पुस्तकालयभाग १

१२ भाद्रों २००६ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर प्रेम सिँघ दे गृह

तीन लोक मेरा प्रकाश। लोकमात पाताल विच आकाश। आकाश विच मैं जोत सरूपा। उनन्जा पवण चवर सिर होता। ऐसी जोत जगे निराली। बिन बत्ती एह दीपक बाली। उत्तम दिया मैं आप न्यारा। ऐसा मेरा खेल अपारा। जोत विच्चों मैं जोत जगा के। लक्ख चुरासी जून उपा के। रक्त बूंद दी देह बणाई। विच आपणी जोत टिकाई। उप्पर अकाश जो मेरा धाम। उस दा धरया बैकुण्ठ नाम। उस देस दा मैं हां वाली। विजे रूप आप अबिनाशी। आप आपणे खेल रचावे। समें अनुसार जोत प्रगटावे। कलिजुग दी मैं करां सफ़ाई। मनी सिँघ ने जो लिख्त कराई। लिख्त लिखी ओस सतिगुर पूरे। पलटी काया हुण बैठा हज़ूरे। बारां भाद्रों एह बचन लिखाया। बाबे मनी सिँघ तों सतिगुरू बणाया। अज्ज दित्ती आ मैं वड्याई। आपणी जोत एहदे विच पाई। आपणी जोत मैं एहदे विच पाऊँ । एहदे सिर ते मैं छत्र झुलाऊँ। मैं हां एहदे हुक्म अनुसार। बाबे लिख्त लिखी अपार। बाबे आपणी कलम चलाई। छड्डी देह मैं जोत प्रगटाई। मेरी जोत

दा होया प्रकाश। कलिजुग दा हुण कीता नास। सतिजुग दा हुण सति वरताया। बाबे मनी सिँघ नूं तख्त बहाया। मातलोक विच तख्त अपारा। पलँघ निवार जिस दित्ता सहारा । जितने बस्त्र इस ते पाए। प्रेम सिँघ ते पड़दे पाए। ओस धाम दा नहीं विनास। जिथ्थे मेरा होया प्रकाश । मातलोक विच मेरा सुखआसण। सदीव रहे सदा सुखआसण। सिँघआसण एहदा नां रखा के। महाराज शेर सिंघ बैठा आ के। बाबे मनी सिँघ नूं माण दवा के। पिण्ड बुग्घे साचा धाम बणा के। प्रेम सिँघ जिस सेव कमाई। आपणी दात सतिगुर अग्गे टिकाई। दुनियां दी इस तजी माया। सतिगुर अग्गे सीस निवाया। ऐसी दित्ती एहनूं वड्याई। प्रेम नगरी एह धाम अख्वाई। चार जुग एह रहसी धाम। जिस ने करी एथे प्रनाम। उहनूं मिलू आप भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। प्रेम सिँघ ने प्रेम आ कीता। जस चार जुग खट लीता। ऐसी सिख नूं दित्ती वड्याई। जोत संग आ जोत मिलाई। चुरासी विच्चों आप कढा के। आपणे आप विच रक्खूं मिला के। बैकुण्ठ धाम दा दरस दिखा के। पाल सिँघ दे कोल बहा के। सेवा कराऊँ हत्थ चवर फड़ा के। ध्रू कबीर हुण परे हटा के। सवरन सिँघ दर अग्गे बहा के। चेत सिँघ दी बिन्द सी भाई। साडे दर ते मिले वड्याई। ऐसी पदवी ओस ने पाई। पावे दरस सदा जस गाई। जेठ सत्त उहदी देह छुडाई। ऐडी उस ते दया कमाई। तजी माटी होया जोत सरूपा। रक्खे लाज सतिगुर अनूपा। अन्त काल जां उस दा होया। साडे दर ते सारा बंस रोया। कौण उन्हां दी धीर धरावे। महाराज शेर सिँघ कार करावे। जैसी वस्त उथे ही पावे। आपणा भेत आप रखावे। छुडाई देह ध्रू होया अतीता। सवरन सिँघ सद है जीता। ऐसी पदवी उहने पाई। कुक्ख माता दी सुफल कराई। चेत सिँघ नूं दित्ती वड्याई। महाराज शेर सिँघ दए दुहाई। ऐसी एह मैं चाल चलाई। हाज़र हो के देह छुडाई। सतिजुग दी एह चली रीता। महाराज शेर सिँघ पतित पुनीता। आप आपणा बिरद संभालया। आपणे भगत नूं आप उठा ल्या। पतालों कढ्ढ आकाश बहा ल्या। महाराज शेर सिँघ एह बचन सुणा ल्या। चेत सिँघ क्यों रोवे भाई। उच्च पदवी तेरे पुत्त ने पाई। संसार वाली तजाई माया। अन्त जोती जोत मिलाया । झूठी देह नाल करे प्रीत। सतिगुर दी ना जाणे रीत। मेरा एह राह निराला। आपणयां भगतां सदा रखवाला। मैं ऐसी कार कमावां। मनमुखां विच्चों गुरसिख प्रगटावां। कलिजुग दा हुण माण गंवांवां। विच सतिजुग सिर एहनां छत्र झुलावां। घाल गुरसिक्खां ने ऐसी घाली। भुक्ख नंग सिक्खां ने घाली। बुद्ध सिँघ बाले चक वाला। जिस ने आपणा कढ्ढया दवाला। जिस ने मेरी सार सी पाई। तन मन धन देह सी लुटाई। ऐसा उस नूं लाया झोरा। मास गालया ओहदा भोरा भोरा। सिक्खी तिक्खी ओस आ डिट्ठी। धुरदरगाह दी मैथों लै लई चिठी। आपणा उस ने किया नबेड़ा । बहुर

