पहली माघ २००७ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर बचन होए
रक्ख रक्ख रक्ख पति रक्ख तेरी सरनाई। दे दरस समरथ प्रभ दया कमाई। गुरसिक्खां दर्शन उत्तम वत्थ, कर दरस तृखा बुझाई। सृष्ट सबाई लथ्थी सत्थ, शब्द तेग गुर कलम बणाई। बेमुखां नक्क पाई नत्थ, धर्म राए दे सजाई। साध संगत उत्ते मेरा हत्थ, चरन आ मिले वड्याई । महाराज शेर सिँघ प्रगट समरथ, झूठे धन्दे जगत लगाई। जूठा झूठा जगत कराया। जोत सरूप एह भेत रखाया। ना एह जावे ना कोए पावे, गुरसिक्खां दे विच समाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिक्खां मिल हरि हरि हरि मंगल हरि दर ते गाया। कर दरस होए प्रसन्न, गुर घर प्रभ परमेश्वर आया । बेमुखां देवे डन्न, ऐसा बाण निहकलंक लगाया। महाराज शेर सिँघ मुखों कहो धन्न धन्न धन्न, कलिजुग प्रगट गुरसिख तराया । गुरसिख भेव गुरसिख देव। गुरसिख पावे सोहँ नाउँ मेव। महाराज शेर सिँघ देवे दरस, बख्शे चरन सेव। बेमुख होए जगत भिखारी। नज़र ना आवे धुर दरबारी। छिन भंगर जिन सृष्ट सवारी। गुरसिक्खां मिल प्रभ जोत खण्ड सच उतारी। सद सद सद जाउ कुरबान, जिन्हां महाराज शेर सिँघ मिल्या बनवारी। प्रगटे गिरधर गर्ब गंवाए। निमाणयां प्रभ माण दिवाए। गुरसिक्खां दे उत्तम ज्ञान, सोहँ शब्द सच जणाए। प्रभ पूरा हो कृपाल, अन्त काल होए सहाए। दर्शन देवे बिरध आ बाल, जहे देखे तहे नज़री आए। गुरसिक्खां होई पूरी घाल, दलिद्र रोग प्रभ गंवाए। भगत वछल प्रभ कृपाल, चक्र सुदर्शन बाण लगाए। जोत सरूप सर्ब गुणतास, थान थनंतर रिहा समाए। जगत ख्वार भरे प्रभ भण्डार, भुक्खयां देवे भुक्ख गंवाए। लै अवतार महाराज शेर सिँघ, बिन सिक्खां किसे नज़र ना आए। नदर करे तां नज़रीं आवे। बेमुख जीव ठौहर ना पावे। हाहाकार मच्चे जगत बिल्लावे। गुरसिख धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ रसना गावे। सिर ते हत्थ रक्ख मनी सिँघ पैज रखावे। देवे दुत्तर तार, निहकलंक एह तेज वखावे। प्रभ की जोत अपर अपार, जे कोए वेखे तां नज़र ना आवे। गुरसिक्खां जाओ सद बलिहार, जिन्हां विच प्रभ सदा समावे। काया कप्पड़ होए छार, सोहँ शब्द संग रहि जावे। जोत सरूप आप निराधार, तीन लोक विच समावे। गुरसिक्खां बख्शे प्रभ बख्शणहार, जरम मरन दे फंद कटावे। प्रभ का रूप अगम्म अपार। गुरसिख नेड़े बेमुख दूर। गुण निधान प्रभ भरपूर। साध संगत विच सदा हजूर। आसा मनसा प्रभ मन दी पूर। जगे जोत गुरसिख देह वांग कोहतूर। जोत सरूप
गुरसिक्खां देवे जोत नूर। बेमुख मारे जिउँ भठल मनूर। साध संगत सोहँ मधुर हदूर। महाराज शेर सिँघ नाम गुरसिख सरूर। देवे दात आप दातारा। सोहँ नाम शब्द अपारा। हरि रंग लावे गुरसिख तर जावे, देवे दरस निगम मुरारा। राउ मिटावे रंक तरावे, सोहँ शब्द चलावे जगत प्रभारा। सृष्ट घावे बाण लगावे, सोहँ चले शब्द दो धारा। गर्भवास तजावे, मिल जोत प्रभ जावे, देवे दरस आप निरँकारा। महाराज शेर सिँघ मद धर धर मद जाण, जोत पावे गुरसिख दुआरा। निहकलंक प्रभ बेअन्त, किया शब्द जगत वरतारा। शब्द चलाया डंक लगाया। हाहाकार करे जगत रुलाया। जोत सरूप हो आया, किसे नज़र ना आया, वेख विगसे विच देह समाया। लोड़ींदड़ा घर साजण आया। धन्न धन्न धंन गुरसिख गुर दे वधाई, प्रभ परमेश्वर जिन नदरी