पुस्तकालयभाग १

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

कृष्न तों शेर सिँघ बण आया। सोहँ शब्द जिन जाप कराया। गुरसिक्खां मन आप वसाया। दसवें द्वार दा पर्दा लाहया। एह नेत्र प्रभ आप खुल्हाया। अमृत झिरना निझरों झिराया। नाभ कँवल विच है पाया। सारा संसा जीव दा लाहया। नाड़ मास दे पिंजर विच्चों हरि नज़री आया। निज घर वसे आपणा आप छुपाया। किरपा कीती प्रभ एह पर्दा लाहया। महाराज शेर सिँघ सच शब्द सुणाया। सचखण्ड वस्सया निरँकार। सभ सृष्ट ईश्र आकार। जीव जन्त मेरी जोत अधार। सच्चा आप सच करतार। विछड़यां मेले मेल मिलावणहार। गुर सच्चा ख़सम सभ जगत है नार। महिंमा गुर दी है अपर अपार।

बूझे कोई गुण वीचार। नज़र ना आवे किसे गुर करतार। साध संगत प्रभ देत अधार। डुब्बदे पत्थर लवे तार। होवे मेहरवान जां आप दातार। गुरसिक्खां नूं गुर लावे पार। ज्ञान गोझ गुर ज्ञान विचार। चरन कँवल संग रक्खो प्यार। आदि अन्त प्रभ एकँकार। महाराज शेर सिँघ सिरजणहार। जिस ने पसरया एह संसार। झूठी देह झूठा संसार। झूठी माया झूठा आकार। जूठ झूठ विच डुब्बा संसार। कर्म धर्म दी कोई ना करे वीचार। कलिजुग आया अन्त कल धार। माया विच रुढ़या संसार। भया प्रगट निहकलंक अवतार। जो है आपणी जोत अधार। जीव जन्त एह आप उपजाए। माया विच भरमे भुलाए। गुर घर दी ना सोझी पाए। गुर सच्चा ना नज़री आए। कलू काल विच करदे हाए हाए। अन्त काल कोई ना छुडाए। जमदूतां दे प्रभ वस पाए। धर्म राए दए सज़ाए। कुम्भी नर्क उन्हां पाए। पापी हाहाकार करन बिल्लाए। बिन गुर नाम ना कोई बन्ने लाए। गुरचरन संग करे प्यार। गुर का सिख है उतरे पार। सद बख्शंद गुर बख्शणहार। डुब्बयां तांईं देवे तार। शब्द नाम दी वज्जे तार। मुखों निकले करतार करतार। फिर पछाणे सच्ची सरकार। सोहँ शब्द सदा निस्तार। महाराज शेर सिँघ जोत जगाण। सोहँ शब्द दे के दान। सोहँ शब्द दे वड्याई। सो देह दीपक विच जोत जगाई। जोत जगाई सतिगुर पूरे। गुर बैठा पास ना है दूरे। वाजे जिस दे अनहद तूरे। करे बचन होवणगे पूरे। सच्चा गुर सच्चा मेरा नाउँ। सच्चा सिरजणहार वस्सया गुर ठाउँ। आप उपदेशे सोहँ नाउँ। ओअँ सोहँ सदा गुण गाओ। महाराज शेर सिँघ रिदे ध्याओ। सर्ब सुख मन मांहि पाओ। सर्ब सुख गुर दे वड्याई। चरन कँवल संग बख्शाई। हरि हरि नाम जो रिदे ध्याई। हरि मिल्या हरि सोझी पाई। हरि बिन होर ना थांईं। जिथ्थे मिले भगतन को वड्याई । बिन गुर ठौर ना पाई। दर दर लूझे भक्ख झक्ख खाई। कर किरपा प्रभ दे मिलाई। मिल साध संगत हरि गुण गाई। मन इच्छे सोई फल पाई। साध संगत गुर जलन बुझाई। गुर संगत विच रिहा समाई। वेखे गुर नज़र ना आई । जोत सरूप जोत जगाई। भव सागर विच्चों सिख तराई। तरन तरावणहार दातार। सभ तों वड्डा आप करतार। किरपा कीती गुर अपार। गुर चरनां दा दित्ता दान। कर के दरस सिख उधरे पार। गुण अवगुण प्रभ ना विचारे। डुबदे पत्थर प्रभ तारे। भगतां दे हरि