२१ जेठ २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ठाकर सिँघ दे गृह
रंग रंग रंग रंग गुर नाम चढ़ाए। मंग मंग मंग मंग प्रभ मन चरन तिसाए। सति सति प्रभ सति वरताए। झूठी देह सच जोत जगाए। नाम निधान प्रभ ज्ञान दवाए। गुरमुख सिख होवे जग उज्जल, महाराज शेर सिँघ घर चरन टिकाए। चरन कँवल जिस बण आए। सदा अनन्द मन भूख ना राए। दरगाह माण सचखण्ड दरसाए। देवे दान प्रभ घर में पाए। सदा मेहरवान कलिजुग गुरसिख तराए। हो कृपाल नाम भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ सद बल जाईए, बाहों पकड़ जन लए तराए। प्रगट भयो प्रभ समरथ। नाम ज्ञान ध्यान प्रभ देवे वथ। सदा अडोल निरोल अमोल सिर गुर दा हत्थ। महाराज शेर सिँघ सदा अडोल, पूरन परमेश्वर समरथ। ज्ञान दीए गुर नाम जपाए। ध्यान कीए सभ लिव लाए। दयावान
हो प्रभ दया कमावे। नाम पदार्थ विच देह पावे। महाराज शेर सिँघ सर्ब घट वस्सया, जन्म जन्म दी मेल गवावे। गुरचरन जिस लग्गा ध्याना। चार जुग सिख रहे निशाना। उधारे सिख प्रभ दे ज्ञाना। महाराज शेर सिँघ प्रगट्या विष्नूं भगवाना। गुर सागर गुर गहर गम्भीरा। गुर उजागर गुर गुणी गहीरा। गुर रत्नागर गुर नाउँ विच देह हीरा। गुर का शब्द जुग चार वरतीरा। महाराज शेर सिँघ जग तोड़े बंधन, देवे दरस जोत सरूप छड्ड सरीरा। ऊँच अपार गुर दरबारा। जिथ्थे वसे प्रभ आप निरँकारा। अमृत बरखे जिउँ जल धारा। जगे जोत निरँजण अपारा। तीन लोक प्रभ भगत पसारा। जोत सरूप करे जोत जगत उज्जयारा। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक सभ करे निमस्कारा। धार खेल प्रभ जोत अधारा। सृष्ट उपाई विच आप निराधारा। कँवल नाभ ब्रह्मा पसर पसारा। कर किरपा मुख चार न्यारा। वेद चार विष्नूं भगवान सर्ब दी सारा। चार वेद चार मुख लिखाए। चार वेद चार जुग वरताए। जुग चार प्रभ जोत प्रगटाए। जुग चार सति सति सति मेहरवान हो आए। जीव जन्त रसना हरि हरि हरि गुण गाए। सिद्ध साध बैठे ताड़ी लाए। शिव शंकर जटा जूट रखाए। बाशक तशका गल लटकाए। लाग गुर चरन प्रभ दरस पाए। अन्त काल प्रभ सभ माण गंवाए। आपणा भेद ना किसे बताए। अछल छल मोहणी रूप बणाए। भुल्ला शिव कामी हलकाए। करे खेल प्रभ देह पल्टाए। दे दरस सभ सोझी पाए। होवे अधीन खड़्हा दर सीस झुकाए। हउँ भुल्ला बख्श गोबिन्द राए। हो कृपाल प्रभ माण दिवाए। पूजा शिव जगत रहि जाए। जुग चार वरन चार सभ सीस झुकाए। प्रगट नर अवतार शक्ती खिच्च वखाए। प्रगट जोत अपार जोत विच जोत मिलाए। जगत सोहँ ज्ञान पूजा शिव हटाए। उपजे ब्रह्म ज्ञान, रसना नाम ध्याए। प्रगट आप निरँकार, कलिजुग दे उलटाए। सचखण्ड सच सतिजुग लाया। महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। आप अपरम्पर प्रभ अगम्म अपारा। जुगो जुग करे जोत चमत्कारा। सतिजुग कीता पार किनारा। गौतम रिख वड उज्जयारा। जुग उलटावे रसना द्वारा। लाए त्रेता भयो राम अवतारा। रिग वेद जिस पार उतारा। दे वड्याई प्रभ भगतन तारा। भीलणी तांईं दरसाए सच दुआरा। राम राम राम रमईआ जगत उधारा। दुष्टां लाहे घाण, कर जुग आकारा। भगतन देवे तार, दे दरस अपारा। सिला देवे तार, छोहे चरन गुदारा। त्रेता गंवाया माण, प्रभ राम अवतारा। द्वापर प्रगटयो राम कृष्न अवतारा। कृष्न किसू माधो सद निमस्कारा। दे के ब्रह्म ज्ञान, गीता रसन उचारा। सति सति सति मेहरवान, प्रभ भगतन तारा। छड्ड छड्ड छड्ड राजन दरबारा। कर कर कर प्यार सुदामा बिदर आ तारा। हरि हरि हरि नरायण भगत जनां प्यारा। द्वापर होया पार कलिजुग किया पसारा। यजुर गया वेद अथर्बण लै उतारा। ऐड़ा अथर्बण उपजे अल्ला नूर अपारा। अल्ला इल्लाहो नूर, ईश्र जोत चमत्कारा। कलिजुग करे
