पुस्तकालयभाग १

५ चेत २००७ बिक्रमी

पंज चेत दा दिन सी आया। सतिगुर पूरे खेल रचाया। विच बुग्घीं डेरा लाया। बाणी रचन दा दिन मनाया । पूरी बिध आप बताई। फिर बाणी दी लिख्त कराई। साध संगत गुर कोल बहाई। पूरन सिख जिन्हां सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ जोत जगाई। जुग चार जै जैकार कराई। सच तख्त गुर आप बणा के। बाणी बोहथ जोत प्रगटा के। चेत पंजवीं दिन मनवा के। अमृत रूपी बाणी लिखवा के। सतिगुर मनी सिँघ कोल बहा के। करोड़ तेतीस संग रला के। मंगलाचार करन घर आ के। गुर पूरे दा दर्शन पा के। अनहद शब्द मन धुन वजा के। चतुर्भुज आप प्रभ आ के। महाराज शेर सिँघ दया कमा के। सोहँ शब्द दी लिख्त करा के। सोहँ शब्द होवे भरपूर। सच गुर मन्त्र आसा पूर। जो जन सिमरे चिन्ता दूर। जम जंदार करे प्रभ चूर। साध संगत दी आसा पूर। महाराज शेर सिँघ सदा हज़ूर। अन्त काल आप प्रभ आया। तज देह जोत प्रगटाया। कलू काल दा काल कराया। डण्ड प्रचंड सभन नूं लाया। जीव नास नूं जीव उपाया। घर घर देवता अग्न लगाया। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै सच सुच कर भस्म बहाया। खै करन जगत आप प्रभ आया। वीह सौ सत्त विच एह खेल रचाया। हाहाकार कर जगत रवाया। महाराज शेर सिँघ चोज वखाया। सचखण्ड किरपा प्रभ करी। मातलोक विच देह प्रभ धरी। कलिजुग जीव ना बुझया हरी। पूरन सिक्खण ते प्रभ किरपा करी। दित्ता दरस शेर सिँघ वरी। गुर सिक्खन नूं दरस दिखावे। आपणी महिंमा आप गणावे। बेमुख ना सीस निवावे। सिदकी सिख संगत विच रलावे। मास शराब ना रसनी लुआवे। महाराज शेर सिँघ आपणा नाम जपावे। मैं हां प्रगट्या विष्नूं भगवान। भगत जनां होवे कल्याण। मनी सिँघ करे पछाण। फिर पावे गुर गद्दी दा माण। मैं पिता उह पूत समान। महाराज शेर सिँघ पूरन भगवान। मेरी महिंमा अपर अपार। जुगो जुग मेरा पसार। कदे जोत सरूप कदे देह धार। जुगो जुग लवां अवतार। निरगुण सरगुण सरूप निस्तार। जीव जन्त मेरी जोत अधार। तीन लोक मेरा पसार। महाराज शेर सिँघ जगत उधार। सुण के नाम जीव उतरे पार। सर्ब थांएँ मेरा है गवण। तीन लोक मेरा है भवन। सोहँ शब्द मेरा है हवन। जीव उधार आप गुर पवण। अन्त काल कलू तांईं खपाया। दुष्टां हँकारीआं नूं भस्म कराया । मदि मास दा नास कराया। कुम्भी नर्क इन्हां नूं पाया। जिन्हां महाराज शेर सिँघ नहीं ध्याया। पूरन गुर कर सच वखाया। जो जन चले मेरे भाए। सोहँ शब्द संग मन लगाए। मन दी दुबिधा मैल गंवाए। प्रभ पूरे दी सेव कमाए। मध मास नूं हत्थ ना लाए। गुरसिक्खां संग गुरसिख बण जाए। खोल्ह कपाट गुर दरस दिखाए। चरन कँवल विच लए मिलाए। ज़ात पात दा माण गंवाए। चार

वरन प्रभ इक्क कराए। ब्रह्म से उपजे ब्रह्म मांहि समाए। जोत सरूप संग जोत प्रगटाए। कोई प्रभ दा भेत ना पाए। दया धार कलिजुग विच आए। पंज तत्त विच जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ नाम रखाए। जिन वेख्या तिन नदरी आए। साध संगत गुर दरस दिखाए। सोहँ शब्द गुर नाम प्रगटाए। मैं हां प्रगट्या गुर गोबिन्द। सद मेहरवान सदा बख्शिंद। कलिजुग विच भया मृगिन्द। जिस ने वगाई उलटी सिंध। सारे जगत तों कराए निंद। काल रूप होए निकाले जिंद। प्रगट होवे फिर आप विच हिन्द। जमन किनारे वासी घविंड। महाराज शेर सिँघ जोत जगत जिंद। जमन किनारे धाम रचौणा। जिथ्थे सतिगुर तख्त रचौणा। सतिगुर मनी सिँघ उप्पर बहौणा। महाराज शेर सिँघ हो प्रगट औणा। दिलीउँ नेड़े जल दी धार। चोज करे जिथ्थे करतार। संगत जुड़े अपर अपार। कर के दरस सिख उधरन पार। नज़री आवे आप करतार। सोहँ शब्द दी होवे गुंज़ार। इक्क सिख फिर प्रगटौणा। जिस नूं दरस आप दरसाउणा । महाराज शेर सिँघ नज़री आउणा। ओस डंक है विच जगत वजाउणा। सभ सृष्ट को सरनी लाउणा। आप आ के सीस निवाउणा। सवा करोड़ गुर भेंट चढ़ौणा। सोहँ शब्द दा मोक्ष पाउणा। महाराज शेर सिँघ सदा मन गाउणा। ऐसा डंक आप वजवावे। ऊँच नीच सभ सरनी पावे। अटल्ल गुर दा दर्शन पावे। दु:ख दलिद्र हिन्द दे गंवावे। सच तख्त सच राज कमावे। ऐसी माया प्रभू तों पावे। थिर घर वेखे नदरी आवे। धन्न धन्न रसना नित्त गावे। महाराज शेर सिँघ दी सेव कमावे। सेवक बणे सुरत मन ला के। राज माण सभ दिलों गंवा के। पूरी गुर तों सोझी पा के। रईअत सारी विच चरन ल्या के। करे चवर अग्गे सीस झुका के। रसना विच्चों सोहँ सोहँ गुण गा के। भय भगती दी सेव कमा के। आदि अन्त प्रभ दा दर्शन पा के। आत्म चिन्त सारी मिटा के। नंगे पैरीं गुर सेव कमा के। तख्त ताज गुर अग्गे टिका के। जन्म जन्म दे दु:ख मिटा के। सच वासी तों सच लिख्त करा के। विच बैकुण्ठ प्रभ दर्शन पा के। कुम्भी नर्क विच्चों आपणी कुल कढा के। जावे बलिहार सतिगुर गुण गा के। जिस ने दित्ता माण जगत विच आ के। सच्चे पातशाह सच दया कमा के। महाराज शेर सिँघ आप है आ के। दीन दयाल दया दु:ख भंजन। ऐसे उस दे तोड़े गुर फंदन। संगत विच होवे वांग चन्दन। जगत बिलोवे आप त्रैलोकी नंदन। सर्ब दूख आप भवखण्डन। जम के दूत ना सिख नूं दंडन। गुर के सिख गुर संग बिहंढ्ढन। तारे आप गुर पूरा निरँजण । भय भयानक विच है भय भंजन। आदि जुगादि है सद रंगन। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नंदन। आपणी बिध आप है जाणे। कोई जीव ना आख वखाणे। सिख है चले गुर के भाणे। भुल्ला भुज्जे वांगर दाणे। देव दंत प्रभ लाए ठिकाणे। दरगाह विच ना धर्म राए पछाणे। कलिजुग विच होए चले निताणे। सोहँ शब्द गुर मारया बाणे। महाराज शेर

