सो बूझे जिस आप बुझाए भाग - प
(निहकलंक हरि शब्द भंडार विच्चों)
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
पप्पा : प्रशाद कहे मैं सभ नूं कीता कट्ठा, प्रीती अन्दर मेल मिलाईआ। किऊंँ टैंके पप्पा :
अग्गे लग्गा ठट्ठा, प्रभ नूं सारे करदे ठट्ठा, ठट्ठे दा ठाकर नज़र किसे ना आईआ। जे कोई वेखे लंमा उच्चा जां कोई तक्के गट्ठा, निक्कयां तों निक्का वेखण कोई ना पाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बरां तों सृष्टी विच्च पवाया रट्टा, रिटन विच्च आपणा नाम समझाईआ। ते जे आदि तों अन्त तक्क इक्को दस्स देंदा आपणे नाम दा टप्पा, फेर टिप्पी बिन्दी दी लोड़ रहन्दी ना राईआ। सचखण्ड बह के गुर अवतार पैगम्बरां उत्ते लोकमात रक्खदा रिहा छप्पा, हुक्म विच्च डराईआ। पच्ची अक्खर बणा के पच्ची प्रकृती वंड वंडा के सभ तों अख़ीर छब्बीआं बणाइआ पप्पा, पप्पे विच्च पूरन दिता समाईआ। जिस ने फफ्फा बण सभ दा मारना फक्का, बब्बा बक्करे खाण वाला रहण कोई ना पाईआ। भब्बा हो के भिअंकर देवे धक्का, मम्मा मछलीआं जलां विच्च तराईआ। जिस ने गुर अवतार पैगम्बर यय्ये दा बणा के यक्का, रारा रेल उत्ते चढ़्हाईआ। औंदे गए कोटन वार लक्खां, लल्ला लेख दए समझाईआ । (वावा) वतन वाला बेवतन हो के कोई ना बणया पक्का, जो आया सो गिआ पन्ध मुकाईआ। ड़ाड़ा कहे हुण ड़ाड़ मेटे प्रभ बण के सिध्धा जट्टा, जटा जूट धारी नज़र कोई ना आईआ। सभ दी अक्खीं पा के घटा, आपणा खेल खलाईआ। सवाल विच्च आपणा समझाया नहीं किसे बटा, इशारीए कसर सारे दिते उडाईआ। आपणे नां नूं लग्गण देवे कदे ना वट्टा, वटांदरे विच्च गुर अवतार पैगम्बर सारे दए बदलाईआ। सभ दा लेखा कर के पूरा पटेदारी दा पट्टा, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। प्रशाद कहे गुरमुखो ज़रूर तुहानूं पाला लग्गदा होऊगा ठक्का, सारे लेफां तलाईआं वल वेख वखाईआ। एह वी वाअदा सी पिछला पूरा पक्का, जिस कारन पूर कराईआ। जे तुहानूं सर्दी ते मैं पिण्डा कर लवां नंगा, नंगा हो के खुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वडयाईआ। (२१ माघ श सं ३)
पटना : प : पुरख सुलतान सुलतान, सति सरूप अखवाया। ट : टिल्ला उच्च मकान, पटना :
गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। न : निरगुण खेल महान, निज घर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटना लेख लिखाया।
प : पुस्तक पाठ, पूजा वेख वखाईआ । ट : टुट्टा साथ, ना कोई संग रखाईआ । न : निरगुण खेल त्रैलोकी नाथ, लोआं पुरीआं रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पटना वेख वखाईआ।
प : पिता इक्क परवान, परम पुरख सुलतान। ट : टिक्का मस्तक महान आप लगाए श्री भगवान। न : निरगुण बैठ शब्द बिबाण, फिरे फिराए दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटना वेखे जगत दुकान।
प : प्रितपाल सर्ब सुखदाया। आपे शाह आप कंगाल, मंगणहार आप अखवाया। आपे जोती नूर अकाल, शब्द धुन आप उपजाया। आपे दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध आप अखवाया। आपे काल होए महांकाल, कूड़ पसारा मेट मिटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे होए सहाया।
प : पूरन जोत धर, निर्मल नूर करे रुशनाईआ। आसा मनसा पूर हरि, हरि गोबिन्द विच्च समाईआ। गोबिन्द हाज़र हज़ूर दर, दर दरवेसा आप अखवाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, गढ़्ह हँकार रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी अलख जगाईआ।
आप आपणी अलख जगा, गुर गोबिन्द उठाया। सम्बल नगरी डेरा ला, साचा धाम सुहाया। अमृत जल इक्क भरा, साचा ताल सुहाया। शब्दी शब्द लिआ उपा, शब्दी जोड़ जुड़ाया। जोती नूर डगमगा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। आप आपणा वेख वखा, आप आपणा रूप वटाया। बसतर शस्त्र तन सजा, एक अस्त्र रिहा दौड़ाया। चिट्टे असव आसण ला, सोलां कलीआं वेख वखाया। नीले वाला आप हो जा, जोती शब्दी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी डेरा लाया।
सम्बल नगर सच गराँ, गोबिन्द मिली वडयाईआ। गुर गोबिन्दा बैठा साचे थां, हरि साचा होए सहाईआ। निर्मल बाती इक्क जगा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। एका शब्द रिहा पढ़ा, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। एका रंग रिहा रंगा, रंगणहार आप अखवाईआ। गुरमुख साचे लए उपा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। प : पौड़ा पैहला ला, चौथे घर बहाईआ। साचा पद इक्क वखा, सो पुरख निरञ्जण दया कमाईआ। हँ हंगता दए मिटा, हउमे रोग गवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ।
गुर गोबिन्द हरि बलवान, एका एक रखाया। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ खण्डा हत्थ फड़ाया। अगम्म अगम्मा वेख मार ध्यान, नाड़ी चंमा दिस ना आया। मरया ना जम्मा विच्च जहान, आवण जावण खेल रचाया। धर्म झुलाए इक्क निशान, आप आपणे हत्थ रखाया। उपर लिखया लेख महान, ना कोई मेटे मेट मिटाया । ब्रह्मा विष्न शिव सारे राह तकाण, कलिजुग वेला अन्तम आया । गुर गोबिन्दा ना करे कोई पछान, पन्थ खालसा बैठा मुख छुपाया। आपे होया जाणी जाण, जानणहार सृष्ट सबाया। प : पुरखे गुण निधान, परखण वेला अन्तम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धर्म रिहा सुहाया।
सम्बल नगर साचा पौड़ा, प्रभ आपणा आप लगाया । सस्से उपर इक्क होड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती शब्दी जोड़या जोड़ा, विछड़ कदे ना जाया । हरि का शब्द साचा घोड़ा, जुग जुग रिहा दुड़ाया। प्रगट होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा गिआ लिखाईआ। सम्बल नगर साढे तिन्न हत्थ लंमा चौड़ा, पुरख अबिनाशी आप बणाया। गुर गोबिन्दे आत्म अन्तर लग्गी औड़ा, प्यास आस इक्क रखाया। पुरख अबिनाशी आया दौड़ा, साचे मन्दर डेरा लाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे जीव जंत साध सन्त मिट्ठा कौड़ा, जूठ झूठ रहण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा गोबिन्द वेख वखाया।
ट : टुट्टे माण गढ़्ह हंकारया। मनमुख भुल्ले जीव निधान, विच्च संसारया। गोबिन्द गुर ना कोई मात पछान, मिल्या मेल ना मीत मुरारया। वेले · अन्त सर्ब पछतान, छड्डणा
मन्दर गुरूदवारया । पुरी अनन्द सर्ब तज जाण, फतह अकाल ना कोई जैकारया। सर अमृत ना दिसे कोई निशान, खेले खेल हरि निरंकारया। पटने वेखे मार ध्यान, चढ़या चन्न जगत सतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिखया लेख वेख वखारया।
न : निरगुण रूप हरि भगवन्त, जुग जुग जोत जगाइंदा । गुरमुख मेला नारी कन्त, सन्त साजण मेल मिलाइंदा। मनमुखां माया पाए बेअन्त, अन्त ना गणत गिणाइंदा। भरम भुलाए जीव जंत, हउमे रोग वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, शब्द संदेश इक्क सुणाइंदा।
गुर गोबिन्दा जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी डेरा ला, आपणी रचन रचाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा सुणा, भुल्ल रहे ना राईआ। सम्मत पंदरां चरन दए टिका, दर दवारे आवे फेरा पाईआ। कलगी तोड़ा सीस इक्क चमका, नाम दस्तार इक्क चमकाईआ। बसतर शस्त्र इक्क सजा, शब्द खण्डा हत्थ उठाईआ। तन गातरा इक्क वखा, दर घर साचा वेख वखाईआ । पहली कत्तक कर्म कमा, किरती कर्म कमाईआ। निहकलंका डंका शब्द वजा, कलिजुग सोए रिहा उठाईआ। दवार बंका दए सुहा, दर ठांडा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। (पहली मध्घर २०१४ बि)
पैंती अक्खर : ऊड़ा अक्खर आप उपा, त्रैलोकां आप वेख वखाया। ऐड़ा लेखा रिहा लिखा, पैंती अक्खर :
एका अक्ख खुल्हाया। ईड़ी इष्ट आप बणा, आपणा रूप बणाया। सस्सा किल्हा दए सुहा, सतिगुर घेरा पाया। हाहा हरिजन लए बहा, दूसर कोई नेड़ ना आया। कक्का कर्म रिहा कमा, खक्खा खेल रचाया। गग्गा गोबिन्द लए उठा, घग्गा घोड़ा नाल लिआया। ङ ङिआन दए सुणा, चच्चा चित दए सुहा, सम्मत चौदां वेख विखाया। छछा छप्पर इक्क बणा, जज्जा जहाज लए बणा, गुरमुख साचे विच्च चढ़्हा, झज्जा झेड़ा दए छिड़ा, निहकलंकी जामा पाया। ञञा जन्म रिहा वखा, गुरमुख साचे जन्म दवाया। टैंका टल्ल आप वजा, सोहँ हत्थ रखाया। ठट्ठा ठोकर दए ला, लोआं पुरीआं रिहा हिलाया । डड्डा
डाल रहे तुड़ा, लक्ख चुरासी रिहा खपाया। ढड्डा ढोलक इक्क वजा, अनहद सेवा लाया। णाणा आपणा कर्म कमा, आप आपणा भेख वटाया। तत्ता तिलक इक्क रखा, गुरमुखां जोत जगाया। थथ्था थिर घर दए बहा, ना कोई बाहर कढाया। दद्दा दुःख दए मिटा, गुरसिख सच सुच्च समाईआ। धद्धा धवल झोली पा, आत्म दात रिहा वधाईआ। नन्ना निरगुण खेल रचा, सरगुण मेल मिलाईआ। फफ्फा फल फुलवाड़ी मात लगा, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। पप्पा पूत सपूता लिआ उपा, खेले खेल हरि रघुराईआ । बब्बा बन्द दए करा, नौ दर वेख वखाईआ। भब्भा भुल्लयां मार्ग पा, एका चरनां राह वखाईआ। मम्मा मोहणी रूप वटा, मनमुख जीवां रिहा भुलाईआ। यया यार इक्क अखवा, सज्जण मीत आप हो आईआ। रारा रेखा दए मिटा, हरिजन साचे लए तराईआ। लल्ला लहणा देणा मूल चुका, आप आपणे अंग लगाईआ। ववा विष्नूं वेस वटा, जोती नूर संग रलाईआ। सोहँ डंक इक्क वजा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ रखाईआ। ड़ाड़ा अक्खर राह रिहा तका, दर दवारे वेखे नेत्र नैण उठा, दोवें मुख पारब्रह्म दी बैठ कुक्ख, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए तराईआ। (१८ हाढ़ २०१४ बि)
पुरख अकाल : रूप अगम्म अपर अपार, पुरख अकाल अखवाईआ । ना कोई नर ना कोई पुरख अकाल :
नार, ना कोई कन्ता नार वखाईआ। पुत्तर धी ना कोई प्यार, बंधन बंध ना कोई रखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणा लए उपाईआ। आप आपणी करे विचार, आप आपणा मता पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। (२४ मध्घर २०१४ बि)