ख्वार, खण्डा दे दो धारा। राम सार रसूल गया पसारा। कलिजुग दित्ती हार, ईसा मूसा प्रभ दे उतारा। कलिजुग होए ख्वार, जिउँ जीव विच नर्क मंझारा। होए सभ ख्वार, प्रभ खेल अपारा। दे जोत अधार प्रगटे दस अवतारा। किसे ना पाई सार, प्रभ की करे वरतारा। लै के ईश्र ओट सभ चलाए पन्थ न्यारा। किसे ना पाई सार, सद सद सद इक्क जोत अधारा। प्रभ आप जोत सरूप, सर्ब जीव जन्त प्रभ जोत अधारा। उपजे जोत सरूप, अन्त काल होए जोत समारा। कलिजुग होया घोर, जगत भयो धुंधूकारा। कोए ना पावे सार, गुर बिन डुब्बे सभ संसारा। ईश्र सद बलिहार, जुग जुग प्रभ लै अवतारा । कलिजुग कर्म विचार, प्रगट भयो जोत चमत्कारा। सर्ब गंवाए माण, कुरान अञ्जील जगत किया किनारा। चौथा जुग उलटाए, चार वेद खपाए, सोहँ शब्द अलाए, सच शब्द जुग चारा। गीता ज्ञान गंवाए, बाणी थिर ना रहाए, ईश्र जोत प्रगटाए, सतिजुग साचा लाए, भगतन देवे नाम अधारा। सच सुच्च वरताए। जूठ झूठ खपाए, पापी अपराधी सर्ब खपाए, प्रभ भगत तराए जो आए गुर दरबारा। प्रगट जोत निरँजण राए, कलिजुग कूड़ा दिया उलटाए, सतिजुग साची बणत बणाए, महाराज शेर सिँघ आप निरँकारा। निरँकारी निरवैर समावे, कर खेल अपार चतुर्भुज कहावे। सर्बत्र गुआए माण, सोहँ शब्द मुख रखावे। गुरसिक्खां देवे तार, जिन्हां कलिजुग चरन लगावे। मन उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिन्हां सिर गुर हत्थ टिकावे। मिले नाम निधान, जिन प्रभ दया कमावे। देवे गोझ ज्ञान, सच दी जोत जगावे। झूठी छड्ड प्रीत, प्रभ दी आस तकावे। गुर पूरा हो मेहरवान, जनां नूं पार लँघावे। महाराज शेर सिँघ आप निरँकार, निर्धन सरधन दोवें तरावे। जगत गुर आया, मनी सिँघ नाम रखाया। होवे शब्द ज्ञान, गोबिन्द गोबिन्द प्रगटाया। जामा आया धार, कलिजुग निहकलंक अख्वाया। बेमुखां ना देवे दीदार, ऐसी पाई माया। गुरसिक्खां देवे तार, शब्द रूप प्रभ दरस दिखाया। कलिजुग कर्म विचार, चरन संग जोड़ मिलाया। गुर पूरे हो मेहरवान, नाम निधान दिवाया। महाराज शेर सिँघ प्रगट भगवान, सतिजुग साचा लाया। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे गुर साचा आए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे गुर चरन टिकाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे प्रभ जोत जगाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे नैण मुँधार दरस दिखाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे बैकुण्ठ वासी रिहा समाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे प्रभ सोहँ ज्ञान दिवाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे प्रभ भगत तराए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे प्रभ शरन पड़े दी लाज रखाए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे बैठ साची लिख्त कराए। सतिजुग सोहे धाम, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा लाए। धन्न सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ आसण लाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे गुर बैकुण्ठ बणाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे जगत भुलाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे संगत रल मंगल गाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे प्रभ राणयां महाराणयां नूं तख्तों लाहया। धन्न सुहाया
