२२ अस्सू २००७ बिक्रमी जेठूवाल बिशन कौर दे गृह
कलिजुग प्रगट नर नरायण। दाढ़ां अग्गे पृथ्म धरायण। बावण रूप प्रभ भेख ना पायण। कलिजुग नीयत जगत है डायण। गुरसिख गुरदर शब्द सोहँ गायण। दरस पाए मन तृप्ताए, कल भगत जन अख्वायण। वक्त विहाए फिर हत्थ ना आए, प्रभ नज़र ना आए, जुग चौथा काल खायण। जोत प्रगटाए गुरसिख मन जोत जगाए, बेमुख करदे हाए हाए, प्रभ पूरा दरस ना पायण। अग्न लाए कोए ना बुझाए, सोहँ शब्द चलाए, शब्द रूप जगत जलायण। खेड रचाए हत्थ ना लाए, सोहँ शब्द बाण गुर लाए, बैठ अडोल तीन लोक हलायण। तीन लोक उलटाए, ब्रह्मा माण गंवाए, महाराज शेर सिँघ एह कल वरतायण। जगत प्रकाशया सृष्ट अन्ध अन्धास्सया, गुरसिख गुर ज्ञान दिवायण। संग चरन रहिरास्सया, भगत जनां प्रभ दासन दास्सया, बन्द ख़लास करे नरायण। कल कहर वरताया, निहकलंक धार खेल चतुर्भुज कहाया, द्वापर कृष्न मुरार, कलिजुग महाराज शेर सिँघ अख्वाया, सोहँ शब्द गुर डंक चलाया, सृष्ट डुब्बी विच कल दी माया, आपणा भेद ना किसे बतायन। बेमुख प्रभ नर्क निवारे, गुरसिख होए गुर रहिरासे, जगन्नाथ करे सिख बन्द ख़ुलासे, भगत जनां गुर माण दवायण। लेख लिख्त मिटाए, शब्द रूप प्रभ जोत जगाए, देवे दरस आप रघुराए, अनद बिनोदी कल जोत प्रगटायन। घट वासी सर्ब निवासी, दीना नाथ प्रभ दु:ख भंजन सभ रोग गंवासी, जो जन आए दरस दर पायन। निराहारी निरवैर सदाए, जोत सरूप विच देह समाए, भुल्ली सृष्टी कोई भेव ना पाए, कलिजुग चलत प्रभ आप करायन। पतित पावण प्रभ भय भंजन, हँकार निवारे सृष्ट प्रभ त्रिलोकी नंदन, गुरसिख गुर दर दोए जोड़ एह मंगण, देवे दरस प्रभ नरायण। दर्शन देवे प्रभ जोत सरूप नज़र आवे गुर गुर गुर सिख गुर भेत चुकावे स्वच्छ सरूप प्रभ देह प्रगटायन। दरस दिखावे हिरदे जोत जगाए, निज़ घर वासी निज़ मांहि नज़री आए, खोल्ह किवाड़ प्रभ जोत जगायन। आत्म प्रकास्सया जीव धरवास्सया, सोहँ शब्द जगत रहिरास्सया। महाराज शेर सिँघ सच बचन लिखायन। सति सति सति पुरख प्रभ अपरम्परा। भख भख भख कल प्रभ भख भस्मन्त्रा। रक्ख रक्ख रक्ख दर तेरे भगत जन रखवन्तरा । सति सति सति सतिजुग तेरा सतिरंगतरा। प्रभ का भाणा प्रभ ही जाणे। जीव जन्त भए जगत अञ्याणे। सोहँ चले बाण, दुखी जीव जगत बिल्लाणे। जल थल थल जल करे प्रभ रंग इक्क कल लायो टिकाणे। सतिजुग सति सति वरतावे, रहे सो जो चले गुर के भाणे। सोहँ चलाए कलिजुग नास कराए, मदि मासी कोई रहण ना पाए, ऐसी करे जगत एह हानी, कल उलटाए प्रभ देर ना लाए, भुल्ली सृष्ट गुर नज़र ना आए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने।
२४ अस्सू २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटायन। कलिजुग प्रगटयो नर नरायण। अन्ध कूप जगत विहाए, सर्ब सरूप प्रभ दर्शन पायन । निज घर वासी निज मांहि पायन। आत्म जोत गुरसिख गुर दर जगायन। काया निर्मल प्रभ परमेश्वर रिदे वसायन । मायाधारी कल ख्वारी, खावे काल जगत जिउँ डायन। गुरसिख संवारे जगत उधारे, दर आए दर्शन पायन। बेमुख खपाए सोहँ शब्द बान जिउँ लाए, मदि मासी कोई रहण ना पायन। प्रभ आप प्रकाशया जगत विनास्सया, भगत जनां हत्थ टिकास्सया, मात पाताल लोक सर्ब है वास्सया, भगत जनां हरि सद दर्शन दास दास्सया, बेमुख दर ते थांएँ ना पायन। गुरसिख शाबास्सया, गुरचरन लाग रहिरास्सया, महाराज शेर सिँघ जोत अबिनाश, जोत सरूप सृष्ट जलायन। कल जोत प्रगटाई, सृष्ट अग्न जलाई, शब्द बाण प्रभ लगायन। कल खपाए देर ना लाए, महाराज जोत सरूप देह जोत जगायन। सृष्ट जलाई सच लिख्त कराई, प्रगट हो के दरस दखायन। रसना अलावे किसे नज़र ना आवे, गुरसिख पूरन बूझ बुझायन। दरस दिखावे निहकलंक अख्वाए, जोत सरूप कार भुगतायन। भगत दर दरसावे दरस दिखावे, ब्रह्म सरूप प्रभ गुण निधायन। आत्म जोत जगावे, गुरसिख गुर दरस दिखावे, निजानंद प्रभ सदा समायण। सोहँ शब्द सुणावे, अनहद धुन वजावे, कँवल नाभ खुल्हावे, अमृत बूंद मुख चवायण। अमृत बूंद बरसावे, द्वार दस्म खुल्हावे, गुरसिख गुर कर्म कमावे, गुरसिख गुर दर सोहँ शब्द जगावे, कल जोत प्रगटावे, देह प्रवेश