१८ मग्घर २००६ बिक्रमी
किरपा आप करे निरँकार। घनकापुरी विच जामा धार। सच्चा सतिगुर सच्ची सरकार। दे के दरस लाए संगत नूं पार। हुक्म आपणा लिखाए अपार। मेरा सिख ना होए ठग्ग चोर यार। सच्चा मैं आप सच्चा दीबाण। सच्चा मेरा हुक्म सच नीसाण। पुरख निरँजण जाणी जाण । प्रगटी जोत विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सदा मेहरवान। आदि जुगादि प्रभ एकँकार। सृष्ट सबाई प्रभ की नार। अज्ज प्रभ परमेश्वर आया। भगत जनां चरन संग लाया। चरन संग प्रभ जो आए। साचे गुर दा दर्शन पाए। गुर सच्चा गुर सतिगुर सूरा। सदा समरथ सदा भरपूरा। सदा भरपूर ना कबहूं डोले। जोत सरूपी सभ जग मौले। उपाए जगत प्रभ खेल बणाया। हर जीउ विच प्रभ आप समाया। उह वेखे उह नज़र ना आए। आपणा भेत ना प्रभ जताए। जिस ने भेव प्रभू का पाया। द्वार दसवें दा पर्दा लाहया । खुल्हे कपाट गुर नज़री आया। आन बाट प्रभ फंद तुड़ाया। समदरसी प्रभ दरस दिखाया। अनहद शब्द मन वजाया । वज्जया वाज धुनत धुन होई। एस शब्द नूं बूझे कोई। सो बूझे जिस आप बुझाए। बिन गुर सोझी कोई ना पाए। जिस ते दया प्रभ आप कमाए। सरगण निरगुण हो दरस दिखाए। विच्चों जोत जोत प्रगटाए। समें अनुसार प्रभ काया पल्टाए। सतिजुग विच मेहरवान हो आया। त्रेते विच राम रघुबंस अख्वाया। विच द्वापर मुरार कृष्न बण आया। कँवल नैण मुकट बैण सिर उप्पर टिकाया। कंस केसी पकड़ गिराया। दुष्टां दा माण गंवाया। राउ तों कर रंक बहाया। फेर आपणा तेज चढ़ाया। किरपा कीती नाथ अपार। द्वारका उप्पर गोवर्धन सवार। महासार्थी आप अख्वाया। रथ अर्जन दा आप चलाया। सारा संसा उस दा लाहया। बराट रूप हो दरस दिखाया। सृष्ट सारी नूं मुख विच पाया। कौरों पांडो दा युद्ध कराया। बिन शस्त्र प्रभ युद्ध मचाया। सभ सृष्ट खेह रलाया। द्वापर दा समां मुकाया। कलिजुग सतिगुर आप प्रगटाया। जीव जन्त पाई माया। ऐसी माया आप प्रभ पाई। मदि मास आहार बणाई। फेर एह चलाई चाल। मूसा घल्लया आप दीन दयाल। बुद्धि विच भरया एह ख्याल । कलिजुग विच पहन जामा महान। ऐसा कर्म उस आण कमाया। मदि मास इक्क खेल बणाया। भगवान कृष्न दा माण गंवाया। गऊआं उत्ते हत्थ उठाया । ऐसी खेली उस एह कार। अग्न विच दित्ती सृष्टी डाल। येसू तांईं फिर हुक्म सुणाया। मरिया कुंवारी पेटों जन्म दवाया। ओस नूं पढ़ाई पट्टी। मदि मास तों कालख खट्टी। राम कृष्न जो ध्याए। उन्हां दा काल कराए। मदि मास जो नर ना खाए। उन्हां उत्ते कहर कमाए। फेर कीता खेल निराला। मुहम्मद बणाया जगत दयाला। अथर्बण वेद सच्चा कर वखाया। ऐड़े तों अल्ला बणाया। अल्ला अल्ला सो गुर सी मेरा। राम कृष्न
दा किया नबेड़ा। उस ने ऐसा राह चलाया। दीन मुहम्मदी नूं सी बताया। बन्दा ख़ुदाए ख़ुदी विच आया। उम्मत तांईं रसूल बताया। राम कृष्न नूं दिलों भुलाया। सारा माण उन्हां दा गंवाया। चार कूट आपणा डंक वजाया। अन्त समां हुण उस दा आया। राम कृष्न दा जामा पल्टाया। महाराज शेर सिँघ शेर हो आया। जुग चौथे दा नास कराया। कलिजुग नूं काल हो खाया। सच्चा सतिगुर सच्चो सच समाया। करो दरस बैठा रघुराया। नैणी पेखो मन शांत सुक्ख होए। दु:ख दलिद्र रहे ना कोए। भय भयानक विच प्रभ होए सहाई। भव सागर विच्चों लए तराई। सतिगुर नौका नाम बणाई। चढ़ के सिख परमगति पाई। सोहँ शब्द दी एह वड्याई। गुरसिख गुर दे बुझाई। बुझी आत्मा प्रभ दए जगाई। दर्शन पेख मुखों जस गाई। महाराज शेर सिँघ धन्न जिस दया कमाई। जिस ना पेख्या नर्क नूं जाई। धर्म राज सिर डण्ड लगाई। हाहाकार करे बिल्लाई। अग्न कुण्ड विच दे जलाई। प्रभ भुल्ला ठौर नाही। सतिगुर सच्चे एह लिख्त कराई। दरगाह सच्ची ना झूठी राई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। सर्ब दु:ख तों लए बचाई। अन्त काल प्रभ दरस दिखाई। गुरसिख नूं गुर बन्ने लाई। बैठाल लवे प्रभ विच बबाण। दर्शन दे के कीता ज्ञान। गुण अवगुण ना विचारे। कर किरपा प्रभ पार उतारे। पूरन गुर पूरन एह काम। सिख पहुंचावे बैकुण्ठ धाम। बैकुण्ठ धाम प्रभ का वास। इस नूं सिमरो स्वास स्वास। रसना सिमरो हरि गुण गाओ। प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। जन्म मरन दे दु:ख मिटाओ। विच चुरासी