पुस्तकालयभाग १

२ भाद्रों २००७ बिक्रमी चबातीआं बचन होए

प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग जोत प्रगटावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग झूठी देह विच जोत जगावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग कर जोत प्रकाश अन्धेर मिटावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग आपणा भेद ना किसे बतावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग गगन पाताल मात रहावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग तीन लोक जोत जगावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग खाणी बाणी विच समावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग जोत निरँजण विच देह जगावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग आण निहकलंक अख्वावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग जुगो जुग जोत प्रगटावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग धरनी धर ईश्र नर सिँघ नरायण अख्वावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग मुकंद मनोहर प्रभ नज़री आवे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग सुंदर कुण्डल कँवल नैण दरसावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग मुकट बैण सिर टिकावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग झूठे धन्दे जगत भुलावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग साध संगत विच समावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग नैण मुँधार जगत जोत जगावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग छड बैकुण्ठ विच मात दे आवे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग आप इक्क रंग इक्क समावे। प्रभ पूरन समरथ, अन्त काल कल आप करावे। प्रभ पूरन समरथ, आपणी महिंमा आप जणावे। प्रभ पूरन समरथ, दीना नाथ भय भंजन अख्वावे। प्रभ पूरन समरथ, दीना नाथ आपणा भेत खुलावे। प्रभ पूरन समरथ, कलिजुग प्रगास्सया, महाराज शेर सिँघ सर्ब दूख मिटावे। प्रभ पूरन समरथ, जगत दीना नाथ अख्वावे। प्रभ पूरन समरथ, कलू काल प्रभ आप मिटावे। प्रभ पूरन समरथ, गुरमुखां गुर हरि रंग चढ़ावे। प्रभ पूरन समरथ, भगत जनां हरि मांहि समावे। प्रभ पूरन समरथ, आत्म जोत विच जीव जगावे। प्रभ पूरन समरथ, हर जीव प्रभ सदा समावे। प्रभ पूरन समरथ, जुगो जुग प्रभ खेल रचावे। सतिजुग भयो मेहरवान, सति सति कल वरतावे। प्रभ पूरन समरथ, त्रेता भयो राम नाम सृष्ट चलावे। असुर सँघार कृष्न मुरार दित्ता भगत उधार, गीता ज्ञान लिखावे। कलिजुग महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, सोहँ शब्द चलावे। सोहँ होए उज्जयारा, बाकी सभ नष्ट हो जावे। ऐसा बाण शब्द गुर लाया। चार कुन्ट हाहाकार कराया। भुल्ला जगत गुर सच ना पछाता, ऐसा पर्दा कलिजुग पाया। प्रगटी जोत विच घनकपुरी दे, महाराज शेर सिँघ नज़र ना आया। कलिजुग प्रगटयो नर अवतारा । जोत सरूप आप दातारा। जीअ

जोत विच देह अधारा। आपणा आप ना जीव विचारा। सचखण्ड वसे आप गिरधारा। जगत जोत प्रभ करे उज्जयारा। नज़र ना आवे आप कलधारा। आत्म प्रवेश अन्धेर निवारा। पतित पाप प्रभ दरस निवारा । महाराज शेर सिँघ सचखण्ड दुआरा। निरँजण जोत विच देह समाए। प्रभ अबिनाशी उलटी कला वरताए। जोत सरूप सर्ब सृष्ट जलाए। जोत सरूप जीव जन्त भुलाए। सर्ब सूख सर्ब घट वस्सया, आदि अन्त कोई ना पाए। सर्ब थांएँ प्रभ रिहा समाए। महिंमा आपणी ना किसे जणाए। करता प्रभ आप निरंतर, जोत निरँजण विच जग दे आए। भुल्ली सृष्ट गुर ना विचारे। प्रभ अबिनाशी सदा है नाले। माया भुलाया जगत डुलाया, हरि घर में हरि कोई ना पाए। महाराज शेर सिँघ सर्ब का दाता, चार वरन जिस इक्क कराए। कलिजुग होवे अन्ध अन्धयारा। जोत निरँजण कियो उज्जयारा, निहकलंक भगत जन प्यारा। महाराज शेर सिँघ प्रगटयो कल लै अवतारा। घनकपुरी विच गुर भाग लगावे। जल धारा गुर धाम बण जावे। धार खेल चतुर्भुज कहावे। सावल सुंदर प्रभ रूप बणावे। उलटी मति सृष्ट विच पावे। शब्द बाण जगत जलावे। बेमुख दर ते धक्के खावे। मदि मासी सभ नष्ट हो जावे। जुग चौथे विच निहकलंक जोत प्रगटावे। महाराज शेर सिँघ नाम रखावे। कलू काल प्रभ दे मिटाए। सोहँ शब्द जगत गुर ज्ञान दिवाए। सचखण्ड विच मात बणाई। जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटाई। पापीआं अपराधीआं सार ना पाई। झूठी सृष्ट कलिजुग विच समाई। वाहवा गुर पूरा सतिजुग लाई। आप सति सतिवादी जीव प्रगटाई। जीव विस्मादी विच विस्माद समाई । महाराज शेर सिँघ भगत वड्याई। जीव विस्मादी प्रगट भयो आप प्रभ विनोद विनादी। जगन्नाथ गोपाल मुख भणी सर्ब के साथी। पीत पीतंबर त्रैभवन धनी, पवण पाण प्रगटयो प्रभ अबिनाशी। जगत बाण गुर शब्द चलाया, होवण नास सर्ब अपराधी। भगत जनां हरि नाम ध्याया, कलिजुग प्रगटे आप रघुरादी। सर्ब सूख आत्म प्रगास्सया, देवे दरस प्रभ गुण वादी। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग आण सृष्ट जिन साधी। कलिजुग आण प्रभ भए प्रगास्सया। हर जीव विच प्रभ वेख तमाशया। गुरसिक्खां लग चरन रहिरास्सया। देवे दरस प्रभ अबिनास्सया। भगत जनां सर्ब दूख विनास्सया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जपिओ रसना सवास्सया। प्रगटे जोत प्रभ कल निरँकार। करे खेल जगत प्रभ अपर अपार। सच सुच्च वेखे करे भगत उज्जयार। कोई ना जाणे प्रभ बैठ जिस सद निमस्कार। सोहँ शब्द चले रहिरास। कलिजुग किया जिस पार किनारा। सोहँ शब्द सतिजुग प्रकाशे, महाराज शेर सिँघ लियो अवतारा। कलिजुग प्रगटयो आप निहकामी। सर्ब का करता सर्ब का स्वामी। चार वेद कीए जिस खामी। कुरान अञ्जील मिटाए सभ नामी। खाणी बाणी प्रभ विच जोत समानी। सोहँ शब्द होए ब्रहनामी। जो उपजे सो लए मिलाए, प्रभ वड दाता सदा सुख दामी। एक आप

