पहली कत्तक २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
गुरदरस आत्म तृप्तास्सया। गुरदरस गुरसिख गुर चरन निवास्सया। गुरदरस देवे माण गुर आप सिख शाबास्सया । महाराज शेर सिँघ जगत जलाए, भगत जनां करे बन्द ख़ुलास्सया। गुर दर्शन करया तन मन हरया। गुरसिख दर ते आसा वरया। जोत निरँजण दरस जिन करया। निहकलंक ना किसे तों डरया। जोत सरूप आप प्रभ हरया। बेमुखां दर गुर नज़र ना परया। गुरसिक्खां दरस ठांडा करया। जगे जोत आत्म प्रकाशे, ज्ञान जोत हिरदा प्रभ करया। दरस दिखावे नज़री आवे कृष्न मुरार नाम शेर सिँघ धरया। जोत निरँजण प्रभ कल प्रगटाए, गुरसिक्खां प्रभ गुर दे बुझाई। हो मेहरवान आप प्रभ ठाकर, बाहों पकड़ सिख लै आई। जोत जगाई सृष्ट जलाई, गुरसिक्खां घर सदा रंग लाई। ऐसा खेल प्रभू ने करया। ईश्र प्रगटयो नर नरायण, दाढ़ां अगारे पृथ्म चुबायण, बेमुख कोई जगत ना अड़िआ। सोहँ बाण शब्द गुर डाहढा, बेमुखां कल भाण्डा भरया। महाराज शेर सिँघ भगत कृपाला, दे दरस करे तन मन हरया। तन मन देह विच जोत है, जीव जोत निरँजण देह प्रकाशे। जीउ ना जाणे प्रभ का भेउ। आप उपाए आप खपाए, आप अडोल जोत सरूप हो रिहो। दरस दिवाए गुरसिख प्रभ जोत जगाए, नाम निधान बीज है बियो। सोहँ शब्द सुणाए धुन मन वजाए, ज्ञान निर्मल जीउ। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए गुरसिख तराए, नाम निधान रस गुर दर ते पियो। नाम निधान गुरदर ते पाईए। चरन लाग कलिजुग तर जाईए। शब्द सुरत धुन मन वजाईए। आत्म होए प्रकाश, दीपक विच देह जगाईए। जोत दीपक देह उज्जयारा, कर दरस कल तर जाईए। गुरसिख दर ते मन शब्द विगासे, महाराज शेर सिँघ चरन सीस निवाईए। गुरचरनीं जिन सीस निवाया। निरहारी निरवैर प्रभ नज़री आया। जगे जोत अगम्म, खोल्ह किवाड़ प्रभ दरस दिखाया। कलिजुग उतरे पार, भगत जनां प्रभ आप वड्आया। देवे ब्रह्म ज्ञान, जोत सरूप आप रघुराया। आत्म धरे ध्यान,
निजानंद प्रभ देह दरसाया। होए ब्रह्म ज्ञान, दे दरस प्रभ गुरसिख तराया। महाराज शेर सिँघ जगत प्रगासिओ, निहकलंक हो डंक वजाया। निहकलंक जगत कलंक लगाए। प्रगट जोत कल प्रभ किसे नज़र ना आए। छड्ड देह अपार, जोत सरूप प्रभ रिहा समाए। साध संगत रसन जस गाए, हरि जीउ हर दर बद्धा आए। कोई जीउ पहुंच ना सके धाम सच जिथ्थे प्रभ जोत जगाए। जोत सरूप तीन लोक प्रभ वस्सया, मात पाताल आकाश रहावे। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब वरभंड, जोत सरूप जोत जगत जीव जगावे। गुरसिख मुख सदा जग उज्जल, सोहँ शब्द जो रसना गाए। निहकलंक आप निराधारा, दे दरस दु:ख रोग गंवाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सरन परे की लाज रखाए। जो जन आए चरन गुर परे। दु:ख कलेश आप प्रभ हरे। मिल साध संगत रसना सोहँ शब्द ररे। होए बन्द ख़ुलास, नर्क मँझार गुरसिख ना परे। नाउँ नरायण शब्द है डाहढा, पाए सो किरपा जिस करे। कर किरपा गुण निधाना, गुरसिख दर जोड़ दोए खरे। रक्खे लाज प्रभ पूरन, कलिजुग आण सिर हत्थ धरे। कलिजुग वाउ छोह ना सके, सोहँ शब्द हिरदे वरे। अन्त काल दरस प्रभ दे के, जोत विच जोत प्रभ धरे। खण्ड सच गुर धाम रचाया, बैठ अडोल गुरसिख गुर दर खरे। महाराज शेर सिँघ किसे नज़र ना आए, जोत सरूप विच सिख है वरे। प्रभ का सरूप जगत न्यारा। बूझे सो जिस बुझाए आप निरँकारा। प्रभ सरूप जोत आकारा। जोत सरूप पसरिओ जगत पसारा। जोत सरूप प्रभ जगत जलाया, वहाया जल की धारा। कल खपाया सतिजुग लगाया, सति सति सति वरताए आप निरँकारा। जोत प्रगटाए निहकलंक अख्वाए, मदि मासी खपावे ऐसा तोड़े प्रभ हँकारा। बेमुख जलावे सिख तरावे, गुरसिख उतरे पार किनारा। सोहँ शब्द चलावे सर्ब खपावे, एक जोत होए एक पसारा। ईश्र एक जोत है एका, ईश्र जोत जगत निवारा। महाराज शेर सिँघ एह बणत बणाई, सोहँ शब्द बाण जगत मारा। सोहँ बाण जगत गुर लावे। साचा घर किसे नज़र ना आवे। बेमुख होए दर धक्के खावे। गुरसिख नाम निरँजण पा कर, कलिजुग सद पार करावे। महाराज शेर सिँघ दे दरस, कलिजुग सिख पैज रखावे। सच्चा उह धाम जिथ्थे प्रभ वस्सया। सच्चा उह धाम, जिथ्थे पापी नस्सया। सच्चा उह धाम जिथ्थे गुरसिक्खां प्रभ शब्द सोहँ दस्सया। महाराज शेर सिँघ भगत तराए, शब्द रूप हो हिरदे वस्सया। हिरदे हो प्रवेश देवे देह ज्ञाना। सोहँ शब्द दे दान, मिटे आवण जाणा। गुरचरन जीव ध्यान, मिले विष्नूं भगवाना। बेमुख ठौहर ना पायण, पूरा सतिगुर ना पछाना। गुरसिक्खां प्रभ मेहरवान, कलिजुग देवे दरस है दाना। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, हो निहकलंक किसे नज़र ना आना। निहकलंक हो जोत सरूपा। निहकलंक आप वड भूपा। निहकलंक प्रगटे अन्ध कूपा। निहकलंक किसे नज़र ना आवे, जोत सरूप प्रभ जोत सरूपा। निहकलंक कलंक जग ला
