१५ मग्घर २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
सिक्खी सिक्खां दी आप विचारी। महाराज शेर सिँघ निर्भय निरँकारी। माण सिक्खां नूं आप दवाए। छड्ड बैकुण्ठ विच बैठा आए। नेत्र खोल्ह करो प्रभ दर्शन। दर्शन परसन प्रभ हरसन। मन दी हिरस अज्ज मिटाओ। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाओ। घर विच आया सतिगुर पूरा। वजाए गवावे शब्द अनहद तूरा। शब्द मेरे दी एह धुन्कार। सोहँ करतार करतार । करता पुरख कर्म प्रभ करै। जम्मण मरन विच सिख ना परै। जिस जोत विच्चों सी प्रगटाया। इक्क बूंद तों आकार बणाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाया। विच मन मति बुध हँकार टिकाया। ऐसा गोझ प्रभ आप रखाया। बैठा विच ना नज़री आया। नैणी पेखे सर्ब पसार। नज़र ना आवे दातार। ऐसी ताड़ी गुफा अंदर लाई। नौं कीए प्रगट दसवें दी सोझी पाई। दसवें दा जे खोल्ह कवाड़। नज़री आवे आप करतार। कपाट ना खुल्हे बिन सतिगुर भाई। आपणी जोत जिन विच टिकाई। कृपानिध किरपा जां धारे। काया अंदर होए उज्जयारे। नाम दीपक प्रभ दए जलाए। बिन तेल बाती डगमगाए। दीवा बाती मेरा नाम। गोझ ज्ञान प्रभ गुणी निधान। गुण निधान प्रभ आप अख्वाए। लक्ख चुरासी जून विच प्रभ रिहा समाए। भगत जनां ते दया कमाए। जुगां दे विछड़े आप प्रगटाए। सिख ना जाणे मेरा खेल। विछड़यां दे प्रभ मेले मेल। भगत जनां दी संगत बणाई। हरि हरि रिदे सद गाई। दिवस रैण जो मोहे ध्याए। त्रैलोकी नाथ सुत्या पाए। मुकंद मनोहर नज़री आए। लखमी नरायण दरस दखाए। निरँकार अछल ना डोले। सिक्खां संग सदा हरि मौले। मन तन सिख दा हरया होए। सोहँ शब्द रिदे परोए। ऊठत बैठत जपे मेरा नाउँ। महाराज शेर सिँघ वसे सभ थाउँ। चतुर्भुज आप प्रभ आया। सोहँ शब्द दा जाप कराया। सोहँ ओअँ मेरा नाउँ। जो जन चले प्रभ के भाउ। प्रभ का भेत ना जाणे कोए। जोत रूप महाराज प्रगट होए। सोलां कला प्रभ आप संपूरन। चौदां विद्या रसना अधूरन। विद्या दो प्रभ होर लिखाए। चार वेद भेत ना पाए। गीता विच नहीं सी लिख्त कराई ? वेले कृष्न अर्जन नूं सुणाई। होया कलिजुग हरि हरि जी आया। भगत जनां हरि में समाया। हरी उत्तम हरि हरि प्रभ होया। साध संग नैण बलोया। नैणी देख भुल्ले नादाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। विष्नूं वंसी सिख आवे। सच्चे सतिगुर दा दर्शन पावे। चरन कँवल करो प्रनाम। तीन लोक प्रभ का धाम। विच आकाश जोत सरूपा। अनहद शब्द वजाए भूपा। शब्द मेरे दी एह धुन्कार । सुण के सिख सी उतरे पार। जो ना जाणे मेरा भेउ। तिन्हां ना मिले सच्चा गुर देउ। गुर बिन कोई ना बंधन काटे। आवे जावे विकार विच हाटे।