किसे नज़र ना आवे, महाराज शेर सिँघ नाम रखावे, भगत वछल सद अख्वायन। भगत वछल नाथां नाथ, गुरसिक्खां प्रभ सदा है साथ, धार खेल चतुर्भुज अख्वायन। अबिनाशी अविगत अगोचर, गुरसिक्खां गुर दैन ना ओचर, सोहँ शब्द जगत नरायण। जोत सरूप जिस रूप ना रेख्या, बनवाली चक्र पान जिस पेख्या, बेमुखां प्रभ नज़र ना आयन। निरँकार अछल ना डोल्लया, जोत सरूप सभ जग मौल्या, कलिजुग निहकलंक अख्वायन। चौथा जुग विहाया, चार वेद खपाया, खाणी बाणी गगन पाताली जोत सरूप प्रभ जलाया, सोहँ शब्द सरूप डंक वजाया, सति सति सति सतिजुग लायन। पापी अपराधी काल खपाए, कलू काल प्रभ आप वरताए, ऐसा खेल चलत करायन। निरहारी निरवैर समाए, खण्ड ब्रह्मण्ड जोत सरूप प्रभ धर उलटाए, अमर सीतल वांग चन्द रैण। एह बचन लिखाया, दीपक दूजा फेर जगाया, दूजे जुग सोहँ सहाया, ऐसी लिख्त करायण नरायण। एह भेत खुल्हाया अमरा अमरा अमरा अमरापद पाया, सुरत जोत जगत प्रभ जगायन। सच लिख्त कराई, सतिजुग सति मिले वड्याई, महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, भुल्ली सृष्ट नर्क निवायन। नर्क निवारे सृष्ट सँघारे, जोत सरूप कर खेल करतारे, प्रभ का रंग सदा रंगायण। गुरसिख संवारे सोहन चरन दुआरे, कलिजुग
प्रभ लै अवतारे, आपणा भेव ना किसे बतायन। चलत कराए, राउ रंक इक्क रंग हो जाए, प्रभ जोत सर्ब मांहि समाए, मनी सिँघ शब्द सच हो जायन। निहकलंक अख्वाया कलिजुग भुलाया, द्वापर कृष्न मुरार कल महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया। सर्ब तों वड्डा नर नरायण, जुग चाली प्रभ जोत जगाए, ऐसी कल सृष्ट उपाए, निहकलंक अख्वायन। सोहँ शब्द चलाया, गुरसिक्खां गुर ज्ञान दवाया, दर मांदे सर्ब सुख पायण। जोत सरूप जगत आकारे। तीन लोक होए जै जै जैकारे। भगत जन सोहण गुर चरन दुआरे। जीव जन्त प्रभ पूरन परमेश्वर आधारे। सर्ब वासी आप गिरधारे। जगन्नाथ गोपाल मुख भनी सर्ब के काज संवारे। सारंगधर भगवान बीठलो, देवे दरस जिउँ कृष्न मुरारे। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण कलिजुग प्रगट गुरसिख पैज संवारे। सोहँ शब्द ज्ञान उपदेस्यो, कलिजुग मिल्यो आप बनवारे। दरस दिखाए आप नरेशयो, महाराज शेर सिँघ पैज संवारे।
जोत निरँजण जगत उधारन। जोत निरँजण बेमुख नर्क निवारन। जोत निरँजण सृष्ट सँघारन। जोत निरँजण भगत जनां देवे चानण। जोत निरँजण सर्ब जीव उपानण। जोत निरँजण कलिजुग अज्ञान अन्धेर मिटानण। जोत निरँजण अन्त गुरसिख मिल जानण। जोत निरँजण भगत वखानण। जोत निरँजण बेमुख सार ना जानण। जोत निरँजण कल सोहँ मारे बानन। जोत निरँजण जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानन। विष्नूं आपणा आप नाम रखाए। सर्ब सृष्ट प्रभ रिहा समाए। जोत सरूप प्रभ भगवान नज़र ना आए। विष्नूं हो कृपाल जीव जन्त विच समाए। भगवान बीठला अडोल, तीन लोक जोत जगाए। विष्नूं कर आकार, लक्ख चुरासी जीव उपाए। भगवान आप है अतोल, बैठ अडोल जगत तुलाए। विष्नूं कर प्रवेश, जीव जन्त भुलाए। भगवान आप छलण छल, शब्द रूप खेल कल वरताए। विष्नूं आप निराकार, जीव नूं नज़र ना आए। विष्नूं कल आधार, जीव बेमुख कराए। भगवान पैज संवार, गुरसिक्खां नूं लै बचाए। कल लै अवतार, सतिजुग साची नींह रखाए। विष्नूं हो प्रभ जगत भुलाया, ऐसी माया कल विच पाए। कल गंवाया, सतिजुग सति वरताया, विष्नूं खेल मिटाया, भगवान विच समाया, सतिजुग वरताए, सोहँ शब्द चलाए। महाराज शेर सिँघ नाम रखाए, एक रूप प्रभ जोत जगाए। सतिजुग होए जोत चमत्कारा । सतिजुग होए प्रभ आकारा। सतिजुग प्रगटाए राम कृष्न मुरारा। सतिजुग सर्ब का दाता, महाराज शेर सिँघ नर अवतारा। नर अवतार सर्ब सुख दाता। प्रगट भयो सृष्ट ज्ञाता। जीव सरूप ब्रह्म, ब्रह्म ना किसे पछाता। देवे ज्ञान गुरसिख होवे मेहरवान पुरख बिधाता। खोल्ह लोचण प्रभ तरंग, अनहद शब्द वज्जे रंग राता।
