२७ चेत २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
नैण मुँधार बचन लिखाया। विच्चों पाताल मातलोक आया। धरती जल कर इक्क वखाया। सृष्ट सारी नूं आप उलटाया। होए उपट्ठी धक्का लाया। विच संसार कोई नज़र ना आया। नीचे धरती उप्पर जल वगाया। लक्ख चुरासी जिस मांहि समाया। खण्ड ब्रह्मण्ड इक्क रंग बणाया। जीव जन्त कोई नज़र ना आया। ऐसा प्रभ जिस खेल रचाया। जलों थल थलों जल वहाया। वरभंड सभ नष्ट कराया। महाराज शेर सिँघ भगत वड्आया। तेग कलम गुर आप उठाई। चार कुन्ट हाहाकार मचाई। गणावे सिख लिखावे गुर, असर असुर ऐसी बणत बणाई। जगत खान चक्र सुदर्शन बाण। सृष्ट वाले जिस लाहे घाण। मूर्ख मुग्ध ना करन पछाण। साचा गुर साचा नीसाण। गुरसिक्खां दा गुर दरबान। होए सहाई कलिजुग आण। सर्ब सूख विच चरन पछाण। पाए दरस सभ तर जाण। जो जन विच संगत रल जाण। महाकाल तों दूर रह जाण। अटल्ल
गुर अटल्ल पदवी पाण। सदा अडोल सद जोत जगाण। चार वरन शरनी लग्ग जाण। सोहँ शब्द सदा मुख गाण। ऐसा मारया त्रैलोकी बाण। महाराज शेर सिँघ प्रगट विच जहान। होवे प्रगट ऐसी कल धारे। विच संगत आप ललकारे। राणे महाराणे डिग्गण दरबारे। पापी अपराधी प्रभ आप पछाड़े। वसदे सुखी सभ जीव उजाड़े। महाराज शेर सिँघ सृष्ट चबाई दाहड़े। नौं खण्ड एह बणत बणाई। आप इक्क मति इक्क है पाई। जीव जीव विच जोत जगाई। ऐसी उस नूं सोझी पाई। ईश्वर आप ब्रह्म रूप समाई। ब्रह्म बिन्द उपजे सभ भाई। ज़ात पात कोई किसे का नाही। ईश्र आप इक्क सृष्ट उपाई। हर जीव में रिहा समाई। सुत्ती सृष्टी आप उठाई। सृष्टी सारी इक्क राह ते लाई। मोक्ष नाम सोहँ रखाई। जो जन सिमरे पार लँघ जाई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। काची सृष्ट काचा अभिमान। झूठी माटी माटी रल जाण। ऐसा सतिगुर चलाया बाण। अस्सू उन्नी वाले बचन सच हो जाण। पूरे सतिगुर दी होई पछाण। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण। कलू काल होया धुंधूकार । महाराज शेर सिँघ ल्या अवतार। सोहँ शब्द भगत भण्डारा। दित्ता ज्ञान गुर रसना दुआरा। जगत जलंदा प्रभ पार उतारा। सोहिन सिख गुरचरन दुआरा । मनों गुआए बैठे विकार । महाराज शेर सिँघ ल्या अवतार। सतिगुर बणया आप सतिवादी । जुग चौथे दी तोड़े गादी। बेमुखां एह जोत ना लाधी। गुरसिक्खां विच सदा समादी। सोहँ शब्द सर्ब सुखवादी। महाराज शेर सिँघ सृष्ट है साधी। अचल्ल अखल्ल अटल्ल अख्वाए। अबल अदल अभल संग सहाए। गन्दल बन्दल संदल संग सिख समाए। नौं खण्ड प्रभ इक्क कराए। सोहँ शब्द सर्ब सुणाए। बाकी सर्ब नष्ट हो जाए। ईश्र आप जोत सरूप हो आए। सोहँ शब्द बिन ठोर ना पाए। वांग चातृक संग बिल्लाए। अमृत बूंद प्रभ मुख चवाए। ऐसी दया उत्ते संगत कमाए। दलिद्र दु:ख सभ लहि जाए। अट्ठ अठराहा गुर रोग गंवाए। विच संगत एह दुष्ट ना आए।
१ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
बेअन्त आप करतार। ऊँच अगम्म अपर अपार। प्रगट होया विच दरबार। महाराज शेर सिँघ पूरन अवतार । भगत जन सोहिन दरबार। धन्न गुरसिख लाए पार। कोट ब्रह्मण्ड दित्ते तार। किरपा कीती आप अपार। सिख ना आवे विच संसार। सतिगुर पूरा जगत उधार। भाणा सतिगुर जो वरतावे। गुरसिक्खां उप्पर अमृत बरखावे। गोला गढ़ा प्रशाद बण जावे। आप पैज सिक्खां दी रखावे। बेमुख दह दिश चोटां खावे। ऐसी अग्न प्रशाद लगावे। हाहाकार जगत हो जावे।
इस दा भेत कोई ना पावे। अरशों गुर गोला बरसावे। जीव जन्त भस्म हो जावे। ऐसी कला प्रशाद वरतावे। सिक्खां दी सूली सूल रह जावे। दया धार एह बरखा लावे। सारा भार सृष्ट ते आवे। बेमुख विच अग्न जलावे। पंज जेठ एह डंक वजावे। गुर संगत वेखण उठ धाहवे। आप वेखे किसे नज़र ना आवे। माया रूपी प्रभ पर्दा पावे। अग्न बाण सोहँ लग जावे। चार कुन्ट प्रभ आप जलावे। भगत जनां हरि धीर धरावे। बैठा विच आप करे करावे। आपणा भेत ना किसे जणावे। सिक्खां संग बेमुख तर जावे। जो जीव संगत रल जावे। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। सोहँ शब्द जै जै जै कार करावे। सोहँ शब्द गुर नाम दुआए। जो सिमरे सगले फल पाए। जोत सरूप आप प्रभ आए। संगत विच एह बचन लिखाए। तीन लोक दा मैं हां वासी, सर्ब जीव में रिहा समाए। कलू काल अन्धेर है होया। जोत सरूप निहकलंक है आए। ऐसा बाण शब्द गुर लाया। मदि मास नष्ट हो जाए। महाराज शेर सिँघ भगत उधारन, कलू गुआए सति वरताए। सोहँ शब्द गुर नाम जपाया। खट रोग दा नास कराया। होए दयाल निज घर आया। गुरसिक्खां नूं दरस दिखाया। जोत निरँजण जोत रूप हो आया। जीव किसे ने भेत ना पाया। खेल रचाए जगत भुलाए, भगत जनां नूं नज़री आया। माण गंवाए राउ रंक बणाए, महाराज शेर सिँघ कर इक्क बहाया। गुरसिक्खां नाल जो कहर कमाए। अंकड़ा घोड़ा लंकड़ा मसाण बण जाए। शदोण माई पौण दर धक्के खाए। किंगरे किंगरे गुर मृदंग वजाए। माई गौरजां सिर खेह पवाए। खाण पकाण घर की चाटी। गुर शब्द मधाण, गोरख नूं लाया बाण। महाराज शेर सिँघ भय रखाण। गुरसिक्खां दे नेड़ ना आण। तप सप्प गुर शब्द बंधावे। भूत प्रेत कोई नेड़ ना आवे। दर वाट सभ भय रखावे। अमका काज़ी नष्ट हो जावे। बलिया छलिया मिसमरेज़मी इन्द्र जाल दी माया पावे। ऐसा डन्न दुष्ट को प्रभ लाए। जिंन ख़बीस सभ धक्क हटाए। नैण हीण खिच्च जोत गुआए। कुल ओस दी वधण ना पाए। जो सिख उप्पर चोट चलाए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। प्रगट भया सर्ब तरायण। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण। बन माला बिभूखण कँवल नैण। सुंदर कुण्डल मुकट बैन। दाढ़ां अग्गे पृथ्म धरायण। कलू रथ अग्न चलायण। महासार्थी आप अख्वायण। बेमुखां नूं दु:ख भुगायण। गुरसिक्खां सिर छत्र झुलायण। सोहँ शब्द रसना गायण । महाराज शेर सिँघ प्रगटे नरायण। सतिजुग विच प्रहलाद तराया। नर सिँघ नर अवतार बणाया। कलिजुग विच ईश्र खेल रचाया। रच्छया करन भगतां दी आया। तज देह निहकलंक अख्वाया। ज़ात पात दा भेत मुकाया। ब्रह्म से उपजे ब्रह्म जीव समाया। एक जोत रंग हरि इक्क लाया। जो पेखे नज़री नज़र निहाल कराया। सर्ब सूख घर ठांडे पाया। जगत जलंदा गुरसिख तराया। महाराज शेर सिँघ होए सहाया। श्री रंग बैकुण्ठ का वासी। मच्छ कच्छ कूरम आज्ञा अउतरासी।
ऐसे चलत करे प्रभ निराले, कीता लोड़े सो फल पा ले। गुरसिक्खां मन सदा है रंगण, बेमुख दर ते सदा उदासी। सोहँ शब्द सदा मन लाए, है आप प्रभ सदा सुखवासी। धन्न गुरसिख जो दर ते आए, पूरे गुर कीती बन्द खलासी। महाराज शेर सिँघ सदा बलि जाईए, कट्टी गलों सिलक जम फाँसी। देवलोक नूं जां सिख जाए। शिवलोक नूं परे तजाए। ब्रह्मलोक जा पैर टिकाए। बैकुण्ठ धाम गुर पुरी सिधाए। जोत सरूप रिहा डगमगाए। जीव जन्त विच जोत मिल जाए। लक्ख चुरासी फिर जून ना पाए। थिर घर बैठा हरि गुण गाए। नैणी पेखे सर्ब सुखदाए। महाराज शेर सिँघ विच बैकुण्ठ लै जाए। गुरसिक्खां एह धाम न्यारा। जिथ्थे वसे आप निरँकारा । जोत सरूप जोत अधारा। तीन लोक जोत चमत्कारा। जोत सरूप वरभंड मंझारा। सोहँ शब्द दरसावे गुरदुआरा। किरतम नाम जपे एह जिह्वा। सोहँ नाम संगत गुर मेवा। लोड़े दरस सभ देवी देवा। करोड़ तेतीस विच अलख अभेवा। कलिजुग विच सिक्खन गुर सेवा। महाराज शेर सिँघ अटल गुरदेवा। मेहरवान एह देह पल्टाए। जुगो जुग एह जोत जगाए। ईश्र जोत निरँजण राए। कोई जीव भेव ना पाए। विच त्रेता राम अख्वाए। सती अहल्या आण तराए। पलटे काया विच द्वापर आए। मुकंद मनोहर कृष्न अख्वाए। पापण पूतना धरत सुआए। ऐसी कला आप वरताए। महासार्थी हो रथ चलाए। अठारां अध्या प्रभ आप लिखाए। सतिजुग सति सतिवादी लाए। निहकलंक निर्भय अख्वाए। उन्नीं सौ बवंजा बिक्रमी बचन सच कराए।
३ विसाख २००७ बिक्रमी अमृतसर बचन होए
जीव जुगत प्रभ आप बणावे। निज घर बैठा ताड़ी लावे। आप एक अनेक समावे। पारब्रह्म ब्रह्म सरूप उपावे। ब्रह्म सरूप सभ जीव उपावे। काया आकार छल रूप बणावे। अनन्द बिनोद विच जोत जगावे। बिन गुर बूझे कोई भेव ना पावे। सो बूझे जिस दया कमावे। साध संगत मिल हरि गुण गावे। दया धार एह दया कमाई। पूरे सिख नूं सोझी पाई। कर्म धर्म दोवें उलटाई। पाप अपराध सभ नष्ट कराई। अजामल वांग लछमण सिँघ तर जाई। गुर डाहढा जिस बणत बणाई। किया खेल अचरज रघुराई। प्रगट कीती भगवन वड्याई। वड्डा सो जिस प्रभ वड्याए। ईश्र जोत विच देह जगाए। सर्ब सुख घर मांहि पाए। निजानंद प्रभ दए दिखाए। कूड़ कुटम्ब दा मोह गंवाए। अनहद शब्द मन वजाए। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। कलू काल नष्ट हो जाए। सोहँ शब्द जो मन चित लाए। महाराज शेर सिँघ भगत तराए। सोहँ शब्द उत्तम है सूख। विच संसार ना ब्यापे दूख। आत्म शांत मन गुर की भुक्ख। महाराज शेर सिँघ सदा असूख। गया
कलू प्रभ कहर गंवाए। आप अपरम्पर भेद हो जाए। जोत सरूप नज़र ना आए। अचलत खेल प्रभ रिहा दिखाए। अग्न बाण सोहँ गुर लाए। चार कुन्ट हाहाकार मचाए। निहकलंक एह चलत दिखाए। जीव जन्त सभ भस्म कराए। इन्द इन्द्रासण सभ उलटाए । शिव शंकर दा वक्त गंवाए। ब्रह्मा ब्रह्म रूप विच समाए । वेद चार ख़त्म हो जाए । कलू काल एह कल वरताए । सर्ब तीर्थां माण गंवाए। सतिजुग सति सति सतिगुर वरताए । सोहँ शब्द मुख रखाए। जोत जगत निरँजण जगाए। मदि मासी सभ नष्ट हो जाए। चक्र सुदर्शन जगत गुर लाए। तीन लोक थिर ना रहाए। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाए। आप अस्थूल सचखण्ड समाए। आपणी महिंमा प्रभ आप गणाए। जीव कोई भेद ना पाए। साध संगत गुर दया कमाए। धार खेल जोत सरूप हो जाए। लिख्त आपणी सच कराए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाए। निहकलंक प्रगटे बलवान। मूर्ख मुग्ध ना करन पछाण। गुरसिक्खां नूं प्रभ देवे ज्ञान। दर्शन देवे वांग कृष्न भगवान। पंज जेठ प्रभ जोत प्रगटावे। वेखे लोक हस्से घर जाए। प्रभ का सांग किसे ना भावे। लछमण सिँघ ना धीर धरावे। भुल्ला सिख गुर आण बचावे। दयाधार किरपा प्रभ करे। जोत सरूप दरस दिखावे। मन में शांत सर्ब सुख उपजे। भरम भौ सर्ब गंवावे। ऐसा संसा दूर प्रभ किया। होए दयाल दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण। सिख जोत गुर जोत जगावे। थिर घर वासी दर्शन देवे। आप अभेद एह भेद बतावे। कलू काल दा अन्त है करना। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे। धन्न सो थान चिथ्थे गुर बचन लिखावे। लंडा पिप्पल निशान लछमण घर रहि जावे। बाकी माटी बिख खाटी बण जावे। बचन सतिगुर दा सच हो जावे। एह घर बणया हरि का द्वार। जिथ्थे प्रगटे आप करतार। सर्ब सृष्ट जिस किया आकार। जोत जगाई अपर अपार। ऐसी कलू ने दित्ती हार। चल ना आए गुर दरबार। अन्ध घोर प्रभ जोत बिधार। तारे सिख जिन पाई सार। महाराज शेर सिँघ सच अवतार। सृष्टी डुब्बी विच मंझधार। उधरे सिख जिन गुर चरन प्यार। सोहँ शब्द उतारे पार। तरन तारन आप समरथ। गुर सिक्खन सिर प्रभ का हत्थ। अग्न कलू चलाया रथ। सृष्टी सारी होई सथ्थ। गुरसिक्खां नूं दित्ती है नाम वथ्थ। महाराज शेर सिँघ कथना अकथ्थ । चरन कँवल सिख रक्खे प्यार। कन्या आई विच दरबार। काया कटाख्श करमहार। विच संसार दु:ख अपार। आत्म चिन्ता विच परिवार। पुत्त बिना ना विच संसार। माया भुल्लया विच अन्धयार। कटे रोग ना बिन करतार। जोत ललाट जगाए अपार। आप मेटे मिटावणहार। देवे दान सर्ब सिख दातार। विच संसार एह होए विचार। जिस ने तज्या एह आहार। मदि मास विच संसार। माता गोद बालक पधार। महाराज शेर सिँघ सच करतार। ऐसी लिख्त होए अपार। बिन पूत सिख होए ना ख्वार। जगत जलन्दा प्रभ
पार उतार। चले बंस सच निस्तार। नाड़ी बहत्तर प्रभ रोग गंवाए। सुखला किशना दो पख लिखवाए। जिथ्थे जीव दी बणत बणाए। अन्ध कूप प्रभ रिहा समाए। ज्ञान जोत एह दीपक जगाए। दु:ख दलिद्र सभ नष्ट कराए। मास दसवें पूत घर आए। महाराज शेर सिँघ लाज रखाए। नैण मुँधार जगत में आया । आप अडोल जगत डुलाया। पलटण चौथा जुग एह खेल रचाया। छड बैकुण्ठ मातलोक विच आया। जोत सरूप सभ जगत जलाया। सोहँ शब्द बाण गुर लाया। कोए ना मेटे भाणा वरताया। महाराज शेर सिँघ आप रघुराया। होए मेहरवान सतिजुग वरताया। गुरसिक्खां नूं सच मार्ग लाया। ऐसा दरस प्रभ आप दिखाया। बेमुखां उत्ते पर्दा पाया। वीह सौ सत्त विच सभ जगत भुलाया। घर घर सोहँ शब्द सुणाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक हो आया। निहकलंक आप अख्वाए। सृष्ट सारी दा खै कराए। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब डुलाए। आप अभुल्ल सभ सृष्ट भुलाए। माया जाल जगत प्रभ पाए। आपणी कला आप वरताए। सतिगुर मनी सिँघ सिर छत्र झुलाए। सर्ब सृष्ट शब्द रूप वखावे। महाराज शेर सिँघ एह बणत बणावे। पिण्ड बुग्घे सच धाम बणावे। अठसठ तीर्थ कोई रहण ना पावे। ईश्र दात ईश्र लै जावे। तरे सोए जिन चरनी लावे। सर्ब रखवालक प्रभ आप हो जावे। बिन सिक्खां किसे नज़र ना आवे। भुल्ली सृष्टी धक्के खावे। महाराज शेर सिँघ माण गवावे। गुर चरन संग राखो प्रीत। जगत जलन्दा जिउँ बालू भीत। गुर ठांडा सीतल सति सीत। पवित आत्मा रिदा शुद्ध नीत। महाराज शेर सिँघ पतित पुनीत । पतित पावन आप दु:ख भंजन। हँकार निवारन है भवखण्डन। जगत उधारे त्रैलोकी नंदन। प्रगटे जोत सर्ब निजानंदन। महाराज शेर सिँघ भरम भय भंजन। भरम भुलाए जगत रुलाए सिख तराए, जिन गुर शब्द पछाणया। प्रगटे करतार सृष्ट ख्वार आई कलिजुग हार, सोहँ शब्द गुर बाणया। माया जीव भुलाए, किसे शरन ना लाए, पूरन सिख प्रभ आप तराए, चले गुर के भाणयां। जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटाए, धार देह जीव तराए, कलिजुग विच शेर सिँघ नाम रखाए, सृष्टी भुन्नी वांगर दाणयां। सच्चा गुर घर साचे आया। धन्न सो थान जिथ्थे गुर दरस दिखाया। कलिजुग दा सचखण्ड बणाया । सर अमृत विच एह अटल रखाया। आप अचल चलत नज़री आया। जोत सरूप विच सिख समाया। हँकार निवारण निहकलंक अख्वाया। अबिनाशी अविगत प्रभ आप रघुराया। भगत उधारन दुष्ट सँघारन सोहँ शब्द चलाया। आप एक, सृष्ट सभ एक, लक्ख चुरासी जीव उपाया। प्रगटे जोत उलटावे जुग, जलों थल थलों जल वहाया। धन्न सो सिख जिन्हां गुर दर्शन पाया। दु:ख कलेश जगत दा लाहया। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, अन्ध अज्ञान गुर शब्द गंवाया। निर्भय निरवैर मूर्त्त अकाल घर सिख दे आया। होए प्रतक्ख आप समरथ, एह सुखन सुणाया। प्रगटे दातार, बैठे संगत विचकार, करे बचन