दया धार प्रभ आप आया। गुर संगत मन मांहि समाया। मन मांहि वस्सया सच्चा निरँकार। सर्ब को देवे अधार। बिन जोत जीव ना होवे। विच काया प्रभ जोत बिमल बलोवे। ऐसा भेद प्रभ आप रखाया। कलिजुग काल सिर छत्र झुलाया। आपणा आप प्रभ आप छुपाए। मनमुखां नूं परां हटाए। गुरसिक्खां नूं आप प्रगटा के। पैज संवारी अनाथ नाथी आ के। जगन्नाथ गोपाल प्रभ आया। दु:ख भंजन सर्ब की माया। दु:ख भंजन दूखन का हंता । लक्ख चुरासी प्रभ की जन्ता। लक्ख चुरासी जून उपाई। माणस देह नूं मिली वड्याई। मानस होवे मनो विसारे। डुब्बे मँझधार ना उतरे पारे। ऐसा पर्दा आपणा पाया। निहकलंक हो मुख छुपाया। खाणी बाणी कोई ना जाणे। गगन पताल प्रभू रहाणे। हो के जीउ भेत ना जाणे । सो जाणे जिन मांहि समाणे । जिन्हां पाया मेरा भेउ । तिन्हां नूं मिल्या सच्चा गुर देउ । छिन्न भंगर छिन्न महि आवे। भरतम्बर हरि मांहि समाए। पतित पावण प्रभ आप। दु:ख भंजन अहँकार निवारन छुपाया। संसा खण्डन आपणा आप नही आप कलिजुग विच हाहाकार मचाया। हाहाकार सभ सृष्ट है होवे। भगत जनां दा रखवाला प्रभू होवे। मेरा शब्द मुखों उचार। सर्ब सूख चरन कँवल भया उधार। चरन कँवल कँवल है चरन। अतोट प्रभ सिक्खन को भवन। चरन कँवल करो निमस्कार। पापी उधरे गुर सति उधार। आप उधारे प्रभ जी सूरा। बचन ना मेरा होवे अधूरा। सोहँ शब्द सभ दा सूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा। पूरे गुर दी एह वड्याई। सोलां मग्घर देह दीपक विच जोत जगाई। जगे जोत ओन भयो प्रकाश। गुरसिख दा नहीं विनास। सदा अरोग सदा है जीता। महाराज शेर सिँघ पतित पुनीता। पतित उधारे चरन में आए। धाम बैकुण्ठ पई प्रथाए। गुरचरन मन महि धरन। हरि हरि हरि जीव जो करन। जम का डन्न ना सिर ते धरन। मरन काल का दु:ख ना भरन। अन्त काल प्रभ होए सहाई। जोत विच लै जोत मिलाई। सच्चे सतिगुर हुक्म सुणाया। गर्भ जून तों बाहर कढाया। आवे ना जावे जन्मे ना मरे। महाराज शेर सिँघ दी शरनी पड़े। सिख जो मेरी शरनी आवे। दसवें द्वार दे पर्दे लाहवे। विच्चों आपणा आप जणाए। जोत सरूपी नज़री आए। ऐसी जोत जगे अपार। जिस जोत दा देह नूं अधार। बिन जोत जीव ना होए। अनद बिनोदी प्रभ आप है होए। निरहारी निरवैर समाए। काया अंदर बैठा ताड़ी लाए। काया कोट प्रभ ने किया। प्रभू ना जाणया भोल्लयां जीआं। माया धार ममता में रिहा। गुर तों बेमुख दुरमति देहा। दुरमति देह ओस दी होई। विच दरगाह मिले ना ढोई। दरगाह मेरी उच्च अपार। जिथ्थे वस्सया आप निरँकार। निरँकार अछल अडोल। कलिजुग हुण तोले तोल। ऐसा तोल हुण प्रभू आप तुलाए। कलिजुग दा हुण काल कराए। होवे जुग सति प्रभ सति वरताए। हरि जीउ हरि हरि थांएँ समाए। मुकंद मनोहर नज़री आए। लख़मी
नरायण भगतन का सहाए। भगत वछल प्रभ आप अख्वाए। बेड़ा सिख दा बन्ने लाए। जो सिख शरनी पड़े। चरन कँवल ते सीस आ धरे। आप प्रभू प्रभ करे अनन्द। सतिजुग दा हुण चढ़या चन्द। गया अन्धेर होया प्रकाश। जोत मेरी दा नहीं विनास। सदा अबिनाशी आप प्रभ होया। देह विनाशी आप नवां नरोआ। ऐसी किरपा आप प्रभ धारी । सदा सदा करो निमस्कारी। अछल छलण छल आप कराए। माया विच लोभी भरमाए। मति माया ने लई मार। गुर पूरे दी ना करी विचार। गुर ना बूज्झया दर ना सूज्झया। अबगत होए दर दर लूज्झया। लोक परलोक ना मिले वड्याई। विच संगत हरि हरि रसना ध्याया। होया कृपाल