दर्शन दे प्रभ जोत दरसावे, गुरसिक्खां निहकलंक पछाता। सिर हत्थ टिकाए, जम नेड़ ना आए, अन्त काल प्रभ चरन है नाता। मातलोक तजाए, सचखण्ड गुरसिख समाए, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, गुरचरन जस कर सीस निवाता। जोत सरूप हो जाए, प्रभ मांहि समाए, फिर जन्म ना पाए, प्रगट ईश्र जोत प्रगट सिख है साथा। जून उधारे जून सुधारे, गुरसिख गुरसंगत मन सोहन गुरचरन दुआरे, कोए ना जाणे प्रभ बिध गाता। जुग उलटाए, जन भगत प्रभ वड्याए, जोत सरूप दरस दिखाए, महाराज शेर सिँघ सदा है साथा। गुरसिख कलिजुग जोत सरूप। गुरसिख कलिजुग सदा अनूप। गुरसिख कलिजुग स्वच्छ सरूप। गुरसिख कलिजुग ना आवे विच अन्ध कूप। गुरसिख दरसे सदा प्रभ का सरूप। गुरसिख कलिजुग शब्द सोहँ अनूप। गुरसिख महाराज शेर सिँघ चरन संग भूप। कलिजुग वरताया, शब्द सरूप शब्द चलाया, बैठ अडोल सृष्ट डुलाया, गुरसिक्खां मन सदा धरवास्सया। जगत जलाया राउ रंक कर इक्क बहाया, तीन लोक प्रभ दे उलटाया, गुरसिख कलिजुग चन्दन प्रभास्सया। शब्द चलाए, मदि मासी कोई नज़र ना आए, नर्क निवास दवाए, कोई ना करे बन्द खुलास्सया। सतिवादी सति पुरख सतिवादया, दे सोहँ नाम आपणा नाम जपाए, सतिजुग साचा सच सच सच लाए, कलिजुग प्रभ दे उलटास्सया। जोत प्रगटाए निहकलंक अख्वाए, महाराज शेर सिँघ नाम रखाए, तीन लोक आप प्रभ वास्सया। गुरप्रसादि गुर दर्शन पाया। गुरप्रसादि गुर अंग लगाया। गुरप्रसादि गुरसिक्खां जुग कल तराया । गुरप्रसादि साध संगत हरि जस गाया। गुरप्रसादि जन्म अमोलक कलिजुग कराया। गुरप्रसादि काल अन्त जम नेड़ ना आया। गुरप्रसादि जन्म मरन दा फंद कटाया। गुरप्रसादि सतिजुग सति घर वखाया। गुरप्रसादि भगत जन गुर चरन दरसाया। गुरप्रसादि बहत्तर जामे भगत जन प्रभ माण दिवाया। करे भगत उधार, पाल सिँघ मुख रखाया । ल्या जन्म सुधार, सवरन दरबान बणाया। माणा रंगा दित्ते तार, पंजवां सिँघ बुध्ध रलाया। सिँघ मोहण ना होए ख्वार, तिन्न अस्सू जिन बचन उलटाया। दो हज़ार चार बिक्रमी नींह रखाई सच दरबार, सतिजुग बणाया। देह रुलाई सृष्टी खपाई, कलिजुग आप रघुनाथ उलटाया। धाम सच बणाया, महाराज शेर सिँघ विच आसण लाया, बैठ अंदर जगत अन्धेर वरताया। सोहँ शब्द चलाया, कुरान अंज़ील सभ नष्ट कराया। गया अथर्बण वेद, चौथा जुग खपाया । गीता माण गंवाया, द्वापर कृष्न मुरार, कलिजुग निहकलंक अख्वाया। दे सोहँ ज्ञान, सतिजुग राह बताया। कल गुरसिख उधरे पार, महाराज शेर सिँघ जिन चरनीं लाया। होवे शब्द जगत वरतारा। भगत जनां सोहँ भण्डारा। गुरचरन सिक्खां सच्चा गुरदुआरा। होए जन्म दुर्लभ, कलिजुग दरस अपारा। महाराज शेर सिँघ आप प्रकाशे, कोए ना जाणे जोत चमत्कारा । सर्ब सृष्ट सद अबिनाशे, एक अबिनाश आप निरँकारा। निहकलंक कलंक जग लागा, महाराज शेर सिँघ किया
खेल न्यारा। खेल प्रभ का कोई ना जाणे। जीउ कलिजुग भए अञ्याणे। पापी भुज्जण जिउँ दाणे। गुरचरन लाग पतित सुघड़ स्याणे। महाराज शेर सिँघ शब्द अनराग, दर आए मूर्ख मुग्ध भए स्याणे । सोहँ शब्द कल आत्म जाग, भगत जनां प्रभ खड़्हा सरहाणे। आप वेखे गुरसिख पेखे, जोत सरूप प्रभ दरस दिखाणे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जोत सरूप विच सिख समाणे।
२५ अस्सू २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
गुरसिख गुण निधान, गुर आप पछाणे। गुरसिख चतुर सुजाण, चले गुर के भाणे। गुरसिख उत्तम एह विचार, जग हो रहे निमाणे। प्रभ बख्शे जोत अपार, काया कपट जलाणे। आत्म भयो प्रकाश, दीना बंधप कल बन्द कटाणे। सिमरो स्वास स्वास स्वास, सोहँ शब्द जगत प्रधाने। गुरसंगत गुरचरन निवास, जन्म अमोलक कल सुफल कराणे। बेमुख दर ते भए निरास, दर दर दर कल धक्के खाणे। कोए ना देवे धरवास, गेड़ चुरासी प्रभ ने पाणे, महाराज शेर सिँघ जगत प्रकाश, घनकपुरी जोत जगाणे। घनकपुरी गुर धाम सुहाए, उन्नी सौ उनत्तर बिक्रमी लिखाई, दो हज़ार चार सच कराई, हुक्म प्रभ का सति वरताणे। गुरसिख गुर दे बुझाणे। बिन सूझे किसे सूझ ना आए, कलिजुग प्रभ भेत छुपाणे। रंग नाम चढ़ाए, होए आप सहाए, गुरसिक्खां प्रभ आप पछाणे। नज़र ना आए, जोत सरूप बचन लिखाए, सोहँ शब्द मुख वाक् सुहाणे। शेर सिँघ नाम रखाए, निहकलंक जगत एह आए, गुरसिख बाहों पकड़ तराणे। गुरसिख नाउँ कर अपर अपारा। गुरसिख नाउँ मिले प्रभ निरँकारा। गुरसिख थाउँ खण्ड सच गुरचरन दुआरा। गुरसिख जाओ सद सद सद बलिहारा। गुरसिख नाउँ नाउँ सोहँ शब्द अपारा। गुरसिख नाउँ लगे जोत आत्म जोत अधारा। गुरसिख नाउँ बेमुखां कल शब्द गुर मारा। गुरसिख नाउँ बेमुख डाले अग्न दुआरा। गुरसिख नाउँ कलिजुग मिले निहकलंक अवतारा। गुरसिख नाउँ महाराज शेर सिँघ गुरसिख प्यारा । सोहँ नाउँ शब्द वड्याई। सोहँ नाउँ भगतन दात, गुर दर ते पाई। सोहँ नाउँ रसना जप, मिले आप रघुराई। सोहँ नाउँ गुरचरन लाग, कल कुल तराई। सोहँ नाउँ शब्द सुरत सिख सोझी पाई। सोहँ नाउँ कलिजुग अग्न जलाए, आत्म शांत दिवाई। सोहँ नाउँ भरम भउ चुकाया, बुझी दीपक विच देह जगाई। सोहँ नाउँ प्रभ परमेश्र जोत सरूप जिस खेल रचाई। सोहँ शब्द प्रभ का नाउँ, सतिजुग वरते सच लिख्त कराई। सोहँ नाउँ अमृत मेरा बरखे, जै जै जैकार तीन लोक कराई। सोहँ नाउँ जप परमेश्र पुरखे, जिन एह बणत बणाई। सोहँ नाउँ जगत जुग वरते, ज्ञान अन्धेर देह मिटाई। सोहँ
नाउँ बाण जुग लागा, विच अग्न सृष्ट जलाई। सोहँ नाउँ जपे भगत वडभागा, कलिजुग जिस ते दया कमाई। सोहँ नाउँ शब्द अनरागा, गुरचरन संग जिस जोड़ जुड़ाई। गुरसिख कलिजुग वडभागा, महाराज शेर सिँघ जिस दरस दिखाई। बेमुखां जन्म दु:ख लागा, निहकलंक नज़र ना आई। गुरसिक्खां गुर दे वड्याई, साध संगत मिल खण्ड सच बणाई । जिथ्थे प्रगटे आप वडभागा, कथन ना जाई प्रभ की वड्याई। अन्त काल कल नहीं सताए, सोहँ शब्द जिन रसना गाई। गुरसिक्खां दर ठांडा माणे, जिथ्थे पूरन जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ सभ जगत राणया, गुरसिक्खां प्रभ होए सहाई।
२६ अस्सू २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
प्रभ प्रगटे जोत प्रकाशा। गुरसिख निर्मल वांग आकाशा। कलिजुग दीउ सोहँ धरवासा। आपणा नाम कियो भरवासा। गुरसिख गायन मिल रसन स्वासा। गुरचरन लाग होए रहिरासा। गुर पूरा सद निमस्कारे, गुरसिख सद बलि बलि जासा । खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ देवे दंड, गुरसिख जोत सदा प्रकाशा। कल उलटाए सर्ब माण गुआए, गुरसिक्खां मन प्रभ दरस प्यासा । चुरासी गेड़ ना आए, महाराज शेर सिँघ विच जोत मिलाए, साध संगत प्रभ सद है वासा। साध संगत रसना हरि गुण गावे। साध संगत हरि कल पैज रखावे। साध संगत सिर निर्भय हत्थ टिकावे। साध संगत प्रगट हो प्रभ दरस दिखावे। साध संगत आत्म प्रकाश, सोहँ शब्द रसना गावे। साध संगत सद अबिनाश, अन्तकाल जम नेड़ ना आवे। साध संगत सदा सुख वास, खण्ड धाम गुरचरन बणावे। साध संगत ना होवे विनाश, निहकलंक जोत प्रगटावे। साध संगत प्रभ है वास, प्रगट होवे दरस दिखावे। साध संगत प्रभ का वास, महाराज शेर सिँघ नज़री आवे। जोत प्रगटावे दरस दिखावे, गुरमुखां एह बूझ बुझावे। खेल रचावे कहर वरतावे। सृष्ट अग्न शब्द जलावे। देह तजाए जोत सरूप हो जावे। प्रगट हो दरस दिखावे। निरँकार निरवैर सदावे। जोत निरँजण जगत डुलावे। बैठ अडोल सर्ब रिहा समाए। गया वक्त फिर हत्थ ना आए। बेमुख जीव अग्न जलाए। गुरसिख तराए गुर दर ते आए। जन्म जन्म प्रभ रोग मिटाए। रोग गंवाए काया कपट विहाए। मदि मासी कोई ठौहर ना पाए। गुरमुखां नाम निधान दिवाए। अमृत बूंद कँवल में पाए। अनहद शब्द मन धुन वजाए। आत्म प्रकाशे हउमे रोग गंवाए। दुबदा नासे इक्क रंग हो जाए। वेद चार विनासे, सोहँ शब्द प्रकाशे, निहकलंक भगवान अख्वाए। गुरसिख गुरचरन भरवासे, कलिजुग अग्न शांत कराए। बेमुख विनासे जन्म मानस गंवाया विच हासे, महाराज शेर सिँघ नज़र ना आए। बैठा आप अतोल, जगत जिन तोल्लया। बैठा आप अडोल, जगत सभ डोल्लया। बैठा करे कलोल,