ना होवे जगत ते फेरा। दया ओस ते आप आ कीती। आत्म विच आत्मा सीती। ऐसी उस नूं दित्ती शांत। करे जस मेरा दिन रात। झूठी माया ओस तांईं तजाया। अन्त काल जोती जोत समाया। जोत विच आ जोत मिला के। बैकुण्ठ धाम दे विच पुचा के। स्वच्छ सरूप दा दरस करा के। ऐसा होया मैं आप कृपाल। आपणयां सिक्खां दा मैं दीन दयाल। दीन दयाल मैं अख्वावां। आपणयां सिक्खा नूं माण दवावां। ऐसा मैं इन्साफ करावां। जून विच्चों सिक्खां नूं कढावां। मेरी सरन सिख जो परे। गर्भ जून में कदे ना अड़े। ऐसा तोड़ां मैं ज़ंजाला। अन्त काल में मैं रखवाला। जिस ने आस एहनां चरनां दी रखवाई। तीन लोक विच मिले वड्याई। जिथ्थे होवे भय भयानक। ओथे सिक्खां दा मैं रखवालक। ऐसी दया तुसां ते कीती। कलिजुग विच परखी नीती। तुसां माण किया है मेरा। मैं सहाई सदा हां तेरा। दुष्टन को मैं आप सँघारा। चक्र सुदर्शन ऐसा मारा। जिस नूं मारां राखे ना कोए। आगे पाछे मन्दी सोए। मेरे चरनां को करे प्रनाम। सफल होणगे तिन के काम। मेरे कहे नूं तुसीं भुल्ल नहीं जाणा। महाराज शेर सिँघ नहीं अञ्याणा। बचन सतिगुर आप लिखावे। आपणा मार्ग आप बतावे। कोई ना तोड़े मेरी रीता। मेरा हुक्म रक्खो सदा चीता। जो पकवान पकेगा तोरा। उस को भोग लगेगा मोरा। भोग लग्गे भगवान को भाई । उह वस्तू सीत प्रशाद अख्वाई। आज्ञा लै के फेर उह खावे। जन्म मरन दे दु:ख मिटावे। बचन मन्न लए वीर मेरा। दु:ख कलेश लहि जाऊ तेरा। मन विच्चों हँगता माण गवा लै। संगत दी हुण सेव कमा लै। चरनां उप्पर सीस टिका लै। महाराज शेर सिँघ रिदे ध्या लै। भोग लग्गे भोज बण जाए। बिन भोगों भक्ख अख्वाए। लेहज़ फेहज़ इक्क संग रलाए। चार नाम भोजन अख्वाए। भोग लगाओ होवेगा आदर । महाराज शेर सिँघ सदा जे हाज़र।

१३ भाद्रों २००६ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

उन्नी सौ पंजाह बिक्रमी तांईं। मातलोक विच देह प्रगटाई। पंज जेठ थित्त लिखा के। मात गर्भ से बाहर आ के। महाराज शेर सिँघ नाम रखा के। बैठा आपणा आप लुका के। घविंड नूं घनका पुरी बणा के। मनी सिँघ तांईं दरस दिखा के। ऐसा भरम उन्हां दा लाहया। मुरली मनोहर नज़री आया। देखी ओस एह शक्ल निराली। मिल्या आप उहनूं बनवाली। कृष्न घनईआ आपणा आप उपा के। मनी सिँघ तांईं दरस दिखा के। राम रूप दा दरस दिखाया । हत्थ धनुष चिल्ला चढ़ाया।

ऐसा बचन उन्हां नूं कीता। कलिजुग दा नास असां ने कीता। कलिजुग पापी बड़ा हँकारी। पापी अपराधी दुष्ट दुराचारी। कर्म एस दा वेख्या बाबा। महाराज शेर सिँघ आया डाहढा। मैं आपणा आप छुपाऊँ। तेरे हत्थ विच कलम फड़ाऊँ। सोहँ शब्द दा राग अलाऊँ। चार जुग दा वरन कराऊँ। राजा महाराजां नूं तख्तों उठाऊँ। दर दर धक्के उन्हां नूं पाऊँ। इक्क नाम लए जो मेरा। मातलोक विच पाए ना फेरा। ऐसा शब्द मैं आप लिखाऊँ । महाराज शेर सिँघ नाम रखाऊँ। नाम आपणे दा करां प्रताप। बाकी सभना दा करना नास। बाकी नास सभना दा होया। सोहँ शब्द जदों प्रगट होया। ओअँ सोहँ मैं आप अख्वाऊँ। सभ भुलेखे दिल तों लाहूं। ऐसी इक्क रचाऊँ माया। दुष्टां तांईं जिन भस्म कराया। भस्म होणगे ढेरी। सच्चा सतिगुर करे ना देरी । सिध्ध वक्त सिक्खां दा आया। जिन्हां विच सतिगुर बहाया। ऐसे सिख जो मेरे होए। कलिजुग विच लए नाल परोए। उनन्जा करोड़ विच्चों भाई। एहनां सिक्खां नूं दित्ती वड्याई। आपणे सिख दी करूँ वड्याई। बैकुण्ठ धाम विच जै जै जैकार कराई। ऐसी लिख्त आप करा के। बाबे मनी सिँघ तों माण दवा के। पंज हज़ारी दस हज़ारी सिख अख्वा के। बहौल सिँघ उन्हां दे नाम लिखा के। माणा सिँघ नूं मिली वड्याई। लायलपुर विच जिन जोत जगाई। सिँघ पाल उथे भाई। जिस नूं कथा साडी सुणाई। सुण के बचन होया अनन्द। सतिजुग दा चढ़या चन्द। गया अन्धेरा होया प्रकाश। सिख मेरे दा नहीं विनास। उस ने याद असां नूं कीता। भगवान कृष्न दा दर्शन दीता। खेतां विच सी सुत्ता जा के। उथे मिल्या प्रभू आ के। बाहों पकड़ बहाया उठा के। सहसा सारा उहदा लाह के। मैं बैठां घविंड विच आ के। राम कृष्न तों शेर सिँघ बणा के। पिता जवंद सिँघ ताबो माई। उन्हां नूं दित्ती आप वड्याई। ज़ात तरखाण उन्हां दी होवे। जिथ्थे महाराज शेर सिँघ प्रगट होवे। तरखाणां दा तख्त बणाया। ऐसा माण इन्हां नूं दवाया। सारा संसार चरनी पाया। आपणा भेव आप खुल्हाया। बहुता एहनां पाया माण। जिथ्थे उपज्या आप भगवान।

१४ भाद्रों २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

वीह सौ इक्क बिक्रमी प्यारी। कीती असां खेल न्यारी। जेठ पहली मंगलवारी। आपणी जोत आकाशों उतारी। दो जेठ नूं खेल रचाया। पूरन सिँघ विच परमेश्वर आया। होई सन्धया पाई फेरी। कलिजुग दी ढाही ढेरी। साढे सत्त दा होया वेला। सतिगुर ने पाया फेरा। ऐसी असां कला वखाई। पूरन सिँघ दी नब्ज़ हटाई। घर दे सारे देण दुहाई। प्रीतम