आया । साध संगत प्रभ दे वड्याई, महाराज शेर सिँघ जिस विच बहाया। अमृत पिया निर्मल जिया, गुर पूरे काज संवारया । दर्शन किया मिल्या प्रबीआ, जन्म मरन जिन आण संवारया। आत्म तृप्तीआ सद विच देह वसीआ, दे दरस नदरी नदर निहारया। दे दरस घनईआ घर आ रमईआ, कर किरपा पार उतारया। रंग रंग रंग प्रभ दे दिखाए, दिन दिन दिन प्रभ तेज वधाए, बेमुख सारे दए खपाए, ऐसी मारे शब्द कटारया। सच मिले सच मिलावण हारया। इक्क रंग वखाए, विच देह प्रभ जगाए, अन्ध घोर दीपक जोत जगाए, होवे देह चमत्कारया। अनहद शब्द वजाए, सर्ब दाता नज़री आए, प्रगट हो जिस काज संवारया। जोत पवण पवण जोत प्रभ जगत जलाए, बैठ अडोल रिहा इक्क थाए, बिन सिक्खा किसे नज़र ना आए, ऐसा लावे डंक मुरारया। नर्क निवास दवाए, मदि मास जो रसना लाए, नर नरायण निरँजण दाता, निहकलंक हो जगत सँघारया। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, सोहँ देवे भगत भण्डारया। उत्तम जुगो जुग भगवान विष्नूं गाथा। विभचार दुराचार प्रभ जगत बणाया, शब्द रूप ना रघुनाथ पछाता। प्रगटे आप पतित पावन, देवे दात सर्ब सुख दाता। विछड़े लए मिला, आत्म देवे जोत जगा, प्रभ पूरा कर्म बिधाता। लक्ख चुरासी दे कटा, लग्गी चरन गुरसिक्खां दे निभा, सेवो चरन गुर टेको माथा। महाराज शेर सिँघ भगत आधार, घर प्रगट्या जोत मुरार, भगतन सद है साथा। दयाधार कर्म विचार, किरपा करे आप प्रभ किरपन। सृष्ट सँघार कर ख्वार, बेमुखां कल आए धड़कन। बेमुखां मन एहो रड़कन। करनहार नदर करे देवे तार, बेमुख बद्धे फास लटकन। शब्द गुंजार विच संसार, महाराज शेर सिँघ गुरमुखां आया कल बख्शण।
दया कीनी दया धारी। देवे दरस दान गिरधारी। धान सुहाया प्रभ आसण लाया, प्रगटे जोत निरँजण निरँकारी। सोहँ शब्द चलाया, छड्डी देह जोत अटारी। घर ठांडे आया, महाराज शेर सिँघ पैज संवारी। गुरसिक्खां मन गुरचरन प्यासा। देवे
दरस प्रभ दासन दासा। देवे दरस शब्द सोहँ भरवासा। मेरी जोत अगम्म अपाउ, तीन लोक चरन दरवासा। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ नदर चलावे, जन्म गंवावे बेमुख कर हासा। दरस दिखावे हउमे रोग जलावे, कलिजुग कीने बन्द खुलासा। कलिजुग उलटावे सतिगुर सतिजुग लावे, साध संगत विच सच शाह शाबासा। अछल छलन प्रभ छल कर आया। छड्ड देह जोत सरूप हो विच जगत समाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दे खेल रचाया। प्रभ की जोत उत्तम दिया सोहँ देवे जोत विच देह जगाया। चलाए इकरख इक्क रंग वखाए, महाराज शेर सिँघ तेज सवाया। प्रगटी जोत आप प्रभ गवरा। मोर पंख पकट हत्थ चवरा। बिन हरि दरस अन्त ना मिले कोए गुरसिख भया गुरसिख चरन कँवला। मिले अबिनाश जगदीश्र दाता, कर दरस जिनस मानुख सवरा। साध गुर पूरे साध्या, महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया दवरा। गुर धाम गुर आसण लाया। बलिहार जाउ तिन्हां गुरसिक्खां जिन्हां प्रभ दर्शन पाया। हउँ वार जाओ तिन्हां गुरमुखां, जिन्ह रसना शेर सिँघ नाउँ गाया। दर आयां दान देवे भिक्खा, आत्म ज्ञान मिले रघुराया । सोहँ शब्द मारे सभ दुक्खां, जुग चौथे प्रभ आण लिखाया। धन्न धन्न धन्न गुरसंगत घर घर सुक्खा, प्रभ परमेश्वर पाया। लाए बाण प्रभ बेमुखां, जिन्हां प्रभ ना नज़री आया। महाराज शेर सिँघ जम जंधार, फड़ फड़ बाहों जगत डुबाया। निहकलंक जोत अवतार, गुरसिक्खां विच चरन बहाया। नैण तरस उतरे मन तृखा, बिमल सरूप प्रभ जोत प्रगटाया। उत्तम सिख कलिजुग प्रभ कीए, मन विख सभ माण गंवाया। ब्रह्मा इन्द्र फनिंदर शिव आदिक, कुमेर सुमेर प्रभ खेल मिटाया । ध्यान ज्ञान नाम दर दिया, खण्ड सच सिख वड्आया। बेमुख निन्दक मुख दुराचारी, अन्तकाल मुख विष्टा पाया। मदि मासी मानुख अहँकारी, प्रभ पूरे नर्क निवास दवाया। गुरसिक्खां होया आप प्रभ साकी, अमृत साचा जाम पिलाया । हउमे तोड़ सच्ची सिख भाखी, कर किरपा नदर निहाल कराया। कट्टी गलों आप जम फाँसी, दे दरस निहाल कराया। बेमुख ना जाणे बैठा घट घट वासी, महाराज शेर सिँघ रघुराया। गुण गावो रसना रसायण। मिले प्रभ पूरन अबिनाशी, निहकलंक भगत परायण। गुरसिख वास करे खण्ड सच प्रभ वासी। महाराज शेर सिँघ सच अवतार, चरन ला सिख रहिरासी । वक्त अनमोल प्रभ अनमुल्लड़ा लाया। सृष्टी डोबे कर अनभोल, गुरसिक्खां बांहों पकड़ जगाया। कलिजुग तोल्लया पूरे तोल, बाण सोहँ ला जगत भुलाया। गुरसिख लए प्रभ जगत विरोल, कर किरपा विच चरन बहाया। बैठा विच आप अडोल, ना प्रभ डोले ना किसे डुलाया। ईश्र वाक़ सदा सच बोल, जोत सरूप जगत भुलाया। साध संगत प्रभ सदा है मौल, गुरसिक्खां प्रभ समां सुहाया। बाशक उप्पर रक्खी धौल, तशक सेज प्रभ आसण लाया। विच आकाश जगे जोत, जोत सरूप प्रभ डगमगाया। विच मात होए प्रकाश, कलिजुग घनकपुर प्रभ भाग लगाया।
सिमर स्वास होए अन्ध विनास, सच आसण प्रभ डेरा लाया। गुरसिख मिल कँवल बिगासन, जिन घर प्रगटे आप रघुराया। महाराज शेर सिँघ साध संगत होए दासन, जोत सरूप जिस गुर प्रगटाया। गुरसिख जाणे कोए गुर का रंग। गुरसिख जाणे प्रभ सदा अभंग । गुरसिख होए ना कलिजुग नंग। शब्द सरूप प्रभ सृष्ट घाई जंग। देवे दरस आप प्रभ, साध संगत मन चाढ़्हे रंग। कर किरपा प्रभ खेल कराई, सिख दुखड़े कीने भंग। राउ मिटावे माण रंका साज्जया। सच्चा सुहाए थाउँ जिथ्थे प्रभ साज्जया। गए सभ पसाउ मिले ग़रीब निवाज्जया। निहकलंक अगम्म अथाहो, लओ दान सिक्खो खुल्हे दरवाज्जया। होए शब्द गुंजार, मन वज्जे अनहद वाज्जया। पूरी करो विचार, बैठा सच शाहो राजन राज्जया। सर्ब सृष्ट जोत आकार, माया रूप जगत एह साज्जया। कलिजुग प्रगट्या लै अवतार, सभ तों वड्डा शेर सिँघ महाराज्जया । तारे तारनहार, प्रभ गुरसिख तारे। करे जोत आकार, प्रभ जोत कृष्न मुरारे। जामा ल्या धार, पुरख अपर अपारे। वरते रंग करतार, हुक्म सति सरकारे। निर्धन देवे तार, सरधन घर मुरारे। भुक्खयां दे आहार, कलेश कट्टे सारे। गुरपुरब मना अपार, बैठ अपार सच शाहो दुआरे। ल्या जन्म संवार, भवजल उतरे पारे। प्रभ अमृत बरखे किरपा धार, शब्द बरखे जिउँ बुंदारे। सति पुरखा मिले आप नरायण, डुब्बदे कलिजुग पार उतारे। गुरमुख सच सलाहिण, जिन मिल्या हरि हरि दुआरे। महाराज शेर सिँघ जाउ सद सद सद बलिहारे। जाउ बलिहार जिन जोत दीपक बाल्या। विछड़े लए मिलाए, अचरज खेल दिखा ल्या। विछड़ कदे ना जाए, जिन सिर हत्थ टिका ल्या। गुरसिक्खां होवे सहाए, बांहों पकड़ पार लँघा ल्या। बेमुखां कोए ना थांए, मानस जन्म बिरथा गवा ल्या। महाराज शेर सिँघ वसे हर थांएँ, जिस रसना गाया तिस विच्चों पा ल्या। रसना जप राम रसायण। सिमरत सोहँ दु:ख ना पैण। आत्म जोत पेखे दरस गुर नैण। गुर के शब्द मीठा सुख बैण। कलिजुग तारे जामा दैण । सृष्ट वहाई उलटे वहिण। गुरसिक्खां दिया सोहँ नाम सुखैण। महाराज शेर सिँघ दरस कर सर्ब तर जायण। प्रभ दर्शन कोई विरला पाए। प्रभ दरस कर सिख बिग्सावे। मन हरस सर्ब मिट जावे। नाम सोहँ रसना जो गावे। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप दरस दिखावे। प्रभ का दर्शन उत्तम न्यारा। गुरमुख बूझे कर विचारा। अमृत बरखे जिउँ जल धारा। निजानंद सुख मिले अपारा। तरनतारन आप करतारा। साध संगत हरि दरस भण्डारा। देवे दरस विच कल मँझारा। महाराज शेर सिँघ सर्ब दातारा । गुरदर आए नाउँ गुर पाओ। गुरदर आए सोहँ नाउँ रसना गाओ। गुरदर आए चरनकँवल संग बिग्साओ। गुरदर आए कर दरस आत्म जोत जगाओ। गुरदर आए काया अंध्यार अन्ध चुकाओ। गुरदर आए गुर का शब्द मन वसाओ। गुरदर आए अमोलक नाउँ रसना गुर गाओ । गुरदर आए दु:ख दलिद्र सर्ब गंवाओ। गुरदर आए, चन्दन वांग सदा महिकाओ।
गुरदर आए भिन्नी रैण भिन्नड़ी हो जाओ। गुरदर आए जोत सरूप संग जोत मिलाओ। गुरदर आए काया कपट विकार तजाओ। गुरदर आए चन्द सूरज गुरसिख बण जाओ। गुरदर आए कर दरस अज्ञान गवाओ। गुरदर आए कर दरस महाराज शेर सिँघ विच समाओ। जोत सरूप प्रभ गुर विच सिख समीपिआ। किरपा करे आप करतार, करे पतित पुनीतिआ। एह विहार सच्ची सरकार, जगो जुग चले प्रभ रीतिआ। फेर होवे ख्वार, वक्त ना आए समां एह बीतिआ। निहकलंक लै अवतार, शब्द रूप समां एह जीतिआ। देवे भगत भण्डार, सोहँ नाउँ अतीतिआ। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, करे विहार जिउँ गुर की रीतिआ। गण गंधर्ब प्रभ सर्ब सुख वासी। तीन लोक प्रभ चरन की दासी। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन सेविआ आत्म रासी। करे आत्म प्रसन्न, अन्त काल तोड़े जम फाँसी। महाराज शेर सिँघ देवे सिख तार, कलिजुग आया घनकपुर वासी। कुमेर करे प्रभ जगत ख्वारी, चेत सिँघ बणिओ जगत भण्डारी। गुर दर मिले सच्ची सिक्दारी। पूरे सिख जाउ बलिहारी। गुरचरन लाग जिन कुल सुधारी। पूत सवरन बणया धुर दरबारी। मंगे दान कर निमस्कारी। देवे दात बणाए जगत भण्डारी । खण्ड सच होवे जै जै जैकारी। सोहँ देवे शब्द बिउहारी। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ, गुरसिक्खां दी जिन पैज संवारी । पूजो चरन कँवल गुर सूरा। बचन लिखाए सर्ब भरपूरा। सिख अडोल जिउँ कोहतूरा। प्रभ का नाम आत्म सुख सरूरा । निहकलंक गुरसिख नेड़ ना जाणो दूरा। बेमुखां का कीना चूरा । महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां लाहे सगल वसूरा। सगल समरथ कल धारे। चंचल काया जित वसे राम मुरारे। अनन्द निर्मल निज घर वसे निहकलंक लै अवतारे। लै अवतार करे जगत अधार, ना कोए पाए सार, बेमुख दर प्रभ परे दुरकारे। गुरसिक्खां मिल्या चरन प्यार, दे दरस प्रभ पार उतारे। पंचम जेठ मात वज्जी वधाई, आया अचुत पारब्रह्म निहतारे। खेल किया अति न्यारा, देवे दरस सन्तन रैणारे। करे दरस सन्त निरालम, अमृत झिरना निझर झिलारे। कँवल बूंद मिल खेल खिलाया, खोल्ह कपाट दे प्रभ दस्म दुआरे। प्रगटे अबिनाश सन्तन कीना दास, देवे दरस जिउँ कृष्न मुरारे। मनी सिँघ शाबास, जो चल आया प्रभ दरबारे। कर दरस मन होए