के सृष्ट जले जिउँ पंज जेठ की धूपा । निहकलंक नरायण नर आया, ईश्र जोत सरूप प्रभ जोत है रूपा। निहकलंक रूप है अगम्म, अगम्म अगोचर प्रभ अनेक सरूपा। निहकलंक सृष्ट करे भंग, महाराज शेर सिँघ कल प्रगटयो सति सरूपा। निहकलंक प्रभ आप अख्वाए। जामा ल्या धार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाए। कलिजुग होए ख्वार, सतिजुग सति सति सति वरताए । होए शब्द गुंज़ार, सोहँ शब्द जो रसना गाए । मिले भगत भण्डार, दे दरस गुरसिख तरावे । अन्त ना होए ख़आर, महाराज शेर सिँघ विच जोत मिलावे। ईश्र जोत जगत प्रकाशा। सर्ब जीव में प्रभ का वासा। भगत जनां गुर चरन भरवासा। बेमुखां दर मिले हासा। पापीआं कीना प्रभ नर्क निवासा। गुरसिक्खां सद बलि बलि जासा। महाराज शेर सिँघ देवे दरस दिलासा। करो दरस गुर दर ते आ के। दीपक लियो जगाए, आत्म जोत प्रकाशा। हउमे दियो जलाए, अज्ञान अन्धेर बिनासा। सोहँ मेरा नाउँ, सिमरो रसन स्वासा। देवे दरस अपार, प्रभ पूरा शाहो शाबाशा। गुरसिख लाए पार, निहकलंक जोत अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ आप निरँजण, दे दरस होए भगत धरवासा। अथर्बण वेद गंवाया चौथा जुग खपाया, जोत जगत धरी गुर आ के। सोहँ चलाया सभ दा माण गंवाया, निहकलंक प्रगटयो आ के। जुग उलटाया भरम चुकाया, शब्द सच्चा प्रभ सच लिखा के। ऐसा कर्म कमाया पड़दा पाया, बैठा आप प्रभ जोत जगा के। जगत भुलाया नज़र ना आया, जगत खपाया रसना बचन लिखा के। कहर वरताया विच अग्न जोत जगत प्रभ ला के। अछल छलन जग आया, आप अडोल बैठ जगत जलाया, साध संगत वस्सया प्रभ आ के। जीव जन्त भुलाया, बाण शब्द जगत गुर लाया, बैठा प्रभ भेस वटा के। मेहरवान अख्वाया, राम नाउँ तराया अन्तकाल देह तजा के। यजुर भाग लगाया, कृष्न शाम अख्वाया, द्वापर गया उलटा के। कलिजुग जोत जगाया, निहकलंक अख्वाया, घनकपुरी प्रभ माण दवा के। देह तजाया विच सिख समाया, बैठा प्रभ देह जोत जगा के। बेमुख खपाया गुरसिख तराया, गुर दर आया सीस झुका के। नाम निधान दिवाया, जगत जलन्दा प्रभ चरन तराया, आत्म बैठा ध्यान लगा के। प्रभ वड्आया गुरसिख कल पार तराया, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वा के। निहकलंक आप प्रभ निरवैरा। वक्त लै आवे देर ना लावे, सृष्ट झड़े बेर जिउँ बेरा। सिख तरावे दरस दिखावे, गुरसिख मिटे मन तेरा मेरा। बेमुख जलावे कल खपावे, बिन गुर होया जगत अन्धेरा। महाराज शेर सिँघ नज़र ना आया, नर अवतार लै पाया फेरा। नर अवतार जगत प्रभ आ के। जोत जगाई प्रभ दया कमा के। कल खपाया जाए सतिजुग ला के। धर्म चलाए सोहँ शब्द सुणा के। सोहँ शब्द चलाए गुरसिक्खां एह मार्ग पा के। पतित पावन दु:ख भय भंजन, सर्ब जीआं दे दुखड़े लाह के । महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूपा, गुरसिक्खां रक्खे बणत बणा के । सतिजुग साचा राह चलाया।
सोहँ शब्द नाम बबाण बणाया। पूरा सतिगुर सच तख्त बहाया। जोत सरूप प्रभ आप वड्आया। दे के दरस अपार, देह का कुफ़ल खुल्हाया। होया जोत प्रकाश, अमृत नाम रस पाया। झिरना झिरे आप, बूंद अमृत मेरा बरसाया। अमृत बूंद आप प्रभ बरखे, कँवल नाभ दा मुख खुल्हाया। खुल्हे कँवल बूंद इक्क बरसे, द्वार दसवां प्रभ पर्दा लाहया। गुरसिक्खां जगत बलिहार, जोत सरूप प्रभ दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ आप निराधार, गुरसिक्खां दे विच समाया। गुरसिक्खां प्रभ दे वड्याई। गुरसिक्खां प्रभ सेव कमाई। गुरसिक्खां विच भेव ना काई। गुरसिक्खां विच प्रभ निरँजण जोत टिकाई। गुरसिक्खां मिल प्रभ ल्या प्रगटाई। गुरसिक्खां एह मिली वधाई, जोत निरँजण सच तख्त बहाई। सच धाम सचखण्ड दुआरा, जिथ्थे बैठे आप रघुराई । उत्तम जगे दीपक न्यारा, गुरसिख जोत प्रभ आप जगाई। जोत जगाई सोझी पाई, सुत्या सिख प्रभ दरस दिखाई। दरस दिखाए थिर घर सोझी पाए, हिरदा शांत काया सीत कराई। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण दाता, बाहों पकड़ गुरसिख तराई। गुरसिख तारे आप प्रभ ठाकर। गुरसिख कलिजुग भगत रत्नागर। गुरसिख निर्मल कँवल जिउँ सागर। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, प्रगटे जोत होए उजागर। जगे जोत जोत जगत जलावे। जगे जोत सर्ब सृष्ट रुलावे। प्रगटे जोत किसे नज़र ना आवे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, निहकलंक जगत अख्वावे। निहकलंक जोत जगाई। निहकलंक प्रभ देह तजाई। निहकलंक हो प्रभ सृष्ट हिलाई। निहकलंक सर्ब भेख मिटाई । निहकलंक कुन्ट चार जै जै जैकार कराई। निहकलंक लै अवतार, रंग रूप ना किसे वखाई। तजी देह होए जोत सरूप, महाराज शेर सिँघ निहकलंक नाउँ रखाई। निहकलंक आप गुण निधाना। निहकलंक आए जगत जिउँ बाना। निहकलंक विरले गुरमुख पछाना। निहकलंक तीन लोक इक्क समाना। निहकलंक अख्वाए महाराज शेर सिँघ जोत विष्नूं भगवाना । विष्नूं भगवान प्रभ आकारा। विष्नूं आकार सर्ब सृष्ट आकारा। विष्नूं कर दरस गुर मन सदा अनन्द। गुरसिख जगत सीतल चन्द। बेमुख जले जगत बन्द बन्द। थिर घर ना सूझे होए अन्धेर अन्ध। जगत दुरकारे नर्क निवारे, कोए ना दए छुडाए जमडण्ड। गुरसिख उधारे पैज संवारे, महाराज शेर सिँघ आप बख्शंद। बख्शणहारा प्रभ कृपाला। दीनां नाथ भगत रखवाला। जगत जलावे जिउँ अग्न ज्वाला। महाराज शेर सिँघ कलिजुग होए भगत रखवाला। भगत जनां गुर चरन प्यासा। भगत जनां प्रभ गुर दु:ख दर्द विनासा। लाग चरन होए रहिरासा। कर दरस होए बन्द खुलासा। गुरसिख सद बलिहार, सोहँ जपिओ जिस नाम स्वासा। महाराज शेर सिँघ आप दु:ख हरता, सिक्खा दियो दरस भरवासा। प्रभ लै अवतार जगत सँघारया। प्रभ जोत सरूप भगत उधारया। प्रभ निहकंटक आपणा आप विच जगत आकारया। महाराज शेर सिँघ तीन भवन होए जै जै जैकारया।
जै जै जैकार जगत जैकारा। जै जै जैकार सोहँ शब्द भगत भण्डारा। जै जै जैकार चार जुग होए उज्जयारा। जै जै जैकार कलिजुग दुष्ट प्रभ मारा। जै जै जैकार मचाए जगत हाहाकारा। जै जै जैकार होए सृष्ट अन्धयारा। जै जै जैकार कर गुरसिक्खां बुझे गुर दर सच्चा दरबारा। जै जै जैकार सोहँ शब्द कुन्ट चार जैकारा। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, कलिजुग कियो पार किनारा। अमृत बरखा लाई, गुर पूरा कर्म कमांयदा। आत्म शांत कराई, बूंद अमृत मुख चवांयदा। अग्न देह जलाई, काया सीतल ठंड करांयदा। प्रभ पूरे दया कमाई, दु:ख देह दर्द हटांयदा। दर आए मिले वड्याई, कर किरपा अमृत मुख चवांयदा। भय भयानक प्रभ होया सहाई, भूत पलीत विच देह जलांयदा। साध संगत मिली वधाई, दे दरस प्रभ नज़री नज़र करांयदा। विच्चों माण गंवाई, अमृत धार दूख निवार प्रभ अखवांयदा। कलिजुग अवतार देवे भगत भण्डार, अमृत बूंद कँवल में पांयदा। जो जन आए गुर चरन सीस झुकाए, पतित पापी पवित करांयदा। गुरसिक्खां विच समाए, प्रभ पुरख निरँजण चरन धूढ़ गुरसिख मस्तक लांयदा। बणत बणावे द्वापर विछड़े, कलिजुग प्रभ मेल मिलांयदा। आपणा आप छुपाए, जोत प्रगटाए भगत जनां सोझी पांयदा। कोई थिर ना रहाए, प्रभ बिन कोई ठौहर ना पाए, आप अपरम्पर परमेश्र जगत बणांयदा। धरनी धर ईश्र नर सिँघ नरायण, प्रगट हो साध संगत दरस दिखांयदा। जन्म सुफल कराए, जो जन गुर दर आए, फिर जन्म ना पांयदा। विच जोत मिलाए, धाम सचखण्ड सच लै जाए, अटल आप अटल गुरसिख रखांयदा। जोत जगे जिथ्थे नरायण बणत बणाए, आप जोत सरूप सद डगमगांयदा। जोत सरूप प्रभ विच आकाशिआ, विच मात ईश्र जोत सरूप विच सिख समांयदा। गुण निधान किरपा नंद, भगत जनां घर जोत प्रगटांयदा। सच्चा प्रगटे निरँकार, होए सृष्ट ख्वार, प्रभ पूरा मुख छुपांयदा। भगत अधार पूरन अवतार, अमृत बूंद प्रभ अमर करांयदा। अमृत अमर अमर प्रभ रूपा, प्रभ का रूप किसे नज़र ना आंयदा। नज़र ना आवे सर्ब रहावे, बिन बाती बिन तेल प्रभ दीपक देह जलांयदा। लक्ख चुरासी उपावे, सर्ब दे विच समावे, अन्तकाल खाली देह करांयदा। किसे हत्थ ना आवे, आत्म विच रहावे, माया रूप सभ पर्दा पांयदा। सोहँ शब्द जो गावे, रंग रंगीला माधो निज माहे पावे, जोत सरूप विच जोत जगांयदा। निहकलंक अख्वावे, जोत सरूप खेल रचावे, भगत जनां हरि हरि हरि दरस दिखांयदा। चरन लगावे कलिजुग धरत हिल जावे, महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकांयदा। कलिजुग होए भय भयानक। वरते कहर अचन अचानक। भुल्ली सृष्ट बचन गुर नानक। गुर जगत जिउँ मोती माणक। महाराज शेर सिँघ होए सहाई, अन्तकाल विच भय भयानक।
२ कत्तक २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