पुरख अकाल कहे मैं नीकन नीका, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मेरा नित्त नवित्त वक्खरा तरीका, तरतीब समझ किसे ना आईआ। मैं मालक ख़ालक लक्ख चुरासी जंत जीव का, शहनशाह बेपरवाहीआ। मैं लहणा देणा जाणा साढे तिन्न हत्थ सींअ का, तन वजूद माटी वेख वखाईआ। मैं अमृत बरसां धुर दे मेघ मींह दा, भंडारा मुहब्बत नाम वरताईआ। जुग जुग रस्ता बदलां धरनी वाली नींह का, लाइन आपणी आप समझाईआ। मेरा नाता जगत नहीं पुत्तर धी का, जन भगतां संग वखाईआ। मेरा खेल धर्म धार वसीह का, हद्दां वंड ना कोई वंडाईआ। मेरा हुक्म संदेसा तर्ज़ीह का, अदला बदली आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा पूरा करे पैगम्बर वसीह का, अवतार गुर बच्या रहण कोई ना पाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं आदि जुगादी वड्डा, वड वड्डी मेरी वडयाईआ । आपणा आपणे नाल लडावां लड्डा, निरगुण निरगुण ख़ुशी बणाईआ । आपणा सच निशाना आपे गड्डां, सचखण्ड साचे आप झुलाईआ। रूप दरसावां सदा मास नाड़ी हड्डां, जोती जाता डगमगाईआ। आपणी धार विच्चों शब्दी धार कढ्ढां, आदि दी बण जणेंदी माईआ। साची यद्द बणाई यद्दा, यदप खेल खलाईआ। हुक्मे अन्दर आपणा आप बध्धा, बन्दन आपणा भेव विखाईआ। नूर अलाही बण
के रब्बा, मेहरवान महबूब सोभा पाईआ। आपणी आप लगा के सभा, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। मेरा खेल होणा हब्बा, हम साजण हो के वेख वखाईआ। मैं वेस वटाउणा आदि अन्त मधा, आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव दस्से किसे ना वज़ा, वज़ूहात समझ किसे ना आईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं वसां सदा उहले, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा शब्द दुलारा अगम्मी बोले, नाद अनादी धुन करे शनवाईआ। सिफ्ती साचे गाए ढोले, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ । गुर अवतार पैगम्बर बणाए गोले, दर ठांडे सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी खेले होले, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण हो के सरगुण धार मौले, मौला हो के आपणी मेहर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सभ दा तोल तोले, तोलणहार इक्क अखवाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं ऊँच अगम्म, बेअन्त अथाह इक्क अखवाईआ। गगन रहावां बिन थम्म, थान थनंतर दिआं वडयाईआ। हरख सोग मिटावां ग़म, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। जन भगतां सवारां जुग जुग कम्म, कूड़ कामनी पर्हे हटाईआ। लेखे लावां पवण स्वासी दम, दामनगीर आप हो जाईआ। भेव खुलावां काया माटी चंम, चम्म दृष्टी दिआं बदलाईआ। नूर चमकावां इक्क ब्रह्म, पारब्रह्म हो के वेख वखाईआ। सच दरसावां इक्को धर्म, दूजी वंड ना कोई वंडाईआ । निहकरमी हो के कमावां कर्म, कर्म कांडां दा डेरा ढाहीआ। गुरमुखां लेखे लावां जरम, जन्म आपणे रंग रंगाईआ। अन्तर रहण ना देवां भरम, भाण्डा भरम भाउ भन्नाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन, इक्को नूर दिआं दरसाईआ। आपणा नाउँ धरा के तरनी तरन, तारनहार इक्क अखवाईआ। हरिजन लिआ के आपणी सरन, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। गेड़ मुका के मरन जन्म, दरगाह सच दिआं वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सभ कुछ करनी करन, करनहार करतार इक्क अखवाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं आदि निरञ्जणा, आदि जुगादी बेपरवाहीआ। दीन दयाल दर्द दुःख भय भञ्जणा, मेहरवान वड वडयाईआ। सच स्वामी धुर दा सज्जणा, सगला संग निभाईआ। चरन धूड़ करावां मज़ना, दुरमत मैल मिटाईआ। नेत्र नाम पावां अंजणा, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। शब्द डौरू डंका हो के वज्जणा, दो जहान करां शनवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को दीपक जगणा, पुरी लोअ करे रुशनाईआ। आदि जुगादी अकाल मूरत मदना, मधसूदन आप अखवाईआ। पंज तत्त माटी नहीं बदना, जोती जाता इक्क अखवाईआ । जिस दी आदि जुगादि इक्को रंगणा, दूसर रंग ना कोई रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा नाल आहला अदना, अदल इन्साफ़ आपणे हत्थ रखाईआ । (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मेरा खेल अज़ीब, अजब निराला आप कराईआ। जुग जुग सदा देवां तरतीब, तरीका आपणे हत्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दरस दिखा के धुर दी दीद, दीदा दानिस्ता करां रुशनाईआ। सुत दुलारे बणा अज़ीज़, लोकमात मात वडयाईआ। नाम कलमे दी दे तामीज, धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। निरगुण हो के सरगुण करां रीझ, सिर सिर आपणा हत्थ टिकाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरी सिफ्ती सिफ्त रसीद, अक्खर अक्खरां नाल वडयाईआ। लहणा देणा लेखा पूरा करां कुरान मजीद, मुजाहिद वेखा थाउँ थाईंआ। सम्मत शहनशाही नौं मेला करना नाम मुजीब, तेग बहादर आसा पूर कराईआ। मुहम्मद दी लेखे लाउणी ईद, ईद फितर नाल मिलाईआ। जो शरअ छुरी कीते शहीद, शहनशाह हो के दिआं माण वडयाईआ। अवतार पैगम्बर गुर वेखण ला के नीझ, बिन नैणां नैण तकाईआ। सदी चौधवीं आसा मनसा पूरी करां उम्मीद, तृष्ना पूरब रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी गफ़लत खोल्हे नींद, आलस निंदरा जगत जहान कूड़ क्रिया दए जगाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं बेनज़ीरा, नज़रीं नज़र किसे ना आइंदा। मेरा रूप लातशवीरा, मुसवर तसवर कर ना कोई समझाइंदा। मेरा गृह इक्क अख़ीरा, जिस दा अन्त कोई ना पाइंदा। मेरा नां गुणी गहीरा, गहर गवर वंड वंडाइंदा। मेरा लेखा नाल भगत कबीरा, कबरां तों बाहर मेल मिलाइंदा। मैं तोड़नहारा शरअ ज़ंजीरा, कड़ी कड़ी नाल बदलाइंदा। बदलणहारा जगत ज़मीरा, ज़िमी असमानां खोज खुजाइंदा। वरोलणहारा समुंद सागर नीरा, धरनी धरत धवल ख़ाक पर्दा लाहिंदा। मैं लेखा जाणा ग़रीब अमीरा, शाह सुलतानां लहणा झोली पाइंदा। मैं बदलणहारा तकदीरा, तकबरां डेरा ढाहिंदा। मैं लेखे लाउणा वाला रविदास कसीरा, कौडी कीमत आपे पाइंदा। मैं खोहणहारा जगत ज़ंजीरां, जागरत जोत वेस वटाइंदा। मैं खड़काउणहारा जगत शमशीरां, शरअ शरअ नाल टकराइंदा। मैं घत्तणहार वहीरा, सतिजुग त्रेता द्वापर पान्धी जगत भवाइंदा । मैं मालक ख़ालक पीरन पीरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को इक्क वडिआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद मेटणहारा पिछलीआं लकीरां, लीक उलीक अगला राह वखाइंदा। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मेरा नाउँ हरि गोबिन्दा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द खेल खलाईआ। मेरी लहर धार सागर सिंधा, गहर गम्भीर गवर वड वडयाईआ। निरगुण धार सारे मेरी बिन्दा, नूर जोत जोत रुशनाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त नित्त नवित्त लहणा सभ नूं दिन्दा, देवणहार इक्क अखवाईआ। अमृत धार बख्शां शब्दी सुरपत इन्दा, इन्दरासण दिआं वडयाईआ। जगत जहान दा मेरा वज्जा जिंदा, कुफ़ल खोल्हे कोई ना राईआ। मैं वेखणहारा जीओ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। खेल खलावां जेरज अंडा, उत्भुज सेतज वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ तों उत्तम आपणा नाम रक्खे छिन्दा, प्यार मुहब्बत मोह मेहर वाला दृढ़ाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मैं सति सच दा दाता, दानी धुर दा इक्क अखवाईआ। निरगुण सरगुण सभ दा पिता माता, परम पुरख बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म रक्खां नाता, मेल मिलावा हर घट थाईंआ। जोती जोत दा होवां जाता, जागरत जोत करां रुशनाईआ। बण के परम पुरख बिधाता, बिध आपणी इक्क समझाईआ। संदेसा देवां सति सच साता, सतिगुर रूप समाईआ। भेव खुल्हावां पर्दा आपा, आप आपणा रंग रंगाईआ। पर्दा उहला खोल्हां ताका, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। भाग लगावां माटी ख़ाका, पंज तत्त वज्जी वधाईआ। चार जुग दा लेखा वेखां खाता, दो जहानां खोज खुजाईआ। अवतार पैगम्बर गुर बणा के शाखा, शनाख़त आपणी इक्क दृढ़ाईआ। एथे ओथे बण के राखा, रख्या करे थाउँ थाईंआ । हरिजन नौजवान छोहरा वेखां बांका, लोकमात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग जुग दीआं मेटे वाटां, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल कहे मेरा रूप अनूप, रंग रेख सके ना कोई समझाईआ । आदि जुगादी महिंमा अनूप, कथनी कथे ना कोई वडयाईआ। शाह सुलतानां धुर दा भूप, पातशाह इक्क अखवाईआ। मंज़ल रक्खा हक़ मकसूद, दरगाह साची सच सुहाईआ। लेखा रहे ना एका दूज, दुतीआ भाउ ना कोई बणाईआ। आदि जुगादी अगम्म सूझ, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मेरी समझे ना कोई हदूद, अर्श फर्श कहण कोई ना पाईआ। हर घट सदा मौजूद, थान थनंतर वेख वखाईआ । कदे ना होवां नेसतो नाबूद, जड़्ह सके ना कोई उखड़ाईआ। मेहर मुहब्बत वाला महबूब, महव आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा धाम अर्श अरूज़, सचखण्ड दवारे साचे सोभा पाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
पुरख अकाल परवरदिगार सच रहीमा, रहमत हक़ हक़ कमाइंदा। आदि अनादि जुग कदीमा, कुदरत दा मालक बेपरवाह अखवाइंदा। जिस दी हद्द हदूद जाणे कोई ना सीमा, अन्त भेव ना कोई खुल्हाइंदा । उह वसणहारा आलीशान दरगाह सच अज़ीमा, सचखण्ड दरगाह सच सोभा पाइंदा। जिस ने दीन दुनी कराई तकसीमा, अवतार पैगम्बर गुर नाम कलमे वंड वंडाइंदा। उह लेखा जाणे नर मदीना, आत्म ब्रह्म पर्दा आप चुकाइंदा। जन भगतां ठांडा करे सीना, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। सभ दा वेखणहारा मरन जीणा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। लक्ख चुरासी तक्के खाणा पीणा, राज़क रिज़क रहीम आपणी कार कमाइंदा। झगड़ा मेटणहारा मज़्हबां दीनां, शरअ शरीअत पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक्क वरताइंदा।
पुरख अकाल कहे मैं मेहरवान महबूब, महबान अखवाईआ। मेरा निशाना अर्श अरूज़, आलीशान सोभा पाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पंज भूत, तन माटी ख़ाक भेव कोई ना आईआ। मेरा लेखा अगम्म कूट, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र सके ना कोई समझाईआ । मेरा नूर नुराना शब्दी धार मेरा दए सबूत, गुर अवतार पैगम्बर ढोले गीत गाईआ। मैं लेखा जाणा दीन
दुनी कलबूत, काया काअबे फोल फुलाईआ। आदि जुगादी हर घट मौजूद, गृह गृह डेरा लाईआ। मेरा कोई ना जाणे ताणा पेटा सूत, सूतरधारी समझ किसे ना आईआ। मेरा इक्को सुत दुलारा दूल्हा शब्दी दूत, दो जहानां मर्द मरदाना इक्क अखवाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सारे करदे पूज, पूजस पूजस सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा धर्म दी दिशा सच दी कूट, कुटीआ दो जहान फोल फुलाईआ। (२९ जेठ श सं ८ )
पुरख अकाल कहे मेरा सुहञ्जणा सदा वक्त, वार थित घड़ी पल समझ किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण खेल खेलां विच्च जगत, जागरत जोत नूर कर रुशनाईआ। वेस वटावां आपणी शक्त, शख्सीअत आपणे रंग रंगाईआ। लेखे लावां बूंद रकत, धुर मेला मेलां सहज सुभाईआ। हरिजन बणा के साचे भगत, दीन मज़्हब विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दे वड्डिआई उपर धरत, धरनी धवल धौल सुहाईआ। रहमत कर के उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम हो के मिलां चाईं चाईंआ। चुरासी विच्चों कढ्ढां कर के तरस, फ़ासी जम ना कोई लटकाईआ। मेघ अगम्मा देवां बरस, बूंद सवांती इक्क टपकाईआ । जन्म जन्म दी मेटां हरस, हवस कूड़ दिआं गवाईआ। आपणा पूरा करां र्फ्ज़, गुरमुखां होवां सहाईआ। खेल दस्सां अगम्म असचरज, पर्दा उहला आप उठाईआ। शरअ छुरी खोहे किसे ना करद, कातल मकतूल दा पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दी मनज़ूर कर अर्ज़, आरज़ू सभ दी खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम निधाना दस्सां तर्ज़, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ । संदेसा देवां गर्ज़, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द शब्द शनवाईआ। जन्म कर्म दा रहण ना देवां कज़, मकरूज़ हो के लेखा दिआं चुकाईआ। जोधा सूरबीर मरदाना बण के मरद, मद्दद करां थाउँ थाईंआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दुखीआं आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां होण ना देवे हरज़, पूरब लहणा लेखा धर्म धार झोली पाईआ। (२९ जेठ श सं ८)
सच्चे पातशाह महाराज पूरन सिँघ जी : पूरन :
सच्चे पातशाह महाराज पूरन सिँघ जी पूरन : वीह सौ इक्क बिक्रमी प्यारी। कीती
पूरन :
असां खेल नयारी । जेठ पहली मंगलवारी। आपणी जोत आकाशों उतारी। दो जेठ
नूं खेल रचाया। पूरन सिँघ विच्च परमेश्वर आया। होई संध्धया पाई फेरी। कलिजुग
दी ढाही ढेरी। साढे सत्त दा होया वेला। सतिगुर ने पाया फेरा। ऐसी असां कला वखाई।
पूरन सिँघ दी नबज़ हटाई। घर दे सारे देण दुहाई। प्रीतम सिँघ नूं आवाज़ लगाई। छेती
आ जा घर असाडे। भाणा वरतया सतिगुर डाहढे। भेत असाडा किन्हे ना पाया। हा
हा कर के शोर मचाया। मैं आपणी जोत प्रगटा के। आप आपणी जोत जगा के। महाराज
शेर सिँघ नाम रखा के। ऐसा देह नूं वट चढ़्हा के। ऐसा वट एहनूं चढ़्हाया। सारी ख़लकत
नूं ख़ाक रलाया। जोत ने फेर जोर सी पाया। सिखां ताईं फेर उठाया। पंजवीं जेठ
दा दिन सी आया। संगतां नूं फिर माण दवाया। चार जेठ थित वार लिखा के। प्रगट
होया घविंड विच्च आ के। छब्बी पोह नूं सी देह तजाई। झूठी देह भसम कराई। ऐसी
भसम एस दी होई। हाहाकार सृष्टी रोई । मैं आपणा आप प्रगटा के। दिता दरस आप आ के। ऐसी वरताई खेल अपारा। दिता बाणी दा खोल्ह भंडारा। सोलां पहर फिर आप खलो के। पूरन विच्च परमेश्वर हो के। ऐसी रसना असां चलाई। दरबार साहिब दी बाणी अलाई। चौदां सौ तीह अंक दे ताईं। बाणी पढ़ पढ़ संगत कन्न पाई। अठारां ध्याए गीता दे गाए। मुखों ऐसे बचन सुणाए। मेरे साहमणे कोई चल के आए। सभ भुलेखे दिल तों लाहे। कुरान मजीद अञ्जील दे ताईं। मुहम्मद ईसा जिन्ह लिखत कराई। एहनां सभनां दा हुण माण हटाया। सोहँ शब्द प्रचलत कराया। आपणे नाम दी जै कराई। बाकी सभ दी करी सफ़ाई। ऐसा नाम सिखां को दे के। आ बैठा हुण प्रगट हो के। मेरी जो बणाई सो ढेरी। ओथों प्रगटी जोत सी मेरी। ऐसा किसे ना खेल रचाया। जा के फेर कोई ना आया। मैं आपणी बणत बणाई। तजी देह जोत प्रगटाई। जोत विच्च मैं जोत सरूपा। अनहद शब्द वजावे भूपा। आपणा आप आप उपा के। घविंड विच्च खलोता जा के। ऐसा शेर सिँघ शेर है होया। राम कृष्न दा तेज है होया। ऐसा हुक्म आप सुणाया। विष्नूं भगवान दा जाप कराया। सिखां ताईं हुक्म सुणाया। घविंड विच्च पल्ला फिरवाया। कलिजुग दा निहकलंक आया। मनमुखां तों मूंह भवाया। मनमुख एथे ठौर ना पावे। …… (१४ भादरों २००६ बि)
रंग रूप ना नज़री आए। पूरन विच्च रिहा समाए। जोत जगत दी आप जलाए। आपणा भेत ना किसे बताए। आपणी महिमा आप जणाए। आप आपणे विच्च समाए। कलिजुग विच्च एह कर्म कमाए। छड्डी देह जोत रूप हो आए। पूरन सिँघ दी देह विच्च प्रभ गिआ समाए। कुक्ख माता दी सफल कराए। पाल सिँघ ते दया कमाई। हो कृष्न प्रभ दरस दिखाई। बाल रूप प्रभ लुबाणा। भुल्ला सिख फिरे अंञाणा। बिना गुर मिले ना सच टिकाणा। जोत जगवावे सिँघ है माहणा। बचन असाडे सदा सुणाए। मनी सिँघ दा सिख कहाए। महाराज शेर सिँघ दी जिन सरनी पाया। ओस तों सुणया बचन आया। आप तुट्ठा सच्चा दातार। हो के आया कृष्न मुरार। पाल सिँघ नूं दिता तार। ऐसी सतिगुर बणाई थाट। जोत जगाई विच्च ललाट। जाचक नूं दिता एह दान। पाल सिँघ नूं उत्तम ज्ञान । जिस सुहाया एह सोहणा थान। गुर दरस दा वज्जा बाण। दरस मेरा सदा है लोड़े। चरन कँवल संग मन नूं जोड़े। दया धार प्रभ दरस दिखाया। निज़ानंद प्रभ विच्चों वखाया। ओस ने सी एह कर्म कमाया। सिखां नूं सरनी पाया। उस दा माण असां रखाया। चवी चेत उनीं सौ सतानवें नूं आकाश बठाया। हरि जीउ हरि हरि नज़री आया। महाराज शेर सिँघ सदा सवाया। (१७ मध्घर २००६ बि)
वेखे सुणे परखे वेखे परखे। बिन नाड़ी एह पिंजर खड़के। आपणा संसा सारे लाहो। पूरन सिँघ दी नबज़ नूं हत्थ है लाओ। ऐसी एह चली चाल। नबज़ ना चले आपणी चाल। भेत ना आपणा गुरू रखाया। प्रगट हो के दर्शन दिखाया। सच्चा तख़त गुर सच्चे बणाया। सिँघासण प्रभ नाम रखाया। सिँघासण उपर प्रभ बैठा आए। कलिजुग ताईं दए उलटाए। ऐसी दिती इस नूं हार। मूंह काला दुष्ट दुराचार। कर्म धर्म इस विच्च खुआर। लज्जया
ओस ने दिती उतार। प्रगट होया आप करतार। कलिजुग दा हुण कीता काल।
(१८ मध्घर २००६ बि)
जोत निरञ्जण जगत में आई। कलिजुग विच्च किसे भेद ना पाई । विच्च त्रेता राम रघुराई। विच्च द्वापर कृष्न घनघाई। होया महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई। सोहँ शब्द प्रचलत कराई। बाकी सभन दा माण गवाई। साची लिखत गुर साचे कराई। आदि अन्त सर्ब रिहा समाई। धार खेल प्रभ जोत प्रगटाई। साध संगत बिन कोई भेत ना पाई। आवे जावे थिर ना रहाई । लोभी मनुआ कित खोजण जाई। हरि की जोत हरिमन्दर आई। विच्च सिख प्रभ जोत प्रगटाई। पैज इस दी आप रखाई। नबज़ चलणों बन्द कराई। प्रगट कीती आप वड्डिआई। धन्न सिख धन्न इस दी माई। धन्न पिता जिस दात एह पाई। घनकपुरी विच्च सेव कमाई। जोत प्रभू दी पूरन विच्च आई। प्रगट पिआ प्रभ रघुराई। दीना नाथ सर्ब सुखदाई। घनी शाम कल जोत जगाई। कलू काल विच्च खेह मिलाई। सतिजुग सति सति वरताई। सोहँ शब्द दी लिखत कराई। चार जुग होवे सहाई। महाराज शेर सिँघ विच्च एह वड्डिआई। उनीं सौ पंजाह बिक्रमी विच्च जोत सी आई। घनकपुरी जै जैकार कराई। देवी देवते फुल्ल बरसाई। घनकपुरी नूं मिली वधाई। जिथ्थे महाराज जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ नां रखाई। मनी सिँघ नूं दरस दिखाई। जोत निरञ्जण नज़री आई। होया शांत दरस प्रभ पाई। भूरी वाले तृखा मिटाई। गुर पूरे दी कीती वड्डिआई । साध संगत संग सेव कमाई। सर अमृत दिता पुचाई। सारी खेल आप कराई। बाणी अरजन दी सच कराई। मंजी सहिब उत्ते दिता बहाई। गुर धाम सचखण्ड बणाई। महाराज शेर सिँघ चरन टिकाई। महंतां हाहाकार मचाई। भेद किसे ना जाणया राई। हरिमन्दर हरि जोत है आई। महाराज शेर सिँघ आप रघुराई। (८ फग्गण २००६ बि)
पूरन जोत पूरन विच्च आई। पाल सिँघ दी बिन्द तराई। सेवा सफल विच्च जगत कराई। धन्न सिख जिस गुर जोत समाई। झूठी देह मिट्टी विच्च रलाई। जोत सरूप प्रभ विच्च रहाई। जैसी देह विच्च ख़ाक लिटाई। सारी सृष्टी पुट रखाई। जोत रूप एह कला वखाई। धार देह ना करी लड़ाई। उलटी मति जीवां विच्च पाई। अलोप बैठ वेखे लिव लाई। भगत जनां नूं दिता समझाई। कलिजुग विच्च महाराज जोत प्रगटाई। विच्च संसार हाहाकार मच जाई। बिन देह तों प्रभ नज़र ना आई। गुरसिखां नूं प्रभ दे बुझाई। दे दर्शन विच्च छिन अलोप हो जाई । सोहँ शब्द सभ दा होवे सहाई। मनी सिँघ हत्थ देवां वड्डिआई। (५ चेत २००७ बि)
प्रगट भइओ आप निरँकारा, ऐसा दरस प्रभ आण दिखाइओ। चकर चिहन जिस दा कोई ना जाणे, जोत सरूप प्रभ विच्च देह समाइओ । कलिजुग आण जोत प्रगटाई, सतिजुग साचा राह बताइओ। मेरा नाउँ सर्ब सुख दाता, सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवाइओ। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब में वसयो, सर्ब प्रकाश आप रघुराइओ। ब्रह्मा विष्न महेश सर्ब का दाता, तीन लोक प्रभ जोत जगाइओ। विच्च पाताल प्रभ बाशक सेजा, चरन झस्सण लछमी लाइओ। विच्च
अकाश प्रभ जोत निरञ्जण, जगे जोत डगमगाइओ। उनंजा पवण चवर सिर होते, जोत अडोल ना किसे डुलाइओ। प्रगटी जोत मात विच्च आ के, महाराज शेर सिँघ नाम रखाइओ। छड्ड देह होए प्रभ जोत सरूपा, निहकलंक जगत अखवाइओ। निहकलंक हो जगत प्रभ घाले, पापी अपराधी नरक में पाइओ। (२ भादरों २००७ बि)