आप रघुराया। दया धार किरपानंद आया । होए प्रगट आ दरस दिखाया। सच्चे सतिगुर तख्त रचाया। सतिगुर मनी सिँघ उप्पर बठाया। महाराज शेर सिँघ आप करे कराया। जेहा देखो तेहा समाया। अमृत सतिगुर आप बणाया। गुरमुखां दे मुख चुआया। पीए अमृत अमर पद पाए। पूरा सतिगुर नज़री आए। करी नज़र अज्ज आप दातार। अमृत बरखे आप करतार। ऐसा अमृत आप वरताया। नाभ कमल विच्चों झिरना झिराया। झिरना झिरया निझरों भाई। गुर पूरे ने सोझी पाई। सूझ बूझ जां जीव नूं होए। महाराज शेर सिँघ रिदे परोए। रिदे जपे जो मेरा नाउँ। इस तों परे नहीं कोई थाउँ। ईश्र आप आपणा आप उपाया। कुदरत रूप ब्रह्मा नाभ विच्चों प्रगटाया। ब्रह्मे नूं ब्रह्म सुणाया। चार मुक्खां दा सीस लगाया। चार जुग दा भेत खुल्हाया। चौंहां वेदां विच हरि रंग लिखाया। आपणा भेत आप छुपाया। सृष्ट उपाए ब्रह्मा नूं धन्दे लाया। दाता करता प्रभ आप अख्वाया। जन्म मरन भेत छुपाया। एह भेव ना कोई बूझे। बूझे सोए जिन सतिगुर सूझे। जीव जो मेरी करे वीचार। विच चुरासी होए ना ख्वार। ब्रह्म सरूप ब्रह्म मांहि समाए। जहां से उपजे तहां है जाए। ऐसी दया प्रभ आप कमाए। थिर घर दी सोझी पाए। जोत संग लै जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ सदा रिदे ध्याए। दास अमर एह बचन लिखाया। साल बहत्तर विच गुर दर्शन पाया। बिरध अवस्था विच ठाकर नज़री आया। दिया दरस प्रभ कर नज़री नज़र बहाया। मन आई शांत जां दर्शन पाया। गाते गुण को मुक्त सर्ब सुख पाया। गुण गोबिन्द गुर तेरा नाउँ। अमरदास नूं अमर कराओ। दया धार धर हरि जी आए। सर्ब ठौर प्रभ जी दरस दखाए। किया दरस सभ सोझी पाए। मुखों उचारे अनन्द भया मेरी माए। भया अनन्द जां दर्शन पाया। अनहद शब्द दा राग सुणाया। सुणया राग रंग रवे इकेला। अमरदास दा होया प्रभ संग मेला। मेल मिलाया हरि जीउ पूरे। वाजे जिस दे अनहद तूरे। वाजे अनहद अनाहत मेरी बाणी। रसना विच्चों सच वखाणी। सच्चो सच सच प्रभ आप वखाया। अनन्द अनन्द अनन्द मुखों उस गाया। गुर पूरे को सदा आदेस। जिस ने कीती बुधि बबेक।
पूरन बिधी बुधि ते पाई। गुर साचे दी सोझी पाई। दर साचा जां आप बुझाया। मैं ममता तों परे हटाया। पूरा सतिगुर नज़री आया। जिन पाया तिन मन मांहि समाया। जीव जो जीवत प्रभू उधार। फिर क्यों भुल्ले मुग्ध गंवार। भुल्लयां भरम ना तेरा जाए। आ के साहमणे संसा मिटाए। मन दा संसा सतिगुर तोड़े। जुगां दे विछड़े जोड़े। जुग जुग कला प्रभ धार। भगत जनां दी पैज संवार। पैज संवारे जिन्हां दी आ के। जोत सरूपी जोत तों जोत प्रगटा के। कलिजुग चरन प्रभ धरया। महाराज शेर सिँघ आसा वरया। ऐसी दया सिक्खां ते कमाए। विछड़े जुगां दे लए मिलाए। नवीं चलाई एह रीत। मोहि चरनों में रक्खो प्रीत। मैं हां ईश्र आप प्रभ ईश्र। आदि जुगादि सद जगदीश्र। जो जन निन्दया सतिगुर दी करे। नर्क कुण्ड में सदा ही जले। कुम्भी वास नर्क दु:ख भरे। धर्म राए दा डण्ड सिर परे। काल की मुंगली मारां सिरे। जून घोगढ़ विष्ट उह पड़े। जिस मुख