पुस्तकालयसेवा

❋

सेवा

(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

❋

गुर सेवा कर गुरसिख कहावे। सेवा सिख नूं माण दुआवे। सेवक जो सेवा करे। सुक्के काष्ट प्रभ करे हरे। बच्चयां दा प्रभ देवे दान। सच्चा सतिगुर जाणी जाण। (१८ मध्घर २००६ बि)

❋

गुर चरनां विच्च सद सेव कमाईए। गुर चरनां विच्च सद भुल्ल बख्शाईए। गुर चरनां विच्च देह रोग गवाईए। गुर चरनां विच्च नाम पदार्थ पाईए। गुर चरनां विच्च रसना हरि जस गाईए। गुर चरनां विच्च भगती हीण तराईए। गुर चरनां विच्च मन दी तपत बुझाईए। गुर चरनां विच्च आत्म शांत कराईए। गुर चरनां विच्च सुफल जन्म कराईए। गुर चरनां विच्च आपणा आप लगाईए। गुर चरनां विच्च सहिँसा रोग गवाईए। गुर चरनां विच्च संगत दी सेव कमाईए। गुर चरनां विच्च सिर छत्तर झुलाईए। गुर चरनां विच्च दालद दलिद्दर गवाईए। गुर चरनां विच्च दोए जोड़ सीस झुकाईए। गुर चरनां विच्च मस्तक धूढ़ लगाईए। गुर चरनां विच्च सर्ब सुख फल्ल पाईए। गुर चरनां विच्च सन्तन दी कार कमाईए। गुर सेवा विच्च सदा चित लाईए। गुर सेवा विच्च प्रभ रिदे ध्याईए। गुर सेवा विच्च सोहँ शब्द गुण गाईए। गुर सेवा विच्च प्रभ दर्शन पाईए। गुर सेवा विच्च लोभ हँकार गवाईए। गुर सेवा विच्च जगत विकार तजाईए।

❋

गुर सेवा विच्च संगत धूढ़ हो जाईए। गुर सेवा विच्च सीतल चन्न समाईए। गुर सेवा विच्च पारब्रह्म पाईए। गुर सेवा विच्च गुर चरनीं चित लाईए। गुर सेवा विच्च महाराज शेर सिँघ संग समाईए। (१५ वसाख २००७ बि)

❋

घर तोट कदे ना आवई, गुर सेवा गुरसिख कमाया। फिर जन्म कदी ना पावई, अन्त काल विच्च जोत मिलाया। सति पुरखा सच नाम जपावई, घर साचा धाम सचखण्ड बणाया। प्रभ देन्दयां तोट ना आवई, जगत भण्डारी प्रभ तेज वधाया। प्रभ सद सद बख्शणहार, मंग दान घर परमेश्वर आया। जगत देवे माण, सोहण मन्दर जिथ्थे प्रभ चरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ जाओ बलिहार, जिस एह थान सुहाया।

(५ चेत २००८ बि)

❋

गुर सेवा सिख देवे फल। अन्त काल घर आवे चल। जीव प्रभ जोत संग जावे रल। साचा घर जिथ्थे प्रभ वस्सया, गुरसिखा घर साचा मल। कलिजुग आए राह सच दस्सया, प्रभ कीना ना वल ना छल। बेमुख दरों क्यों नस्सया, कलिजुग जिन्हां हिरदे सोहँ वस्सया, देवे दरस आप अट्टल। प्रभ आपणी जोत प्रगटा के, देर लावे घड़ी ना पल। · (६ चेत २००८ बि)

❋

गुर सेवा गुरमुख कमाए। गुर सेवा सोहँ शब्द कमला पाए। गुर वड्डा देवी देवा, सच हिरदे जोत जगाए। प्रभ प्रगटे अलख अभेवा, निहकलंक नाउँ रखाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरी सेवा, गुरसिख ना बिरथी जाए। गुरसिख सेवा चरन कर, प्रभ दर मंगे। गुरसिख साचा प्रण कर, प्रभ सोहँ मन रंगे। गुरसिख सच गुर सरन कर, कलिजुग जीव वेख ना संगे। गुरसिख कलिजुग तरनहार, मिले दान मुख जो मंगे। महाराज शेर सिँघ साचा कलिजुग तारे भुक्खे नंगे । (१५ चेत २००८ बि)

❋

गुर दर्शन लोचे सभ देवी देवा। प्रभ जोत सरूप अलख अभेवा। प्रभ का दर्शन कलिजुग उत्तम मेवा। गुर चरन जीव साची गुर सेवा। महाराज शेर सिँघ छड्ड जोत जीव विच्च आप वसेवा। · (२५ चेत २००८ बि)