काज संवारे। द्रोपदी दी लाज रक्खी मुरारे। ध्रू प्रहलाद सदा निमस्कारे। रक्खे लज्जया नर सिँघ रूप अपारे। सच्चा सतिगुर कर्म एह करे। समें अनुसार जोत जगत में धरे। जो सिख गुर शरनी परे। अवगुण कढ्ढ गुण गुर भरे। लोहा पारस छोह जिउँ कंचन बणे। बेमुख रल सिख संग तरे। साध संगत विच जो नर परे। प्रभ अबिनाशी मिले हरि हरे। महाराज शेर सिँघ किरपा करे। होया दयाल प्रभ आया घरे। अछल छलन प्रभ आप कराया। बावन रूपी भेस बणाया। बल राजे

घर मंगण आया। सद्दया राजे अंदर स्वामी। मंग जो तुध भाया। चार वेद दा मुखों पाठ सुणाया। कलिजुग विच एह खेल रचाया। काम क्रोध दी पाई माया। जीव जन्त ने गुर भुलाया। हँकार विकार बड़ा वधाया। कलिजुग हुण अन्त आया। महाराज शेर सिँघ तेज वधाया । अन्तकाल इस दा होए। पापी अपराधी दुष्ट दुराचार रहे ना कोए। सतिजुग दी जै जै होए। जै जै जै सदा जैकार। आप अपरम्पर अपर अपार। सच्ची लिख्त लिखाए अपर अपार। जिस नूं सुण सिख उतरे पार। डोलत को मन दए अधार । गुणवन्त प्रभ गुण निस्तार। सच साहिब सच सिरजणहार। विछड़यां नूं प्रभ मेल मिलावणहार। जिस ने कीती चरन निमस्कार। पापी पतित प्रभ देत उधार। सर्ब का दाता लए सर्ब की सार। तीन लोक जिस दी जैकार। आदि अन्त प्रभ एकँकार। इन्दलोक प्रभ आप तजाया। शिवलोक नूं छड्ड के आया। ब्रह्मे ताई ब्रह्म रूप दिखाया। बैकुण्ठ धाम जिथ्थे रघुराया। जिथ्थे उपजे तिस थांएँ समाया। जगे जोत जिथ्थे डगमगाया। बिन तेल बाती एह खेल रचाया । जिस जोत विच्चों प्रभ जगत उपाया। जोत सरूप हो जगत में समाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाया। पवण सरूप दा थम्मा ढाया। बिन थम्मां गुर गगन रहाया। होए कृपाल प्रभ दरस दिखाया। कलिजुग विच निहकलंक हो आया। घनकपुरी घनशाम प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। सम्मत उन्नी सौ पंजाह बिक्रमी भाग लगाया । मनी सिँघ नूं आपणा आप बुझाया। वेले कृष्न बधक ने जो बाण सी लाया। खब्बे बन्ने दा निशान वखाया। मनी सिँघ लै संगत धाया। महाराज शेर सिँघ दा दर्शन पाया। राजस तामस प्रभ गुण बणाए। सांतक विच प्रभ गया समाए। जो सिख चले गुर के भाए। वांग कँवल मन खिलाए। थिर घर दी सोझी पाए। निरगुण सरगुण प्रभ दरस दिखाए। भगत उधारन हरि जी आए। करो निमस्कार प्रभ रिदे ध्याए। जन्म आपणा सफल कराए। जो जीव चल सरनी आए। चरन कँवल विच रक्खो स्वास। झूठी देह में होए प्रकाश। संगत हो जाए गुर की दास। सदा सहाई बैठा पास। दर आया ना होवे निरास। देवे दान प्रभ गुण तास। आया सिख दा ना होया रास। जेहड़ा खावे पीवे मदि मास। मध माधव प्रभ नज़री ना आए। पारब्रह्म आप दरस दिखाए। सचखण्ड प्रभ रिहा समाए। दरगह साची विच सिख पुचाए। जन्में ना मरे ना आवे ना जावे। गेड़ चुरासी गुर कट्ट वखावे। जोत विच प्रभ लए मिलाए। मानस जन्म सफल हो जाए। गुर साचा एह शब्द सुणाए। हउमे मैल मन विच्चों गंवाए। सच्चा शब्द मेरा दीबाण। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण। सो जाणे जिस आप जणाए। बिन गुर सोझी कोई ना पाए। सो पाए जिस मन मांहि समाए। जो सिख गुर को परखण आए। नैणी वेख ना सीस झुकाए। नैण जोत आपणी गुआए। हो के दुखिया बहुत दु:ख पाए। भुल्ला जीव चोटां खाए। एथे ओथे कोई ना छुडाए। बद्धा जीव