नाल निन्दया करे। विष्टा विच चुंझ उह धरे। जन्मे मरे मरे मर जन्मे। सतिगुर किरपा मिले ना सरने। नमो नमो करो प्रभ अन्तरजामी । मधसूदन दामोदर स्वामी। श्री गुण श्री पत आप निहकामी। रिद्ध सिद्ध दा दाता प्रभ अन्तरजामी। रिद्ध सिद्ध नौं निध दा गुर खोल्ह दिया भण्डार। आपणी दात आप वंडी दातार। गुरसिक्खां नूं लाया पार। भया दीन दयाल विष्नूं भगवान। जिस ने दित्ता ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ सदा दयाल।
१६ मग्घर २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
दया धार सिख उधारे। जम कंकर ना इन को मारे। अन्त समें प्रभ होवे सहाई। महाराज शेर सिँघ लिख्त कराई। दर्शन दे देह छुडाए। जोत विच जोत मिलाए। आवे ना जावे थिर रहावे। सच घर बैठा नित दर्शन पावे। ईश्र सागर कँवल सिख होए। गुण निधान बिमल प्रभ होए। कँवल कुंभ काया दा रच्चया। करी मेहर आप प्रभ सच्या। मल मूत्र दा एह जो पाट। जिस विच जोत जगाई ललाट। अन्ध घोर आप प्रभ वस्सया। आपणा भेत ना जीव नूं दस्सया। आपणी वस्त प्रभ आप टिकाई। नाड़ी बहत्तर देह बणाई। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक बैकुण्ठ तजाया । पाताल विच सेज बाशक तों परे हटाया। मातलोक विच खेल रचाया। शेर सिँघ निरँकार जे आया। निरँकार नर आप कहाए। नर अवतार धार प्रभ आए। त्रेते विच राम अवतारी। चौदां कला विच देह धारी। फिर ब्रह्मण दा माण गंवाया। परस राम नूं सरनी पाया। कला दो लै खेह रलाया। होया द्वापर आप कृष्न मुरारी। द्वारका वासी कीती खेल अपारी। पुठ्ठी मति आप प्रभ कीती।
घर पाडवां कौरों बदली नीती। कलिजुग विच कला प्रभ धारी। सृष्ट तांईं हुण पई ख्वारी। ऐसी दुरगत इन्हां दी होए। सतिगुर मनी सिँघ बिना राखे ना कोए। चार कुन्ट होवे धुंदूकार। गुरसिक्खां घर होवे जै जैकार। जै जैकार करावे प्रभ आप। सिक्खन दे लाहे सन्ताप।
१७ मग्घर २००६ बिक्रमी
कल धार कलिजुग विच आया। निहकलंक आप अख्वाया। निराहारी निरवैर समाया। धार खेल चतुर्भुज अख्वाया। आपणा नाम आप जपाया। सोहँ शब्द जहाज़ बणाया। जेहड़े चढ़े सिख उतरे पार। बणया मलाह आप करतार। ऐसा चप्पू आप लगंवाए। हरि हरि रिदे समाए। हरि हरि हरि होया प्रभ आप। सच वड मेरा प्रताप। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाया आप। बैकुण्ठ बणाया अज्ज लोकमात। वेला अमृत अमरू आया। आपणा बिरद आप रखवाया। ऐसा झिरना आप झिरावे। अमृत बूंद कँवल में पावे। खुल्हे कँवल गुर नज़री आया । महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। दरस देवे आप गुर सूरा। थिर घर वासी सदा भरपूरा। चातृक वांग सिख बिल्लावे। होया कहर प्रभ आप छुडवावे। कलधार विष्नूं आया। अनन्द बिनोदी ना भेत जतलाया। छिन्न भंगर आप निहकामी। भरतम्बर सदा आप स्वामी। अछल छलन छल आप कराए। बेमुखां तों मुख छुपाए। गुरसिक्खां नूं दित्ती दात । सोहँ शब्द वड्डी करामात। मेरा शब्द मेरा सरूप। आदि अनन्त सदा अनूप। तीन लोक दा वासी आप। जोत सरूप सदा व्याप। आपणी