सिँघ नूं आवाज़ लगाई। छेती आ जा घर असाडे। भाणा वरतया सतिगुर डाहढे। भेत असाडा किन्हे ना पाया। हा हा कर के शोर मचाया। मैं आपणी जोत प्रगटा के। आप आपणी जोत जगा के। महाराज शेर सिँघ नाम रखा के। ऐसा देह नूं वट चढ़ा के। ऐसा वट एहनूं चढ़ाया। सारी ख़ल्क्त नूं ख़ाक रलाया। जोत ने फेर जोर सी पाया। सिक्खां तांईं फेर उठाया। पंजवीं जेठ दा दिन सी आया। संगतां नूं फिर माण दवाया । चार जेठ थित्त वार लिखा के। प्रगट होया घविंड विच आ के। छब्बी पोह नूं सी देह तजाई। झूठी देह भस्म कराई । ऐसी भस्म एस दी होई। हाहाकार सृष्टी रोई। मैं आपणा आप प्रगटा के। दित्ता दरस आप आ के। ऐसी वरताई खेल अपारा। दित्ता बाणी दा खोल्ह भण्डारा। सोलां पहर फिर आप खलो के। पूरन विच परमेश्वर हो के। ऐसी रसना असां चलाई। दरबार साहिब दी बाणी अलाई। चौदां सौ तीह अंक दे तांईं। बाणी पढ़ पढ़ संगत कन्न पाई। अठारां ध्याए गीता दे गाए। मुखों ऐसे बचन सुणाए। मेरे साहमणे कोई चल के आए। सभ भुलेखे दिल तों लाहे। कुरान मजीद अञ्जील दे तांईं। मुहम्मद ईसा जिन्ह लिख्त कराई। एहनां सभनां दा हुण माण हटाया। सोहँ शब्द प्रचलत कराया। आपणे नाम दी जै कराई। बाकी सभ दी करी सफ़ाई। ऐसा नाम सिक्खां को दे के। आ बैठा हुण प्रगट हो के। मेरी जो बणाई सो ढेरी। ओथों प्रगटी जोत सी मेरी। ऐसा किसे ना खेल रचाया। जा के फेर कोई ना आया। मैं आपणी बणत बणाई। तजी देह जोत प्रगटाई। जोत विच मैं जोत सरूपा। अनहद शब्द वजावे भूपा । आपणा आप आप उपा के। घविंड विच खलोता जा के। ऐसा शेर सिँघ शेर है होया। राम कृष्न दा तेज है होया । ऐसा हुक्म आप सुणाया। विष्नूं भगवान दा जाप कराया। सिक्खां तांईं हुक्म सुणाया। घविंड विच पल्ला फिरवाया । कलिजुग दा निहकलंक आया। मनमुखां तों मूंह भवाया। मनमुख एथे ठौर ना पावे। मेरा सिख मेरा जस गावे। मैं हूं सतिगुर दीन दयाला। भय भयानक विच सदा रखवाला। मेरा एह खेल निराला । अन्धघोर विच मैं रखवाला। सिख आपणे आप उपा के। बैठा कलिजुग विच सरनी ला के। बाकी सभ ते पाई माया। आपणा शब्द ना किसे सुणाया । मेरे शब्द दी एह वड्याई। तीन लोक विच मिले वड्याई। तीन लोक बैकुण्ठ दा वासी। मेरी माया ऐसी छासी । मेरा नाम बेमुख ना सुणे कोई। निन्दकां दुष्टां दी दुरमति होई। निन्दया जिन्हां ने मेरी कीती। प्रेत जून उन्हां दी कीती । जिस ने मेरा माण है कीता। पिया अमृत सदा है जीता। आत्म उस दी होई निराली। जोत संग जोत मिला लई। मेरा बचन ना होए अधूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा। सोहँ शब्द मैं आप लिखाऊँ। जुग चार इस दा जाप कराऊँ । चार वेद दा माण गंवाया। गीता दा हुण वक्त मुकाया। बाणी दा जो जहाज़ सी बणया। ऐसा उहनूं

आप सी रणया। अञ्जील वाली हुण आरज़ू बीती। ईसा मूसा दी सफाई है कीती। मुहम्मद ने जो ईमान बणाया। धक्क ओस नूं बन्ने लाया। ऐसी इक्क खेल रचाऊँ। छिन्न विच इस नूं भस्म कराऊँ। भस्मण भस्म होणगे ढेरी। जिस वेले गुर पाई फेरी। जिस तर्हां दोफाड़ इन्हां नूं कराया। घविंड विच एह खेल रचाया। दो हज़ार तिन्न बिक्रमी तांईं। तिन्न अस्सू नूं बणत बणाई । संगत आई मेरी सारी । धाम बणौण दी करी त्यारी। ऐसा खेल आप रचाया। लंमा पै के निशान लवाया। एथे नींह धरिओ भाई। ऐसी सतिगुर कार लगाई । माझे दी हद्द घविंड बणाई। दरबार आपणे दी नींह रखाई। सिक्खां नूं एह हुक्म सुणाया। चिट्टा चूना एथे ना लाया। असां एहनूं अन्धेर रखौणा। हाहाकार कर जगत रवौणा। ऐसी अन्धेरी असां उडाई। विच पंजाब पई लड़ाई। बाबे दा हुक्म असां मनवाया । सिख मुस्लिम दा युद्ध कराया। बचन असाडा होवे सच्चा। यच्चां बच्चा डेगण कच्चा। बाबे दे सी बोल अनोखे। नेज़िउँ उप्पर बच्चे बोचे। ऐसी आप पढ़ाई पट्टी। कलिजुग ने एह कालख खट्टी। ऐसी एहनूं वगी मार। देवियां कन्यां होण ख्वार। ऐसा ज़ुल्म एस ने कीता। पुत्तां नूं मावां पिच्छा दीता। ऐसी आ के पई दुहाई। भैणां तांईं छड्ड गए भाई। कन्त तांईं सी नार प्यारी। अक्खां साहमणे होए ख्वारी। एह सी मेरा इक्क चमत्कार। दूजी वारी करूँ ख्वार। ऐसा समां हुण ल्याऊँ। अमृतसर नूं थेह कराऊँ। ऐसी एह लिखाई बाणी। लंडा पिप्पल रहू निशानी । जो सिख साडे दर ते आवे। होवे इक्क मन रिदे ध्यावे। दु:ख दलिद्र सभ लह जावे। शब्द रूप मेरा दरस है पावे। देवां दरस आप मैं आप आ के। बाहों पकड़ सुत्ते जगा के। सोया जीव कच्छू ना जाणे। महाराज शेर सिँघ खड़ा सर्हाणे। होए प्रतक्ख दरस दिखावे। आपणे सिख नूं चरनी लावे। निमस्कार जिन चरनां विच कीती। टुट्टी उहदी असां गंढ्ढ लीती। अन्त काल ना खावे काल। बबाण उप्पर लवां बठाल। ऐसा हुक्म आपणा चलावां। बैकुण्ठ धाम दे विच पुचावां। जन्म मरन दा दु:ख मिटावां। जोत विच जोत मिलावां। ऐसा आप होया दयाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चौदां भाद्रों हुक्म लिखाया। आपणा शब्द आप सुणाया । पहले आपणा आप उपा के। कुदरत रूपी सृष्ट उपा के। लक्ख चुरासी जून उपा के। सभ विच बैठा आपणा आप छुपा के। ऐसी चलां चाल निराली। आपणी जोत सभन में डाली। आत्म विच जोत रखा के। हुक्म चलावे भेद खुल्हा के। ऐसी जीव नूं पाई माया। पंजां दूतां दे वस कराया। पंजां एहनां मिल के भाई। सारी एहदी मति गंवाई। कलिजुग विच भुल्ला अञ्याणा। पूरा सतिगुर नहीं पछाणा।