जमपुरी नूं जाए। ऐसी सतिगुर दी सज़ाए। जो आए प्रभ रिदे ध्याए। उन की घालणा पई प्रथाए। किरपानंद प्रभ सरनी लाए। दे दर्शन प्रभ तृखा बुझाए। गुर प्रशाद परमगति पाए। विच बबाण स्वर्गपुरी सिधाए। जिथ्थे हरि जीउ रिहा समाए। ओथे कोई आवे ना जावे। सो जावे जिस ते प्रभ कर्म कमावे। अन्तकाल प्रभ दरस दिखाए। जम चण्डाल ना नज़री आए। गुरसिख नूं गुर आप लै जाए। दरगाह विच बैठा जाए। दिवस रैण हरि नज़री आए। जोत सरूपी डगमगाए। पवण उनन्जा सिर छत्र झुलाए। जिथ्थे हरी रिहा समाए। सभ तों वड्डी उस दी थांएँ। महाराज शेर सिँघ राह चलाए। गुरसिक्खां नूं गुरपुरी पुचाए। गुर चरनों में रक्ख ध्यान। मन में सोहँ शब्द ज्ञान। चुक्के जीव दा आवण जाण। सच्चा गुर सच्चा नीसाण। उस गुरू तों जाईए कुरबान। जिस दित्ता पहनण खाण। सर्ब सुक्खां सुख शब्द ज्ञान। सोहँ शब्द करो ज्ञान। धरनी धर प्रभ आप मेहरवान। नर सिँघ रूप नरायण पछाण। बाहों पकड़ प्रभ है तराण। आवण जावण दा पन्ध मुकाण। आई संगत दा किया परवान। विच दरगाह दे दवाया माण। धन्न धन्न धन्न गुरसिख भाई। गुर चरनां दी आस जगाई। ऐवें भुल्ली फिरे लोकाई। बिन गुर सोझी किने ना पाई। माण विहूणी सृष्ट खपाई। गुरसिक्खां नूं लए तराई। भय भयानक विच प्रभ होए सहाई। ऐसा हरि क्यों विसर जाई। सदा सिमरो प्रभ का नाम। सुफल जन्म सुफल काम। किसे ना देवे डण्ड का दान। गुर पुरी पाउ बिसराम। सोहँ शब्द दा पीवे जाम। सिख है पहुंचे बैकुण्ठ धाम। ऊँच अगम्म प्रभ जगन्नाथ। सिक्खन के प्रभ सदा है साथ। आप बचाए सिर दे कर हाथ। मिटाए लिख्त जो लिखाई विच मात। नवीं लिखे संग आपणे हाथ। कथ कथी प्रभ कथी अकथ्थ। महाराज शेर सिँघ प्रभ रघुनाथ। नाम जपो रमईआ गुण गाओ। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाओ। जन्म मरन दे दु:ख मिटाओ। सर्ब सुख चलो गुर के भाओ। मदि मास मनो तजाओ। सोहँ शब्द मन वसाओ। महाराज शेर सिँघ दा दर्शन पाओ। दे दर्शन गुर करत निहाल। आवण जावण दा गुर तोड़ जंजाल। साध संगत विच प्रभ दए बहाल। थांएँ पाई सिख दी घाल। नैणी पेख हो निहाल। लाल अमुल्ला लाल गुलाल। सतिगुर सच्चा दीन दयाल। गुरसिक्खां नूं लए भाल। सुत्तयां नूं प्रभ लए उठाल। दुष्टां तांईं गुर देवे गाल। आवण जावण दा जां पए जंजाल। विच चुरासी पीसे वांग दाल। सतिगुर सच्चा आप मेहरवान। सोहँ शब्द दा देवे दान। दान दिया आप प्रभ आ के। सोहँ शब्द दा नाम जपा के। सच्चा मार्ग गुरसिक्खां नूं वखा के। राम कृष्न दा भेस वटा के। महाराज शेर सिँघ कलि विच आ के। निहकलंक अवतार अख्वा के। चार वेद दा माण गंवा के। गीता वाला समां मुका के। अञ्जील कुरान भस्म करा के। बाणी उचरी साची हुण आ के। बाकी सभ परे हटा के। घविंड तांईं घनकपुरी बणा के। बैठा सतिगुर