फेर ना आओ। चरन कँवल विच सीस निवाओ। थिर घर कर वास सदा सुख पाओ। आउण जाण गर्भ का हरया। पूरे सतिगुर काम एह करया । गुरसिक्खां उत्ते दया कमाई। गर्भ जून तों ल्या छुडाई। हरि दी जोत हरि मांहि समाई। जहां उपज्या तहां गया समाई। महाराज शेर सिँघ लिख्त कराई। साध संगत विच प्रभ रिहा समाई। गुरू गुर करो मन मोर। गुर बिन नाहीं होर। गुर साचा गुर नाहीं होर। जन्म जन्म विछड़े गुर लैंदा जोड़। बेमुखां नूं देवे तोड़। बाझ गुरू नाही होर । गुरू मिले गुर दे वड्याई। गुर साचा साची मति पाई। गुर साचा गुर रिहा समाई। भगत जनां हरि जस गाई । होए कृपाल प्रभ जोत प्रगटाई। बैठा संगत विच नज़री आई। वेखे सुणे परखे वेखे परखे। बिन नाड़ी एह पिंजर खड़के। आपणा संसा सारे लाहो। पूरन सिँघ दी नब्ज़ नूं हत्थ है लाओ। ऐसी एह चली चाल। नब्ज़ ना चले आपणी चाल। भेत ना आपणा गुरू रखाया। प्रगट हो के दर्शन दिखाया। सच्चा तख्त गुर सच्चे बणाया। सिँघासण प्रभ नाम रखाया। सिँघासण उप्पर प्रभ बैठा आए। कलिजुग तांईं दए उलटाए। ऐसी दित्ती इस नूं हार। मूंह काला दुष्ट दुराचार। कर्म धर्म इस विच ख्वार। लज्जया ओस ने दित्ती उतार। प्रगट होया आप करतार। कलिजुग दा हुण कीता काल। सतिजुग
सच सच्चो सच होए। सोहँ शब्द प्रचलत सच्चा होए। वक्त उह नेड़े आया। जिस वेले प्रभ सृष्ट रुलाया। ऐसा कहर वरते आ के। दुष्ट भस्म होए धक्के खा के। डिग्गे सरन गुरू दी आ के। बचावे गुर सिर हत्थ टिका के। मारे ना कोए जिस आप बचाए। जो जन प्रभ का दर्शन पाए। प्रभ सरन संग रहे समाए। घर साचे दी सोझी पाए। सच्चा सतिगुर सच दए वखाए। जोत सरूप प्रभ नज़री आए । जन्म मरन दे दु:ख मिटाए । बिन गुरू कोए ना बांधे धीर । गुरू विछुन्ना जिउँ मां दा सीर। आवण जावण होया सुहेला। सच्चा सतिगुर नहीं दुहेला। दूख निवारन प्रभ आप स्वामी। किरपा करे सदा नेहकामी। गुण निधान आप प्रभ होए। जो पड़े शरन सो लए परोए। गुरसिक्खां दी गुर सुणदा सोए। वेखे विगसे करे सोए। जोती जोत निरँजण सोए। कँवल बिगासे आप प्रभ होए। सदा सदा प्रभ आप कृपाल। भगत वछल दीन दयाल। दीन दयाल दयानिध करे। गुरसिक्खन संग बेमुख तरे। सरवणी सुण सुण मेरा नाउँ। मोन धार प्रभ गुण गाओ। हिरदे वसे हरि जीउ आप। आपणा आप करावे जाप। जो ना जपे ईश्वर नाउँ। तिन्हां ना मिले दरगह ठाउँ। सिख चातृक सदा बिल्लाए। गुर दे दर्शन स्वांती बूंद पिलाए। बचन गुरू रसना अकरखे। मेघ वांग गुरू शब्द है बरख़े। आप आए प्रभ दरस दिखाए। घाल सिक्खां दी पाई थांएँ। सच्चा सतिगुर जाणी जाण। दर्शन पेखो विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवान जोत एह धरी। सच्चा सतिगुर आसावरी। दर्शन दिखाया आप प्रभ हरी। छिन्न आवे देर ना लावे घरी। ना नेड़े ना दिसे दूर। जहां देखो तहां हज़ूर। मैं हां बैठा गुर भरपूर। बेमुखां तों दूरो दूर दूरो दूर। साध संगत मेरे चरनां दी धूढ़। रंग चलूल गूढ़ो गूढ़। संगत विच आवे मूढ़्ह। मुख उप्पर फेरे चरन धूढ़। लत्तां दे प्रभ लाहे जूड़। जे ना सिख समझे मूढ़्ह। सच्चा सतिगुर नहीं जे कूड़। नेत्री लावां उस दी धूढ़। मन विच होए एह सरूर। रोग हँगता होए दूर। सतिगुर निर्मल वांग कपूर। सिर शाहां शाह सिर सूरा सूर। अबिनाशी प्रभ सदा हज़ूर। झूठी दुनियां कूड़ो कूड़। जो आए गुर पग मांहि। गुर के बचन मन मांहि समांहि। फिर पूरा गुर दया कमाए। चतुर्भुज हो दरस दिखाए। चार वरन प्रभ चरनीं लाए। ऊँच नीच प्रभ संग रलाए। सभ को किया एक समान। मक्खण वरोल्लयां नाल मधाण । ऐसा वरोला सतिगुर देवे। हाहाकार कर सृष्टी रोवे। सिक्खां नूं प्रभ लए संभाल। बेमुखां नूं दित्ता गाल। पहली वार सी मेरा चमत्कार । दूजी वार करां ख्वार। घर घर होवे हाहाकार । बैठा वेखे आप करतार। पिण्ड बुग्घा जिथ्थे सच्ची सरकार। कर के दर्शन सिख उतरे पार। गुर बेड़ी विच मँझधार। बन्ने लावे भव सागर तार। आपणी पैज रक्खे निरँकार। सोहँ शब्द दी सदा जै जै कार। मैं हां आप ओंकार। सच्चा ओह खण्ड जिथ्थे वस्सया निरँकार। महाराज शेर सिँघ अगम्म अपार। सभ को दिया
