१८ विसाख २००७ बिक्रमी
सतिजुग होया मेहरवान, रिख मुन तराए। त्रेता भया राम, रावण माण गंवाए। द्वापर कृष्न मुरार, अर्जन दा रथ चलाए। देवे प्रभ ज्ञान, गीता मुखों सुणाए। कलिजुग लाया बाण, अल्ला दा माण गंवाए। सोहँ शब्द निरबाण, सिक्खां नूं माण दवाए। भगत वछल कृपाल, भगतां दी पैज रखाए। फड़ के कढ्ढे बाहर, छड्ड देह देह विच समाए। भुलाया जगत अञ्याण, माया दे पर्दे पाए। प्रगटे आप भगवान, जगत नूं धन्दे लाए। जीवां जीव उपाए, ऐसा खेल रचाए। बैठ आप अडोल,
सिक्खां नूं दे जणाए। सोहँ शब्द अनमोल, कलिजुग नास कराए। पूरा होवे चोहल, सतिगुरू जुग उलटाए। महाराज शेर सिँघ आप अडोल, जोत संग जोत मिलाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे आपणी जोत प्रगटाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे आपणी जोत जगाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे मंगलाचार कराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे संगत दी पैज रखाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे बिदर दी पैज रखाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे दक्ुखां दा नास कराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे जीव जन्त तराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे भुल्ले मार्ग पाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे डुब्बदे लए तराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे होए दयाल दरस दिखाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे आ के भोग लगाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे सिक्खां दी लाज रखाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे सिक्खां सिर छत्र झुलाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे गण गंधर्व सीस निवाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे तेतीस करोड़ विच चरन आए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे सिक्खां ते फुल्ल बरसाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे पुष्प वरखा आप कराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे अमृत बूंद मुख चुआए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे मेघ बरखा आप कराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे पकड़ अहल्या नूं चरनीं लाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे इन्द्र सीस झुकाए । सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे ब्रह्मा दा माण गंवाए । सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे ध्रू विच समाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे सवरन नूं माण दवाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे पाल सिँघ सृष्ट उपाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जिथ्थे तीन लोक दी जोत जगाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, कलिजुग विच निहकलंक अख्वाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, घनकपुरी नूं भाग लगाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, बुग्घियां नूं माण दवाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, जेठ पंजवीं कल्सीं खेल रचाए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, सोहँ शब्द प्रचलत कराए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, वाहवा सति सति सतिजुग वरताए। सतिगुर सचखण्ड बणाया, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। जो जन प्रभ की सरनी आए। गुर साचा सच दया कमाए। गुर संगत संग बेमुख तराए। जिउँ होवे चन्दन वास निम्म महिकाए। पसू प्रेतों देव कर गुर चरन बहाए। कलिजुग दित्ता माण, हँगता दी मैल गंवाए। सोहँ शब्द सुजान, मनों विकार गंवाए। महाराज शेर सिँघ आप भगवान आप कलिजुग विच आए।
१९ विसाख २००७ बिक्रमी
पूरे गुर तों सद बलिहारी। दर आयां दी पैज संवारी। कट्टे देह दे रोग, सोहँ कीती कारी। काया कीती अनमोल, शेर सिँघ पैज सवारी। बैठा प्रभ अडोल, जगत जोत धरा के। देवे शब्द अमोल, सिक्खां दी पैज रखा के। मेरा नाम अतोल, वेखो रसना गा के। जाए हउमे रोग, दर ते सीस झुका के। मिले सोभ अमोल, गुर दा दर्शन पा के। बैठा सिँघ अणभोल, सिँघासण कलिजुग ला के। पाया ममता चोल, बैठा भेत छुपा के। विछड़े लैंदा मेल, आपणा आप प्रगटा के। बुझी दीपक दए जलाए, नेत्री दरस दिखा के। सिक्खां संग है मेल, जोत विच जोत मिला के। महाराज शेर सिँघ सदा अडोल, जावे जुग पलटा के। ईश्र आपणी बणत बणाए। वल छल कर के जगत भुलाए। ईश्र जोत काया पल्टाए। मच्छ कच्छ दे विच समाए। नाभ विच्चों ब्रह्मा प्रगटाए। चार मुख का सीस लगाए। चार वेद कन्न राग सुणाए। सांम रिग युजर अथर्बण वेद लिखाए। फेर हो कृपाल, ध्रू नूं दरस दिखाए। बालक होए दयाल, दर