एक जगत उपाया, एक शब्द प्रभ देवे दानी। सोहँ शब्द होए जगत उज्जयारा, पाए सो जिस बख्शे प्रभ अबिनाशी। मूर्ख मुग्ध सार ना जानण, माया भुलाए मदि मासी, सद नर्क निवासी। शब्द लिखाए प्रभ अन्तरजामी, बिन गुर कोए ना करे बन्द खुलासी। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, निहकलंक कल जगत अख्वासी। कर्म धर्म गुर आप विचारया। गुरसिख सोहण गुर चरन द्वारया। देवे दरस प्रगट हो आप करतारया। देवे माण आप गुर सूरा, कर किरपा जिस पार उतारया । जन्म मरन गुर गुरसिख निवारया। कर दरस मन होए अधारया। करे निवास सिख गुर चरना, सचखण्ड गुर चरन द्वारया। जोत विच प्रभ जोत मिला के, सचखण्ड गुरसिख निवारया। बैकुण्ठ धाम सर्ब सुख वस्सया, जिथ्थे शेर सिँघ रिहा समाए। गुर पूरा गुरसिख तराए। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवाए। गुर पूरा गुरसिख बणाए। मदि मास तों जीव हटाए। जोत निरँजण सदा अबिनाश, जोत सिख प्रभ लए मिलाए। जोत आकार सदा अपरम्पर, जोत सरूप जीव जगत जगाए। ऐसी जोत जगत प्रगास्सयो, गुरसिक्खां गुर ज्ञान दिवाए। जोत शब्द गुर चाले, छड देह निहकलंक अख्वाए। निहकलंक आप प्रभ पूरा, छड्ड आकाश विच मात दे आए। कलिजुग जीव कोई भेद ना जाणे। सचखण्ड वासी विच देह समाए। विच देह प्रभ जोत निरँजण, झूठा जगत कोई सार ना पाए। शरन लग्गे सर्ब सुख उपजे, द्वार दस्म प्रभ दे खुल्हाए। अनहद शब्द वज्जे धुन्कारा, आत्म जोत प्रभ दरस दिखाए। झिरना झिर बूंद इक्क उपजे, अमृत बूंद कँवल में पाए। खुल्हे कँवल होए उज्जयारा, प्रभ पूरन विच नज़री आए। खोल्ह त्रैकुटी त्रैभवन बुझाया, निजानंद प्रभ रिहा समाए। भगत जनां गुर किरपा कीनी, कलिजुग आण दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अन्त कलू दा आण कराए। अन्त काल कल आप कराया, सतिगुर साचे सच शब्द सुणाए। सोहँ शब्द जगत उज्जयारा, ज्ञान गोझ दा भेत मिटाए। आवे शांत मन तृप्तासे, प्रभ पूरा जब दरस दिखाए। सर्ब सूख गुर दर्शन पाया। झूठी देह सच सुच्च वरताए। घनकपुरी गुर भाग लगाया। कलिजुग आण जोत प्रगटाए। निहकलंक सदा निहकामी, सर्ब सृष्ट भस्म कराए। मुख वाक् गुर आप लिखाया। महाराज शेर सिँघ बाण लगाए। छड्ड देह जोत रूप समाया। देवे ज्ञान प्रगट रघुराया। जगे जोत होए जगत रुशनाया। तीन लोक जै जै कार कराया। प्रगटावे गुर गुर सिँघ मनी सच तख्त सति बहाया। तरे सो जिन गुर चरन सीस निवाया। उन्नीं सौ तरवंजा बिक्रमी अमृतसर गुर बचन लिखाया। बचन लिखाए आप गुर साखी, सरअमृत नूं थेह कराया। ऐसा धाम बणे इक्क न्यारा, जिथ्थे सतिगुर चरन टिकाया। ऐसी कला कलू कल वरते, जमना किनारे प्रभ जोत प्रगटाया। सच बचन गुर साच लिखाए। अस्सू उन्नी एह भेत खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, ऐसी कला आप वरताए। निरधन सरधन गुर माण दिवाए। एक