जंगल बेला आपे फोले, डूंघी कंदर फेरा पाईआ। उच्ची कूक आपणी गर्ज़ आपे बोले, छत्ती राग तर्ज़ समझ ना राईआ। तुरदा फिरदा दिसे ओहले, नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट नौं खण्ड पृथ्मी जीव जंत पाइण रौले, कलिजुग वेला नेड़े रिहा आईआ। पुरख अबिनाशी भार करे हौले, जूठा झूठा भार मिटाईआ। कर के गिआ आपणे कौले, कीता कौल पूर कराईआ। गुर गोबिन्द फरकन डौले, आपणा बल लए धराईआ। सिँघ शेर शेर सिँघ वसे एका चोले, चोला आपणा लए बदलाईआ। गोबिन्द गाए साचे ढोले, एका ढोला साचा माहीआ। गुरू चेला इक्क दूजे दे बणन विचोले, विचोला गुर आप हो जाईआ। गुर गुरसिख इक्क दूजे दे बणन तोले, साचा कंडा इक्क उठाईआ। गुरू गुरसिख इक्क दूजे दे वसण उहले, कदी गुरू कदी सिख रूप वटाईआ। पंज तत्त काया वेख जीव जंत सभ रसना पूरन बोले, पूरन मन्दर पूरन लुकया बेपरवाहीआ। आपणी धरती आपे मौले, साचे मन्दर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ शेर जंगल बेले फिरे चाईं चाईंआ। (१५ जेठ २०१८ बि)
सिखां घर अन्दर वड़न दा सच्चा राह, पैहला घर वखाईआ। आवे जावे बेपरवाह, दिस किसे ना आईआ। करया खेल अगम्म अथाह, भेव कोई ना पाईआ। जे कोई नेत्र वेखे पंज तत्त नज़र जाए आ, सिँघ पूरन नाम सुणाईआ। जे कोई अन्दर वेखे बैठा शहनशाह, साचे तख़त सोभा पाईआ। बिन बेड़िउँ बणयां मलाह, आपणे बेड़े लए चढ़्हाईआ। इक्को वार दिती सलाह, दूजी करे ना फेर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप मिलाईआ। (३ मंघर २०१८ बि)
साची विद्या हरि जू ढोला, एका आख सुणाइंदा। जिस वखाया गोबिन्द होला, सो आपणा सुत नाल रलाइंदा। निरगुण तोला नानक नाम सच दुआरा इक्को खोल्हा, हरि शब्दी सुत वसाइंदा। आपे बणया भाला भोला, दिस किसे ना आइंदा। पंज तत्त अन्दर करया उहला, पूरन कह कह नाम सुणाइंदा। वेखो हरि जी खेल खेला, गोबिन्द भउ चुकाइंदा। चारों कुण्ट पैंदा रौला, हरि हरि नज़र किसे ना आइंदा। सिख कहन्दे साडे नाल कर के गिआ कौला, अन्तम कल मेल मिलाइंदा। पंडत कहन्दे ब्रह्मण गौड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वस्सया उहला, आपणा पड़दा पाइंदा। मुल्ला शेख़ कहन्दे साडा मौला, इक्क अमाम वेस वटाइंदा । पुरख अबिनाशी कहे मैं सभ तों वसां उहला, बिन भगतां हत्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत सज्जण तेरा करे विहार, लोकमात हरि साची कार, सच दुआरा अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। (२२ चेत २०१९ बि)
पूरन परमेश्वर बणया आप, परमेश्वर पूरन विच्च समाईआ। पूरन करे ना किसे दा जाप, परमेश्वर पढ़न किते ना जाईआ। पूरन करे ना कोई पाठ, परमेश्वर करे ना कोई पढ़ाईआ। पूरन बणया प्रभ दा साक, परमेश्वर पूरन रिहा परनाईआ। पूरन बणया विचोला आप, परमेश्वर करी घर कुड़माईआ। दोहां रल के इक्को मिल गई ज़ात, जुग जुग वंड ना कोई वंडाईआ। रल के इक्ठी करन बात, दिवस रैण सलाह पकाईआ। पूरन पिच्छे परमेश्वर पाई वफ़ात, आपणा हक़ रैण फक्क दिता कराईआ। अन्दर वड़ गिआ लै के डूंघा ख़ात, हट्ट साचा दिता खुल्हाईआ। परमेश्वर पूरन दिती नज़ात, निशावर परमेश्वर पूरन रिहा कराईआ। किआ कोई करे एथे वज़ाहत, मिसल सके ना कोई लिखाईआ । दफ़ा हरफ़ ज़ेर ज़बर ना जाणे कोई लुगात, लग मातर ना कोई वड्डिआईआ। पूरन परमेश्वर अकट्ठे होए पहली वेर पहली रात, पोह छब्बी मिली वडयाईआ। दोहां दा ना कोई पिता मात, साक सज्जण ना कोई बणाईआ। पूरन वल जे कोई लए झात, परमेश्वर आवे वाहो दाहीआ । परमेश्वर दा जे कोई खोल्हे ताक, पूरन अग्गे हो के बन्द कराया। बिन पूरन कोई ना लग्गे घाट, परमेश्वर पूरन हत्थ दिती वडयाईआ। परमेश्वर पूरन मिल्या आया ख़ास, ख़ाहिश गोबिन् द पूर कराया। पूरन परमेश्वर पूरी कीती आस, आस परमेश्वर पूरन रिहा कराया। इक्क दूजे विच्च रच के कीता वास, आपणी रचना फेर बणाईआ। पूरन लए परमेश्वर सांस, साह साह परमेश्वर रिहा समाईआ। पूरन खेल पृथ्मी अकाश, परमेश्वर गगन मण्डल फेरा पाईआ। दो जहानां दी विष्न ब्रह्मा शिव रक्खी आस, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ । पूरन प्रभ दी बणया शाख़, परमेश्वर पत डाली रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की गल्ल वड्डी कर वखाईआ ।
वड्डउँ होई निक्की, प्रभ साचे खेल रचाया। निकीउँ होई वड्डी, वड्ड वडा वेख वखाया। पूरन परमेश्वर दो जहान खेडन कबडी, हद्द आपणी ना किसे वखाया। पिछली कीती सभ दी रद्दी, रंदा इक्को वार फिराया। अग्गे हुक्मे अन्दरे बध्धी, सिर सके ना कोई उठाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां ख़ाली कीती गद्दी, गदा चक्कर ना कोई फिराया। अग्गे खाण नूं मिले रोटी अद्धी, माहल पूड़े अग्गे ना कोई टिकाया। वेखो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलदी रही गड्डी, हुक्मे अन्दर सर्ब फिराया। अन्तम किसे दी नज़र ना आवे हड्डी, पंज तत्त ख़ाकी ख़ाक समाया। ना कोई पुशत ना कोई यदी, बंस सरबंस ना कोई सहाया। सभ दी बीतदी गई सदी, सद्दा हरि जू घर घर आप सुणाया। पिच्छे कथा कहाणी लिखी रह गई बध्धी, जगत संदेशा इक्क अलाया। अन्तम ख़ाली बैठी टड्डी, नेत्र नैण नैण उठाया। जिस आदि जुगादि जुगाँ जुगन्तर आपणी सिख्या विच्चों आपणे कढ्ढी, सो साहिब खेल कराया। पूरन परमेश्वर इक्क दूजे नाल पाई जफ्फी, पर्दा पर्दा मात चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निक्की वड्डी वड्डी निक्की गल्ल आपणे विच्च रखाया।
निक्की कहे ते होए निक्का, निक्का नज़र किसे नहीं आइंदा। वड्डी कहे ते होए वड्डा, भय सर्ब जणाइंदा। एसे कर के पुरख अबिनाशी आपणा खैहड़ा छड्डा, पूरन जगत वखाइंदा । कोई कहे बुढ्ढा नढ्ढा, जट्ट वेस वटाइंदा। कोई कहे मालशां करे हड्डां, दुध पी पी शुकर
मनाइंदा। कोई कहे घर आवें दितयां सद्दा, दर दर फेरा पाइंदा । परमेश्वर कहे पूरन सभ दी रक्खे लज्जा, जिस सिर आपणा हत्थ टिकाइंदा। जिस मेरा पर्दा कज्जा, सो पूरन हर घट नज़री आइंदा । दिने रातीं फिरे भज्जा, गुरमुखां दरस दिखाइंदा। घर घर अन्दर जा के नच्चा, आपणा नाच नचाइंदा। लूं लूं अन्दर तीर निशाना बण के वज्जा, साढे तिन्न करोड़ आपणी झोली पाइंदा। आत्म सेजा बह बह सजा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। गुरमुखां दर्शन कर कर रज्जा, आपणी भुक्ख सर्ब गवाइंदा। परमेश्वर कहे पूरन मेरा बच्चा, बिन बच्चयां पिओ कम्म किसे ना आइंदा। गोबिन्द सूरा होया सच्चा, जो अन्तम मंग मंगाइंदा। हरि का बचन ना होए कच्चा, काया कच्ची वंग रंग चढ़्हाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूरन परमेश्वर ढालया इक्को संचा, पारस पारस नाल मिलाइंदा। निक्का कहे होए निकम्मा, निकर्मण आप अखवाईआ।
वड्डा कहे होए श्री भगवना, भगवन आपणा भेव जणाईआ। पूरन वेख्या इक्को चन्ना, हरि चन्द आप चमकाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को हद्द इक्को बंना, इक्को वंड रिहा वंडाईआ। परमेश्वर नाल पूरन मन्ना, परमेश्वर पूरन सीस झुकाईआ। लोकीं वेखण बैठा अंन्हां, अन्दर कोटन कोट ब्रह्मण्ड रिहा छुपाईआ। बिन गुरमुखां कोई राग ना सुणे कन्नां, सरवण सभ दे बन्द कराईआ। वेखो सिखो तुहाढ्ढे चरन धोवे धन्ना, प्रभ जू देवणहार वडयाईआ। नाम देव आए भन्नां, जिस दी छप्परी छन्न छुहाईआ। हरि संगत तेरा वेख प्यार दर दुआरे उह वी मन्ना, आपणा माण गवाईआ । की होया मैं भोग लवाया छन्ना, सिख गागराँ रहे रुड़्हाईआ। जिन्हां पिच्छे होया झल्ला, आपणी झलक वखाईआ। औह रोंदी आई राणी अल्ला, गल वास्ता रही पाईआ । दरोही मेरा फड़ पल्ला, मेरी लाज ना कोई रखाईआ। चौदां सदीआं कट्टया छिला, तेरी इक्को आस तकाईआ। मेरी मींढी पुट्टे बूरा कक्का बिल्ला, बैठा ध्यान लगाईआ। मैं कह कह थक्की इल लिला बिस्मिला, बिसमल रूप ना कोई वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे फ़नाह फ़िला, फ़सील कोई रहण ना पाईआ। तेरा ऊँचा सोहणा लग्गे टिल्ला, जिस दुआरे आसण लाईआ। जिवें गुरसिखां मिलण दा कीता हीला, हलत पलत फेरा पाईआ। तन बसतर पहने काला पीला लाल नीला, चिट्टा सूहा वेख वखाईआ। परवरदिगार साहिब सुलतान सच गोसाईं तूं छैल छबीला, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। जिथ्थे भगत बणाया कबीला, ओथे मैनूं नाल रलाईआ। मैं तक्क के आई पिछला वसीला, चौंह यारां विच्चों एह नाल लैण मिलाईआ। मैं कीता नहीं कोई वकीला, बण निमाणी फेरा पाईआ। तेरे मिलण दा इक्को हीला, फेर हत्थ किसे ना आईआ। जिउँ वज़ीर किसत देवे शह फ़ीला, बादशाह आपणे हुक्म बन्द कराईआ। मेरे पिच्छे क्यों होइउँ ढीला, आपणा मुख भुआईआ। मैं चौदां लोक चक्की चलौंदी रही पा के पीहण गीला, हत्था हत्थो हत्थी फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निक्का वड्डा वड्डा निक्का दोहां लगाए आपणा टिक्का, एक इक्को इक्क जणाईआ।
निक्का कहे होए नाकारा, निकटवरती ना कोई अखवाइंदा। वड्डा कहे बणे सिकदारा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। दोहां तों कीता आप किनारा, पूरन पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वखाइंदा। एथे ओथे दे सहारा, साहिब साबर वेख वखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा,
हाकम हक़ हक़ समझाइंदा । कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिखत विच्च ना आइंदा। जन भगतां करे सच प्यारा, प्यार भगतां नाल परनाइंदा । बाहरों दिसे जट्ट गवारा, अन्दर गूड़्हा रंग चढ़्हाइंदा। बाहरों दिसे केस सीस दस्तारा, अन्दर नूरो नूर डगमगाइंदा। परमेश्वर पूरन पूरन परमेश्वर वड्डयां निक्कयां नाल करे इक्को विहारा, वड्डा परमेश्वर निक्का पूरन, बिन निक्के पूरन परमेश्वर कम्म किसे ना आइंदा। दोहां मिल के करना कम्म संपूरन, पूरना आपणा आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निक्का वड्डा इक्को राम, वड्डा निक्का आपणा रूप वखाइंदा।