धाम, जिथ्थे सच गुर सच बचन लिखाया । धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे चार वरन कर गुर इक्क बहाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे प्रभ सोहँ दे ज्ञान जगत तराया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे प्रगट हो निरँकार कलिजुग दरस दिखाया। धन्न सुहाया धाम, प्रगट भए मात खण्ड ब्रह्मण्ड तजाया। धन्न सुहाया धाम, प्रगट नर अवतार ब्रह्मा पार कराया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे तीन लोक प्रभ बणत बणाया। धन्न सुहाया धाम, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ चरन टिकाया। सतिगुर साचा सच सतिजुग लाए। सतिगुर साचा सच शब्द सुणाए। सतिगुर साचा सोहँ ज्ञान जगत दिवाए। सतिगुर साचा सतिजुग साचा सच सुच्च वरताए। सतिगुर साचा मदि मास नष्ट कराए। सतिगुर साचा जीव जन्त विच दया कमाए। सतिगुर साचा हरि हरि हरि रसना नाम जपाए। सतिगुर साचा आप थिर हो सर्ब बिनसाए। सतिगुर साचा आपणी महिंमा आप लिखाए। सतिगुर साचा सतिजुग सति संगत संग समाए। सतिगुर साचा मूर्ख मुग्ध अञ्याण दे के शब्द ज्ञान बुझाए। सतिगुर साचा माण अभिमान दे दरस मिटाए। सतिगुर साचा अधर्म कुकर्म नष्ट हो जाए। सतिगुर साचा सच परीख्त आप हो जाए। सतिगुर साचा सच संजम सच रिहा समाए। सतिगुर साचा सचखण्ड मातलोक बणाए। सतिगुर साचा गुरसिख तराए। सतिगुर साचा साध संगत कल माण दवाए। सतिगुर साचा कर चरन प्रनाम, चरन गुर आस रखाए। सतिगुर साचा देवे सभ नूं तार, भवजल पार कराए। सतिगुर साचा सभ दी लेवे सार, हर जीव में रिहा समाए। सतिगुर साचा जीव ना पावे सार, जिस विच बैठा आसण लाए। सतिगुर साचा देवे शब्द गुंजार, जो गुर ध्यान लगाए। सतिगुर साचा देवे ब्रह्म ज्ञान, गुरसिख रिदे ध्याए। सतिगुर साचा जीव जगत ना जाए निरास, जे गुर ओट तकाए। सतिगुर साचा भगत वछल कृपाल, भगतां दी पैज रखाए। सतिगुर देखे एह जगत तमाशा। जीव उपाए अप तेज वाए पृथ्मी आकाशा। मन मति बुध जीव आत्म धरवासा। जीव ना पाए सार, विच देह गुर पूरे वासा। प्रभ देवे पर्दा खोल्ह, जिस गुर चरन भरवासा। मिले शब्द अनमोल, होवे आत्म प्रकाशा। विच दिसे जोत अडोल, जगाई प्रभ अबिनाशा। गुर पूरे वेखे चोहल, कलिजुग जीव होए बैठ निरासा। महाराज शेर सिँघ सर्ब जीव जन्त भयो वासा। रस रस रसना गुर मुख चुआया। मिल मिल मिल सखियां हरि जस गाया। हस्स हस्स हस्स गुर पूरे नाम जपाया। नस्स नस्स नस्स गुरसंगत गुर शब्द झोली पाया। दस्स दस्स दस्स प्रभ सिख मार्ग पाया। वस वस वस उजड़िआ प्रभ फेर वसाया। फस फस जम फास प्रभ गलों कटाया। धन्न धन्न धन्न गुर सतिगुर पूरा, दर घर आया माण दवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, दुखियां दा जिस दु:ख गंवाया। प्रभ दर खड़्हे दोए जोड़ सवाली। बख्शे अवगुण प्रभ मिले बनवाली । प्रगट होया सर्ब सृष्ट वाली। गुरसिक्खां घाल गुर
थांएँ पा ली। उधरे जीव जिन प्रीत गुरचरन लगा ली। होए अतीत जिन्हां दर सेव कमा ली। होए पुनीत जिन्हां दरस प्रभ जोत दरसा ली। सोहँ शब्द प्रभ नाम रखा ली। महाराज शेर सिँघ सद लागो चरनां, काया रोग प्रभ सर्ब मिटा ली।
२२ जेठ २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल आत्मा सिँघ दे गृह
