पुस्तकालयभाग १

४ कत्तक २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

गुर दर धुन गुर धुन्कारा। दुखी जगत रोवे कर हाहाकारा। सतिगुर सच्चा गुर दर्शन, दर्शन सिख गुर दरबारा । कलिजुग लवे रक्ख, प्रगट सिरजणहारा। सृष्ट होई सभ सत्थ, प्रभ की जोत किया किनारा। गुरसिक्खां गुर देवे वत्थ, सोहँ शब्द कलिजुग न्यारा। गुर शब्द चलाया सच रथ, चढ़े कोई गुरसिख प्यारा। महाराज शेर सिँघ जगत सिर हट्ठ, पापी डुब्बे विच मंझधारा। निहकलंक बेमुखां पाई नत्थ, जोत सरूप होए देह संवारा। अग्न जलाए, धर्म राए दए सज़ाए, महाराज शेर सिँघ ना मिले दीदारा। दीदार दातार दर दर गुरसिख मंगणा। जगत सागर अति दुखिआर। गुरसिख विरले किसे पार लँघणा। बेमुख दर दर होए ख्वार, मदि मासी पकड़ धर्म राए डन्नणा। गुरसिख जगत उज्जयार, सोहे विच प्रभास जिउँ चन्दणा। कलिजुग प्रगटयो नर अवतार, विष्नूं भगवान सति सति सति कर मन्नणा। गुर साचा है ठठयार, काचा कुम्भ हुण भन्नणा। सोहँ शब्द दे आधार, गुरसिख मन शब्द संग बन्न्हणा। ल्या जगत भतार, सीस झुकाए दान गुर दर ते मंगणा। कारज दए सवार, दोए जोड़ जो करे बन्दना। लक्ख पापी उतरे पार, आए दरबार संग साध संगत जिन मंगणा । उत्तम कर विचार, दीपक जोत जगाए जगत जगन्नणा। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, भाण्डा भउ झूठी देह दा भन्नणा। प्रभ रंग माणो, सद बख्शिंद पहिचाणो। रसना रस रस रस नाम रस हरि का माणो। आत्म होए ज्ञान, ईश्र जोत सरूप आत्म ब्रह्म पछाणो। अन्तकाल ना खाए काल, जाओ विच बैकुण्ठ बबाणो। भगत जन ना होए ख्वार, आत्म ध्यान गुरचरन स्सयानो। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, गुरसिक्खां मिल्या पद निरबानो। निजानंद प्रभ निज घर वासा। कलिजुग वेखे जगत तमाशा। कलू विच आए जीव भुलाए, बैठ अडोल सदा गुर वासा। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया, सोहँ नाउँ जगत भरवासा। गुर प्रगटे कल दु:ख भंजना। देवे ब्रह्म ज्ञान, शब्द सोहँ अंजना। गुर बैठा विच दरबार, अटल जोत प्रभ निरँजणा। निहकलंक सर्ब सुख सार, महाराज शेर सिँघ वसे वरभंडना। सतिजुग उपजे सति पुरखा, सति सति सति प्रभ सति वरतांयदा। सतिजुग आए गुरसिख दर ते, गुर दे माण जुग भगत बणांयदा। दे दरस किरपा धार, गुरसिक्खां कागों हँस बणांयदा। निगम कर विचार, सतिजुग जामा सति पुरख प्रगटांयदा। कोए रहे ना जीव विभचार, रहे सो जो रसना सोहँ सोहँ सोहँ शब्द गांयदा। कलिजुग लए अवतार, जोत सरूप प्रभ सभ माण गवांयदा। वेद चार खपाए, चौथा जुग उलटाए, सतिजुग साचा फेर लगांयदा। ब्रह्मा जोत रलाए, सृष्ट हत्थ सिँघ पाल फड़ाए, अचल प्रभ चलत करांयदा । ध्रू अन्त कराए, दरबान सवरन कराए, अमरापद गुरसिख पांयदा। थिर घर समाए, प्रभ दर्शन पाए, कुख मात सुफल करांयदा । प्रभ माण दिवाए, दरबान बणाए, दे दरस