पूरन परमेश्वर कहणा नहीं दोश, परमेश्वर पूरन रंग वखाईआ। सचखण्ड जो बैठा रिहा ख़ामोश, ख़ाह मख़ाह आपणी कथा सुणाईआ। सृष्ट सबाई टिकाणे लिआ होश, हुशिआर होया सच्चा माहीआ। राजे राणे जंगलां विच्च फिराए ख़रगोश, कलिजुग कूड़ी क्रिया कुते मगर लगाईआ । नौं सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों चढ़या जोश, आपणा बल धराईआ। खोजयां कोई ना कढ्ढे खोज, खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। किसे हत्थ ना आए रोज़यां विच्च रोज़, फ़ाके मर मर देण दुहाईआ। जिस दी नानक सोचदा गिआ सोच, सोच सोच ना कोई जणाईआ। जिस दी गोबिन्द रक्खी लोच, दोए लोचण ध्यान लगाईआ। सो साहिब गिआ पहुंच, पूरन पूरन विच्च समाईआ। लेखा जाणे लक्खण करौच, पुशकर जम्बु वेख वखाईआ। सान सलमल हंढाए आपणा शौक, शौकीन बणया बेपरवाहीआ। कुशा माणे इक्को मौज, कुशलया बेटा राम आसा पूर कराईआ। करे खेल बिन लशकर फ़ौज, खण्डा तीर ना कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म चलाईआ।
वशिष्ट कोल गिआ राम, राम पिआ सरनाईआ। राम मंगी दात नाम, नाम राम झोली पाईआ। वशिष्ट कर प्रनाम, प्राणायाम लेख चुकाईआ। राम कहे दे पैग़ाम, हुक्म सच सुणाईआ। वशिष्ट कहे राम जिस तैनूं बणाया राम, सो राम अन्तम कल आवे वाहो दाहीआ। जिस दा हड्ड मास नाड़ी ना चाम, दसरथ बिन्द ना कोई अखवाईआ। सो राम बेपहिचाण, रूप रंग ना कोई वखाईआ। मेरी कुशा कर ध्यान, जिस उपर आसण लाईआ। तेरी दिशा करे परवान, दहसिर मार ना कोई वडयाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करे हुक्मरान, बनबास कट्टण कोई ना जाईआ। हनवन्त रक्खे ना कोई ध्यान, सुगरीव संग ना कोई रखाईआ। तीर फड़े ना कोई कमान, चिल्ला हत्थ ना कोई लटकाईआ। कर किरपा मारे इक्को बाण, खाणी बाणी सभ दी होश भुलाईआ। आप बणया रहे बेपहचान, पहचान पूरन रूप वटाईआ। जे कोई लभ्भण जाए निशान, निशाना हत्थ किसे ना आईआ। जे कोई कहे विष्नूं भगवान, विष्नूं बण कार कमाईआ। सभ नूं देवे आत्म दान, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। पैहलों पूरन रूप बण के जाए राम, पूरन राम रूप वखाईआ। फेर कम्म करे निशकाम, निसचा सभ नूं आप दिवाईआ। परापर परापेगंडा ना करे कोई जहान, साध सन्त दूर जा जा ना करे कोई शनवाईआ। सारयां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों लए लगान, जो आपणी वंडां वंड वंड वंडां गए पाईआ। सचखण्ड बैठा पूरन अन्दर वड़ के दए फ़रमाण, सच
संदेशा इक्क सुणाईआ। सारे चरनीं डिग्गो आण, दसरथ बेटा राम भज्जे वाहो दाहीआ। चलो दर्शन करीए श्री भगवान, जिस साडी बणत बणाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, मनसा आपणी ना कोई रखाईआ। बाहरों दिसे मूर्ख अञाण, अन्दर समरथ खेल कराईआ । बिन पूरन कलिजुग अन्त किसे दी ना होवे कल्याण, पुरख अबिनाशी मोहर लगाईआ। फिर के वेखो सारा जहान, साधां सन्तां डेरा रिहा ढाहीआ। सिरफ़ ख़ाली रहि गिआ पीण खाण, अन्दर जोत ना कोई रुशनाईआ। झूठे नैण सर्ब शरमाण, अग्गे अक्ख ना कोई उठाईआ। दूरों दूर सर्ब डराण, जे अग्गे आवे ते भज्जण वाहो दाहीआ। कबीर नानक होए हैरान, हरि जू की की खेल रचाईआ । पवण पाणी नैण शरमाण, रो रो नैणां नीर वहाईआ। अगनी अग्ग होई कुरबान, करबला मिले ना कोई वडयाईआ। आरबला चुक्की विच्च जहान, आरजू कोई नज़र ना आईआ। पूरन परमेश्वर मिल्या आण, आण सभ नूं रिहा पाईआ। सृष्ट सबाई दिसे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ नज़र किसे ना आईआ।
वेखो बणया हरि शैतान, शरअ उलटी आप चलाईआ। निरगुण वस्सया आप अमाम, सरगुण पर्दा उत्ते पाईआ। पूरन करया पूरा काम, निहकर्मी कर्म कांड ना कोई जणाईआ। गोबिन्द कीती आप पहचान, पिछला पर्दा रिहा चुकाईआ। सम्बल खेड़ा कर परवान, परवाना घर घर रिहा पुचाईआ। बाला नढ्ढा नौजवान, बुॅढा आपणा रूप वटाईआ। एका नाइआं हो प्रधान, साल उनीवें ख़ुशी मनाईआ। मुच्छ फुट्ट नौजवान, कुछ कुछ आपणा हाल सुणाईआ। समरथ पुरख पुरख मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पूरन परमेश्वर श्री भगवान, जगतेशवर रहेशवर महेशवर तम मम मम तम अगम निगम निगह आप रखाईआ। मेरे माही स्वम्बर रचया, दो जहान वज्जी वधाईआ। नाता तुटा कुड़यां कचयां, कच्ची गंढ रहण ना पाईआ। मिल्या मेल गुरसिखां सचयां, जिन्हां सतिगुर सच्चा मिल्या चाईं चाईंआ। वेखो माण देवे आपणे बच्चयां, गल फूलण हार पुआईआ। लूं लूं अन्दर वड़ के रचिआ, रच रच आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म वडयाईआ ।
सवंबर रचे आप निरँकार, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। सरगुण सरगुण कर त्यार, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। जोत अकालण कर विचार, शब्द दलालण वेख वखाइंदा। नार कन्त कन्त नार सोहे इक्क दुआर, दर मन्दर बंक वडिआइंदा। गुरमुख मेला गुरमुख धार, गुरसिख गुर गुर गोर समाइंदा। बण वचोला एकंकार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाइंदा। कर किरपा हरि संगत पाया आपणा हार, हरि के पौड़े आप चढ़्हाइंदा। अग्गे जा के वेखो बहार, शहनशाह आपणा रंग वखाइंदा। इसतरी पुरुष नारी नर आपणी गोद लए बठाल, सिर ते आपणा हत्थ टिकाइंदा। ओथे ना कोई शाह ना कंगाल, कंगालां आपणे संग रखाइंदा। वेखो बणया आप दलाल, बिन पैसिउँ बिन वढ्ढीउँ, बिन रिशवत रच्छया सर्ब कराइंदा। जिउँ परदेसी मां पिउ पुत्त लैण जाए गड्डीउँ, जगत मिसाल दे समझाइंदा । तिउँ सतिगुर सुरत सुआणी विच्चों कढ्ढे हड्डीउँ, आत्मा परमात्मा आपणे नाल मिलाइंदा। नाता तोड़े चार खाणी रंडीउँ, कन्त सुहागी इक्क
वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूलण हार हरि के हरि जू हरि संगत गल पुआइंदा। (१६ मध्घर २०१९ बि)
गोबिन्द कहे प्रभ जिस वेले आवेंगा। की मेरा मेल मिलावेंगा। किस बिध साचा तेल चढ़्हावेंगा। बण सज्जण सुहेल, अंग लगावेंगा। धाम नवेल डेरा लावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण साची खेल खलावेंगा।
जोत सरूप हो के आऊंगा। निहकलंक अखवाऊंगा। गोबिन्द तेरा शब्द रूप वटाऊंगा। सस्सा बब्बा लल्ला वेख वखाऊंगा। तिन्नां विचोला आप बण जाऊंगा। पर्दा उहला जगत रखाऊंगा । पंज तत्त काया माण दवाऊंगा । पप्पा रारा नंना परन निभाऊंगा। दो दुलैंकड़े दो जहानां वंड वंडाऊंगा। पूरन हो के पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अखवाऊंगा। त्रबैणी साक सज्जण सैणी सभ दा लेखा अन्त मुकाऊंगा। जन भगतां दस्सां साची बहणी, काया मन्दर डेरा लाऊंगा। रसना जिह्वा हरि की कथा ना किसे कहणी, आपणी कहाणी आप सुणाऊंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुक्के पिछला बैणी, साची करनी आप कराऊंगा।
सम्बल नहीं मकान कोठा, छप्पर छन्न ना कोई वडयाईआ। पंज तत्त होया परमात्मा जोगा, पूरन रंग रंग विच्च रमाईआ। निर्मल जोत जगी जोता, जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अनाद वज्जे नाल शौका, सतिगुर इक्को नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
गोबिन्द कहे मेरी इक्को नगरी, दूजी नज़र कोई ना आईआ। जिस विच्च रक्खे हरि जू आप समग्री, वस्त अमोलक इक्क टिकाईआ। जोती जोत जगे इकगरी, इकांत वसे सच्चा माहीआ। नित नवित्त आपणी कथा सुणावे सज्जरी, पिछली कहाणी ना कोई पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा सभ दी सत्हा करे पधरी, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। मेरी पूरी होवे सधरी, सध्धर आपणे नाल मिलाईआ। सम्बल नगर दी होवे कदरी, जिस दर आपणा डेरा लाईआ। दो जहानां विच्चों नज़र आए वक्खरी, प्रभ वक्खरी दए वखाईआ। कोई बणाए ना इट्टां गारा नाल बजरी, उपर छत्त ना कोई छुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल देवे माण वडयाईआ।
सम्बल बणाया आप, नगर खेड़ा आप वसाइंदा। जिस विच्च गोबिन्द करे जाप, ढोला इक्को इक्क गाइंदा। पुरख अकाल बण के माई बाप, साची गोद आप सुहाइंदा। तिस मन्दर विच्च ना दिवस ना रात, सूरज चन्द नज़र ना आइंदा। ना पूजा ना पाठ, हवन आहूती ना कोई वखाइंदा। ना भिखारी ना कोई देवणहारा दात, झोली अड्ड ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल इक्को इक्क वखाइंदा।
इक्को सम्बल इक्को सतिगुर, इक्को खेड़ा रिहा वखाईआ। इक्को लेखा वखाए धुर, लेखा आपणे हत्थ रखाईआ। जोती शब्दी आपे जुड़, मेल मिलावा बेपरवाहीआ। आपे वड़या साढे तिन्न हत्थ निक्की जेही कुड़, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।
गोबिन्द कहे सम्बल अन्दर किस तर्हां वड़ेंगा। साचे पौड़े किस बिध चढ़्हेंगा। मेरा पल्लू किस तरां फड़ेंगा। साचा ढोला किवें पढ़ेंगा। ना जीवेंगा ना मरेंगा। किस आपणी तरनी तरेंगा। भय विच्च कदे ना डरेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी किवें करेंगा।
पैहलों गोबिन्द लेख लिखावांगा। जोती नूर धरावांगा। शब्दी डंक वजावांगा। सम्बल नगर फेर वसावांगा। काया माटी पोच पोचावांगा। सोच सोच के थान सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा।
सम्बल नगर जिस वेले बणेगा। सुत दुलारा गुर शब्द प्रभ जणेगा। पुरख अकाल आपणा ताणा तणेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क दो इक्क तिन्न तिन्न दो इक्क आपे आप बणेगा।
सतिगुर प्यार सदा अनमुल, अनमुलड़ी वस्त जणाइंदा। प्रेम भेटा साचे फुल्ल, हरि सतिगुर इक्को मंग मंगाइंदा। दूजी वस्त ना एहदे तुल, अतोल अतुल आप जणाइंदा। जो जन चरन प्रीती गिआ घुल, तिस आपणा आप सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान दी इक्क दस्तार, गुरसिख सिर बंन्हाए कर प्यार, प्यार बंधन इक्को पाइंदा। (२३ चेत २०२० बि)
शब्द सिँघासण कहे मैं गिआ डट्ठ, आपणे चारे पैर जमाईआ। मेरे कोलों कोई भगत बाहर ना जाए नट्ठ, फड़ के बाहों अन्दरे रखाईआ। एसे कर के वीह सौ वीह बिक्रमी कीता कट्ठ, इक्ठे इक्को घर वसाईआ। ना कोई शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश जात पात ऊँच नीच ना कोई दस्सां मित, जो चल आया सरनाईआ। तिन्हां रंगाए आपणी प्रेम रत्त, रंग इक्को इक्क चढ़्हाईआ। छोटयां वड्डयां सारयां देवां साची मत, वितकरा विच्च ना कोई रखाईआ । मिलो मेल पुरख समरथ, जिस मिलयां दुःख रहे ना राईआ। जे नेत्र वेखो ते खण्डा दिसे हत्थ, जे अन्दर वेखो ते जोत नूर रुशनाईआ । जे बाहरों कहो ते कुछ कहण पूरन जट्ट, जे अन्दर वड़ के वेखो पुरख समरथ आपणी कार कमाईआ। जे बाहरों वेखो दिसे बाज़ीगर नट, जे अन्दर वेखो तां पत साचा रिहा मिलाईआ। जे बाहरों वेखो तां वेखदयां सारी मारी जाए मत, जे अन्दर वेखो ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के सारे जाओ नट्ठ, जे अन्दर वेखो महिमा अकथ्थ करे पढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के उबले रत्त, जे अन्दर वेखो सच सीतगुर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे वज्जे वधाईआ। (१ वसाख २०२० बि)