जोत सभ सृष्ट जगाई। सभ वड ईश्र वड्याई। ईसा मूसा ईश्र उपाए। अन्त आप आपणे विच मिलाए। मुहम्मदी प्रभ ने आप उपाए। अन्त समें हुण आप खपाए। चार वेद ब्रह्मे लिखवाए। गया कलिजुग उह गए समाए। होए जुग सति सति सति वरताए। आपणे नाम दी जै जै जैकार कराए। प्रगट होए नज़र ना आवई। मनमुखां दे छाही पाई। आपणयां सिक्खां ते दया कमाई। वेले अमृत जोत प्रगटाई। प्रगटी जोत होया प्रकाश। कलू कलेश होया विनास। अमृत वेले अमृत वरताया। गुरसिक्खां दे मुख चुआया। दु:ख दलिद्र एहनां दा लाहया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। दरस दित्ता प्रभ आप आ के। वेले अमृत अमृत बणा के। मेरे अमृत विच एह वड्याई। गर्भ जून विच्चों लए बचाई। · जम कंकर नेड़ ना आई। अन्त समें प्रभ होए सहाई। पिया अमृत
अमर हो रहया। सदा सुक्ख निर्मल होवे जिया। जिया निर्मल होए ज्ञान। प्रभ आपणे नूं लए पछाण। आत्म जोत जोत है सोए। अन्त अनन्त रिदे परोए। नर सिँघ रूप आप बणाया। प्रहलाद दे सिर छत्र झुलाया। ध्रू नूं माण दवाया। होए
दरबान महां सुख पाया। बावन रूप आप हो आया। बल राजे नूं गल लगाया। बाशक रिख दा माण गंवाया। चक्र सुदर्शन ऐसा लाया। जनक उत्ते ऐसी दया धारी। अठारां कुण्ड पार उतारी। लज्जया रक्खी द्रोपत दी आ के। द्वापर विच कृष्न अख्वा के। ईश्र दा एह खेल अपार। हरी चन्द नूं दित्ता तार। ऐसा उस दा माण गंवाया। संगत विच परखणा चाहया। ऐसी परख आप दिखाई। खड़ाउं जोड़ी आप जुड़ाई। बिदर नूं माण दवाया । दुर्योध्न नूं परे हटाया। साग अलूणे नूं भोग लगवाया। भाउ भगत दा फल सी पाया । सुदामे उत्ते होया कृपाल। चरनी डिग्गा दीन दयाल। खड़या आप उप्पर सिँघासण आए। लै चरनोदक धन्न धन्न धन्न कहाए। उस दलिद्री नूं दित्ता माण। द्वारका वासी कृष्न भगवान । नाम देउ ने नाम ध्याया। मुकंद मनोहर नज़री आया। अज्ज भोग भगतन केरा। सच्चा सतिगुर करे नबेड़ा। जिथ्थे कोई ना देवे माण। ओथे पहुंचे जाणी जाण। आपणा बिरद आप संभाले। पतालों कढ्ढ आकाश बहाले। बिन बंधन ना कोई बांधे। हुक्म अंदर सभ लै आंदे। बंध टूटे होई बन्द ख़ुलासी। थिर रहे आप सर्ब निवासी। बन्दी छोड़ आप अख्वाए। मुक्त जुगत जोत की चाल चलाए। सच्चा सतिगुर सदा ध्याए। सोहँ मेरा शब्द सहाए। कोट अपराधी प्रभ जी तारे। महाराज शेर सिँघ दया धारे। मच्छ कच्छ हो हरि जी आए। विच सागर जीअ जन्त तराए। लक्ख बताली नूं दरस दिखाया। लक्ख चुरासी जून दा अद्ध तराया । बताली लक्ख धरत पर धरे। तरन तारन प्रभ आप दयाल। भगत वछल सदा कृपाल। कृपानिध किरपन प्रभ होया । सदा है जागत कदे ना सोया। उन्नी सौ पंजाह बिक्रमी प्यारी। जेठ पंजवीं मंगलवारी। भगवान विष्नूं जां कलाधारी । निहकलंक भया अवतारी। विच त्रेता रमो राम आया। द्वापर कृष्न भगवान घनकपुरी घनशाम आया। ताबो तांईं माण दवाया। धरनी धर नर सिँघ नरायण आया। दाढ़ां नीचे पृथ्मी नूं चबाया। हाहाकार कर जगत रवाया । भगत जनां जैकार कराया। जै जै जै गुर साचे की जै। आदि अन्त सदा निर्भय। निरहारी