गुर कर्म कमांयदा। कर प्रगट शब्द सुणांयदा। दे सोहँ शब्द ज्ञान, पर्दा आत्म लाहिंदा । भुल्ले कलिजुग आण, गुर सच मार्ग लांयदा। गुर पापीआं देवे तार, जो गुर दर ते आंयदा। बेमुखां देवे हार, हो माणस मुख भवांयदा । प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञान, मन अनहद शब्द वजांयदा। भव सागर उतरे पार, गुरचरनीं जो चित लांयदा। दरगाह देवे माण, जो गुरसिख नाम सदांयदा । प्रभ करे जोत प्रकाश, अन्तर जीव जोत जगांयदा। प्रभ दे के ब्रह्म ज्ञान, दर ठांडा दरसांयदा । हँकारीआं निन्दकां करे ख्वार, दर मंगण भिख ना पांयदा। गुरमुखां देवे माण, विच दरगाह सच बिठांयदा। महाराज शेर सिँघ प्रगट भगवान, गुरसिख जोत मिलांयदा। जोत जगत प्रभ आप जगावे। प्रभ अबिनाशी सदा रहावे। जुगत जगत माया रूप बणावे। माया ममता कल जीव डुबावे। बेमुखां गुरचरन ना लावे। गुरसिक्खां घर जै जै जैकार करावे। अनन्द मंगल होए गुर केरा, हरि हरि हरि रसना नाम जपावे। प्रगट कियो प्रभ जोत प्रकाशा, दर आयां गुर पार लगावे। शब्द रूप गुर खेल रचायो। प्रगट जोत विच सिख समावे। सर्ब कला समरथ प्रभ पूरा, आप अभेव कोई भेद ना पावे। रंग रंगीला मोहण माधव, जुगो जुग प्रभ जोत जगावे। जोत जगाए आप प्रभ ठाकर, छड देह विच जोत समावे। कँवल नैण गुर कर्म करंदा, दया धार सति सतिजुग लावे। हरि मिल भगत होए मन तन हरया, सच शब्द गुर ज्ञान दिवावे। राम कृष्न प्रगटयो भगवाना, महाराज शेर सिँघ नाम रखावे। नाउँ निधान मिल गुरसिक्खां पाया। गुरसिक्खां पाए सार, जिन्हां हरि दरस दिखाया। दरस दिखाए आप गुर पूरा, कृष्न बाल सिर मुकट टिकाया । कलिजुग आण भगत गुर तारे, विछड़यां गुर मेल कराया। दरस देवे आप प्रभ करता, गुरसिक्खां मन रंग मजीठ चढ़ाया । सच उपदेश किया जग अन्तर, सोहँ शब्द मुख रखाया। ओअँ आप प्रभ करे निरँकारा, सोहँ शब्द गुर नाम रखाया। जोत निरँजण जोत आकारा, जीव जन्त सभ किया पसारा। नादानी अभिमानी प्रभ दरस ना पायो, कलिजुग डोबे विच मंञधारा। गुरमुखां मिल्या जग करता, प्रगट भयो जोत संसारा। कर्म धर्म गुर आप विचारया, कर किरपा प्रभ पार उतारा । महाराज शेर सिँघ प्रभ नरिंदर, सोहँ शब्द भगत दिया भण्डारा। सोहँ शब्द रसना
गाया। तन मन हरया, धन्न घर मांहि पाया। उपजे ज्ञान होवे तन सीतल, अन्त काल ना काल खपाया। गुरचरन लाग भव सागर तरीए, गर्भवास गुर बंध कटाया। कलिजुग सिख चन्दन महिकाए, सोहँ जिन्हां रसना गाया। पसू प्रेतों देव करे गुर पूरा, जम डण्ड ना सिर ते आया। गुरसिक्खां मन चाउ घनेरा, प्रभ अबिनाशी घर महि पाया। बेमुखां घर सदा हनेरा, जिन्हां गुर तों मुख भवाया। महाराज शेर सिँघ जगत गुर दाता, किलविख काट जिस नाम जपाया। प्रभ भयो जोत प्रकाश, कलिजुग कर्म कमाया। दुखी जीव करन पुकार, सोहँ शब्द गुर बाण चलाया। गुरचरन ध्यान सुख मन उपजे, रोग सोग प्रभ दे मिटाया। शब्द तेग गुर आप उठाई, कलिजुग कर्म सभ नष्ट कराया। रसना शब्द आप प्रभ उपजे, इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत बणाया। मेरा नाम निरबाण भयो जग अन्तर, गुर नानक मन्त्र सच कर वखाया। मसाण पौण पौण शब्द गुर बाधे, बीर अठारां नास कराया। बीर मुहम्मद संग चार यारा, ख़वाजा ख़िज़र डोबे जल धारा। हाकन डाकन झाकन गुर सिर मुनवाए, फिरे लुबाई होवे कल ख्वारा। अंचनी कंचनी निरंचनी कोई नेड़ ना आए, सच शक्त प्रभ खिच्च वखाए विच संसारा। मवकल ना कोई भय रखाए, शहीद मुरीद गुरसिख नेड़ ना आए, सोहँ शब्द