१५ जेठ २००७ बिक्रमी जेठूवाल
कलिजुग किया खेल अपारा। जोत जगाई अपर अपारा। सोहँ शब्द भगत भण्डारा। महाराज शेर सिँघ दर सच दुआरा। प्रगट जोत आप निरँकारा। अन्त ना पाए प्रभ पारा वारा। कुदरत रूप सभ सृष्ट पसारा । लक्ख चुरासी जून आकारा। जोत निरँजण विच निराधारा। मूर्ख मुग्ध ना प्रभू विचारा। गुरसिक्खां मन शब्द उज्जयारा। उपजे राग होए धुन्कारा। दे दरस गुर पार उतारा। प्रभ अबिनाशी ठाकर तुमारा। सेवक चरन प्रगट जोत झमकारा। झूठी देह होए दीपक उज्जयारा। सोहँ वणज कर बण वणजारा। प्रगट भयो घर दातारा। गुरमुखां जिस पार उतारा। महाराज शेर सिँघ सद बलिहारा। गुर पूरे तों सद बलि जाईए। निहकलंक निज घर मांहि पाईए। देह दीपक आत्म जोत जगाईए। खुल्हे द्वार दर गुर दा पाईए। छुटे त्रैकुटी कँवल नाभ खुल्हाईए। झिरना झिरे झर झर से अमृत बूंद मुख चवाईए। होए तृप्त शांत मन, गुर पूरे दा दर्शन पाईए। होए कृपाल आप प्रभ ठाकर, गुर चरन लाग सेव कमाईए। जगत उधार सर्ब सुख सागर, मोहण माधव में रंग मजीठ चढ़ाईए। कलिजुग कर्म होए उजागर, महाराज शेर सिँघ सरन तकाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, जोत सरूप जोत मिल जाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, हो जोत रूप इक्क रंग समाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, जन्म मरन दु:ख कटाईए । सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, गुण निधान दरस दरसाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, उपजे ज्ञान विकार तजाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, भगत जनां संग रल जाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, बैकुण्ठ धाम बैठ आसण लाईए। सरन पड़े प्रभ अन्तरजामी, महाराज शेर सिँघ कलिजुग पार तराईए।
१८ जेठ २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल
गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, अमृत बूंद मुख चवाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, कँवल नाभ मुख खुल्हाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, अमृत नाम देह में पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, जोत निरँजण जीव जगाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, प्रभ जोत सरूप जोत मिल जाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, निजानंद मांहि समाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, हो विस्माद ना अंग समाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, खण्ड ब्रह्मण्ड इक्क हो जाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, भव सागर पार तर जाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, मिल साध संगत हरि जस गाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, गुर चरन मन बिग्साईए। गुरसिख चातृक
सदा बिल्लाए, धन्न धन्न धन्न गुर रसना गाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, सोहँ नाम गुर दर ते पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, हरि जू हरि हरि हरिमन्दर मांहि पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, कर दरस प्रभ भरम भउ गंवाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, प्रभ दरस फिर जन्म ना पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, मिल गुर अन्त काल ना काल सताईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, कलिजुग निहकलंक शरन तकाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, गुण निधान घर निज मांहि पाईए। गुरसिख चातृक सदा बिल्लाए, महाराज शेर सिँघ रिदे समाईए। कलिजुग प्रगट ओंकारा। सोहँ शब्द सतिजुग आपारा। तीन लोक होवे धुन्कारा। गुरमुखां मन होए विचारा। गुरसिक्खां मन हरि का दुआरा। नाम गुर अमृत जल धारा। सर्ब सूख देवे निरँकारा। महाराज शेर सिँघ प्रगट सच अवतारा । कलिजुग प्रगट आप प्रभ अबिनाशी। गुरसिक्खां करे बन्द खुलासी। बेमुखां गल जम की फाँसी। जरम हार गए कुम्भी नर्क पड़े शराबी मासी। गुरसिख गुरचरन रहिरासी। कलिजुग मिल्या प्रभ सर्ब घट वासी। रिद्ध सिद्ध होवे सिक्खां दासी। प्रगट भयो घनकपुर वासी। जोत निरँजण सदा अबिनाशी। महाराज शेर सिँघ लग शरन साध संगत तर जासी। साध संगत गुर माण दवाया । घर घर सोहँ शब्द सुणाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, प्रगट हो जिस दरस दिखाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, कलू काल अन्त आण कराया। धन्न धन्न धन्न गुर चरन सेव, मोहण माधव जिन घर मांहि पाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, छड देह जोत रूप समाया। धन्न धन्न धन्न सर्ब अभेव, कलिजुग निहकलंक अख्वाया । धन्न धन्न धन्न प्रभ गुरदेव, लोकमात बैकुण्ठ धाम बणाया । धन्न धन्न धन्न प्रभ गुरदेव, विछड़यां