रंगण नाम चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, बाहों पकड़ सिख पार लँघांयदा। बेमुख कल होए ख्वार दर मंगण भिख ना पांयदा। गुरसिख उधरन पार, प्रगट जोत प्रभ दरस दिखांयदा। ईश्र सदा शब्दोश, दोश जीव लगांयदा। रसना देवे ज्ञान, पापी मुग्ध अञ्याण, फिर कोए ना प्रभ प्रगटयो निरबाण, गुरसिक्खां भेत चुकांयदा । प्रभ जोत सरूप निताणयां ताण, दर आए पार करांयदा। होए ना जगत ख्वार, होए अधीन चरन सीस निवांयदा । प्रभ बैठा निराधार, निरवैर आप अखवांयदा। रंग अनूप स्वच्छ सरूप, जगत बणत प्रभ आप बणांयदा। कलू काल अन्त कहर वरते, गुर शब्द सरूप सच सुणांयदा। गुरसिख जम डण्ड ना भरता, अन्त काल प्रभ दरस दिखांयदा। वक्त है आया, गुरसिख गुर पकड़ उठाया, सतिजुग साचा राह बतांयदा। प्रभ दर दिखाया, जोत सरूप विच देह सिख समाया, भुलेखे जगत भुलांयदा। जो जन चरन छोह जाऐ मानस जन्म मुक्त कराए, गुर पूरा बंधन तोड़ तुड़ांयदा । गुरसिख समाए पूरन देह विच परमेश्र जोत आए, जोत सरूप प्रभ जगत जलांयदा । प्रभ जोत प्रगटाए, आपणा खेल रचाए, चार कुन्ट हाहाकार करांयदा। जगत आकार जोत प्रभ करया, खिच्च जोत तन खेह करांयदा। भाण्डा देह आप प्रभ घड़िआ, बेमुखां भन्न वखांयदा। जगन्नाथ दरस जिन करया, महाराज शेर सिँघ चरन लगांयदा। गुर की सेवा चरन हज़ूरा। गुर की सेवा मन उतरे सगल वसूरा। गुर की सेवा करे कोई सिख पूरा। गुर की सेवा कर है सतिगुर पूरा। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, चरनों कीता जगत है दूरा। हरि हरि हरि का रंग सदा अबिनाशी । श्री रंग बैकुण्ठ का वासी। मच्छ कच्छ कूरम आज्ञा अउतरासी। तीन लोक प्रभ चरन के दासी। केसव चलत करे निराले, कोए ना जाणे कलिजुग जोत प्रकाशी। जगत जले जिउँ अग्न ज्वाला। बुझे अग्न जो जन रसन सोहँ नाम प्यासी। महाराज शेर सिँघ बाण चलाया, शब्द रूप जगत सभ घासी। शब्द बाण ब्रह्मा मारया। शब्द बाण संग पार उतारया। शब्द बाण कल सृष्ट सँघारया । शब्द बाण बेमुखां मिले कल अंध्यारया। शब्द बाण वज्जे मन गुरसिक्खां, सोहँ निकले रसन धुन्कारया। शब्द बाण गुरसिख मन लग्गे, जगत विकार छड्ड आप संवारया। शब्द बाण देह करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ रक्खे पैज मुरारया। सतिजुग वरते सति वरतंता। सतिजुग मिले प्रभ भगत भगवन्ता। सतिजुग मिले साध संगत जिउँ सन्ता। सतिजुग दु:ख सभ हरे, निहकलंक जो चरन पड़ंता । माता गर्भ जून धरे, अन्तकाल प्रभ जोत मिलंता। उत्तम गुरसिख विचार, महाराज शेर सिँघ जो शरन रहंता। शरन प्रभ की कोई विरला लोड़े। कलिजुग जीव भरम भुलाया, माया ममता जाल ना तोड़े। क्रोध हँकार भरम भुलाया, शौह दरया जीव है रोढ़े। सतिजुग सति पुरख उधरे पार, निहकलंक जन प्रीत जो जोड़े। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, झूठी माटी विच तजाई गोरे। देह तजाई जोत प्रगटाई, तीन लोक होई

जैकारे। शब्द धुन वजाई अनहद राग सुणाई , मिल्या प्रभ अपर अपारे। गुरसंगत तराई, कलिजुग माण दिवाई, हउमे ममता जो मन ते होरे। महाराज शेर सिँघ सद मेहरवाना, टुट्टी गंढ्ढ चरन संग जोरे।