कलिजुग प्रगटे पतित पावन, ईश्र जोत जगत गुर चानणा। भगत जनां हरि दर बूज्झया, प्रभ मिल्या सुघड़ सुजानणा । सोहँ शब्द रस लूज्झया, तिस देवे ब्रह्म ज्ञानणा। गुरसिख चरन प्यार, किरपानंद देवे एह दानणा। जगावे जोत अपार, सति पुरख सति मानणा। बैठा आप अडोल, जगत कराया सर्ब दीवानणा। प्रभ तोले पूरा तोल, कलिजुग जीव अन्त कल खपानणा। महाराज शेर सिँघ बचन अमोल, गुरसिक्खां मन भावना। गुरसिक्खां गुरदर सीस निवाया। बेमुखां सिर छार कल धक्का लाया। गुरसिक्खां दे उधार, जोत सरूप प्रभ दरस दिखाया। बेमुख होए ख्वार, हरि करता नज़र ना आया । गुरसिक्खां होए आधार, दीपक जोत जगाया। बेमुख होए लाचार, काल फास कल सिर ते आया। गुरसिख ब्रह्म विचार, गुर पूरे बूझ बुझाया । बेमुख जन्म दिन चार, विच चुरासी गेड़ लगाया। गुरसिख उतरे पार, जोत सरूप अन्त जोत मिलाया। बेमुख लए ना कोए सार, गुर पूरे मुख भवाया। गुरसिख बैठे ठांडे दरबार, जोत सरूप थान सचखण्ड रचाया। निहकलंक लै अवतार, सोहँ बाण जगत प्रभ लाया। महाराज शेर सिँघ जोत आकार, विच मात जोत प्रगटाया । कलिजुग आया अन्ध अन्धयारा। प्रगटयो जोत सरूप आप गिरधारा। गुरसिक्खां दे ज्ञान, आत्म होए चमत्कारा। गुरसिख मन गुरचरन ध्यान, चरन कँवल साचा दरबारा। सच दरबार जिथ्थे लै प्रभ अवतारा। बेमुख ना पायण सार, कलिजुग प्रगटयो आप निरँकारा। जोत सरूप जगत हरि वस्सया, रहे प्रभ सदा निराधारा। गुरसिक्खां कल हरि रंग माणयां, जिन्हां बुझाए वखाए रंग अपर अपारा। धरत हिलाई सृष्ट खपाई, ऐसा करे खेल अपारा। कलिजुग उलटाए सतिजुग साचा लाए, महाराज शेर सिँघ लै अवतारा। लै अवतार जगत प्रकाशया । कर दरस दु:ख दर्द विनास्सया। जोत जगाई गुरसिक्खां प्रभ बूझ बुझाई, गुर पूरे कउ सद बलि जास्सया। सृष्ट भुलाई बेमुख दर ते ठौहर ना पाई, अन्त काल गल जम की फास्सया। गुरसिख पहनाई सोहँ शब्द रंगण दे चढ़ाई, अन्त काल करे बन्द खुलास्सया। कलिजुग प्रगटे आप रघुराई, महाराज शेर सिँघ नाम रखाई, गुरसिक्खां गुर चरन रहरास्सया। गुरचरन सच गुर के धामा। कलिजुग प्रगटयो नर का जामा। त्रेता राम अवतार, द्वापर कृष्न शामा। कलिजुग कर्म विचार, निहकलंक वजाए शब्द दमामा। होए जगत ख्वार, शब्द लिखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। प्रभ का बचन प्रभ का रंग। गुर का शब्द सर्ब दु:ख भंग। गुर दरबार जो जन आए, सोहँ शब्द नाम सद मंग। उपजे ज्ञान मिटे अन्धेरा, देवे दरस आप अनरंग। हँकार निवारे दुष्ट सँघारे, जोत सरूप जगत प्रभ जंग। सोहँ शब्द विचारे, महाराज शेर सिँघ चरन निमस्कारे, सोहँ शब्द चले अनरागा । सिमरे जन वज्जे अनहद वाजा। उपजे मन धुन जिउँ नादा।
जगाए जोत देवे दरस प्रभ अगाधा। गुरसिक्खां गुर जन्म संवारया, शरन लाए दरस दिखाए तन मन साधा। महाराज शेर सिँघ चलत कराए, जुगत जगत एह बणाए कलू काल रूप जगत है खाधा। प्रभ का धाम सदा अखण्ड। प्रभ वसे खण्ड ब्रह्मण्ड। कलिजुग होया अन्त मलंग। उत्तम रंग महाराज शेर सिँघ गुरसिख सर्ब दु:ख खण्ड। सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग देवे आप करतारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, गुरमुख पाए आ गुर के दुआरा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, भगत जनां दे भण्डारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग कियो जिस पार किनारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, गुरसिख सिमर उतरे पार किनारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, रसना उचरे किरपा करे जिस गिरधारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, रसना सिमरे देवे दरस आप निरँकारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, कलिजुग प्रगटयो आप कृष्न मुरारा। सोहँ नाम गुर की वत्थ, खाणी बाणी गगन पाताल प्रभ जोत आकारा। सोहँ नाम शब्द अकथ्थ, गुरसिख पावे नाम उज्जयारा। सोहँ शब्द सोहँ नाम सतिजुग रथ, रसना सिमरे सृष्ट उतरे पारा। महाराज शेर सिँघ सदा सिर रक्खे हत्थ, जो जन आए चरन निमस्कारा। सोहँ शब्द सतिजुग चलाया। सोहँ शब्द कल भक्ख कराया। सोहँ शब्द गुर दर गुरसिख ध्याया। सोहँ शब्द नाम पदार्थ प्रभ झोली पाया। सोहँ शब्द रसना जप, जोत सरूप प्रभ मेल मिलाया । सोहँ शब्द उत्तम रस, ब्रह्म सरूप जिस दरसाया। सोहँ शब्द करे सभ भस, काम क्रोध विच देह जलाया। सोहँ शब्द करे प्रभ वस, जो सिमरे प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ भगतन