❋

साचा प्रभ सर्ब सुखदेवा। साचा प्रभ साची प्रभ सेवा। धरे जोत प्रभ अलख अभेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा मेवा। (२२ माघ २००८ बि)

❋

गुर सेवा कारज रासे। प्रभ अबिनाशी हिरदे रक्खे वासे। दूती दुष्ट दर तों नासे। कोहड़ी कुश्टी प्रभ रक्खण चरन भरवासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभना दुःखड़े आप विनासे। प्रभ अबिनाशी साचा घर। गुरमुख साचा जाए तर। साचा प्रभ देवे साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई अवतार नर।

(६ जेठ २००९ बि)

❋

गुर सेवा गुर पूरा पाईए। गुरमुख होए गुर सेव कमाईए। गुर सेवा घर साचे जाईए। प्रभ अबिनाशी चरन विगसाईए। गुर सेवा हरि मन्दर पाईए। प्रभ की जोत अंदर जगाईए। गुर सेवा जन्म मरन गेड़ कटाईए। दरगाह साची थां दवाईए। गुर सेवा अन्त अन्तकाल कर कलिजुग तर जाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीत कमाईए। (८ जेठ २००९ बि)

❋

…… जिस जन हरि संगत सेवा हरि चरन प्रीती लई घाल, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर पूरा आपे चले नाल नाल, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार ठग्ग लुट्ट कोई ना जाईआ। गुरसिख सच्चा ना शाह कंगाल, गुर चरनां ओट रखाईआ। करनहार सदा प्रितपाल, हरि सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा देवे वर, दर दवारा एका एक सुहाईआ। (७- ४२९)

❋

❋

साची सेव करे करतार, नज़र किसे ना आईआ। पंज तत्त लेखा रहे अंदर चार दीवार, तन माटी नाल मिलाईआ। अन्तर अन्तर करे विहार, बण बिवहारी सेव कमाईआ। यारां नाल बणया यार, सत्थर यारड़ा आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ।

खेले खेल अपर अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। गोबिन्द उठाया सुत दुलारा, साचा संग निभाइंदा। जन भगतां नाल करे प्यारा, आप आपणा बंधन पाइंदा। आपे चुक्के इट्टां गारा, गुरसिख अंदर वड़ वड़ सेव कमाइंदा। जो गुरसिख आए चल दुआरा, तिस आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा।

सेवा करे हरि जू हरि, दिस किसे ना आईआ। गुरसिखां अंदर बैठा वड़, दिवस रैण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव आप समझाईआ।

गुरसिख सेवा करे दुआर, हरि जू अन्तर आसण लाया। जे कोई कहीआं देवे मार, पुरख अबिनाशी बल धराया। जे कोई तगारी चुक्के सीस बन्न्ह दस्तार, सिर उपर आपणा हत्थ टिकाया। जे कोई पौड़ी डण्डा चढ़्हे वारो वार, आपणा डण्डा दए फड़ाया। जे कोई कांडी तेसी दए मार, तिस आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अंदर वड़ वड़ सेव कमाया।

अंदर वड़ हरि रघुनाथ, आपणी दया कमाईआ। बिन डिठिआं देवे साथ, साचा संग निभाईआ। लहणा चुक्के हाथो हाथ, हत्थो हत्थी दए चुकाईआ। जिहनूं पुच्छो सोई कहे वसे मेरे पास, रातीं सुत्यां मेरे कोल फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा सच्चा भोग बिलास, गुरमुख आत्म सेज हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेव कमाईआ।

जे कोई फड़े तेसा आरी रंदा, एका रंदा हत्थ रखाईआ। गुरसिख बणाए आपणा बन्दा, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। दर दुआरे कोई ना रहे गंदा, गंदी वाशना दए मिटाईआ। हरि भगत चढ़्हे साचा चन्दा, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। करे प्रकाश विच्च ब्रह्मण्डा, वरभंड मिले वडयाईआ। करे खेल सूरा सरबंगा, सूरबीर शहनशाहीआ। जिस दुआरे निशान झुल्ले सत्त रंगा, तिस सति पुरख निरञ्जण लए मिलाईआ। गुरमुख गाओ सदा सुहागी छन्दा, प्रभ मिल्या इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप वखाईआ।