दे अग्गे बहाए। कलिजुग होई कल्याण, जोत संग जोत मिलाए। किरपा करे करतार, सवरन नूं धाम पुचाए। प्रगटे जोत आप, प्रहलाद दी लाज रखाए। धारे कीड़ी रूप, तपदे थम्म ठराए। पलटे काया आप, नर सिँघ रूप बणाए। ओहो ईश्र जोत, सिख दे विच समाए। सोहँ शब्द बबाण, सिक्खां नूं पार लँघाए। प्रभ बड़ा बलवान, हरनकशप दा माण गंवाए। करे पकड़ दो फाड़, भगत दी लाज रखाए। प्रगटे काया आप, ब्रह्मण दा रूप बणाए। बल राजे घर यज्ञ, दर ते बैठा करे खेल अपार, मुखों चार वेद सुणाए। अंदर राजे सद्दया, मंग स्वामी जो तुध भाए। करमां ढाई धरत मंग, पिच्छे दे त्रैलोअ ना आए। दो करमां कर तिन्न लोअ वल छल कर के जगत भुलाए। करे खेल अपार, दुरबाशा दा माण गंवाए। चक्र सुदर्शन बाण, उहदे मगर लगाए। लज्जया रक्खे आप, अंबरीक नूं माण दवाए। प्रभ आप मेहरवान, भगतन दी जै कराए। प्रभ सदा बेअन्त, संगत दे विच समाए। करे बेनन्ती साध संग, गुर पूरा कर सच वखाए। लज्जया रक्खे राणी तारा दी, जोड़ी जोड़ वखाए। हरी चन्द दा तोड़ हँकार, सच्चा दर वखाए। ईश्र जगत उधार, जुगो जुग देह पल्टाए। भगतन दे वड्याई, जगत नूं नाम दिवाए। राम अवतार सदा है मन रंग लगाए। दे के दरस अपार, खाली कुण्ड कराए। ईश्र जगत उधार, जुगो जुग जोत जगाए। देवे दरस अपार, खाली कुण्ड कराए। महाराज शेर सिँघ आप अवतार, कलिजुग नास कराए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, जिथ्थे बैठा जोत जगाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया। सोहँ शब्द नाम दिवाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, पापी मुग्ध अञ्याण तराए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, विछड़े कलिजुग लए मिलाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, मदि मास नेड़ ना आए। गुरसंगत गुर माण
दिवाया, अमृत बूंद आ मुख चवाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, देवियां उप्पर दया कमाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, सरन पड़े दी लाज रखाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, गर्भ रोग नष्ट हो जाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, दे दरस पार लँघाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, कलिजुग वा नेड़ ना आए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, होए विस्माद चरन मिलाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, वांग द्रोपत लाज रखाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, दुखी जीव ना कोए बिल्लाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, हो प्रतक्ख दरस दिखाए। गुरसंगत गुर माण दिवाया, अचुत्त पारब्रह्म परमेश्र महाराज शेर सिँघ होए सहाए। दर आए परवान, जिन्हां मेरा नाम चितारया। दर आए परवान, जिन्हां चरन निमस्कारया। दर आए परवान, जिन्हां हरि गुण गा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां गुर अमृत मुख चवा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां जन्म मरन दु:ख गवा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां भ्रन्त भुलेखा गंवा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां कलिजुग चरन लगा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां नर सिँघ सुखआसण पा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां माणस जन्म सुफल करा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां रसना सोहँ गा ल्या। दर आए परवान, जिन्हां महाराज शेर सिँघ कोल बहा ल्या। गुरसिक्खां एह सेव कमाई। ईश्र जोत सीस उठाई। उपजे ज्ञान प्रभ त्रैकुटी खुल्हाई। झूला झूले आप रघुराई। गगन पाताल सर्ब हिल जाई। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड प्रभ दे उलटाई। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक सभ उलट कराई। जोत प्रभ अगम्म, विच बैकुण्ठ जगाई। गुरसिक्खां पाया माण, जिन सिर पलँघ उठाई। दरगाह होण परवान, जोत विच जोत मिलाई। अनहद शब्द ज्ञान, प्रभ दे सुणाई। जोत सरूप अडोल, शब्द में दे दिखाई। काटे देह रोग, जिन्हां एह सेव कमाई। पूरन पुरख समरथ, जिस एह बूझ बुझाई। सच्चा आप गुसाईं, सिक्खां दी पैज रखाई। होवे जगत हाहाकार, सिक्खां घर जै जै जैकार कराई। तुठा आप कृपाल, शब्द दी धुन वजाई। महाराज शेर सिँघ स्वछ सरूप जिन एह बणत बणाई। सतिगुर सतिजुग नींह रखाई । प्रगटी जोत देह विच आई। कलू जीव दर बिल्लाई। किछ ना सूझे एह माया पाई। छल छिद्रां साडी देह जलाई। पवण पौण गुर अग्न बुझाई। अमृत दूध गुर वरखा लाई। माता तांईं मिले वधाई। खाली गोद ना जगत रहि जाई। गुर पूरे दी सरन तकाई । सोहँ शब्द मिली वड्याई। मिल साध संगत हरि जस गाई। करन दरस जो दर ते आया। मनो गंवाए माण, चरनी सीस निवाया। सो पुरख सुजान, जिस मुख अमृत पाया। महाराज शेर सिँघ गुण निधान, सिक्खां दा भरम चुकाया। माया विच जगत भुलाया। गुरसिक्खां घर हरि जी आया। सर्ब निरंतर नैण दरसाया। सोहँ शब्द गुर मन्त्र दृढ़ाया। कलिजुग विच जिन पार लँघाया। सच्चा आप सचखण्ड वखाया । सच्चे प्रभ ब्रह्मण्ड, जिथ्थे प्रभ जोत जगाया। खायण ना जम डण्ड, सिक्खां सिर हत्थ टिकाया।