ललकार, मैं हां रघुराया। मेरी करे पछाण, बिन नाड़ी दे है जान, जिथ्थे प्रवेश भगवान, सर्ब सूख है पाया। नाम अंजन गुर ज्ञान दवाए। डुब्बदी सृष्टी गुर आण तराए। चार मूर्ति जोत इक्क समाए। प्रभ की जोत जगत जलाए। धन्न सिख जो गुर सेव कमाए। धन्न सो धाम जिथ्थे गुर चरन टिकाए। रिद्ध सिद्ध नौं निधि खड़्हे दर सीस झुकाए। फिरन करोड़ तेतीस प्रभ दरस तिहाए। देवी देवते कोई ओथे ठौहर ना पाए। जिथ्थे सिख सोहँ शब्द गुण गाए। महाराज शेर सिँघ लाज रखाए। सतिगुर मनी सिँघ कोल बहाए।
५ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर बचन होए
विसाख पंज प्रभ लाए रंग, सरबत्त तीर्थ कीते भंग, एह बचन लिखा ल्या। प्रभ करे ना जंग, वजाए शब्द मृदंग, भज्जी सृष्टी हो के नंग, गुर मुख भवा ल्या। विच संगत रंग, मन प्रभ दी उमंग, पाया घर निज़ानंद, प्रभ दरस दिखा ल्या। अमावस दा एह चढ़या चन्द, सृष्टी कीती विच कलम आ बन्द, सोहँ शब्द सृष्ट भन्ने दन्द, ऐसा तीर गुर रसना चला ल्या। महाराज शेर सिँघ परमानंद, तीन लोक जिस नाम सुगंध, करे दरस होए संगत अनन्द, निहकलंक जामा पलटा ल्या। दया कमावे दरस दिखावे हरि रंग लावे, घर आण भोग लगा ल्या। अमृत बणावे मुख में जो चवावे दु:ख दर्द हटावे सभ रोग गंवा ल्या। साध संगत प्रभ दया कमावे चरन लगावे होए दयाल दरस दिखा ल्या। कलिजुग भुलावे किसे नज़र ना आवे सोहँ शब्द सुणावे धन्न सो सिख जिन्हां प्रभ पछाणयां। डंक भय वजावे सृष्ट भुलावे बाण अग्न गुर शब्द चलावे तरे सो जिन्हां रस माणयां। साध संगत गुर दर ते आवे दु:ख दलिद्र सारा गंवावे दुध्ध पुत्त घर सिख समावे सच दान गुर कलम लिखा रिहा। सतिगुर खोल्हिआ गुर भण्डारा। इस तों परे नहीं कोई दुआरा। जिथ्थे प्रगट्या शेर सिँघ निरँकारा। साध संगत गुर पार उतारा। डुब्बी सृष्टी विच मंझधारा। निहकलंक आप निरबिकारा। दीए सुख गुर आत्म दुआरा। रोग सोग सभ पार उतारा। देवे दरस घर आ मुरारा। सिख आ बूझे विष्नूं अवतारा । जोत कीती अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख दुआरा। चमत्कार गुर जोत दिखाए। आपणी माया ऐसी पाए। गुर गोबिन्द तों मुख भवाए। सोहँ शब्द बाण चलाए। पौण रूप विच पवण समाए। सोहँ गूंज तीन लोक है जाए। चार कुन्ट एह चक्र लगाए। महाराज शेर सिँघ सोहँ प्रगटाए। सोहँ शब्द सर्ब सुख दावन। अन्त काल होए एह जामन। सभ तों वड एह सिख का नामन। राम तीर जिस मारया रावण। सोहँ शब्द ओहो सिख जानण। महाराज शेर सिँघ रिदे पछानण। सो जन जाणे जिस आप बुझाए।
बिन गुर दया कोई बूझ ना पाए। द्वापर विछड़े कल विच लए मिलाए। बहत्तर जामे गुरसिख प्रगटाए। उत्तम मुख विच जगत रखाए। सतिजुग विच सच सिख कहाए। जै जै जैकार तीन लोक हो जाए। गण गंधर्ब सिर फूल बरसाए। करोड़ छिआनवें एह बरखा लाए। अमृत बूंद झिम झिम झिमाए। बैठा इन्द्र इन्द्रासण सिख गुण गाए। करन दरस शिव शंकर आए। बाशक तशक जिन गल विच पाए। वेखे ब्रह्मा चार कूट नैण लगाए। चार मुख प्रभ तों फल पाए। चार वेद हरि के गुण गाए। विच अथर्बण निहकलंक है आए। धन्न सिख जो गुर चरनी लाए। छिन भंगर सदा दरस दिखाए। बैठे पुरियां विच सीस झुकाए। ईश्र फिर नज़र ना आए। मातलोक विच एह दया कमाए। छड्ड बैकुण्ठ डेरे बुग्घीं लाए। चरन कँवल संग गुर संगत तराए। धरत धवल आकाश प्रभ सर्ब समाए। धन्न सुहावा थान, जिथ्थे गुर चरन टिकाए। होए दयाल कृपाल, घर भोग लगाए। संगत आई दर परवान, सीत प्रशाद है रसना लाए। महाराज शेर सिँघ आप मेहरवान, सिक्खां दी पैज रखाए। जोत निरँजण अपर अपारा। सद मेहरवान आप निरँकारा। त्रेता राम ल्या अवतारा। होया द्वापर कृष्न मुरारा। दलिद्रीआं तांईं पार उतारा। होया कलिजुग शेर सिँघ भतारा। गुरसिक्खां नूं पार उतारा। अमोघ दर्शन गुरसिक्खां नूं दुआरा। सोहँ शब्द भगत भण्डारा। जोत सरूप प्रगटे संसारा। आप अपरम्पर अपर अपारा। चलावे कलम करे निस्तारा। वेद अथर्बण पार उतारा। ब्रह्मा माण गंवाया सारा। ब्रह्मलोक ईश्र पसारा। आप उलटाए बणाए सिख दुआरा। महाराज शेर सिँघ एकँकारा।
५ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
सिक्खां नूं प्रभ देवे ज्ञान। पूरे गुर दी होई पछाण। सोहँ शब्द रसना नित्त गाण। बैठे घर दरस प्रभ पाण । कलिजुग विच होई कल्याण। जगत गुर शब्द बिबाण। तरन सिख संगत रल जाण। चरन कँवल प्रभ सदा समान। आदि अन्त जगत रह जाण। महाराज शेर सिँघ धर्म दीबाण। ऐसी देवे प्रभ आप वड्याई। सिख दी महिंमा गणी ना जाई। तीन लोक बैठे लिव लाई। धन्न सिख जिन गुर सेव कमाई। विच संसार सभ पई दुहाई। घर सिक्खां जै जै जैकार कराई। जिथ्थे ईश्र जोत प्रगटाई। समरथ पुरख प्रभ होए सहाई। द्वापर विछड़े कल लए मिलाई। काया कृष्न ईश्र उलटाई। जोत निरँजण शेर सिँघ जगाई। निहकलंक वड पदवी पाई। साध संगत विच रिहा समाई । महाराज शेर सिँघ जगत रथवाही। सोहँ शब्द रथ सच चलाया। गुरसिक्खां नूं जिस पार लँघाया। प्रभ अबिनाशी घर में पाया। माणस जन्म सुफल कराया। कट्ट
चुरासी सचखण्ड बहाया। गुरसिक्खां नूं गुरचरन तराया। धृग जीवण संसार, जिन्हां गुर दर्शन ना पाया। पल्लू फिराया आप, भगवान बीठला आया। ऊँच अगम्म अपार, भय भंजन राया । सोहँ शब्द सुणावे आप, जिस तेज सवाया। बाकी कीते नष्ट, जगत एह पाई माया। बुद्धि पाई विच, विच्चों ही वाद वधाया। नैणी दरस करे ना कोए, ऐसा सतिगुर धक्का लाया। धन्न धन्न गुरसिख, जिन्हां प्रभ दरस दिखाया। आए जगत परवान, जिन्हां गुर दर्शन पाया। डुब्बदे तरे संसार, जिन्हां गुर चरनी लाया। सोहँ शब्द ज्ञान, गुर मन्त्र दृढ़ाया। महाराज शेर सिँघ आप बलवान, जिस जगत भुलाया। जगत भुलावे आप रघुराई। हउमे माया सभ ते पाई। नज़र ना आवे जगत गुसांईं। दीपक सिख गुर जोत जगाई। देवे दरस बणत ललाट दिखाई। भरम ना भूले आप रघुराई। सर्ब कला वस्सया हरि थांईं। महाराज शेर सिँघ सृष्ट भुलाई। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर दरस दिखाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर चरन टिकाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर नज़री आया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर जोत जगाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर बिरद रखाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर सिख तराया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर अमृत मेघ बरसाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुरसिख मुख अमृत चुआया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर सभ रोग गंवाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर भरम गंवाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे निहकलंक है आया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे सोहँ शब्द है गाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर ज्ञान दवाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर समरथ है आया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे संगत हरि गुण गाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे बेमुख संगत संग तराया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर बणया दाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे भगत वछल दरसाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे गुर चरनोधक पाया। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ कर्म कमाया। कर्म धर्म प्रभ आप बणाए। गुर मन्त्र सच नाम दृढ़ाए। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दवाए। रसना जपे जगत तर जाए। भव सागर गुरसिख लँघ जाए। ऐसी सतिगुर दया कमाए। चार वरन सभ इक्क कराए। एक अनेक सर्ब रिहा समाए। महाराज शेर सिँघ अगणत तराए। सोहँ शब्द पैज रखाए। धन्न गुरसिख, जिन्हां प्रभ जाणया। धन्न गुरसिख, जिन प्रभ संग समाणयां। धन्न गुरसिख, हरि रंग माणयां। धन्न गुरसिख, मन्ने गुर के भाणयां। धन्न गुरसिख, चुक्का आवण जाणयां। धन्न गुरसिख, जिन पूजण राणयां। धन्न गुरसिख, घर साचे वडे ज़रवाणयां। धन्न गुरसिख, जिन्हां महाराज शेर सिँघ पछाणयां। सचखण्ड प्रभ वसणेहार। जिथ्थे जोत निरँजण आकार। डगमग जोत जगे अपार। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलार। बैठ अडोल रिहा करतार। जो है आपणी जोत अधार। जोत जगावे विच संसार। जीव जीव विच रिहा समार। कोई ना जाणे प्रभ की सार। आदि
अन्त प्रभ एकँकार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार। ईश्र आपणा आप बणाया। जोत सरूप खेल रचाया। खण्ड ब्रह्मण्ड होए रुशनाया । नाउँ निरँकार प्रभ आप रखाया। कुदरत रूप सृष्ट उपाया। जून चुरासी लक्ख ईश्र जोत जगाया। होए प्रभ कृपाल, गरुड़ नूं सेवा लाया। जिस उठाया कंध, आकाश चक्र लगाया। लज्जया रक्खण भगत, प्रभ बणत बणाया। अमृत दित्ता मुख, मातलोक नूं आया। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाया। किरपा कीनी आप, विच मात ल्याया। दित्ती दात प्रभ आप, भगतन दे मुख चुआया। एक बूंद कारने, गंगा नीर वहाया। जिथ्थे प्रगट आप, रविदास चुमिआर तराया। लै कसीरा हत्थ कढ्ढ दे कंगण, प्रभ बांह दिखाया। जिस दे मैले चीथड़े, विच भगवान बहाया। होया प्रभ कृपाल, आण दरस दिखाया । निमाणयां निताणयां गुर गले लगाया। ज़ात पात आण सारा भेत मुकाया। किरपा कीनी आप, प्रभ चार वरन इक्क रंग कराया। सभ गंवाए माण, राउ रंक कर इक्क बहाया। सोहँ शब्द सच नीसाण, गुर राह बताया। उतरे सिख सभ पार, जिन हरि गुण गाया। महाराज शेर सिँघ दीन दयाल, जिस भरम भय गंवाया। भरम गंवाए सभ सुख पाए। चरन कँवल संग प्रीत लगाए। धन्न धन्न गुर पूरा जिस जीव तराए । धन्न धन्न गुरसिख जो गुर चरन लगाए। धन्न धन्न गुरसिख जो