जे कोई फड़े तेसी सत्थर, सत्थरा हत्थ उठाया। कर किरपा मेले मन पत्थर,

❋

मन का मणका आप भवाया। गुरसिख तेरी सेवा वेख पुरख अबिनाशी आपणे नीर वहावे अत्थर, नैण नैण नैण भराया। जिस विछाया यारड़ा सत्थर, सो बण बण यार सेव कमाया। भगत दुआरा ना होए भट्ठड़, भट्ठ खेड़ा ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नाल मिलाया।

हरिजन साचे गए मिल, मिल्या एकँकार। चौदां लोक गए हिल, चौदां तबक होए ख़बरदार। कवण दर प्रभ लाए सिल, भगत दुआरा कर त्यार। जिस नूं कहन्दे बसन बनवारी कपड़े पहरे नील, रूप अनूप आप धराया । तिस अग्गे करो अपील, जे देवे दया कमाया। वड ख़ालक ख़लक ख़लील, बेख़बर लए जगाया। जोधा सूरबीर छैल छबील, छहबर आपणे नूर दरसाया। लोकमात बणाए सच फ़सील, भगत दुआरा नाउँ रखाया। चार जुग दी कट्ठी करे दलील, गुर अवतार जो गए सुणाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क वड्डिआया। (११-१८, १९)

❋

साची सिख्या गुरमुख सिखो, गुर सतिगुर आप समझाया। पारब्रह्म प्रभ नेत्र पेखो, जिस डिठिआं दुःख रहे ना राया। निराकार निरवैर धरया भेखो, भेखाधारी रूप वटाया। जट्ट बण बण फिरे विच्च खेतो, जगत खेती वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाया।

साची सिख्या करो विचार, गुरसिख सिख समझाईआ। पिछला लेखा देवे पाड़, जो चल आए सरनाईआ। अग्गों मिले गोबिन्द यार, प्रेम प्यार निभाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी गोद लए उठाल, साची सेव कमाईआ। आप पुच्छे मुरीदां हाल, मुशर्द आपणा रूप धराईआ। गुरसिख नेड़ ना आए काल, जो ढह पया सरनाईआ। भगत दुआरा बणे सची धर्मसाल, चार वरन सीस झुकाईआ। जिस अंदर बहे दीन दयाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाल रलाए गुरमुख साचे लाल, लालन आपणा रंग चढ़्हाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, भल देवे नाम वडयाईआ। साचा मार्ग दित्ता वखाल, बण पान्धी भुल्ल ना जाईआ। गुरसिख घालण लैणी घाल, घाली घाल ना बिरथा जाईआ। साहिब सतिगुर वसे नाल नाल, दिवस रैण वेख वखाईआ। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। आओ लुटो सच्चा धन्न माल, पुरख अबिनाशी रिहा लुटाईआ। सचे शाह बणो कंगाल, घर साची वस्त टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रिहा वरताईआ।

गुरसिख अग्गों करे सवाल, की कुछ रिहा वरताईआ। असीं भुक्खे नंगे बुरा हाल, लोकमात रहे कुरलाईआ। खाण नूं लभ्भे रोटी दाल, दूसर वस्त ना कोई ध्याईआ। चारों

❋

कुण्ट जगत जंजाल, दिवस रैण लड़ाईआ। माया ममता कीता बेहाल, सुरती सुरत भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वस्त रिहा वरताईआ।

कवण वस्त तेरे कोल, गुरमुख पुच्छ पुछाइंदा। कवण दुआरा देवें खोल्ह, आपणा घर वखाइंदा। कवण रूप जाएं मौल, मौला नाम प्रगटाइंदा। कवण वेला पूरा करें कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सुणाइंदा।

साची वस्त अगम्मी दात, हरि आपणे हत्थ रखाइंदा। जिस अमृत पिआए बूंद स्वांत, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखाइंदा। जिस दरस दिखाए इक्क इकांत, आप आपणा मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तम इक्को बन्न््हाािंं चरन नात, नाता फेर ना कोई तुड़ाइंदा। गोबिन्द पूरा करां भविख्त वाक, भाखिआ होर ना कोई समझाइंदा। आपणी करनी देवे साथ, करता साची किरत कमाइंदा। गुरसिख इक्को दस्सां पूजा पाठ, जिस दा भेव कोई ना पाइंदा। सोहँ गौणी साची गाथ, जगत गाथा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। (११-२०)