प्रभ दी जोत अकथ्थ, कदे मरे ना जाया। महाराज शेर सिँघ समरथ, सिक्खां नूं नाम दवाया। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जो जन गुर दर ते आए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जिन्हां चरनी सीस निवाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जिन्हां मनों माण गुआए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, छड्ड सुखआसण जो शरनी आए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जिन्हां नूं प्रभ दरस दिखाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जिन्हां आपणा नाम जपाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, भूत प्रेत कोई नेड़ ना आए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, जिन्न ख़बीस परे हटाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, देव परी मवकल सभ परे हटाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, बीर अठारां भय रखाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, हाकन डाकन नास कराए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, अट्ठ अठराहा ना सिख सताए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, सोक रोग आ सभ गंवाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, सोहँ शब्द सुणाए। वाहवा सतिगुर दुखड़े लाहे, महाराज शेर सिँघ सिक्खां सिर छत्र झुलाए। गुर चरनां विच कन्या आई। केस चवर दी सेव कमाई। गुर ठांडा मन शांत कराई। कट्टे रोग होए सन्त सहाई। लग्गे चरन प्रीत, जोती जोत मिलाई । महाराज शेर सिँघ सति सरूप, जिन एह बणत बणाई। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां गुर दर्शन पाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां गुर चरनीं लाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां गुर मंगल गाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां गुर झूल झुलाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां गुर सिख बणाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां सोहँ शब्द सुणाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां सति सन्तोख दिवाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां भरम भौ गंवाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां कल दर्शन पाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जो जन सेव कमाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां महाराज शेर सिँघ रिदे ध्याया। रिदे धरे ध्यान, प्रभ है जोत जगाए। रिदे धरे ध्यान, जीव नूं नज़री आए। रिदे धरे ध्यान, ज्ञान गोहझ है पावे। रिदे धरे ध्यान, प्रभ अचल दरसावे। रिदे धरे ध्यान, मन दी मैल गवावे। रिदे धरे ध्यान, दसवां द्वार खुल्हावे। रिदे धरे ध्यान, वाजा पवण वजावे। रिदे धरे ध्यान, जोत सरूप नज़र आवे। रिदे धरे ध्यान, अमृत बूंद वरसावे। रिदे धरे ध्यान, कँवल दा मुख खुल्हावे। रिदे धरे ध्यान, सच गुर पूरा पावे। रिदे धरे ध्यान, फेर गर्भ ना आवे। रिदे धरे ध्यान, अन्त संग जोत समावे। रिदे धरे ध्यान, ब्रह्म रूप हो जावे। रिदे धरे ध्यान, विच बैकुण्ठ लै जावे। रिदे धरे ध्यान, महाराज शेर सिँघ नज़री आवे। सोहँ शब्द ज्ञान, सिक्खां दी पैज रखावे। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां गुर चरनी लाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां प्रभ दरस दिखाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां हरि नज़री आया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां कल आए तराया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां सद राह तकाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां सतिगुर विच बहाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां प्रभ गले लगाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां प्रभ पार लँघाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां घर ठांडे आया।