प्रभ शरन पाए। धन्न धन्न गुरसिख जिन संग बेमुख तर जाए। धन्न धन्न गुरसिख, जो सोहँ नाम जपाए। धन्न धन्न गुरसिख, जिन्हां प्रभ दे दर्शन पाए। प्रभ दे उपट्ठी मति, जगत एह धन्दे लाया। मन में भर हँकार, आपणा नाम भुलाया। अन्त काल होई हार, जगत एह धक्का लाया । होवे जिन्न ख़बीस, मुख एह विष्टा पाया। गुर तों होवे बेमुख, दु:ख डाहढा पाया। कोए ना बचावे आण, जिन्हां प्रभ नाम भुलाया। होए आप कृपाल, आपणा आप उपाया। सतिजुग हो मेहरवान, आपणा नाम रखाया। त्रेते होए कृपाल, राम दसरथ जाया। द्वापर भया गोपाल, कृष्न नाम रखाया। कलिजुग करी कल्याण, निहकलंक अख्वाया। प्रगटी जोत अकाल, शेर सिँघ नाम रखाया। तरन तारन समरथ, प्रभ दरस दिखाया। दित्ता सभ नूं तार, जिन्हां शब्द सोहँ गाया। प्रगट्या ईश्र आप, कलू दा काल कराया। महाराज शेर सिँघ समरथ, जिन एह खेल रचाया। सोहँ शब्द सभ गुण होवे। गुणवन्त प्रभ आप, भगत जन रिदे परोवे। सोहँ दित्ता जाप, दुबिधा मैल है धोवे। सच्चा शब्द ज्ञान, दु:ख दलिद्र धोवे। नाम मेरे दी बाण, थनीं रोग ना होवे। सोहँ जप के नाम, दुखी थन है धोवे। सतिगुर होए दयाल, दु:ख नष्ट है होवे। फुलबहरी एह देह नूं बाण। डाहढा रोग सर्ब पछाण। कोई ना इस दी रक्खे खाण। सोहँ शब्द गुर मारया बाण। कीता नास वांग मसाण । पवण पाणी अग्नी है जाण। महाराज शेर सिँघ दु:ख भञ्जण जाण।
११ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
प्रगटी जोत आप निरँकार। सर्ब जीव जोत अधार। कीती खेल अपर अपार। भगत जनां नूं दित्ता तार । जुगो जुग प्रभ लै अवतार। वज्जा ध्रू जोत चमत्कार। बाल अवस्था होए अधार। किरपा कीनी आप दातार । सचखण्ड दित्ता घर बार। चार जुग दा माण दवाया। सतारां लक्ख अठाई हज़ार सतिजुग लिखाया। बारां लक्ख छिआनवें हज़ार त्रेता उपजाया। अट्ठ लक्ख चौंसठ हज़ार द्वापर भुगताया। चार लक्ख बत्ती हज़ार कलिजुग कर्म लिखाया। ऐड़ा अथर्बण वेद जिस वाद वधाया। अल्ला अल्ला नूर प्रभ जोत जगाया। ईसा मूसा आए, जगत विच राह चलाया। कीनी गऊ पुकार, कलिजुग दा नास कराया। द्वापर होया कृष्न मुरार, कल निहकलंक अख्वाया। ध्रू प्रभ दी जोत, जोत विच समाया। सवरन सिँघ दरबान दर अग्गे बहाया। कलिजुग विच आए प्रभ भगत वड्आया। सतिजुग विच सच तख्त बहाया। जामा धार आप घनकपुरी विच आया। महाराज शेर सिँघ धन्न, जिस एह जुग पल्टाया। करे खेल प्रभ अपर अपार। प्रहलाद तांईं जिस दित्ता तार। जिस ने रक्खया शब्द अधार। रसना सिमरे राम करतार। हरनाक्ष नूं किया ख्वार। प्रगट भया नर सिँघ अवतार। जोत आपणी प्रभ सदा जगावे। बावन रूप हो अलक्ख जगावे। चार वरन उपदेश दुआवे। चार वेद मुख पाठ सुणावे। लीला चलत वखाण दा, कोई इस दा भेव ना पावे। सर्ब आकार एह जगत दा ऐसी बणत बणावे। प्रगट काया मात विच आपणी प्रभ जोत जगावे। आप अडोल सर्ब है पेखे, जीव ताईं नज़र ना आवे। होए दयाल कृपाल प्रभ, भगत जनां हरि दरस दिखावे। विछड़े विच जुग सति, कलिजुग विच गुर चरन लगावे। दित्ता माण गुर धाम, बल राजा गुरदयाल सिँघ बण जावे। भगत हेत प्रकाश कर, गुरचरन संग सेव कमावे। होए बचन अटल्ल, गुर पूरा एह बचन लिखावे। महाराज शेर सिँघ आप अटल्ल, सिख दी पैज रखावे। अछल छलण आप प्रभ आए। माया विच जगत भुलाए। ईश्र जोत जगत प्रगटाए। मोहणी रूप शिव तांईं वखाए। करे दरस सुध भुलाए। नारी जाण लिंग वधाए। पूरे गुर दा भेद ना पाए। ऐसी कला आप वरताए। जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटाए। दे दरस सभ संसे लाहे। पूजा उस दी जगत रहि जाए। कल विच प्रभ खेल रचाए। जीव जन्त कोई भेद ना पाए। महाराज शेर सिँघ एक रघुराए। जीव दा प्रभ आकार बणाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाया। विच मन मति बुधि हँकार टिकाया । खेल करी अपार, वाजा पवण वजाया। कोई ना जाणे सार, वाजा पवण वजाया। दित्ता आप ज्ञान, सोहँ शब्द सुणाया। अनहद वज्जे मन, अथर्बण माण गुआया। होए आप कृपाल, देह दीपक विच जोत जगाया। होया अन्ध आकार, जीव दा बुत्त बणाया। भुल्ला मुग्ध गंवार, मात गर्भ से बाहर जां आया। कलिजुग
दित्ती हार, गुर दा नाम भुलाया। वध्या मन विकार, उलटे धन्दे लाया। बेमुख होए ख्वार, दर दर धक्के खाया। माणस जन्म नूं आई हार, लोक परलोक धक्के खाया। महाराज शेर सिँघ होए कृपाल, सिक्खां नूं आण तराया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां गुर दर्शन पाया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां सोहँ गाया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां गुर माण दवाया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां हरि मंगल गाया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां गुर चरन लगाया। कलिजुग भगत पछाण, जिन्हां गुर चरनीं सीस झुकाया। कलिजुग प्रगट कीए