जले अन्गयारा। रोग सोग सर्ब गुर मेटे, कलिजुग कियो जोत चमत्कारा। छल छिदर बलिया छलिया सभ भस्म कराए, गुर दर बद्धे चोटां खाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अमृत बरखा ला दुखियां दु:ख मिटाया। अमृत अमर रूप गुर आप वरसाए। गुर गोबिन्द मिल गुरसंगत शांत वरताए। गुरसंगत मन प्रभ नाम रंगत, दे दरस अज्ञान अन्धेर चुकाए। कलिजुग प्रगटयो आप निरँकारा, आत्म विच प्रभ जोत जगाए। जगे जोत गुर चरन दुआरे, उपजे शब्द मन धुन वजाए। शब्द प्रभ दर्शन पाईए, निजानंद रिहा समाए। गुर बिन कोई ना संसा चूके, दे ज्ञान गुर गोझ वखाए। अमृत बूंद आप गुर वरखे, गुरसिक्खां गुर मुख चवाए। बिन गुर कोई ना सार समाले, झिरना अमृत ना कोई झिराए। झिर झिर झिर झिरना बूंद उपजे, अमृत बूंद कँवल मुख पाए। खुल्हे कँवल गुर दे प्रगास्सया, देह दीपक गुर जोत जगाए। जगे जोत शांत मन उपजे, निज घर बैठे ताड़ी लाए। राम नाम रसना नित्त गाए, घर बैठ प्रभ अबिनाशी पाए। प्रभ अबिनाश भगत रखवाला, जुगो जुग प्रभ भेस रखाए। आदि अन्त प्रभ किसे ना पाया, कब जोत सरूप कब देह पल्टाए। प्रभ की महिंमा वेद ना जानण, आपणा भेत ना किसे जताए। जोत आधार रहे प्रभ ठाकर, जोत आधार सभ जीव रखाए। भेव ना पावण पूरा गुर ना पछानण अज्ज विच बैठा आसण लाए। अन्तकाल प्रभ किने ना बतायो, जोत सरूप हो जोत लै जाए। नाम विहूण दर ढोई ना पायण, जम की फास प्रभ गले पवाए। गुरसिक्खां गुर पार उतारे, अन्तकाल प्रभ दरस दिखाए। गुरमुख सदा जगत निरालम, विच बबाण प्रभ लए बिठाए। सच
शब्द गुर सिक्खन दिया, सोहँ शब्द जग वरताए। खाणी बाणी गगन पताली, सर्ब तांईं प्रभ दे उलटाए। एक शब्द प्रभ आप है एका, एक सृष्ट जिस विच समाए। झूठी काया विच जोत प्रकाशा, चार वरन प्रभ रंग इक्क समाए। सो वड्डा जिस हरि रंग माणयां, गुरमुख नाउँ जगत रहि जाए। सतिजुग खेल करे प्रभ न्यारा, मदि मास सभ नष्ट हो जाए। अहार करे जो मानुख देही, जन्म जन्म जून प्रभ अग्न, जन्म जन्म प्रभ जून प्रेत लिखाए। अन्त काल ना कोई सहाई, गुर बिन कोई ना पार लँघाए। कलू काल भयो अन्धयारा, कर्म धर्म नष्ट हो जाए। कर्म कलू विच आप निरँकारा, प्रगट जोत निहकलंक हो आए। महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्र, धार खेल चतुर्भुज कहाए। सच सच सच सतिजुग गुर वखाणयां। हरि हरि हरि रंग गुरसिक्खां माणयां। तर तर तर गुर चरन निमाणयां। जर जर जर दु:ख बेमुख अञ्याणयां। मर मर मर कलिजुग गुर भुलाणयां। वड वड वड प्रभ आप भगत वडाणयां। चाढ़्ह चाढ़्ह चाढ़्ह सचखण्ड वखाणयां। महाराज शेर सिँघ चले आपणे भाणयां। गुरसिक्खां घर गुर चरन दुआरा। बेमुखां दर नर्क मंझारा। गुरसिक्खां मन चाउ न्यारा। बेमुखां मन वधे विकारा। गुरसिक्खां कल प्रभ दरसारा । बेमुखां देवे प्रभ नर्क नवारा। गुरमुखां दे गुर अमृत भण्डारा। बेमुखां मुख विष्ट मुगारा। महाराज शेर सिँघ गुर सच गुर पूरा, कलिजुग भगत पावे सारा। भगत भगवन्त दोए एक सरूपा। विच भगत वसे आप प्रभ भूपा। प्रगट जोत विच अन्ध कूपा। नाम निरँजण भयो स्वच्छ सरूपा। महाराज शेर सिँघ भगत उधारन प्रगट जोत आप प्रभ अनूपा। गुर किरपा होए दिन वडभागी, दर जगत गुर आप दिखाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, नाथ त्रिलोकी मात समाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, सर्ब घट वासी सिख देह समाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, खण्ड वरभंड