जिन्हां गंवाया माण, अन्त काल दु:ख ना पाया। जिन्हां गंवाया माण, हरि जीउ होए सहाया। जिन्हां गंवाया माण, तिन्हां महाराज शेर सिँघ घर मांहि पाया। गुरप्रसादि मन जोत जगाईए। गुरप्रसादि अमृत नाम मुख चवाईए। गुरप्रसादि झिरना निझरों झिराईए। गुरप्रसादि नाभ कँवल खुल्हाईए। गुरप्रसादि द्वार दसवें दा पर्दा लाहीए। गुरप्रसादि शब्द धुन मन वजाईए। गुरप्रसादि अनहद राग मन पाईए। गुरप्रसादि घर शाहो पाईए। गुरप्रसादि हँगता रोग गंवाईए। गुरप्रसादि माया मोह चुकाईए। गुरप्रसादि भरम का नास कराईए। गुरप्रसादि जगत अबिनाश दरसाईए। गुरप्रसादि सोहँ शब्द गुण गाईए। गुरप्रसादि सचखण्ड समाईए। गुरप्रसादि ब्रह्म सरूप हो जाईए। गुरप्रसादि गुरमुख नाम धराईए। गुरप्रसादि जोती जोत मिल जाईए। गुरप्रसादि पारब्रह्म गुर पाईए। गुरप्रसादि गहर गम्भीर हो जाईए। गुरप्रसादि आवण जावण मुकाईए। गुरप्रसादि परमगति पाईए। गुरप्रसादि रसना हरि हरि गाईए। गुरप्रसादि कल पार तराईए। गुरप्रसादि किसे दा भउ ना खाईए। गुरप्रसादि गुर पुरी नूं जाईए। गुरप्रसादि निजानंद सुख पाईए। गुरप्रसादि त्रिकुटी कुफल खुल्हाईए। गुरप्रसादि निरँजण जोत समाईए। गुरप्रसादि हरि सन्तन पाईए। गुरप्रसादि महाराज शेर सिँघ रिदे ध्याईए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुरसिक्खां दे मुख चवाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, तप्त काया सीतल हो जाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ शब्द नाम दिवाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सच सुच्च जणाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, पसू प्रेतों कर देव बहाए। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जन्म जन्म दे पाप गुआवे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जम दूत कोई नेड़ ना आवे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, साध संगत गुर माण दवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, तरन तारन समरथ अख्वावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, पापी अपराधी जगत तरावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुण निधान घर लेख लिखावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, ब्रह्मा विष्न महेष सभ सरनी लावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, शिव गणेश सभ सीस झुकावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, करोड़ तेतीस सदा बिल्लावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, बिन गुर मुक्त ना कोए करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, आप अमर जीअ अमर करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जोतों जोत आ जीव जगावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, रस अनूठा मुख चवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, धरत धवल आकाश हिलावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, भय भयानक विच आण तरावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, भगत जनां दी पैज रखावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, साध सन्त गुरचरनीं लावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, गुरसिक्खां नूं माण दवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, थिर घर दी सोझी पावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, अज्ञान अन्धेर परे हटावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, जोत ज्ञान जीव जगावे। अमृत
वेले गुर अमृत बरखे, पर्दा खम्ब परे हटावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, विच्चों आपणा आप जणावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, लोभ मोह हँकार गवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, मति मन बुध प्रगटावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, झूठी देह कंचन हो जावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ दान रिदे दवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, हँकारीआं नूं चरन निवावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, सोहँ शब्द दी जैकार करावे। अमृत वेले गुर अमृत बरखे, महाराज शेर सिँघ भगत तरावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे प्रभ दरस दिखावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे गुर नाम दवावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे इक्क रूप समावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे जुग उलटावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे संगत नूं दरस दिखावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे पारब्रह्म प्रभ आवे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे जोत रूप समावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे कलिजुग जीव भुलावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे आपणा आप छुपावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे बेमुखां नज़र ना आवे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे ज्ञान गोहझ खुल्हावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे सरन प्यां दी लाज रखावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे गुर लक्ख इक्क अस्सी हज़ार भूत बन्न्हावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे अठारां बीर सीस निवावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे अंचनी कंचनी पई शर्मावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे हाकन डाकन सिर मुंनवावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे सरदी काल बाल करावे। सच्ची एह दरगाह, उलट वाहू केसे पवावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे सभ भय रखावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे गुर सिख तरावे। सच्ची एह दरगाह, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ शब्द लिखावे। मेरा रूप अगम्म, ना किसे चितारया। मेरा रूप अगम्म, सर्ब जीव उधारया। मेरा रूप अगम्म, जिस सदा निमस्कारया। मेरा रूप अगम्म, विच देह जोत पधारया। मेरा रूप अगम्म, तीन लोक सर वारया। मेरा रूप अगम्म, अन्त ना पारावारया । मेरा रूप अगम्म, गगन पाताल जीव जन्त बणा ल्या। मेरा रूप अगम्म, सर्ब विच आसण ला ल्या। मेरा रूप अगम्म, जोत संग जीव जिवा ल्या। मेरा रूप अगम्म, खिच्च जोत विच खेह मिला ल्या। मेरा रूप अगम्म, किसे भेव ना पा ल्या । मेरा रूप अगम्म, जिन एह सृष्ट उपा ल्या। मेरा रूप अगम्म, नाउँ निरँकार रखा ल्या। मेरा रूप अगम्म, जोत निरँजण गा ल्या। मेरा रूप अगम्म, उनन्जा पवण सिर छत्र झुला ल्या। मेरा रूप अगम्म, जोत अडोल डगमगा ल्या। मेरा रूप अगम्म, वरभंड समा ल्या। मेरा रूप अगम्म, जगन्नाथ अख्वा ल्या। मेरा रूप अगम्म, अछल छलण छला ल्या। मेरा रूप अगम्म, जुगो जुग भेस वटा ल्या। मेरा रूप अगम्म, सतिजुग मेहरवान अख्वा ल्या। मेरा रूप अगम्म, त्रेता राम सुणा ल्या। मेरा रूप अगम्म, द्वापर कृष्न मुरारया । मेरा रूप अगम्म, महिंमा अपर अपारया । मेरा रूप अगम्म, कल महाराज शेर सिँघ
अवतारया। मेरी जोत अडोल, ना कोई डुलावे। मेरी जोत अडोल, सचखण्ड समाए। मेरी जोत अडोल, जीव जन्त तराए। मेरी जोत अडोल, विच सृष्ट दे आए। मेरी जोत अडोल, जगत दा खै कराए। मेरी जोत अडोल, कलू दा काल कराए। मेरी जोत अडोल, सतिजुग सति सति लाए। मेरी जोत अडोल, सोहँ शब्द जै जै कार कराए। मेरी जोत अडोल, जीव नूं ज्ञान दुआए। मेरी जोत अडोल, निजानंद वखाए। मेरी जोत अडोल, गर्भ तों बाहर कढाए। मेरी जोत अडोल, जन्म मरन दे फंद कटाए। मेरी जोत अडोल, सिक्खां नूं सरनी लाए। मेरी जोत अडोल, कोए ना तोल तुलाए। मेरी जोत अडोल, किसे ना हट्ट विकाए। मेरी जोत अडोल, कोई गुरमुख पाए। मेरी जोत अडोल, हर थाएं समाए। मेरी जोत अडोल, बुझी दीपक फेर जलाए। मेरी जोत अडोल, जोत संग जोत मिलाए। मेरी जोत अडोल, सोहँ शब्द वड्याए। गुर चरनां विच सद सेव कमाईए। गुर चरनां विच सद भुल्ल बख्शाईए। गुर चरनां विच देह रोग गुआईए। गुर चरनां विच नाम पदार्थ पाईए। गुर चरनां विच रसना हरि जस गाईए। गुर चरनां विच भगतिहीण तराईए। गुर चरनां विच मन दी तप्त बुझाईए। गुर चरनां विच आत्म शांत कराईए। गुर चरनां विच सुफल जन्म कराईए। गुर चरनां विच आपणा आप लगाईए। गुर चरनां विच संसा रोग गंवाईए। गुर चरनां विच संगत दी सेव कमाईए। गुर चरनां विच सिर छत्र झुलाईए। गुर चरनां विच दालद दलिद्र गंवाईए। गुर चरनां विच दोए जोड़ सीस झुकाईए। गुर चरनां विच मस्तक धूढ़ लगाईए। गुर चरनां विच सर्ब सुख फल पाईए। गुर चरनां विच सन्तन दी कार कमाईए। गुर सेवा विच सदा चित लाईए। गुर सेवा विच प्रभ रिदे ध्याईए। गुर सेवा विच सोहँ शब्द गुण गाईए। गुर सेवा विच प्रभ दर्शन पाईए। गुर सेवा विच लोभ हँकार गंवाईए। गुर सेवा विच जगत विकार तजाईए। गुर सेवा विच संगत धूढ़ हो जाईए। गुर सेवा विच सीतल चन्न समाईए। गुर सेवा विच पारब्रह्म पाईए। गुर सेवा विच गुर चरनीं चित लाईए। गुर सेवा विच महाराज शेर सिँघ संग समाईए। रैण सारी हरि जस गाया। वाहवा करदयां वक्त सुहाया। होई प्रभात वेला अमृत आया। सुत्ती सृष्ट अनभोल, सिक्खां नूं बाहों पकड़ बहाया । ल्या मक्खण विरोल, कलू विच भगत तराया। महाराज शेर सिँघ आप अडोल, जिस दा तेज सवाया। सोहँ शब्द अनमोल, सिक्खां ने रसना गाया। दित्ता ज्ञान वरोल, अज्ञान अन्धेर गंवाया। कलिजुग आया सर्ब सरूपा। कलिजुग आया आप प्रभ भूपा। कलिजुग आया प्रभ जोत अनूपा। कलिजुग आया महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूपा। कलिजुग दित्ता तार, सिक्खां नूं दरस दिखा के। कलिजुग दित्ता तार, ईश्र जोत प्रगटा के। कलिजुग दित्ता तार, भुल्लयां नूं चरनीं ला के। कलिजुग दित्ता तार, सोहँ शब्द सुणा के। कलिजुग दित्ता तार, राम कृष्न तों जोत प्रगटा के। कलिजुग दित्ता तार, निहकलंक