तृप्तास, खब्बा चरन कँवल प्रभ झाड़े। नेत्र नीर प्रभ सोमा, प्रभ मिल्या अगम्म अपारे। भूरी काली मिल्या कलधारी, सोहँ शब्द चले गुँजारे। नैणी पेख्या सच्चा सतिगुर, सच कर वेख्या रसना बोले हउ वारे वारे। मंगे दान रक्खो सरनाई, बिरध अवस्था ढहि पया दुआरे। बाल सरूप बाल तेरी लील्हा, मैं अनभोल तेरे शब्द बुलारे। मैं कुछ ना जाणा, तेरा रूप ना पछाणा, रंग रंग रंग करे करतारे। दर्शन पाया मन तृप्त कराया, रसना उचरे महाराज शेर सिँघ निरँकारे निरँकारे। सन्तन आया सचखण्ड दुआरे। दीनी दात प्रभ अपर अपारे। शब्द चलाए सदा धुन्कार, माणे रंग सच शाहो भतार। कलम चलाए करे सृष्ट मार।
पूरा सतिगुर सद सद रसन उचार। मैं मुग्ध अञ्याण तूं प्रभ देवें तार। महाराज शेर सिँघ दर तेरा पाया, बोले मनी सिँघ मुखों बार बार बार। दर पाया बण दरवेस मैं। दर तेरा साचा, जोत सरूप जोत प्रवेश में। सोहँ शब्द तेरी धुन्कार, चले देस देस में। महाराज शेर सिँघ तेरा सच दरबार, वेखां मैं फ़कीरी भेस में। चरन संग रक्ख प्यार, दोए जोड़ करां आदेस मैं।
ईश्र गुर गुर ईश्र आपणा आप उपाया। मिल पंचम हरि प्रभ खेल रचाया। धन्न धन्न एहदी वड्याई, जिस प्रभ दर्शन पाया। गुर पूरे पंचम दे वड्याई, गुरसिक्खां सिख वड्आया। पुष्प वरखा कर, सच दरबार सिख दरसाया। उत्तम मिले दर, धरनी धर ईश्र घर आया। घर मिल्या साचा हरी हरि, जिस रंग नाम सोहँ चढ़ाया । सिक्खां दे धरवास सच शब्द अलाया। बख्शे बख्शणहार, सद बख्शिंद बख्शण आया। पुष्प माला प्रभ देवे हार, चेत सिँघ सिर सिहरा लाया। वडिभागी ए वडभाग, भगत भगत भगत दर सुहाया। देवे सच्ची दात, सच वक्त प्रभ सच सुहाया। महाराज शेर सिँघ रक्खे हत्थ, गुरसिक्खां मिल प्रभ दर्शन करया। कर दरस तन मन ठरया। जोत सरूप प्रभ विच वसरया। ध्यान ज्ञान निधान प्रभ देवे आसा वरया। सुजान प्रभ सिख गुरचरन लग जाण, गुरसिख जग दुत्तर तरया। भगत भगवान अन्त इक्क हो जाण, जोत सरूप जोत रंग करया। शब्द सच बखान, रसना गाउ गुणी निधान, दे प्रसाद दु:ख निवरया। मूर्ख मुग्ध भुल्ला अञ्याण, महाराज शेर सिँघ प्रगटे जाणी जाण, देख देख देख गुरसिख वरया। करो निमस्कार गुरचरन सरेवो। आपणा आप गुर अग्गे धरेवो। मेरे सेवादार सर्ब गुण मेवो। मिल्या विष्नूं भगवान अलख अभेवो। सोहँ शब्द निरबाण सिमरो सभ देवी देवो। गुरसिक्खां एह थान सुहाया, जगावे जोत आप प्रभ जोती। गुरसिख पकड़ हार परोया, कलिजुग मेले सिख जग मोती। अचरज खेल करे अपरम्पर, प्रभ की कला जोत सरोती। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, गुरसिक्खां सिर फुल्ल बरखा होती। फूलन की बरखा बरखावे। चतुर्भुज चरन संग संगत तरावे। देवे सच्चा धाम, विच निवास बैकुण्ठ दिवावे। जिथ्थे जोत प्रकाश, बिन बाती बिन तेल जगावे। ओथे होए प्रभ प्रकाश, उनन्जा पवण सिर छत्र झुलावे। रवि सस सीस चरन झुकावे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, जोत ल्या जगत अवतारा। जल थल मईअल पसरया पसारा। बेमुख रोड़्हे नर्क मँझारा। गुरसिख उतरे कर दरस चरनारा। करो निमस्कार महाराज शेर सिँघ प्रगट्या नर अवतारा। अचरज कला कलिजुग वरताई। साध संगत प्रभ जोत प्रगटाई। अनन्द बिनोद रव रिहा सर्ब ठांई। सारंगधर गोपाल मुख भनी, जिस ने सारी सृष्ट भुलाई। महाराज
