मुख रखाया। बालक कुक्ख प्रभ साचे ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सतिजुग साचा लाया।
मात गरभ प्रभ ज्ञान दवाए । सोहँ शब्द विच्च स्वास चलाए। किरपा कर अवतार नर, विच्च मात जन्म दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, संसारी माया नष्ट कराए। बालां देवे शब्द ज्ञान। साचा बख्शे चरन ध्यान। सुरती सुरत शब्द करे महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे दान। (१ माघ २००८)
❋
सोहँ शब्द वड वड्डिआई । ओअं प्रभ आप, सोहँ शब्द सतिजुग सति चलाई। सोहँ रसना जीव जप, आत्म दरस प्रभ दे दिखाई। सोहँ मारे शब्द अज्ञान, अन्धेर सर्ब मिट जाई। कोट निवारे आत्म पापां, सुन समाध प्रभ खोल्ह वखाई। साची जोत धरे विच्च आप, जोत सरूप प्रभ दिस आई। साचा शब्द सोहँ आत्म प्रकाश कर, कलिजुग मिले जीव वड्डिआई। साची संगत संग निवास कर, निहकलंक कलिजुग जोत प्रगटाई । चार वरन प्रभ चरन दास कर, जोत सरूपी खेल रचाई। महाराज शेर सिँघ सर्ब दुःख नास कर, गुरसिखां आत्म धीर धराई। (१७ हाढ़ २००८)
❋
“२५ पोह २०१२ बिक्रमी हरि भगत दवार पिण्ड जेठूवाल सोहँ सो जाप इक्क सौ गिआरां दिन दी समापती समें शब्द उच्चारया”
अमृत वेला पंझी पोह, पूरन आस कराईआ। अमृत आत्म बीज साचा बो, काया परभास सच निवास कराईआ। जगत मैल पापां धो, सच प्रकाश कराईआ । पंचां तोड़े नाता मोह, पंचां जोड़ जुड़ाईआ। जाप जपाए सोहँ सो, ना होए विछोड़ा मात कदे जुदाईआ। गुरमुख गुरमुख एका जोती गए हो, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गोद रिहा उठाईआ। ……
❋
❋
सतिगुर पूरा नाम देवे सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण दया कमाईआ । आत्म परमात्म आपे जाए हो, हरि पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। भेव चुकाए दोअं दो, एकँकार वड्डी वडयाईआ। सच प्रकाश करे लो, आदि निरञ्जण कर रुशनाईआ। आप आपणा आपे लए जोह, अबिनाशी करता वड वडयाईआ। आपणा आपणे नाल बंधाए मोह, श्री भगवान खेल खिलाईआ। पारब्रह्म आपणा लेखा आपणे विच्च रक्खे ना इक्क ना दो, दूआ एका आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द ढोआ देवे ढो, सच वस्त वस्त वरताईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, खोजिआं हत्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।
सोहँ सो आदि दी धारा, विष्न ब्रह्मा शिव दित्ती वडयाईआ । शब्दी शब्द खेल अपारा, अपरंपर स्वामी आप जणाईआ। जिस दा खेल त्रैगुण बाहरा, पंचम तत्त ना कोई वडयाईआ। जो लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव विच्च संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी आपणी सेव लगाईआ। जिस दा आदि जुगादी संदेशा एका इक्को वारा, इक्क इकल्ला दए दृढ़ाईआ। जिस लक्ख चुरासी त्रैगुण माया पंज तत्त कीता पसारा, रजो तमो सतो अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश आपणी खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म दे अधारा, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अपंरपर स्वामी ला के नाअरा, सोहँ सति सति समझाईआ । हँ ब्रह्म दा पार किनारा, पतिपरमेशवर भेव चुकाईआ। अन्त जोत जोत विच्च एका रूप निराकारा, साकार संग ना कोई रखाईआ। जिस दा वसेरा सचखण्ड दवारा, दरगाह साची मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जिस दा रूप अवतार पैगग्बर गुरू होए साकारा, तन वज़ूदां खेल खिलाईआ । जोती जाता हो के ज़ाहरा, पुरख बिधाता वेख वखाईआ। नाम शब्द दे सच्ची धुनकारा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अमृत बख्श अगम्मा ठंडा ठारा, सति सतिवादी बिन रसना जेहवा जाम प्याईआ । लोकमात दए अधारा, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। जिन्हां रसना जेहवा ढोला गाया गीत सुणाया मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक्क अखवाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होए ज़ाहिरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।
सोहँ धार आदि जुगादी, अक्खरी वंड ना कोई वंडाईआ। प्रभ दा खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आपणा हुक्म चलाईआ। आत्म परमात्म सदा अनादी, जम्मण मरन विच्च कदे ना आईआ। एह हुक्म संदेशा बोध अगाधी, बुद्धि तों पर्हे पढ़ाईआ। जेहड़ी रसना नाल ना जाए अराधी, स्वासां नाल कोई ना गाईआ। जोती धार जोत विस्मादी, विश्व दा लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्क गुसाईंआ।
सोहँ अक्खरी जाप जगत दा गाउँणा, सिफ्ती ढोले गाईआ। भगतां सोहँ रूप सरूप विच्च समाउँणा, आपणा आप मिटाईआ। घर परमात्म इक्को बहाउँणा, सेज सुहञ्जणी जो सुहाईआ। बिन अक्खीआं दर्शन पाउँणा, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। बिन सीस सीस झुकाउँणा,
❋
निव निव लग्गणा पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सच प्रीती विच्च मनाउँणा, प्यार मुहब्बत विच्च मंग मंगाईआ। जिस ने दसम दवारी परदा लाहुणा, भेव अभेद रहे ना राईआ। भगत भगवान इक्को घर वसाउँणा, सद वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। (१९ माघ शे सं ११)