आप अख्वा के। कलिजुग दित्ता तार, घर सिक्खां दे आ के। कलिजुग दित्ता तार, संगत नूं कोल बहा के। कलिजुग दित्ता तार, विस्मादे विस्माद समा के। कलिजुग दित्ता तार, रंगण नाम चढ़ा के। कलिजुग दित्ता तार, संगत भैण भ्रा बणा के। कलिजुग दित्ता तार, विषे विकार गंवा के। कलिजुग दित्ता तार, सति धर्म वरता के। कलिजुग दित्ता तार, निमाणयां माण रखा के। कलिजुग दित्ता तार, शरन पड़े दी लाज रखा के। कलिजुग दित्ता तार, भगतन सिर हत्थ टिका के। दासां दित्ता तार, महाराज आप वड्या के। सिक्खां नूं दित्ता तार, ज्ञान जोत जगा के। पतित लए उधार, चरनीं डिग्गण आ के। धोवे गनका मैल, आपणा नाम जपा के। साचा एह दरबार, वर मंगो आ के। महाराज शेर सिँघ प्रगट आप बलवान, चल्लया सतिजुग ला के।
२१ विसाख २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
सतिजुग लाया आण, प्रगट कृष्न मुरारी। सतिजुग लाया आण, निरँजण जोत अपारी। सतिजुग लाया आण, जोत कल विच धारी। सतिजुग लाया आण, हउमे कट्ट बिमारी। सतिजुग लाया आण, सोहँ कीती कारी। सतिजुग लाया आण, भगतां दी पैज संवारी। सतिजुग लाया आण, दर सखियां मंगलाचारी। सतिजुग लाया आण, सँघार वड्डे हँकारी। सतिजुग लाया आण, चार वरन इक्क समारी। सतिजुग लाया आण, ब्रह्म सरूप सभ जीव चितारी। सतिजुग लाया आण, जीव जोत अधारी। सतिजुग लाया आण, महाराज शेर सिँघ निरँकारी। प्रभ दर्शन सर्ब सुख पाए। प्रभ दर्शन मन दी मैल गंवाए। प्रभ दर्शन जीव जन्त तराए। प्रभ दर्शन विच नर्क ना जाए। प्रभ दर्शन गुर पुरी सिद्धाए। प्रभ दर्शन मन धीर धराए। प्रभ दर्शन यति सति रहि जाए। प्रभ दर्शन काम क्रोध ना सताए। प्रभ दर्शन लोभ हँकार गंवाए। प्रभ दर्शन सच सुच्च वरताए। प्रभ दर्शन जम काल ना खाए। प्रभ दर्शन गुर सेव कमाए। प्रभ दर्शन मदि मास तजाए। प्रभ दर्शन चरन कँवल समाए। प्रभ दर्शन वांग चन्दन महिकाए। प्रभ दर्शन अचरज विच अचरज मिलाए। प्रभ दर्शन विस्मादे विस्माद समाए। प्रभ दर्शन घर साचा पाए। प्रभ दर्शन फिर जगत ना आए। प्रभ दर्शन जोती जोत समाए। प्रभ दर्शन सोहँ शब्द पाए। प्रभ दर्शन महाराज शेर सिँघ चरनीं लाए। चरन कँवल प्रभ राखो प्रीत। गुर पूरा है ठांडा सीत। सदा अडोल सदा अतीत। सोहँ शब्द जगत है जीत। झूठा संसार बालू की भीत। महाराज शेर सिँघ पतित पुनीत। पतित पावण भय भंजन। हँकार निवारन है भव खण्डन। जोत सरूप त्रैलोकी नंदन । गुरसिख दान दरस गुर मंगण। गुर पूरा सभ तोड़े बंधन। मेरा सिख कल
विच प्रभास जिउँ चन्दन। मैं हां कृष्न मुरार मनोहर मुकंदन। मैं हां सद कृपाल भगत भय भंजन। सोहँ शब्द दे के ज्ञान, गुरसिक्खां मन चाढ़्ही रंगण। प्रगटी जोत आप भगवान, महाराज शेर सिँघ सद रंग बिरंगन। सतिजुग धरया नाउँ, जोत रूप वटाया। सतिजुग धरया नाउँ, निहकलंक अख्वाया। सतिजुग धरया नाउँ, सोहँ शब्द सुणाया। सतिजुग धरया नाउँ, ब्रह्म दा भेत खुल्हाया। सतिजुग धरया नाउँ, खण्ड ब्रह्मण्ड अलाया। सतिजुग धरया नाउँ, जुग चौथा उलटाया। सतिजुग धरया नाउँ, प्रभ ने तेज वधाया। सतिजुग धरया नाउँ, मदि मास सभ नष्ट कराया। सतिजुग धरया नाउँ, कुम्भी नर्क नूं उन्हां नूं पाया । सतिजुग धरया नाउँ, जिन्हां ने रसना लाया। सतिजुग धरया नाउँ, आपणा आप छुपाया। सतिजुग धरया नाउँ, बेमुखां तों मुख भवाया। सतिजुग धरया नाउँ, गुरसिक्खां नूं दरस दिखाया। सतिजुग धरया नाउँ, साध संगत गुर विच बहाया। सतिजुग धरया नाउँ, आपणा आप उपाया। सतिगुर सच्ची नाउ, जिस ने पार लँघाया। सतिजुग धरया नाउँ, सर्ब दा माण गंवाया। सतिजुग धरया नाउँ, चार वरन कर इक्क बहाया। सतिजुग धरया नाउँ, राउ रंक इक्क समाया । सतिजुग धरया नाउँ, उलटे धन्दे सृष्ट लगाया। सतिजुग धरया नाउँ, भगतन दया कमाया । सतिजुग धरया नाउँ, ईश्र आपणा नाम जपाया। सतिजुग धरया नाउँ, मातलोक सचखण्ड बणाया । सतिजुग धरया नाउँ, जिथ्थे करोड़ तेतीस है आया। सतिजुग धरया नाउँ, देवियां दर ते सीस झुकाया। सतिजुग धरया नाउँ, आपणा आप तजाया। सतिजुग धरया नाउँ, छड देह जोत रूप समाया। सतिजुग धरया नाउँ, घनकपुरी नूं भाग लगाया । सतिजुग धरया नाउँ, जिथ्थे गुर धाम बणाया। सतिजुग धरया नाउँ, सरबत्त तीर्थां माण गंवाया। सतिजुग धरया नाउँ, सरबत्त तीर्थ नहर बणाया। सतिजुग धरया नाउँ, कलू नूं ख़ाक रलाया। सतिजुग धरया नाउँ, सतिगुर धाम रचाया। सतिजुग धरया नाउँ, महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। सतिजुग धरया नाउँ, जोतों जोत प्रगटाया। सतिजुग धरया नाउँ, मनी सिँघ नूं माण दवाया। सतिजुग धरया नाउँ, सतिगुर तख्त बहाया। सतिजुग धरया नाउँ, बुग्घी थान सुहाया। सतिजुग धरया नाउँ, पूरन परमेश्वर आया। सतिजुग धरया नाउँ, गहर गम्भीर अख्वाया। सतिजुग धरया नाउँ, रिद्ध सिद्ध नूं चरनीं लाया। सतिजुग धरया नाउँ, राणयां महाराणयां दा सीस झुकाया। सतिजुग धरया नाउँ, बाणी बोध सिक्खाया। सतिजुग धरया नाउँ, आपणा आप प्रगटाया। सतिजुग धरया नाउँ, सोहँ शब्द गुर डंक वजाया। सतिजुग धरया नाउँ, निर्भय अख्वाया। सतिजुग धरया नाउँ, निरवैर समाया। सतिजुग धरया नाउँ, सिक्खां दा दु:ख गंवाया। सतिजुग धरया नाउँ, बन्दी छोड़ अख्वाया। सतिजुग धरया नाउँ, गलों जम फास कटाया। सतिजुग धरया नाउँ, अंडज जेरज सिख ना आया। सतिजुग धरया नाउँ, उत्भुज सेतज बाहर कढाया। सतिजुग धरया नाउँ, सिक्खां दी