आसण ला के। सिर शाहां शाह प्रभ अख्वा के। महाराज शेर सिँघ एह बचन लिखवा के। हत्थीं जावे सतिजुग ला के। जुग सति दा सति वरतावे। सोहँ शब्द दा जाप करावे। हरि हरि जीउ नज़री आवे। सर्ब ठाईं प्रभ रहावे। आवे ना जावे प्रभ थिर रहावे। तीन लोक प्रभ खेल बणावे। जहां देखो तहां नज़री आवे। आकाश पाताल मातलोक सदावे। जोत रूप प्रभ जोत प्रगटावे। विच संगत प्रभ दया कमावे। मुखों बोल बोल प्रभ बचन लिखावे। गुरसिक्खां दे कन्न पवावे। अनहद शब्द मन वजावे। खोल्ह कपाट गुर दरस दिखावे। त्रैलोकी विच्चों धुन एह आवे। ओअँ सोहँ रसना गावे। गुर पूरे दा दर्शन पावे। जन्म जन्म पाप गंवावे। चरन कँवल विच प्रभ है लावे। साध संगत दे विच बहावे। मन दा हँगता रोग गवावे। मैं तूं दा भेत हटावे। सच्चो सच प्रभ नज़री आवे। सोहँ शब्द जो मन वसावे। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। निज घर बैठा ताड़ी लावे। अनन्द बिनोदी प्रभ खेल रचावे। झूठे धन्दे जगत नूं लावे। मोह माया दे विच फसावे। गुरसिक्खां ते दया कमावे। बेमुखां नूं परे हटावे। कलिजुग कलू काल है खावे। अग्न कुण्ड में सदा तपावे। बिन गुर जीव मुक्त ना पावे। मुक्त जुगत दाता अख्वावे। लक्ख चुरासी विच भवावे। कर्मां संदड़ा फल खवावे। होवे कृपाल जां दया कमावे। पतित पापी सभ तरावे। पशू प्रेतों प्रभ देव बणावे। घर साचे दी सोझी पावे। जिथों प्रभ जीव उपावे। जोत सरूप विच जोत समावे। जगन्नाथ प्रभ आप अख्वावे। एक बूंद देह बणावे। हड्ड मास नाड़ी पिंजर बणा के। बैठा विच प्रभ भेत छुपा के। सच्चा प्रभ बैठा सच्चा आसण ला के। माया वाला जीव नूं पर्दा पा के। वांग पंछी मन उडाए। छिन महि एथे छिन लक्ख कोसी जाए। बुरे भले एह फुरने पाए। भन्नां फिरे सभनी थांएँ। विच बैठी मति आपणा आप लुकाए। मन नूं रोके एह समझाए। ना भज्ज बौरे ना फिर तिलकाए। काम क्रोध वल मूल ना जाए। इस तों वड्डी बुध बिबेक। जेहड़ी रोके वारी एक। प्रभ साचे दी पकड़ी टेक। नर्क कुण्ड दा ना आवे सेक। एह त्रै वस्त देह विच पाई। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाई। फिर इस देह दी बणत बणाई। काम क्रोध लोभ मोह विच हँकार टिकाई। भुल्ला जीव ठौर ना पाई। बिन गुर देखे शांत ना आई। दर दर लूझे धक्के खाई। वांग सुआन भुक्खे भक्ख खाई। जिउँ विष्टा विच जीव हो जाई। तैसा बेमुख गुर तों भाई। दरगाह विच मिले सजाई। गुर पूरे एह लिख्त कराई। सो सिख जिन मन सुधारया। पूरा सतिगुर रिदे चितारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया। भगत जनां हरि काज संवारया। हँकारीआं तांईं प्रभ आप सँघारया। सिख दे नेड़ ना आवे जम जंदारया । गुर पूरे एह बिरद है धारया। सोहँ शब्द दा नाम जपाया। भुल्लयां नूं प्रभ मार्ग पाया । कलिजुग विच गुर दरस दिखाया। रुढ़्हदा बेड़ा गुर बन्ने लाया। आवण जावण दा पन्ध मुकाया। धर्म राए ना दे सज़ाया ।