जिन चरनीं लगाया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, गुरसिक्खां गुर माण दिवाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, गुरसिक्खां गुर सच दरसाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, जोत रूप सभ खेल रचाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, फूल वरखा सिर सिक्खा लाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, गण गंधर्ब चरनीं सीस निवाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, तेतीस करोड़ खड़्हे दर सीस झुकाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, कलिजुग आ सिख वड्आया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, सोहँ दे ज्ञान दीपक फेर जगाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, कलिजुग लए तार चरन जिस सीस झुकाया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, पारब्रह्म परमेश्वर हो घर ठांडे आया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, कोट अपराधी तार साध संगत विच मिलाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, देवे चरन निवास जिन्हां इक्क मन ध्याया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, दे के ब्रह्म ज्ञान अन्ध अज्ञान गंवाया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, अमृत दे भण्डार दुखियां दा दु:ख गंवाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, निन्दकां सिर छार कोट जन्म घोगढ़ दा पाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, चार जुग होए ख्वार, विष्टा मुख रखाया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, मन में करे गुमान कूड़
कुटम्ब गिराया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, बेमुख ना करे पछाण जमां दे वस पवाया। धन्न धन्न धन्न गुरदेव, गंवाए जन्म हार सूकर जून लिखाया । धन्न धन्न धन्न गुरदेव, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार भगत जनां नूं पार लँघाया। धन्न सिख जिस नाम चितारया। गुर पूरा जिस कर्म चितारया। गुर पूरा जिस पार उतारया। धन्न सिख जिस प्रभ चरनीं निमस्कारया। मिल्या पारब्रह्म प्रभ अपर अपारया। धन्न सिख जिन सोहँ शब्द रसना उचारया। मिले महाराज शेर सिँघ कलिजुग निरंकारया। निरँकार प्रभ जोत जगाई। उलटी खेल कलिजुग वखाई। जोत निरँजण सिख देह समाई। सारी भुल्ली फिरे लोकाई। बिन सिख किसे सार ना पाई। सो जाणे जिस प्रभ दे बुझाई। आदि अन्त प्रभ इक्क हो जाई। सर्ब सृष्ट प्रभ रिहा समाई। आपणा भेव ना किसे जणाई। गुरमुखां शब्द सोझी पाई। कर चरन ध्यान अनहद धुन वजाई। राम रमईआ मन मांहि पाई। कलिजुग आण मिली वड्याई। गुरसिक्खां दी प्रभ बणत बणाई। दरगाह सच्ची सचखण्ड वखाई। गुरसिख गुर पुरी सिद्धाई। जम कंकर कोई नेड़ ना आई। महाराज शेर सिँघ होए सहाई। भगत भगत भगत प्रभ आप वड्आया। सोहँ दे ज्ञान, मन्त्र नाम दृढ़ाया। दे दरस निधान, थिर अटल्ल रखाया। उपजे ब्रह्म ज्ञान, चार जुग गुर माण दवाया। गुरसिक्खां दे के नाम, गुरमुख बाणी नाम धराया। सति पुरख निरँजण प्रभ दाता, सतिजुग सति सति सति वरताया। कलिजुग आण दित्ती वड्याई, निमाणयां तांईं चरन लगाया। तीन लोक होए मुख उज्जल, सोहँ शब्द जिन रसनी गाया। जन्म मरन फिर कदे ना आया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। गुर दर आण दरस जिस करया। भव सागर प्रभ पार उतरया। दु:ख दलिद्र जगत का हरया। अन्त काल मिले प्रभ आसा वरया। पापी अपराधी संग सिक्खन तरया। सीस छोहे चरन पार उह परया। महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख दाता, दरगाह सच्ची अग्गे खड़या। दरगाह सच, सच प्रभ का खेल। दीपक जोत अगम्म, बिन बाती बिन तेल। प्रभ रूप अगम्म, जोत सरूप लए जोत मेल। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ, कलिजुग आण किया जिस खेल। जगत चलायो पन्थ न्यारा, सोहँ शब्द दियो भण्डारा। किरतम नाम रसना उचारा। जगत तपे जिउँ आवा घुमिआरा। भगत दर ठांडे थिर अमृत धारा। अमृत बूंद बरसे कँवल मंञारा। उपजे शब्द मन वज्जे धुन्कारा। निजानंद सुख अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ खोल्हे सिख दस्म दुआरा। दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हाए। सिर ते दे के हत्थ सिख नूं सोझी पाए। दे दरस अपार, चरनीं सिख लगाए। भगत वछल भण्डार, अमृत मुख चुआए। किसे ना पाई सार, खेल करतार रचाए। कलिजुग कर्म विचार, जोत सरूप रघुराए। निर्मल देह अनमोल, जिथ्थे प्रभ रिहा समाए। बैठ आप अडोल, रिहा ज्ञान दिवाए। कलिजुग जीव अणभोल, मन दा भरम ना जाए। सतिगुर तोले पूरे तोल, हउमे शब्द