निरवैर समाए। धार खेल चतुर्भुज अख्वाए। सवल सुंदर प्रभ रूप बणाए। बैण सुणत सभ ही थांए। सर्ब थांईं प्रभ वस्सया आप। जिस दा प्रकाश सदा दिन रात। दिवस रैण प्रभ एक समान। नैणी पेखो विष्नूं भगवान। पास भगत प्रभ चल के आया। मातलोक विच दरस दखाया। कृपानिध किरपा प्रभ करे। दूख कलेश संगत का हरे। जम का डन्न सिर ना परे। अन्त काल मिले हरि हरे। आप अपरम्पर है जल थले। चातृक वांग संगत बिल्लाई । गुर दर्शन को फिरे तिसाई। दिवस रैण प्रभू जस गाई। दोख दुष्ट से लिउ बचाई। सुणी पुकार आप दातार। कलिजुग विच हो आया विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सच नीसाण। निओटिआं ओट निताणयां ताण। निरधन नूं देवे आप माण। सोहँ गुर का परवान। सोहँ शब्द प्रभ आप लिखवाया। सतिजुग
विच प्रचलत कराया। बाकी सभ दा काल कराया। गुर संगत नूं देवे दान। सोहँ शब्द है मेरा नाम। रिदे ध्याओ सर्ब सुख पाओ। विच चुरासी फेर ना आओ। नाम मेरे दी एह वड्याई। जिस सिमरत तृखा लह जाई। सोवत को प्रभ लए जगाई। टुम्ब उठाल प्रभू दए जगाई। दरस देवे आप प्रभ आ के। सुत्ते सिख नूं पकड़ उठा के। कलिजुग विच होया कृपाल। सुफने विच करे नज़री नज़र निहाल। पवण में जोत जोत में पवण। इस ते उप्पर नहीं कोई गवन। जोत सरूप जोत प्रभ धरे। उनन्जा पवण सिर चवर करे। जोत प्रभू की लट लट जले। सदा अडोल ना उह डले। उस विच्चों प्रभ किरपा करे। सर्ब जीउ में किणका धरे। जीव जन्त विच जोत टिकाई। किसे ना सूझी मेरी वड्याई । जिस नूं सूज्झया सच्चा दर बूज्झया। सच्चा दर सच्चा घर सच्चा मेरा नाउँ। प्रभ अबिनाशी वसे हरि थाउँ। ऊठत बैठत ईश्र गुण गाओ। सोहँ शब्द मन वसाओ। मन्नो बचन चलो गुर भाउ। प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। कोट ब्रह्मण्ड दा दाता आप। आपणा आप कराए जाप । सभ तों वड्डा मेरा प्रताप। जो ना समझे मेरा मुख वाक्। तिन को मारे आप तीन ताप। काल व्यापे होए दु:ख घने। जो ना हुक्म मेरा मन्ने। मेरा शब्द जो नर सुणे। अनहद शब्द दी मन में धुने। धुनत धुन धुनत का ज्ञान आवे। सच्चा सतिगुर बचन लिखावे। महाराज शेर सिँघ नज़री आवे। बाहों पकड़ प्रभ बन्ने लावे। गुरसिक्खां नूं गुर धाम पुचावे। जन्म मरन दा पन्ध मुकावे। कलिजुग विच एह दया कमाई। साची लिख्त गुर सच्चे लिखाई। धन्न गुरसिख जिन्हां सोझी पाई। तीन लोक विच मिले वड्याई। धन्न धन्न धन्न सभ कहे लोकाई। महाराज शेर सिँघ दी जिन सरन तकाई। सरन विच सिख जो आया। मन दा संसा गुर गंवाया। जो आए प्रभ रिदे ध्याए। प्रभ चरनां संग लए मिलाए। बेमुखां तों गुरसिख बणाए। माणस देह पाई प्रथाए। थिर घर विच प्रभ आप बहाए। जोत विच जोत समाए। महाराज शेर सिँघ दया कमाए। आपणा शब्द आप सुणाए। सोहँ सो पुरख निरँजण। दीन दयाल सदा दु:ख भंजन। महाराज शेर सिँघ त्रिलोकी नंदन। आप तोड़े सिक्खन के बंधन। गुर का सिख प्रभास विच चन्दन। जिस नूं छोहे सर्ब दु:ख खण्डन। आप प्रभ आप भय भंजन। मेरा सिख जगत का अंजण। नेत्र में पेखे टुट्टे जम फंदन। नेत्र