सिँघ असुर संघाणे। असुर सुर गुर आप बणाए। माणस विच मातलोक प्रगटाए। आपणी जोत प्रभ हर विच टिकाए। निज़ घर बैठा ताड़ी लावे। कोई जीव भेत ना पावे। हरि जू हर थां रिहा समाए। कर खेल चतुर्भुज कहाए। हँकारीआं तांईं हँकार दवाए। निमाणयां दा आप होए सहाई। जोत अग्न जगत नूं लाई। हाहाकार कर सृष्ट रवाई। विच संसार पा दित्ती दुहाई। ऐसी कला आप वरताई। वीह सौ दो बिक्रमी कहर दी आई। जिस ने सृष्टी टुम्ब उठाई। महाकालका खपरी लै आई। लहू मिझ दी धुदा तिहाई। भैरो बेताल एह देवे दुहाई। बख्श लैणा मेरे गुँसाईं। ऐसी जून असां ने पाई। इस तों मिले ना सानूं वड्याई। हुक्म तेरे विच दईए दुहाई। सारी सृष्ट कर भस्म वखाई। अन्त आस तेरे चरनां दी टिकाई। दिओ तार मेरे गोबिन्द रघुराई। असीं निमाणे तेरी सार ना पाई। कई जुग बीते भैरो भूत अख्वाई। किसे ने नहीं साडी देह छुडाई। कलिजुग प्रगटयो आप रघुराई। नाम तेरे दी पई दुहाई। चारों तरफ ऐसा डंक वजाई। चंड प्रचंड विच युद्ध दे आई। उह सी शक्ती तेरी मेरे बिंग कसाई। दुर्गा अट्ठ भुज सवारी शेर कराई। सुंभ निसुंभ कर भस्म वखाई। जोत उह महाराज शेर सिँघ प्रगटाई। संसार विच महाकाल कालका आई। जिस ने मैहन्दी लाल ख़ून दी लाई। लाड़ी जगत गुर जगत विआही। सभ सृष्ट एहदी विच गोद सवाई। जिस नूं कोई ना मेटे राई। जगत विच पै जाए दुहाई। महापरलो कलिजुग ते आई। पूरे सतिगुर खेल रचाई । सोहँ शब्द दी गुर तेग़ उठाई। जोत सरूप जगत सिर लाई। होए प्रतक्ख सर्ब सुखदाई। वेखे बैठ आप रघुराई । चोज वखावे जगत गुसाईं। जोत रूप जगत जलाई। बिल्लावण जीव देण दुहाई। कोई बचावे आण मेरी माई। चार वेद ना होण सहाई। गीता ज्ञान दा भेत मुकाई। कुरान अञ्जील सभ नष्ट हो जाई। विच दरबार शक्त ना राई । तीर्थ तट्ट ना बख्शे तेरे तांईं। गंगा गोदावरी देण दुहाई। तीर्थ यात्रा सारी भस्म कराई। शक्तीवान सर्ब शक्त मिटाई। जिस ने दित्ती दात ओस लई समाई। सोहँ शब्द सभ चिन्त मिटाई। उचरे आप मुक्खों रघुराई। प्रगट करे भगत वड्याई। सोहँ रूप ही सिख जानण। सदा हज़ूर पूरा गुर मानण। पावण फल सदा मन भानण। गुरसिक्खां नूं दित्ता दानण। इस तों परे होर कुछ ना जानण। सिमरे जो होवे मन चानण। कोट दान महा इशनानण। तीन लोक प्रभ एक समानण। जोत सरूप गुरसिख को चानण। भुल्ले जीव ना गुर को पछानण। महाराज शेर सिँघ रिदे ध्यानण। महा सुख होवे गुर ज्ञानण। ज्ञान गोझ गुर आप बतावे। होए दयाल प्रभ दरस दिखावे। निजानंद निज़ मांहि वखावे। खोल्ह त्रैकुटी दरस बिग्सावे। चक्र चिहन आपणी जोत वखावे। जिस दे नाल जोत जगावे जलावे। नैण मूंद नर हरि जी आवे। खंब भंबीरी दा पर्दा हटावे। होए प्रतक्ख आप दर्शन दिखावे। कलिजुग विच एह दया कमावे। आपणे सिक्खां दी पैज