भगत, भगवान आण एह बिरद रखाया। भगत मेरे दी एह वड्याई। अचरज विच अचरज मिल जाई। विस्मादे विस्माद समाई। ब्रह्म सरूप ब्रह्म जोत जगाई। गुरसिख उपजे नाउँ, जिन एह बूझ बुझाई। बेमुख पाए ना ठाउँ, दर दर धक्के खाई। सोहँ सच्ची नाउ, गुरसिख पार लँघाई। महाराज शेर सिँघ होए कृपाल, भगतन दी पैज रखाई। भगत होण गुरसिख, जिन्हां रंग माणयां । भगत होण गुरसिख, चलण गुर के भाणया । भगत होण गुरसिख, जिन्हां सतिगुर पछाणया। भगत होण गुरसिख, जगत विच वांग निमाणया। भगत होण गुरसिख, ईश्र पिता आप पूत अञ्याणया। भगत होण गुरसिख, जिन्हां सोहँ शब्द पछाणया। सतिगुर सिख उत्ते दया कमाए। सोहँ शब्द ज्ञान दुआए। साध संगत विच ओमी रलाए। पसू प्रेतों देव बणाए। चन्दन वांग निम्म महिकाए। पापी अपराधी गुर चरन तराए। दर आया परवान, जिन्हां गुर दर्शन पाए। अन्त ना खावे काल, जम परे हटाए। भगत वछल कृपाल, आ के होए सहाए। महाराज शेर सिँघ होए कृपाल, सिख दी मुक्त रखाए। गुरसिक्खां नूं गुर माण दवाया। नर्क स्वर्ग चों पार लँघाया। सच वासी सचखण्ड पहुंचाया। आप सरूप जोत विच जोत समाया। ओथे जोत अटल्ल, जिथ्थे प्रभ जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ होए आप सहाया। जुग चौथा कहर वरताए। जीव जन्त बिल्लाए। कोए ना एहनूं पार लँघाए। कलिजुग अग्न देह जलाए। होए निमाणे गुर दर ते आए। गुर सागर दया मेघ बणाए। सोहँ शब्द दी बरखा लाए। दु:ख कलेश संगत दे लाहे। बीर अठारां सभ भय रखाए। जिन्न ख़बीस कोई नेड़ ना आए। मसाण पवण दर धक्के खाए। सोहँ शब्द जो सिख रसना गाए। भूत प्रेत कोई नेड़ ना आए। चक्र सुदर्शन गुर एह चलाए। महाराज शेर सिँघ सिख दी पैज रखाए। सिक्खां नूं गुर आप पछाणया। उत्तम किए जग विच सभ जरवाणया। लज्जया रक्खी आप आए दर प्रवाणया। महाराज शेर सिँघ होए कृपाल भगत निसाणया।
१५ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
ऊँच अपार प्रभ बेअन्त। सभ सृष्ट प्रभ के जन्त। जोत सरूप प्रभ बेगणत। ऊँच अगम्म सदा अनन्त। जोत अधार सभ जीव जन्त। सतिगुर आवे विच साध सन्त। सृष्ट हरि नार, आप प्रभ कन्त। सोहँ शब्द गुर का मंत। महाराज शेर सिँघ सभ पतिवन्त। करन काल प्रभ कल दा आया। सचखण्ड विच मात समाया । सोहँ शब्द गुर राग सुणाया । बाकी सभन दा नास कराया। भय भयानक प्रभ होए सहाया। जीव जन्त सभ तराया। चरन कँवल जिस दर्शन पाया । उपजे शब्द मन, सोहँ राग सुणाया। होए आप कृपाल, दक्ुखां दा नास कराया। भय भंजन मेहरवान, जिस एह जगत तराया। ओट गही जगत पित सरनाया। रक्ख सिर ते हत्थ, प्रभ एह बचन सुणाया। मैं आप समरथ, घर ठांडे आया। तारे आप अकथ्थ, जीव दर बिल्लाया। महाराज शेर सिँघ नाम रथ, जिस एह जगत तराया। करन करावणहार आप प्रभ आया। चौथा जुग उलटाए, आपणा नाम जपाया। सतिजुग लाए सति, सति सति वरताया। ब्रह्मा विष्न महेष सभ दा वक्त मुकाया। शिव शंकर कीए अमेट, जिन्हां गल बाशक पाया। पार्बती पूत गणेश, शिव सिर हाथी लाया। उस दा गंवाया माण, जिस नूं शिव आप प्रगटाया। धार नर अवतार, सभ नूं जोत मिलाया। एहो सच्ची कार, एक संग एक रलाया। चलाया जुग सति, प्रभ एह खेल रचाया। दित्ते ने तख्त बिठाल, जिन्हां महाराज शेर सिँघ रिदे ध्याया। दित्ती पदवी अकाल, जिथ्थे मरे ना जाया। सोहँ शब्द बबाण, जिस गुर धाम पुचाया। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, सोहँ शब्द मुख रखाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, कुरान अञ्जील भस्म कराए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, कलिजुग बाणी माण गंवाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, मदि मास सभ नष्ट कराए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, पापी अपराधी अग्न जलाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, लोभी कामी भस्म कराए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, मात पिता अग्गे पूत ना जाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, ख़ाली गोद ना मात रहाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, सोहँ शब्द धुन वजाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, भूत प्रेत सभ परे हटाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, हाकन डाकन सिर खेह पवाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, छल छिद्र सोहँ शब्द चलाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, अट्ठ अठराहा सभ नष्ट हो जाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, दुखी जीव ना कोई बिल्लाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, गुरमुखां नूं सम दरस दिखाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, चरन संग सिख तराए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, अन्तकाल प्रभ दरस दिखाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, अन्तकाल जम नेड़ ना आए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, धर्म राज दा डन्न हटाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया,