जोत इक्क रंग हो जाए। दीनां नाथ प्रभ पूरन समरथ, प्रगट जोत दरस दिखाए। आदि जुगादि सर्ब सुख दाता, भगत जनां हरि पैज रखाए। बेमुख सारे नर्क निवारे, झूठा जीव कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगास्सया, प्रगट बुग्घीं दरस दिखाए। तरन तारनो इक्क मील दुराडा। प्रगटे जोत गुर पूरा सतिगुर डाहडा। जोत जगाए आप पुरख निरँजण, देवे माण मनी सिँघ होवे वडभागा । महाराज शेर सिँघ जोत जीव जगावे, जगत दरसावे सतिगुर ठांडा। ठंड पए गुर दर्शन पाया। उपजे ज्ञान नैण दरसाया। होए ध्यान गुर चरन सीस झुकाया। जावे माण प्रभ नज़री आया। मनी सिँघ प्रभ माण दिवाया। सतिजुग विच सच गुरू बणाया। सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवाया। महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाया। चार वरन गुर चरनीं पाया। राणयां महाराणयां प्रभ माण गंवाया। सच तख्त सतिजुग सुहाया। सतिगुर मनी सिँघ सच चरन टिकाया। सच शब्द शब्द गुर ज्ञानन, जोत सरूप जगत जगाया। प्रगट भयो आप निरँकारा, ऐसा दरस प्रभ आण दिखायो। चक्र चिहन जिस दा कोई ना जाणे, जोत सरूप प्रभ विच देह समायो। कलिजुग आण जोत प्रगटाई, सतिजुग साचा राह बतायो। मेरा नाउँ सर्ब सुख दाता, सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवायो। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब में वस्सयो, सर्ब प्रकाश आप रघुरायो। ब्रह्मा विष्न महेष सर्ब का दाता, तीन लोक प्रभ जोत जगायो। विच पाताल प्रभ बाशक सेजा, चरन झस्सण लच्छमी लायो। विच अकाश प्रभ जोत निरँजण, जगे जोत डगमगायो। उनन्जा पवण चवर सिर होते, जोत अडोल ना किसे डुलायो। प्रगटी जोत मात विच आ के, महाराज शेर सिँघ नाम रखायो। छड्ड देह होए प्रभ जोत सरूपा, निहकलंक जगत अख्वायो। निहकलंक हो जगत प्रभ घाले, पापी अपराधी नर्क में पायो। भगत जनां आण दरस दिखाया। कलिजुग काल सोहँ शब्द करायो। मैं हां परिपूर्ण परमेश्वर, गुण अवगुण कदी ना विचारयो। चरन आए सभ तर जाए, महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकायो। भुल्ली सृष्ट ज्ञान गुर देवे, कलिजुग आण चतुर्भुज कहायो। ऐसा दान सिक्खन गुर देवे, सोहँ शब्द दीपक देह जगायो। जगे दीपक होए उज्जयारा, महाराज शेर सिँघ निज घर में पायो। होए दरस थिर घर वासा, देवे दरस प्रभ आप अबिनासी। भगत जनां दे पड़दे लाहे, देवे ज्ञान जगत गुर वासी। महाराज शेर सिँघ सर्ब घट वासी। देवे नाम हरि नाम दृढ़ाए। भगत जनां नूं सोझी पाए। पूरन सिँघ विच प्रभ जोत जगाए। चार जुग प्रभ माण दिवाए। सचखण्ड गुर सच वखाए। सोहँ शब्द जगत ज्ञान दिवाए। धरत धवल आकाश सभ में रिहा समाए। प्रभ का भेत कोई ना पाए। खाणी बाणी गगन पाताली जीव जन्त प्रभ रिहा समाए। झूठा जगत सच जोत प्रकाशे, सच मार्ग गुर दे बुझाए। सच सच सच सभ जगत वरताए। ऐसा सतिगुर सच शब्द लिखाए। शब्द सुरत सर्ब सुख पाया, देवे दरस आप रघुराए। नाउँ मेरा सर्ब रंग राता, रंग चलूल

विच देह चढ़ाए। नाउँ मेरा कोए जन जपे, जो जपे चन्दण वांग जगत महिकाए। कोट दर्शन हरि नाम ध्याया। हरि जू बद्धा सिख घर आए। भगत जनां प्रभ दरस दिखाए। जुगो जुग आण पैज रखाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, दे दरस जिन सिख तराए। गुर का शब्द गुरसिख ही जानण। गुर का शब्द भगत ही मानण। गुर का शब्द मन देवे ज्ञानण। गुर का शब्द आत्म जोत जगानण। गुर का शब्द निजानंद रस मानण। गुर का शब्द प्रभ सरूप समानण। गुर का शब्द देवे आत्म चानण। गुर का शब्द हरि हरि हरि रिदे समानण। गुर का शब्द माया ममता मोह तजानण । गुर का शब्द सिख गुर दर ते पानण। गुर का शब्द मिल साध संगत रसना बखानण। गुर का शब्द काया कूड़ी विच देवे चानण। गुर का शब्द कलिजुग रोग सोग मिटानण। गुर का शब्द जोत सरूप सभ जोत मिलानण। गुर का शब्द गुर किरपा गुरसिख ही पानण। गुर का शब्द गुरसिक्खां दानण। गुर का शब्द सति सतिजुग पछानण। गुर का शब्द सोहँ शब्द गुर शब्द पछानण। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, दे दरस देह अंध्यार मिटानण। गुरशब्द गुरसिख कमाए। गुरशब्द कोई विरला पाए। गुरशब्द कलिजुग पन्ध मुकाए। गुरशब्द अनन्द शब्द वुठाए। गुरशब्द भरम भौ गंवाए। गुरशब्द गुर दरस दिखाए। गुरशब्द सच सुच्च विच देह वरताए। गुरशब्द नैणहीण जोत जगाए। गुरशब्द भगत जनां थिर घर सोझी पाए। गुरशब्द हरि जू हरि संग मिलाए। गुरशब्द मिले सर्ब सुखदाए। गुरशब्द सोहँ रूप विच शब्द उपाए। सोहँ शब्द सतिजुग सति सति वरताए। गुरशब्द होए सिक्खन सहाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर डाहडा, निहकलंक हो बचन लिखाए। बचन लिखाए प्रभ देवे ज्ञाना। हँकारीआं दुराचारीआं प्रभ तोड़े अभिमाना। भगत जनां कलिजुग हरिजू पछाणा। बेमुखां गुर परे हटाणा। गुरसिख दरस गुर दाना। बेमुखां होए कष्ट महाना। गुरसिक्खां प्रभ संग जोत मिलाना। बेमुखां ना मिले टिकाणा। गुरसिक्खां सतिगुर मनी सिँघ चरनीं लाणा। बेमुखां नर्क निवास दिवाणा। कलिजुग प्रगटयो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सोहँ सतिजुग होए प्रधाना। सोहँ शब्द सतिजुग सति चाले। उपजे ज्ञान जो जीव रसना घाले। होवे ज्ञान जो हिरदे वसा ले। पावे विष्नूं भगवान गोझ ज्ञान मिटा ले। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एह शब्द कमा ले। प्रभ होए कृपाल, जगत प्रगास्सया। प्रभ होए कृपाल, ईश्र जोत विच देह निवास्सया। प्रभ होए कृपाल, मात आयो आप अबिनास्सया। प्रभ होए कृपाल, सुहाए थान जिथ्थे घट वास्सया। प्रभ होए कृपाल, कलिजुग देवे जीव धरवास्सया। प्रभ होए कृपाल, समरथ पुरख आप रघुनाथिआ। प्रभ होए कृपाल, गुरसिक्खां देवे दरस, सच सच सच गुर साख्या। प्रभ होए कृपाल, हरि भगतां विच हरि प्रभ वास्सया। प्रभ होए कृपाल, दीना नाथ दीन के नाथया। प्रभ होए कृपाल, भगत वछल सर्ब के साथया। प्रभ