रखावे। सोहँ शब्द सुरत चित लावे। सिख नूं जनभगत बणावे। गुर बाणी बाणी गुर विच शब्द भावे। सिदकी सिँघ गुर खिच्च लै आवे। सेवा जिन्हां दी साची साचा लावे। सिर आपणे उत्ते छत्र झुलावे। प्रीतम सिँघ नूं परम पुरख बणावे। आवण जावण दा पन्ध मुकावे। दे दरस गुर पर्दे लाहवे। खोल्ह कपाट भरम भय दूर करावे। महाराज शेर सिँघ थिर आप रहावे। सिक्खां दी जै जैकार करावे। सतिगुर पूरा होए सहाई। माणा सिँघ नूं देवे वड्याई। जिस ने जोत जुगत गुर दी पाई। सेवा आपणी सफल कराई। अन्त काल प्रभ होया सहाई। विच बबाण ल्या बिठाई। गुर धाम गुर पुर पुचाई। दिवस रैण सदा गुण गाई। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाई। तेजा सिँघ सिख अस्थूल । जिस ते लाई सेवा अनभूल। ऐसी दित्ती प्रभ वड्याई। सरबंस दान सगल फल पाई। तन मन धन दी सेव सफल कराई। अन्तकाल हुण कलू दा गुर दे वखाई। महाराज शेर सिँघ प्रगटे रघुराई। चेत पंज नूं दित्ती वड्याई। मेरे सिख मेरे विच भेद ना काई। महाराज शेर सिँघ करे भगत वड्याई। इन्द्र सिँघ सिख निस्तार। जिस ने बणाया गुर दरबार। मेरा धाम उहदे विचकार। जिथ्थे तजी देह निराधार। जोत सरूप प्रगट्या करतार। समाध विच्चों पंज जेठ विचार। इस दी खेल हुण होवे अपार। छड्डया घविंड सच्ची सरकार। सृष्टी डुब्बे विच मंझधार। इन्द्र सिँघ सिख मेरा अपर अपार। रसना सिमरे महाराज शेर सिँघ निरँकार। जिथ्थे लिख्त होवे अपार। पिण्ड बुग्घे धरनी धर सार । ऐसा पाया दरस अपार। सोहँ शब्द दित्ता करतार। महाराज शेर सिँघ बैठा विचकार। सिख दी महिंमा गणी ना जाए। चन्दोआ जिस दा सिर पर्दा पाए। माया रूपी जगत नूं खाए। महाराज शेर सिँघ तों मुख भवाए। चन्दोए दा सिख मारया बाण। पड़दा आया विच ज़िमी अस्मान। बेमुख ना करन पछाण। गुर पूरा है सच निशान। नज़र ना आवे विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ विच जहान। सोहण सिँघ सिख सिदकी अख्वावे। जगत निरास गुर सेव कमावे। ताहने मिहने जगत दे खावे। क्यों नहीं गुर तेरा दया कमावे। माया ममता विच जगत भुलावे। पुत्तर कलत्तर संग लिपटावे। पूरा भेत ना कोई पावे। सच मन्त्र गुर सच दृढ़ावे । दयाधार गुर दया कमावे। धूप दीप दी सेवा लावे। आदि जुगादि जोत रह जावे। चार जुग सुगंध गुर संग समावे। पूरन परम पुरख परमेश्वर पावे। जगत जलन्दा गुर आप बचावे । पुत्तर सपुत्र सर्ब सुख पावे। महाराज शेर सिँघ दया कमावे। भगत जनां जै जै जैकार करावे। प्रेम सिँघ मेरा सिख उग्घ। जिस दे घर लग्गा सतिजुग। उच्च अपार धाम बणे पिण्ड बुग्घ। महाराज शेर सिँघ अटल्ल जुगो जुग। एस धाम नूं माण दवाया। गुरबाणी नूं जिस जन्म दवाया। पंज चेत वीह सौ सत्त बिक्रमी थान सुहाया। साध संगत मिल हरि जस गाया। चार दीपक विच जोत जगाया। मुख जिन्हां दा बाहर रखाया। दिशा चार विच अग्न लगाया।

गुरसंगत नूं विचकार बहाया। सतिगुर मनी सिँघ सच तख्त बणाया। भय भयानक विच होए सहाया। जुग जुग पैज सिक्खां दी रक्खदा आया। आदि अन्त ना किसे पाया। जो किछ होए प्रभ करे कराया। कलिजुग अलोप सतिजुग प्रगटाया। भेट चंड सभ जगत कराया। बाण अभिमाण ऐसा गुर लाया । नाम आपणा जगत भुलाया। दंड देण नूं खेल रचाया। ऊँच नीच दा भेत मिटाया। गऊ गरीब दा दु:ख मिटाया । राउ रंक कर इक्क बहाया। पड़े सरन प्रभ लए बचाया। याचक तांईं है दान दवाया। सोहँ शब्द गुर नाम दृढ़ाया । पिण्ड बुग्घे गुर भाग लगाया। जिथ्थे मनी सिँघ चरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ होए सहाया। विच द्वापर प्रभ कृष्न मुरार। बिदर तांईं जिस दित्ता तार। सुत्ता कुल्ली विच पैर पसार। भोग लगाया अलूणे साग आहार। कलिजुग विच ल्या अवतार। महाराज शेर सिँघ सच निस्तार। दया कीती घर घुमिआर। सोहण सिँघ नूं दित्ता तार। शराब मास सी जिस दा आहार। सेवा करे हुण अपर अपार। जिस दे भोग लाया भण्डार। बंस तांईं ल्या पार उतार । महाराज शेर सिँघ पूरन अवतार। नीच ऊँच सभ दित्ते तार। खेल करे प्रभ आप अपारा। सृष्ट होवे सभ धुंदूकारा। जगत जोत लग्गे अन्गयारा। दुष्टां दे सिर धरया आरा। भगत जनां नूं पार उतारा। महाराज शेर सिँघ सच निस्तारा । जोत सरूप एस जग विच आया। खेल आपणा एह रचाया । माणस तों माणस प्रगटाया। जिस गुर का नाम भुलाया । कलू काल अन्धेर है छाया। गुर पूरे एह पाई माया। अन्त करन नूं जुग पल्टाया। हाहाकार जगत रवाया । जोत सरूप ना नज़री आया। ज़ात पात चक्र चिहन सभ तजाया। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड समाया। जीव किसे ने भेद ना पाया। गुरसिक्खां नूं दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ आप रघुराया। मेरी जोत दा डाहढा नूर। पापी डोेबे भर के पूर। कोई ना बूझे गुर सृष्ट हज़ूर। जोत सरूप सर्ब भरपूर। जीव आत्मा वांग कोहतूर। जिथ्थे उपजे ईश्र नूर। भगत जनां नूं सदा सरूर। महाराज शेर सिँघ आसा पूर। आसा पूरन आप प्रभ आया। शूद्र वैश ब्रह्मण शत्री कर इक्क बहाया। तख्त ताज दा माण गुआया। राउ रंक संग प्रभ मिलाया। सतिजुग दा एह राह चलाया । ऊँच नीच दा माण गंवाया। इक्क आप इक्क शब्द सुणाया। होर सभन दा माण गुआया। सोहँ शब्द प्रभ आप सुणाया। महाराज शेर सिँघ जग उलटाया। सोहँ शब्द सर्ब गुण भरया। पूरे सतिगुर रसना उचरया। जो जन सिमरे पार उतरया। महाराज शेर सिँघ नज़री परया। सोहँ शब्द दा मन धर ध्यान। पूरन उपजे सिक्खन को ज्ञान । गोझ ज्ञान प्रभ लए पछाण। द्वार दसवें दे पर्दे लह जाण। निजानंद निज मांहि पान। जोत सरूप दा दर्शन पाण । विच संसार एह उत्तम जाण। महाराज शेर सिँघ बख्शया दान। सिख उप्पर प्रभ होए दयाल। भय भयानक विच होए रखवाल। दीपक जोत जगत एह थाल।