वस, साध संगत विच दरस दिखाया। दरस दिखावे आप अपरम्पर पूरा। जोत जगावे करे ज्ञान भस्मन्त्रा। एक जोत प्रभ जोत सरूपा, जगे जोत विच देह निरंतरा। अज्ञान अन्धेर गंवाए, दीपक जोत विच देह जगाए, सोहँ शब्द देवे गुरमन्त्रा। प्रभ दरस दिखावे, द्वापर विछड़े कल लए मिलाए, किरपा करे प्रभ निरंतरा। बेमुख खपाए गुरसिख तराए, सोहँ देवे ज्ञान निरंतरा। निहकलंक अख्वावे, महाराज शेर सिँघ नाम रखावे, छड्ड देह जोत सरूप रहंतरा। जोत सरूप प्रभ सर्ब प्रकाशे। जोत सरूप प्रभ तीन लोक प्रकाशे। जोत सरूप प्रगटयो कल, कर दरस दु:ख दर्द विनासे। जोत सरूप प्रभ धरनी धर, गुरसिख गाओ सद रसन स्वासे। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपा, भगत जनां करे बन्द खुलासे। शब्द रूप गुर शब्द चलाया। शब्द रूप गुर शब्द बाण अग्न चलाया। शब्द रूप सर्ब सृष्ट प्रभ दे खपाया। शब्द रूप शब्द गुर उचरे, शब्द शब्द गुर मेल कराया। शब्द रूप प्रभ देह प्रकाशे, बेमुखां नज़र ना आया। शब्द रूप प्रभ करे विनासे, खण्ड सच बैठ जोत जगाया। शब्द रूप प्रभ देह तजाई, छड्ड देह निहकलंक अख्वाया। निहकलंक निरँजण नरायण, पारब्रह्म परमेश्र किसे भेव ना पाया। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण, प्रभ जोत प्रगटाया। अबिनाशी अविगत अगोचर, जोत सरूप विच देह सिख समाया। अछल्ल अडोल अतोल
प्रभ पूरन, बाहों पकड़ प्रभ गुरसिख तराया। महाराज शेर सिँघ दरस अनमोल, जोत प्रगटाए बेमुखां नज़र ना आए, गुरसिक्खां दरस दिखाया। गुरसिख तराए, बेमुख जलाए, मदि मासी नर्क निवास दिवांयदा। कलिजुग अग्न जलाए दुखी जीव बिल्लाए, गुरसिक्खां मुख अमृत बूंद चवांयदा। आत्म शांत कराए, निजानंद प्रभ दरसाए, दे दरस पड़दे लाहिंदा। पड़दा लाहया भरम भउ चुकाया, आत्म हो प्रकाश दीपक जोत जगांयदा। भगत राए होए सहाए, स्वच्छ सरूप प्रभ नज़री आंयदा। गुरसिख वड्याए चरन लगाए, प्रभ भवजल पार करांयदा। अन्त काल प्रभ जोत मिलाए, गुरसिक्खां दरस दिखांयदा । जम नेड़ ना आए, सतिगुर पूरा होए सहाए, ऐसी बणत प्रभ आप बणांयदा। विच बबाण बिठाए, खण्ड सच गुर धाम पुचाए, जोत सरूप जिथ्थे प्रभ डगमगांयदा। चुरासी गेड़ चुकाए, अटल पदवी गुरसिख गुरदर ते पाए, जोत सरूप विच जोत मिलांयदा। निहकलंक अख्वाए, छड्ड देह जोत सरूप हो जाए, गुरसिक्खां बूझ बुझांयदा। महाराज शेर सिँघ नाम रखावे, अन्त कलू आप कराए, सतिजुग सच लांयदा। सतिजुग वरते सच पसारा। ईश्र जोत होए जगत आकारा। जीव जन्त सभ जोत आधारा। प्रभ की जोत सर्ब पसर पसारा। सतिजुग उपजे आप निरँकारा । महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां गुरचरन दुआरा। दुखी दर बिल्लाए दए दुहाईआ। जन्म बिरथा जाए, दर दर ठोकरां खाईआ। दुखीआं दु:ख निवार दे, तेरे हत्थ वडयाईआ। करी दर पुकार बिंग कसाईआ। ढठ्ठे हरि द्वार, गुण अवगुण ना विचार, ढठे दर घर घर दर मिलण वधाईआं। कल कलेश कर्म विचार, नाम दान पले पाईआ। दुखी हो जगत बिल्लाए, बिन पुत्तरां मावां सदा सवाईआं। दे दिलासा तेरे चरन भरवासा, दे दात दात गुर डाहढे सभ भुक्खयां भुक्ख गंवाईआं। दरस तेरा सदा मन उपजे, रक्खणहारे लाज रक्ख वखाईआ । महाराज शेर सिँघ ढहि पयो दुआरे, चरन लाग साध संगत रल जाईआ। साध संगत प्रभ वसणेहारा। साध संगत विच लै अवतारा। साध संगत बिन सृष्ट झक्ख मारा। साध संगत बूझे हरि का दुआरा। साध संगत रंग माणे जुग है चारा। सोहँ दे ज्ञान, गुरसिक्खां गुर पार उतारा। कलिजुग लै अवतार, महाराज शेर सिँघ जोत आधारा। जोत आधार निरँजण दीयो सृष्ट भुलाई प्रभ पूरन दिओ। सृष्ट भुलाई गुरसिख जणाई, सोहँ शब्द महां रस पीओ। प्रभ हत्थ वड्याई, महाराज शेर सिँघ पैज रखाई, कर दरस होए निर्मल जीउ। दरस दास जन गुर का करया । रसना उचरे नाउँ आत्म ठांडा करया। गुरसिख पायन थांउँ, दीपक जोत जिथ्थे प्रभ धरया। भगत वछल वसे सभ ठांउँ, देवे दरस सभ आसा वरया। महाराज शेर सिँघ सदा गुण गाउ, माणस जन्म जिस करया। मनसा मन जो धारे, गुर का शब्द ना मन विचारे, कलिजुग डुब्बे विच मँझधारे। माण गंवाया जगत दु:ख पाया, माणस जन्म जगत गए हारे। अन्तकाल काल खपाया, लक्ख चुरासी विच चक्र लाया, आत्म सदा अडोल देह