❋

गुरसिख फिरन ज़ोरो ज़ोरी, आपणा ज़ोर वखाईआ। सिर ते चुक्कण सीमेन्ट बोरी, फिरन वाहो दाहीआ। फिर वी कहण अजे थोड़ी, मन सांत ना आईआ। भज्जो नट्ठो करन बौहड़ी बौहड़ी, वेला गिआ हत्थ ना आईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे विच्च राग गौड़ी, सो गौड़ आपणा रूप वटाईआ। जिस नूं गौंदा वार पढ़ पढ़ पौड़ी, सो पौड़ा रिहा लगाईआ। लक्ख चुरासी कोलों करे चोरी, बण बण चोर वेख वखाईआ। अनडिठी बध्धी गुरसिखां अंदर डोरी, अठ्ठे पहर हिलाईआ। आपणे नाल जाए तोरी, तुरत आपणा पन्ध मुकाईआ। कोई ना वेखे रैण अन्धेर घोरी, सारे कहण सतिगुर करी रुशनाईआ। अल्ला राणी बांकी छोहरी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की करां प्रभ आपणा खेल करे हौली हौली, हवालात रिहा बणाईआ। जिस आपणी पैहलों बदली चोली, गुरमुखां चोला दए बदलाईआ। मैं डरदी फिरदी मैनूं कर ना देवे गोली, आपणे भगतां दर बहाईआ। मैं आपणी घुंडी किसे कोल ना खोल्ही, ना दस्सां किसे सुणाईआ। चौदां सदीआं जिस खेली होली, तिस दे हौके रही भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा वेख वखाईआ। (११-२१, २२)

❋

❋

गुर अवतार पीर पैगग्बर छुट्टया साथ, सगला संग तजाया । राम कृष्न तज्जया त्रिलोकी नाथ, निरगुण खेल खलाया। रव सस भुल्लया दिवस रात, चन्द चांदनी मुख छुपाया। लेखा चुक्कया पूजा पाठ, पढ़ पढ़ धीर ना कोई धराया। पुरख अबिनाश खेल तमाश, लोकमात आप कराया। वेस वटा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रिहा सुहाया । कलिजुग अन्तम सभ कोलों हो उदास, भगतां दुआरे फेरे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहिआ।

बेपरवाह खेल खला, वेखे चाईं चाईंआ। रातीं सुत्यां गुरसिख लए जगा, जुगती आपणे हत्थ वखाईआ। आपणी प्रेम रत्त नाल दए नुहा, जगत नीर ना कोई रखाईआ। कर कर सेवा चढ़या साह, दिवस रैण सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी कोई वेखे ना, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आपणा खेड़ा आपे गिआ ढाह, गुरमुखां खेड़ा रिहा बणाईआ। एसे कारन सिँघ पूरन लिआ परना, पूरन परमेश्वर विच्च समाईआ। पुत्तर धीआं नाता लिआ तुड़ा, जगत मोह ना लिआ वधाईआ। गुरमुखां फड़ फड़ बांह, आपणे अग्गे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाईआ।

सेवा करन दा इक्को मौका, छत्ती दिन जणाया। बिन भगती तरना सौखा, मार्ग इक्क लगाया। गुरसिख जे इस नूं जाणे औखा, औखा घाट नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहणा देणा वेख वखाया।

सेवा करन दा साचा वक्त, छत्ती दिन वंड वंडाईआ। पाल सिँघ फसिआ मोह जगत, जुगत गिआ भुलाईआ। प्रभ लेखे लाई रक्त, पूरब लहणा झोली पाईआ। आप सुहाया उस दा वक्त, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त होए सहाईआ।

पाल सिँघ दी कर प्रितपाल, आपणी दया कमाइंदा। रातीं सुत्यां दए नुहाल, दुरमत मैल धवाइंदा। माया झूठी जगत जंजाल, जीव जंत कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छत्ती दिवस दा साचा फल, गुरसिखां झोली पाइंदा।

सेवा करे जो आ दुआर, जुग छत्ती मिले वडयाईआ। पुरख अबिनाशी बणया रहे मित्र यार, यारड़ा सत्थर आप हंढ्ढाईआ। गुरसिख भुल्ले जो विच्च संसार, मूर्ख मुगध रूप वटाईआ। तिस करे आप प्रितपाल, होए संग सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अंग बणाईआ। (११-१२५ २१ मध्घर २०१८)

❋

❋

सच प्रीत हरि की सेवा, सेवा सच विच्च समाईआ। सच प्रीत अमृत मेवा, अंमिउँ रस रस चखाईआ। सच प्रीत वड देवी देवा, देवत सुर आप समझाईआ। सच प्रीत रसना जिह्वा, हरि हरि नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाईआ।