अग्न एस विच दित्ती बाल। जीव जन्त सभ होण बेहाल। गुरसिक्खां दा प्रभ चरन ख्याल। सोहँ शब्द सुरत मन नाल। महाराज शेर सिँघ भगत वसाल। विच आकाश पाताल धरत मँझार। धुंधूकार होवे अत अपार। ऐसी लिख्त कराए आप करतार। निहकलंक पूरन अवतार। खेल किए जोत रूूप अपार। छड्डी देह दो हज़ार विच सिरजणहार। जोत सरूप ल्या जन्म धार। दो हज़ार इक्क जेठ पंज दिन अपार। प्रगट होया घनकपुरी मँझार। जिथ्थे बणया गुर दरबार। जिस दी लिख्त होवे अपार। पल्ला फिराया विच घर बाहर। प्रगट होया महाराज शेर सिँघ निरँकार। वेखण आए सीस ना झुकाए दरबार। कूकर सूकर आख प्रभ धक्के बाहर। खेल कीता आप सच्ची सरकार। घर घर होवे सभ विचार। महाराज शेर सिँघ जगत भतार। सोहँ शब्द नाल दित्ता तार। पूरन जोत पूरन विच आई। पाल सिँघ दी बिन्द तराई। सेवा सफल विच जगत कराई। धन्न सिख जिस गुर जोत समाई। झूठी देह मिट्टी विच रलाई। जोत सरूप प्रभ विच रहाई। जैसी देह विच ख़ाक लिटाई। सारी सृष्टी पुट्ट रखाई। जोत रूप एह कला वखाई। धार देह ना करी लड़ाई। उलटी मति जीवां विच पाई। अलोप बैठ वेखे लिव लाई। भगत जनां नूं दित्ता समझाई। कलिजुग विच महाराज जोत प्रगटाई। विच संसार हाहाकार मच जाई। बिन देह तों प्रभ नज़र ना आई। गुरसिक्खां नूं प्रभ दे बुझाई। दे दर्शन विच छिन अलोप हो जाई। सोहँ शब्द सभ दा होवे सहाई। मनी सिँघ हत्थ देवां वड्याई। सवरन सिँघ तारया आप प्रभ हरी। वांग द्रोपती सुरजीत संग तरी। जेठ सत्त सेवा जिन करी। विच चरन हो के खरी। महाराज शेर सिँघ किरपा करी। सवरन जोत दर अग्गे धरी। सचखण्ड सच तख्त बणाया। जिथ्थे सतिगुर सवरन बहाया। तारी नार जिस कन्त एह पाया । सेवा करदी गुर भेट चढ़ाया । सुत्ता कन्त फिर नहीं जगाया। हाहाकार कर जगत रवाया। देख अचरज प्रभ दी माया। सिख सिदकी जिस प्रभ पाया। खण्ड ब्रह्मण्ड सभ थान सुहाया। छड्ड मात विच आकाश समाया। जन्म मरन दा पन्ध मुकाया। गुर सेवा दा फल एह पाया। थिर घर जा के डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ सद नज़री आया। करी किरपा प्रभ दरस दिखाया । घोर अन्धेर विच नज़री आया। गुरसिख मन होण वधाईआं। चरन कँवल संग प्रीतां लाईआं। गुर दर्शन नूं फिरन तिसाईआं। जगत जलंदा रक्ख प्रभ गुसाईंआं। प्रगट होया आप बनवाली। महाराज शेर सिँघ भगत रखवाली। धुंधूकार जगत विच करना। कीता आपणा सभ जीवां भरना। सिर तों वार किसे ना हरना। बेमुखां दु:ख डाहढा है भरना। गुरसिक्खां गुर चरनीं तरना। अमृत वेले गुर दर्शन करना। सोहँ शब्द है रसना उचरना। महाराज शेर सिँघ है धरनी धरना। गुरसिख उधरे जिन्हां रंग माणया। मानण सदा है गुर के भाणया। तोड़े हँकार प्रभ वड्डे ज़रवाणयां। सोहँ शब्द गुर मारया बाणया। सृष्टी भुज्जे वांगर दाणयां।

महाराज शेर सिँघ जिन्हां नहीं पछाणया। आदि अन्त मेरा प्रकाश। जोत मेरी दा नहीं विनास। सृष्ट विनाशी ईश्र अबिनाश। आया वेखण प्रभ जगत तमाश। जुगत जगत दी एह बणाई। सृष्टी सारी टुम्ब उठाई। मानस प्रेत कीते रघुराई। जीव आत्मा जीव तजाई। कलू काल दी हुण पति गंवाई। हाहाकार जगत पै जाई। कोई ना किसे दा बणे सहाई । सोहँ शब्द जो जन गाई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। आप आपणा भेत बताया। सचखण्ड सोहँ शब्द सुणाया। तरे सो जन जिस रसना गाया। जमदूतां दा भय गंवाया। निरगुण सरगुण प्रभ होए सहाया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। जल थल मईअल रहे समाया। आप एक हो अनेक दिखाया । जुगो जुग एह खेल रचाया । संसार उपाए फिर मार खपाया । अन्तकाल कल दा कराया। सोहँ शब्द दुष्ट दूत खपाया। तरया सिख जो शरनी लाया। अज्ञान अन्धेर खोल्ह दरस दिखाया । चरन कँवल संग रहे समाया। गुरसिक्खां नूं जम काल ना खाया। अन्त काल प्रभ होए सहाया । विच बबाण बैकुण्ठ पुचाया। जिथ्थे हरि जू नज़री आया। हरि भगत घर साचा पाया। होए अमर अमरा पद पाया। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलाया। ईश्र दा सच थान सुहाया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाया। आप अपरम्पर अन्तरजामी । मधु सूदन दामोदर स्वामी। भगत वछल सदा निहकामी। माया विच सृष्ट भुलानी। ईश्र नाम गई सृष्टी भूल। सोहँ शब्द प्रभ मारे त्रसूल। माधव मोहन मैं कृष्न मुरार। जगदीश्र हरि जू असुर सँघार। जीव जन्त विच वसणेहार । खण्ड ब्रह्मण्ड मेरा आकार। सदा निरवैर सदा निरहार। ईश्र आपणी जोत अधार। जुगो जुग प्रगटा विच संसार। कदे जोत सरूप कदे देह धार। महिंमा मेरी अपर अपार। कोई ना जाणे मेरी सार। आदि अन्त मैं एकँकार। प्रभ अबिनाशी नर सिँघ अवतार। भगत जनां होवे जै जै जैकार। सोहँ शब्द मन देत अधार। गावत सुणत सभ उतरे पार। दर्शन देवे आप करतार। महाराज शेर सिँघ जगत उधार। जो जन शरनी मेरी आए। भय भयानक विच प्रभ होए सहाए। थिर घर वासी दरस दिखाए। राम कृष्न प्रभ नज़री आए। बन माला भिबूखन कँवल नैण दिखाए। सुंदर कुण्डल सिर मुकट सजाए। कल विच महाराज शेर सिँघ नाम रखाए। तज देह जोत रूप हो जाए। अग्न रथ महासार्थी आप चलाए। जीव जुगत ना जाणे राए। करनहार की खेल रचाए। राउ रंक कर इक्क बहाए। सचखण्ड सतिजुग लगाए। मदि मास दा नास कराए। भगत जनां जैकार कराए। हो प्रतक्ख फिर दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाए। निरँकार अछल अडोल। पापी अपराधी तोला पूरे तोल। मदि मासी जीव दित्ते रोल। बख्शे ना जाण ईश्र कोल। गंवाया जन्म माणस निरमोल। कर दरस प्रभ देवे पर्दे खोल्ह। बैठा विच वेखे एह चोहल। भुल्ला जीव ना जाणे आत्म खोल्ह। महाराज शेर सिँघ है सदा अडोल। सोहँ प्रगट