एह तत्त तन दा नहीं नाता, तन पूरन सिँघ अखवाईआ। करे खेल पुरख बिधाता, आपणा हुक्म सुणाईआ। लेखा जाणे जोती जाता, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अन्दर हुक्म मनाईआ। (३१ जेठ २०२० बि)
साचे घर करो ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। जिन्हां नूं रातीं सुत्यां मिले आण, जोत
प्रकाशी रूप वखाईआ। पूरन नाल पूरन भगवान, भगवन फेरा पाईआ। सो गुरमुख समझो साडी मंज़ल मुक्की विच्च जहान, अन्धघोर नज़र कोई ना आईआ। जिन्हां दे अन्दर वड़े आप भगवान, घाटा कोई रहण ना पाईआ। सुत्यां जागदयां दस्स के जाए निशान, मैं उहो सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन दसम दुआरी आपणा डेरा कोई ना लाईआ।
दसम दुआरी डेरा ला के, गुरमुख सुरती लए जगाईआ। उठ सुआणी दर्शन कर आ के, घर आया बेपरवाहीआ। तेरी तृष्ना तृखा जाए बुझा के, अमृत आपणा जाम प्याईआ। फड़ बाहों गले आप लगा के, दुखीआं दुःख गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वडयाईआ। (२७ पोह २०२०) बि)
चवी चेत कहे इक्क मेरी मन्न अर्ज़, बेनन्ती रिहा सुणाईआ। किरपा करना प्रभू तेरा फ़रज, नज़र मेहर उठाईआ। प्रीती करनी गुरमुखो तुहाढ्ढी ग़रज़, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इन्हां दे कर्मां दी वेख के फ़रद, फ़ैसले सारे दे सुणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे कोई ना गर्द, गुबार दे मिटाईआ। दर्दीआं दा वंड दर्द, दुखीआं दा हो सहाईआ। तेरे दरस नूं अगे कोई ना जावे तरस, घर घर ख़ुशी देणी वखाईआ। जिस कारन आइउँ परत, परमात्म हो के आपणा खेल देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बख्शणी इक्क सरनाईआ।
चवी चेत कहे मैं वेखणी उह फुलवाड़ी, जिस दे फुल्ल गुल ग़ुंचे समझ कोई ना पाईआ। मैं पैहले सम्मत दी पहली वेखणी हाढ़ी, हरि दी संगत प्रेम नूर रुशनाईआ। मैं मंगण औणी वाड़ी, दर ठांडे अलख सुणाईआ। तूं रहमत करनी भारी, बख्शिश झोली देणी भराईआ। ख़ुशी होवां खेल वेख के नयारी, निराकार निरँकार बेपरवाहीआ। जन भगतां मिलदी वेखां सरदारी, सचखण्ड साचे माण वडयाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहण सानूं सोहणी लग्गणी उह बहारी, जेहड़ी रुत मौल के आपणा रंग बदलाईआ। चिट्टी धार गुरमुख नज़र औण विच्च संसारी, तन बसतर सोहणा रूप वटाईआ। ओस दिवस दी ख़ुशी अपारी, महिंमा अपार दिआं दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा दो धारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भगतो जां भगवान दे नाल लग्गी रह जाणी यारी, जां नाते जाणे तुड़ाईआ। एह खेल अजब नयारी, निराकार हो के देणी कराईआ। कूड़ी क्रिया दी रहण नहीं देणी विच्च बीमारी, बाहरों निर्मल अन्दरों निर्मल देणे बणाईआ। जे पसंद आवे ते फेर रक्खयो मेरे नाल यारी, झूठे यराने दी लोड़ रहे ना राईआ । मैं फिरना बण के वड संसारी, सवाधान सारे देणे कराईआ। पूरन ना समझयो पूरन जोत निरँकारी, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। शब्द संदेशा करे ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आपणे हत्थ रखाईआ।
चवी चेत कहे मैं ख़ुशी होवां वेख वेख के सम्मत, समां समां रिहा बदलाईआ। लेखा मुक गिआ ब्राह्मण पंडत, पंज तत्त दिती वडयाईआ। नवीं चढ़्ह गई रंगत, बख्शे सच सरनाईआ। प्यारी लगी संगत, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ।
चवी चेत कहे गुरमुख जाए ना कोई उदास, मेरी निशानी झोली देणी पाईआ। इक्क सुणौणी गाथ, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। बच्चयो साची सिख लउ जाच, निक्कयां वड्डयां दए पढ़ाईआ। जे पुरख अकाल नूं समझो बाप, भाई भैण सारे नज़री आईआ। हरिसंगत विच्च प्रेम सभ दा सज्जण ते सभ दा साक, सनबंधी दिता बणाईआ । गुरमुखो तुहाढ्ढा बणौणा इतफ़ाक, घर घर विच्चों कूड़ा झगड़ा देणा कढ्ढाईआ। सतारां हाढ़ नूं इक्कीआं दी बणा देणी जमात, जो गुरमुखां दे फ़ैसले दए कराईआ। जे निभू ते पक्की मेरे साथ, नहीं ते एथे ओथे होए जुदाईआ। वेखो हुण किहनूं मिलदी शाबाश, केहड़े जांदे पल्लू छुडाईआ। बचन शब्द हुक्म अख़ीरी इक्को वार देवे आख, दुहरौण दी लोड़ रहे ना राईआ। जां अज़ीज़ बणो जां गुस्ताख़, अद्धविचकार लटकदा नज़र कोई ना आईआ। जां जन्म कर्म भोगो जां करा लउ मुआफ़, बरी आपणा आप कराईआ । नवें सम्मत दी नवीं सिख लौ जाच, याचक बण के सेव कमाईआ। ना उह पूरन रिहा ना उह पूरन वाली बात, पतिपरमेश्वर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख हो के बणिओ ना नार कमज़ात, कुलखणी हो ना मुख भवाईआ। जिस दा लेखा ओसे दा हिसाब, देवणहारा उहो गुसाईंआ। जे तुसां किसे बचन विच्च देणा होवे जवाब, जवाब देण तों पैहलां बेनन्ती कर के आपणा पल्ला लउ छुडाईआ । हुण रहण नहीं देणा अन्दरों उहला ते बाहरों कहो गुरू महाराज, पातशाह सच्चा कह के सीस निवाईआ । मैं अन्दर फोल के सभ दा वेखणा ताक, कवण नेक कवण ठग कवण यार कवण बदी रिहा कमाईआ । गुरमुखो हरिसंगत विच्च रहण नहीं देणा झगड़ा फ़साद, प्रेम प्रीती देणी सिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी दए आवाज़, राज़ रमज़ नाल खुल्हाईआ। (२४ चेत श सं १)
पंज जेठ कहे जिस वेले वक्त होया ज़ीरो ज़ीरो ज़ीरो इक्क, एकंकार दिती वडयाईआ। ठोकर मार के मेरी हिक़, सुत्ता दिता उठाईआ । प्रेम प्यार दी ला के खिच, सच प्रीती इक्क समझाईआ । बिन अक्खरां मेरा लेखा दिता लिख, अगम्मी क़लम चलाईआ। दिती वड्डिआई लोकमात विच, विचला पड़दा दिता उठाईआ। फेर मैनूं उपजया हित, आपणी आसा लई बदलाईआ। बिना पुरख अकाल कोई सच्चा नहीं मित, लगी तोड़ ना कोई निभाईआ। बेशक गुर अवतार पैगम्बर आवण नित, लोकमात आपणा वेस वटाईआ। तन हंडावण हड मास नाड़ी बूंद रित, वजूद सबूत बणाईआ। · अन्तम कोई ना रिहा दिस, जावण वाहो
दाहीआ। ओन्हां किहा जे मन्नणा ते मन्न इस, जो स्त्री पुरुष दोवें रूप वटाईआ। जिस दा सभ तों वखरा निराला दृश, दिशा वक्खरी सोभा पाईआ। बुझावणहारा तृखा तृश, तृष्ना दए मिटाईआ। गवावणहारा हरख़ हिरस, हवस करे सफ़ाईआ। खेले खेल अर्श फर्श, फ़रिशतिआं हुक्म मनाईआ । जिस दा शहनशाही सम्मत दा पैहला चढ़या बरस, बिसतरे सभ दे गोल देवे कराईआ। रती विच्चों रती रहण ना देवे फ़रक, पत्ती वाली हिस्सेदारी दए मुकाईआ। जिस नूं वेख के साध सन्त भज्जे जांदे सारे रहे घरक, सौखा साह लैण कोई ना पाईआ। अन्दरों दुःखां दी उठे करक, कूड़ी दर्द दए लगाईआ। अगे जूनी ख़र नाले खरक, ख़ालस रूप ना कोई जणाईआ । दस दस हज़ार जामे ना होवे दरस, कूड़ी भटकना ना कोई मिटाईआ। जामा बदलदे रहण इक्क वारी नार ते इक्क वारी पुरुष, पुशत
दर पुशत खेल दए वखाईआ। जेहड़े ने बेगिणत होए दरजणां नालों वध के गुरस, कुरस ओन्हां दे देवे ढाहीआ। जे कोई थोड़्ही बहुती नाम दी लटक अज्ज उहवी अन्दरों देवे खुरच, नाम खुरचे नाल साफ़ कराईआ। रात दे साढे नौ वजे सारयां दे अन्दरों धन दौलत माल कर लए कुरक, बिना वरंटां आपणा हुक्म सुणाईआ। कूड़ी क्रिया दी सभ नूं पै जाए खुरक, ख़ारश नाल अगे पिच्छे हत्थ मारन थाउँ थाईंआ । तिन्न तिन्न जामे भोगणे पैण घर तुरक, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ । इक्क दूजे दी जन्मां विच्च भौण वाली लग्गी रहे बुरद, जम्मण मरन चाईं चाईंआ। सारयां दा रास्ता बरासता डाकख़ाना पोसट आफ़िस करे ख़ुरद, एधरों कढ्ढे ते ओधरों जूनीआं विच्च भुआईआ। ना जींदे ते ना उह मुरद, बिन लत्तां बाहवां वाले सरप दए वखाईआ। किसे नूं खाण नूं लभ्भे ना दाल उड़द, चोगा चुंजां नाल चुगाईआ । मैंडक रूप हो के मारन छाल भुड़क, सिर मिट्टी गारे विच्च दबाईआ । मझ गाँ बण के चोण वेले जाण उड़क, साईं कोलों डंडिआं नाल सिर भनाईआ। जेहड़ी झूठी जगत नूं दस्सदे जुगत, उह जुगनूं वांग इन्हां नूं अन्धेरी रात विच्च चमकाईआ। आपणी करनी दी कीती लैणी सभ ने भुगत, प्रभ ने कोई वाधू ना दिती सज़ाईआ। जन भगतो धुर दा हुक्म मन्नणा तुरत, सति सच कर सर्ब समझाईआ । घर बैठयां दर्शन पौणा अकाल मूरत, मल मूतर वाली देह देणी तजाईआ। बाहरों वेख के भुल ना जायो पूरन सिँघ दी सूरत, अन्तर पूरन परमेश्वर आपणा आप टिकाईआ। जेहड़ा आपणी आप करन आया महूरत, थित वार सोहणी वंड वंडाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़त, साचे धंदे रिहा लगाईआ। जाण बुझ के बणे रिहो ना मूर्ख मूड़त, मुगध अंञाण ना जगत अखवाईआ। बख्शिश करे सर्ब कला भरपूरत, ख़ाली भंडारे दए भराईआ। जोती जल्वा दे के नूरत, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। सभ दी बदल देवे जमहूरत, ज़ामन हो ना कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हुक्म दा पैहला अंक, लागू करे राओ रंक, त्याग वेखे जगत लोकाईआ।(५ जेठ शहनशाही सम्मत १)
मिठा बोल स्वामी बोले एक, शब्द अगम्मी नाम दृढ़ाईआ। भगतां दे के भावना वाली टेक, भय भउ भरम सर्ब मिटाईआ। जुग चौकड़ी जन्म कर्म दा बदल देवे लेख, लेखा आपणे हत्थ रखाईआ । आत्म परमात्म खोल्ह देवे भेत, पर्दा रहण कोई ना पाईआ। रूप दरसाए नेतन नेत, निज नैण करे रुशनाईआ। कलिजुग अगन ना लावे सेक, तत्ती भाह ना कोई तपाईआ। मालक हो के नर नरेश, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। निरअक्खर देवणहार उपदेश, उपनिशद लोड़ रहे ना राईआ । झगड़ा मुक जाए जगत कतेब, कुतबख़ाना ना सिफ्त सालाहीआ। दग़ा रहे ना झूठ फ़रेब, फ़ैसला हक़ीक़त हक दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले बणा के नेक, बदी अन्दरों दए गवाईआ। एह ख़ुशीआं वाला भगतां सोहणा सुहावणा चेत, शहनशाही ढोले गाईआ। दवारा वसणा इक्को देस, दिशा दिसन्तर दए गवाहीआ । झगड़ा चुकणा माया परदेश, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सभ तों वक्खरा कर के वेस, रूप अव्वलड़ा आप प्रगटाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा महेश, शंकर शाकर हो के सीस निवाईआ । हुण अगे कोई ना किहो पूरन सिँघ विच्च जोत परवेश, परमेश्वर आपणा रूप लिआ बदलाईआ। तिन्न अस्सू तों वखरी होणी खेड, सोवत जागत इक्को रूप समाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिठा बोल दए समझाईआ। (२७ भादरों श सं १)