जलाए। एह कलिजुग वक्त अनमोल, फिर हत्थ ना आए। मनों गंवाए विकार, चरनीं सीस झुकाए। भुल्लां लउ बख्शा, घर निरँजण आए । मन में करे हँकार, गुर दी बाण रखाए । मन में करे विकार, देह कुष्टी हो जाए। गुरचरन धरे ध्यान, चन्दन वांग महिकाए। गुरसंगत करे प्यार, अमरापद पाए। गुर शब्द करे विचार, अज्ञान अन्धेर गंवाए। महाराज शेर सिँघ रिदे चितार, स्वच्छ सरूप दरस दिखाए। स्वच्छ सरूप रंग मेरा जाणो। प्रभ रंग एक, परवेश अनेक वखाणो। सोहँ जपे नाउँ, उपजे ब्रह्म ज्ञानो। मन में चितवे नाउँ, दरस पावे ठानो। गुर चरन करे प्यार, महाराज शेर सिँघ तोड़े अभिमानो। अबगत अगोचर प्रभ आप अख्वावे। शरन आए दी पैज रखाए। किरपा करे निराहार, सर्ब जीवां विच निरवैर समावे। करे खेल अपार, जुगो जुग जोत जगावे। आए आपणा बल धार, चतुर्भुज कहावे। भगतां देवे तार, स्वामी समरथ अख्वावे। दुष्टां देवे मार, नक्क नत्थ पवावे। निमाणयां देवे तार, जिन्हां गुर चरन लगावे। लै कर्म विचार, जिन्हां सिर हत्थ टिकावे। बेमुख गए हार, दर मंगण भिख ना पावे। डुब्बे मुग्ध गंवार, दर दर चोटां खावे। कर्मां दित्ती हार, जम दर बद्धा जावे। गुरसिख महिंमा अपर अपार, सचखण्ड समावे। जिथ्थे प्रभ आकार, गुर पुरी गुर धाम अख्वावे। महाराज शेर सिँघ नाम बाबण गुरसिख बैकुण्ठ पुचावे।
१९ जेठ २००७ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
कर्म कर गुर कर्म विचारया। कर किरपा गुर पार उतारया। जोत निरँजण सद बलिहारया । सतिजुग मेहरवान सद निमस्कारया। त्रेता राम अवतार, द्वापर कृष्न मुरारया। कलिजुग लै अवतार, महाराज शेर सिँघ निरंकारया। कलिजुग कर्म विचार, गुरसिख पार उतारया। होवे भवजल पार, प्रगट भए जिथ्थे प्रभ जोत अधारया। गुर चरन जाउ कुरबान, जिस एह खेल रचा ल्या। चले खेल जगत अपारा। तीन लोक प्रभ करे निमस्कारा। प्रगट जोत जगत उज्जयारा। मनमुखां सद मन अन्धयारा। गुरमुख बूझे कर विचारा। दे दरस गुर कलिजुग उधारा। दीना नाथ प्रभ जोत चमत्कारा। घट घट वासी बैठा अगम्म अपारा। सर्ब सूख गुर चरन दरसारा। करे देव मूर्ख मुग्ध गंवारा। प्रभ अबिनाशी सदा सदा सदा निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी प्रगटे कल धारा। कलिजुग आए जोत प्रभ धारे। खण्ड ब्रह्मण्ड सदा निमस्कारे। तीन लोक गुर चरन दुआरे। गुरसिख गुर दरस पार उतारे। मिले जस सच हरि के दुआरे। झूठे सारे जगत पसारे। महाराज शेर सिँघ जोत सदा सदा सदा चमत्कारे। चमत्कार जोत गुर दिया। गुरसिक्खां नाउँ गुर बीआ। दरगाह होवे सुखी सुहेला
जिया। नाम अंमिउं रस गुर चरनीं पिया। सोहँ शब्द ज्ञान गुर दिया। उपजे ज्ञान गुर ठांडा थीआ। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उधारे, मुख जगत उज्जल किया। गुरमुख नाउँ जगत उज्जयारा, जोत निरँजण सद चमत्कारा। गुरमुख नाउँ जगत उज्जयारा, आत्म दरस सदा गुर दुआरा। गुरमुख नाउँ सदा मुख उज्जल, वज्जे शब्द सोहँ धुन्कारा। गुरमुख नाम सदा मुख उज्जल, कलिजुग किया पार उतारा। गुरमुख नाम सदा मुख उज्जल, अन्त काल प्रभ जोत मंझारा। गुरमुख नाम सदा मुख उज्जल, धाम बैकुण्ठ मिले गुर दरबारा। गुरमखां प्रभ दे वड्याई, महाराज शेर सिँघ घर पतित उधारा। पतित उधारन है भव खण्डन। पतित पावन दु:ख भय भंजन। प्रगट भयो त्रैलोकी नंदन। गुरसिख जगत महिकाए वांग चन्दन। दोए जोड़ करो गुर चरन बन्दन। महाराज शेर सिँघ प्रगटी जोत निरँजण। प्रगटी जोत प्रभ निरविकार। सर्ब जीव प्रभ जोत अधार। लक्ख चुरासी माणस उत्तम वीचार। कलिजुग भुल्ले प्रभ पाई ना सार। दर दर लूझे होए जगत ख्वार। बिन गुर कोई ना लावे पार। झूठी दुनियां झूठा पसार। सद अबिनाशी प्रभ आप निरँकार। खण्ड ब्रह्मण्ड जिस जोत अधार। माया रूप सृष्ट पसरिओ पसार। कलिजुग देवे हार, जिया कर्म विचार। गुरसिख देवे तार, जिन्हां गुर चरन प्यार। उत्तम दे ज्ञान कर दए उधार। दर आए देवे तार, महाराज शेर सिँघ प्रगट नर अवतार। नर नरायण आप प्रभ आया। निहकलंक जोत रूप अख्वाया। सोहँ शब्द गुर डंक लगाया। चक्र सुदर्शन बाण बेमुखां लाया। दे के ब्रह्म ज्ञान गुर गुर गुर दिवाया। दे के सच निवास सचखण्ड पुचाया। छोड जगत प्रभास, जोत संग जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ सद बलिहार, कर्म विचार गुर कर्म तराया। गुर गोबिन्द गुर ज्ञान दवाया। प्रगट जोत मृगिन्द, अचरज खेल रचाया। कलिजुग सर्ब नरिंद, निहकलंक अख्वाया । महाराज शेर सिँघ सद बख्शंद, प्रगट हो सिख तराया। धन्न गुरसिख दया कमाए। धन्न गुरसिख चरन लगाए। धन्न गुरसिख घर जोत प्रगटाए। धन्न गुरसिख हरि हरि हरि नज़री आए। धन्न गुरसिख मुख उजल जगत कराए। धन्न गुरसिख लग्गी चरन तोड़ निभाए। धन्न गुरसिख टुट्टी गंढ्ढणहार गंढ्ढ वखाए। धन्न गुरसिख घट घट रिहा समाए। धन्न गुरसिख कलिजुग जोत घनकपुरी प्रगटाए। धन्न गुरसिख छड्ड देह जोत रूप हो जाए। धन्न गुरसिख अन्त काल कल लए खपाए। धन्न गुरसिख वाहवा सतिजुग साचा लाए। धन्न गुरसिख सोहँ दे ज्ञान सभ सिख तराए। धन्न गुरसिख रंग रंगीला माधो हरि रंग समाए। धन्न गुरसिख पारब्रह्म परमेश्वर अन्तरजामी आप अख्वाए। धन्न गुरसिख मोहण माधव कृष्न मुरार जोत प्रगटाए। धन्न गुरसिख अबिनाशी अबिगत अगोचर हर थांएँ समाए। धन्न गुरसिख कोट जन्म दे विछड़े कलिजुग लए मिलाए। धन्न गुरसिख गुरसिक्खां देवे तार महाराज शेर सिँघ प्रगट भगत वड्याए। सो