होया अचल सरूपिआ। अकालमूर्त्त ना रूप ना रेखिआ। चक्रपाण दरस सरूपिआ। महिमा मूर्त्त प्रभ अनूपिआ। नेत्र सहिस विच अन्ध कूपिआ। सुरत शब्द लाए सच भूपिआ। प्रगट होया महाराज शेर सिँघ सच वसेखिआ। सच्चा आप सच्ची एह कार। जुगो जुग प्रभ लै अवतार। ईश्र जोत दे जीव उधार। मूर्ख मुग्ध ना जाणे सार। भगत वछल लए पार उतार। सचखण्ड गुर दर दरबार। जिथ्थे वस्सया आप निरँकार। कुदरत रूप पसरया पसार। अलोप हो बैठा विच दातार। कोई ना जाणे ईश्र सार। सो जन जाणे जो रिदे चितार। सोहँ शब्द लँघावे पार। महाराज शेर सिँघ ल्या अवतार। घनकपुरी घनशाम सी आया। त्रेता राम द्वापर कृष्न अख्वाया। होया कलिजुग प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक हो आया। हो निहकलंक एह खेल रचाया। जोत सरूप जगत जलाया। हाहाकार विच जगत मचाया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाया। जोत जगत आप प्रभ धरी । पूरन खेल अचरज प्रभ करी। होए विस्माद भेव ना ज़री। तजी देह आप प्रभ हरी। सोहँ शब्द जोत जग धरी। महाराज शेर सिँघ आसावरी। तीन लोक हां मैं खण्डन। प्रगट होया त्रैलोकी नंदन। भगत जनां गुर तोड़े बंधन। महाराज शेर सिँघ सदा दु:ख भंजन। विच आकाश ईश्र प्रकाश। सोहँ शब्द सदा अबिनाश। बाकी सभ दा कीता नास। शब्द वड्याई प्रभ के पास। अन्त काल कर बन्द ख़लास। जम के दूत होवण सभ नास। प्रभ अबिनाशी सदा गुण गाओ। अबगत अगोचर सर्ब है ठाउँ। अमोघ दर्शन घर में पाओ। अकालमूर्त्त जिस किसे ना खाओ। सोहँ शब्द रिदे नित्त गाओ। महाराज शेर सिँघ जगत करे पसाओ। देवे दरस प्रभ दया कमा के। सुत्ता सिख बाहों उठा के। अनहद शब्द मन वजा के। खोल्ह त्रैकुटी निजानंद दरसा के। अमृत बूंद निझरों झिरा के। कँवल नाभ दे मुख चवा के। द्वार दसवें दे पर्दे लाह के। खम्ब भंबीरी परे हटा के। विच्चों आपणा आप वखा के। जीव तांईं है सोझी पा के। सोहँ शब्द गुर राग सुणा के। साध संगत संग रखा मिला के। जै जगत विच एह करा के। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाम रखा के। कलिजुग विच होया सतिगुर पूरा। जिस दा बचन ना होए अधूरा । मनमुखां दा प्रभ कीता चूरा। कलिजुग दा कीता समां है पूरा। जेठ पंज दिन जद आवे। विच संसार धुंधूकार हो जावे। बाणी वेद कोई पैज ना रखावे। कुरान अंज़ील भस्म हो जावे। सर्ब शक्त प्रभ खिच्च वखावे। निहकलंक फेर अख्वावे। अमाम मैहदी एह चोली पावे। अन्त काल तुर्कन हो जावे। ऐसा सतिगुर खेल रचावे। महाराज शेर सिँघ प्रगट हो जावे। प्रगट होवे आप निरँकार। देवे दरस कर जोत आकार। कर के दरस सिक्खन उधरे पार। विच सतिजुग सोहणा दरबार। पिण्ड बुग्घे रचणा सरकार। जिथ्थे बैठा सिरजणहार। सृष्टी दी मति होई ख्वार। किसे ना जाणी प्रभ की सार। सभ सृष्ट का आप