विच चुरासी सिख ना आया। पतालों चुक्क आकाश बहाया। नाम बैकुण्ठ मेरा धाम अख्वाया। जोत मेरी दा तेज सवाया। ना प्रभ डोले ना किसे डुलाया। एक समान प्रभ सदा रघुराया । थिर घर वासी जिन एह खेल रचाया। जीव जन्त विच आपणा आप टिकाया। पवन रूप स्वास चलाया। इस दा भेत किसे ना पाया। औंदा जांदा नज़र ना आया। जे आवे तां जीव कहावे। बिन स्वास खेह हो जावे। पूरा गुर जे दया कमावे। स्वास स्वास जीव प्रभ रिदे ध्यावे। सदा ही चले गुर के भाए। साध संगत संग प्यार रखाए। देख सिख ना मथ्थो वट पाए। हो खुश जे गुरसिख नज़री आए। मैं हां आपणे सिख मांहि। मोको देखो सभनी थांएँ। पूरन गुर होया जगतार। हत्थ जोड़ करो निमस्कार। सच्चा आप सच्ची सरकार। जीवत को प्रभ देत अधार। सिख नूं बख्शे किरपा धार। अमृत बरखे बूंद बुंदार। कुल दु:ख काटे अमृत रस पाए, गुर खोल्हे कपाटे, गुर नज़री आए मुरार। महाराज शेर सिँघ पूरन गुर अवतार। कोई ना इस दी लेवे सार। आप अभेत कोई भेत ना जाणे। हरि रंग प्रभ रिहा समाणे। पिता गुर सिख बच्चे अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ संग निभाणे। सच्चा गुर सच निसाणो। घर बैठे प्रभ रंग माणो। आया आकाशों बिना बबाणो। साध संग विटहो कुरबानो। महाराज शेर सिँघ संग सदा सुख माणो। गुर चरनां विच सिख बिठाया। गुर प्रसादी गुर नाम दवाया। ज्ञान गोझ दा पर्दा लाहया। दसवां द्वार है खोल्ह वखाया। आपणा भेत गुर आप जताया। जोत संग एह दीपक जलाया। गुण निधान गुण देह विच पाया। प्रीतम सिँघ नूं शब्द सुणाया । गुरसिक्खी विच गुर सिख प्रगटाया। भगत जनां विच नां लिखाया। चहुं जुगां विच कर अटल्ल बहाया। वर घर सिख ने गुर तों पाया। प्रभ अबिनाशी रिदे ध्याया। दु:ख भंजन अबिनाशी आया। सर्ब कला समरथ जिन एह बचन लिखाया । सिर ते रक्खे हत्थ बेड़ा गुर बन्ने लाया। होया मुख सदा है उज्जल, गुरचरन संग रहे समाया। पाल सिँघ वांग इस नूं माण दवाया। गुर सच्चे सिर छत्र झुलाया। दीनां नाथ करी एह दया। प्रीतम तों पूरन पुरख बणाया। अनहद शब्द मन वजाया। रंग मजीठी प्रभ आप चढ़ाया। देह कंचन नूं सोना बणाया। कोट वस्त विच हरि जीउ आया। वांग कृष्न उपदेश सुणाया। अर्जन दा सी रथ चलाया। बण रथवाही शेर सिँघ अख्वाया। बेड़ा जिस ने बन्ने लाया । भगत जनां जैकार कराया । प्रीतम सिँघ दा तेज सवाया। महाराज शेर सिँघ चरनां विच बहाया। संगतां दा सिरताज बणाया।

२५ पोह २००६ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