होए कृपाल, जो जन सिमरे तिन प्रभ जोत संग मिलास्सया। प्रभ होए कृपाल, आप अटल ना कदे विनास्सया। प्रभ होए कृपाल, प्रगट भयो जगत प्रभास्सया । प्रभ होए कृपाल, चार वरन गुर चरन लगास्सया। प्रभ होए कृपाल, राउ रंक होवे इक्क रहिरास्सया। प्रभ होए कृपाल, गुरसिक्खां गुर दु:ख दर्द विगास्सया। प्रभ होए कृपाल, कलिजुग आण देवे दरस सिक्खां गुर तास्सया। प्रभ होए कृपाल, बेमुखां कलिजुग नर्क निवास्सया। प्रभ होए कृपाल, मदि मास कीनी जगत बन्द खुलास्सया। प्रभ होए कृपाल, गुरसंगत देवे दरस प्यास्सया। प्रभ होए कृपाल, दे दरस जन्म मरन गुरसिक्खां दु:ख विनास्सया। प्रभ होए कृपाल, कलिजुग लै अवतार निहकलंक जगत अख्वास्सया। प्रभ होए कृपाल, सोहँ शब्द करे जगत जोत प्रगास्सया। प्रभ होए कृपाल, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप मुख वाक् सुणास्सया। गावे सुणे सो प्रभ पावे। पावे ध्यावे प्रभ दरस दिखावे। रंग रंग रंग प्रभ हरि रंग लगावे। मंग मंग मंग रसना नित्त नाम ध्यावे। अंग अंग अंग हरिजू हर अंग समावे। संग संग संग हरि जू संग समावे। भंग भंग भंग बेमुखां प्रभ नज़र ना आवे। धन्न धन्न धन्न गुर पूरा बैठा जोत जगावे। कला धार कर्म विचार, कूड़ कर्म विच देह मिटावे। देह सुधार देवे जोत आधार, बुझी दीपक प्रभ आप जगावे। महाराज शेर सिँघ नाम निरँजण, आदि अन्त कोई भेव ना पावे। आदि अन्त मैं एकँकारा। मेरा नाम सृष्ट उधारा। सृष्ट उपाई दित्ती वड्याई, जोत सरूप सर्ब किया आकारा। कोए ना जाणे प्रभ पछाणे जीव जन्त प्रभ जोत आधारा। कलिजुग आण भगत पछाण, प्रभ देवे दरस अपारा। जोत अग्न लगाए, पापी आण खपाए, नर्क निवास मधारा। सोहँ शब्द चलाए, निहकलंक अख्वाए महाराज शेर सिँघ लै अवतारा। नर अवतार जगत लै आयो। जोत सरूप जगत जलायो। ब्रह्मा गंवाए माण, सिँघ पाल प्रभ माण दिवायो। जोत जगाई कर्म विचार, सवरन ध्रू थांएँ बिठायो। सूरत पूरन उतरे पार, सुत जिन्हां संग दीप जगायो। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तीन लोक उलटायो। आप अपरम्पर किसे भेद ना जणावे। आप जोत सरूप सभ जीव जोत जगावे। शब्द रूप ऐसी कला वरतावे। खण्ड ब्रह्मण्ड सभ प्रभ हिलावे। भाणा गुर ना कोई मिटावे। महाराज शेर सिँघ करे करावे। प्रगट जोत भयो प्रकाशा। मेरा नाउँ सर्ब गुणतासा। उपजे जोत होए कलिजुग विनासा। प्रभ आयो वेखण जगत तमाशा। नाउँ रक्खे नाम जगत गुणतासा। सभ ते ऊँच प्रभ अबिनाशा। सर्ब सृष्ट प्रभ करे नासा। गुरसिक्खां मन गुरशब्द प्यासा। सोहँ शब्द मन जपे स्वास स्वासा। सर्ब सूख प्रभ आत्म प्रकाशा। जगे जोत देह घट वासा। उपजे शब्द आत्म प्रकाशा। सतिजुग सति सति सति प्रभ वरताए, महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणतासा। सर्ब सूख गुरचरन द्वारया। भगत जन सो जिन सोहँ शब्द रसना उचारया। मन ते तन सो जिन हरि हरि हरि रस माणया। जन सो कलिजुग आण जिन महाराज शेर