सच प्रीत रक्खी आदि, आदत आपणी इक्को पाईआ। सच प्रीत अंदर हो विस्माद, विस्मादी आपणी कार कमाईआ। सच प्रीत प्रेमी नाद, अनादी राग सुणाईआ। सच प्रीती सच्चा साक, सज्जण सैण रूप वटाईआ। सच प्रीती खोल्हे ताक, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। सच प्रीती साचे हाट, सो पुरख निरञ्जण आप रखाईआ। सच प्रीती साची दात, हरि शब्दी आप वरताईआ। सच प्रीती दे दे गाथ, नाम निधान करे पढ़ाईआ। सच प्रीती निभावे साथ, अंगीकार आप हो जाईआ। सच प्रीती पाए रास, मण्डल मंडप गोपी काहन नचाईआ। सच प्रीती भाग लगाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच्च परभास, टिल्ले पर्बत ख़ुशी मनाईआ। सच प्रीती सभ दी पूरी करे आस, निरासा कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्को इक्क जणाईआ।

सच प्रीती दस्सी इक्क, एकँकार दया कमाईआ। सच प्रीती बख्शी हित, हितकारी हो सहाईआ। सच प्रीती रहे नित नवित्त, आपणे बंधन पाईआ। सच प्रीती साची सिख, सिख्या इक्क समझाईआ। सच प्रीती आपे लिख, वेखणहार आप हो जाईआ। सच प्रीती पाए भिख, भिच्छया आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। (१४-७०६)

❋

कलम शाही दवात दा ब्यान :
…… साचे भगतां लेख लिखावांगी । तेरे नाम नाल मिलावांगी। हड्ड मास नाड़ी चाम
प्रेम रंग इक्क चढ़्हावांगी। नाता तोड़ लोभ मोह हँकार, क्रोध काम मेट मिटावांगी। गुरमुख
कोई ना करे आराम, हरफ़ इक्को इक्क समझावांगी। दर दरवेश बण ग़ुलाम, घर घर
अलख जगावांगी। साचा मेला श्री भगवान, दूजा नाता तोड़ तुड़ावांगी। कलिजुग
अन्तम लिख के इक्को ज्ञान, चौदां विद्या पन्ध मुकावांगी। तूं मेरा मैं तेरे दर होई
परवान, घर इक्को इक्क वखावांगी । साचा झुलदा रहे निशान, निशाना इक्को इक्क
चढ़्हावांगी। लोकमात गुरमुख बण के आए महिमान, तिन्हां दा सिफ्ती राग अलावांगी।
जिस वेले मुड़ के घर नूं जाण, कर कर सेवा लिख लिख लेखा अगला धाम साफ़

❋

करावांगी। चार जुग मैं बणी रही नादान, अन्तम आपणी अक्ख खुल्हावांगी। जिन्हां मैनूं कीता परवान, तिन्हां परवाना लिख के हत्थ फड़ावांगी। आदि जुगादि किसे ना मिल्या विष्नूं भगवान, जुग विछड़यां काग़ज़ उत्ते फड़ मिलावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां संग निभावांगी। (१५-२०७)

१४ माघ २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह बाबूपुर”

सेवा कहे मेरे परबीन, बेनज़ीर तेरी सरनाईआ। मैं निरधन हो मस्कीन, दर ठांडे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी रही अद्धीन, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। तेरा वेख खेल यामबीन, मेहरवान भेव कोई ना आईआ। मैं वेख थक्की लोक तीन, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर तड़फां जिउँ जल मीन, बिलप चातरक वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

सेवा कहे मैं जगत निमाणी, हस्ती नज़र कोई ना आईआ। जुग चौकड़ी भरदी रही पाणी, पीसण पीस सेव कमाईआ। बणी रही बाल अञाणी, बल बुद्ध ना कोई रखाईआ। फिर फिर वेखदी रही चारे खाणी, अंडज जेरज उत्भुज सेतज ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल मेरे मेहरवान मैनूं किसे ना बणाया धुर दी राणी, सिर हत्थ ना कोई टिकाईआ। मैं कोझी कमली मात पछताणी, पसचाताप विच्च वक्त लँघाईआ। सच दवारे देवे ना कोई माणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ।

सेवा कहे मैं होछी मत, मात चले ना कोई चतुराईआ। साचा करे ना कोई साथ, संगी संग ना कोई निभाईआ। नेत्र उठा वेखे ना कोई अक्ख, नैनण नैण नैण शरमाईआ। मेरा किसे ना दित्ता हक़, हकीकत झोली कोई ना पाईआ। दरोही ख़ुदाए गई थक्क, थकावट मेरी ना कोई मिटाईआ। फिर फिर वेख्या जगत हट्ट, घर घर आपणी अलख जगाईआ। मेरी कोई ना रक्खे पत्त, धीरज धीर ना कोई धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरी वडयाईआ।