नर नरायण आप प्रभ आया। होए दयाल गुर दरस दिखाया। गुर संगत नूं गुर चरनी लाया। भार उन्हां दा प्रभ आप उठाया। हो मलाह प्रभ लए तराया। आवण जावण दा पन्ध मुकाया। अबिनाशी अविगत प्रभ आया। पसू प्रेतों कर देव बहाया। असुर सुर गुरसिख बणाए। कलिजुग विच्चों लए तराए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। जम कंकर कोई नेड़ ना आए। सचखण्ड प्रभ रिहा समाए। साचे सिख गुर सच बिठाए। लक्ख चुरासी विच्चों प्रभ आप कढाए। कँवल बिगासण सर्ब रिहा समाए। ना उह मरे ना आवे ना जाए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। सदा अखण्ड आप कृपाल। दीन दयाल अनुठड़ा लाल। कोई ना जाणे एह लाल गुलाल। पूरा गुर आप होए कृपाल। गुरसिक्खां नूं एह दे दिखाल। महाराज शेर सिँघ दीन दयाल। सद बख्शंद दीन दयाल। कलिजुग विच्चों लए निकाल। खाणीआं ओन दित्तीआं गाल। पापीआं तांईं वज्जी बाण। गीता दा गया ज्ञान। कुरान दा गया ईमान। अञ्जील अंजाब प्रभ आप बणाए। गऊ हत्या वाले सभ खेह रुलावे। मदिरा मास जो करे अहार । कुम्भी नर्क दित्ता डाल। जम्मे मरे होए ख्वार। बिन गुर कोई ना लावे पार। हाहाकार करे दुराचार। कूकर शूकर जून उतार। विष्टा विच विष्टा जन्त बणाया। लक्ख जून एह किरम बणाया। जो जन मेरा नाम ध्याए। सोहँ शब्द रिदे समाए। थिर घर धाम दी सोझी पाए। द्वार दसवां प्रभ दे खुल्हाए। अनहद शब्द मन दए वजाए। निजानंद निज उस नूं आए। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाए। महाराज शेर सिँघ नज़री आए। नज़री आए सतिगुर पूरा। हाज़र हज़ूर सदा गुर सूरा। हाज़र हज़ूर प्रभ संगत मांहि। घाल सिक्खां दी पाए थांएँ। रघुबंस रघुनाथ रघुराया। त्रैलोकी नंद घर मांहि पाया। गुरसिक्खां दा संसा लाहया। सच शब्द गुर आप सुणाया। सोहँ शब्द दा जाप कराया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। दरस दिखावे मार्ग पावे। भुल्ले सिख नूं चरनी लावे। चरन कँवल प्रभ के परसे। सुखी जीव सदा सम दरसे। अमृत हरि जीउ आप एह बरखे। जगन्नाथ गोपाल मुख मणी। प्रभ अबिनाशी सभ दा धनी। इस दी महिंमा किसे ना गणी। सो तरया जिस दी चरन संग बणी। पूरा सतिगुर महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां तनी। कृपानिध किरपा प्रभ करे। दु:ख दलिद्र सिक्खन के हरे। आए सिख जो सरनी परे। दरगाह साची सच खरे। जम का डण्ड ना मूंड में परे। सदा सहाई आप हरि हरे। अन्त काल प्रभ रच्छया करे। गुर पूरा गुरपुरी है खड़े। बैकुण्ठ धाम गुरसिख निवासी। जिथ्थे बैठा प्रभ अबिनाशी। प्रितपालक सास ग्रास। उतरे पार जिन आई रास। निन्दकां दुष्टां दा प्रभ कीता नास। गुरसिक्खां मन भया प्रकाश। महाराज शेर सिँघ सदा गुणतास। सोहँ शब्द सचखण्ड निवास। सचखण्ड प्रभ सच

बणाया। सच्चो सच प्रभ सच मांहि समाया। होए अधीन संगत रिदे ध्याया। छड्ड बैकुण्ठ मातलोक में आया। शेर सिँघ निहकलंक अख्वाया। कलिजुग दा हुण गर्ब गंवाया। जोत पवण दा खेल चलाया। जोत सरूप देह में आया। धरत धवल नूं फड़ हिलाया। हाहाकार कर जीव जन्त रवाया। वांग कोहलू पीड़ घाणी पाया। सृष्ट दा एह अन्त हुण आया। महाराज शेर सिँघ हुण बचन लिखाया। अन्तकाल कलिजुग दा आया। करमां इस दिआं मार गंवाया। फल उस दा भोगणा पाया। चमत्कार गुर एह