निमाणयां। दुखड़े दे कलोल, पीड़े तिल जिउँ घाणयां। देह दु:ख ना सके तोल, बहत्तर नाड़ां विच समाणयां। जप तप खट रोग प्रभ मारे, मथे जिउँ मथन मधाणयां । कच प्रभ तोड़े झट्ट भुल्ला जीव जिउँ बाल अञ्याणयां। गुर पूरे बिन कोई रक्ख ना सके, दूख निवार ना कोई अख्वाणयां। महाराज शेर सिँघ आप समरथ, अमृत बरखा लाए दु:ख मिटाणयां। झूठी देह विच प्रीतम साचा। झूठी काया जिउँ कुम्भ काचा । हउमे रोग विच देह आंचा। प्रभ की जोत रचे विच देह महाराज शेर सिँघ जलावे जीव की आंचा।
३ कत्तक २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
अर्श अर्श अर्श छड्ड अर्श, मात जोत प्रगटा ल्या। बरस बरस अमृत मेघ बरस, सोहँ शब्द बरसा ल्या। तरस तरस कर तरस, गुर चरन लगा ल्या। हरस हरस कर दरस, गुर हरस मिटा ल्या। गुरसंगत लै तार, बेमुखां नर्क निवास दवा ल्या। महाराज शेर सिँघ भगत भण्डार, दे दरस तन मन गुरसिख धीर धरा ल्या। धरे धीर मन गुर दरस पा ल्या। सोहँ शब्द वज्जे तीर, बाण अणयाला जुग चार चला ल्या। सोहँ शब्द गुरसिख सीतल, अमृत बरख़ प्रभ मुख चवा ल्या। रसना जप होए रसन सरीर, अन्ध अन्धेर देह विच दे मिटाया। हउमे तोड़ ज़ंजीर, खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दरस दिखाया। गुरसिख उज्जल वांग कबीर, कलू काल निहकलंक जिन सीस निवाया। होए आत्म शांत सरीर, जोत प्रकाश प्रभ अन्धेर मिटाया। गुर पूरन गहर गम्भीर, जोत सरूप जगत विच आया। गुर वड्डा पीरां सिर पीर, बैठ सिँघासण दरस दिखाया। सिँघ आसण बैठे आप रघुबीर, त्रेता जुग जिउँ उलटाया। प्रगटे जोत कृष्न मुरार, द्वापर अन्ध जिस सृष्ट कराया। कलिजुग महाराज शेर सिँघ अछल्ल सरीर, छड्ड देह जोत रूप हो आया। जोत सरूप कलिजुग प्रभ वस्सया। भगतन दे दीदार, बेमुखां थिर घर ना दस्सया। गुर देवे पैज संवार, बेमुख जन्म गंवावे हस्सया। जिस नेहु कल गुरचरन प्यार, दे दरस सच सरूप दस्सया। सोहँ शब्द रसन विचार, नज़रीं आवे प्रभ विच देह वस्सया। मदि मासी नर्क मँझार, सच दरबार कोल पापी नस्सया। गुरसिक्खां जोत आधार, जोत सरूप प्रभ सदा विगस्सया । धरनी धर ईश्र लै नर अवतार, जन्म धाम प्रभ घनकपुरी वस्सया। मनी सिँघ सन्त दे दीदार, शब्द सरूप हिरदे प्रभ वस्सया । आया धुर दरबार, कर दरस दरस दरस कलिजुग महाराज शेर सिँघ देवे अमृत नाम रस्सया।
जोत जोत जोत सरूप प्रभ कल चानणा। होत होत होत सर्ब सृष्ट निधानणा। सोत सोत सोत सोवत सृष्ट प्रभ नहीं पछानणा। रोत रोत रोत सृष्ट रोवत, सोहँ शब्द मारे गुर बानणा। मोहत मोहत मोहत गुरसिख मन मोहत, कर दरस होए ब्रह्म ज्ञानणा। सोहँ शब्द उत्तम जोत जगाए, प्रभ देह गुण निधानणा। गुरमुख गुरसिख सदा जुग होत, प्रगटे जोत जब विष्नूं भगवानणा। विष्नूं भगवान गुण निधान किसे नहीं विचारया। सर्ब अस्थान प्रभ चरन लग्ग जाण, सच दरबार इक्क गुर चरन द्वारया। बेमुख दु:ख पाण कलिजुग कीनी सर्ब निधान, सूझे बूझे ना गुर दरबारया। निहकलंक लै अवतार, महाराज शेर सिँघ जगत सँघारया। कर जोत प्रकाश सृष्ट आकारया। ईश्र माया जगत आकार, माया रूप पसर पसारया। लक्ख चुरासी जून उपाई, सर्ब विच जोत आधारया। प्रभ जोत सरूप सर्ब में वस्सया, ऊँच नीच इक्क रंग करतारया। जुगो जुग प्रभ लै अवतार, भगत जन काज संवारया। मच्छ कच्छ प्रभ देह धार, जल जीवत पार उतारया। सतिजुग सति सति सति मेहरवान, सति सरूप निराधारया। द्वापर लै अवतार कृष्न मुरारया। त्रेता ल्या सुधार, राम रूप विच देह सुधारया। भगत हेत करे प्रकाश, बाल ध्रू दे दरस करे जोत उधारया। नर सिँघ रूप अनूप, थम्म्ह पाड़ भगत प्रहलाद प्रभ तारया। करउ ढाई कर अछल अछलन, प्रभ बल पार उतारया। अंबरीक जन विचारा, बान चक्र सुदर्शन दुरबाशा मारया। जनक शब्देह जोत आधार, कलिजुग नाउँ नानक निरँकारी अख्वा ल्या। हरी चन्द प्रभ तन मन वार, होए चंडाल कर्म नीच संभालया। द्रोपता रक्ख लाज नर आधार, कोट चीर होए छिन आत्म विचारया। बिदर झुग्गी सुत्ता पैर पसार, प्रभ दुर्योधन हँकार निवारया। सुदामा दलिद्री दित्ता तार, बाहों पकड़ उप्पर सिँघासण बहा ल्या। जैदउ कर्म विचार, भगत रूप प्रभ लेख लिखा ल्या। नामदेउ दरस निरँजण पाया, प्रगट हो प्रभ भोग लगा ल्या। बेणी कर्म अध्यात्मी बैठ इकांत दरस प्रभ पाया। त्रलोचन करे पुकार, दिउ दरस आप रघुराया। दित्ता तार रविदास चुमार, फड़ कसीरा प्रभ कंगण वटाया। कबीर प्रभ देवे धीर, सचखण्ड जिस आसण लाया। सैन नाई दित्ता तार, राणा रझाए आप प्रभ आया। जुगो जुग प्रभ लै अवतार, सैन रूप हो प्रभ सेव कमाया। गनका उतरी पार, हिरदे राम नाम वसाया। पूतना होई पार, मोहन मुम्मे जगत कृष्न पाया। अजामल पाई सार, नाउँ नरायण अन्त काल ध्याया। बधक लाया बाण, चरन कँवल कृष्न चमकाया। प्रभ पतित देवे तार, होए अधीन जिन सीस निवाया । कलिजुग लै अवतार, अन्त कलू काल आप कराया। ब्रह्मा आई हार, सर्ब सृष्ट हत्थ सिँघ पाल फड़ाया। सवरन होया सर्ब समरथ, ध्रू दर जिस परे हटाया। अमर अमर अमर सिँघ होए, जुग दूजे माण दिवाया। सिँघ माणा मन्ने प्रभ का भाणा, गुर पुरी अन्त काल सिधाया। भगत वड्आया सिँघ बुध्ध तराया, जिस मिल्या निहचल टिकाणा। मोहण सिँघ बचाया,