सेवा कहे मैं बाली नढ्ढी, बचपन विच्च दिआं दुहाईआ। शाह सुल्तानां घरों कढ्ढी, जगत जहान ना कोई ढोईआ। मेरा दुखी अंग अंग करे हड्डी, तत्त तत्त रिहा कुरलाईआ। मेरी धार किसे ना बध्धी, रीत मात ना कोई जणाईआ। बीते काल कोट सदी, सिर सदका ना कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वडयाईआ।

सेवा कहे मैं निक्की बाली, सोच समझ ना कोई रखाईआ। जुग चौकड़ी घाल घाली, नित नवित्त कार कमाईआ। जिस वेले वेखां हत्थ दोवें ख़ाली, वस्तू नज़र कोई

❋

ना आईआ। नानक निरगुण दस्स के गिआ दलाली, साची सिख्या इक्क समझाईआ। अञ्जण किहा बेमिसाली, मिसल सभ दी दए बणाईआ । अमरदास किहा धुर दा माली, मालक इक्को बेपरवाहीआ। रामदास बोल किहा साहिब सतिगुर दीन दयाली, दयावान वड्डी वडयाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वडयाईआ।

सेवा कहे मैं जगत निमाणी, निरधन आपणा नाउँ रखाईआ। चार जुग मेरी करे ना कोई पहचानी, मन्दर घर ना कोई वसाईआ। प्रेमी मिले ना कोई हाणी, ओढ्ढण सीस ना कोई टिकाईआ। सची देवे ना कोई निशानी, निशाना हत्थ ना कोई फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ।

सेवा कहे मैं घोल घोली, सीस जगदीस निवाईआ। जुग चौकड़ी कदे ना बोली, चुप्प चुपीती कार कमाईआ। कलिजुग अन्तम अन्तर हिरदे मैं वी डोली, धीरज नज़र कोई ना आईआ। चारों कुण्ट वेख्या पैंदी रौली, होका देवे जगत लोकाईआ। जन भगत कहण श्री भगवान हत्थ लै के मैंहदी मौली, तन्द सगन नाम बंधाईआ। सच दरगाह जिस ने खोल्ही, देवे सर्ब माण वडयाईआ। मैं वी चल के आई हौली हौली, पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्क वर, वर दाते दर तेरे मंग मंगाईआ।

सेवा कहे मैं आई चल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पर्बत चोटी टिल्ले रहे हल्ल, जंगल जूह ध्यान लगाईआ। शाही लश्कर वेखण दल, फ़ौजदार नैण उठाईआ। मैं सभना कर के वल छल, ओझल हो के मुख छुपाईआ। किरपा कर मेरे भगवन, साहिब तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी दए जणाईआ।

सेवा कहे मैनूं आया दुःख, दुःखा इक्को नज़री आईआ। मेरे प्रेमीआं सदा रहे भुक्ख, कंगला रूप वटाईआ। मैं ओन्हां मंगाँ सुख, दर तेरे कर अरज़ोईआ। तेरी दो जहान लुट्ट, मैं मुहताज झोली डाहीआ। किरपा कर प्रभ तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया दे वरताईआ।

सेवा कहे मैं कोझी कमली, मूर्ख मत रही कुरलाईआ। बिरहों विछोड़े कीती बवली, सुरती सुरत भवाईआ। मिले माण ना उपर धवली, धरनी धरत ना कोई सहाईआ। ख़ाली वेख मेरी बग़ली, भिच्छया नज़र कोई ना आईआ। की हालत दस्सां साहिब अगली, बल रहण कोई ना पाईआ। मैं वेख के ख़ुश इक्को होई तूं भगतां सीस बध्धी पगढ़ी, सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। ओन्हां पिच्छे मैं हो के आई तकड़ी, बल आपणा नाल मिलाईआ। बिन तेरी किरपा टंगों होई लंगढ़ी, भज्ज सकां ना वाहो दाहीआ।

❋

कूड़ी क्रिया मैनूं रही जकड़ी, कदम सकां ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मैं वेख के आई ब्रह्मण शत्तरी, शूद्र वैश दर दर फेरा पाईआ।

सेवा कहे मैं होई नालायक, मोहे मिले ना कोई वडयाईआ। आदि जुगादि मैं सभ दे रही मातहित, हुक्मे अंदर फेरा पाईआ। मैनूं करे ना कोई रयाइत, झोली दर ना कोई भराईआ। सारे करदे रहण हदाइत, आपणा ज़ोर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे इक्क वर, साहिब सतिगुर दीन दयाल दया कमाईआ।