कुम्भी नर्क सिख ना जाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, दे दरस प्रभ देह छुडाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, विच बबाण सिख बठाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, गुर धाम गुरसिख पुचाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, बैकुण्ठ धाम रिहा जोत समाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, दो मूर्ति इक्क हो जाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, जोत संग जोत मिल जाए। वाहवा सतिगुर सतिजुग लाया, महाराज शेर सिँघ भगत तराए। भगत सो जो दर ते आवण। भगत सो जो सतिगुरू पछानण। भगत सो जिन्हां गुर देवे ज्ञानन। भगत सो जिन ईश्र जोत है चानण। भगत सो जो सोहँ शब्द वखानण। भगत सो महाराज शेर सिँघ चरन लगावण। सतिगुर सतिजुग एह चलाई रीत। गुरचरन संग लागे प्रीत। झूठी काया होवे पतित पुनीत। महाराज शेर सिँघ ठांडा सीत। गुरसिक्खां गुर ठंड वरताए। जन्म जन्म दे किलविख लाहे। हउमे ममता मैल गुआवे। चतुर्भुज प्रभ दरस दिखावे। कलिजुग डुबदे आण पापी जीव तरावे। सच्चा सतिगुर आप सच शब्द सुणावे। पारब्रह्म परमेश्वर आपणा आप जणावे। महाराज शेर सिँघ भगत वछल जनां नूं आप तरावे।
१७ विसाख २००७ बिक्रमी
प्रभ ऐसा जो सर्ब व्यापे। प्रभ ऐसा बिन भगत ना जापे। प्रभ ऐसा आप है आपे। प्रभ ऐसा सर्ब जीव जोत तरापे। प्रभ ऐसा सोहँ शब्द अलापे। कलिजुग हो कृपाल, ऐसी बणत बणाए। कलिजुग हो कृपाल, आपणी जोत प्रगटावे। कलिजुग हो कृपाल, भगत जनां दरस दिखावे। कलिजुग हो कृपाल, सोहँ शब्द चलाए। कलिजुग हो कृपाल, पापी गुरचरन तराए। कलिजुग हो कृपाल, आपणा आप जणाए। कलिजुग होए कृपाल, कृष्न महाराज शेर सिँघ बण आए। कलिजुग हो कृपाल, कल दा नास कराए। कलिजुग हो कृपाल, निहकलंक अख्वाए। कलिजुग हो कृपाल, भगतन दी लाज रखाए। कलिजुग हो कृपाल, डुबदे सिख तराए। कलिजुग हो कृपाल, जनां नूं सरनी लाए। कलिजुग होए कृपाल, जगत ते माया पाए। कलिजुग हो कृपाल, आपणा आप छुपाए। कलिजुग हो कृपाल, घनकपुरी नूं भाग लगाए। कलिजुग हो कृपाल, आपणी देह तजाए। कलिजुग हो कृपाल, जोत सरूप जगत जलाए। कलिजुग हो कृपाल, जगन्नाथ अख्वाए। कलिजुग हो कृपाल, त्रैभवन समाए। कलिजुग हो कृपाल, खण्ड ब्रह्मण्ड रहाए। कलिजुग हो कृपाल, निहकलंक अख्वाए। कलिजुग हो कृपाल, मदि मास नष्ट कराए। कलिजुग हो कृपाल, वाहवा सतिगुर सतिजुग लाए। कलिजुग हो कृपाल, सोहँ ज्ञान दवाए। कलिजुग हो कृपाल, महाराज शेर सिँघ नज़री आए। धन्न गुरसिख जिन्हां हरि रंग माणया। धन्न गुरसिख जिन्हां सोहँ शब्द
पछाणया। धन्न गुरसिख जिन्हां मुका आवण जाणया। धन्न गुरसिख जिन्हां महाराज शेर सिँघ चरन रस माणया। निरँकार अछल अडोल, प्रभ सर्ब समाणया। जोत सरूप आप अमोल, सभ जगत मौलाणया। महाराज शेर सिँघ आप अतोल, ना कोए तुलाणया । गुरसिक्खां नूं गुर माण दवाए। हत्थ चवर सिर छत्र झुलाए। सोहँ शब्द गुर नाम दवाए। वज्जे धुन पंज जेठ नूं आए। होवे प्रकाश जीव जोत जगाए। जाए अज्ञान सोहँ शब्द प्रगटाए। होए जीव ध्यान, प्रभ दया कमाए। कोट अपराध आप प्रभ खण्डे, गुर चरनां दी जो आस तकाए। देवे तार आप अपरम्पर, साध संग विच जो जन आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर ठांडा, गुरसिक्खां दी जो पैज रखाए। रक्खे पैज आप करतार। दे दरस सिख कीते पार। जीव जन्त मेरी जोत अधार। मूर्ख मुग्ध ना जानण सार। कूड़ी माया एह जगत पसार। जुग चौथे विच होए ख्वार। मदि मास जिथ्थे होए अहार। होए पाप जगत मँझार। प्रगटी जोत आप निरँकार। सृष्ट रूप जिन किया आकार। जोत जगत जगाई अपार। आप अडोल रहे निराधार। महाराज शेर सिँघ अपर अपार। सतिगुर सारा गोझ हटाए। सन्त असन्त सभ पकड़ ल्याए। जीव उत्ते जो कहर कमाए। काया कन्या लई जलाए। सार की मुंगली सिर पर लाए। बद्धा दर ते चोटां खाए। गुर पूरे बिन कौण छुडाए। हाहाकार करे बिल्लाए। सोहँ शब्द डुब्बदे लए तराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सरन पड़े दी लाज रखाए। गुर मन्त्र नाम प्रभ आप दृढ़ाए। शहीदां मुरीदां पकड़ चरन ल्यावे। गुज्झा भेत प्रभ आप खुलावे। पकड़ पापी दर अग्गे बहावे। महाराज शेर सिँघ बिन कौण छुडावे। विच संसार धक्के जो खाए। अंस बिनां गया तड़फाए। चरन कँवल प्रभ सेव कमाए। होए अधीन प्रभ रिदे ध्याए। पूरा गुर एह दया कमाए। टुट्टे फल फेर लगाए। संगत संग बेमुख तराए। सोहँ नाम औखध बण जाए। महाराज शेर सिँघ जिन दया कमाए।