१२ कत्तक २००७ बिक्रमी मेरठ पल्टन विच बचन होए

कलिजुग प्रगटयो प्रभ निरंतरा। सोहँ शब्द करे जगत भस्मन्त्रा। आदि अन्त प्रभ सर्ब थांएँ रहंतरा। कलिजुग लै अवतार जुगो जुग प्रभ जोत जगंतरा। आत्म धरे ध्यान, अज्ञान अन्धेर विच देह निवन्तरा। जगी जोत अटल्ल, आकार कोई ना जाणे, जोत सरूप प्रभ खेल करंतरा। सृष्ट लँघाए पार, चौथा जुग विच नर्क निवास दवन्तरा। गुरसिख उधरे पार, सोहँ शब्द मिले गुर मन्त्रा। तीन लोक प्रभ का आकार, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ चरन रखंतरा। निहकलंक जोत आकार, निराधार विच देह वसन्तरा। महाराज शेर सिँघ भगत भण्डार, गुरसिख उज्जल गुरचरन लगंतरा। गुरचरन जगत भरवासा। कलिजुग वेखे प्रभ तमाशा। आप भुलाए देवे नर्क निवासा। गुरसिख पार कराए सोहँ शब्द दे धरवासा। गुण निधान अन्तरजामी प्रभ घर मांहि पाउ, भगत जनां बेमुख करन हासा। दे दरस गुर माण गंवाए, जन भगत ना होए निरासा। नाम रतन गुर अमृत जग पिया, निर्मल जिया आत्म रासा। होए सुघड़ सुजान, आत्म होए जोत प्रकाशा। गुरसिक्खां प्रभ देवे माण, आत्म ज्ञान गुरचरन निवासा। तीन लोक प्रभ घट वस्सया, बेमुखां ना रघुनाथ पछाता। कलिजुग लै अवतार, जोत प्रगटाई निहकलंक बिधाता। चरन लाग मिले वड्याई, राउ रंक सर्ब प्रभ साथा। एक शब्द प्रभ जगत चलायो, हँकार निवार सर्ब प्रभ घाता। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, निज घर प्रगटयो निज घर वासा। निज घर वसे आप अपरम्परा। दे दरस मुख ऊजल करंतरा। प्रभ अबिनाशी सर्ब थांएँ रहंतरा। महाराज शेर सिँघ दे ब्रह्म ज्ञान, कलिजुग दु:ख गुरसिक्खां गवन्तरा। गुरसिख सो जिस गुर पछाणयां। गुरसिख कलिजुग जन्म धार, निहकलंक जिस चरन लगाणयां। गुरसिख सोए कल सृष्ट, जोत सरूप प्रभ दर्शन पाणयां। गुरसिख सोए महाराज शेर सिँघ सच नाम वखाणयां। गुरसिख निगम विचार, चतुर्भुज दरस दिखाणयां। कलिजुग होए शब्द धुन्कार, अनहद शब्द देह वजाणयां। पूरन पुरख करी विचार, सच मन्दर गुरसिख देह समाणयां। अटल्ल आप निरँकार, निहकलंक लै अवतार जगत भुलाणयां। महाराज शेर सिँघ खोल्हे दस्म दुआर, दोए जोड़ जिस सीस निवाणयां। गुरचरन जिस सीस निवाए। काया कपट विकार देह जलाए। मिले पुरख अपार, सच सुच्च विच देह प्रभ जगाए। निरँजण जोत सर्ब सुख सार, कलिजुग प्रगट निहकलंक अख्वाए। कोए ना जाणे जगत भतार, महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख दाए।

सर्ब सुख गुर चरन दखाला। कलिजुग होए ख्वार, बेमुख जले अग्न जलाला। गुरसिख उधरे पार, जिन्हां मिल्या भगत वछल कृपाला। अगम्म अगोचर सद कर्म विचार, भगत जनां होवे रखवाला। मदि मासी नर्क मँझार, सोहँ शब्द बाण सुखाला। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, कोए ना जाणे विष्नूं भगवाना। भगतन देवे कलिजुग वड्याई। अग्न लगाए कहर वरताए, दो हज़ार सत्त बिक्रमी लिख्त सति कराई। निरँजण जोत जगाई, घट घट वेखे सर्ब सुखदाई। ऐसा करे जगत अन्धयारा, महाराज शेर सिँघ नाम निरँजण प्रगट जोत कल लै अवतारा। कलिजुग अन्त प्रभ आप करंता। सतिजुग वाहवा सोहँ शब्द वरतंता। बेमुख नर्क निवार गुरसिख चरन रहंता। दे दरस अपार, निजानंद सुख वरतंता। कोटन कोट कोट होए इक्क वार, विरला होए जगत साध सन्ता। निहकलंक जोत आकार, महाराज शेर सिँघ कल कर्म करंता। कलिजुग प्रगट प्रभ कपट विचारया। त्रेता राम अवतार, द्वापर कृष्न मुरारया। कलिजुग लै अवतार, निहकलंक गुर जोत आकारया। सोहँ शब्द चक्र सुदर्शन बाण लाए जगत प्रभ नर्क निवारया। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, गुरसिक्खां ब्रह्म सरूप दरस दीदारया। प्रभ दर्शन कर उज्जल जिया। कलिजुग नाम सोहँ जिस लिया । होए आत्म ज्ञान, सर्ब निधान प्रभ जोत जगईआ। कलिजुग पुरख सुजान, मदि मास जो ना रसन रसईआ। बेमुख पकड़ पछाड़, नर्क निवास प्रभ भुगतईआ। निर्धन प्रभ देवे माण, चरन लाग जिस आस रखईआ। कलिजुग प्रगटयो विष्नूं भगवान, अमर जोत कृष्न घनईआ। महाराज शेर सिँघ भगत आधार, दे दरस आत्म जोत प्रभ कल जगईआ। कल कहर गुर कहर वरतंता। जुग चौथा प्रभ भस्म करंता। सतिजुग सति सति पुरख निरँजण, सति सति वरतंता। दे दरस गुर माण गंवाया, चरन कँवल गुरसिख रहंता। सच मन्दर गुर धाम रचाया, विच सिख सदा वसन्ता। आत्म नाम महाराज शेर सिँघ जो जन रसन वसन्ता। अन्तकाल दे दरस अपारा, गुरसिख मिले जोत भगवन्ता। सचखण्ड निवास गुरसिख रहिरास, सोहँ सिमरे जो रसन स्वास, प्रभ का रूप अनन्त अनन्ता। एक जोत जगत आकार, सर्ब जीव प्रभ विच वसन्ता। निहकलंक लै अवतार, बेमुख पकड़ दु:ख भुगंता। महाराज शेर सिँघ जोत निराधार, होए सहाई साधन सन्ता। साध सन्त प्रभ रूप समान। साध सन्त कल उपजे भगत भगवान। सोहँ शब्द जो रसन उचरे, सोई पुरख सुघड़ सुजान। आत्म जोत जगत उज्जयारा, सोहँ शब्द देवे प्रभ दान। हरिजन देवे भगत भण्डारा, प्रभ की जोत जगत इक्क समान । महाराज शेर सिँघ लै अवतारा, सोहँ शब्द करे प्रधान। सोहँ शब्द सति जपे सति पुरखा। कलिजुग अग्न जलाए, जीव जन्त सभ विरखा। धर्म राए दे सज़ाए, मदि मास जो रसन है दिरखा। महाराज शेर सिँघ जोत महान, कलिजुग प्रगटे इक्क जोत इक्क किरखा। जोत जगत निर्मल निरबाणी। प्रभ की जोत ना बेमुख पछाणी। गुरसंगत गुरचरन