१५ भाद्रों २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल दया होई

सरअमृत नूं सराफ दवा के। चल्लया मनी सिँघ कंधे उठा के। उन्नीं सौ त्रिवंजा बिक्रमी तांईं। उदों सी एह कार भुगताई। हरि जू विच हरिमन्दर आया। पूरा बचन अर्जन दा कराया। पुजारीआं हँकारीआं सार ना पाई । आप आपणी कार भुगताई। उन्नीं सौ पचवंजा बिक्रमी होई। बाबे मनी सिँघ नूं सोझी होई। नीला चोला आप रंगाया । महाराज शेर सिँघ दे गल विच पाया। नाल संगत लै लई सारी । अनन्दपुर दी करी त्यारी। पुर अनन्द पहुंचे आ के। जिथ्थे गोबिन्द सिँघ गया गंवा के। सानूं बाबे सीस उठाया। विच शहर दे हुक्म सुणाया। निहकलंक अवतार जे आया। करो दरस मुखों सुणाया। मुस्लमानो सुण लओ भाई। एह अमाम मैहदी जिन चोली पाई। आपणा भरम मिटाओ आ के। शरनी एहदी लग्गो आ के। राम कृष्न दा एह अवतारा। महाराज शेर सिँघ दीन दयाला। एह है आप जोती जोत सरूपा। अनहद शब्द वजावे भूपा। जिस ने दरस एस दा कीता। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ लीता । जन्म मरन तों होए न्यारा। बैकुण्ठ धाम विच करे उतारा। जोत विच आपणी जोत मिलावे। आपणी महिमा आप जणावे। मुकंद मनोहर एह कृष्न अवतारी। कलिजुग विच शेर सिँघ अवतारी। शब्द मेरा एह निराला। सोहँ नाम सदा प्रितपाला । नाम मेरे दी एह वड्याई। पशू प्रेतों देव बणाई। किरतम नाम जपे जो मेरा। मातलोक विच ना होए फेरा। सदा अतीत सदा है जीता। महाराज शेर सिँघ रक्खया चीता। ऐसी कला आप वरतावां। कलिजुग विच आपणा आप छुपावां। मनमुखां तों मूंह छुपा के। गुरमुखां नूं आप प्रगटा के। ऐसा खेल एह करां न्यारा। देवे दरस कृष्न मुरारा। ऐसा दरस मैं आप दिखावां । राम कृष्न दा रूप प्रगटावां। सारा संसा दिल दा लाहवां। महाराज शेर सिँघ फेर अख्वावां । ऐसी मेरी बणी है गाथा। चार वेद मेरे नाम रंग राता। अठारां अध्या गीता बणाई। इक्क अर्जन नूं सोझी पाई। महासार्थी आप अख्वाया। रथ अर्जन दा आप चलाया। दुष्टां हँकारीआं दा नास कराया । पाडवां तांईं माण दवाया। फिर पसरया आप पसारा। द्वापर तांईं पार उतारा। यजुर वेद दा माण गंवाया। कलिजुग ने सी फेरा पाया। अथर्बण वेद ऐड़े तों आया। छड्डया राम अल्ला अख्वाया। ईसा मूसा इस जुग विच आए। आप ख़ुदा दे पुत्त कहाए। अञ्जील तांईं उहनां लिखवाया। होए कृस्ती राम भुलाया। मेरी जोत दा होवे प्रकाश। बाकी सभना दा कीता नास। ऐसी कला आप है सारी। आपणी जोत आप प्रगटा ली। जोत मेरी जां सिख विच आवे। नब्ज़ एस दी चलणो हटावे। एह वड्डा भेत है साडा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर डाहढा। कलिजुग दी हुण होई अखीर। कोई ना बन्न्हे इस दी धीर । तीन लोक इस दा मूंह काला। धर्म दा जिस कढ्ढ दित्ता दवाला। ऐसा इस ने कहर कमाया । यति

सति दा नास कराया। आपणी इस ने खेल वखाई। बेमुखां सिर छाही पाई। गुरसिक्खां नूं बन्ने लाया। बेड़ा उन्हां दा आप बचाया। जमदूतां नूं परां हटा के। करे रच्छया आपे आ के। अन्त काल जां सिख दा होवे। सोहँ शब्द मेरा मन परोवे। आत्म धारे मेरा नाम। दर्शन होवे विष्नूं भगवान। सिक्खां दी पैज आप रखावे। जोत संग जोत मिलावे। होए कृपाल आप दयाला। जन्म मरन दा लथ्था जंज़ाला। पूरे सतिगुर खेल रचाया। गुरमुखां लई बैकुण्ठ बणाया। बेमुखां नूं परे हटा के। जमदूतां दे वस सी पा के। धर्म राज ने डन्न लगाया। कुंभी नर्क इन्हां नूं पाया। सिक्खां नूं दवावे माण। सोहँ शब्द उत्तम ज्ञान। उत्तम जोत मैं आप जगावां। दसवें द्वार दा पर्दा लाहवां। ऐसा झिरनां मैं आप झिराउँ। अमृत बूंद कौल में पाउँ। खिले कौल जो आप खिलावे। भगत जनां नूं सोझी पावे । ऐसा प्रकाश होवे फिर मेरा। अन्ध अज्ञान दा मिटे अन्धेरा। होए प्रतक्ख मैं दरस दिखावां। गुरमुखां नूं चरनी लावां। चरन कँवल जो मेरे परसे। सदीव काल सदा गुर दरसे। ऐसी मैं सतार वजावां। अनहद शब्द दा राग सुणावां। मेरे शब्द ऐसी धुन्कार। सुण के सिख सी उतरे पार। सोहँ शब्द दा होया प्रकाश। बाकी सभ दा कीता नास। समें अनुसार एह शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ आप करे कराया। आपणा हुक्म आप लिखवाया । मनी सिँघ तों सतिगुरू बणाया। ऐसी आप जगाई जोता। साडी ताकत वरते मोता। दीप तों दीपक जगा के। संगतां विच माण दवा के। पैज रक्खांगा एहदी आ के। महाराज शेर सिँघ नाम रखा के। ऊधम नूं विच अद्ध रखावां। शामे तांईं माण दवांवां। प्रभजोत दी जोत जगा के। दर आपणे तों भिख्या पा के। पंजवीं जेठ नूं जगतार प्रगटा के। सत्ता दीपां दा माण दवा के। सिर एहनां दे छत्र झुला के। त्रैलोकी नाथ आप अख्वा के। दीन दयाल मैं आप कृपाला। सोहँ शब्द मेरा सदा रखवाला।