शेर सिँघ शब्द चलाया, चार कुन्ट पए दुहाई। गुरसिक्खो रंग माणो प्रभ परमेश्रा। गुर चरन धरो ध्यान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जाणो घर मिल्या प्रभ परमेश्रा।
१३ माघ २००७ बिक्रमी दर्शन सिँघ लल्लीआं वाले दे गृह दिल्ली
भगत वछल नाथ नरायण। भगत जन घर आए दर्शन पायण। बेमुख दर ते धक्के खायण । गुरसिख प्रीत गुरचरन लगायण। दुष्ट दुराचार प्रभ नष्ट करायण। सोहँ शब्द सति पुरख सद रसनी रसायण। कलिजुग प्रगटयो महाराज शेर सिँघ भगत तरायण। गुरसिक्खां दर प्रभ आप पछाता। कलिजुग मिल्या पुरख बिधाता। सुरत शब्द वड ज्ञान ज्ञाता। धन्न धन्न धन्न गुरसिख महाराज शेर सिँघ जिन आप पछाता। जोत सरूप प्रभ कलिजुग आया। निहकलंक दर गुरसिख माणयां। धन्न धंन गुरसिख चरन गुर सेव कमाणयां। कलिजुग तारया प्रभ पूरन सिख, हरि रंग जिस आत्म माणयां। कलिजुग तारे प्रभ अन्तरजामी। जोत जगावे गुर सच्चे धामी। जोत सरूप भगत वछल आप निहकामी। कलिजुग लिउ अवतार, महाराज शेर सिँघ जगत स्वामी। कलिजुग अचरज खेल आप प्रभ करता। दे दरस दु:ख सभ हरता। बेमुख दर ते दु:ख रहे भरता । जोत सरूप प्रगटयो महाराज शेर सिँघ कर्त्ता। जोत सरूप प्रभ जगत प्रकाश्यो। कलिजुग अंध्यार वेखे जगत तमास्यो। गुरसिख गुर चरन प्यार, सच शाह पाए अबिनाश्यो। धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ जिन तारे गुरसिख, जिउँ चन्दन प्रभास्यो। गुरसिख कलिजुग मुख उज्जयारा। हरि हरि हरि मिल्या जिन आप निरँकारा। घट घट घट रवे जगत भतारा। कलिजुग प्रगटयो निहकलंक अवतारा । सोहँ शब्द हरि भगत भण्डारा। आत्म प्रकाश मिटे देह अन्धयारा। दूख विनास जगे जोत निरँकारा। कलिजुग प्रगटयो महाराज शेर सिँघ गुर गुरसिख तारनहारा। दे दरस प्रभ गुरसिख तारया। कर किरपा कलिजुग पार उतारया। पतित पावन प्रभ दु:ख भय भंजन, प्रगटयो जोत कृष्न मुरारया। सति सति सति जगत गुर तारे, सोहँ शब्द प्रभ रसन उचारया। वत्थ वत्थ वत्थ प्रभ गुरसिख झोली पाए, चरन आए जो निमस्कारया। हत्थ हत्थ हत्थ प्रभ गुरसिख हत्थ टिकाए, कलिजुग तारे अन्ध अंध्यारया। महाराज शेर सिँघ कल वरताए, कलिजुग मिटाए सोहँ शब्द बाण गुर मारया। सोहँ शब्द बाण गुर मारा। कुन्ट चार हाहाकारा। कोए ना जाणे प्रभ खेल अपारा। रसना शब्द चले जगत दो धारा। कलिजुग प्रगटयो नर नरायण कलिजुग अवतारा। जोत सरूप प्रभ जगत वरतारा। महाराज शेर सिँघ प्रगटयो कृष्न मुरारा। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ दरस दिखाया। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ जोत जगाया।
सो सुहाया थान, जिथ्थे निहकलंक हो आया। सो सुहाया थान, जिथ्थे गुरसिक्खां माण दवाया। सो सुहाया थान, जिथ्थे थिर घर वासी निज घर आसण लाया। सो सुहाया थान, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ जन भगत तराया। भगत जनां हरि दरस प्यासा। वर घर मिल्या प्रभ अबिनाशा। माण गंवाए जिउँ रिखी दुरबासा। जन तराए दे दर्शन दासन दासा। बेमुख खपाए होए नर्क निवासा। गुरसिख तराए चरन लगाए, प्रगटे आप सर्ब घट वासा। निहकलंक जग आए शेर सिँघ नां रखाए, झूठी सृष्ट जणाए आसा। शब्द चलाए बेमुख खपाए, जन भगत तराए जिन्हां गुरचरन तरासा। आप अपरम्पर सर्ब रिहा समाए, जिन जाणयां तिन नदरी आए। गुरसिख