लाज रखाया। सतिजुग धरया नाउँ, विच सिख समाया। सतिजुग धरया नाउँ, सिर ते छत्र झुलाया । सतिजुग धरया नाउँ, झूला झूल सृष्ट हलाया । सतिजुग धरया नाउँ, चार कुन्ट हाहाकार मचाया। सतिजुग धरया नाउँ, सोहँ शब्द गुर तीर चलाया। सतिजुग धरया नाउँ, जिस एह माण गंवाया। सतिजुग धरया नाउँ, महाराज शेर सिँघ नज़री आया। कलिजुग तारे सिख, आपणी शरनी ला के। कलिजुग तारे सिख, आपणा नाम जपा के। कलिजुग तारे सिख, गुर संगत माण दवा के। कलिजुग तारे सिख, सोहँ शब्द सुणा के। कलिजुग तारे सिख, महाराज शेर सिँघ नाम रखा के । सतिजुग हो मेहरवान, आपणा आप उपाया। सतिजुग हो मेहरवान, जगत जोत जगाया। सतिजुग हो मेहरवान, घर भगतन दे आया। सतिजुग हो मेहरवान, सभ जगत भुलाया। सतिजुग हो मेहरवान, सोहँ शब्द सुणाया । सतिजुग हो मेहरवान, चार कुन्ट जै जैकार कराया। सतिजुग हो मेहरवान, आपणा राह बताया। कलिजुग हो मेहरवान, बेड़े नूं बन्न्हे लाया। कलिजुग हो मेहरवान, सिख दे विच समाया। कलिजुग हो मेहरवान, दु:ख रोग गंवाया । कलिजुग हो मेहरवान, मसाण पवन जलाया। कलिजुग हो मेहरवान, कन्यां ते दया कमाया। कलिजुग हो मेहरवान, घर ठांडे आया । कलिजुग हो मेहरवान, निहकलंक अख्वाया। कलिजुग हो मेहरवान, महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। होए निमाणा दर ते आए, गुर चरना विच सीस झुकाए। होए निमाणा दर ते आए, वांग भीलणी माण दवाए। होए निमाणा दर ते आए, सती अहल्या चरन छुहाए। होए निमाणा दर ते आए, वांग द्रोपती दरस दिखाए। होए निमाणा दर ते आए, लाज कन्या जगत रखाए। होए निमाणा दर ते आए, ठाकर सिँघ दी बिन्द तराए। होए निमाणा दर ते आए, कन्यां सतिवन्ती सति रखाए। होए निमाणा दर ते आए, झूठे जगत दी प्रीत तजाए। होए निमाणा दर ते आए, दे ज्ञान गुर दरस दिखाए। होए निमाणा दर ते आए, सुक्के काष्ट प्रभ फल लगाए। होए निमाणा दर ते आए, कार खेल नष्ट हो जाए। होए निमाणा दर ते आए, देह सपुत्री कंचन कराए। होए निमाणा दर ते आए, जन्म जन्म दे दु:ख गंवाए। होए निमाणा दर ते आए, सर्ब सूख घर मांहि पाए। होए निमाणा दर ते आए, अन्ध कूप प्रभ होए सहाए। होए निमाणा दर ते आए, जगत जलन्दा गुर दरस ठराए। होए निमाणा दर ते आए, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाए। होए निमाणा दर ते आए, गुर पूरे सिर छत्र झुलाए। होए निमाणा दर ते आए, वांग चन्द्रमा सीतल हो जाए। होए निमाणा दर ते आए, आप तरे कुटम्ब तराए। होए निमाणा दर ते आए, महाराज शेर सिँघ बणत बणाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, बुझी दीपक दए जगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, सचखण्ड प्रभ दए वखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जम जंदार कोई नेड़ ना आए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, विच चुरासी गेड़ ना खाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, दरगाह साची विच पठाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम,
बाहों पकड़ दे तराए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, निझ घर बैठा ताड़ी लाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, ब्रह्म सरूप विच समाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, जोत ज्ञान दे जगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, घर साचे दी सोझी पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाम, अमृत बूंद प्रभ मुख चवाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, जोत अडोल डगमगाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, अन्त काल प्रभ दरस दिखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, वांग अजामल आप तराए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, वांग सैण आ लाज रखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, जोत सरूप आ दरस दिखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, मदि मास ना रसना लाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, काया कोट विकार गंवाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, एकँकार प्रभ होए सहाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, गुरसिक्खां संग रल जाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, साध संगत सभ दया कमाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, आदि अन्त प्रभ दए बुझाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, झूठी देह विच सच वखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, विच्चों सतिगुर पूरा पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, महाराज शेर सिँघ रिदे समाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, अनहद