सिँघ चरन निमस्कारया। चरन कँवल जो निमस्कारे। कलिजुग पतित उधरे गुरचरन दुआरे। लख़मी नरायण मुकंद मनोहर सदा है नाले। श्री रंग बैकुण्ठ का वासी, भगत जनां कल पैज संवारे। श्री राम चन्द जिस रूप ना रेखिआ, कलिजुग आण प्रभ नाउँ वटा ले। कृष्न मुरार असुर सँघार ले। निहकलंक अवतार शेर सिँघ नाम रखा ले। गुरसंगत देवे तार, भगत जनां होवे जोत आधार, बेमुखां प्रभ पाए नर्क, ऐसा शब्द लिखाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग आण जोत सरूप जगत उलटाया। जोत सरूप प्रभ जगत जलाया। जोत सरूप नौं खण्ड पृथ्मी बाण चक्र लगाया। जोत सरूप प्रभ तीन लोक सोहँ शब्द सुदर्शन चलाया। जोत सरूप प्रभ बैठ अटल जगत उलटाया। जोत सरूप प्रभ छड्ड देह जोत विच बैकुण्ठ समाया। जोत सरूप प्रभ छड्ड बैकुण्ठ, देह विच सिख समाया। जोत सरूप प्रभ नेहचल छड्ड धाम, विच मात दे आया। जोत सरूप प्रभ सिख जगावे, जोत प्रगटावे। मुक्त जुगत प्रभ आप बतावे। जगन गगन सर्ब सुख दाता, आपणी जोत प्रभ आप जगावे। जोत सरूप सर्ब निरंतर, कलू काल कल आण तरावे। ऐसी कल सरूप जोत प्रभ वरते, चार कुन्ट हाहाकार मच जावे। जोत सरूप आप प्रभ पूरन, निज घर बैठा ताड़ी लावे। जोत सरूप कलिजुग कल आया, माया रूप जगत डुलाए। जोत सरूप ऐसी कल फेरी, हरिजू बैठा नज़र ना आए। जोत सरूप जगत डुलाया, प्रभ पूरे दा भेत ना पाए। जोत सरूप जगत जुग कल उलटाए, आप आपणी देह छुडाए। जोत सरूप ऐसी जोत जगाए निरालम, बेमुख कोई सार ना पाए। दया धार आप प्रभ बख्शे, सो बूझे जिस आप बुझाए। ऐसी जोत प्रभ की सूखम, भगत जनां प्रभ दे दिखाए। भगत बिना कोई भेद ना जानण, मनमुख दर ते धक्के खाए। मदि मासी कोई रहण ना पाए। ऐसी कला प्रभ वरताए। ऐसा खेल कलिजुग कराया, आपणा भेद ना किसे जणाए। कुम्भी नर्क सभन नूं पाया, मदि मास जो रसना लाए। सोहँ शब्द होए उज्जयारा, सतिजुग प्रभ सति वरताए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जोत जगत विच लए प्रगटाए। जगे जोत सतिजुग सतिवादी। कोए ना रहे माध है मादी। ऐसी सृष्ट शब्द गुर साधी। भगत जनां हरि आदि जुगादी। भगत जनां गुर चरन लगाया, उपजे शांत सदा सुखवादी। बेमुख पकड़ नर्क निवारे, कोई ना जीवे मध्या माधी। ऐसा शब्द सोहँ प्रभ चलाया, सतिजुग सति सति सति सदा सतिवादी। महाराज शेर सिँघ एह चलत बणायो, निहकलंक नाउँ अख्वादी। गुरसंगत गुर माण दिवावे। गुरसंगत प्रभ जोत प्रगटावे। गुरसंगत मिल हरि हरि रसना गावे। गुरसंगत सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ जोत जगावे। गुरसंगत उपजे हरि नाउँ, गुरमुख बण जावे। गुरसंगत गुरमुख गुर डेरा लावे। गुरसंगत हरि धाम प्रगटावे, विच कल दे आवे। गुरसंगत गुर नाउँ प्रकाश, जोत सरूप प्रभ बूझ बुझावे। गुरसंगत गुरचरन प्यास, प्रभ अबिनाशी अविगत अगोचर नैणी दरसावे। गुरसंगत

गुर शब्द सुणाया, कोई विरला पावे। गुरसंगत गुर प्रगट कीना, कलिजुग जोत गुरसंगत समावे। गुरसंगत गुर रंग माणे, गुर की महिंमा लखी ना जावे। गुरसंगत गुर दरस दिखाया, ऐसा दिन फेर कदे ना आवे। जोत निरँजण विच जोत समावे। छड्ड मात विच आकाश रहावे। जोत निरँजण विच सिख दे समावे। छड्ड आकाश विच मात दे आवे। ऐसी कला आप प्रभ वरते, कलिजुग बाण शब्द गुर लावे। सोहँ शब्द ज्ञान गुर देवे, गुर सतिजुग सति लावे। भगत जनां कलिजुग गुर दर सूज्झया, विछड़यां प्रभ लए मिलाए। महाराज शेर सिँघ कृष्न मुरार, द्वापर जोत विच कल जगाए। कलू जीव होण नर्क निवासी, प्रभ पूरे दा कोई भेव ना पाए। छड्डी देह प्रभ आप निरंतर, जोत सरूप हो चलत कराए। करे ख्वार शब्द गुर मार, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाए। गुरसंगत गुर दर सूज्झया। गुरसंगत गुर पूरा बूज्झया। बेमुख दर ते रसना लूज्झया। गुर पूरा देख गुरसिख झूज्जया । महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां बिन किसे ना बूज्झया। गुर पूरा अमृत आप बणावे। गुरसिक्खां गुर मुख चवावे। काया कष्ट प्रभ दे हटाए। ऐसी वरखा गुर अमृत लाए। दुखी जीव कोई रहण ना पाए। अमृत बूंद जिस जन मुख लग जाए। अमृत गुर का सच जोत प्रगटाए। कुष्टी कोढ़ी खिन में सति सरूप हो जाए। आपणी जोत प्रभ संग मिलाए। गुरसंगत गुर एह निशान दिवाए। अमृत गुर का देह अनरोग कराए। जो जन आए शरन गुर परया, अमृत बूंद दे अमर कराए। बेमुख इस दी सार ना जानण, जोत सरूप प्रभ अमृत मेघ वरखाए। सति सति सति गुरसंगत गुर अमृत सिख गुर रसना पाए। पी अमृत सर्ब दु:ख काटे, सच बचन प्रभ आप लिखाए। सोहँ शब्द अमृत प्रवेशया, खोल्ह किवाड़ प्रभ दे दरसाए । महाराज शेर सिँघ एह कर्म कराया, जोत सरूप हो अमृत बरखा लाए।

३ अस्सू २००७ बिक्रमी राणीखेत पल्टन विच बचन होए

प्रभ उपाए पृथ्मी आकाशा। पसू प्रेत जीव प्रभ का वासा। बांधे सभ कीए दासन दासा। होए जगत गुरसिख रहिरासा । तीन लोक सर्ब घट वासी। पवण पाणी प्रभ चरन के दासी। सोहँ शब्द नाम निरबाणा। सतिजुग कीनो प्रभ प्रकाशा। ऐसा बाण जगत प्रभ लाया। सृष्ट ख्वार गल दु:ख पहनाया। उनन्जा पवण चवर सिर होते, जोत सरूप विच देह समाया। खाण बाण गगन पाताल, जीव जन्त प्रभ विच समाया। आदि अन्त कोई भेव ना जाणे, प्रगट जोत निहकलंक अख्वाया। जोत सरूप जगत गुर जाणे, दो हज़ार सत्त बिक्रमी कहर वरताया। मुख वाक् प्रभ आप लिखाए, अस्सू उन्नीं सच सच लिखाया। अस्सू