ब्रह्मण्ड जिस रंग लाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, लोक तीन जै जै जैकार कराया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, पतित उधारन गुर चरन टिकाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, जिथ्थे मिल संगत हरि हरि हरि जस गाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, कलिजुग ओट गई जगत पित भए सरनाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, मुकंद मनोहर कृपानिध आया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, गुरप्रसादि सति सति सति वरताया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, गुर दर आया ना जीव बिललाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, कर दरस गुर मन सहसा लाहया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, जगत न्यारा सर्ब पधारा प्रभ दरसाया। गुर किरपा होए दिन वडभागी, महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा भगत जनां सिर हत्थ टिकाया । कलिजुग प्रभास गुरसिख विच चन्दन। दोए जोड़ करे दर बन्दन। तारे आप प्रभ त्रिलोकी नंदन। दर ते खड़्हे गुर दरस मन मंगण। सोहँ शब्द दे ज्ञान, गुर पूरे मन चाढ़्ही रंगण। गुरसिख गुर एक प्रभ रूपा गुरसिख रहे रंगण। महाराज शेर
सिँघ सद कृपाला, दूख निवारन आप भय भंजन। पतित पवण प्रभ आप भय भंजन। हँकार निवारन है भव खण्डन। जगत उधारे करे दरस मन मंगण। महाराज शेर सिँघ पतित उधारन, गुरसिख मन चाढ़्हे रंगण। सति पुरख प्रभ आप निरँजण, प्रगट अगम्म अपारा जीउ। सर्ब समरथ कलिजुग लए अवतारा जीउ। प्रभ अकथ्थ प्रभ वरते घर भण्डारा जीउ। पी बूंद अमृत मन तृप्तासे, गुर बरसे अमृत धारा जीउ। गुरसिख गुर चरन बिगासे कर दरस कर दे पारा जीउ। प्रभ अछल प्रभ अडोल, सदा रहे निराधारा जीउ। कलिजुग तोल्लया पूरे तोल, कर कर्म विचारा जीउ। गुरसिक्खां दिया शब्द अनमोल, दे दरस पार उतारा जीउ। कर दरस जिन हरि रंग माणयां, कलिजुग होए आधारा जीउ। मनमुख जिन्हां गुर ना पछाणयां, तिन्हां प्रभ नर्क निवारा जीउ। प्रगटी जोत आप प्रभ भूपत, होए प्रकाश जगत चमकारा जीउ। जोत निरँजण सर्ब घट वसे, लै आए कल अवतारा जीउ। झूठी माया जगत भुलाया, कोई अन्त ना पारावारा जीउ। गुरसिख नाउँ सदा रंग राते, जिन्हां मिल्या नर अवतारा जीउ। सोहँ शब्द ज्ञान गुर दिया, देह होवे शब्द धुन्कारा जीउ। अनहद धुन आत्म उपजे, प्रभ मिले आप निरँकारा जीउ। महाराज शेर सिँघ सद अबिनाश, प्रगटे कलिजुग लै अवतारा जीउ। गुरचरन ध्यान गुरसिख तर जाण, मिले नाम निधान उतरे सिख पारा जीउ। मिटे अभिमान गुरचरन जाण, गुरसंगत रल तर जाण, प्रभ दरस निरँकारा जीउ। प्रभ प्रगट भए गुर गोबिन्द बलवान, सर्ब घट जाण, आत्म करे पछाण, करे सर्ब पसारा जीउ। सोहँ शब्द ज्ञान पावण सिख सुजान, महाराज शेर सिँघ लग चरन तर जाण, गुर मिल्या अपर अपारा जीउ। जुगो जुग प्रभ लै अवतारया। जोत रूप प्रभ ध्रू चमत्कारया। प्रहलाद तारे प्रगट नर सिँघ अवतारया। अंबरीक उधारे दुरबाशा सुधारे, बाण चक्र सुदर्शन मारया। जनक जन्म सुधारे, नाउँ नर्क निवारे भगत वड्या ल्या। हरी चन्द माण गंवाया, जोड़ी जोड़ वखाया, मिल संगत गा ल्या। दुर्योध्न घर तजाया, बिदर घर भोग लगाया कृष्न भगवानया। सुदामे माण दुआया, सिँघासण उप्पर बिठाया, तन्दल तांईं गुर भोग लगा ल्या। नामदेउ तराया, गुण निधान घर आ लेख लिखाया, दे उपदेस जरम सफल करा ल्या। नामा