दिखाए। दुष्ट दुराचार सभ भस्म कराए। सरगुण निरगुण प्रभ खेल रचाए। कलिजुग तों सतिजुग बणाए। कर्म धर्म दा राह बताए। सिध्ध मार्ग सिक्खां नूं लाए। शराब मास दे नेड़ ना जाए। थिर घर वासी घर में पाए। पंज तत्त में रिहा समाए। जपो सोहँ तां नज़री आए। जगमग जोत प्रभ डगमगाए। निज घर बैठा ताड़ी लाए। सो वेखो जो शेर सिँघ रिदे ध्याए। देह मन्दर में प्रभ रिहा समाए। पवण सरूप प्रभ स्वास बणाए। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाए। मन मति बुधि हँकार विच टिकाए। ओहले बैठा ताड़ी लाए। आप वेखे नज़र ना आए। भुला जीव शांत ना पाए। करे विकार दर धक्के खाए। बिन गुर पार ना कोई लगाए। हाहाकार करे बिल्लाए। धर्म राज जब दे सज़ाए। कुम्भी नर्क मिले सज़ाए। भुल्ला जीव फिर ठौर ना पाए। अन्तकाल जो प्रभ ध्याए। होवे दयाल प्रभ दरस दिखाए। विच बबाण में बैठाए। बैकुण्ठ धाम प्रभ दए पुचाए। जिथ्थे हरि जीउ रिहा समाए। जोत जगत दी प्या जलाए। पापी पतित पार उतार। हम निरगुण तूं नहीं चितार। तूं बख्शंद असीं भुल्लणहार। गुरसिक्खां दी एह पुकार। डुब्बदा बेड़ा लईं तार। कलिजुग आया छालां मार। ऐसा हो वगू दो धार। सृष्ट डुब्बू विच मंझधार। गुरसिख उतरन पार। सोहँ शब्द सच करतार। नाएं लईए सिख उतरे पार। भगत वछल प्रभ देत उधार। महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्वर अवतार। निहकलंक कलिजुग अवतार। निहकेवल निहकंटक प्रभ आप। सभ तों वड्डा जिस दा प्रताप। आदि अन्त प्रभ आप है आप। महाराज शेर सिँघ सभ सृष्ट थापिओ थाप। ऐसा सतिगुर कर्म कमाया। गुरसिक्खां नूं एह राह बताया। कलिजुग विच दरस दिखाया। आत्म संसा सभ दा लाहया। सच शब्द गुर सच पठाया। सोहँ शब्द दा राग सुणाया। गुरसिक्खां दा जिस भेत चुकाया। जोत संग जोत मिलाया। सति पुरख सति सिख है होए। गुरमुख गुरसिख गुर दर के होए। गुर सिख मांहि भेत ना कोए। जीवण विच रिदे गुर चरन परोए। महाराज शेर सिँघ दिसे त्रैलोए। सोहँ शब्द दा नाम दवाया। सुरत शब्द दा मेल कराया। राउ रंक कर एक बहाया। तख्त ताज तों सभ नूं लाहया। चार वरन प्रभ आप समाया । चारां नूं कर एक बहाया। ब्रह्म उपज्या ब्रह्म समाया। ब्रह्म सरूप दा किसे भेत ना पाया। पारब्रह्म प्रभ घर में आया। गगन पताली तेज सवाया। कलिजुग

दा हुण काल कराया। मलेछां ताई प्रभ आप खपाया। जम का डण्ड तुर्क नूं लाया। अल्ला अल्ला नाम मिटाया। सत्त दीप नौं खण्ड सोहँ शब्द सुणाया। चार कुन्ट महाराज शेर सिँघ डंक वजाया। शब्द रूप प्रभ नज़री आया। भगत वछल हरि बिरद रखाया। रक्खण लाज भगतन की आया । कलिजुग विच जिन फेरा पाया। निहकलंक अवतार अख्वाया। घनकपुर घनशाम बणाया। घट वासी सभ थांएँ समाया । सच शब्द गुर सच बताया। ओअँ सोहँ जिस रिदे ध्याया। महाराज शेर सिँघ नज़री आया। अन्त काल अन्तरजामी आ के। सिक्खन सिर हत्थ टिका के। बाहों पकड़ बन्ने ला के। रुढ़्हे संसार धक्के खा के। चले जवारी पल्ले