वड्डा जिस प्रभ वड्आया। सो वड्डा जिस प्रभ दरस दिखाया। सो वड्डा जिस रसना हरि हरि हरि गाया। सो वड्डा नर नरायण घर मांहि पाया । सो वड्डा जिस भाण्डा भरम चुकाया। सो वड्डा झूठी देह प्रभ साचा पाया। सो वड्डा जो गुर चरन चित्त लाया। सो वड्डा जिस महाराज शेर सिँघ चरनीं लाया। गुरचरन सदा नरायण। मिले आप लक्खमी नरायण। प्रगट भए सद नरवैण। गुरसिख गुर चरन तरायण। बेमुख भवजल विच चोटां खायण। निन्दक दुष्ट सिर खेह पवायण। मानी अभिमानी नर्क निवास प्रभ लिखायण। करो दरस गुरचरन दुआरे, प्रगट भयो महाराज शेर सिँघ नर नरायण। नर नरायण जगत प्रभ आया। धार खेल चतुर्भुज कहाया। सावल सुंदर जामा उलटाया। कँवल नैण सिर मुकट सजाया। महासार्थी प्रभ आप अख्वाया। उत्तम दे ज्ञान, अर्जन धीर धराया। कलिजुग लै अवतार, शेर सिँघ नाम रखाया । छड्डी देह अपार, सिख विच जोत समाया। दित्ता खोल्ह भण्डार, गुरमुखां गुर राग सुणाया। चार जुग देवे माण, सुरत शब्द मन वसाया। होवे बैकुण्ठ वास, सोहँ रसना गाया। कलिजुग होई रहिरास, जिन महाराज शेर सिँघ दर्शन पाया । कलिजुग आण प्रभ दरस दिखावे। गुर चरन संग जो सीस लग जावे। वांग अहल्या सिला तर जावे। मिले अन्त बबाण, दरगाह सच पुचावे। होवे उत्तम धाम, जिथ्थे जोत निरँजण जगावे। महाराज शेर सिँघ गुर पूरा मेहरवान, सिख जोत गुर विच मिलावे। गुर की जोत जगत ना जाणे। गुर की जोत बैकुण्ठ रहाणे। गुर की जोत सदा डगमगाणे। गुर की जोत हरि रंग माणे। गुर की जोत उपजे जीव अञ्याणे। गुर की जोत सर्ब जून समाणे। गुर की जोत भेव गुरू ही जाणे। गुर की जोत महाराज शेर सिँघ चले आपणे भाणे। भाणा जगत प्रभ आप वरताया। आपणा भेव ना किसे जताया। प्रगटे जोत अपार, कल दा माण गंवाया। सतिजुग दित्ता माण, सोहँ शब्द सुणाया। सुर असुर प्रभ देवे तार, जिन्हां चरनीं सीस झुकाया। होवे ब्रह्म सरूप, जिन्हां पारब्रह्म प्रभ पाया। प्रभ है रंग अनूप, धरत धवल आकाश समाया। गुर पूरा वड्डा भूप, सृष्ट रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ महिंमा अनूप, प्रगट जोत जिस जुग कल उलटाया । कलू काल गुर कर्म विचारया। कुकर्मां दित्ती हार, डोबे विच मंझधारया। जगत उधारे आप, सतिजुग लावे सच निरंकारया। सभ नूं देवे तार, ऊँच नीच इक्क रंग मुरारया। महाराज शेर सिँघ दरस अपार, मिले भगत वणजारया। गुरसिख दान देवे गुर पूरा। समरथ पुरख अबिनाशी उतरे मन वसूरा। सर्ब थांएँ प्रभ जोत समाई, सोहँ शब्द ना ज्ञान अधूरा। वाजा अनहद तूरा लखा ना जाए पारब्रह्म परमेश्वर कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा। सति सन्तोख प्रभ गुरसिख दिवाया। सिमरे मेरा नाम, कदे मरे ना जाया। दरगाह मिले थाउँ, जिस गुर चरन लगाया। झिरना झिरे अपार, शब्द ज्ञान दवाया। सोहँ शब्द उज्जयार, देह अंध्यार मिटाया। महाराज शेर सिँघ
भगत प्यार, लग चरन तराया। हरि रंग हरि भगतां माणया। हरि रंग गुरमुखां मन सदा समाणया। हरि रंग हर जीव प्रभ जाणया। हरि रंग प्रभ जोत जीव जन्त अञ्याणयां। हरि रंग ना बूझे भुल्ला प्रभ भुलाणया। हरि रंग जाणे जिस प्रभ जाणया। हरि रंग प्रभ पूरा, महाराज शेर सिँघ हरि रंग वखाणया। भगतां हरिजू हरि प्यारा। हरि जू जुगो जुग जोत प्यारा। कलिजुग प्रगटी जोत शेर सिँघ निरँकारा। सोहँ शब्द चलत अग्गे जुग चारा। गुरमुख नाउँ गुरबाणी गुरमुख उचारा। कलिजुग किरतम कर्म प्रभ आप विचारा। दे दरस सिख पार उतारा। दीनां नाथ सदा दु:ख भंजन, महाराज शेर सिँघ कल अवतारा। सोहण बंक द्वार, जिथ्थे गुर दरस दिखाया। सोहण बंक द्वार, प्रगट जोत निरँजण राया। सोहण बंक द्वार, गुरसिख घर गुर भोग लगाया। सोहण बंक द्वार, जिथ्थे मिल संगत हरि जस गाया। सोहण बंक द्वार, कर किरपा गुर गुरप्रसादि वरताया। सोहण बंक द्वार, भोजन भक्ख लेहज फेहज इक्क रंग मिलाया। सोहण बंक द्वार, जिथ्थे कल्लर कँवल लगाया। सोहण बंक द्वार, प्रगट महाराज शेर सिँघ सर्ब सुखदाया। सर्ब सुख गुर चरन द्वार। अमृत शब्द बरखे गुर निराधार। भयो जोत विच देह विकार। बाणी बोहथ गुर अपर अपार। सच घर वासी प्रगट निरँकार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भयो पूरन अवतार। सद बख्शंद सद मेहरवाना । गुरसिख घर प्रगटे गुर गुण निधाना। जीव ना पावण सार, माया भुल्ला मूर्ख मुग्ध अञ्याणा । गुरसिक्खां देवे ज्ञान, सोहँ शब्द ज्ञाना। कलिजुग लै अवतार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। गुरप्रसाद गुर भेंट चढ़ाईए। प्रभ पूरन जगत तरान, सद भुल्ल बख्शाईए। गुर संगत दे वरताए, भण्डारा भगत खलाईए। महाराज शेर सिँघ दूख निवार, सद चरन लग जाईए। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन मुख चुआया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन प्रभ दर्शन पाया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन्हां प्रभ चरन सेव कमाया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन्हां मिल हरि जस गाया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन महाराज शेर सिँघ गुर प्रगटाया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन संग नाम विहूण पार तराया। गुर किरपा कर गुर अमृत बरखे, धन्न गुरसिख जिन प्रभ चरनीं सीस झुकाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर सतिगुर पूरा, दर आया जिस पार लँघाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, गुण निधान घर लेख लिखाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, गुरसंगत गुर अमृत मेघ बरसाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, चातृक सिख सदा मन सदा बिललाया । धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, अमृत बूंद स्वांत मन शांत कराया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां देवे दान, काया रंग मजीठ
चढ़ाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, दे दरस अपार बांहों पकड़ कल पार तराया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, साध संगत जिस दरस दिखाया। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर धन्न सतिगुर पूरा, महाराज शेर सिँघ जगत भगत वड्आया। सचखण्ड गुर सच सिख वखाए। पी अमृत बूंद गुरसिख अमरा पद पाए। होवे चरन निवास प्रभ दर दरस नित पाए। होवे जोत प्रकाश, जोत जीव जोत मिल जाए। भयो राग आकाश, अनहद शब्द मन धुन वजाए। उपजे मन ज्ञान, रसना सोहँ शब्द गुण गाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अवतार, छड्ड देह निरँकार अख्वाए।
१९ जेठ २००७ बिक्रमी अमरजीत सिँघ दे घर पिण्ड जेठूवाल
सुरत शब्द गुर अंजन पाईए। सुरत शब्द प्रभ रंग समाईए। सुरत शब्द सच घर दरसाईए। सुरत शब्द सच बूझ बुझाईए। सुरत शब्द शब्द रूप प्रभ दरसाईए। सुरत शब्द कलिजुग तर जाईए। सुरत शब्द सद अबिनाशी घर मांहि पाईए। सुरत शब्द लक्ख चुरासी गेड़ चुकाईए। सुरत शब्द गुर पूरा घोल घुंमाईए। सुरत शब्द आत्म दरस दरसाईए। सुरत शब्द झूठी देह कंचन बणाईए। सुरत शब्द प्रीत हरि चरन लगाईए। सुरत शब्द काम क्रोध लोभ मोह भस्म कराईए। सुरत शब्द थिर घर बैठ ताड़ी लाईए। सुरत शब्द अनहद शब्द मन वजाईए। सुरत शब्द खोल्ह त्रैकुटी दीपक देह जगाईए। सुरत शब्द प्रभ जोत सरूप जोत मिल जाईए। सुरत शब्द मन गर्ब गंवाईए। सुरत शब्द महाराज शेर सिँघ संग मिल जाईए। गुरचरन लागे जिस प्रभ दया कमाए। गुरसिख वडभागे प्रभ अबिनाश दरस दिखाए। सभ दु:ख नासे, गुर चरन सीस निवाए। भण्डार गुर सतिगुर पासे, अमृत देवे मुख चवाए। कोई ना जाए निरासे, कर आस गुर दर ते आए। कलिजुग भए खुलासे, जिन महाराज शेर सिँघ चरन लगाए। गुर चरन सिख निमस्कारया। हो मेहरवान गुर पार उतारया। जुगो जुग प्रभ जोत अधारया। जोत प्रभ एक, दीपक अनेक जगत उज्जयारया। भयो आप बिबेक, तिस सद सद सद निमस्कारया। कलिजुग भए विसेख, महाराज शेर सिँघ जिस रिदे चितारया। गुर शरन गुरसिख जो आए। हो मेहरवान प्रभ दरस दिखाए। टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल, कलिजुग आण सिख तराए। सद समरथ पुरख अपार, सच सुच्च सतिजुग वरताए। सतिजुग सति सति सति गुर माण दिवाया, मनी सिँघ गुर तख्त बहाए। घट घट प्रभ सर्ब निरंतर, भगतां प्रभ भेत खुल्हाए। कलिजुग आण भए उज्जयारा, रंग रंग रंग प्रभ नाम चढ़ाए। ऐसा होवे खेल अपारा, प्रभ रंग माणा कोई भेव ना पाए। सद सद सद बलिहारा होए जगत उधारा, कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ निरँकारा, बांहों पकड़ सिख लए तराए। कलिजुग वणज किया
गुरसिक्खां, नाम पदार्थ गुर दर ते पाया। कलिजुग वणज किया गुरसिक्खां, नाउँ नरायण विच देह समाया। कलिजुग वणज किया गुरसिक्खां, मोहण माधव नर नरायण बीठला घर मांहि पाया। कलिजुग वणज किया गुरसिक्खां, लज्जया उधारन दूख निवारन कर्म विचारन प्रभ अबिनाश दरस प्रभ दरसाया। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, प्रगट जोत अपार, कर्म कर वीचार गुरसिख तराया। गुरसिख गुर दर होवे परवाना। गुरसिख महिंमा कथन महाना। गुरसिख पूरे सद बलि बलि जाणा। गुरसिख मिल्या विष्नूं भगवाना। गुरसिख जाणे गुर बिधनाना। नाना शब्द मन होए ज्ञाना। गुरचरन गुरसिख लाग सदा ध्याना। अन्त काल प्रभ देवे बैकुण्ठ बबाणा। किरपा निधान किरपा निध करता, गुरसिख हो गुरमुख सद जोत मिलाना । धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, कलिजुग तारे सिख सोहँ दे ब्रह्म ज्ञाना। ब्रह्म ज्ञान गुर दर ते पाईए। होए शब्द घनघोर, सुरत गुर चरन लगाईए। गुर बिन नाही होर जिस चरन लाग भवजल तर जाईए। कलिजुग दित्ता तार, निहकलंक सद बलि बलि जाईए। भिछक सद सद सद कृपाल, दर आए भिख्या गुर नाम लै जाईए। सर्ब रक्खक महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, तिस चरन लाग जन्म मरन दा गेड़ चुकाईए। गुर चरन जिस किया प्यार। सो जन उधरे विच संसार। गर्भवास ना होवे सच निस्तार। सुफल जन्म माणस जिन गुर चरन प्यार। मिले आप प्रभ बनवाली, सदा सदा सदा रहे निराधार। गुरसिख ना जाए खाली, मन में धरे दरस करतार। जोत निरँजण प्रगट अकाली, मातलोक कियो आकार। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां कीनी पूरबक विचार। सो बूझे जिस प्रभ बुझाए। दरस दे अनमोल, भउ भरम गंवाए। सो जाणे करतार, जिस रंग रंगीला रंग नाम चढ़ाए। जगत सच्चा भतार, सर्ब में बैठा आसण लाए। बेमुख ना जाणे सार, ईश्र जोत विच देह रखाए। गुरमुख होए अधार, होए दयाल प्रभ दरस दिखाए। गुरसंगत उतरे पार, हरि हरि हरि मंगल गुर दर ते गाए। भगत उधारन आप गुर सूरा, जुगो जुग आण पैज रखाए। सर्ब वथ देवे प्रभ स्वामी, गुरसिख तोट ना आवे कोए। धन्न धन्न धन्न गुरसिख सतिगुर पूरा, भगत वछल लाज रखाए। सतिगुर सति पुरख निरँजण, सति दीपक सति देह जगाए। सति सति सति वरते विच सतिजुग, सच सुच विच जीव समाए। सोहँ शब्द सर्ब धुन उपजे, एक शब्द सभ सृष्ट समाए। आप एक प्रभ जीव अनेका, अन्त जोत प्रभ एक मिलाए। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सतिजुग सोहँ शब्द मुक्ख रखाए, सोहँ शब्द सतिजुग हो ज्ञाना। सोहँ शब्द सतिजुग गुरमुख पछाणा। सोहँ शब्द सतिजुग मिले माणा। सोहँ शब्द सतिजुग करे कल्याणा। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, प्रगट जोत सरूप अन्त जोत सभ जीव बिल्लाना।
२० जेठ २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल सोहण सिँघ दे गृह
गुरमुखां गुर कलिजुग लध्धा, घर लागा रंग मुरारा जीउ । गुरसिक्खां गुर कलिजुग लध्धा, जगत करे उज्जयारा जीउ। गुरमुखां गुर कलिजुग लध्धा, गुर देवे नाम भण्डारा जीउ। गुरसिक्खां गुर कलिजुग लध्धा, घर प्रगट अपर अपारा जीउ। गुरमुखां गुर कलिजुग लध्धा, प्रभ देवे भगत भण्डारा जीउ। गुरसिक्खां गुर कलिजुग लध्धा, गुर करे जगत उज्जयारा जीउ। गुरमुखां गुर कलिजुग लध्धा, महाराज शेर सिँघ भगत अधारा जीउ। गुरमुख नाउँ गुर नाम दिवाया। गुरसिख निथावयां थान दिवाया। गुरमुख नाउँ सोहँ शब्द जपाया। गुरसिख मन चाउ, गुरचरन सीस झुकाया। गुरमुख मिले हरि ठाउँ, रसना हरि हरि हरि जस गाया। गुरसिख गुर करे पसाउ, प्रगट जोत रूप प्रभ दरस दिखाया। गुरमुखां गुर साची नाउ, कलिजुग चाउ गुर बन्ने लाया। गुरसिक्खां मन गुर का भाउ, कदे ना डोले सिख किसे डुलाया। गुरमुखां सद बलि जाउ, सचखण्ड जिन कर्म टिकाया। गुरसिक्खां दिवस रैण गाउ, जिन्हां महाराज शेर सिँघ चरनी सीस झुकाया। गुरमुखां घर गुर दरबारा। गुरसिक्खां मन प्रभ जोत आधारा। गुरमुखां गुर नाउँ जगत प्यारा। गुरसिक्खां गुर मिले गिरधारा। गुरमुखां लध्धा कृष्न मुरारा। गुरसिक्खां मिल्या शेर सिँघ निरँकारा। निरँकार अछल अडोल प्रभ हरि रंग माणया। नाउँ रंग मजीठी घोल, गुरसिक्खां आत्म रंग चढ़ानया। प्रभ किसे ना आवे तोल, सद आप जगत तुलानया। महाराज शेर सिँघ आप अडोल, सभ जगत डुलानया। गुर गोबिन्द दोए भए प्रकाशा। प्रभ दी जोत गुरसिख भरवासा । सर्ब सृष्ट विच प्रभ वासा। आए दर ना जाए निरासा। बेमुख होए नर्क निवासा। गुरसिख आए सदा रहिरासा। गुरमुख वड्याई गुर दे सभ आसा। महाराज शेर सिँघ खेल जगत मारयो विच हासा। बंधन बंधे बन्दा बंध वखाए। बेमुख होया चुरासी गेड़ा खाए। नाम विहूणा दर दर चोटां खाए। बिन गुर कोई ना पार लँघाए। धर्म राए प्रभ दे सज़ाए। नर्क निवास सदा बिल्लाए। गुरसिख उधरे गुर चरन लगाए। बिनसे पाप जिन प्रभ दया कमाए। अमोघ दर्शन गुर गोबिन्द दरसाए। अजूनी रहित जोत प्रगटाए। नाम पदार्थ गुरसिक्खां गुर झोली पाए। दे अमोल वथ, सोहँ शब्द मन्त्र दृढ़ाए। महाराज शेर सिँघ सदा अकथ्थ, सरन पड़े दी लाज रखाए। सुख सागर गुर के चरन। सद रिद्ध नागर दु:ख सभ हरन। आपणा किया आप जीव भरन। गुर चरन लाग कलिजुग सिख तरन। गुर चरन प्रीत ना जम तों डरन । पतित पापी प्रभ दरस कर तरन। कोट अपराध छिन मंहि हरन। जोत सरूप गुर निरँजण चरन। एक कराए प्रभ चार वरन। महाराज शेर सिँघ लग चरन गुरसिख तरन। तरन तारन समरथ गुणवंतया। सिख सिक्खां देवे हत्थ प्रभ आप भगवंतया । दोवें जोड़ करो प्रभ पास बेनंतया। दर
सखियां मंगल गाए घर घर सोभावंतया। प्रभ कलिजुग जोत प्रगटाए, कला कल सद धरंतया। महाराज शेर सिँघ सद कृपाल, भुल्ले जीव प्रभ सदा बख्शंतया।
२० जेठ २००७ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर बचन होए