फुल्ल कहे जन भगत मैनूं सज्जे हत्थ विच्च लै के अन्दर आउणगे। साढे दस आपणी गर्दन पिच्छे टिकाउणगे। एस वेले पूरन अन्दर पूरन जोत गई सी वस, जोत जोत विच्च समाउणगे। सचखण्ड विच्च जाण हस्स हस्स, हसतीआं हसतीआं विच्चों बदलाउणगे। इक्को यार नाल मिला के अक्ख, यराने जगत नालों तड़ाउणगे। प्रभू दे प्रेम अन्दर डट, डाकू चोर अन्दरों बाहर कढाउणगे। साचे नाम दा वेख के हट्ट, हटवाणे हो के खाली झोलीआं सर्ब भराउणगे। जिसदे पिच्छे जुग चौकड़ी चार कुण्ट दह दिशा रहे नट्ठ, घर उसे दा दर्शन पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाउणगे। (२६ पोह श सं १)
सत रंगा कहे मैनूं क्यों बणाया डण्डा, डण्डोत सच ना कोई समझाईआ। मेरा लेखा गोदावरी कन्ढ्ढा, गोबिन्द राह तकाईआ। गुलाब कहे मेरा लेखा नाल बन्दा, बंधन दए तुड़ाईआ। पुरख अकाल किहा तूं बच्चू सभ नालों चंगा, जो कलिजुग कूड़ीआं वंगाँ दएं भन्नाईआ। तूं की लभ्भणा उह जेहड़ा भगत शम्हा ते जा के कदी सड़या नहीं वांग पतंगा, शम्हां दे विच्च समाईआ। लक्कों कुबी रोवे भुब्बीं उह ब्राह्मणों तुहाढ्ढी माई गंगा, गोदावरी मैंढी खोल्ह दए दुहाईआ। हाए प्रभू क्यों फिरदा पैरीं नंगा, तेरी बेपरवाहीआ। सानूं दिसदा किसे तीर्थ विच्च पाणी रहण नहीं दिता चंगा, चंगयां तों मंदे दिते बणाईआ। साधू कलिजुग कर के रंडा, रंडिआं दा विहड़ा दिता वसाईआ। शाहरग उत्ते मार के डण्डा, उतों हेठां दिते लाहीआ। ऐवें कहन्दे सानूं दिसदा सूरज चन्दा, हाए हाए मिल्या ना पुरख अकाल धुर दा माहीआ। अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे वेखण कोई होर वी हैगा साडे वरगा गंदा, जो प्रभ नाल दग़ा कमाईआ। वेसवा वांग डाह के मंजा, पगढ़ीआं टोपीआं सांभ के मूंह उत्ते हत्थ फिराईआ। प्रभू ने किहा तुहाढ्ढा एथों फड़ के पड़दा करना नंगा, गुस्से वाली गुंजाइश ना कोई रखाईआ। मुरीदां दे पिच्छों ईदां दे मगरों तकरीरां दे बाअद अन्दर वड़ के तोबा कर के चरनी पड़ के कहण चंगा, जिवें तेरी रज़ाईआ। श्री भगवान किहा मैं की करां गोबिन्द मैथों छब्बी पोह तों फेर मंग लिआ खण्डा, जिसनूं मुट्ठी पिच्छे नहीं कोई डण्डा, डण्डौत सभ नूं दए सखाईआ। वेखयो पूरन नूं कोई ना कहओ बन्दा, बंदयो बंदयो बंदयो दीना बंधू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। (२७ पोह श सं १)
जे कहो पूरन सिँघ कीता दगा, सत्त रंग कहण एह वी दईए जणाईआ। बिना पूरन तों पूरन प्रभ दा चले कोई ना अग्गा, पिछा समझ ना किसे समझाईआ। एह एथे ओथे सदा इक्को लैंदे मज़ा, दूजा रस ना कोई वखाईआ। हुण लोकमात दी करन आए गजा, भगतां अन्दर फिर फिर वेख वखाईआ। बिना पूरन तों पूरन प्रभ नूं लभ्भी कोई ना जग्हा, आसण सोभा कोई ना पाईआ। छड्ड के दीन दुनी दी हद्दा, हरिजू आपणे घर डेरा लाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। सत्त रंग कहण पूरन नहीं परमेश्वर पूरन, पूरन पूरन विच्च समाईआ । जिस नूं गुरू अवतार पैगम्बर मन्नण हज़ूरन, हज़ूरीए सारे लए बणाईआ। उह आपणे सदा चले दस्तूरन, हुक्म हुक्म विच्च प्रगटाईआ। सिख भगत बणौण वास्ते करे कदे ना किसे मज़बूरन, मज़बूरी विच्च नाता ना कोई जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। (१८ हाढ़ श सं ४)
शब्द गुरू कहे दस्स अगम्मी बाप, आपणी कल धराईआ। जे सभ कुछ तूं आपे आप, आपणी बणत बणाईआ। हर घट हो साख्यात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। क्यों तत्तां दा देवें साथ, सगला संग बणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द अन्त अख़ीरी गिआ आख, आख़र आस रखाईआ। मेरे साहिब पुरख अबिनाश, तेरी वड वडयाईआ। मेरे अन्दर तेरा होवे वास, वास्ता मेरे नाल जुड़ाईआ । तेरा नूर मेरा होवे प्रकाश, तेरी जोत शब्द धुन मेरी शनवाईआ। सदा वसां पास, निरगुण हो के निरगुण वेख वखाईआ। नज़र ना आवां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। गोबिन्द मिल के पावां रास, साची ख़ुशी इक्क प्रगटाईआ। जगत दा खेल तमाश, सृष्टी दिआं वखाईआ। प्रगट कर के आपणा आप, आपणे विच्च टिकाईआ। जिस गोबिन्द दा बणया बाप, ओस गोबिन्द मिले वडयाईआ। तन माटी ख़ाक सदा रहे पाक, पत्तित पुनीत आप कराईआ। सृष्टी तों उहला रक्ख के साख्यात, हरिजन सज्जण मेल मिलाईआ। भेद खुल्हा के नाल कलम दवात, कायनात दा कलमा दए बदलाईआ। विदवाना पा के भरम भरांत, अकल बुद्धि दी चल्लण ना देवे कोई चतुराईआ। गुरमुखां दे के दरस इकांत, इक्क इक्क फड़ के लए उठाईआ। सभ दा पिछला फोल के खात, जिन्हां दी खातर फेरा पाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, पतन आपणा इक्क समझाईआ। नाम शब्द दी दे के दात, दयावान दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सके कोई ना झाक, नेत्र अक्ख ना कोई उठाईआ। जिस तर्हां पूरा करना भविख्त वाक, पूरन विच्च पूरन हो के डेरा लाईआ। थोड़्हा समां सृष्टी दी दृष्टी वाला छड्ड जाणा साक, साका अगला देणा बदलाईआ। जिस वल निगह कर के लिआ झाक, पड़दा सहजे देणा खुल्हाईआ। आत्मा परमात्मा दा मेल कर के इतफ़ाक, इतफाकीआ आपणा जोड़ जुड़ाईआ । जन्म कर्म दी मैल देणी काट, कुटीआ काया गढ़्ह सुहाईआ। जेहड़े चरन कँवल पन्ध मार के औंदे वाट, उन्हां दी वाट अगली देणी मुकाईआ। एह पूरन नहीं पुरीआं तों परे तुहाढ्ढा घाट, तत्तां वाला वेख के भुल्ल ना कोई कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी शाख़, साख्यात बैठा सोभा पाईआ। पिच्छे याद करौणा गोबिन्द ने सिखी बणाई पहली विसाख, गुरमुखां दी सिखी सदा देणी बणाईआ। तुसीं दूर रिहो मैं वसां तुहाढ्ढे पास, रातीं सुत्यां फड़ फड़ लवां उठाईआ। फेर दस्सां तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जाप, दूजा नज़र कोई ना आईआ। गोदी विच्च चुक्क के कहां उह तुहाढ्ढा बाप, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। (१ सावण श सं ४)
सति पुरख निरञ्जण दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन रूप वटाईआ । हरि पुरख निरञ्जण
दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन विच्च समाईआ । आदि निरञ्जण दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन जोत जोत रुशनाईआ । एकँकार दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन पूर रिहा सर्ब थाईंआ । अबिनाशी करते दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन रिहा प्रगटाईआ । श्री भगवान दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन खेल विखाईआ। पारब्रह्म दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन परम पुरख वडयाईआ । शब्द सुत दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन सतिगुर इक्क अखवाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव सरकार पूरन, पूरन पूरन पूरन हुक्म इक्क वरताईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त दा अधार पूरन, पूरन पूरन पूरन खेल खलाईआ। चार खाणी चार बाणी दा विहार पूरन, पूरन पूरन पूरन कल वरताईआ। लक्ख चुरासी दा उजिआर पूरन, पूरन पूरन पूरन हर घट नूर जोत रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन साची वंड वंडाईआ। अवतार पैगम्बर गुरू प्यार पूरन, पूरन पूरन पूरन सभ दा पिता माईआ। निरगुण सरगुण अगम्म अथाह पूरन, पूरन पूरन पूरन निरवैर निराकार निरँकार अखवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन धर्म दी धार मीत मुरार बेपरवाहीआ । वेद पुरान शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पूरन, खाणी बाणी दो जहानी खेल अपार दृढ़ाईआ। आदि अन्त कन्त भगवन्त पूरन, पूरन पूरन पूरन आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक्क हो जाईआ।
सो पुरख निरञ्जण सति धार पूरन, हरि पुरख निरञ्जण पूरन आप अखवाईआ। आदि निरञ्जण नूर उजिआर पूरन, पूरन एकँकार अकल कल वडयाईआ। अबिनाशी करता निराकार पूरन, । श्री भगवान पूरन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म सर्ब पसार पूरन, लाए दीबान पूरन हुक्म वरताईआ। निमस्कार गुरदेव स्वामी पूरन, सीस जगदीश पूरन सर्ब झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वडयाईआ।
रव सस नूर प्रकाश पूरन, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पूरन सीस निवाईआ। देवत सुर गण गंधरब पूरन, किन्नर यशप पूरन नाच नचाईआ। देव मवक्कल धार पूरन, दैंत दानव पूरन वंड वंडाईआ । कछ मछ जलहोड़े सागर संसार पूरन, जल थल महीअल बालू टिल्ले पूरन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
धुर दा हुक्म कहे प्रभ पूरन पूरा, परम पुरख वडयाईआ। प्रगट होवे जोधा सूरा, महांबली अखवाईआ। सभ दा कौल करे पूरा, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। जोती जोत चमका के नूरा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया हूंझ के कूड़ा, सति सच लए उपजाईआ। लहणा देणा पूरा कराए जो सूली चढ़या मनसूरा, मुशकल हल कराईआ। भगत वछल बण हाज़र हज़ूरा, हर हिरदा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ।
हाए, सदी चौधवीं कहे मैनूं वज्जी हुज्झ, हुजरे वाले दित्ती लगाईआ । कमलईए कमलापति बुज्झ, कँवल नैण वेख वखाईआ। जिस ने तेरे पिच्छे बदलणा जुग, जुगाँ पन्ध मुकाईआ। तूं वी कर लै कुझ, आपणा बल धराईआ। सदी चौधवीं छेती गई झुक, निउँ के सीस निवाईआ।