माण दवाए, दयो दरस मिटे आत्म तृप्तासा। जोत सरूप जोत प्रगटाए, बेमुखां प्रभ नज़र ना आए, गुरसिक्खां प्रभ सदा है पासा । गुरसिख सद सदा प्रभ वस्सया। कल लै अवतार गुरमुखां प्रभ दर्शन दस्सया। बेमुख सृष्ट ख्वार, प्रभ का रूप ना हिरदे वस्सया। महाराज शेर सिँघ दे भगत भण्डार, सोहँ शब्द रसन रस्सया। सोहँ शब्द जो जन रसना गायण। प्रभ का रूप निज महि पायण। झूठी काया सच जोत जगायण। कँवल नाभ बूंद अमृत मुख चवायण। खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दरस दिखाया, निजानंद निज मांहि दरसायण। भगत जनां हरि आत्म प्रकाशया, अनहद शब्द मन वजायण। वज्जे धुन होवे धुन्कारा, जोत सरूप जोत दीपक विच देह जगायण। जोत सरूप जोत प्रकाशे, महाराज शेर सिँघ प्रगटयो भगत तरायण। भगत जनां हरि आप तराया। जुगो जुग प्रभ खेल रचाया। कलिजुग लै अवतार जगत ते पाई माया। सोहँ लाया बाण जिस जगत है घाया। सृष्ट भुलाई आप भगवान, जोत सरूप ना दरस दिखाया । गुरसिक्खां प्रभ दित्ता दान, सोहँ शब्द जगत वड्आया। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ कलिजुग लै अवतार, जुग चौथा जिस आण खपाया। कलिजुग प्रगट्या जोत सरूप प्रभ निहकलंक। सोहँ शब्द चार कुन्ट प्रभ वजाया डंक। दे निमाणयां माण, एक करे प्रभ राउ रंक। गुरसिख देवे माण, त्रेता विच भगत जिउँ जनक। धार खेल चतुर्भुज प्रभ आया, करो निमस्कार बार अनक। कलिजुग लै अवतार, महाराज शेर सिँघ प्रगटयो पुरी विच घनक। घणकपुरी घणशाम प्रभ आया। राउ रंक जिन आप कराया । तीन लोक प्रभ जोत जगाया। जोत जगाए भगत वछल तराए, गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाया। सति पुरख निरँजण प्रभ नरायण आया। मात पाताल आकाश वसे आप रघुराया। जोत सरूप जगत प्रकाशे, तीन लोक प्रभ जोत जगाया। विच पाताल प्रभ नैण मुँधार, बाशक शेश प्रभ सेज बणाया। विच आकाश प्रभ जोत प्रकाश, उनन्जा पवण सिर छत्र झुलाया। प्रगटयो मात, सोहँ शब्द गयो प्रभ थाप, महाराज शेर सिँघ इत रसना गाया। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, प्रभ पूरन परमेश्र कलिजुग जोत प्रगटाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिथ्थे प्रभ भए सहाई। भिन्नी
रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, छड्ड खण्ड सच प्रभ कल जोत प्रगटाई। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, निहकलंक प्रभ सर्ब गुणतास, साची जोत सच घर आई। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ कलिजुग चरन लाग मिले वड्याई। गुरचरन दरस करे वडभागा। सोहँ शब्द मिले अनुरागा। रसना सिमरे जीव सोया जागा। महाराज शेर सिँघ जिन मिल्या, कलिजुग सोई पुरख वडभागा। कलिजुग प्रगटयो प्रभ अपरम्परा। सोहँ शब्द चलायो जगत निरंतरा। प्रभ तेज वखाए जगत जलाए जिउँ दीपक जोत जगंतरा। बेमुख खपाए डेर ना लाए, प्रभ अबिनाश आप भगवन्तरा। जन भगत तराए, जिस चरनीं लाए, साध संगत सिर हत्थ रखंतरा। चरन सीस झुकाए, नाम निधान गुर दर ते पाए, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप सर्ब वरतंतरा। जोत सरूप प्रभ जग दाता। कलिजुग विरले गुरसिख पछाता। बेमुख नर्क निवास दे विधाता। महाराज शेर सिँघ कलिजुग मिल्या, गुरसिक्खां जग जीवन दाता। जुगो जुग प्रभ जगत