तिन्न दो हज़ार चार घनकपुर गुर धाम रचाया। होए अन्धेर बचन गुर वरते, ऐसा बचन प्रभ विच दरबार लिखाया। कोए ना जाणे प्रभ के भाणे, झूठ समझ एह वक्त विहाया। बचन लिखाए गुर धाम बणाए, हा हा हा कार विच जगत मचाया। दो हज़ार चार बिक्रमी तिन्न अस्सू, घनकपुरी प्रभ भाग लगाए। गुरसंगत आई प्रभ भए सरनाई, प्रगटी जोत आप रघुराई, गुरसिक्खां मिल सेव कमा ल्या। बचन अमोड़े गुरचरन आ जोड़े, प्रभ दर्शन हरि दर ते लोड़े, सिँघ मोहण विच जोत मिला ल्या। गुर धाम रचाया, सच बचन लिखाया, अन्ध अन्धेर रखाया, ऐसा कहर जगत वरता ल्या। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, जोत सरूप जगत प्रगटा ल्या। अस्सू तिन्न प्रभ दे वड्याई, सतिजुग सति सति सति प्रभ नींह रखा ल्या। कलिजुग पुट पुट प्रभ जड़्ह पुटा गया। समें अनुसार प्रभ लै अवतार, होए जगत उधार, बेमुखां कोई थांएँ ना पाई, साध संगत उधार भगत वछल प्रभ गिरधार, गोपी नाथ आप मुरार, महाराज शेर सिँघ दरस दिखा ल्या। गुरचरन प्यार रिदे उरधार, कलिजुग गुरसिख उदरे पार, जोत सरूप जिस दर्शन पा ल्या। असुर सँघार गुर दरस भगत भण्डार, सोहँ शब्द रसना उचार, चार वेद जिस माण गंवा ल्या। महाराज शेर सिँघ नाम निरँजण, भगत जनां मिल रसना गा ल्या। मनी सिँघ सुख मन दा पाया। निहकलंक हो ब्रह्म ज्ञान दिवाया। होए जोत अधार, देह दीपक विच जोत जगाया। संगत उधरे पार, जिस तेरा कल दर्शन पाया। शेर सिँघ लै अवतार, कर्म गुर आप लिखाया। जगाई जोत अपार, सच तख्त गुर आप बहाया। सतिजुग सति पुरख सतिवादी, जोत निरँजण विच देह प्रभ जोत सरूप समाया। सर्ब सूख गुरचरन दुआरे, उपजे शांत गुर दर्शन पाया। नाम निधान आत्म प्रकाशे, सतिगुर मनी सिँघ जिस चरन लगाया। कलिजुग काल कट्टी जम फाँसी, गुर पूरे सिर हत्थ टिकाया। आपणा भेव ना किसे जणावे, अन्धघोर कलिजुग ने पाया। अन्तकाल कल आप खपा के, प्रगट हो के जगत दरसाया। महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्र, जोत सरूप हो निहकलंक अख्वाया। निहकलंक प्रभ निरँजण जोता। आदि अन्त प्रभ एक रंग होता। गुरसिख नर्क ना खाधे गोता। सतिजुग सति सर्ब सुख होता। देवे माण आप प्रभ मोता। ऐसी कला जगत विच वरते, महाराज शेर सिँघ जोत सरूपा। जोत सरूप भगत उधारन। कलिजुग आया निहकलंक उतारन। सर्ब जगत सँघारन। भगत जनां हरि काज सवारन। देवे दरस जिन तन होए ज्ञानण। संगत विच प्रभ सदा जोत समानण। दे वड्याई पुरख बिधाते, जगाए जोत जगत गुर दानण। देवे वड्याई आप प्रभ परमेश्वर, मनी सिँघ सतिगुर बनानण। नैणी जोत निरँजण वसे, जो जन जाए दरस गुर पानण। जगे जोत आत्म प्रकाशे, आदि अन्त जिन गुरचरन ध्यानण। आप प्रगटाए प्रभ जोत जगाए, कलिजुग अन्त कराए, कलिजुग सतिजुग देवे आप प्रभ मानण। गुरसिख बिल्लाए महाराज शेर

सिँघ जोत प्रगटाए, कलिजुग जीव सभ नष्ट कराए, गुरसिख दरस गुर पानण। सोहँ शब्द चलाए, चार वेद प्रभ माण गंवाए, कुरान अंज़ील कोई रहण ना पाए, खाणी बाणी अथर्बण माण गुआए, होए शेर जगत प्रधानण। जोत प्रगटाए निहकलंक अख्वाए, मनी सिँघ प्रभ जोत जगाए, कलिजुग तोड़े जोत अभिमानण। चार वरन तराए, गुरचरनीं लाए, राउ रंक इक्क रंग समाए, प्रभ जोत सरूप विच जीव रहाए, जन भगत भेत एह जानण। मदि मास जो खाए, कलिजुग जगत अग्न विच जलाए, खण्ड सच ना मिले थांएँ, नर्क निवास पाए सज़ाए, आपणा आप किया जीव पानण। विकार वधाए प्रभ भुलाए, जगन्नाथ गोपाल भय भंजन नज़र ना आए, कूड़ कर्म संग देह जल जानण। कोई ना सहाए, करन हाए हाए, बिन प्रभ कोई थांएँ ना पाए, कलू जीव दु:ख बिल्लानण। जिन दर्शन पाए हरि नाम ध्याए, सोहँ शब्द रसना गाए, जन भगत जोत मिल जानण। प्रभ जोत जगाए, धाम बैकुण्ठ लै जाए, विच जोत मिलाए, आप अभेद प्रभ पूरन जोत विच जोत मिल जानण। कलिजुग आण प्रगटे प्रभ, महाराज शेर सिँघ नाउँ गुरसिख ही जानण। गुरसिख कलिजुग रंग राता। जगावे जोत प्रभ पुरख बिधाता। देवे ज्ञान जगत गुर दाता। भगत वछल हरि रंग समाता। गुरसिख गुरचरन प्यार जगत है नाता। सो जन उधरे जिन बख्शे आप प्रभ गुण निधान सिद्धाता। तीन लोक प्रभ सदा प्रवेशिओ, जोत सरूप जग ना जाता। खण्ड ब्रह्मण्ड सभ इक्क समाना, आप अछल अछल्ल अछाता। जोत जगाए जगत गुर पूरा, महाराज शेर सिँघ किसे गुरमुख जाता। कलिजुग नाम निधान सोहँ प्रभ दियो, पावे दरस प्रभ जोत समाता। गुरसिक्खां मिल हरि गुण गाए, प्रगटे जोत आप विध नाता। अस्सू तिन्न वडभागा, देवे माण गुरसिख गुर दाता। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन चरन निमस्कारया, महाराज शेर सिँघ सदा है साथा । निहकलंक कल आप अख्वा के, जोत सरूप ना जगत पछाता। खेल रचाए समां ल्याए, देर ना लाए, गुरसिक्खां मन जोत प्यासा । लिख्त कराए सभ दा माण गंवाए, सोहँ शब्द चलाए प्रभ गुणतासा। सृष्ट खपाए, जोत सरूप जगत जलाए, निहकलंक आप अख्वाए, प्रभ भगवन्त सर्ब सुख दाता। बेमुख खपाए, तीन भवन प्रभ दे उलटाए, ध्रू माण तजाए, सवरन दरबान हो जावे, जिस गुर चरन पछाता। चार वेद खपाए, ब्रह्मा विच जोत मिलाए, पाल सिँघ प्रभ माण दिवाए, जुग चार होए जगत विधाता। खाणी बाणी कोई रहण ना पाए, सर्बत्त तीर्थां माण गंवाए, एक जोत प्रभ जगत जगाए, सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवाए, सतिजुग होवे ज्ञान दिवाता। कलिजुग प्रभ अन्त कराए, जुग चौथा दे उलटाए, धरी जोत जगत गुर सागर, नाम निरँजण सभ रसना गाए, महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगासा। जोत सरूप विच देह समाए, बचन लिखाए आप गुर ज्ञाता। कलिजुग जीव कोई भेत ना पावे, सोहँ शब्द जगत गुर दाता। सतिजुग सति सति सति वरताए,