झड़ा के। जीव कलू दे काल करा के। गर्भ जून मांहि वास करा के। गुर पूरे तों मुख भवा के। मानस जन्म बिरथा गंवा के। महाराज शेर सिँघ ना लभ्भा आ के। बैठा कल्सीं डेरा ला के। ओथों उट्टू जोत जगा के। आपणा भेत प्रभ आप खुल्हा के। सोहँ शब्द दी जैकार करा के। गुरसिक्खां नूं माण दवा के। राउ रंक सभ सरनी ला के। जै जैकार चार कुन्ट करा के। तेजा सिँघ इन्द्र सिँघ कोल मंगा के। प्रीतम सिँघ प्रेम सिँघ संग रला के। चवां कन्नां उत्ते पलँघ टिका के। सोहण सिँघ हत्थ चवर फड़ा के । सुच्चा सिँघ दा माण गंवा के। आऊ संगत हुंम हुंमा के। देवे दरस गुर पूरा आ के। पूरन विच पूरन जोत जगा के। पाल सिँघ नूं संग ल्या के। चेत सिँघ दे भुलेखे लाह के। सवरन सिँघ स्वर्गी सति सरूप वखा के। ब्रह्म विच्चों ब्रह्म जोत जगा के। साध संगत नूं सच सुच्च वखा के। सवा पंझी रुपए दा प्रशाद करा के। महाराज शेर सिँघ नूं भोग लगा के। संगत दे मुख अमृत पा के। ज्ञान गोझ दा भेत मुका के। द्वैत दूई दा पर्दा लाह के। चार जुग दा शब्द सुणा के। मनी सिँघ नूं माण दवा के। पूरा सतिगुर संगत विच बणा के। प्रगट होवे आपणा तेज वखा के। महाराज शेर सिँघ वेखे जोत जगा के। मोते नाल प्रभ कीता प्यार। सच शब्द दा प्रभ कीता आधार। करे मेहर प्रभ देवे तार। इक्क गुण तों होवे लक्ख हज़ार। छब्बी पोह लई हुक्म लिखाया। सच शब्द गुर सच सुणाया । जोत सरूपी जोत मांहि समाया। झूठी देह नूं आप तजाया। जोत सरूप एह डंक वजाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक हो आया। जुग उलटावण दा खेल रचाया। घर घर भांबड़ अग्ग दा लाया। वैर विकार दा जोर है पाया। राम नाम सभ दिलों भुलाया। पाप अपराध दा तेज वधाया। कलू काल ने कर्म कमाया। नष्ट करन नूं हरि जू आया। महाराज शेर सिँघ आप रघुराया। सोहँ शब्द जिस नाम जपाया। गुरसिक्खां नूं गुरमुख बणाया। गुरमुख सो जो गुर शरनी आए। साध संगत विच लै मिलाए। होए दयाल प्रभ दरस दिखाए। दु:ख दलिद्र सभ दे लाहे। पंजां सिक्खां नूं अज्ज माण दवाए। पंज सिख पुत्तर फल पाए। गुरसिक्खां मन वधाई। पोह छब्बी नूं ख़ुशी मनाई। तजी देह प्रभ जोत

प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ एह कला वखाई। सतिगुर पूरे दस्सी रीत। चरन कमल संग रक्खो प्रीत । झूठी देह बालू की भीत। सोहँ शब्द जप मन सरजीत। कबहूं ना डोले सिख अतीत। छब्बी पोह छड्डी देह दी प्रीत। ढठ्ठे गुरदुआरे मन्दर मसीत। गया माण बाणी गीता कुरान मज़ीद। अन्त काल होए भय भीत। सोहँ शब्द दी होई जीत। मात गर्भ दा भेत लुकाया। उलटा बिरछ एह जीव लगाया। सिर थल्ले पैर उप्पर टिकाया। तप नौं मास कराया । दसवें मास प्रभ हुक्म पठाया। मात गर्भ से बाहर आया। बाई पोह वीरवार जन्म उपाया। बचन प्रभ का सच हो आया। समदरसी प्रभ दरस दिखाया। सिमरती तन दा भेत पठाया। आपणा माण बाल ने पाया। बलजीत सिँघ नाम रखाया। बलधार बली आप आया। अमर सिँघ अमरापद पाया।