भतार। निहकलंक कलिजुग अवतार। भगत जनां नूं दित्ता तार। महाराज शेर सिँघ सच निस्तार। ऐसी कला हुण आप वरतावे। जोत सरूप अग्न एह लावे। अन्ध घोर जगत हो जावे। जोत सरूप बणत एह बणावे। बिन देह तों जुग पलटावे। मदि मासी कोई रहण ना पावे। ऐसा बाण सोहँ गुर लावे। अहँकारीआं निन्दकां दा खै करावे। कुम्भी नर्क उन्हां नूं पावे। धर्म राए एह डन्न लगावे। गऊ ग़रीब दा माण हो जावे। राउ रंक सभ एक समावे। महाराज शेर सिँघ भरम भुलावे। सिर आपणे छत्र झुलावे। खाणीआं बाणीआं भस्म हो जावे। आकाश पताल किछ नज़र ना आए। जीव जन्त भस्म हो जाए। उधरे सो जो सरनी लाए। अन्ध कूप प्रभ भए सहाए। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। ऐसी परलो जगत विच आए। वेखे खेल आप रघुराए। भाणा अमेट मेटिआ ना जाए। छिन विच सारा खेल रचाए। सत्त दीप नौं खण्ड प्रभ जोत जगाए। आकाश पाताल मात प्रभ सर्ब रहाए। सचखण्ड प्रभ रिहा समाए। देखे आप नज़र ना आए। जुगो जुग प्रभ खेल रचाए। प्रगटे जोत करे निआएं। भुल्ले जीव दा भरम गंवाए। अन्त काल कलिजुग दा कराए। सोहँ शब्द नूं माण दवाए। महाराज शेर सिँघ सच लिखाए। सच शब्द गुर का पहचान। सोहँ शब्द गुर जगत है बाण। पावे सो जन गुर चरन ध्यान। सतिगुर ठांडा ल्या पहचान। जोत जुगत प्रभ देवे ज्ञान। महाराज शेर सिँघ रिदे समान। प्रगटे आप प्रभ अन्तरजामी। छिन्न भंगर सदा निहकामी । सर्ब लिख्त दा गुर कीता ख़ामी। कोई ना होवे जीव का हामी। सोहँ शब्द सदा सुख दामी। महाराज शेर सिँघ जगत स्वामी। जो जन सतिगुर नैण बिलोए। थिर घर चानण सदा है होए। जन्म जन्म के पाप विगोए। मन की दुबिधा मैल है धोए। माण अभिमान है मन ते खोए। आत्म ध्यान गुरचरन परोए। गोझ ज्ञान दी सोझी होए। दु:ख दलिद्र तन के खोए। सर्ब सुख घर साचे होए। महाराज शेर सिँघ प्रगट होए। सर्ब सुख गुर चरन के पास। उधरे सिख जो सतिगुर पास। सोहँ शब्द होए रहरास। महाराज शेर सिँघ दूख विनास। सच धाम सच तख्त रचाया। सिँघासण गुर चरन टिकाया। भगत जनां हरि रंग लगाया। सोहँ शब्द होए सहाया। साध संगत नूं पार लँघाया। महाराज शेर सिँघ नज़री आया। नज़री आवे आप प्रभ सूर। साध संगत विच प्रभ सदा हज़ूर। जहां देखे तहां भरपूर। सर्ब जीव जोत प्रभ का नूर। मनी सिँघ तों प्रभ नहीं दूर। एह जोत जगाई वांग कोहतूर। सोहँ शब्द सभ आसा पूर। महाराज शेर सिँघ सदा हज़ूर। साध संगत गुरचरन होए धूर। खण्ड ब्रह्मण्ड है मेरा खेल। आकाश पाताल दिया मैं मेल। पूरा सतिगुर आप अकथ्थ। जीव किसे दे किछ नहीं हत्थ। कलिजुग अग्न चलाया रथ। राणयां महाराणयां पाई नक्क नत्थ। तोड़िआ माण अभिमान गई पति लथ्थ। कोई ना सिर ते देवे हत्थ। महाराज शेर सिँघ लिखाए समरथ। सिक्खां दे सिर

रक्खे प्रभ हत्थ। आप बैठा हां आसण अडोल। जोत सरूप जगत संग मौल। बचन लिखा के दित्ते पर्दे खोल्ह। बेमुखां नूं एह गुर का बोल। अन्त काल ना कोई होवे कोल। मेरा सिख है सदा अडोल। सोहँ शब्द नित रसना बोल। महाराज शेर सिँघ पूरा तोले तोल। भगत वछल प्रभ लए पछाण। बेमुखां दे गुर लाहे घाण। गुर लिख्त सच पछाण। अन्तकाल प्रभ दर्शन पाण। विच बैकुण्ठ जाण बबाण। होए अस्थूल दरस नित्त पाण। जोत सरूप जोत मिल जाण। अटल गुर अटल पदवी पाण। गुरसिख विटुह कुरबाण। महाराज शेर सिँघ लिया पछाण। सतिजुग सति सति प्रभ लाया। तज ब्रह्मा पाल सिँघ बहाया। सृष्ट ताज सिर सिख धराया। आप उपाए आप खपाया। नाभ विच्चों ब्रह्मा प्रगटाया। ब्रह्म सरूप ब्रह्म मांहि समाया। जिस ने उपाया तिस संग मिलाया। जुग चवीएं दा अन्त कराया। जिस ने कलिजुग नाम रखाया। ऐड़ा अथर्बण वेद मुकाया। सोहँ शब्द गुर मन्त्र दृढ़ाया। महाराज शेर सिँघ जगत रघुराया। आपणी शक्त आप उपा के। सिँघ पाल तों सेव करा के। दित्ता माण विच बैकुण्ठ लै जा के। जोत सरूप विच जोत मिला के। ब्रह्मे ते भस्म करा के। पाल सिँघ हत्थ सृष्ट फड़ा के। चार वेद खपत करा के। सोहँ शब्द गुर मुखों अला के। सच वासी सच दया कमा के। महाराज शेर सिँघ भगत वछल अख्वा के। भगत वछल सद आप अख्वावे। खेल जगत प्रभ आप करावे। जेठ सत्त प्रभ सवरन सिँघ लै जावे। विच आकाश जै जै कार करावे। गण गंधर्ब फूल बरसावे। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै गावे। धन्न सो थान जिथ्थे सिख चरन टिकावे। मात आकाश संग शब्द मिलावे। सच सिख सच पदवी पावे। सतिजुग विच थिर रहावे। तज ध्रू गुर सवरन बहावे। करे दरस नित नैण मुंधावे। होए दरबान महां सुख पावे। गुर पूरे एह कर्म कमाया। साचा सिख घर साचे लाया। ना एह मरे ना आया जाया। जोत सरूप प्रभ जोत मिलाया। प्रगटी जोत निहकलंक अख्वाया। नर सिँघ नरायण आप अख्वाया। दाढ़ां अग्गे पृथ्म चबाया। कोए ना इस नूं मेटे राया। जगत जलंदा सोहँ बाण गुर लाया। उधरे सिख जिन गुर दर्शन पाया। विष्नूं वंसी एह बंस चलाया। मदि मास तों सिख आपणा हटाया। आप अटल प्रभ दरस दिखाया। राम कृष्न प्रभ दरस दिखाया। घनकपुर वासी आप रघुराया। साध संगत जिस दरस दिखाया। चरन कँवल विच अन्त मिलाया। अन्ध कूप प्रभ पर्दा लाहया। होए कृपाल दरस दिखाया। अज्ञान अन्धेर गुरसिख दा गंवाया। सृष्ट विनासी दा नास कराया। सोहँ शब्द गुर तीर चलाया । चार कुन्ट कर भस्म दिखाया। समरथ पुरख एह चोज वखाया। निराहार निरवैर विच जगत है आया। जोत सरूप सच बचन लिखाया। किसे इस दा भेव ना पाया। विच सिख प्रभ आप समाया। रसना विच्चों गुर ज्ञान अलाया । चार दीप गुर जोत जगाया। चार वेद तांईं नष्ट कराया। सतिजुग सच