मेरा पिछला याराना गिआ मुक्क, अग्गे तेरा राह तकाईआ। मैनूं ख़ुशी होई सुण के तेरी तुक, दो अक्खर दित्ती वडयाईआ। जुग जन्म दिआं विछड़यां लिआ चुक्क, गोदी विच्च टिकाईआ। मैं बोलणों हो गई चुप, रसना ना कोई हिलाईआ। पिता वेखे आपणे पुत्त, सपूते गोद टिकाईआ। मैं चलणों गई रुक, अग्गे कदम ना कोई उठाईआ। फेर हत्थ मारया आपणी कुक्ख, उम्मत विच्चों नज़र कोई ना आईआ। मैनूं एहो वड्डा दुःख, दुखड़े नाल सुणाईआ। प्रभू वेख मेरी खुल्ही गुत, मींढी सीस ना कोई गुंदाईआ । आह पई हुक, कि हुक्म तेरा बेपरवाहीआ। हाए एथे कुझ गिआ ठुक, धौल दित्ती लगाईआ। मैनूं मार के दिता सुट्ट, तेरी बेपरवाहीआ । मैनूं रोंदी नूं कौण करावे चुप, मुहम्मद संग ना कोई निभाईआ। सारे गए रुठ, संग ना कोई बणाईआ। खाण नूं देंदा नहीं कोई टुक्क, टुक्कड़े मंगदी तेरे दर ते आईआ। सच पुच्छें दुनियां नूं सर्दी ते मैनूं लग्गे धुप्प, अग्ग विछोड़े वाली जलाईआ। चौदां तबकां भार कीता रुख, पासा आई बदलाईआ। धन्न भाग जे तूं कोझी कमली नूं लिआ पुच्छ, पिच्छा ना फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ।
सदी चौधवीं कहे प्रभू तूं बख्शीं सत रंग दी टोपी, सोहणी सीस सुहाईआ। मैं राम कृष्न दी बणी नहीं अग्गे गोपी, सखीआं विच्च मिल ना मंगल गाईआ। तेड़ बध्धी नहीं कोई धोती, अंगी साड़ी अंग ना कोई छुहाईआ। गुर पैगम्बरां प्यार नाल दिती नहीं भूपी, भूपां दे भूप दित्ते तजाईआ। मैं सारयां नाल रही करोपी, अक्ख ना कोई मिलाईआ। जेहड़े तेरे नाम दी पढ़दे पोथी, नित्त उठ के सीस निवाईआ। जगदे तेरी धार जोती, तन वजूद रुशनाईआ । नाम माला लभ्भदे माणक मोती, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं चार जुग पई रही सोची, मता आपणे अन्दर पकाईआ। जेहड़े प्रभ तों भिच्छया मंगदे रोटी, खाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। इन्हां दी आपणी पूरी नहीं हुंदी रोज़ी, की अग्गे देण वरताईआ। मैं किहा जद मिलणा ते मिलणा प्रीतम चोजी, जो चार जुग दा वक्खरा होवे माहीआ। ओस दी बहवां गोदी, जो गोदावरी वाले नूं गोद बहाईआ। फेर छड्ड जाए बेदी सोढी, सुधासर ना कोई नहाईआ। जे कोई जन्म कर्म दा दवारे आ जाए रोगी, कर्मां दा गेड़ मुकाईआ। मैं होवां ओसे जोगी, जगत जुगीशरां नालों पल्लू लवां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ।
सदी चौधवीं कहे सति दी चलणी धार, धरनी धवल वडयाईआ। पूरन ने पूरा करना विहार, पूरन आपणा हुक्म वरताईआ। बण के ख़ुद मुखत्यार, फैसले धुर दे दए जणाईआ। धर्म दी बणा के सरकार, वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच्चों प्रगटाईआ।
सदी चौधवीं कहे मैं होका दे के कहणा पूरन सतिगुर पूरा, परम पुरख वडयाईआ। जिस लेखे लौणा चार खाणी दा तोता घुग्गी कतूरा, मोर कऊआ नाल मिलाईआ। जन भगतां दे के मस्तक धूड़ा, टिक्के ख़ाक रमाईआ। आपणी हत्थीं पहन के रंगला चूड़ा, गुरमुख सुहागी दए बणाईआ। सभ दा लेखा सभ दा कर्म सभ दा जन्म जाण ना देवे अद्धूरा, भुलेखे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।
टोपी कहे हिलणे शुरु हो गए टोप, शाह सुलतान देणे हिलाईआ। खेल करे धुर दा पोप, आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल ने सभ कुछ पूरन नूं दिता सौंप, बाकी अवर ना कोई रखाईआ। नाम दी दात बख्श के उह अगम्मी तोप, जो तोप तुख्म ताअसीर दुनी दी दए बदलाईआ। छब्बी पोह रात दे डेढ वजे गुरमुख सिहां छेती नाल गल विच्च पवा देवीं हाफ़ कोट, कोटां वाल्या वेख वखाईआ । जिस वेले सदी चौधवीं दी गोली दे सिर विच्च लग्गी चोट, चार कुण्ट हिलाईआ। पंजां गुरसिखां ने खोटे रुपईए कढ्ढ के उतों दी सुटणी सोट, मुखों कहणा खोटयां खरे दे बणाईआ। फेर सतिगुर कहे भगतो तुहाढ्ढे नालों नहीं होणी छोट, छुट्टे जगत लोकाईआ। तुसीं थोड़्हे प्रभ नूं दो जहान नालों बहुत, जो मैदान विच्च समाज गए तजाईआ। तुहाढ्ढा इष्ट इक्क निर्मल जोत, दूजे सिर ना कदे निवाईआ। जेहड़ा मालक तुहाढ्ढा कदे ना होवे फ़ौत, मर के आपणा आप गवाईआ। सतिगुर पूरन दर्शन मंगो रोज़, बिना रोज़े निमाज़ तों घर घर दर्शन दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।
सदी चौधवीं कहे हुण पूरन बंदयां वरगा नहीं रहणा बन्दा, बन्दगी वालयो दिआं जणाईआ। एहदा मनुषां वाला नहीं रहणा धन्दा, वेस जाणा बदलाईआ। किसे नहीं समझणा चंगा कि मंदा, चंगा मंदा आपणे विच्च छुपाईआ। याद रक्खयो छब्बी पोह नूं गुरसिख सीस उत्ते वारी वारी झलौंदे रहण सत्त रंग दा झण्डा, उपर उपर घुंमाईआ। सेवादार अन्दर याद करदा रहे बिना दन्दां, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। इक्क गल्ल याद रक्खयो पलंघ दे उत्ते ज़रूर इक्क नवां रक्खणा कंघा, ख़ुशी नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ।
सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं बण जाणा मुशटंडी, शरारतन रूप वटाईआ। फिरना विंगी टेडी डण्डी, भज्जां चाईं चाईंआ। तुहाढ्ढे बैठयां विच्च पावां भंडी, सारे दिआं हिलाईआ। जिन्हां दे कोल छापी होवे जंडी, उह खलो के अग्गे देण वखाईआ। मुखों कहण कमलीए तूं सुहागण कि रंडी, सानूं दे दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहां जन भगतो प्रभ दे मिलण तों बिना हो गई अन्धी, राह खैहड़ा नज़र ना आईआ। तुसीं कहओ असीं तेरे संगी, चल सहजे दईए मिलाईआ। ओथे कोई नहीं पाबन्दी, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद हौली हौली देवे इशारे, चारे कन्नीआं रिहा हिलाईआ। नईआ पहुंची ओस किनारे, जिस दी आसा गई तकाईआ। मेरे पूरे होए दिहाढ़े, ख़िदमत लई कमाईआ। हुण प्रभ दे अग्गे हाढ़े, मिन्नतां विच्च सीस निवाईआ। जिस नूं चाहे ओसे नूं बेड़े चाढ़्हे, साडे हत्थ ना कोई वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए आपणी कारे, करनी कर कर वेख वखाईआ। (२२ पोह शहनशाही सम्मत ४)
सदी चौधवीं कहे मेरे साहिब दा आया संदेसा, सदके दिआं जणाईआ। तुसीं ख़ुशीआं माणो हमेशां, ख़ुशीआं विच्च वडयाईआ। मेरा लहणा मुकाया माझे देसा, दूर दुराडे चल के आईआ। हुण मैं फिरांगी विच्च खेता, अग्गे पिच्छे आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतो
मेरा रक्खयो चेता, चेतन्न हो के रही जणाईआ। पैगम्बरां दा मुक्कणा ठेका, अग्गे बोली ना कोई कराईआ। मेरा अमाम जम्मणा नहीं किसे दे पेटा, रकत बूंद ना वंड वंडाईआ। उह आदि जुगादी इक्को नेता, नर नरायण सोभा पाईआ। जो वसे सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, पेशीनगोई वेख वखाईआ। लहणा देणा पूरा करे लेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ।
सदी चौधवीं कहे मैं साहिब वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन नज़री आईआ। फेर मैं सभ दा लेख वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन कलम दवात शाहीआ। मैं सभ दा कर्म वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन जन्म धर्म समझाईआ। मैं सभ दा वरन वरन वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन वंडां तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खलाईआ। (२७ पोह शहनशाही सम्मत ४)
तेई अवतार कहण प्रभ दी धार तक्कया पूरन, प्रभ पूरन नज़री आईआ। पैगम्बर कहण प्रभू दा प्यार तक्कया पूरन, परवरदिगार पूरन नूर अलाहीआ। गुर दस कहण प्रभ दा शिंगार तक्कया पूरन, शब्दी धार शब्द वडयाईआ। भगत कहण प्रभू दा विहार तक्कया पूरन, उजाला पूरन नज़री आईआ। सूफ़ी कहण जल्वा नूर तक्कया पूरन, अलाही नूर पूरन नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहण सांझा यार तक्कया पूरन, देवत सुर पूरन सीस निवाईआ। चार जुग कहण सभ दा मालक अख्त्यार तक्कया पूरन, मुखत्यार पूरन सोभा पाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड कहण निमस्कार इक्को प्रभू प्रभ पूरन, डण्डावत बन्दना सजदा पूरन सोभा पाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहण सिफ्त दी धार पूरन, चार बाणी दी महिंमा प्रभ पूरन नज़री आईआ। महल्ल अट्टल मुनार कहण सचखण्ड करतार पूरन, करनी दा करता प्रभ पूरन इक्क अखवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।
सो पुरख निरञ्जण कहे मेरा विवहार पूरन, हरि पुरख निरञ्जण पूरन रंग रंगाईआ। एकंकार कहे सभ दा अधार पूरन, आदि निरञ्जण पूरन जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता कहे शाह सवार पूरन, श्री भगवान पूरन रूप नज़री आईआ। पारब्रह्म कहे मेरा आकार पूरन, निराकार पूरन इक्क अखवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सतिकार पूरन, बिन पूरन पूरन पूरन सतिगुर ना कोई अखवाईआ। दो जहानां मद्ददगार पूरन, बिन पूरन परम पुरख ना कोई मिलाईआ। सचखण्ड दस्स सच्चा हक़दार पूरन, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पूरन हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ।
सचखण्ड कहे मेरा प्रीतम पूरन, पूरन पूरन पूरब जणाईआ। दरगाह साची बह मेरा ख़बरदार पूरन, पूरन पूरन पूरन ब्रह्म रिहा जगाईआ। सच सिँघासण कहे मेरा तरफदार पूरन, बिना पूरन पूरन सोभा कोई ना पाईआ। तख़त कहे मेरा तख़तनिवासी निराकार पूरन, साकार पूरन पूरन वड वडयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
धुर दा हुक्म कहे प्रभ पूरन पूरा, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जो आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दए वडयाईआ। जिस ने सूली चाढ़्हे मनसूरा, ऐहनलहक़ दुहाईआ। सो लेखा सभ दा जाणे ज़रूरा, ज़रूरत वेखे थाउँ थाईंआ। ढोला हुक्म करे मनज़ूरा, मनज़ूरी विच्च मंज़ल राह जणाईआ। धर्म दी धार बण भरपूरा, दो जहानां खेल खिलाईआ। सभ दे बख्शणहार कसूरा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जिन्हां नूं बख्शे चरन धूड़ा, दुरमत मैल दए गवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, अगम्मा रंग रंगाईआ । सच दवार बणा मज़दूरा, सभ दी सेवा आपणे हत्थ विच्च रखाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी सद भरपूरा, मांगत हो ना झोली डाहीआ । कलिजुग अन्त जन भगतां मेटे सर्ब कसूरा, विछड़यां लए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुण्ट दह दिशा हाज़र हज़ूरा, हरि हिरदे अन्तर निरंतर हो के आपणा डेरा लाईआ। (१९ माघ शहनशाही सम्मत ४)