जोत अधार। गुरसिख बोले निरँकार निरँकार। पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी। सिक्खन को प्रभ बणावे दानी। दान देवे उत्तम मेरा नाउँ। जो पूछे मेरा ठाउँ। सोहँ शब्द मेरा नाम सुणाओ। प्रभ अबिनाशी निज में पाओ। गुर सेवा कर गुरसिख कहावे। सेवा सिख नूं माण दवावे। सेवक जो सेवा करे। सुक्के काष्ट प्रभ करे हरे। बच्चिआं दा प्रभ देवे दान। सच्चा सतिगुर जाणी जाण। पूत बिना माता बिल्लाए। जिउँ मच्छली बिन नीर तड़फाए। बिन गुर जीव नर्क में जाए। जे गुर आपणी शरनी लाए। बाहों पकड़ बैकुण्ठ बहाए। साची जोती सच मांहि समाए। महाराज शेर सिँघ वस्सया थांएँ। नैणी वेखो सर्ब दु:ख जाए। आप उधरो आपणी कुल उधारो। शब्द मेरा मन विचारो। कल्लर विच कौल हो जाओ। मदि मास रसना ना लाओ। तां गुर पूरे सिख कहाओ। गुर संगत विच गुरमुख बण जाओ। गुरसिख सो जो गुरू पछाणे। गुरमुख सो जो चले गुर भाणे। गुरमुख सो गुर रिदे ध्याए। पारब्रह्म दी उह साची नाए। गुरसिख सो जो ब्रह्म पछाणे। सच्चा सतिगुर सच नीसाणे। महाराज शेर सिँघ खोटे खरे पछाणे।
इक्क सवाली दर ते आया। कच्ची कंध जिथ्थे नानक बहाया। धोखा किया ते पाई माया । गिरे कंध नानक नास कराया। कंध खड़्ही रही अडोल। गुरू नानक सी गुर अमोल। ना उह तुल्या आप अतोल। पंदरां सौ चुताली बिक्रमी एह खेल रचाया। नानक निरँकारी शादी करन बटाले धाहया। भेख आपणा सी एह बणाया। सिर सेली टोपी गल चोला पाया। घर सौहरे जवाई आया। लोक लज्जया ने मार मुकाया। कंध हेठ सी उहनूं बहाया। डिग्गे कच्ची कर दए सफ़ाया। सदा अटल्ल रहे रघुराया। बिनां थम्म्हां जिन गगन रहाया। उस कच्ची दा कच्च गंवाया। कूड़यां नूं कर सच वखाया। नानक घल्लया आप निरँकार। मुखों उचारे करतार करतार। होए सहाई आप दातार। रुढ़्हदा बेड़ा देवे तार। उस अस्थान तों एस आ के। बेनती कीती संगत सुणा के। दिलों पुकारया डाहढा घग्या के। दु:ख दित्ता मुहम्मदीआं जोर ला के। गए मुहम्मदी सिख पै गए धाह के। कोई ना पुच्छे साडी वात। इस लई कीती फरयाद। उथे कोई ना चले जोर। तेरे बिना नहीं होर। चल के आया तेरी ओर। करो सहायता विच अन्ध घोर। मेरा ओथे कोई ना ज़ोर। कर किरपा एह बचन लिखावां। भूत प्रेत दा भय दिखावां। कलेश इस दा सारा लाहवां। सच्चा सतिगुर तां अख्वावां। जो बोल्लया सो पूरा तोल्लया। ना रोल्लया ना रोल घचोल्लया । सदा अडोल कदे ना डोल्लया। सच्चा सुखन रसना विच्चों बोल्लया। ऐसी मेहर आप कमावां। लक्खां ताई सुफल करावां। आवण जावण देवां पहनण खाण। किसे पासिउँ ना होवे काण। सच्चे
सतिगुर लाया बाण। मन धार इच्छया जो संगत आई। गुर पूरे ने आस पुजाई। घर साचे विच्चों मिली वड्याई। दु:ख दलिद्र नष्ट जिस कराई। आसा मनसा प्रभ पूरी करे। जो जीव आण शरनी परे। परे शरन संग लए मिलाए। चरन कँवल संग गया समाए। दुध्ध पूत प्रभ देवे दान। सोहँ शब्द उत्तम ज्ञान। गोझ ज्ञान प्रभ आप बताया। सोहँ शब्द दा जाप कराया। पोह ना सके जगत दी माया। कलिजुग विच जिन मन बंधाया। जिस मन वस्सया सो सिख पूरा। दरस दिखावे गुर सूरा। मिटी तृखा जां दर्शन पाया। अमर प्रभ आप रघुराया। बेड़ा सिक्खां दा बन्ने लाया। तेज होवे दिनो दिन सवाया। काम क्रोध नूं परे हटाया। लोभ मोह हँकार तजाया। मन मति बुध विच समाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाया। जोत सरूप विच हरि जीउ आया। आप वेखे उहनां नज़र ना आया। ऐसा आपणा आप छुपाया। वाजा पवण काया विच वजाया। काया कोट गढ़्ह आप बणाया। खम्ब भंबीरी दा पर्दा पाया। जिथ्थे आपणा आप छुपाया। जे गुर वखाए तां नज़री आया। द्वार दसवां आप खुल्हाया। सच्चा शब्द जां मन वसाया। जीहदा खुल्हिआ एह द्वार। सो सिख उतरे भव जल पार। सच्चा सतिगुर सदा कृपाल। महाराज शेर सिँघ सदा दयाल। पूरे गुर एह कर्म कमाया। हाज़र हो के दरस दिखाया। सारा संसा दिल दा लाहया। आवण जावण दा पन्ध मुकाया। प्रभ अविगत अबिनाशी घर में आया। जो देखो तिन नज़री आया। हरि पेखे हरि हर मांहि समाया। आप गुर गुण गोबिन्द गाया। भगत वछल जग बिरद रखाया। सर्ब सूख हरि नाम सुणाया। मोए पंच सर्ब सुख पाया। माया ममता दा मन्दर ढाहया । अनहद शब्द मन वजाया। गुर राग कन्न सिक्खां पाया। जो जन सुणे गुर का नाउँ। तिन को मिले दरगह ठाउँ। सुफल कराए आपणा काम। प्रभ दर्शन का लीजे दान। नैणी पेखे क्यों