जोत वडाणी। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, निहकलंक अग्न जलाणी। शब्द अग्न जगत जलाया। कोए ना जाणे प्रभ का तेज़ सवाया। बेमुख राणे नर्क निवास दिवाया। गुरसिक्खां प्रभ सद है साथे, दे दरस ज्ञान दिवाया। कलिजुग भुल्ले मूर्ख मुग्ध अञ्याण, प्रभ का भेव किसे ना पाया । प्रभ की जोत जगत वरतंत, सोहँ शब्द इक्क राग चलाया। सतिजुग होवे सति वरतारा, चार वरन प्रभ इक्क कराया। निमाणयां प्रभ दे सहारा, हँकारीआं प्रभ माण गंवाया। जोत जगत जगे अगम्म अपार, सर्ब जीव विच समाया। कोए ना जाणे प्रभ आप निरँकार, तीन लोक प्रभ समाया। सोहँ शब्द सर्ब गुणतास, दे शब्द गुण निधान अन्धेर गंवाया। महाराज शेर सिँघ जोत विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगट निहकलंक अख्वाया। निहकलंक करे जगत नकारा। सोहँ शब्द बाण गुर मारा। चार कुन्ट होवे प्रकाश, अनहद शब्द वज्जे धुन्कारा। गुरसिक्खां गुरचरन रहिरास, कलिजुग दरस भगत भण्डारा। महाराज शेर सिँघ जोत अबिनाश, कोए ना बूझे कर विचारा। प्रभ दरस प्रभ उत्तम विचारा। पावे सो जिस देवे दरस गिरधारा। तर जावे सो आत्म जोत जगावे, निजानंद प्रभ करे उज्जयारा। कँवल नाभ खुल्हावे, सो अमृत बूंद मुख चवाए, प्रभ का रूप सच निस्तारा। गुरचरन लग तर जावे, सो महाराज शेर सिँघ कल दरस दिखावे, देवे नाम आधारा। नाम दान गुरसिक्खां गुरदर ते पाया। कलिजुग होए सुजान, चतुर्भुज जिस दरस दिखाया। पीत पीतंबर मिले बीठला भगवान, चन्द सूरज जिस जोत जगाया। प्रभ की जोत महान, तीन लोक करे रुशनाया। गुरचरन लाग मिले भगवान, जोत सरूप प्रभ जोत जगत जगाया। कलिजुग जीव धणे जिउँ धान, सोहँ शब्द सिर मौला पाया। बेमुख ना करन पछाण, जोत सरूप प्रभ जगत जलाया। गुरसिख दर परवान, कलिजुग आण जिस प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक हो कलंक जगत लगाया। जगत कलंक कल विच ए लागा। प्रगटे जोत कोई मिले वडभागा। बेमुख नज़र ना आवे, गुर दर धक्का खाधा। बेमुख पकड़ पछाड़, सोहँ शब्द प्रगटे आदि जुगादा। बेमुख अन्त ख्वार, महाराज शेर सिँघ जिस कल ना लाधा। कलिजुग आया आप अखण्डत। कलिजुग जीव नर्क निवारे, गुर चरन लाग मिले जन जन्नत। भगत जन दर दर परवान, सोहँ जाप विच साध संगत। छड्ड सर्ब विकार, सोहँ शब्द गुर दर ते मंगत । होए आत्म उज्जयार, नाम रंगण चाढ़्हे मन रंगत। कलिजुग प्रगटयो लै अवतार, महाराज शेर सिँघ प्रभ दु:ख खण्डत। गुरचरन लाग दु:ख ना व्यापे, कल सूझे हरि दुआरा। निहकलंक प्रभ मिल्या आपे, देवे भगत भण्डारा। सोहँ नाउँ रसन जो जापे, कलिजुग ना होए ख्वारा । दूख रोग प्रभ दरस सन्तापे, हरि नाम निरँजण अलख अपारा। सोहँ शब्द जो जन रसना जापे, महाराज शेर सिँघ अन्त होए सहारा। जगत गिरधार कृष्न मुरार, सावल सुंदर प्रभ रूप वटाया। पताल सुत्ता नैण मुँधार, कलिजुग