रूप अगम्म प्रभ का भया, जोत सरूप विच देह समाया। आप एक जगत भेख में राया। जोत जगाए नज़र ना आए प्रभ गुरदेवा। भगत वछल अख्वाए, चतुर्भुज दरस दिखाए, महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। सोहँ शब्द जन देवे ज्ञाना। सोहँ शब्द गुरचरन ध्याना। सोहँ शब्द कलिजुग संग जोत मिलाणा। सोहँ शब्द मिलाए संग विष्नूं भगवाना। वस्त सो जो गुर दर ते पाईए। वस्त सो जिस आत्म जोत जगाईए। वस्त सो जित हरि दर्शन पाईए। वस्त सो जिस मिल्यां एक रंग हो जाईए। वस्त सो कलिजुग कल वासी पाईए। शब्द सो जिस जप सचखण्ड समाईए। शब्द सो जिस सिमरन प्रभ अबिनाशी पाईए। शब्द सो जित सिमरन निजानंद दरसाईए। शब्द सो जित सिमरन अमृत बूंद कँवल में पाईए। शब्द सो जित सिमरत झिरना निझरों झिराईए। शब्द सो जित सिमरत विच देह में पाईए। शब्द सो इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाईए। शब्द सो जप बैकुण्ठ धाम गुर चरनीं जाईए। शब्द सो प्रभ जोत सरूप विच जोत मिल जाईए। शब्द सो जित सिमरत कलिजुग पार कराईए। शब्द सो जित सिमरत महाराज शेर सिँघ दर्शन पाईए। सोहँ शब्द सर्ब का दाता, कलिजुग जीव भुल्ल ना जाईए। साची बाणी गुर रसन वखाणी, सतिजुग होवे भगतां खाणी, होवे ज्ञान जिन हिरदे वसाणी। देवे आप प्रभ पद निरबाणी। जुगो जुग जगत अवतार, महाराज शेर सिँघ चरन कुरबानी। जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटाए। माया रूप एह सृष्ट उपाए। तीन लोक प्रभ की थांएँ। खण्ड ब्रह्मण्ड कोई खाली नाहें। ऐसी जोत जगत जगाए। चार वरन प्रभ चरनीं लाए। माण अभिमाण किसे रहण ना पाए। गुर एक प्रभ जगत अटल, अटल्ल जोत प्रभ देह जगाए। धारे खेल आप प्रभ पूरन, चतुर्भुज महाराज शेर सिँघ अख्वाए। पतित पावण दु:ख भय भंजन। हँकार निवारन त्रिलोकी नंदन। मेरा सिख कलिजुग विच प्रभास जिउँ चन्दन। बैठे गुर दरबार अस्सू तिन्न दरस गुर मंगण। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, देवे दरस प्रभ त्रिलोकी नंदन। शब्द लिखाए भेद खुल्हाए, साध संगत प्रभ राह बताए, सुन्न समाध जिन प्रभ गुर चरन संग महिंमा जोत सरूप हिरदे प्रवेशे, आवे नज़र प्रभ भय भंजन। साध संगत गुरचरन दुआरे, दर्शन दान दोए जोड़ मंगण। बख्श आप प्रभ गुसाँईंआ, आए दर दे ज्ञान गुर अंञन। सर्ब सूख प्रभ दे वड्याई, अस्सू तिन्न चाढ़्हे साध संगत मन रंगण । महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्वर, जोत प्रगटाई कलिजुग प्रभ भय भंजन। सोहँ शब्द सिक्खन गुर देवे, थिर घर सोझी मन सदा अनन्दन। निहकलंक प्रभ जोत सरूपा, बेमुखां सोहँ शब्द जलाए जलन। अमृत जल जल जल ए धारा। देवे अमृत आप गिरधारा। कर दरस प्रभ पार उतारा। अमृत नाम विच देह अंगयारा। रसना रस रस उधरन मँझारा । राग सोहँ प्रभ विच देह निवारा। सोहँ शब्द अमृत प्रवेशे, पी अमृत होए पेट सुधारा। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाया, अमृत अमर