झल्ले नादान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। तीन लोक में आप प्रधान। पवण में पवण जोत में जान। नीर में कँवल कँवल प्रभ ताण। गुरसिख दा गुर कीता माण। बाहों पकड़ दित्ता बहाल। ऐसा शब्द आप सुणाया। विच बैठा रघुनाथ रघुराया। आदि अन्त हर थाईं समाया। शरन परे तिन नज़री आया। होए शांत तिन नज़री आया। गुण निधान लिख लेख लिखाया। लिक्खया लेख प्रभ दए मिटाया। मातलोक विच धार जोत जो आए। आपणा खेल प्रभ आप खिलाए। साध संगत विच लए मिलाए। साध संगत सति कर जाण। जिथ्थे प्रगटे आप भगवान। सच्चे नाम दा देवे दान। बुद्धि बुध बबेक बबाण। फिर सूझे आवण जाण। निथावें नूं प्रभ देवे थान। आई संगत होई परवान। पूरे गुर कउ सदा सदा कुरबान। निरवैर गुर निरवैर प्रभ जाण। हर जीव में मेरी जोत जाण। जोत बिन जीव ना होए। हड्ड मास नाड़ी पिंजर खाली होए। बिन बाती दीपक दी लोए। गुर बिना ज्ञान ना देवे कोए। गुर तुट्ठे एह बख्शे दात। सोहँ
शब्द सच्ची करामात। उधरे सो जपे दिन रात। ऊँच नीच ना वेखे गुर ज़ात पात। सर्ब सहाई सर्ब के साथ। रक्खो टेक एक रघुनाथ। बिन गुर साचे ना बूझे कोई। बिन गुर पार ना उतरे कोई। गुर सिख नूं बन्ने लाए। बाहों पकड़ प्रभ पार पुचाए। सचखण्ड वसे आप निरँकार। साचा गुर सच सिरजणहार। पूरन पुरख अगम्म अपार। जोत सरूपी जोत अधार। होए कृपाल लै जामा धार । मातलोक विच आप करतार। डूबे सिख लए प्रभ तार। सरनी लाए सच्ची सरकार । सिख सरन जो मेरी परे। किलविख पाप तिन के हरे। दुबदा मैल मन में धरे। हो निन्दक मेरी निन्दया करे। कुंभी नर्क सदा ही जले। धर्म राए दा सदा दु:ख भरे। दुखिया हो दुखी बिल्लाए। मैं भुल्ला प्रभ लै छुडाए। गया वक्त हत्थ ना आवे। भरमे भूला चोटां खाए। महाराज शेर सिँघ नज़र ना आए। कलिजुग विच जिन सिख तराए। सिक्खी सिख्खया गुर आप विचारी। गुर आगे गुर पैज संवारी। सदा जपो विष्नूं निरँकारी। हो मेहरवान आप गिरधारी। बाहों पकड़ प्रभ लेत उबारी। प्रगट होया नर सिँघ अवतारी । गुर आपणे तों जाओ बलिहारी। जिस ने दित्ता जोत अधार। चरन कँवल में करो निमस्कार। अमृत बरख़े प्रभ किरपा धार। डुबदे पत्थर प्रभ देवे तार। गुरसिक्खां दी लीनी सार। टुट्टी गंढ्ढे प्रभ सिरजणहार दातार। गढ़्ह भंजन समरथ प्रभ करतार। निरबिकार निरवकार। सच्चा कर्म सच्ची कार। सेवक सिख सभ उतरे पार। मुखों बोलों जै जै कार। दया नंद दया निज करी। निजानंद में सोझी परी। सूज्झया बूज्झया गुर विहूणा सर्ब थाईं लूज्झया। अन्त समें कलिजुग विच आया। निहकलंक आप अख्वाया। घनकपुरी विच चरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। राम कृष्न दा तेज हो आया। मनी सिँघ दरस दिखाया। बाल अवस्था सतिगुरू सति सच दीपक प्रगास्सया। मनी सिँघ दा मन देख विगास्सया। हो मस्ताना फिरे उदास्सया। घनकपुरी विच चल के आया। सुक्का पिप्पल जिन गुर मेल कराया। सुक्का काष्ट चन्दन हो तिलक लगाया । मनी सिँघ नूं गुर दरस दिखाया। होए अनन्द चरन सिर टिकाया। पूरे सतिगुर बन्ने लाया । छुडाई देह अन्तकाल गुर धाम सिधाया। करे कृपाल किरपन प्रभ आप। मनी सिँघ सति सति सति जाप। महाराज शेर सिँघ गुर डाहढा आप। जोत सरूप हो देह विच आया। देह कोई थिर ना रहाए। जोत प्रभ दी सदा लहराए। ना आप डोले ना किसे डुलाए। धन्न गुरसिख चल के आए। प्रभ अबिनाशी घर में पाए। गाउ गाण प्रभ मिल्या मेरी माए। घाल सिक्खां दी पाई थांएँ। सचखण्ड सच रिहा समाए। सर्ब किछ प्रभ हुण वरताए। बाहों पकड़ गुरसिख तराए। बेमुखां धक्कया नर्के पाए। गुर बिन कोई ना लए छुडाए। हुक्म अमेट ना मेटया जाए। करनहार प्रभ कर्म कमाए। हाहाकार विच सृष्ट है पाए। भुल्ले जीव फिरन तिसाए। सच्चा सतिगुर नज़र