१७ भाद्रों २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

सतारां भाद्रों बचन लिखाया। आपणा भोग आप लवाया। ब्रह्म छत्री वैशां दा हँकार गवावां। शूद्रां तांईं माण दवावां। भीलणी दे बेर खाधे जा के। राम नाम मैं अख्वा के। सती अहल्या नूं फेर जवा के। आपणा चरन आप छुहा के। बबाणा विच आप बहा के। गौतम दा सराफ सी लाह के। बैकुंठ धाम दे विच पुचाया। ऐसा आपणा खेल रचाया। बाल्मीक सी बड़ा बजवाड़ा। डाका मारे दिन दिहाढ़ा। घर विच पुच्छण घल्लया, अन्त काल कोए है तुमाड़ा। कौड़ मड़ाचौ खनीऐ कोए ना बेली करना झाड़ा। फेर आपणा आप वखाया। सभ भुलेखा उस दा लाहया। होया द्वापर मैं कृष्न मुरारी। द्रोपदी

दी जिन पैज संवारी। दर्योध्न दी असां तजी अटारी। बिदर दी कुल्ली विच रात गुजारी। सदा ग़रीबी घर रहावे। अलूणे साग नूं भोग लगावे। ओस समें सां मैं कृष्न मुरार। दलिद्री नाल जिन किया प्यार। भीखण दरोणा करन तजाया। बिदर तांईं गले लगाया। मैं हां आप दीन दयाल। निमाणयां नूं मैं देवां माण। कलिजुग विच लै के अवतार। दित्ता सी अग्न विच डाल। हुण आपणा आप प्रगटाया। होए दयाल दरस दिखाया। बिदर तों सोहण सिँघ उपजाया। सभ भुलेखा दिल दा लाहया। सोहण सिँघ तूं पल्ला फेर। घर तेरे विच बैठा शेर। तीन लोक विच आप रखवाला। आपणे भगतां दी पैज रक्खणवाला। पैज संवारी तेरी आ के। देवां दरस सुत्ते उठा के। ऐसा दरस मैं आप दिखावां। मुकंद मनोहर नज़री आवां। सिर ते मुकट होवेगा मेरे। सदा रहूंगा कोल तेरे। ऐसा पन्थ नवां बणाया। ग़रीबां तांईं गले लगाया। ऐसी चलां चाल निराली। ज़ात पात सभ अग्न में डाली। जो मेरे दर ते आवे। उत्तम जोत ऐसी जगावे। एस दीपक दी जोत निराली। सर्ब जीव जन्त दे विच है डाली। जीव जन्त दे वस ना कोई। जो करावे सोई होई। सोहण सिँघ ते दया कमावां। दु:ख कलेश एस दा लाहवां । भूत प्रेत दा नास करा के। जिन्न ख़बीस सिर डण्डा ला के। हाकन डाकन दा सिर मुनवा के। अठारां बीर वस करा के। ऐसा कम्म अज्ज आप कराया। जमपुर तों देवपुर बणाया। अज्ज मेरा होया प्रकाश। दुष्टां दा कीता नास। जिस ने रस अमृत दा पिया। देह सुखाली निर्मल है जिया। इस अमृत दी एह वड्याई। पसू प्रेतों देव बणाई। एस बूंद दी कोई ना जाणे सार। जिन्ह पीती सो उतरया पार। इक्क बूंद चातृक पावे। होए शांत हरि गुण गावे। अमृत सतिगुर आप बणाया। महाराज शेर सिँघ रसनी लाया। रसना आपणी नाल लगाया। मनमुखां तों गुरसिख बणाया। गया दिवस होई शाम। हाज़र होया विष्नूं भगवान। आपणे सिक्खां दा बिरद संभालया । भोजन तांईं भोग लगा ल्या। जिस नूं ईश्र भोग लगावे। भख तों भोजण बण जावे। भोग लगावां जिस नूं आ के। सीत प्रशाद संगत नूं वरता के। सीतल शांत होई एह काया। मुख विच प्रशाद नूं पाया। सीत प्रशाद दी एह वड्याई । जोत विच लए जोत मिलाई। मिल जोत मिटया अन्धेरा। बचन लिखावे सतिगुर पूरा। सफल होणगे तेरे काम। मुखों बोले जाणी जाण। आपणा शब्द आप लिखाया। रुढ़्हदा बेड़ा अज्ज बन्ने लाया। ऐसा खेल अज्ज रचाया। आकाश पताल विच्चों मैं आया। तज्या पाताल मातलोक विच आया। आपणे आप नूं भूम ते लिटाया। एस धाम नूं पवित्र करा के। फिर भोग प्रशाद नूं ला के। लग्गा भोग होया प्रशाद। मैं सहाई सिक्खां दा आदि जुगादि। आदि अन्त मैं एकँकारा। भगतां नूं मेरा अमृत भण्डारा। अमृत ईश्वर आप बणावे। पीवे अमृत अमर हो जावे। जिन अमृत दा माण गंवाया। मति ओस दी उत्ते पर्दा

पाया। ऐसा पर्दा उस ते पावां। उस नूं दुष्टां दुराचारां दे विच करावां। ऐसी मति ओस दी मारी। भृष्टी देह करे ख्वारी। मेरे नाम दा करे माण। उस नूं मिले दरगाह विच माण। महाराज शेर सिँघ जे कोई अख्वावे। मति उपठी सिर छाही पावे। आपणे नाम नूं ना लाज लवावां। ऐसी बुध ओस दी गंवांवां। मति ओस दी देवां मार । दर दर धक्के होए ख्वार। ऐसा उस दा माण गवावां। ख़ाक विच ख़ाक मिलावां। ईश्वर बिना ना अमृत बरखे। झूठा पापी आप है परखे। ऐस वास्ते खेल रचाया। इस ने अमृत दा माण गंवाया। जो पीवे अमृत अमर पद हो जावे। जूठयां झूठयां सिर खेह पवावे। कोई ना देवे अमृत बणा के। महाराज शेर सिँघ कहे सुणा के। आपणा अमृत मैं आप बणावां। गुरमुखां दे मुख चुआवां। कलिजुग दा हुण नास कराया। सतिगुर मनी सिँघ करे कराया। जिथ्थे रक्खी है तस्वीर मेरी। वगे ना एथे कदे हनेरी। ऐसी हुण खेल रचाऊँ। खिन विच सृष्टी नास कराऊँ। वस सिक्खां नूं करां मैं आ के। हत्थ चौर सिर छत्र झुला के। त्रैलोकी नंद आप अख्वा के। सोहँ शब्द दा जाप करा के। बाकी दा हुण नास करा के। महाराज शेर सिँघ नाम रखा के। ऐसा भेत मैं आप खुल्हावां। पलटे जामे हुण सच लिखावां। नामा नामदेव अख्वाया। ईश्वर दा जिन भोग लगवाया । कपला गऊ दा दुध्ध चुआया। होए इक्क मन भोग लगाया। भोग लग्गा मन होया अधीना। गंवाया माण प्रभ मन से चीना। होए प्रतक्ख प्रभ दरस दिखाया। भर कटोरा नामे दुध्ध पिआया। पैज रक्खण लई हरि जू आया। नामे दा दिहुरा फिरवाया । फेर ओस दा छप्पर छाया। मोई गाए तांईं आप जिवाया। भगतां नूं माण दवाया। छुट्टी देह परलोक सिधाया। जोत विच सी जोत मिलाया। जोत विच्चों जोत ल्या के। पाल सिँघ विच जोत जगा के। आपणे आप दा दरस दिखा के। कृष्न भगवान दा रूप बणा के। दित्ता दान दरस बाहों उठा के। शरनी डिग्गा साडी आ के। ऐसी दित्ती उहनूं वड्याई। आपणी जोत विच ललाट जगाई। आपणी जोत आप जगा के। गुरसिक्खां तों गुरमुख बणा के। ऐसा माण मैं आप दवाया। संगत दा सिरताज बणाया। ऐसी उस ने सार सी पाई। सारी संगत उस ने सी बचाई। ऐसी दया तुसां ते कीती। आपणे चरनां दी प्रीती दीती। साल तेई उस सेव कमाई। तेई चेत नूं देह तजाई। जोत विच जोत समाई। थिर घर विच बैठा जाई। राम कृष्न कला एह धारी। महाराज शेर सिँघ दी जोत अपारी। भृथरी तों भगवान उपाया। मोता सिँघ नाम रखवाया। कलिजुग विच प्रहलाद है आया। दलीप सिँघ नाम अख्वाया । चन्द गोपी फेर उपाया। ऊधम नूं अद्ध विच रखवाया। बैणी नूं शाम उपा के। इकांत बहेगा मेरी लिव ला के। दरस दखावां मैं आ के। ऐसा कहर मैं हुण वरतावां। लिख्त मनी सिँघ दी सच करावां । मास शराब जिनां ने खाधा। जून घोगढ़ विष्टा खाधा। ऐसी दुरगति उहनां दी होई। विच

दरगह मिले ना ढोई। गुर नानक दा नाम भुलाया। नाम सति दा जिन जाप कराया। मदिरा पान आप तजाया। ईश्र दा सी नाम सुणाया। दस जामे आपणी जोत प्रगटाई। मास शराब ना रसना लाई। जो मास महाप्रशाद अख्वावे। क्यों ना गुरू भोग लगावे ? माणस हो के मास जो खावे। कूकर सूकर दी जून नित्त पावे। पी शराब होवे मस्ताना। पसू जून विच ओस है जाणा। ऐसी दुरगति उन्हां दी होवे। धर्म राए जब पकड़ खलोवे। अन्त काल एह नर्क निवासी। भुल्ला जीव भेत ना पासी। जो प्रशाद संगत विच खावे। विच चुरासी फेर ना आवे। जो संगत नूं देवे माण। उस नूं आप मिले भगवान। संगत सतिगुर आप बणावे। विच संगत आपणा आप रखावे। होए अधीन जे संगत ध्यावे। बद्धा हरि जू एथे आवे। लाज सिक्खां दी आप रखावे। सच्चा सतिगुर तां अख्वावे। निमस्कार चरना विच जो करे। आवे ना जावे जन्मे ना मरे। जिस ने कीता आण प्रनाम। उस नूं मिल्या जाणी जाण। सीस जिस दा झुकया आण। दरगह विच दवाया माण। दरगाह मेरी सच्ची होई। दु:ख दलिद्र रहे ना कोई। तेज मेरा हुण होवे सवाया। आपणा हुक्म आप लिखाया। हुक्म मेरा बड़ा अनोखा। सच्चा सतिगुर नहीं है धोखा। परख लैण मैनूं परखणहारे। मैं बैठा हां विच दरबारे। मैं नहीं आपणा आप छुपाया। हाज़र हो के दरस दिखाया। परख़ तुसी हुण कर लउ मेरी। आउ साहमणे लाओ ना देरी। ऐसी कला हुण वरतावां। सर्ब सृष्टी नूं भस्म करावां। कलिजुग दा हुण होया किनारा। सतिजुग दा खुल्हा भण्डारा। सतिजुग विच सतिगुर आया। जिस ने एहदा भेत खुल्हाया। मैं आपणे विच समावां। सच्चा सतिगुर तां अख्वावां। सच्ची बख्शां हुण मैं दात। जिस नूं आखण लोक करामात। एह करामात है मेरा नाम। सोहँ शब्द सच्चा पछाण। शब्दों शब्द रूप हो जावे। तृग्द जून विच फेर ना आवे। आपणा शब्द आप लिखावां। चार जुग एहदा जाप करावां। बहत्तर जामे भगत प्रगटावां। आपणा दरस आप दिखावां। जिस ने दरस मेरे सी पाए। जोत संग जोत मिलाए। सतिगुर जां दया कमावे। बेड़ा सिख दा बन्न्हे लावे। बणे मलाह विच दरगाह दे। आप उठावे दया कमा के। ऐसी दया गुर आप करे। भवजल तों पार परे। गुर घर विच सच्चा भण्डारा। सिक्खां दा गुर सदा रखवाला । ऐसा तैनूं माण दवावां। घर तेरे विच धाम बणावां। सेवा जो तुसां ने कीती। शुद्ध आत्मा देह पुनीती। ऐसी दित्ती है अज्ज दात। सिख मेरे दा वड प्रताप। लंगर वरते जिथ्थे मेरा। उथे नहीं है कोई तोड़ा। लंगर गुरू का गुर भण्डारा। आपे बूझे आप बूझणहारा। ऐसी सोझी तुहानूं पावां। दु:ख कलेशां दा नास करावां । ऐसी कलम आप चलावां। दात पुत्तां दी झोली पावां। आपणी दात आप वरताई। आई संगत दी आस पुजाई।