जोत निरँजण प्रगट निहकलंक अख्वाया। जगत डोब्या विच अन्ध अंध्यार, आत्म पड़दा प्रभ माया पाया। गुरसिक्खां प्रभ दरस न्यारा, नज़री आवे आप रघुराया। राउ रंक प्रभ सर्ब प्रवेशयो, सतिजुग साचा राह बतायो। सोहँ शब्द होवे भरवासा, बाकी सभ दा माण गंवायो। जुग चौथा अन्त कल करता, निहकलंक प्रभ नाउँ रखायो । सोहँ शब्द जगत भस्मंता, महाराज शेर सिँघ कलिजुग बाण लगायो। सतिजुग आवे सति प्रगटे प्रभ निरधारा, मूर्ख मुग्ध अञ्याण कोई भेव ना जाणे, जुगो जुग प्रभ लै अवतारा। जोत निरँजण उत्तम निराली, जीव जन्त प्रभ जोत चमत्कारा। होवे प्रकाश गुर दर्शन पाया, आत्म जोत करे देह उज्जयारा। जगे जोत विच देह दीपक, सोहँ शब्द जिन रसन विचारा । सति सति सति होए मेहरवान, त्रेता प्रगटयो राम अवतारा द्वापर कृष्न मुरार। अबिनाशी अविगत अगोचर, जोत जगाई कृष्न मुरारा। कलिजुग जोत प्रभ प्रगट, निहकलंक जोत अवतारा। महाराज शेर सिँघ आप प्रितपालक, जो जन आए प्रभ चरन दुआरा। कलिजुग सीस गुर चरन निवाया। मिल्या प्रभ पुरख परमेश्वर, विच्चों जिस माण गंवाया। जगे जोत जोत मन अंदर, कलिजुग अग्न प्रभ दे जलाया। निजानंद गुरसिख मन भोगण, आत्म शांत जोत सरूप प्रभ नज़री आया। बेमुख होए गुरचरन विजोगण, कलिजुग प्रभ नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ विछड़ सदा दु:ख भोगण, साचा शब्द गुर सच लिखाया। सच शब्द आप प्रभ साचा। झूठा जगत देह झूठा काचा। झूठी देह प्रगटयो आप देखे प्रभ रंग तमाशा। महाराज शेर सिँघ जगत जलाया, गुरसिक्खां देवे चरन भरवासा। उत्तम जगत परसना। प्रगटी जोत अकाल, कलिजुग सभ दरसणा। कलिजुग कहर शब्द गुर वरते, जोत अग्न जुग वरतना । गुरचरन लाग सर्ब दु:ख हरते, निहकलंक सच रसन परसना। महाराज शेर सिँघ कल पार उतार, निहकलंक भगवान दरस दरसना।

२९ पोह २००७ बिक्रमी मेरठ बचन होए

गुरसिक्खां मन चाउ घनेरा, मिले प्रभ पूरन अबिनाशया। कलिजुग होए घोर अन्धेरा, सतिजुग प्रगटयो सर्ब निवास्सया । अचुत्त पारब्रह्म परमेश्वर, खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब निवास्सया। करोड़ तेतीस सदा बिल्लावण, मिले दरस मन तृप्तास्सया। गुरसिक्खां मन मिले वधाई, निहकलंक जन सिर छत्र झुलास्सया। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, करे बन्द खुलास्सया। सोहँ शब्द देवे दान गुर दाता। धन्न धन्न गुरसिख, जिन्हां जोत सरूप प्रभ पछाता। हरि हरि विच वस्सया, मूर्ख मुग्ध अञ्याण ना पछाता। भगत वछल हरि हरि भण्डार, सोहँ शब्द देवे गुण दाता। घनकपुरी लै अवतार, नर नरायण सर्ब का दाता । बेमुख