आण तराया, दुध्ध नूं भोग लवाया, दिहुरा आण फिराया, गाए मोई फेर जिवा ल्या। नाई सैण तराया, साध संगत माण दिवाया, रैण सारी हरि जस गाया, सैण रूप हरि वटा ल्या। राम रमईआ मन वसाया, जुलाहा कबीर तराया, रामा नंद जिस गुर बणा ल्या। सैण आण तराया, रूप अनूप वटाया, गरीब निवाज़ गरीबां तांईं माण दिवा ल्या। जुगो जुग प्रभ अन्तरजामी, आपणा तेज वधा ल्या। सधने माण गंवाया, ईश्र रिदे ध्याया, नीहां विच्चों कढा ल्या। अजामल आण तराया, नाउ पूत नरायण रखाया, अन्त काल नरायण रसना गाया, घर सच बहा ल्या। गनका पापण तारी, दे नाम भण्डारी आ के पैज संवारी, विच बबाण बिठा ल्या। पूतना पापण
तारी, कृष्न तांईं जिस करी ख्वारी, कढ्ढ सास प्रभ देह छुडा ल्या। रविदास चुमार तराया, नाम पदार्थ पाया, अंदर लाल छुपाया, बाहर भेस वटा ल्या। जुगो जुग प्रभ भेस वटा ल्या। कलिजुग जामा धार, घनकपुरी भाग लवा ल्या। खण्ड सच करे निवास, पाल सिँघ सचखण्ड बहा ल्या। दे सवरन माण, ध्रू जिस परे हटा ल्या। माणा सिँघ दे माण, विच जोत मिला ल्या। चाढ़्ह नाम रंगण, रंगा सिँघ रंग रंगा ल्या। गुरसिख देवे तार, तन मन धन जिन चरन लगा ल्या। गुजर सिँघ जाओ बलिहार, गुर जिस सीस उठा ल्या। महाराज शेर सिँघ भगत वछल अख्वा ल्या।
२२ जेठ २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल रणजीत कौर दे गृह
गुरसिख सदा हरि रंग माणे। गुरसिख चले गुर के भाणे। गुरसिख गुर जिउँ बाल अञ्याणे। गुरसिख सिख गुर दोए एक समाने। गुरसिख गुर चरन लाग सर्ब तर जाणे। गुरसिख गुर समाणे। गुरसिख गुर विच बबाण बिठाणे। गुरसिख गुर गुरपुरी लै जाणे। गुरसिख सद गुर मन भाणे। गुरसिख जगत प्रभ वड्याणे। गुरसिख बिन कोई ना गुर पछाणे। गुरसिख उपजे सदा ब्रह्म ज्ञाने। गुरसिख दरस गुर घर में पाने। गुरसिख संग बेमुख तर जाणे। गुरसिख चन्दन वांग सदा महिकाणे। गुरसिख होए गुर दी बाणे। गुरसिख मुकाए आवण जाणे। गुरसिख सदा अटल्ल हो जाणे। गुरसिख गुर विच समाणे। गुरसिख गुर पूरे विच जोत मिलाणे। गुरसिख महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग आ के सिख तराणे। सेवक सिख सभ गुर तारया। विच चरन जिन आ निमस्कारया। मिले आप परवरदिगारया। कट्टी फास दरस दरसारया। होए सुखाले सास, रसना सोहँ शब्द उचारया। घर प्रगट गुण निधान, ऐसे गुर को सद सद सद बलिहारया। गुर दे दरस अपार, गुरसिख आ तारया। तत्ती वाउ ना लागे, पारब्रह्म जिन रिदे चितारया। होए सदा अडोल, जिन्हां नाम निरँजण पा ल्या। रसना मुखों हरि हरि बोल, प्रभ अबिनाश विच रिदे ध्या ल्या। प्रभ मिल कोई ना रहे तोट, जगत झूठी खेल रचा ल्या। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग आए गुरसिख तरा ल्या । गुरसिक्खां घर सदा वधाई, कर प्रेम गुर गोबिन्द प्रगटा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, जिन मातलोक सचखण्ड बणवा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, जिन्हां विष्नूं भगवान विच बहा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, हरि हरि हरि दर्शन हर थांएँ पा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, सति सति सति कर सति पुरख निरँजण पा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, गुरचरन लाग बंस तरा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, नाम पदार्थ गुर दर ते पा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, जन्म मरन दा फंद कटा ल्या।