भुगत भगता गुर आप संवारया। भगत रंग गुर एक निस्तारया। भगत गुर गोबिन्द जगत जोत चमत्कारया । भगत भगवान गुर सन्त मनी सिँघ महाराज शेर सिँघ आप निरंकारया । जोत अटल सदा प्रबल जाओ बलि बलि जोत जगत उधारया। आप अचल महिंमा अखल्ल प्रगट कल देवे भगत भण्डारया। नर सिँघ नर बल महाराज शेर सिँघ पारब्रह्म गुरसिख भवजल तारया। भगत गुर गोबिन्द प्रभ मेल मिलाया। तीन लोक इक्क रंग समाया। छड्ड खण्ड ब्रह्मण्ड निरँकार नरायण प्रभ आया। बेमुखां लाए डण्ड, भगतां संग जाए हंढ, कलिजुग निहकलंक आप अख्वाया। गुरसिख मंग चाढ़्हे रंग, गुरसिख भवजल पार उतारया। कर्म होए भंग, दर आए मंग प्रभ देवे रंग, जिन चरन निमस्कारया। वसे ब्रह्मण्ड घर सिख सचखण्ड, गुरसंगत मन सदा अरंग, गुर पूरे जाओ बलि बलिहारया। गुर नाउँ तरंग, सिख जाए पार लँघ, मन गुर दरस उमंग, जुग जुग गुर पैज संवारया। प्रभ हरि हरि रंग, साध संगत गुर सदा है संग, प्रभ अबिनाश ना होए भंग, कलिजुग आण गुरसिख पार उतारया। मूर्ख मुग्ध होए दंग, गुरसिक्खां गुर लाए संग, दे दरस मन चाढ़्ह मजीठी रंग, महाराज शेर सिँघ शब्द रूप दरसा रिहा। शब्द रूप प्रभ सर्ब घट वस्सया। उपजे ज्ञान जिस प्रभ हिरदे वस्सया। गुरमुख हरि रंग प्रभ देह विच वस्सया। बेमुखां चरन धूढ़ मिले ना भिख्या। गुरसंगत गुर दरस मन की इच्छया। प्रगट भयो आप निरँकार, करे भगतन रच्छया। प्रभ अबिनाश सर्ब सुख दाता, महाराज शेर सिँघ जेठ वीह कर पूरन इच्छया। जेठ जुड़ंदा रंग रंगीला माधो इक्क रंग समाया। जोड़ जुड़ंदा कोल बहंदा दरस दखंदा, विछड़यां प्रभ मेल मिलाया। गर्ब गिरंदा दरस दिखंदा सद बख्शिंदा दोए जोड़ कर इक्क बहाया। भगत तरंदा, महाराज शेर सिँघ करे जीव चिन्दा, जिस ने जन्म दिवाया। दिन सुहाया भगत गुर गोबिन्द जिस मेल कराया। तरन तारन समरथ प्रभ आण साध संगत दूख मिटाया। कलिजुग अग्न रथ गुर पाई नक्क नत्थ, कीता सथ गुर पूरे स्वांग वरताया । भगतां वथ सोहँ शब्द अकथ्थ, सतिजुग धर्म रथ, महाराज शेर सिँघ जगत चलाया। प्रभ प्रबीन भगत अधीन, बेमुख हीन दर चोटां खाया। गुरसिख अधीन जिउँ जल मीन, सदा गुर आत्म चीन, मन रंग चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ सिख गुरचरन लीन, कर किरपा गुर पार तराया। धरत सुहाई जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटाई। हरि
हरि हरि रंग लाई। उपजे ज्ञान चरन कँवल सीस झुकाई। सति पुरखा सतिजुग सोझी पाई। गुरमुखां सोहँ सोझी पाई। बेमुखां सिर छाही पाई। हाहाकार करन बिल्लाई। महाराज शेर सिँघ सर्ब कल धारे, गुर गुरमुख गुर भेत रखाई। कलिजुग आण कर्म गुर किया। सोहँ शब्द बूझ बुझाई। आए शांत सुख मन उपजे, गुर पूरे गुरसिख सोझी पाई। जरम कर्म मल उतरे दोवें नाउँ रंग प्रभ दे चढ़ाई। सच सुच्च देह में उपजे, सुरत शब्द गुर सोझी पाई। तन मन सतिगुर हरया किया। अनहद धुन मन वजाई। गुरसिख गुर चरन तकाई। खेल त्रैकुटी प्रभ जोत प्रगटाई। त्रिलोकी नाथ दे त्रै लोचण, गुरमुख गुर निधान दवाई। हउमे संसा मिटे सभ रोगन, अनहद धुन प्रभ मन वजाई। झिरना झिरे अपर अपार, अमृत बूंद गुर वरखा लाई। खोल्ह कपाट गुर दर्शन दिया, अमृत नाभ मुख चवाई। अचरज विच अचरज थीआ, बुझी दीपक गुर शब्द जगाई। धर ध्यान सदा गुर दरसे, निरँजण जोत प्रभ विच देह जगाई। काया कोट भया सभ ऊजल, गुर पूरे जे दया कमाई। सति सन्तोख सर्ब गुण उपजे, निजानंद निज मांहि पाई। तन माटी भयो उज्जयारा, सच सूझ गुर नावें पाई। कलिजुग सदा गुरसिख ऊजल, महाराज शेर सिँघ पैज रखाई। ईश्र जोत भयो प्रकाशा। मात पाताल विच आकाशा। विच बैठ वेखे प्रभ जगत तमाशा। गुरसिख गुरचरन प्यासा। बेमुख देख करन मुख हासा। कर्म धर्म दोवें होए नासा। गुरसिख होए नाम रहिरासा। छोड आहार शराब मासा, सोहँ शब्द मिले सर्ब गुण तासा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख भरवासा। गुरचरन जो मन चित लाए, जोत निरँजण प्रभ दे जगाए। गुरचरन जो मन चित लाए, सद मेहरवान प्रभ दरस दिखाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, राम रमईआ घर मांहि पाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण दरसाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, मधुर बैण कँवल नैण सिर मुकट सजाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, मोहण माधव कृष्न मुरार नज़री आए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, कलिजुग जोत सरूप प्रभ जोत दरसाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, महाराज शेर सिँघ नर अवतार स्वच्छ सरूप हो दरस दिखाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, कलिजुग कर्म प्रभ दे मिटाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, गुण निधान घर आ लेख लिखाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, दे शब्द आधार कलिजुग प्रभ पार कराए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, विच चुरासी जीव फेर ना आए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, भगत वछल गुर भगत तराए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, जम का डन्न नेड़ ना आए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, वांग अजामल पापी तर जाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, अन्त काल प्रभ दरस दिखाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, माया ममता विच ना जीव सबाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, सच घर वासी सचखण्ड पुचाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, प्रभ जोत सरूप विच