विच संसारा। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, प्रभ की जोत जगत में आई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, निहकलंक प्रभ एह थान सुहाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, देह दीपक उज्जयार, जगत होए रुशनाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, अस्सू तिन्न मिले जगत भगत वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, कलिजुग लेख प्रभ दे मिटाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, जोत सरूप एह लिख्त कराई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सतिजुग सति होवे तेरी वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, जेठ पंज संग सोभा पाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सतिजुग साची सतिगुर पूरे नींह रखाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, करोड़ तेतीस घर आ मंगल गाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, मिल साध संगत घनकपुरी प्रभ जोत जगाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, होवे शब्द घनघोर, रसना हरि हरि हरि जस गाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, धाम एह कल करे अन्धयारा, सतिजुग जोत प्रभ लए जगाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, जेठ पंज तैनूं मिले वड्याई जोत निरँजण विच मात दे आई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सोहँ शब्द कुन्ट चार जै जै जैकार कराई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, महाराज शेर सिँघ कलिजुग दे अवतार । पंचम जेठ प्रभ लै अवतारा । प्रगटे जोत निहकलंक अवतारा। बचन लिखाए प्रभ जोत निराधारा। जगे जोत जेठ पंचम मिटे अन्धेर होए जगत उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे, मातलोक बणे सचखण्ड दुआरा। सोहँ शब्द देवे गुर दाता, भगत जनां हो सच भण्डारा। साध संगत मिले वधाई, अस्सू तिन्न मिले मुरारा। प्रभ की जोत सदा सहाई, जुगो जुग लै अवतारा। त्रेता राम, द्वापर कृष्न मुरारी। कलिजुग प्रगटयो आण महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारी। निहकलंक जगत अख्वावे। बिन सिक्खां किसे नज़र ना आवे। जोत सरूप विच अग्न जलावे। बाण अग्न सोहँ गुर लावे। थिर घर वासी बैठ अडोल सृष्ट डुलावे। आप अणतोल प्रभ जोत सरूपा, कलिजुग जीव अग्न जलावे। कलू काल अन्त प्रभ करता, मदि मासी कोई रहण ना पावे। ज्ञान गुर उपदेशे, भगत जनां जीव जगत मिलावे। नाम निरँजण देवे गुर अंञन, गुरचरन संग सिख नित मावे। सतिजुग प्रगट जोत प्रभ अबिनाशे, दे दरस गुर चरनीं लावे। चरन लाग होए मन चानण, गुरसिख दया प्रभ आप कमावे। जोत सरूप जगत प्रवेशे, हाज़र हो प्रभ दरस दिखावे। स्वच्छ सरूप प्रभ देह बिनासी, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। गुरसिख गुर दर परवाना, कर दरस चरन सीस झुकाए। मिले आप प्रभ भगवाना, गुरसिख बैठा रिदे वसाए। महाराज शेर सिँघ देवे दरस दाना, सोहँ शब्द जो रसना गाए। सोहँ शब्द देवे वड्याई। सोहँ चरन प्रभ विच समाई। सोहँ शब्द सतिजुग सति सति सति वरताई। सोहँ शब्द आत्म ज्ञान विच देह पाई। सोहँ शब्द जप मिटे अन्धेरा, दया कर प्रभ जोत जगाई। सोहँ शब्द प्रभ का साध संगत दान गुर

दर ते पाई । सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ रसन वखाना, कुन्ट चार जै जै जैकार कराई। निहकलंक सर्ब का करता, जोत सरूप खेल रचाई। प्रभ का रूप ना रंग, ना किसे जाणया। प्रभ का रूप ना रंग, जोत सरूप तीन लोक रहानया। प्रभ का रूप ना रंग, कलिजुग मथे जिउँ मथण मधाणया। प्रभ का रूप ना रंग, जोत सरूप निहकलंक अख्वानया। सोहँ शब्द सतिजुग चलान्या। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, महाराज शेर सिँघ जो चले तेरे भाणया। जोत जगत जगन्नाथ गोपाल मुख भनी। सारंगधर भगवान बीठला पीत पितम्बर त्रैभवन धनी। भगत उधार जगत सँघार कलिजुग लै अवतार निहकलंक शाम घनी। सोहँ शब्द विचार, कलिजुग पार उतार, सतिजुग लावे प्रभ पुरख अपार, भगत वछल आप धन धनी। करे जोत आकार, नर कल लै अवतार, महाराज शेर सिँघ प्रगटे कृष्न मुरार, साध संगत गुरचरन संग बणी। जल मँझार खण्ड ब्रह्मण्ड होए जोत अधार, विच पाताल प्रभ नैण मुँधार, लच्छमी प्रभ चरन छली। विच आकाश प्रभ जोत सरूपा, वजाए शब्द अनहद जगत भूपा, होए ज्ञान विच आत्म अन्ध कूपा, देवे ज्ञान आप मन गनी। विच मात प्रभ जोत प्रकाश, होवे देह निवास प्रभ जोत अबिनाश, प्रगटे प्रभ जोत सरूपा। होवे बन्द खलास गुर चरन निवास, महाराज शेर सिँघ कल सद है पास, देवे दरस आप अनूपा। दे दरस प्रभ जोत जगाए, ज्ञान अन्धेर विच देह मिटाए, सच सुच्च दीपक देह जलाए, देवे दरस प्रभ इक्क रूपा। त्रैभवन सुझाया निजानंद दरसाया, खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दर्शन पाया, सदा सुरजीत प्रभ सति सरूपा। सोहँ शब्द गुण गाया, कलिजुग नाम निधान गुर दर ते पाया, महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाया, होवे सहाई जगत का भूपा। नाड़ी बहत्तर प्रभ रोग गंवाए। तप सप्प पलीत विच देह मिटाए। अमका काज़ी कोई नेड़ ना आए। जो आवे, सोहँ शब्द गुर चोट चलावे। तीन ताप ना थिर रहावे। खान पकान ना जीव सतावे। सोहँ शब्द जो रसना गावे। देह अनरोग तुरत हो जावे। ज्ञान बान गुर दर्द चलाया, रोग सोग विच देह मिटाए। सोहँ शब्द नाम सच मन्त्र दृढ़ाए। काल रूप हो रोग खपाए। ऐसी देवे शब्द वड्याई, सिमरत सिमरे सिमर सुख पाए । गुर दा सच द्वार देख्या जीव कोए ना बिल्लाए। सभ ते ऊँच अगम्म अपारा, जोत सरूप विच सिख समाए। जोत सरूप जगत कल काती जीऊड़ा निर्मल देह नाम कराए। होवे आधार रसन विचार, सोहँ शब्द गुर नाम दिवाए। दु:ख निवार आत्म आधार, भगत भण्डार महाराज शेर सिँघ सच बचन लिखाए।