शब्द अमोड़ प्रभ देह छुडाया। चरन कँवल प्रभ निवास दिवाया। रंगा सिँघ रंग लाया, नाम रंग मंग देह चढ़ाया । सरन परे प्रभ लाज रखाया। बाज सिँघ सर्ब दु:ख भंग, मन अमंग अन्त काल जोत समाया। गुजर सिँघ प्रभ तारया । दाता हो दात देवे भगत जन वणजारया। दर मंगण कर पुकार, पा प्रेम परम प्यारया। तन मन ठरया प्रभ दर्शन करया, कलिजुग जीव कर दरस जन्म संवारया। निहकलंक हो आए चतुर्भुज कहाए, करो दरस गुर ठांडे दरबारया । महाराज शेर सिँघ सर्ब समाए, जगत अन्धेर गुरसिक्खां मन जोत जगाए, गुरसिख होए जगत न्यारया। गुरसिख नाम निर्मल, गुर चरन प्यासा। गुरसिख नाम निर्मल, जोत सरूप विच देह वासा। गुरसिख नाउँ जगत सद निर्मल, हरि हरि जपे रसन स्वास स्वासा। गुरसिख नाउँ कलिजुग सद निर्मल, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप देवे दरस दिलासा। कर दरस मन होए अनन्दा। कर दरस प्रभ प्रगटे सद बख्शिंदा। कर दरस कल आए गुर गुणी गहिंदा। कर दरस प्रभ जोत सरूप विच देह सद रहन्दा। कर दरस प्रभ रंग अनूप, प्रगटे जोत जुग जुग मृगिन्दा। कर दरस उतरे मन की भुक्ख, गुरमुख नाउँ नीर कल वहन्दा। कर दरस प्रभ रिदे चितार, देवे दरस प्रभ देह दहिंदा। सोहँ शब्द अमृत रस, महाराज शेर सिँघ गुरसिख पलिंदा। अमृत पी अमर पद पाए, अमर हो अमर विच वसाया। जोत सरूप जोत मिल जाए, आवण जावण जगत चुकाया। गेड़ चुरासी फेर ना पाए, कलिजुग नाउँ निधान सोहँ जिन पाया। अन्तकाल जम डण्ड ना लाए, निहकलंक जिन चरन सीस निवाया। अन्तकाल प्रभ होए सहाए, भगत वछल प्रभ बिरद रखाया। विच बबाण लै बिठाए, गुरमुख गुर जगत तराया। धाम बैकुण्ठ दे पुचाए, महाराज शेर सिँघ जिन ध्याया। दे दरस प्रभ देह छुडाए, देवे दरस प्रभ अन्तर अन्तरा। प्रगटे जोत प्रभ जुगा जुगन्तरा। करो दरस गुर दर आए, प्रगट भयो निरवैर निरवन्तरा। कलिजुग होया कहर, शब्द रूप जगत भस्मन्त्रा। रसना बचन जल की लहर, दुखी जीव जगत दु:ख अन्तरा। गुरसिख पूजे गुर के पैर, जिन मिल्या दरस तन्त्रा। ईश्र जोत सदा निरवैर, कर विचार प्रभ विच देह वस्तंतरा। निहकलंक आप प्रभ गहर, महाराज शेर सिँघ भगत भगवन्तरा। भगत भुगत प्रभ आप संवारे। जीव जुगत दे मुक्त, सोहँ शब्द जो रसन विचारे। गुर का शब्द जोत जगाए, करे अन्धेर जिउँ दीपक उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, बूझ बुझाए गुरसिख ध्याए। गुरप्रसादि गुरसिक्खां गुर दर सूज्झया। गुरप्रसादि गुर साचा जिन कलिजुग बूज्झया। गुरप्रसादि गुरचरन लाग भाउ दूजा ना लगया। गुरप्रसादि मन शब्द वैराग गुरसिख दर दर लूज्झया। गुरप्रसादि जोत आधार गुरसिख गुरचरन कलिजुग झूज्जया। गुरप्रसादि प्रभ आदि जुगादि गुरमुखां थिर घर बूज्झया। गुरप्रसादि प्रभ विनोद विनाद, महाराज शेर सिँघ दरस देवे सदा आत्म गूज्झया।
गुरप्रसादि गुरदर पुचाणा। गुरप्रसादि कल मिटया आवण जाणयां। गुरप्रसादि कर दरस गुरचरन रंग माणयां। गुरप्रसादि गुरसिख पूरा कलिजुग चले गुर के भाणयां। गुरप्रसादि उतरे कल कलेश वसूरा, निहकलंक जिन जोत सरूप पुचाणयां । प्रभ का बचन ना होए अधूरा, सोहँ बाण रसन गुर मारया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, बेमुखां विच गुरसिख पछाणयां । गुर जगावे गुरसिख मन जोता। गुर तरावे गुरसिख चरन लाग दु:ख खोता। नाम दृढ़ावे सोहँ ज्ञान रस जिस छोता। भगत जनां प्रभ भेव चुकावे, जुगो जुग प्रभ जोत सरोता। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, देवे माण सदा सिख बहुता। हरि का नाउँ भगत मन धरया। हरि का नाउँ जप तन मन हरया। हरि का नाउँ देह सर्ब दु:ख हरया। हरि का नाउँ इक्क रंग रंग तन मन गुरसिख करया। हरि का नाउँ गुरसिक्खां कर प्रेम रसन उचरया। हरि का नाउँ सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ धरया। हरि का नाउँ जगत रसायण। धन्न धन्न गुरसिख कलिजुग जिस रसना जपायण। उत्तम वत्थ आत्म है सुख, प्रभ की जोत देह जोत जगायण। कल दे कर रक्खे हत्थ, दूख विनाश अबिनाश सिर हत्थ टकायण। बेमुख खपायण निन्दक नर्क वगायण, महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द सच लिखायण। हरि का रूप बूझे ना कपटी कामी। कोए ना जाणे अचुत्त पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी। रिखी केस गवर्धन धारी, प्रगटे जोत कृष्न स्वामी। कलू जीव अन्त अग्न जलायण, अन्तकाल कोए ना सुख दामी। मदि मासी सभ नष्ट हो जायण, प्रगटे जोत प्रभ निहकामी। निहकेवल निहकंटक कहायण, जल थल हरि स्वामी। सृष्ट भुलाई प्रभ भूल भुलाणी। गुरसिक्खां मन जोत जगायण, दे दरस निर्मल देह कराईए, जगाए जोत जगत जुगदामी। होए प्रकाश देह सुखी स्वासा, गुरचरन भरवासा है प्रभ अन्तरजामी। महाराज शेर सिँघ सद बलि बलि जासा, तीन लोक कल मिल्या स्वामी। तीन लोक प्रभ वसनेहारा। विच पताल प्रभ नैण मुँधारा। बाशक सेज सुख प्रभ निरँकारा। कोए ना जाणे पाताल वास जोत आकारा। विच आकाश प्रभ जोत चमत्कारा। उनन्जा पवण सिर चँवर झुलारा । ब्रह्मा विष्न महेष दर करन पुकारा। सत्त काले सत्त सुफेद, प्रभ का रथ विच आकाश न्यारा। जोत सरूप प्रभ करता, बिन बाती बिन तेल दीपक जगे न्यारा। जोत सरूप जोत जग वरते, कर आकार पसरे जगत पसारा। जीव उपाए जोत विच देह टिकाए, कोए ना जाणे प्रभ विच वसणेहारा। जीव बणत बणाए, आप विच सचखण्ड रहाए, जोत सरूप रवे रंग करतारा । अबिनाशी अविगत अगोचर, एक सरूप तीन लोक पसारा । आप अडोल जोत प्रभ डलके, खण्ड ब्रह्मण्ड चक्र प्रभ चरन दुआरा । आप अखण्ड वसे वरभंड, अन्तकाल कल देवे डण्ड, करे खेल चौथे जुग न्यारा। जोत सरूप जोत प्रभ करता, विच आकाश जोत आकारा। विच पाताल प्रभ सदा रहावे, मातलोक एह पसर पसारा। ईश्र जोत होए देह आकारा। सो बूझे जिस
आप बुझाए, जुगो जुग प्रभ मात लै अवतारा। कलू काल एह खेल रचाया, छड्ड देह होए जोत आधारा। जोत सरूप खेल प्रभ रच्चया, जगत वहाई जिउँ जल की धारा। दो हज़ार सत्त बिक्रमी कहर वरताई, बचन सति होए सति वरतारा। अन्त समां प्रभ अन्त वखाए, वरन चार चल आयन गुरचरन दुआरा। प्रभ जोत प्रगटाए तेज वधाए, शब्द रूप तोड़े हँकारा । बाणी गुर उपजाए, बध्धी देह छुडाए, पकड़ संगरूर लै आए, होए जोत जगत चमत्कारा। एक शब्द जलाए, राणे महाराणे तख्तों लाहे, होए निमाणे दर आए, गल पल्ले पाए, दीपक दीसे जिउँ अग्न अंगयारा। सोई रहीसे जो गुरचरन थीसे, जोत अपरम्पर दुष्ट झक्ख मारा। मनी सिँघ कलम चलाई, मस्तूआणा गुर सच गुर धाम बणाई, सरअमृत थेह कराई, ऐसा होए जगत वरतारा। निहकलंक जोत प्रगटाई, सतिगुर मनी सिँघ मिले वधाई, सभ सृष्ट पकड़ गुरचरनीं लाई, चार कुन्ट होए जै जै जैकारा। एक शब्द गुरसिख लिव लाई, कर दरस आत्म अग्न जलाई, शांत सरूप प्रभ सीतल धारा। गुर दर गुरसिख मिले वड्याई, नाउँ निरँजण गुर दर ते पाई, भगत वछल प्रभ पैज रखाई, कल मिल्या पूरन प्रभ अपारा । सोहँ शब्द रसन जन गाई। महाराज शेर सिँघ दरस निज घर मांहि पाई, दरस जोत गुरसिख भण्डारा। गाओ गाओ रसना प्रभ अन्तिम वेला। पाओ पाओ प्रभ घर सुखी सुहेला। जाओ जाओ बलि मिल्या प्रभ गर्ब गुहेला। राउ राउ राउ प्रभ संग रंक है मेला। ध्याओ ध्याओ ध्याओ गुर ध्यायण वेला। महाराज शेर सिँघ जाउ बलिहार, विछड़यां संग चरन जो मेला। चरन लाग गुरसिख मन तृप्तास्सया । कलिजुग जीव डुलाए, गुरसिख मन प्रभ दरस धरवास्सया। बेमुख प्रभ अन्त खपाए, गुरसंगत पाए माण गुरचरन निवास्सया। प्रभ लेवे भगत पछाण, बेमुख दे सदा है बास्सया। गुरसिख चतुर सुजान, आत्म ध्यान चरन गुर वास्सया। सद सद सद जाउ कुरबान, महाराज शेर सिँघ मिले अबिनाशया। प्रभ अबिनाशी जोत आकारा। सृष्ट विनाशी तन जले विकारा। बेमुख नर जासी, कल ना सूझे गुर दुआरा। गुरसिक्खां प्रभ अन्त वखासी, ऐसा खेल रचे प्रभ न्यारा। कलिजुग जीव खपाए, सति पुरखा सतिजुग वखाए, सोहँ चले शब्द न्यारा। सच धाम गुर चरन बणाए, बैठ अडोल विच जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ परउपकारा। गुर अमृत बरखे जल उत्तम नीरा, सर्ब सूख देह होए वरते जगत भए सरीरा। काया कपट प्रभ आप जलाया। अमृत बूंद करे शांत सरीरा। दर जलायन गुरसिख कर दरस नरायण, प्रगटयो प्रभ गहर गम्भीरा। वल छल करायन, गुरदर बद्धे डंड एह पायन, जन्म गंवाया अमोलक हीरा। आपणा आप छुडाया, शब्द विच सिर बन्न्ह धराया, बचन कराए आप गुर पूरा। अमृत बरसावे दु:ख दर्द मिटावे, सोहँ शब्द ज्ञान गुर देवे धीरा। अमृत दिया निर्मल जिया, महाराज शेर सिँघ तोड़े देह जंज़ीरा।