जगत ना रहण, शब्द बाण लाए बिधाता। महाराज शेर सिँघ भगत उधार, सद रवे सद रंग राता। शब्द लग्गे बाण, जगत सँघारया। बेमुख नर्क निवार, कर्म विचारया। गुरमुख उधरे पार, सोहँ नाम जिन रसन उचारया। कलिजुग कर्म विचार, छड्ड ब्रह्मण्ड प्रभ मात पधारया। आप अतुल्ल सच जगत तुलाया, महाराज शेर सिँघ ल्या अवतारया। कलिजुग लै अवतार, सोहँ शब्द डंक वजा ल्या। प्रभ का रूप अगम्म, गुरसिख करन धन्न धन्न धन्न। कलिजुग मिल्या सतिगुर पूरा प्रभ पारब्रह्म। कर दरस होए जीव सुफल जन्म। महाराज शेर सिँघ मिटावे सर्ब आत्म भरम । जोत सरूप जगत गुर दाता । जीव जन्त विच समाए, अडोल पुरख बिधाता। कलिजुग विरले गुरमुख पछाता। महाराज शेर सिँघ सद कुरबान, जिस भगत मिलाता। मुकंद मनोहर लखमी नरायण प्रभ नज़री आए। भगत वछल अनाथ नाथे, मात पाताल आकाश समाए। तीन लोक सर्ब थाएं रहाए। जन भगतां दे दरस, आत्म जोत जगाए। आत्म जोत दीपक देह न्यारा, बिन गुर कोए बूझ ना पाए। प्रभ की जोत निर्मल निराली, जो वेखे तिस नज़री आए। गुरसिक्खां मन जोत प्रकाशे, बेमुख दर ते धक्के खाए। गुरचरन लाग कलिजुग रासे, सोहँ शब्द होए सहाए। निहकलंक लै अवतार, आपणा भेव ना किसे जणाए। जोत सरूप जगत आकार, राउ रंक प्रभ इक्क कराए। पारब्रह्म रूप अगम्म, सर्ब जीव जग आप उपाए। खाणी बाणी गगन पाताली, जीव जन्त दे विच समाए। कलिजुग काल कीअो कलिहारी, वाहवा सतिगुर सतिजुग लाए। अनहद शब्द होए धुन्कार, सोहँ शब्द जो रसना गाए। त्रेता राम अवतार द्वापर कृष्न मुरार, कलिजुग लै अवतार निहकलंक अख्वाए। निहकलंक प्रभ लै अवतारे। सोई कहे धन्न धन्न, जो जन आए चरन निमस्कारे। हरिजन प्रभ पूरा वसे, जन उपजे जोत निगम निराधारे। कलिजुग लै अवतार, भगत जनां प्रभ पार उतारे। प्रभ का रूप अगम्म, ना किसे चितारे। प्रभ का रूप अगम्म, लक्ख चुरासी विच आकारे। प्रभ का रूप अगम्म, विच पाताल नैण मुँधारे। प्रभ का रूप अगम्म, महाराज शेर सिँघ जोत आकारे। सोई सुहाए थान प्रभ लै अवतारे। सति पुरख सति मेहरवान जग भए अपारे। जल थल तारे आप प्रभ भगत अधारे। नर सिँघ नर नरायण, बावन रूप मंगे बल दुआरे। सद प्रकाश तीन लोक जगत आकारे। सोहँ शब्द सर्ब गुणतास, जगत मचाए धुंधूकारे। निहकलंक आप रघुनाथ, जिस ने पसरे जगत पसारे। महाराज शेर सिँघ भगतन दास, प्रगटी जोत कल लै अवतारे। जो आए गुर धाम, मानस जन्म संवारया। जो आए गुर धाम, कर दरस दु:ख देह निवारया। जो आए गुर धाम, मिल पारब्रह्म अगम्म अपारया। जो आए गुर धाम, हउमे तोड़ माण गुर चरन सीस झुका ल्या। जो आए गुर धाम, निजानंद निज माहे पा ल्या। जो आए गुर धाम, सोहँ शब्द गुर ज्ञान दिवा ल्या। जो आए गुर धाम, झिरना झिरे अपार, कँवल नाभ अमृत बूंद मुख चवा ल्या।

अनहद शब्द होए धुन्कार, जोत सरूप दर्शन पा ल्या । गुरसिख उधरे पार, दोए जोड़ जिस सीस निवा ल्या। गुरसिख जगत विच जिउँ चन्दन प्रभास, पसू प्रेतों देव बणा ल्या। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तज, विच बैकुण्ठ आसण ला ल्या। भगत जनां हरि देवे माण, जिउँ ध्रू दर बहा ल्या। विच जोत प्रकाश खण्ड सच डगमगा ल्या। महाराज शेर सिँघ जगत धरवास, भगत जनां बन्द कटवा ल्या। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सतिगुर साची सच्ची कल जोत प्रगटाई । भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सारंगधर भगवान बीठला देवे दरस आप रघुराई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, गुरचरन लाग गुरसिख बण आई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, पतित पावन दु:ख भय भंजन प्रगट होए अमृत वरखा लाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, गुर चरन लाग मिली वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, साध संगत प्रभ रिहा समाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, दे दरस पुरख बिधाते गुरसिख तृखा बुझाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, चरन कँवल कँवल गुर बूझो, कलिजुग पाई कुन्ट चार दुहाई। भगत जनां प्रभ नाम दिवाया, अन्तकाल प्रभ होए सहाई। महाराज शेर सिँघ जिन नाम ध्याया, जै जैकार तीन लोक कराई। सोहँ शब्द गुर बाण चलाया, गुर पूरा कर्म करांयदा। आप अडोल जगत पूरे तोल तुलांयदा। आप अतुट अतोल गुरमुखां पार करांयदा। गुरसिख बचन अमोल, माण जीव गवांयदा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तोले पूरे तोल, कंडे नाम चढ़ांयदा। गुरचरन कल वड्डी सिक्दारी। हउमे विच्चों जीव ना मारी। गुर का शब्द ना खेल मदारी। कलिजुग प्रगटे निहकलंक नर नरायण नर अवतारी। चरनकँवल करे अरदास। दूख निवार सदा प्रभ पास। जीव उधारे आप प्रितपारे, सोहँ जपे जो स्वास स्वास। हाकनी डाकनी अंचनी कंचनी कला सोदरी खेल किए न्यारे। शदौण माई पौण पवण पौण देह की कारे। दुराचार जगत विभचारन, बाल माता गोद लए अवतारे। अगण बाण गुर मारे, आत्म शांत शब्द जिउँ जल धारे। गर्भ रोग प्रभ शब्द सरूप पार उतारे।