जोत मिलाए। गुरचरन जो मन चित्त लाए, महाराज शेर सिँघ सिख दी पैज रखाए। गुरसिख सो जिस कर्म विचारया। गुरसिख सो जिस शब्द उधारया। गुरसिख सो जिस पारब्रह्म निमस्कारया। गुरसिख सो जिस हउमे रोग निवारया। गुरसिख सो जो डिग्गे चरन द्वारया। गुरसिख सो जिन मिल्या गुर नाम भण्डारया । गुरसिख सो जिस रसना सोहँ शब्द विचारया। गुरसिख सो जिस जगाए जोत प्रभ अपर अपारया। गुरसिख सो जिन मिल्या प्रभ निराधारया। गुरसिख सो जिस महाराज शेर सिँघ चरन कँवल प्यारया। गुरचरन सिख करे प्यार। कलिजुग लाया सतिगुर पार। मन में उपजे शब्द गुंजार। नैणी पेख गुर दरसार। रिदे धर गुरचरन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ सद सद सद बलिहार। कलिजुग प्रगटे प्रभ अगम्म अपारा। जोत निरँजण महिंमा अपर अपार। छड्ड देह होए जोत निराधारा। प्रभ अपरम्पर करे खेल न्यारा । गुरसिक्खां गुर दर घर गुरचरन दुआरा। बेमुखां गुर दर सदा धृगकारा। कलिजुग कर्म प्रभ आप विचारा। बिल्लावण जीव जिवें नर्क मंझारा। प्रगटी जोत निरँकारा। सोहँ शब्द भगत भण्डारा। सतिजुग सति सति सति होए वरतारा। चार वरन लाग गुर चरन दुआरा। सोहँ शब्द प्रगटे सभ सृष्ट उज्जयारा। कलिजुग अन्त करे प्रभ आप करतारा। सर्ब शक्त खिच्चे गुर दातारा । महाराज शेर सिँघ प्रगटयो कलि अवतारा । प्रगट भयो जगत बनवाली। दर ते खड़्हे प्रभ जीव सवाली। कलिजुग प्रगटी जोत निराली। प्रगट भयो प्रभ सृष्ट दा वाली। जुगो जुग घाल गुरसिक्खां घाली। कलिजुग आण प्रभ सार समाली । घोर अन्धेर दीपक देह जगा ली। महाराज शेर सिँघ जोत जगत सर्ब दा वाली। कर किरपा गुर अमृत बरखे, दर लागा रंग मुरारा जीउ। दे दात गुर संगत तांईं, मुख लाए अमृत भण्डारा जीउ। कर्म जरम होए जग ऊजल, प्रभ बख्शे अमृत धारा जीउ। आए शांत सर्ब सुख उपजे, आत्म शांत गुर दर दरसारा जीउ। पतित उधार भय भञ्जण, दुखिए देवे तार अमृत बरसारा जीउ। हँकार निवारन भवखण्डन, प्रभ सदा सदा करे जीव उधारा जीउ। कलिजुग किरपा कर प्रभ ठाकर, धरी जोत जगत निरँकारा जीउ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, करे खेल अपर अपारा जीउ। अचरज खेल जगत गुर किया। सोहँ दे के नाम करे निर्मल जिया। गुरसिक्खां पावे सार, शब्द ज्ञान जगत गुर दिया। कलिजुग कर ध्यान, पूरब कर्म जगत सिख बीआ। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अमृत नाम गुर दर गुरसिक्खां पिया। अमोघ दर्शन गुर दरसावे। कोट अपराधी दर तरावे। हरि हरि हरि प्रगटी जोत अपारे। करे खेल प्रभ विच संसारे। होए घोर कलिजुग अन्त काल जोत समरथ जोत प्रगटावे। बैकुण्ठ वासी सर्ब दु:ख भंजन, जामा धार भाग घनकपुरी लगावे। कर निमस्कार जाओ बलिहार, जोत अपार सिख देह समावे। सति पुरख निरँजण गुर दरस दिखाया। निराधार निरवैर जोत रूप प्रभ देह समाया।
माण गंवाए कलू खपाए, प्रगट हो गुर सतिजुग लाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, हो चतुर्भुज जुग उलटाया। कलिजुग पाई प्रभ जगत ते माया। प्रगट जोत अपार, आपणा आप छुपाया। छड्ड देह निराधार, जोत रूप प्रभ भेस वटाया। जगत भुलाए सृष्ट खपाए आपणा भेत ना किसे जताया। गुरसिख गुरपुरी गुर माण दिवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, कलिजुग विच मेल कराया। गुरसिख गुर एक समाना। गुरसिख गुर चाउ मन ध्याना। गुरमुख मिले मेरा नाउँ महाना। गुर मिल पाए मेरा शब्द ज्ञाना। गुर मिल महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सभ ते ऊँच विष्नूं भगवाना। गुर के भाउ भगत ही जाणे। गुर के भाउ भगत रंग माणे। गुर के भाउ गुरसिख तर जाणे। गुर के भाउ मिले नाम निधाने। गुर के भाउ करे प्रभ चित ध्याने। गुर के भाउ महाराज शेर सिँघ गुरसिख पछाणे। जोत जोत जोत प्रभ जोत सरूपा। सर्ब कला समरथ प्रभ आप वड भूपा। महिंमा अपर अपार जोत रंग अनूपा। जोत देवे तार विच अन्ध कूपा। महाराज शेर सिँघ करे सिख विचार करे स्वच्छ सरूपा। स्वच्छ सरूप सदा रंग राता। बलि बलि बलि जाओ गुरसिख पूरे, कलिजुग आ जिस गुर पछाता। गया अभिमान मिले घनकपुर वासी, उपजे ज्ञान विच जगत बिधाता। गुर चरन ध्यान हरि रंग माण, सोहँ शब्द रंग राता। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, खण्ड वरभंड सर्ब विच जोत जगाता । करो अरदास संगत विच दोए जोड़ कर बन्दना। दु:ख निवारो प्रभ आप त्रिलोकी नंदना। कलिजुग होए ख्वार लिखावे धुर भाग बन्दना। गुरचरन लाग पतित उधारे, जगत महिकाए वांग चन्दना । गर्ब निवारे डुबदे तारे गुरसिख पार उतारे, गुरचरन करो सद सद सद बन्दना।