जगत सभ रोल्लया। प्रभ के बचन अनमोल, कलिजुग जिस खोह ल्या। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, छड देह जोत सरूप हो बोल्लया। जोत देह देह जोत न्यारी। ईश्र जोत सभ सृष्ट आकारी। जीव देह देह जीव निराधारी। ईश्र जोत करे जगत ख्वारी। भगत जनां प्रभ पैज संवारी। कलिजुग प्रगटयो महाराज शेर सिँघ निरँकारी। कलिजुग प्रगटे आप निरँकार। सृष्ट वगाए जिउँ जल की धार। कोई ना सहाए होए शब्द की मार। बचन लिखाए कल लै अवतार। जुग चार शब्द सोहँ सिक्दार। भगत जन सोहन हरि के द्वार। बेमुख खायन जम की मार। भगत जनां प्रभ पैज संवार। बेमुख डारे नर्क मँझार। गुरसिख उधरे कलिजुग पार। मदि मासी होए जगत ख्वार। कोए ना जाणे प्रभ पूरन अवतार। महाराज शेर सिँघ सच सिरजनहार। सर्ब सृष्ट का प्रभ आप ज्ञाता। सर्ब जीव प्रभ जोत जगाता। कोई ना जाणे प्रभ हरि रंग राता। महाराज शेर सिँघ कल गुरसिख पछाता। सो बूझे जिस बूझ बुझाए। सो बूझे जिस दरस दिखाए। सो बूझे जिस अज्ञान अन्धेर मिटाए। सो बूझे जिस जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। सो बूझे जिस हउमे रोग गंवाए। सो बूझे जिस कर किरपा प्रभ शरनी लाए। सो बूझे जिस साध संगत मिल हरि गुण गाए। सो बूझे जित सिर प्रभ हत्थ टिकाए। घर दर दर घर साचा सूझे, गुरचरन लाग जो सीस झुकाए। सो बूझे जिस महाराज शेर सिँघ सोझी पाए। गुरसिख जाणे प्रभ अन्तरजामी। गुरसिख जाणे प्रगट भयो आप प्रभ स्वामी। गुरसिख जाणे प्रभ परमेश्वर सदा सिक्दारी, बेमुख ना जाणे ना बूझे कामी। बेमुख ना जाणे कलिजुग आया महाराज शेर सिँघ सर्ब का स्वामी। गुरसिख मंग मन हरि का रंग। गुरसिख मंग सद गुरचरन का संग। गुरसिख मंग जरम ए माणस होए ना भंग। गुरसिख मंग गुर दर शब्द सोहँ। गुरसिख मंग महाराज शेर सिँघ चरन का संग। चरनकँवल जिस संग बण आए। चरन कँवल वांग कँवल खुल्हाए। जगत सागर गुरसिख विच कँवल तराए। सृष्ट मिट जाए गुरसिख नाउँ रहाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सोहँ दे ज्ञान सिक्खां दी पैज रखाए। गुरसिक्खां गुर माण दिवाए। सतिजुग साचा प्रभ दे वखाए। बिन सिक्खां कोई रहण ना पाए। जोत सरूप कल कहर वरताए। जोत अग्न सीतल है जिया, जोत अग्न रल जाए। सोहँ शब्द जपो होए मुक्ता, महाराज शेर सिँघ विच समाए।
२७ अस्सू २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
कलिजुग प्रगट्या नर लै अवतारा। चार कूट जोत चमत्कारा। तीन लोक जस होए हमारा । मातलोक होए अन्ध अन्धयारा । बेमुख कर नर्क दुआरा। गुरसिक्खां मिल्या हरि बनवारा। कलिजुग कियो जिन पार उतारा। महाराज शेर सिँघ
प्रगटयो कल निहकलंक अवतारा। निहकलंक नेह ना तोड़े। गुरसिख दर ते संग चरन प्रभ जोड़े। बेमुख कूकर सूकर गर्भ जून में रोड़्हे। अन्तकाल कल आप प्रभ प्रगट, पापी जीव ना चरनीं जोड़े। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, दर आया ना ख़ाली मोड़े। गुर दर साचा दरबारा। प्रगटी जोत निहकलंक अवतारा। साध संगत प्रभ विच पाताल आकाश मात संग देवे सिख सहारा। नाउँ नाम निधान गुर दे के, सोहँ शब्द गुरसिक्खां नाम प्यारा। साध संगत दर घर सूज्झया, जिथ्थे वस्सया आप निरँकारा। गुरसिक्खां प्रभ पूरन बूज्झया, देवे दरस आप निराधारा। दर्शन पाए दु:ख रोग गंवाए, मिले शाह अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ आप प्रभ ठाकर, जिस ने पसरया सृष्ट पसारा। सर्ब पसार प्रभ का जाणो। सर्ब आकार ईश्र मानो। सर्ब विकार चले बिन विष्नूं भगवानो। सर्ब अहार देवे, ना बूझे जीव निधानो। होए मेहरवान आप परमेश्र, खाली ना जाए कोई दर सुल्तानो। निहकलंक लै अवतार, सोहँ देवे ब्रह्म ज्ञानो। भगत जनां हरि दर्शन देवे, ऐसा हरि जी रसन बखानो। आप करनहार प्रभ ठाकर, एस समान कोई होर ना मानो। जांह देखो तांह प्रभ हाज़र, गुरप्रसाद गुर भोग लगानो। दूख विनास करे गुणतास, प्रभ का नाउँ शब्द सच जानो। महाराज शेर सिँघ जगत प्रकास्सया, नज़र ना आवे गुण निधानो। जगत उपाए जीव जन्त रहाए, किसे नज़र ना आनिआं। माया जगत खाए, कहर गुर वरताए, कोए ना जाणे गुर के भाणयां। निहकलंक अख्वाए, मदि मासी खपाए, भुल्ली सृष्ट जिउँ अञ्याणयां। हरि नाम जपाए, गुरसिख तराए, दर सच पछाणयां। साध संगत बख्शाए, पतित पापी जो दर ते आए, सोहँ शब्द चले गुर बानया। सतिजुग सति वरताए, गुरसिक्खां प्रभ होए सहाए, अग्न कलू विच आप रखाणयां। सोहँ शब्द चलाए, भगत जनां मुख रखाए, देवे नाउँ आप निधानिआं। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाए, कलिजुग प्रगट जुग सति चलाए, प्रभ की जोत सद आवण जाणयां। गगन अग्न जगत लगन, मुख वाक् करतारा। मग्न दगन जगत नग्न, गुर पूरा जिन्हां मन विसारा। भगत मग्न संग जोत जगन, करे आप जोत चमत्कारा। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार प्रभ अन्तरजामी। निज घर वस्सया सर्ब का स्वामी। कलिजुग जीव सर्ब निहकामी। महाराज शेर सिँघ आप प्रकाशी, गुरसिख चरन लाग मेरे परे पारग्रामी। पारग्राम गुरसिक्खां पाया। जिथ्थे जोत प्रभ सद रुशनाया। बिन बाती बिन तेल दीपक जोत जगाया। गुरसिक्खां उह ग्राम, जिथ्थे प्रभ आपणा आप उपाया। कलिजुग मिल्या आप घर शाम निहकलंक अख्वाया। गुरसिख ना खाए काल, अन्तकाल संग जोत मिलाया। प्रभ का रूप अगम्म, विच सर्ब जीव रहाया। गुरसिख देवे माण महाराज शेर सिँघ, जन्म मरन दा गेड़ मुकाया। गर्भ जून गुरसिख ना आए। प्रभ जोत सरूप सिख विच जोत मिलाए। बैठ आप अडोल, तीन लोक हिलाए। गुरसिख उधरे पार, जिनां प्रभ
दरस दिखाए। कल ना होए ख्वार, जिन्हां संग चरन मिलाए। सतिजुग होए आधार, सति पुरख गरसिक्ख रहि जाए। महाराज शेर सिँघ माण दिवाया, बचन रसना आप लिखाए। ईश्र रसना रस रसायण। गुरसिख कलिजुग भगत नरायण। बिन सिक्खां दुखी जीव सर्ब हिन्दवैण। अन्तकाल गुर दर्शन पाए, चरन लाग जो सीस निवायण। सोहँ शब्द सर्ब का दाता, उतरे पार जो रसन गायण। महाराज शेर सिँघ भयो ज्ञाता, चार जुग भेत खुल्हायण। निहकलंक सर्ब सुख दाता, गुरमुख विरले कोई पायण।
२९ अस्सू २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
श्रधन की प्रभ श्रद्धा पूरे। सद अबिनाश संग सिख हज़ूरे। कर्म विगास सद अनहद्द तूरे। होए विनास जगत के सूरे। सर्ब गुणतास सर्ब भरपूरे। महाराज शेर सिँघ कर दरस उतरे सगल वसूरे। काया कोट प्रभ आप संवारया। कंचन कंचन कर निहकंटक मारया। अंचन अंचन अंचन शब्द गुर साड़या। महाराज शेर सिँघ प्रभ कृपाला, गुरसिक्खां जिस दु:ख निवारया । दु:ख निवारे आप प्रभ करता। काज संवारे सर्ब दु:ख हरता। चरन लाग जीव जम डण्ड ना भरता । महाराज शेर सिँघ कल प्रगटयो करता। कलिजुग अन्त जोत प्रकाशी। तीन लोक सर्ब परलोक प्रभ चरन के दासी। करनहार आप प्रभ करता, दुखी जीव करे बन्द ख़लासी। दुष्ट सँघार सर्ब का धरता, तिस साहिब के बलि बलि जासी। निहकलंक आप दु:ख हरता, महाराज शेर सिँघ प्रगट्या अबिनाशी। सोहँ नाउँ उत्तम ज्ञाना। सोहँ नाउँ जप सर्ब सुख माना। सोहँ नाउँ जप मिले विष्नूं भगवाना। सोहँ नाउँ महाराज शेर सिँघ देवे उत्तम ज्ञाना। जीव जन्त प्रभ का वास। जोत सरूप सर्ब प्रकाश। बेमुख कल होए विनास। गुरसिख उधरे गुरचरन पास। महाराज शेर सिँघ भगतन दास। भगतन देवे आप वड्याई। कलिजुग आण होयो सहाई। शब्द सरूप प्रभ सृष्ट जलाई। खण्ड सच सच वसे रघुराई। प्रभ सरूप का कोई भेव ना पाई। कलिजुग कियो काल, सतिजुग सतिगुर मनी सिँघ जोत जगाई। होए चन्नण प्रभास, साध संगत गुर चरन महिकाई। महाराज शेर सिँघ सद बलि जास, गुरसिक्खां देवे वड्याई । गुरसिख उधरे पार, जन्म मरन संवारया। गुरसिख उधरे पार, सोहँ शब्द जिन्हां रिदे चितारया। गुरसिख उधरे पार, प्रभ अबिनाश जिन घर महि पा ल्या। गुरसिख होए रहिरास, सोहँ शब्द इक्क रसना गा ल्या। होए जोत प्रकाश महाराज शेर सिँघ जिस नाम ध्या ल्या। प्रभ का नाउँ जगत उजागर। सोहँ शब्द देवे भगत गुर सागर। जपे रसना भरे तन गागर। महाराज शेर सिँघ करे कर्म निर्मल उजागर। सतिजुग लागे सच शब्द सोहँ
चाले। सतिजुग लागे सच मनी सिँघ मिले दीन दयाले। सतिजुग लागे सच गुरसिक्खां प्रीत गुरचरन समाले। सतिजुग लागे सच गुर पूरा कोई गुरमुख पा ले। सतिजुग लागे सच जिन्हां महाराज शेर सिँघ आप वखाले। दे दरस प्रभ माण गंवाए। दे दरस प्रभ जोत जगाए। दे दरस काया कोट कुकर्म गंवाए। दे दरस प्रभ सर्ब रोग गंवाए। दे दरस प्रभ संसा रोग चुकाए। दे दरस प्रभ सोहँ शब्द ज्ञान दिवाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां कल होए सहाए। कल लै अवतार जगत सँघारया। कल लै अवतार, जोत सरूप जगत परवारया। कलिजुग लै अवतार, घनकपुरी जामा धारया। कलिजुग लै अवतार, गुरसिक्खां मिले कृष्न मुरारया । कलिजुग लै अवतार, तीन लोक होए जोत अधारया। कलिजुग लै अवतार, सोहँ देवे भगत भण्डारया। कलिजुग लै अवतार, दु:ख विनास आप बनवारया । कलिजुग लै अवतार, गुरसिक्खां हरि काज संवारया। कलिजुग लै अवतार, महाराज शेर सिँघ प्रगट होवे विच संसारया।