मार्ग लाया । सोहँ शब्द मुख रखाया । ओअँ आप करे कराया। तीन लोक वसे हरि राया। विच पाताल प्रभ सेज सुहाया। बाशक ताशक सिँघासण लाया । झस्से चरन लच्छमी रघुराया। ईश्र आलस दिलों है लाहया। प्रभ ना सोवे ना किसे जगाया। दे दरस गुर माण गंवाया। मैं हां अडोल ना किसे डुलाया । मातलोक विच प्रभ आया। जोत सरूप एह खेल रचाया। चक्र सुदर्शन ऐसा लाया। सृष्ट सारी नूं टुम्ब उठाया। मदि मास दा होए सफाया। रहे ना जीव जिस रसना लाया। ईश्र ब्रह्म जीव ब्रह्म रूप उपाया। कलू काल ने पड़दा पाया। जिस ने ब्रह्म दा नाम भुलाया। मदि मास जिन रसनी लाया। कूकर सूकर माणस रूप बणाया। ऐसी सतिगुर दे सज़ाया। गुर चरनां तों परे हटाया। प्रेत जून उन्हां नूं पाया। ईश्र जीव जिस जीव ने खाया। लक्ख चुरासी चक्र लवाया। सर्ब थांएँ प्रभ सदा समाया। भोला जीव ना जाणे मेरी माया। हरिजू हर मांहि समाया। हरि जोत सभ जीव जवाया। बिन जोत दे स्वास ना आया। ईश्र जीव मांहि समाया। सोहँ शब्द सर्ब सुखदाया । महाराज शेर सिँघ सच मन्त्र दृढ़ाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश। फिर प्रभ ने पाए स्वास। इस जीव दी बणाई रास। विच गर्भ प्रभ देत ग्रास। उलटा बिरछ प्रभ दूख निवास। अन्ध घोर विच दित्ता वास। चक्र चिहन ना मेरा रूप। मेरी महिंमा बड़ी अनूप। निरगुण सरगुण सदा सरूप। प्रगट होया डाहढा गुर भूप। जिस ने मारे आप दुष्ट दूत। महाराज शेर सिँघ सति सरूप । प्रगट होया आप भगवान। गुरसिक्खां नूं दित्ता ज्ञान। सोहँ शब्द है महान। सिमरे जीव पाप लह जाण। कुम्भी नर्क सिख ना जाण। आदि अन्त प्रभ विच समाण। आवण जावण दा पन्ध मुकाण। विच चुरासी चोटां ना खाण। सोहँ शब्द मेरा नाम पछाण। महाराज शेर सिँघ दित्ता ज्ञान। भरम विच प्रभ जगत भुलाया। प्रगट होया नज़री आया । घनकपुरी विच पल्ला फिराया। महाराज शेर सिँघ नज़री आया। उधरे सिख जिन्हां स्वास स्वास ध्याया। बेमुखां नूं परे हटाया। हद्द माझा घनकपुर बणाया। जिथ्थे गुर दरबार रचाया। हिन्दू मुस्लिम सुत्ता जगाया। मोता सिँघ एह खेल रचवाया। एह होया मेरा चमत्कार। भुल्ले जीव प्रभ कीए ख्वार। कलू तांईं एह दित्ती हार। जिस विच कहर होए अपार। पापी डोबे लहिंदी धार। सिख उधारे आप करतार। महाराज शेर सिँघ ल्या अवतार। सोहँ शब्द जगत उधारा। ऐसा होए खेल अपारा। सृष्ट सिर धरया कलू आरा। कोए ना चले किसे ना चारा। करे करावे आप निरँकारा । होए भस्म सर्ब संसारा। जिस विच भरया प्रभ हँकारा। मति मन बुधि किया किनारा। मूर्ख मुग्ध ना जाणे सारा। महाराज शेर सिँघ ल्या अवतारा। कलिजुग विच प्रभ जोत प्रगटाए। बेमुखां नूं नज़र ना आए। नैणी देख ना मन बिग्साए। चरन कँवल ना सीस निवाए। ऐसी माया प्रभ ने पाई। भाउ भगती परे हटाई। बेमुखां पति गंवाई। जिनां हरि ना रसन

ध्याई। हरि बिन कोए ना होए सहाई। अन्तकाल जीव बिल्लाई। धर्म राए जब दए सज़ाई। कोए ना उथे होए सहाई। सोहँ शब्द सुरत मन लाई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। मैं हां एक मेरे खेल अनेक। भगत जनां नूं मेरी टेक। आत्मा शात बुध बबेक। सोहँ शब्द सच मन टेक। धन्न सिख जो गुर चरनी लाया। होए दयाल प्रभ दरस दिखाया। गुरसिक्खां नूं गुरमुख बणाया। अमृत बूंद रसना लाया। खोल्ह कपाट गुर दरस दिखाया। मुकंद मनोहर गुर नज़री आया। मोहण माधव सभ रिदे ध्याया। लखमी नरायण जोत प्रगटाया। अनहद शब्द मन वजाया। भरम भौ सिक्खां दा गंवाया। जोत सरूप नज़री आया। कृपानिध एह दया कमाया। भगत जनां हरि मांहि समाया। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाया। निहकलंक आप अख्वाया। सृष्ट विच ना नज़री आया। कलिजुग नष्ट प्रभ आप कराया । सोहँ शब्द जै जै जैकार कराया। महाराज शेर सिँघ भरम भुलाया। जो जन चले मेरे भाए। चरन कँवल संग रहे समाए। नैणी पेखे आप रघुराए। जगत जलंदा आप रखाए। थिर घर वासी एह दया कमाए। सच लिख्त आप प्रभ कराए। सोहँ शब्द सर्ब गुण पाए। महाराज शेर सिँघ कर्म कमाए। कर के लिख्त जगत समझाया। कलिजुग दा हुण अन्त कराया। तरया सो जो चरन लगाया। नाम सति सति नाम मेरा रसना गाया। जोत अग्न विच भस्म हो जावे। कलू काल विच खेल रचावे। सर्ब सृष्ट विच अग्न जलावे। होए बेताली धक्के खावे। गुर बिन कोई ना पार लँघावे। महाराज शेर सिँघ सच लिख्त करावे। आप अपरम्पर अपर अपार। गुरसिख नूं अमृत भण्डार। सोहँ शब्द जगत उधार। अन्ध घोर करे निस्तार। महाराज शेर सिँघ पार उतार। महाबली आप प्रभ होए। कोई ना जाणे इस दी सोए। भगत प्रभ इक्क दो होए। बिन गुर कोई पार ना होए। सोहँ शब्द मन्ने मन कोए। महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख होए। चार दीपक जो प्रभ जल्वाए। चौथा दीपक बुझ बुझ जावे। फिर सिख ते प्रभ दया कमाए। ललाट ओस दी खिच्च लै जाए। गर्भ कुण्ड में मुक्त कराए। सवरन अमर दे संग रलाए। सूरत सपुत्र दी भेंट चढ़ाए। सवरन सिँघ गुर पुरी सदाए। अमर सिँघ अमरापद पाए। कुक्ख वीरो दी सुफल कराए। चेत सिँघ दी पति रहि जाए। प्रीतम सिँघ ते दया कमाई। देह पुत्त दी विच सेव लगाई। दीपक चौथा हुण आप जगंवाई। पूरन विच परमेश्वर आया। पुत्त कौर रणजीत दा सिख लगाया। काची माटी घर साचे लाया। महाराज शेर सिँघ चार दीपक जलाया। गुर धाम गुर आप बणाया । मनी सिँघ ते पड़दा पाया। पंज चेत दिन उलटाया। बाणी लिखण दा दिन गंवाया। होए प्रतक्ख मैं एह वक्त सुहाया। मनी सिँघ सच तख्त बहाया। रसना विच्चों एह रस चुआया। अमर रूप प्रभ अमराया। होए दयाल दरस दिखाया। सर्ब सिक्खां उत्ते हत्थ टिकाया। अगम्म अगोचर एह कर्म कमाया। लै