१९ अस्सू २००६ बिक्रमी पलटन दे गुरदुआरे विच दवाणा कैंप जम्मू

ईश्वर जोत दा होया प्रकाश। सोहँ शब्द दा होवे जाप। मेरी एह जोत निराली। आपणे विच्चों आप प्रगटा ली । पहले आपणा आप उपा के। नाभ विच्चों ब्रह्मा प्रगटा के। ब्रह्मा ने कई जीव उपाए। ईश्वर उस नूं हुक्म सुणाए। जो कुछ होवे मेरे हुक्म अनुसार। आदि अन्त मैं एकँकार। जो जन जाणे मेरा भेव। तिन्हां नूं मिल्या पूरा गुरदेव। जोत रूप जग मैं आवां। मनमुखां तों मूंह छुपावां। गुरसिक्खां नूं आप प्रगटा के। दरस देवां सुत्या जा के। मेरा दरस ऐसा निराला। आदि जुगादि सदा रखवाला। मात विच जोत रूप जां आए। आपणी कला आप भुगताए। समें अनुसार इक्क खेल रचावां। अन्त जुग दा आप मुकावां। अन्तकाल कलिजुग दा होया। जोत रूप ईश्र प्रगट होया। हो के प्रगट एह बणत बणाई। आपणी जोत सिख विच टिकाई। वड्डा मेरा एह चमत्कार। नब्ज़ ना एस दी चली चाल। ऐसा खेल हुण करां अपारा। मातलोक होवे धुंधूकारा। ईसा मूसा अञ्जील बणाई। साल तीन में होवे सफाई। मुहम्मद ने जो पीरी पाई। इक्क त्रीया दी सेव कमाई। चौथे वेद विच हुक्म सी आया। अथर्बण दा ऐड़ा लिखवाया । ऐड़े तों अल्ला उपाया। राम कृष्न दा नाम हटाया। आया कलिजुग होया अन्धेरा। नानक निरँकारी पाया फेरा। ईश्र नाम आप जपा के। सृष्ट तांईं सच मार्ग पा के। सारंग कोलों सारंगी आई। त्रेते वाली दात है पाई। वज्जे सारंग होवे धुन्कार। जिस दी धुन निरँकार निरँकार। निरँकार निरवैर सदाए। कलिजुग विच जोत प्रगटाए। प्रगटी जोत हुण अन्ध कूपा। आपणे बचन आप लिखावे भूपा। ऐसी लिख्त आप कराई। कुरान मुहम्मद दी ढेरी ढाही। इन्हां दा हुण होया नास। अन्तिम काल मेरी जोत दा प्रकाश। आपणा आप मैं आप छुपाया। रक्त बूंद दी देह नूं तजाया। जोत विच जोत जगा के। पूरन विच परमेश्र आ के। ऐसी एह जगाई जोता। भृथरी तों उपाया मोता । ऐसी जोत हुण आप जगाऊँ। सिर उस दे छत्र झुलाऊँ। ऐसा छत्र झुल्लेगा मेरा। सोहँ जाप होवेगा मेरा। चार वेद दा हुण माण गंवावां। निहकलंक जोत रूप अख्वावां। निहकलंक आप अख्वा के। जुग चौथे दा नास करा के। जुग सति दा सति वरताऊँ। रामगढ़्हीआं विच देह प्रगटाऊँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अख्वाऊँ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै कराऊँ। मेरा नाम होवे सदा सहाई। प्रगट करां आप वड्याई। संगत जो गुर दर ते आई। रसना नाल ईश्र जस गाई। ऐसा प्रेम इन्हां ने कीता। इस दा जस इन्हां नूं दीता। संगत सतिगुर आप बणाई। ईश्र संगत विच भेद ना काई। संगत हरि जू आप बणाए। संगत विच आ दरस दखाए। ऐसा दरस आप दिखावां। मुकंद मनोहर नज़री आवां। अन्त एह लिखाई गाथा । संगत नहीं रघुनाथ पछाता। ऐसी लिख्त आप करावां।

इक्क साल अट्ठ महीने विच हाहाकार मचावां। ऐसा वक्त हुण होवेगा मेरा। मलेछां दा हुण किया नबेड़ा । कलिजुग विच एह आप उपाए। अन्त विच हुण आप खपाए। अल्ला अल्ला दा नूर सी मेरा। ओस दा हुण किया नबेड़ा। आपणा हुण ना दस्सां चमत्कार। पूरन सिँघ नूं कर लैणा गिरफ्तार । मेरी एह अनोखी बाणी। चहुं जुगां दी होवे खाणी। चार जुग मेरा होवे जाप। सोहँ शब्द दा वड प्रताप। ऐसा प्रताप एस दा होया। हा हा कर के कलिजुग रोया। जिस ना पाई इस दी सार। अन्त काल होवे ख्वार। कलिजुग विच कला मैं धारी। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटा ली। आपणी जोत आप प्रगटा के। सभ तों बैठा मुख छुपा के। मेरी महिंमा कोई ना जाणे। तीन लोक सदा रहाने। उन्नीं अस्सू एह लिख्त कराई। सभ संगत ने दित्ती दुहाई। एथे बैठण दा सानूं झोरा। सतिगुर कोलों मुख आ मोड़ा। आत्म काती एहनां दी भाई। लैण ना देवे अज्ज एहनां नूं वड्याई। आत्म खास एहनां दी न्यारी। गुर धाम ते करे ख्वारी। मन विच शांत ना एथे आए। दुष्ट दुराचार एह जीव कहाए। एह सी संगत दा सच्चा धाम। जिथ्थे बैठा आप भगवान। ऐसी नीत इन्हां ने फेरी। छेती छड्डो लाओ ना देरी। साडा एथे कोई ना काम। छड्डया लोक जावां बैकुण्ठ धाम। जोत विच मैं जोत मिलावां। तुहाढ़े कोलों आपणा आप छुपावां। तुसां सी एह अर्ज़ गुज़ारी । कलिजुग दी दस्सो बीमारी। अन्त काल एस दा कैसे होए। बिन सतिगुर ना जाणे कोए। महाराज शेर सिँघ प्रगट होवे। जोत रूप एहदी पति खोए। चार साल अज्ज तों पहले भाई। सिँघ गुरदीप सी देह तजाई। प्रेत रूप सी एस दा होया । दुरगती ना उह जिया ना उह मोया। अज्ज ओस दी मुक्त कराई। प्रेत तों देव रूप बणाई। मुक्त कराए मुक्त का दाता। हाज़र हो के सदा रंग राता। मेरी जोत दी एह वड्याई। लक्ख चुरासी विच जीव ना जाई। ऐसी हुण जगाई जोता। होवे प्रताप मेरा बहुता। बेनती वीरो दी परवान है होई। पती तेरे दी कल्याण है होई। ऐसी दया तेरे ते कीती। आत्मा ओस दी पतित पुनीती। तूं साडा सी कीता माण। ओस दा दित्ता तैनूं दान। एस दान दी एह वड्याई। पती तेरे ने परमगत पाई। आत्मा रक्खीं साडा ध्यान। दरस देवेगा आप भगवान। ऐसा दरस आप दिखाऊँ। जन्म मरन दे दु:ख मिटाऊँ। सोहँ रूप मेरा ही जाणो। महाराज शेर सिँघ सदा ही वखाणो।