३० पोह २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

पति राखी पारब्रह्म, कलिजुग अंध्यारया। गुर पूरा मेहरवान, दर घर काज संवारया। गुरसंगत जाउ बलिहार, जिन रसना सोहँ शब्द उचारया। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ, कर किरपा जिन पार उतारया। गुरचरन प्रीत प्रीतम मिले वधाई, गुरमुख होए गुरसिक्खां विच प्रभ थम्म्ह खलारया। बलि बलि जावां जिन महाराज शेर सिँघ चरन लगारया। गुण

निधान गुण दाता आया। बन्दी छोड़ भगत वड्आया। दे प्रभ ज्ञान, जगत मान सिर छत्र झुलाया। मिले भगवान, जम की टुट्टी कान, गुरसंगत माण दवाया। निहकलंक आप रंग राता, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया। कल धार कलिजुग घर सिख प्रकाशया। कँवल चरन कर निमस्कार, होवे कल अन्त बन्द खुलास्सया। भगत वछल आप नर अवतार, जोत अटल्ल सदा अबिनाश्या। देह धार विच साध संगत, देवे दरस प्रभ दासन दास्सया। सोहँ देवे नाउँ हरि भगत भण्डार, पावे सो जन जिन सिर हत्थ टिकास्सया। तीन लोक थिर रहावे, निहकलंक घट घट वास्सया। महाराज शेर सिँघ दु:ख निवार, गुरसिक्खां कीनी बन्द खुलास्सया। कल आया प्रभ जामा धार। निहकलंक नर अवतार। बेमुखां मारे सोहँ शब्द कटार। गुरसिक्खां दे नाम सोहँ आधार। दे दरस निज घर मांहि, बांहो पकड़ दे तार। लक्ख चुरासी गेड़ ना आवे, दोए जोड़ करे निमस्कार। रैण सबाई गुरसिक्खां मन वधाई, महाराज शेर सिँघ प्रगटयो एकँकार। एकँकार करता कहीए। धनी जै जल थल रहीए। सर्ब गंवाए माण, सोहँ शब्द रसन गवईए। सृष्ट पीड़े जिउँ कोहलू घाण, गोतम रथ बजर होए पईए। साध संगत मिल हरि गुण गाउ, हरि हरि हरि नाउँ रसना लईए । निहकलंक नर नज़री आवे, होए अधीन प्रभ चरनीं पईए। अन्तकाल होए चरन निवास, जम का डण्ड ना अन्त काल सहीए। जोत सरूप जोत मिल जाईए। कर दरस आत्म जोत जगईए। कर दरस मन तृप्तास्सया, ज्ञान अन्धेर गोझ मिटईए। महाराज शेर सिँघ, जगत प्रकाशया, चरन लाग दु:ख दर्द ना सहीए। चरन लाग मिले वड्याई। एथे ओथे प्रभ होए सहाई। विच बैकुण्ठ गुरसिख प्रभ जोत टकाई । निर्मल दीवा निर्मल बाती, सोहँ शब्द बत्ती ज्ञान लगाई। नाम निधान गुर दर ते पाईए, जिन हउमे विच्चों मैल गंवाई। निहकलंक रंग सदा सरूरा, जोत सरूप देह पलटाई। रसना बचन ना होए अधूरा, सतिगुर साचे सच लिख्त कराई। लोड़ीदड़ा घर साजन आया, खण्ड ब्रह्मण्ड जै जैकार कराई। इन्द इन्द्रासण आए गुरसिख दरबारे, देवतयां दर फुल वरखा लाई। धन्न धन्न धन्न गुरसंगत, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ, जोत प्रगटाई। प्रगटे जोत जगत बिल्लावे। प्रगटे जोत हाहाकार मच जावे। प्रगटे जोत मदि मासी नज़र ना आवे। प्रगटे जोत सभ धाम माण गंवावे। प्रगटे जोत सोहँ शब्द इक्क जगत जलावे। प्रगटे जोत जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। प्रगटे जोत गुरसिक्खां मन अनहद शब्द वजावे। प्रगटे जोत बन्दी छोड़ प्रभ अख्वावे। प्रगटे जोत गुरसिक्खां गुर सेव सच लेखे लावे। प्रगटे जोत बचन अतोल सभ जगत तुलावे। प्रगटे जोत आप अडोल, सभ सृष्ट डुलावे। प्रगटे जोत आप प्रभ घोख, बेमुखां नज़र ना आवे। प्रगटे जोत गुरसिक्खां प्रभ हरि दर दर हरि घर दरस दिखावे। निहकलंक नाम नरायण, जोत सरूप हो विच सिख समावे। भाण्डा भाउ भरम प्रभ तोड़े, सोहँ शब्द डंक प्रभ लावे। गुरसिक्खां