सेवा कहे मेरा कोई ना मुल्ल, कीमत करते ना कोई पाइंदा । कोझी कमली जे गई भुल्ल, भुल्लयां राह नज़र ना आइंदा। तेरे चरनां अंदर जावां रुल, दूजा गृह ना कोई भाइंदा। तेरी रहमत सदा अनमुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, साहिब सभ तेरी आस रखाइंदा ।

सेवा कहे मैं होई मज़बूर, मुशकल हल्ल ना कोई कराईआ । चारों कुण्ट भरया ग़रूर, ग़ुरबत विच्च फिरे लोकाईआ। त्रैगुण माया तपे तन्दूर, अगनी अग्ग ना कोई बुझाईआ। साहिब सतिगुर मेरा कर मुआफ़ कसूर, दोए दोए जोड़ लागाँ पाईआ। मेरी आसा मनसा पूर, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे वखाईआ।

सेवा कहे वेख मेरा हाल, पर्दा उहला आप चुकाईआ। अठ्ठे पहर होई बेहाल, सुरती सुरत ना कोई वडयाईआ। मेरी चोली होई कंगाल, झोली सके ना कोई भराईआ। साचा मिले ना कोई दलाल, विचोला संग ना कोई निभाईआ। मैं जुग चौकड़ी थक्की भाल, दह दिशा फेरा पाईआ। मेरा हल्ल ना होया सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब आपणे नाल मिलाईआ।

सेवा कहे मैं होई छोटी, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। मैनूं लभ्भदे गए कोटन कोटी, कोटन कोटां विच्चों ध्यान लगाईआ। मैं डूंघे अंदर वड़ के रही सोती, सुत्यां सके ना कोई जगाईआ। जुग चौकड़ी रही रोती, रुस्सयां सके ना कोई मनाईआ। प्रेम प्यार दे हन्झआं वहौंदी रही मोती, छहबर धार इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा दे साचे घर, देवणहार तेरे हत्थ वडयाईआ।

सेवा कहे प्रभ हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। किरपा सिंध दे दान, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। गुणी गहिंद कर परवान, दर बेनन्ती इक्क जणाईआ। सद बख्शंद वेख आण, निरवैर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहणा लैणा झोली पाईआ।

❋

सेवा कहे मेरा देदे लहणा, दर तेरे मंगण आईआ। इक्को वार तैनूं कहणा, सीस सजदा इक्को वार झुकाईआ। चार जुग फेर चुप्प करके रहणा, रसना बोल ना कोई अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देदे धुर दा वर, धुर मस्तक रेख मिटाईआ।

सेवा कहे मेरा देदे लेखा, लेखा लिख्त तेरे हत्थ वडयाईआ। क्यों साहिब सतिगुर मेरा भुलया चेता, ग़फ्लत विच्च वक्त लँघाईआ। तूं साहिब स्वामी सभ दा नेता, नर नरायण नज़री आईआ। निरवैर निरँकार बणे खेवट खेटा, बेड़े आपणे लए चढ़्हाईआ। जिवें भगत दवारे बणाए आपणा बेटा, पिता पुरख अकाल नाउँ धराईआ। मैं वी उह रंग वेखां, जो अनडिठड़ा दएं रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वडयाईआ।

दे वड्डिआई साहिब सतिगुर, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मैं दूर दुराडी आई तुर, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। तूं साहिब स्वामी लेखा जाणे धुर, जुग चौकड़ी तेरी सरनाईआ। दर दवारे दोए हत्थ रही जोड़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बौहड़ी बौहड़ी रही कुरला तूं बौहड़, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। मैं निमाणी वल वेख कर के ग़ौर, गहर गम्भीर अक्ख खुल्हाईआ। सच सच दर तेरे पावां शोर, शोरश अवर ना कोई मचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्क वर, मेरा लेखा दे लिखाईआ।

तेरा लेखा लिखणा की, साहिब सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी तेरी रक्खी नींह, साची सेवा इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बीज्या बी, अन्तम आपे वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों साढ्ढे तिन्न हत्थ तेरी लेखे लग्गी सीं, सीमा आपणी आप समझाइंदा। जिस दवारे जन भगत रहे जी, हरि जीवत मुक्त कराइंदा। ओसे गृह ख़ुशीआं नाल थी, सच कहाणी आप दृढ़ांइंदा। श्री भगवान बरसे अमृत मींह, मेघला इक्को धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाइंदा।