गुरसिक्खां मन सदा वधाई, दरस परस मन तृप्त करा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, चरन कँवल दर सीस झुका ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, जोत निरँजण नाम नरायण घर सहिजे पा ल्या। गुरसिक्खां मन सदा वधाई, महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा गुरसिक्खां सिर हत्थ टिका ल्या। गुरसिख कर्म गुर आप वखाणे। गुरसिख भेव कोई जीव ना जाणे। गुरसिख सेव गुर पाए ख़ज़ाने। गुरसिख विच गुर अभेव महाराज शेर सिँघ जोत जगाणे। जोत जगत प्रभ भई दरसाए। भगत भगवन्त दी सोझी पाए। भगत भगवन्त इक्क जोत हो जाए। महाराज शेर सिँघ सदा गुणवन्त, तीन लोक रिहा समाए। सतिजुग चले शब्द अपारा। सोहँ शब्द हो जगत उज्जयारा। वरन चार सोहण गुर चरन दुआरा। दे नाम गुर खोल्ह भण्डारा। दे ज्ञान झूठी देह पसारा। कर ध्यान गुरसिख गुर पार उतारा। हो निरबाण गुरसिख पार उतारा। महाराज शेर सिँघ जोत जगाई, प्रगट भयो आप निरँकारा। नाम नाम नाम गुर नाम उपदेस्सया। सच धाम धाम धाम जिथ्थे सिख उपदेस्सया। हरि काम काम काम करे जुगो जुग वेस्सया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जोत सरूप विच सिख प्रवेशिआ। गुर धाम हरि का द्वार। गुर का धाम प्रभ जोत निरँकार। गुर धाम गुरसिख प्यार। गुर धाम प्रभ लिउ तार। गुर धाम जगत जोत अपार । गुर धाम सचखण्ड विचार। गुर धाम महाराज शेर सिँघ गुर धाम सचखण्ड विचार। गुर धाम आण सुहाया। आप प्रभ एक, जुग अनेक उलटाया। धर जोत विच कल दे आया। नाम नाम सच सच मार्ग पाया। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दवाया। भगत अधार निहकलंक अख्वाया। सिक्खन तारन सतिगुर आया। खण्ड सच ब्रह्मण्ड सच आप सच सच सच सच वरताया। नाम सच धाम सच सच गुर सच सतिजुग लाया। कलिजुग कच्च सृष्ट जाए अग्न मच्च, गुर पूरा शब्द लिखाए सच, कलिजुग जीवां भेत ना पाया। महाराज शेर सिँघ खेल करे निराला, छड्ड देह जोत रूप आया। जोत रूप करे खेल निराला, शब्द रूप जगाए जोत अपारा। सर्ब सुख गुर चरन दुआरा। सोहँ शब्द गुर सच भण्डारा। अमृत नाम प्रभ दए निरँकारा। गुण निधान लिखे लेख अपारा। सच शब्द देह होए आधारा। सुरत शब्द प्रभ पाए दरस अपारा। वज्जे धुन खुल्हे दस्म दुआरा। होए धुन्कारा दीपक जोत जगे अपारा। ब्रह्म ज्ञान होए महाराज शेर सिँघ मिले निरँकारा । कलिजुग आण गुर खेल रचाया। निर्धन देख गुर दरस दिखाया। ग़रीबां गुर दरगाह माण दिवाया। गुरसिक्खां सोहँ शब्द नाम सच दृढ़ाया। पतित उधारन निहकलंक अख्वाया। सृष्ट भिखारन इक्क दर पाया। सिख उधारन गुर चरन लगाया। सतिजुग तारन सतिगुर आया। कलिजुग आण जिन बंने लाया। महाराज शेर सिँघ सच नाम रखाया। गुर शब्द अनहद धुन्कार। गुर शब्द गुर सच निस्तार। गुर शब्द अनहद ज्ञान विचार। गुर शब्द गुरसिक्खां पाई सार। गुर शब्द गुर दसवां द्वार। गुर
शब्द देवे जीवन अधार। गुर शब्द आत्म जगे जोत अपार । गुर शब्द महाराज शेर सिँघ देवे दरस अपार। कलिजुग कल प्रभ आप वरताई। देवे दरस सदा सुखदाई। धन्न गुर गुरसिक्खां घाल थांएँ पाए। शब्द रूप देवे दरस गुर पूरा, हत्थ जोड़ गुरसिख चरन सीस झुकाए। कलिजुग खेल अपर अपारा, महाराज शेर सिँघ एह चाल चलाए। कोट वार प्रभ किया पसारा। ऐसा खेल करे निरँकारा। कलिजुग आण प्रभ भए पूरन अवतारा। नर अवतार सच उरधारा । देवे दरस गुर मंगण गुरदुआरा। पलटे जोत तीन लोक चमत्कारा। हरि जी आया कल लै अवतारा।