ना आए। गुरसिख मिल्या गुर दरस दिखाए। मन दी तृष्ना सर्ब मिटाए। सांत स्वांत प्रभ के पास। दो जोड़ कर करो अरदास । दरस बख्शे जे गुणतास। सुत्ते ना रहणा विच प्रभास। जोत है जाणी विच आकाश। गुर निरँजण सतिगुर निरँकार। किरपा कीती आप अपार। मच्छ कच्छ हो जीव जन्त उधार। तारे सिख धार विष्नूं भगवान। सिख प्रेम कर प्रेम धाया। सभ संगत नूं नाल रलाया। छेती छेती पन्ध मुकाया। वांग द्रोपती भन्ना आया। आया घर प्रभ दर्शन पाया। हाज़र हो गुर दरस दिखाया। बेड़ा सिख दा बन्ने लाया। चार जुग माण दवाया। बुग्घयां नूं गुर धाम बणाया। सचखण्ड सच तख्त बणाया। बाकी सभ दा माण गंवाया। कलिजुग विच प्रभ पाया फेरा। आप आण किया नबेड़ा । लै आवे वक्त ना लावे देरा। मुखों बोलों प्रभ अबिनाशी मेरा। जिस ने किया सच नबेड़ा। तीन लोक विच प्रभ पाए फेरा। ऐसा माण प्रभ आप दवाया। धरत धवल धर धर्म कमाया। मनी सिँघ दा तेज सवाया। दर्शन पेखे मरे ना जाया। आवण जावण थिर ना रहाया। अनन्द बिनोदी आप रघुराया। सोहँ शब्द जो राखू चीत। शब्द सच्चा है पतित पुनीत। पतित पावन दु:ख भय भञ्जण। हँकार निवारन है भव खण्डन। दरस दिखावे त्रैलोकी नंदन। सच्ची मंगो गुर दरस है मंगण। सोहँ शब्द दी चढ़ जावे रंगण। पूरा सतिगुर तोड़े बंधन। जावे गुर पुरी जम ना दंडन । वांग सवरन सदा अखण्डन। संवारे लोक परलोक वसे ब्रह्मण्डन । मेरे दर चन्दन सुगंधी उहदी तेती करोड़ आ मंगण। साडे जे प्रभ तोड़े फंदन। छोहे चन्दन संग होवे चन्दन। वांग निम्म कौड़े कंदन।
१९ मग्घर २००६ बिक्रमी
लूट गई जगत पति सिर नाए। भय भयानक विच्चों लए बचाए। नाम दान दे शरनी लाए। भुल्लयां नूं प्रभ मार्ग पाए। दुष्ट दुराचार प्रभ लए तराए। होए निमाणा जो शरनी आए। मन विच जो माण रखावे। कुलवन्त कुल नास करावे। माण गर्ब प्रभ उस दा तोड़े। गर्भ विच्चों ना बच्चा लोड़े। जो जन हो निरधन आवे। कर किरपा प्रभ सरनी लावे। हो अनन्द हरी गुण गाए। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। पाए दरस मन होए अनन्द। जम का सिर पड़े ना फंद। दे के दरस गुर करत निहाल। प्रभ अबिनाशी सदा प्रितपाल। संसार वाले प्रभ तोड़े जंजाल। नज़री नज़र करे निहाल। पवण पवण पर आप समाया। वाजा पवण विच देह वजाया। सच्ची जोत नूं विच बहाया। जग झूठे विच सतिगुर आया। झूठा जगत झूठी है रीत। सच्चा सतिगुर है सदा अतीत। तिस को राखो सदा ही चीत । गुरचरन संग जोड़ो
प्रीत। महाराज शेर सिँघ चलाई रीत। सोहँ शब्द दी सदा है जीत। गुर पूरे विच एह वड्याई । पशू प्रेतों देव बणाई। गुरमुख बाणी सच सुणाई। सच्चा साहिब वस्सया सच थाईं। नर्क कुण्ड से बचाई। सचखण्ड सच रिहा समाई। जिथ्थों आपणी जोत प्रगटाई। प्रगटी जोत मातलोक विच आई। उन्नीं मग्घर एह बणत बणाई। गुरसिक्खां दी घाल थांएँ पाई। गुरसिक्खां नूं गुर दे वड्याई। दे दान थिर घर दी सोझी पाई। पहले आपणा आप बुझाए। दर दसवें विच्चों नज़री आए। निझरों बूंद अमृत दी पाए। नाभ कमल नूं दे खलाए। खिल्या कौल भया अनन्द। नज़री आवे परमानंद। द्वार दसवां जां गुरू दिखाया। अनहद शब्द मन वजाया। झूठी देह विच सच शब्द सुणाया। गुरसिक्खां उप्पर एह कर्म कमाया। बिन सिख कोए गुर ना पेखे। बिन किरपा सच्चा शाहो ना वेखे। सच्चा साहिब गुणी गहीर। डोलत नूं प्रभ देवे धीर। आप अडोल सिख कबहूं ना डोले। सच्चा सतिगुर मुक्खों बोले। महाराज शेर सिँघ अतुल अतोले, बाकी सभ सन इस के गोले। ज्ञान गोझ प्रभ आप दिखाए। फिर सिख नूं सोझी पाए। सूझे बूझे करे विचार। मदि मास दा छोडे अहार। नज़री आवे सच्चा करतार। कर दरस सिख उतरे पार। धन्न धन्न जन्म गुरसिख दा होया। सो सिख जिस रिदे परोया। रिदे वस्सया आप निरँकार। गढ़्ह भंजन समरथ पुरख अपार। लोक परलोक प्रभ दए सुधार। फिर ना डुब्बे विच मँझधार। गुर साचे सच अमृत दिया। जिस पिया सो सदा है जिया। ओअँ होवे प्रभ आप। सोहँ शब्द सच्चा जाप। जोत सरूप प्रभ उपजे आप। सृष्टी बख्शी ब्रह्मा नूं दात। चार वेद सच्ची साख्यात। चार मुख देवण जग को दात। जुग चार प्रभ आप बणाए। आयू पहले लिखाए। सतारां लक्ख अठाई हज़ार सी लिख्त कराई। सतिजुग दी एह आयू बताई। सतिजुग विच सतिवादी आए। ईश्र बिना ना कोए गुण गाए। समें अनुसार प्रभ शक्त प्रगटाए। शिव शंकर प्रभ विच्चों उपजाए। ब्रह्मा विष्न महेष सभ संगत रलाए। शिव ने कीती तपस्या अपार। पार्बती मिली चतुरत नार। इकन्त बहि हरि गुण गाए। होए अटंक समाधी लाए। पार्बती वल ना कीता ख्याल। आत्मा जोड़ नाल भगवान। पार्बती मन उपजाया ख्याल। कोई मिले मैनूं बाल। देह उत्तों सी मैल उतारी। कट्ठी कर गगरीआ पा ली। मन में आस पुत्तर दी करी। आस पुजावे नरायण हरि हरी। गुर साचा ईश्र आसावरी। मन दी आस प्रभ पूरी करी। छड्ड सिँघासण जां शिव जी आए। वेख बालका मुखों फ़रमाए। किस का पूत, कवण तेरी माए। अग्गों सुखन सच्चा सुणाया । पार्बती मेरी है मांया। बदन उत्ते सी उहदे धूढ़। उथों उपज्या मेरा नूर। सुण के बचन शिव भए उदास। कटया सीस उड गया आकाश। वेख खेल पार्बती दर आई। मोया पुत्त दु:ख जरे ना राई। करे बेनन्ती सुणो रघुराई। पुत्त मेरे नूं देओ जवाई। शिव जी नूं फिर आई विचार। सीस ला दईए जो दिया