मन धुन्कार, जगत होवे ख्वार, कलिजुग ऐसा डौरू वाहवे। महाराज शेर सिँघ, प्रगटे जग शाख़, वाहवा सोहँ शब्द साचा चलावे। सोहँ साचा शब्द निरबाण। कलिजुग दिया प्रभ गुरसिक्खां बबाण । रसणा गाउ हरि रस पाउ, कोए ना होए किसे दीबान। सदा सहाई आप अपरम्पर, प्रगट होए जाणी जाण। निहकलंक जिन नज़री आया, तिन सिक्खां जाउ सद कुरबान। गुरसिख साचा रूप, जिथ्थे हरि प्रभ वस्सया। गुरसिख सच्चा प्रभ सरूप, जोत सरूप जिस आपणा आप दस्सया। सृष्ट भुलाई सोहँ शब्द चार कूट, महाराज शेर सिँघ फिरे नाम दुहाई, बेमुख रोवे मेरा सिख हस्सया। भेद अणमोल गुरसिख जणावे, जाणे सो जिस हिरदे प्रभ वस्सया। खण्ड ब्रह्मण्ड तीन लोक त्रैभवन करन निमस्कार, गुरचरन सभ रवि सस्सया। मेरा रूप अपार, निरँकार निराधार, जीव जोत आधार, बेमुखां मारे शब्द गुर मार, गुरसिक्खां राह साचा दस्सया। कर खेल करतार, कोई ना पावे सार, ऐसा वरते अन्ध अंध्यार, निहकलंक जोत सरूप जगत ग्रस्सया। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, घट घट वासी विच साध संगत वस्सया। साध संगत मन चाउ, प्रभ दर्शन करना। हरि हरि गुण गाया, जोत सरूप निज घर प्रगटाया, देवे दरस प्रभ धरनी धरना। होए सहाई दे वड्याई, अन्तकाल दु:ख सिख ना भरना। महाराज शेर सिँघ पैज रखाई, चरन लाग गुरसंगत तरना। तन मन ठरया लग गुर चरनार। गुर साचा शाहो सच भतार। गुरसिक्खां प्रभ दरस है हरि द्वार। झूठी सृष्ट होई कल ख्वार। पाई दूजे विच मञझधार । निन्दक निंदे उरार ना पार । धन्न धन्न धन्न गुरसिख, सोहँ शब्द कर रसन विचार। महाराज शेर सिँघ कल प्रगट्या निहकलंक अवतार। निहकलंक नर्क निवारे। गुरसिक्खां धाम खण्ड सच दुआरे। जम का डण्ड गुरसिख ना मारे। महाराज शेर सिँघ घर आप पैज संवारे। प्रगटे प्रकाशे प्रगटे गुरसिक्खां करे बन्द खुल्लासे। गुरसिख उज्जल जिउँ चन्दन प्रभासे। बेमुख नादान लगे सोहँ बाण, धर्म राए सज़ाए फासे। गुरसिख गुणी निधान, जिन्हां मिल्या विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ सदा है पासे। महाराज शेर सिँघ गुण गहर गम्भीर। रसना बचन तोड़े गुरसिख जंज़ीर। सोहँ शब्द होए मन की धीर। महाराज शेर सिँघ कुन्ट चार घत्त देवे वहीर। शब्द शब्द शब्द जग वहिणा। बिन गुरसिख किसे जग ना रहणा। सोहँ नाउँ देवे झूठी देह प्रभ गहणा। उत्तम एह थाउँ, जिथ्थे साध संगत रल बहिणा। सच बचन सच सवाउ, मुख वाक् गुर साचा कहणा। रैण वहाई भुल्ली सृष्ट विच नींद गंवाई, गुरसिख दरसे दरस प्रभ नैणा। अमृत बरसे बेमुख तरसे, महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां देवे कलिजुग लहणा। गुर पूरा लेख लिखांयदा। भगतां देवे तार, सच मार्ग लांयदा। बेमुख होए ख्वार, वक्त विहाए पछुतांयदा। करे नज़री निहाल, प्रगट जोत अपार महाराज शेर सिँघ दरस दिखांयदा। कर दरस प्रभ दीन दयाला। भगत वछल गुरसिख कृपाला। देवे नाउँ सोहँ होवे सिख लाल

गुलाला। जगे जोत विच लिलाट, मेरा धाम सच्ची धर्मसाला। महाराज शेर सिँघ आप प्रकाश, जिस दा रूप बेमिसाला। प्रभ सरूप जिस नज़री आया। एक जोत होवे जोत विच जोत समाया। आवण जाणा जाणा आवण पन्ध मुकाया।