साची सेवा कर समझ, हरि इक्को वार समझाईआ। श्री भगवान मार रमज़, इशारे नाल लिआ उठाईआ। मेहरवान हो के मरदाना मरद, सच मरदानगी इक्क कमाईआ। तेरे नाल वंडी दर्द, दीना नाथा होए सहाईआ। खोल्ह वखाए पिछली फ़रद, लहणा देणा भेव मिटाईआ। तेरी गोबिन्द पूरी करे अर्ज़, आरज़ू ख़ाहश नाल मिलाईआ। तूं आपणा पूरा कर लै फ़र्ज़, सेव सच सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वडयाईआ।

सुण सेवा बाली नढ्ढी बच्ची, श्री भगवान आप समझाइंदा। जुग चौकड़ी

❋

तेरी रुत्त रही कच्ची, साचा फल ना कोई लगाइंदा। चारों कुण्ट वगदी रही वा तत्ती, सांतक सति ना कोई कराइंदा। तेरा खेल किसे ना वेख्या आ के अक्खीं, नेत्र नैण ना कोई खुलायंदा। सारे रसना जिह्वा तैनूं कहन्दे रहे अच्छी, अच्छी तर्हां तेरा भेव कोई ना पाइंदा। तूं तड़फदी रहीउँ जल विछोड़े वांग मच्छी, तेरी मुशकल हल्ल ना कोई कराइंदा। साहिब सतिगुर पत तेरी रक्खी, मेहरवान सिर साचा हत्थ टिकाइंदा। सच कहाणी अगली दस्सीं, श्री भगवान पुछ पुछाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।

सच कहाणी पुच्छे करतार, हरि करता आप जणाईआ। साची सेवा दस्स ख़िदमतगार, की की कार कमाईआ। केहड़ा वणज कवण वपार, कवण हट्ट चलाईआ। कवण शहर कवण बज़ार, कवण वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच कहाणी पुच्छ इक्को हुक्म जणाईआ।

सेवा कहे सच दस्सां भगवान, झूठ नज़र कोई ना आईआ । बण के बाली नढ्ढी नाधान, सद साची सेव कमाईआ। मैनूं सभ तों चंगी लग्गी तेरी शान, दूजा नज़र कोई ना आईआ। सभ तों चंगा लग्गा तेरा पुत्त बलवान, गोबिन्द सूरा बेपरवाहीआ। मैं ओस नाल कीता प्यार, सच सच दिआं दृढ़ाईआ। ख़ुशी विच्च आ के बच्चे नींहां हेठ दब्बे निशान, निशाना तेरे नाल मिलाईआ। सच संदेशा दे विच्च जहान, उच्ची कूक दित्ता सुणाईआ। साची सेवा बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे परवान, लेखे लेख ना कोई लगाईआ। सुण अवाज़ गोबिन्द किहा सुण नादान, क्यों बैठी माण वधाईआ। मेरा लेखा अजे ना मुक्कया विच्च जहान, भुलेखा सभ दा दूर कराईआ। निरगुण हो के आवे पुरख अकाल, जोती जाता वेस वटाईआ। मैं आवां उस दे नाल, शब्दी कार कमाईआ। करां खेल इक्क महान, साची धुर दी बणत बणाईआ। ओस वेले आवीं चल अंजाण, बाली आपणा रूप वटाईआ। फेर देवां इक्क फ़रमान, सच संदेश सुणाईआ। जिन्हां नीहां हेठ निशान, तिन्हां देवां माण वडयाईआ। साढ्ढे तिन्न हत्थ मन्दर बणे महान, माणस मानुख लेखे सारे लाईआ। नौं दर खोल्ह सच निशान, दर दरवाजा आप दृढ़ाईआ। भगत दवारा कर प्रधान, भगवन तेरी सेवा इक्क वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे वेखण आण, नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। गीत ख़ुशीआं सारे गाण, ढोला इक्को राग अलाईआ। सदी बीसवीं तेरा लेखा होए परवान, बीस बीसा दए जणाईआ। जन भगतां दे के धुर दा दान, सीस जगदीश पगढ़ी नाम बंधाईआ। फिर तैनूं नाल लै के जाए भगत दवार भगवान, आपणा संग रखाईआ। दर दर घर घर घर घर दर दर गुरमुखां तैनूं दए वखाल, शब्द इशारे नाल जणाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल वेखीं आण, नेत्र अक्खां दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा हौली हौली तेरी झोली देवे पाईआ।

❋

❋