उतार। उह पहुंचा सी उथ्थे आण। जो दिया ओस ने दान। प्रभास वल चल्लया धाए। सिर हत्थणी दा कट्ट ल्याए। ल्या के सीस धड़ उप्पर टिकाया। कर सुरजीत गणेश बणाया। ऐसा माण आप दवाया। चार जुग विच पूज कराया। गौतम ने जो कर्म कमाया। द्वापर तों त्रेता लै आया। रिग वेद प्रचलत कराया। राम चन्द बंसी आया। हँकारीआं नूं जिन मार खपाया। जनक पुरी नूं भाग लगाया। आपणा तेज प्रभ आप वखाया। रावण तांईं ख़ाक रुलाया। लंका गढ़्ह सी अगम्म अपारा। तिस विच आप उतारा। फेर प्रभ जी किरपा धार। भीलणी दी लीती सार। संसार ने सी परे हटाया। प्रभ ने उस नूं शरनी लाया। जूठयां बेरां नूं भोग लगाया। महाराज मुखों अमृत चुआया। रघुबंस किरपा करे आया। उथ्थे जिथ्थे सिला सरे। अहल्या दासी बांझ प्राणा। होए सिला पई नदी किनारा। श्री राम चन्द्र प्रभ उथे आया। सिला उप्पर जां चरन टिकाया। छोहे चरन होई कल्याण। गई स्वर्ग पुरी विच बबाण। भगत जनां नूं प्रभ लए पछाण। भगत वछल प्रभ जाणी जाण। रजो तमो सतो गुण तीन। इन में साचा साहिब प्रबीन। सांतक सो सम दरसी होए। प्रभ चरन कँवल रिदे परोए। भाणा गुर का साचा होए। थिर ना रहे सृष्ट में कोए। आप अपरम्पर प्रभ जी होए। समें अनुसार प्रगट होए। त्रेता वासी काल कराया। बारां लक्ख छिआनवें हज़ार विच गेड़ मुकाया। आया द्वापर प्रभ कृष्न मुरार। यजुर वेद दा लाहया भार। मोहण माधव कृष्न मुरार। जगदीश्र हरि जीउ असुर सँघार। अचुत्त पारब्रह्म पूरन अवतार। मधु सूदन दामोदर आया सोलां कलां धार। मुकंद मनोहर प्रभ हो के आया। लख़मी नरायण जिस नाम रखाया। बिन माला भबूखन कँवल नैण। सुंदर कुण्डल मुकट बैन। आपणी कला आप प्रभ धारे। केसों पकड़ कंस को मारे। गऊआं चारे प्रभ जमन किनारे। बिन्दराबन विच किए खेल अपारे। दलिद्रीआं नूं प्रभ दित्ता दान। सुदामे नूं प्रभ दित्ता माण। द्वारका वासी जां दया करे। लै चरनोधक शरनी परे। ऐसा कर्म प्रभ आप कमाया। बाहों पकड़ सिँघासण उप्पर बिठाया। दलिद्री दा सारा दलिद्र लाहया। रंग विच प्रभ आप समाया। तन्दल तांईं गुर भोग लगाया। चार पदार्थ महां सुख पाया। आया घर प्रभ नज़री आया। कुल्ली तों रंग महल बणाया। भगत जनां जैकार कराया। नीच नूं प्रभ देवे माण। सच्चा आप सच्चा फ़रमान। बिदर तांईं प्रभ दित्ता माण। दुर्योध्न नूं पाई हाण। ऐसा प्रभ ने भोग लगाया। सच घर बिदर वरताया। जुगो जुग प्रभ माण रखाया। निमाणयां नूं एह राह बताया । ऐसा प्रभ है आप रघुराया। ग़रीबां दा हो आए सहाया। हँकारीआं दा जिन्ह माण गंवाया। दरोपदी तांईं गले लगाया। घर आई कृष्न नज़री आया। नाथ अनाथां आप होए सहाया। जेहा देखे तेहा रहे समाया। द्वापर नूं फिर दित्ती हार। यद वाली खेल कीती अपार। आप अर्जन दा रथ चलाया। महासार्थी आप अख्वाया। हो रथवाही
अर्जन नूं देवे ज्ञान । गीता उचारे मुखों आप भगवान। अठारां अध्याय प्रभ आप लिखाए। आपणी महिंमा आप बताए। पढ़े सुणे जो मन में धरे। गर्भ जून में कदे ना परे। कृष्न भगवान आ नज़री पड़े। भगतां उप्पर किरपा करे। ऐसा एह ज्ञान लिखवाया। चार वेदां दा एह माण गंवाया। इस जुग दा हूआ अन्त काल। अट्ठ लक्ख चौंठ हज़ार सी इस दी जान। अन्त काल इस दा होया। कलिजुग आप प्रभ आया। हो समदरसी दरस दिखाया । जोत सरूप प्रभ जोती आया। आपणा बिरद गुर आप रखाया। महाराज शेर सिँघ है रघुराया। सोहँ शब्द जिस नाम सुणाया। जपे नाम जो मेरा सोहँ। नैणी पेखे आप प्रभ ओअँ। इक्क जोत मूर्ति दोअँ। महाराज शेर सिँघ विच्चों मनी सिँघ प्रगट होअँ। सर्ब की समरथ्या विच संगत बैठ खोहँ। तीर्थ वेद जो जगत में दोअँ। मुझ से परे ना कोऊ होअँ। मन में सिमरो गुर शब्द है सोहँ। निहकलंक आप प्रभ आया। राम कृष्न तों शेर सिँघ प्रगटाया। कलिजुग दा जिन नास कराया। सतिजुग सति सति कर वरताया। जुग सति साचा मेरा नाउँ। सच सुच्च में प्रभ गुण गाओ । गुण गोबिन्द जे मुख से गाओ। जो चाहो सोई फल पाओ। देवणहार आप दातार। चल के आया विच संसार। भगत जनां नूं दित्ता तार। बेमुखां नूं परे पछाड़। महाराज शेर सिँघ उनन्जा पवण सवार। आदि अन्त प्रभ एकँकार। जो सिख चले गुर के भाए। सच्ची दरगह पहुंचे सच्ची थांएँ। सचखण्ड वसे सच निरँकार। गुरसिक्खां को प्रभ लेत उभार । पड़े ना उन को जम की मार। दया करे प्रभ किरपा धार। दर्शन देवे उत्तम अगम्म अपार। शब्द गावे सदा जैकार । सुण के सिख उतरे पार। पारब्रह्म प्रभ अपर अपार। गुर साचा सच्ची सरकार। सिख उधरे उह उधारनहार। बेमुख दित्ते परे पछाड़। विच दरगह होवे छार। पिच्छा दित्ता नर अवतार। कलिजुग नूं जिन कीता पार उतार। सच्चा तख्त सच्चे गुर बणाया। सतिगुर सच्चे सतिजुग लाया। दिनो दिन होवे तेज सवाया। काल रूप हो कलिजुग खाया। सारी सृष्टी नूं भस्म कराया। बेड़ा सिक्खां दा बन्ने लाया। पार उतारे आप रघुराया । सच मार्ग गुर सच सुणाया। मदि मास नूं परे हटाया। गुर अमृत मुख सिख चुआया। भौ भरम भुलेखा लाहया। धर धरनी नर सिँघ नरायण आया। दाड़्हां अग्गे पृथ्म चुबाया। चार कूट होवे मेरा साया। सिर ते छत्र झुले तेज दूण सवाया। माण ताण हँकार सभन दा गंवाया। सो बचाया जो शरनी लाया। बाकी सभन को कुंभी नर्क में पाया। कुम्भी नर्क उह सी भरया। जिथ्थे राजा जनक सी वड़या। धर्म राज सी देवे सज़ाए। हाहाकार कर जीव बिल्लाए। बिन गुर ओथों कौण छुडाए। भुल्ले पापी फिरत तिसाए। भरे जम डण्ड मुखों निकले हाए हाए। बख्श लै आप रघुराए। बिना नाम ना कोए तराए। सच्चा सतिगुर शब्द लिखाए। सोहँ शब्द आपणा नाम बताए। सतिजुग का एह जहाज़ बणाए। जपे नाम भवसागर
पार तराए। सची दरगाह सच कार दिसाए। निज घर बैठा ताड़ी लाए। एथे ओथे प्रभ रिहा समाए। आप वेखे आप नज़र ना आए। माया विच जीव जन्त फसाए। महाराज शेर सिँघ आपणा आप प्रगटाए। बचे सो जो शरन में आए। चार वरन को मेरा उपदेश। गुर साचा सच नरगेश। मुख साचा साचा मेरा वेस। जोत सरूपी एह जोत सो एक। एक जोत प्रभ आप रखाए। आपणी जोत तों प्रभ सृष्ट जगाए। खिच्चे जोत रहि जाए लोथ। बिना जोत एह झूठा थोथ। सच्चा सतिगुर बाणी बोहथ। कोई ना बूझे मेरा गोहथ। सो बूझे जिन आप बुझाए। नदर करे तां नज़री आए। गुर किरपा बिन ना कोई सोझी पाए। जिस नूं बुझाए उस है बूज्झया। भुल्ला अञ्याण कथ कथ लूज्झया। अकथ्थ कथी कथ आप कहाए। घट घट वासी सर्ब है ठांएँ। निज घर वेखे प्रभ रिहा समाए। द्वार दसवें विच ताड़ी लाए। होए कृपाल तां प्रभ दए बुझाए । तां जन मेरी सोझी पाए। जोत सरूपी नज़री आए। नदरी वेखे नैणी पेखे। सरवणी सुण प्रभ को आदेसे। जुगो जुग प्रभ बदले भेसे। चवीए अवतार प्रभ कीते वेसे। ऐसा हुण अवतार आ धरया। जिन बूझे प्रभ आसा वरया। कीती आस जिस गुर चरन प्यास । हो ममता होवे प्रभ का दास । आप मिले सच्चा गुणतास। कीता कर्म आया रास। गुर चरनां दा हो गया दास। नाम जपत मेरा स्वास स्वास। कारज करे सतिगुर रास। महाराज शेर सिँघ सदा है पास। रिदे ना डोले ना होवे उदास। विच संगत प्रभ है आस पास। सच्चा आप सच्ची रहरास। सच्चा धाम जिथ्थे प्रभ निवास। सच्ची संगत विच गुर सच्चा आया। ओमीआं सिक्खां नूं सिक्खां विच बहाया। जिउँ लोहा पारस छोहे कंचन बण जाए। दरस सिख दा सिक्खां नूं कराया। भगत भुलेखा भरम दा लाहया। भरतम्बर प्रभ जगत समाया। पीत पीतंबर त्रैभवण धनी जगत नाथ गोपाल मुख भणी दरस दिखाया। आया साचा साहिब आप बीठला। जो वेखे तिन्न नज़री आया। भगत जनां नूं त्रै लोचण देवत। दो पेखण संसार एक प्रभ संग बिलोवे। खुल्हे नेत्र थिर घर दी सोझी होवे।
२० मग्घर २००६ बिक्रमी
सच्चा साहिब सच कर्म कमाए। सच्चा आप सच रिहा समाए। अग्न कुण्ड में प्रभ होत सहाए। गल फास प्रभ आप कटाए। हँकारीआं दा हँकार गंवाए। निमाणयां प्रभ माण दवाए। ईश्र सच्चा सच्चा नर सिँघ आए। सरन पड़े दी लाज रखाए। जो सिख ना चले गुर के भाए। गर्भ जून में मुड़ मुड़ आए। काल खावे फिर उपजावे। बिन पूरे गुर