बली सिख गुर तेज वधाया । दीपक जोत संग दीपक जगाया। चौथा सिख नाल रलाया। महाराज शेर सिँघ कर्म कमाया। ऐसी जोत एह आप जगाई। पूरे सिख दी देह लगाई। अमृत बूंद प्रभ मुख चवाई। चार जुग सर्ब सुखदाई। महाराज शेर सिँघ दित्ती वड्याई। गुरसिक्खां नूं आप वड्आया। चौहां नूं कर इक्क बहाया। दीपक चार प्रभ जोत जगाया। सर्ब सृष्ट नूं धक्का लाया। उधरे सिख जिन्हां रिदे ध्याया। महाराज शेर सिँघ गर्भ गुआया। ऐसा समां हुण प्रभ ल्याए। गर्भ खून वांग खून हो जाए। देह सिख दी सुफल हो जावे। निराहार निरवैर समाए। धार खेल चतुर्भुज कहाए। सिदकी सिख गुर पार चढ़ाए। माता धन्न पुत्त गुर भेट लगाए। तीन संग चौथा रल जाए। चौथे जुग दा नास कराए। सच्चा सिख सच्चे घर जावे। सोहँ शब्द जन रिदे ध्यावे। महाराज शेर सिँघ पैज रखावे। जो जन मेरी सरनी आया। नाम मेरा मन मांहि समाया। तीन लोक विच सर्ब सुख पाया। अनहद शब्द मन वजाया। भय भयानक विच होए सहाया । महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। ऊँच अगम्म अपर अपार। धरनी धर ईश्र निरँकार। कुदरत रूप सृष्ट अपार । जिथ्थे प्रगट्या आप करतार। महाराज शेर सिँघ सच अवतार। सोहँ शब्द गुर डंक वजाई। चार कुन्ट पै जावे दुहाई । प्रगट होवे लिख्त कराई। वीह सौ सत्त बिक्रमी कहर दी आई। पंज चेत गुर कलम तेग उठाई। कलम मार सृष्ट हो जाई। बिन देह तों प्रभ लिख्त कराई। जोत सरूप एह जोत जगाई। वांग कृष्न होया रथवाही। रथ अग्न तेज हो जाई। जीव कोलों जीव खै कराई। मति उपट्ठी सर्ब में पाई। सोहँ शब्द एह चलत चलाई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। कोट कर्म प्रभ आप करावे। जोत निरँजण जगत जलावे। सिख कोई सिदकी कोल ना आवे। वल छल कर के झट्ट लँघावे। दक्ुखां कारन जो सीस निवाए। आवे वक्त पिच्छे हट जावे। गतिमति गुर की मूल ना पावे। दिल विच अभिमान ऐसा आवे। बलीवान आप अख्वावे। मायाधारी संग माया लपटावे। महाराज शेर सिँघ रिदे डुलावे। सोहणा समां हत्थों गुआया। संगत सतिगुर बचन भुलाया। साल इक्क होर पन्ध कराया। अचरज खेल प्रभू होर रचाया। तोड़ विछोड़ रोड़ मरोड़ बहाया। दुखियां तांईं दु:ख वाद वधाया। देह दुर्लभ जिस सीस झुकाया। सर्ब सूख सतिगुर तों पाया। जम का भय ना मन रखाया। महाराज शेर सिँघ रिदे ध्याया। सच घर बैठा आप सच वासी। कटे गलों आप प्रभ जम की फाँसी। माया होवे आप सिक्खन की दासी। धन्न सिख जिन्हां पछाता प्रभ अबिनाशी । भगत जनां करे बन्द ख़लासी। मुक्त जुगत नावै की दासी। महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख वासी। घर ठांडा ऊँचा दरबार । सिख रहे विच अन्धकार। मनो ना गया अजे विकार। साडे बचन नूं देवण हार। घर बैठे सभ करन विचार। सदा अबिनाशी करे पसार। बिन बूझे कोई उतरे ना पार। लिख्त बन्द करी

करतार। संगत विच अजोड़ अपार। गुर तों बैठे हो निराधार। सुख आसण जाणया संसार। आत्म दु:ख भगावे करतार। जिन्हां ना पाई मेरी सार। महाराज शेर सिँघ अपर अपार। माया विच जीव लुभाया। माया रूपी जंजाल गल पाया। पुत्तर कलत्तर संग रहे लपटाया । कर कर धन्दे जन्म गंवाया। झूठे धन्दे जगत भुलाया। ऐसी आ के पाई माया। ज्ञान ध्यान विच्चों गंवाया । दु:ख भंजन दु:ख डाहढा लाया। भरम विच भविख्त गंवाया। माण अभिमान दिल विच वधाया। मन विच कपट विकार रखाया। महाराज शेर सिँघ दिलों भुलाया। माया नाल ईश्र ना भीजे। बस्त्र पहन ना भउ दीजे। प्यार संग सदा प्रभ भीजे। अभय दरस आप प्रभ दीजे। कारज सर्ब है कीजे। महाराज शेर सिँघ ते ना सिख पतीजे। कल कलू दी आप भवाई। दिन रात है लिख्त कराई। सिक्खां तांईं माण दवाई। सिक्खां विच्चों ना ममत गंवाई। पूरे गुर ते नहीं आस रखाई। विच हँकार बैठे सभ थांईं। महाराज शेर सिँघ वेखे थाउँ थांईं। बोल बोल विकार वधाया । सिख सो जो शांत रूप समाया। क्रोध कपट नूं परे हटाया। विच विकार ना मन डुलाया। सतिगुर पूरा घर में पाया। महाराज शेर सिँघ विछड़यां मेल परे हटाया। विच प्रेम कोई ना आया। देह दु:ख लई चलदा आया । आपणे सुख जगत भुलाया। महाराज शेर सिँघ सिक्ख डुलाया। डुल्ला भुल्ला कौण बचावे। गुर बिन कोई ना पार लँघावे। दर दर पापी धक्के खावे। जन्म जन्म दु:ख डाहढा पावे। पूरा सतिगुर हो जावे कृपाल। दे दरस कर देवे निहाल। जोग जुगत प्रभ दए वखाल। महाराज शेर सिँघ सदा है नाल।