शब्द मन वजाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, ब्रह्म ज्ञान प्रभ दे बुझाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, जीव जुगत दी सोझी पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, जोत निरँजण आप दरसाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, आवण जावण दा पन्ध मुकाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, अन्त जोती जोत रल जाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, गर्भवास फेर ना आए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, टुट्टी गंढ्ढे गंढ्ढ वखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, सरन पड़े दी लाज रखाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, साध संगत गुर माण दिवाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाए। जे ना भुल्ले मेरा नाउँ, महाराज शेर सिँघ कँवल खुल्हाए।
२२ विसाख २००७ बिक्रमी
सोहँ शब्द प्रभ नाम चितारे। सोहँ शब्द प्रभ जगत उधारे। सोहँ शब्द दरस राम अवतारे। सोहँ शब्द कृष्न मुरारे। सोहँ शब्द सभ सिक्खन तारे। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ निमस्कारे। सोहँ शब्द जम दूत ना मारे। सोहँ शब्द प्रभ चरन दरसारे। सोहँ शब्द होए ज्ञान उज्जयारे। सोहँ शब्द रसना जीव उचारे। सोहँ शब्द पेखे सच दुआरे। सोहँ शब्द कर पार उतारे। सोहँ शब्द सदा निमस्कारे। सोहँ शब्द कोट अपराधी तारे। सोहँ शब्द जीव बैकुण्ठ सिधारे। सोहँ शब्द जपे जगत न्यारे। सोहँ शब्द मुकंद मुरारे। सोहँ शब्द जगदीश्र तारे। सोहँ शब्द जोती जोत समारे। सोहँ
शब्द जम डण्ड ना मारे। सोहँ शब्द सतिजुग पैज संवारे। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रसना उचारे। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दवाया। सोहँ शब्द गुर सतिजुग सुणाया। सोहँ शब्द भगतन दान दिवाया। सोहँ शब्द जीवण मुक्त कराया। सोहँ शब्द अज्ञान अन्धेर गंवाया। सोहँ शब्द जगत तराया। सोहँ शब्द चुरासी गेड़ मुकाया। सोहँ शब्द सतिगुर संग मिलाया। सोहँ शब्द अनहद राग सुणाया । सोहँ शब्द गर्भ जून तजाया । सोहँ शब्द भगतन संग रलाया। सोहँ शब्द जिन रसना गाया। सोहँ शब्द नर नरायण दरसाया। सोहँ शब्द सतिजुग जहाज़ बणाया। सोहँ शब्द गुरमुखां नूं पार लँघाया। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ मिलाया। सोहँ शब्द जीव दा भेत खुल्हाया। सोहँ शब्द जोत सरूप दरसाया। सोहँ शब्द कलिजुग डंक वजाया । सोहँ शब्द सद उत्तम रखाया। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रसना गाया। जपो सोहँ मन आत्म सूख। जपो सोहँ ना ब्यापे दूख। जपो सोहँ मिले प्रभ भूप। जपो सोहँ पेखो दरस अनूप। जपो सोहँ प्रगटे जोत सरूप। जपो सोहँ मिले महाराज शेर सिँघ विच अन्ध कूप । सोहँ शब्द सुरत जो लाए । सोहँ शब्द गुर दरस दिखाए। सोहँ शब्द सतिजुग मन्त्र वजाए। सोहँ शब्द गुर निरंतर वजाए। सोहँ शब्द सभ भस्मन्त्र हो जाए । सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ जुगा जुगन्तर रहि जाए । सोहँ शब्द जपाया आण, ईश्र जोत प्रगटा के। सोहँ शब्द जपाया आण, कल दा काल करा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सिक्खन विच आसण ला के । सोहँ शब्द जपाया आण, संगत गिरद बहा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सतिजुग सच्चा ला के। सोहँ शब्द जपाया आण, नाम आपणा रसना जपा के। सोहँ शब्द जपाया आण, प्रभ ने भेस वटा के। सोहँ शब्द जपाया आण, देह विच जोत जगा के। सोहँ शब्द जपाया आण, अमृत मुख चवा के। सोहँ शब्द जपाया आण, सच सुच्च वरता के। सोहँ शब्द जपाया आण, चार कुन्ट जै जै जैकार करा के। सोहँ शब्द जपाया आण, मात पताल आकाश थिर रहा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बाशक दी सेज तजा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बैकुण्ठ धाम चों आ के । सोहँ शब्द जपाया आण, कृष्न भेस वटा के । सोहँ शब्द जपाया आण, निहकलंक अख्वा के। सोहँ शब्द जपाया आण, पल्ला जगत फिरा के। सोहँ शब्द जपाया आण, बेमुखां तों मुख छुपा के। सोहँ शब्द जपाया आण, विछड़े चरनीं ला के। सोहँ शब्द जपाया आण, पतित पापी तरा के। सोहँ शब्द जपाया आण, राम रघुनाथ अख्वा के। सोहँ शब्द जपाया आण, महाराज शेर सिँघ नाम रखा के। सोहँ शब्द सतिजुग बबान। सोहँ शब्द देवे गुणी निधान। सोहँ शब्द होवे भगत परवान। सोहँ शब्द सतिजुग दा ज्ञान । सोहँ शब्द घर ठांडा पाण। सोहँ शब्द मेले भगवान। सोहँ शब्द भगत दीबाण। सोहँ शब्द प्रभ सरूप पछाण । जगत सुहाया सीस, केस चवर झुलाए। जगत सुहाया सीस, चरनीं सेव कमाए।
जगत सुहाया सीस, धूढ़ गुर चरन लगाए । जगत सुहाया सीस, प्रभ दी सेव कमाए। जगत सुहाया सीस, जगत नाम तराए । जगत सुहाया सीस, दुष्टन अग्न जलाए। जगत तराया सीस, गुर दर्शन पाए। जगत तराया सीस, महाराज शेर सिँघ पैज रखाए।