ठौर ना पावे। जिन विचारया प्रभ निस्तारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया। सोवत जागत जो हरि ध्यावे। देह मन्दर में हरि जीउ पावे। कँवल बिगासन प्रभ सभनी थावें। जिस देख्या परमगत पावे। राउ तों प्रभ रंक बणावे। रंक दे सिर छत्र झुलावे। झुल्ले छत्र देवे प्रभ माण। पूरे गुर तों जाईए कुरबान। जिस ने बख्शी सिक्खन की जान। साध संगत विटहों कुरबान। दीन दयाल सदा दु:ख भंजन। हँकार निवारन है भवखण्डन। कर किरपा प्रभ तोड़े बंधन। दो जोड़ करो गुर बन्दन। गुर पूरे गुर को करो निमस्कार। किरपा कीती जिस अपार । डुबदा बेड़ा लाया पार। सिक्खां नाल दित्ते ओमी तार। सच्चा आप सच सिरजणहार। सदा ही पूजो प्रभ बख्शणहार। सभ तों ऊँच अगम्म अपार। थिर घर वासी आप निरँकार। होए दयाल प्रभ दया जां करे। तुट्टे छुट्टे सिख आए दरे। सो सुखीए जो सरनी पड़े। सर्ब सुख देवे प्रभ हरे। आस पुचावे आ के आप। उस नूं सिमरो उठ प्रभात। जो जन सिमरे मेरा नाउँ। तिन के मन सदा गुर चाउ। हरि दरगह विच पावे ठाउँ। सच्चे सतिगुर सोहँ दिया नाउँ। आप अपरम्पर अपर अपार। भरतम्बर विष्नूं निरँकारी। भगत जनां दी पैज संवारी। ऐसे गुर तों जाईए बलिहारी। ऐसे गुर नूं सदा आदेस। कलिजुग विच जिन बदलया भेस। जोत सरूप सिख विच प्रवेश। सच्चा मृगिन्द सच्चा नरगेश। दे दरस प्रभ लाहे कलेश। होए शांत मन नैणी पेख। मिटाई लिख्त प्रभ नवीं लिखी लेख। हुण है कीती बुध बिबेक। दित्ता दान ज्ञान एह रहे हमेश। सतिगुर अग्गे ना जावे पेश। सभ तों वड्डा आप विषेष। महाराज शेर सिँघ बदले वेस। गुर पूरे को करां आदेस। दुखीए प्रभ कीते सुखीए। दर आए बेमुख होए गुरमुखीए। दया धार हरि दया कमाए। सुक्के काष्ट प्रभ हरे कराए। बेड़ी संग लोहा तराए। सोहँ शब्द दा चप्पू लाए। महाराज शेर सिँघ मलाह अख्वाए। रुढ़या बेड़ा बन्ने लाए। हरनामा सी रुढ़या विच मंझधार। कोई ना दिसे बचावणहार। गुरबख्श खलोता आप विचकार। डुब्बदे भरा नूं ल्या तार। बख्शया आप बख्शणहार। सच्ची दरगह विच होया परवान। गुर पूरे एह दित्ता माण। धन्न सिख धन्न गुरू दी बाण। सुफला जन्म मुक्कया आवण जाण। होया सहाई आप मेहरवान। पूरन सतिगुर महाराज शेर सिँघ पछाण। माण विच सिख जां परे। करे गर्ब मन हँकार है करे। पूरे सतिगुर तों जो ना डरे। दूर वेख अभिमान है करे। हत्थ पाहनी फड़े। महाराज शेर सिँघ दी सपुत्री सिर धरे। ऐसा गर्ब सिँघ दर्शन करे। आपणा किया आप मन भरे। उह पाहनी उस ने वखाई। उस ने गुर की पति लहाई। गुर पूरे सी लिख्त कराई। बचन आपणा आप सच कराई। उह पाहनी उहदे सिर ते लाई। हाहाकार करे बिल्लाई। नेड़ ना आए कोई भैण भाई। सारे फिरदे सिर लोकाई। दुखी हो आत्मा कल्पाई। पुकार करे सुण रघुराई। तेरे बाझों ना कोई सहाई । मैं
भुल्ला भुल्ल रहे ना काई। दया धार प्रभ दे बख्शाई। नर्क कुण्ड चों कढ्ढ लै आई। अग्गे वास्ते राह बताई। हो के सिख ना मेरा माण गंवाईं। एह थान जिथ्थे सी पाहनी दिखाई। उस दी उहनूं मिली सज़ाई। पूरे सतिगुर दया कमाई। उस थान प्रभ आ के लए बचाई।
थिर घर विच जो सवाली आए। पूरी प्रभ आस कराए। हँगता रोग दुबिधा मैल गंवाए। आत्मा शांत काया हरि राए। लोक परलोक प्रभ होत सहाए। दीनां नाथ दया तुम करो। सर्ब दुष्टन आप संघरो। सर्ब कलेश सिक्खन के हरो। बेड़ा पार भवजल है तरो। दु:ख दलिद्र काया दे हरो। सच ज्ञान देह में करो। किरपानंद किरपा तुम करो। सभ सिक्खन गुर सरन परो। नाम गुरू पूरन सन्तोख। जिस वस्सया रिदे तिन कोई ना दोख। हरि दरस पाए उतरे भूख। पाए ब्रह्म होए ब्रह्म सरूप। निज विच्चों पाए अनन्द अनूप। साचा प्रभ सच सति सरूप। जोत सरूपी प्रभ जोत सरूप। उधारे जीव विच्चों अन्ध कूप। साचा शाह सच्चा है भूप। जिस दी सेवा विच रक्खो धूप। जिस की सुगंधत पाए उस थांएँ। सभ संगत में रहे समाए। गुर संगत विच गुणी गहीर। साध संगत गुर देवे धीर। प्रभ अबिनाशी ठांडा बीर। गुरसिक्खां दी बांधे धीर। अमृत बणावे विच्चों नीर। पीवे होवे शांत सरीर। सच्चा साहिब प्रभ सच पठाया । सिक्खां तांईं प्रभ माण दवाया। सोहँ शब्द दा जाप कराया । ओअँ प्रभ नज़री आया। निरवैर सभ थांईं समाया। जहां वेखो तहां नज़री आया। प्रभ अबिनाशी आप रघुराया। चरन कँवल सिर मुकट टिकाया। द्वारका वासी एह खेल कराया।