आत्म धरे ध्यान, प्रभ दरसाईए। आत्म धरे ध्यान, ब्रह्म सरूप हो जाईए। आत्म धरे ध्यान, प्रभ दर्शन पाईए। आत्म धरे ध्यान, दीपक देह जगाईए। आत्म धरे ध्यान, सोहँ शब्द ज्ञान गुर दर पाईए। आत्म धरे ध्यान, अमका काज़ी नेड़ ना आईए। आत्म धरे ध्यान, सप्प तप भूत पलीत दर परे धकाईए। आत्म धरे ध्यान, जम का भउ मन चुकाईए। आत्म धरे ध्यान, प्रभ जोत सरूप विच आत्म पाईए। आत्म धरे ध्यान, निहकलंक महाराज शेर सिँघ दर दर्शन पाईए। घर वर जगत विहारा। दु:ख कलेश मिटे अन्धयारा। झूठी काया, वसे विच निरँकारा । देवे दर्शन करे जोत आकारा। सोहँ शब्द होए जीव उधारा। महाराज शेर सिँघ बख्शे गुरसिक्खां गुरचरन दुआरा। गुरचरन गुरसिख लग जाए। बेमुख दर धक्के खाए। गुरसिख प्रभ संग जोत जगाए। बेमुख पकड़ राए धर्म दए सज़ाए। गुरसिख गुरचरन निवास, अन्तकाल विच जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ अनाथां नाथ, शरन पड़े दी लाज रखाए। जो जन आए गुर चरन गुर लागे। भूत प्रेत जिन्न ख़वीस परी मवकल दर ते भागे। कर दरस सोई आत्म जागे। महाराज शेर सिँघ दरस अमोलक, कल पाया किसे गुरसिख वडभागे। गुरसिख वडभाग जिन्हां गुर दरस दिखावे। गुरसिख वडभाग जिन्हां प्रभ चरनीं लावे। गुरसिख वड भाग जिन्हां जोत सरूप प्रभ नज़री आवे। गुरसिख सद सोवत जागत सोवत प्रभ का दर्शन पावे। गुरसिख मन गुरचरन लाग सोवत महाराज शेर सिँघ आण जगावे। जगत आवण जाणा गुर का भाणा। मूर्ख भुल्ला जीव अञ्याणा। जिस उपाया तिन मन भुलाणा। जगत वकार संग मन लुटाणा। कलिजुग होए ख्वार, बिन गुर किने पार लँघाणा। निहकलंक लै अवतार, भगत जनां सोहँ देवे
नाम बबाणा। महाराज शेर सिँघ नाम अधार, गुरसिक्खां गुरचरन टिकाणा। कलिजुग जीव जुगत प्रभ कीनी। सोहँ शब्द जलायो बेमुखां पकड़ सज़ाए दीनी। अग्न मँझार एह जगत जलायो, मदि मासी होसी देह नाबीनी। रसना लाग विकार वधायो, गुरसिक्खां मन शब्द धुन भीन्नी। जै जै जैकार करायो, ऐसी दात नाम गुर पूरे दीनी। जगत अंध्यार दीपक जोत गुरसिख जगायो, सोहँ आधार जल जिउँ मीनी। कल अधार अनराग चलायो, सभ की जोत आप प्रभ छीनी। सरबत्त तीर्थां माण प्रभ गंवायो, ऐसी कलम मनी सिँघ फड़ लीनी। शब्द तेज विच लिख्त करायो, कर सेवा दर साचा पाया, छड्ड देह परलोक सिघायो। सन्त प्यार करे दातार, देह आधार पूत कहायो। वज्जे धुन्कार दित्ती शब्द गुंजार, मनी सिँघ दीपक फेर जगायो। महाराज शेर सिँघ जोत अधार, सन्त पूत दित्ता तार, सतिगुर पूरा माण दिवायो। बचन लिखावे आप प्रभ सुख अंदर। जोत जगाई जगे विच देह मन्दर। नाम ज्ञान गुर चरन ध्यान, सोहँ शब्द तन जोड़े जंदर। बेमुखां मुख वाक् ना विचार, महाराज शेर सिँघ बैठा गुरसिख अंदर । गुरसिख तन मन प्रभ का वास। गुरसिख जन जिन प्रभ कियो दास। गुरसिख प्रभ एह देवे धुन, सभ तों चरन प्यास। महाराज शेर सिँघ होए प्रसन्न, गुरसिख सोहन प्रभ पूरन पास। गुरसिख माण प्रभ का करना। गुरसिख होए ना श्क्तियो डरना । गुरसिख माण लग्ग प्रभ गुर की सरना। गुरसिख माण सोहँ शब्द दु:ख कलेश हरना। गुरसिख सद अबिनाश, अन्तकाल प्रभ जोत है रलना। महाराज शेर सिँघ गुरसिख वास। गुरसिख ब्रह्म ज्ञानी उत्तम करना। प्रभ वड्डा जिस दे वड्याई । प्रभ वड्डा जिस कलिजुग जोत जगाई। प्रभ वड्डा अमेट ना मेटिआ जाई। प्रभ वड्डा तीन लोक पड़े सरनाई। प्रभ वड्डा सर्ब रिहा समाई। प्रभ वड्डा अगम्म किसे नज़र ना आई। प्रभ वड्डा गुरसिक्खां दे वड्याई। प्रभ वड्डा कलिजुग आन जिन पैज रखाई। प्रभ वड्डा प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ नाम रखाई। जोत निरँजण मेरा नाउँ। सोहँ चले सभन थाउँ । चार जुग प्रभ अगम्म अथाहो। महाराज शेर सिँघ प्रगट्या बेपरवाहो। बेपरवाह परमेशर लाधा। जन्म मरन गुरसिक्खां साधा । बेमुखां कल