में पाए गुर काटे बंधन। सोहँ शब्द दी मन होवे रंगण। महाराज शेर सिँघ सदा रंग बरंगण। रंग रूप ना नज़री आए। पूरन विच रिहा समाए। जोत जगत दी आप जलाए। आपणा भेत ना किसे बताए। आपणी महिमा आप जणाए। आप आपणे विच समाए। कलिजुग विच एह कर्म कमाए। छड्डी देह जोत रूप हो आए। पूरन सिँघ दी देह विच प्रभ गया समाए। कुक्ख माता दी सुफल कराए। पाल सिँघ ते दया कमाई। हो कृष्न प्रभ दरस दिखाई। बाल रूप प्रभ लुभाणा। भुल्ला सिख फिरे अञ्याणा।
बिना गुर मिले ना सच टिकाणा। जोत जगवावे सिँघ है माहणा। बचन असाडे सदा सुणाए। मनी सिँघ दा सिख कहाए। महाराज शेर सिँघ दी जिन सरनी पाया। ओस तों सुणया बचन आया। आप तुठ्ठा सच्चा दातार। हो के आया कृष्न मुरार। पाल सिँघ नूं दित्ता तार। ऐसी सतिगुर बणाई थाट। जोत जगाई विच ललाट। जाचक नूं दित्ता एह दान। पाल सिँघ नूं उत्तम ज्ञान। जिस सुहाया एह सोहणा थान। गुर दरस दा वज्जा बाण। दरस मेरा सदा है लोड़े। चरन कँवल संग मन नूं जोड़े। दया धार प्रभ दरस दिखाया। निजानंद प्रभ विच्चों वखाया। ओस ने सी एह कर्म कमाया। सिक्खां नूं सरनी पाया। उस दा माण असां रखाया। चवी चेत उन्नीं सौ सतानवें नूं आकाश बठाया। हरि जीउ हरि हरि नज़री आया। महाराज शेर सिँघ सदा सवाया। सदा अटल्ल होए गुर सूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा। सच्चा सतिगुर साच लजाए। साच साच सच रिहा समाए। सच सुच्च प्रभ साचे भाए। जूठे झूठे प्रभ सरन ना लाए। सच्चा सिख सच्चा प्रभ आप। साची सिख्खया सच्चा गुर जाप। सच्चा शब्द लाहे तिन्न ताप। महाराज शेर सिँघ जपो दिन रात। दिवस रैण जो मुझे ध्याए। सोवत जागत दरस है पाए। सोवत जपो जागे गुर पूरा। दरस दिखावे है सदा हज़ूरा। सच सदा मेहरवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। जिस नूं दित्ता एह ज्ञान । चरन कँवल विच रखो ध्यान। दर्शन पाओ नेत्री आण। आप पछाणो जाणी जाण। जिस दा दित्ता पहनण खाण। जीउ पिण्ड एह देह दा दान। कर्म धर्म प्रभ आप लिखाए। धन्न गुरसिख, जो शरनी लाए। लाए शरन सर्ब सुक्ख दिया। सदा सुहेला निर्मल जिया। अमृत नाम महारस पिया। सोहँ शब्द ज्ञान गुर दिया। ज्ञान दिया गुर साचे एक । जिस सिमरत होए बुध बिबेक। नज़री आवे एकन एक। महाराज शेर सिँघ दी जिन पकड़ी टेक। गुर राखा गुर किरपा करे। भव जल अन्ध सिख ना हर। अन्त काल प्रभ किरपा करे। महाराज शेर सिँघ जप हरे हरि हरे। बचन सुणे जिस दी बण आए। जिस नूं सतिगुर सरनी लाए। गुर संगत विच माण दवाए। गुर संगत विच प्रभ रिहा समाए। संगत बैठी चार किनारी। विच है बैठा शेर सिँघ निरँकारी। नाम निरँजण मैं हां आप। सभ तों वड्डा है मेरा प्रताप। करी किरपा दित्ती वड्याई। मुख वाक् गुर संगत कन्न पाई। चार जुग बाणी है रचाई। पेखत सुणत सर्ब सुख पाई । आवण जावण दा पन्ध मुकाई। ओहो भुल्ली फिरे लोकाई। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई। हाज़र हो दरस दिखाई। महाराज शेर सिँघ होया सहाई। मनी सिँघ विच जोत जगाई।