१३ मग्घर २००६ बिक्रमी जेठूवाल बचन होए

जोत इक्क दो सरूप। तेरी महिंमा बड़ी अनूप। नैणी वेखे मूल ना बूझे। मनमुखां नूं दर ना सूझे। ऊँचा आप अगम्म अपार। माया विच पसरया संसार। ऐसी खेल करी सरकार। शेर सिँघ जोत जगाई अपार। सतिगुर मनी सिँघ तख्त बहा ल्या। आप आपणा बिरद संभालया। सभ संगत नूं सरनी डार। इकांत बैठा निरबिकार। ऊँचम सूचम प्रभ सोए। निराहारी निरवैर प्रभ होए। निरधन नूं देवे माण। घाल सिक्खां दी होई परवान। भया अन्धेर होया अन्ध कूप। प्रगट्या आप स्वछ सरूप। ऐसे समें प्रभ होया कृपाल। दयालू बण गया आप दीन दयाल। दीन दयाल प्रभ दया करे। तोड़े बंधन जपो हरे हरे। हरी हरि हरि प्रभ मेरा। आपणी हत्थीं किया नबेड़ा। ऐसी मेहर करे प्रभ दाता। आदि जुगादि सदा रंग राता। खेल प्रभ दा अन्त अपारा। भगतन नूं प्रभ दर्शन भण्डारा। करो दर्शन शांत मन होए। सतिगुर मनी सिँघ प्रगट होए। गया अन्धेर होया प्रकाश। जै जै जैकार होया लोकमात पताल आकाश। कोट तेतीस देवता भया। सभ सरन मनी सिँघ दी ढहया। छिआनवें करोड़ मेघ माला मेरी बणाई। आकाश उत्ते इन्हां चादर पाई। गुर दर्शन नूं फिरत तिसाई। बरखे मेघ ना बिना कार। दर्शन करन नूं होया लाचार। ऐसी आस ओस अज्ज धारी। बरखो बूंद आप निरँकारी। आत्म सोया दे जगाए। आपणी सोझी आप प्रभ पाए। सूझ बूझे करे वीचार। सतिगुर सच्चा नदरी नदर निहाल। ऐसे गुर को सदा आदेस। आपणे नाम दा दिया उपदेश। नाम हरि हरि नाम प्रभ आप। आप आपणा जपावे जाप। नाम मेरा मैं हां ओअँ। सदा सहाई मेरा शब्द सोहँ। सोहँ सोहँ शब्द सदा ही जपाऊँ। झूठी माटी विच्चों सतिगुर पाऊँ। काची गगरीआ अन्त है फूटे। जोतश जोत प्रभ अनूपे। ऐसा भेत आप ही जाणे। साडी देह प्रभ के भाणे। ऐसा खेल प्रभ आप कमाया। जुग कल पलटाउण लई तज़ी काया। जोत सरूपी बण के आया। निर्भय ओन नाम जपाया। ऐसी कीती खेल अपार। माझे नूं दो कीता फाड़। मनी सिँघ ने सी लिख्त कराई। घविंड पिण्ड नूं करो सफ़ाई। संगत लई सी हुक्म लिखाया। नज़रों घविंड परे हटाया। ऐसा समां सतिगुर ल्यावे। जल सिरी जल नहिर बणावे। सतिजुग विच एह होसी धाम। घविंड नूं बह संगत करू प्रनाम। अटल्ल धाम एह लिखवाया। फर्लांग अट्ठ अर एहदा पेट रखाया। सौ पंज गज़ चढ़दे तांईं। सिँघ सवरन दी समाध बणाई। सच्चा सिख सच मार्ग पाया। दर अग्गे फड़ आप बहाया। डगमग जोत जिथ्थे एह करे। उनन्जा पवण प्रभ छत्र झुले। गण गधंरब को एह जाणे। ब्रह्म विष्न महेष गल पल्ले पावे। होए कृपाल प्रभ हुक्म जां करे। फिर हरि नाम उन्हां दी बणे। त्रैलोकी नाथ आप प्रभ आप। सभ तों वड्डा गुरसिख प्रताप। बिन सिख ना सतिगुर प्रगटे।

दर्शन किया अज्ज सतिगुर तेरा। गेड़ चुरासी दा होया नबेड़ा। मात गर्भ ना कोई आए। आए सो जिस उत्ते प्रभ दया कमाए। बिन हुक्म सिख देह ना धरे। सो धरे जिस पर किरपा करे। अन्त काल जां होवे काल। सच्चा सतिगुर होवे रखवाल। पूरन करे भगतन का काम। आप लै जावे बैकुण्ठ धाम। बैकुण्ठ बैठ प्रभ खेले खेल। भगत जनां दा करदा मेल। जहां उपाया तहां समाया। जोत विच प्रभ जोत मिलाया। आवण जावण ओस दा गया। आप कृपाल प्रभू जां भया। आपणे शब्द दी दे के दात। सभ तों वड्डी गुर करामात। मेरा शब्द जो रिदे ध्यावे। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। दरस दखावे ऐसा अनूप। ईश्र दा एह सच सरूप। कृपानिध किरपा जां करे। दु:ख दलिद्र सिक्खन का हरे। सिख ना होवे मेरा मुहताज। सिक्खां दे सिर दा सतिगुर ताज। सिख सिख सिख सिक्खी एह होई। चरन संग वांग कँवल परोई। आप अकथ्थ कथी कथ आप। जेवड आप तेवड दात। दात दातार दित्ती आप। सिक्खन दे लाहे सन्ताप। टुट्टी गंढ्ढां ना तोड़े कोए। थिर घर बैठा सच्ची सोए। सच सच सच कर वरताए। प्रगट हो के प्रभ दरस दिखाए। जुग चालीएं विच एह चाल लिखाई। तज के देह जोत प्रगटाई। जोत सरूप खेल करे अपार। सृष्टी डुब्बे मंझ आ धार। नवीं खेल प्रभ आप रचाए। जुग सति दा फिर छत्र झुलाए। भाद्रों तेरां सी कर्म कमाया। मनी सिँघ नूं माण दवाया। संगत दा सतिगुरू बणाया। तेरां मग्घर एह कार कमाई। सभ संगत सरनी पाई। सतिगुरां नूं मलाह बणाया। रुढ़्हदा बेड़ा बन्ने लाया। ऐसी सिक्खी अज्ज है जोड़ी। दिनो दिन होवे लक्ख करोड़ी। कोटन कोट कोट प्रभ आप। सभ सृष्ट है इस दी दात। मारे मार ज्वाले आप। सिक्खां दे प्रभ संग है साथ। जगन्नाथ आप प्रभ आया। दु:ख कलेश सिक्खां दा झोली पाया। आपणी गोदी प्रभ लए बिठाए। प्रभ अबिनाशी एह दया कमाए। दया कमाई आप दातार। बेड़ा सिक्खां दा लाया पार। लाज रक्खी आप प्रभ आ के। दु:ख काटे दु:ख भंजन आ के। सदा समरथ सदा कृपालू। पूरन परमानंद दयालू। पूरन परमेश्वर प्रभ आप कहाए। सर्ब जीआं में रिहा समाए। झूठी काया बालू भीत। सच्चा सतिगुर राखो चीत। आदि अन्त प्रभ एकँकार। काया विच जोत जगाए अपार। आपणा आप जो नर ना बूझे। नर्कवासी सच्चा दर ना सूझे। सच्ची दरगाह प्रभ रिहा समाए। भगत जनां नूं शरनी पाए। चरन कँवल विच करे निवास। सदा सहाई प्रभ गुणतास।