धक्का खाधा। गुरसिक्खां सोहँ नाउँ रसना सवादा। बेमुखां मन विकार ब्याधा। महाराज शेर सिँघ सभ जगत संग जुगत है गाधा। जोग जुगत ना प्रभ की जाणे। गुरसिख चले गुर के भाणे। दु:ख सुख छड्ड हरि रंग माणे। मेरा नाउँ सोहँ शब्द पछाणे। रसना गाउ, छुट्टे आवण जाणे। मूर्ख मुग्ध कर दरस होए सुघड़ स्याणे। पापी अपराधी सभ पार परायणे। धन्न धन्न धन्न उह रसना, कलिजुग महाराज शेर सिँघ नाउँ वखाणे। कलिजुग कर्म लिखाए मिटाए बिधाता । कलिजुग जीव खपाए गुआए, गुरसिक्खां प्रभ आप पछाता। सर्ब सृष्ट सुआए, आप हाहाकार कराए, गुरसिख होए शब्द ज्ञाता। बेमुख भुआए प्रभ नज़र ना आए, गुरसिक्खां मन जोत जगाता। मध मासी खपाए नर्क निवास
दिवाए, रंगण नाउँ मन गुरसिख चढ़ाता। सतिजुग लाए सति सति वरताए, ऐसी बिध करे बिध नाता। धन्न धन्न धन्न धन्न गुरसिक्खां जिन्हां महाराज शेर सिँघ कल पछाता। कवण पछाणे कवण है जाणे, सो जाणे जिस आप जणाए। भगत जणाए प्रभ दरस दिखाए ऐसी जोत प्रभ आप प्रगटाए। गुरसिख निताणे चले गुर के भाणे, सोहँ शब्द नाम दिवाए। बेमुख नताणे कल धक्के खाणे, गुर पूरा चरन ना लाए। महाराज शेर सिँघ आप परमेश्र, गुरसिख मिलण दी बणत बणाए। गुरसिख मिल गुरसंगत कहीए। गुरसंगत मिल सोहँ शब्द गुण गहीए। सोहँ शब्द रसन आत्म जोत जगईए। वज्जे धुन आत्म सुन सुन ना सहीए। महाराज शेर सिँघ गुण सद रसना गाईए। गुण निधान प्रगटे दातारा। जोत सरूप जोत जगत आकारा। कोई ना जाणयो, प्रगटयो जुग शाहो अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ भगत प्रितपालक, देवे सोहँ नाउँ भण्डारा। नाम दान सोहँ गुर दे के, दु:ख दर्द निवारया। देही देह सुख प्रभ दे के, गुण निधान जन भगत उधारया। सुरत एक करे मन एके, गुरसिख लागे चरन द्वारया। गुरसिख कर के जगत बिबेके, सर्ब सृष्ट प्रभ वांग कूकर दुरकारया। गुरसिख जन्म लाए प्रभ लेखे, जो दर आए चरन निमस्कारया। महाराज शेर सिँघ लै अवतारा, भगत जनां कर पार उतारया। संगत करे बेनतीआं, सुण किरपा धर। देही दु:ख निवार दे, चल आए दर। चरन हेत प्यार दे, नाम साचा वर। देह रोग गंवाईए, कलिजुग लाधा साचा घर। सच घर आईए, सर्ब सुख पाईए, कलिजुग प्रगटे अवतार नर। सोहँ शब्द सुणाईए, दु:ख रोग मिटाए महाराज शेर सिँघ आसा वर। आत्म आस बेनती करे। दु:ख दलिद्र निवारे हरे। उधरे सिख सरन जो परे। काया मन्दर दीपक जोत प्रभ धरे। जगे जोत आत्म उज्जयारा, गुरसिख मेरा जगत ना मरे। अन्तकाल मिले सच दुआरा, महाराज शेर सिँघ सरन जो परे। सरन परे सभ रोग मिटाए। महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाए। खण्ड सच सच धाम बिठाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिख विच जोत मिलाए। जोत जगत मेरा है चानण। आत्म जोत जन भगत पछानण। सोहँ शब्द प्रभ देवे ज्ञानण। मेरा नाउँ सति निरँजण मानण। भगतन भाउ रसना नाउँ बखानण। दु:ख मिटाओ गुरचरन ध्यानण। गुरसंगत जगत देवे गुर मानण। गुरसिख कलिजुग उतरे पार, महाराज शेर सिँघ जिन रिदे ध्यानण। रिदे ध्यान मिले जग दाता। गुरसिख ब्रह्म ज्ञान ब्रह्म सरूप पछाता। सर्ब गुआए माण मिले आप रघुराता। महाराज शेर सिँघ पर उपकारी, गुरसिख सोवे बाहों पकड़ प्रभ आप जगाता। आत्म जागे प्रभ मिले वडभाग। दु:ख नेड़ ना लागे, सोए कर्म जीव के जागे। सोहँ शब्द अनदिन धुन वाजे। भगत जन तन हरि मन्दर वाजे। महाराज शेर सिँघ होए मेहरवाना, ऐसी बणत सिख दी साजे। दु:ख दु:ख दु:ख गुर दर ते गुआया। दु:ख दु:ख दु:ख गुर झोली पाया। दु:ख दु:ख दु:ख गुर दु:ख मिटाया। सुख सुख सुख
गुरसिख सागर विच तराया। सुख सुख सुख गुरसिक्खां प्रभ झोली पाया। बेमुखां काले मुख मुख, जिन्हां प्रभ दरस ना पाया। महाराज शेर सिँघ घर सुख सुख सुख, गुरसिक्खां घर मांहि पाया। घर मांहि मिल्या आप बनवाला। गुरसिक्खां प्रभ कल रखवाला। बेमुखां होए जगत धुंदाला। गुरसिक्खां सोहँ मिले नाम सुखाला । भय भयानक महाराज शेर सिँघ होए रखवाला। करे रच्छया आप कृपाला। दु:ख भंजन आप दीन दयाला। भगत जनां हरि तोड़ जंजाला। देवे तार सिर बाली बाला। साध संगत महाराज शेर सिँघ रखवाला।