अवतरया। सतिजुग सति होए मेहरवान हरि हरया। त्रेता जोत आधार आप रमरया। द्वापर प्रकाश प्रभ कृष्न मुररया। कलिजुग लै अवतार, शेर सिँघ नाउँ प्रभ धरया। छड्ड देह अपार, जोत सरूप हो प्रभ जगत सभ वरया। प्रभ आप समरथ, कलिजुग अग्न चलाया रथ, देवे भन्न आप जो घड़िआ। बेमुखां प्रभ पाए नत्थ, गुरसिक्खां देवे नाम वत्थ, कलिजुग तरे दरस जिन करया। महाराज शेर सिँघ आप समरथ, जिस दी महिंमा कथना अकथ्थ, कर दरस प्रभ आसा वरया। गुरचरन आस जो जन लगावे। गुरचरन प्यास जीव रिदे समावे। हरि हरि हरि हरि आत्म रसन अघावे। हरि जू बद्धा गुरसिख घर चल आवे। बेमुख कोई ठौहर ना पावे। कर दरस गुरसिख मन बिग्सावे। दे दरस प्रभ देवे तार, कलिजुग आण पैज रखावे। अन्त काल ना होए ख्वार। जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। गुरसिख होवे सच घर वास, जोत सरूप विच जोत मिलावे। भगत जनां प्रभ दासन दास, बांहों पकड़ धाम बैकुण्ठ पुचावे। गुरचरन लाग होवे रहिरास, महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। कर दर्शन होए आत्म चानणा। हरि रंग हरि दर गुरसिक्खां मानणा। मन उमंग दे दरस प्रभ रंग सोहँ शब्द देवे दानणा। कलिजुग प्रगटयो लै अवतार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानणा। विष्नूं भगवान जोत निरँकारी। गुरसिख पैज प्रभ आण सवारी। देवे दरस घर आए सच शाहो दरबारी। कलिजुग पाया माण, जिन मिल्या महाराज शेर सिँघ आप निरँकारी। प्रगट भया कलिजुग निरँकारा। गुरसिक्खां प्रभ दरस अपारा। सतिजुग चले सोहँ शब्द न्यारा। महाराज शेर सिँघ देह तजाई, निहकलंक हो करे जगत वरतारा। सतिगुर तेग चलाई, सभ सृष्ट प्रभ आप भुलाई। कुन्ट चार हाहाकार मच जाई। बचन अमोल ना बिरथा जाई। निहकलंक हो प्रभ दे खपाई। बेमुखां लाए बाण, प्रभ दी जोत ना नज़री आई। महाराज शेर सिँघ अछल छल, छड्ड देह जोत प्रगटाई। प्रभ का कोए भेद ना जाणे। आदि अन्त ना कोए पछाणे। सोहँ
शब्द जगत प्रभ लाया बाणे। सृष्ट भुज्जे जिउँ भुज्जे भठयाले दाणे। मदि मासी प्रभ लाए ठिकाणे। कर दरस अपार, कलिजुग गुरसिख तर जाणे। जोत सरूप कर आकार, भगत जनां हरि दरस दिखाणे। निहकलंक लै अवतार, तख्तों लाहे राजे राणे। सोहँ शब्द जगत वरतार, राउ रंक करे प्रभ एक समाणे। मदि मास जो करे आहार, कलिजुग जीव प्रभ अन्त खपाणे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन गुरचरन प्यार, होए निमाणे चले गुर के भाणे। महाराज शेर सिँघ भगत भण्डार, दे दरस कर देवे पार, भगत जनां सद विच समाणे। कर किरपा प्रभ अमृत बरखे, गुरसिक्खां दे मुख चवावे। सोहँ शब्द दे ज्ञान, हउमे ममता रोग गंवावे। देवे दरस आप प्रभ दान, खण्ड ब्रह्मण्ड सद विच समावे। गुणवन्त आप नरायण, गुरसिख जोत विच ललाट जगावे। थान सुहाए प्रभ जोत प्रगटाए, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। सतिगुर देवे अमृत हरि भगत भण्डार। अन्तकाल मिले गुरसिक्खां गुरचरन द्वार। कलिजुग मिले तिन्हां वड्याई, जिन्हां मिले प्रभ सच भतारा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे मच्चे सृष्ट दुहाई, चार कुन्ट होवे धुंदूकारा। सभना दा माण गंवाई, सोहँ शब्द मिले वड्याई, सतिजुग लाए आप निरँकारा । अन्तकाल कल आप खपाए। निरहारी प्रभ जोत सरूप हो आए। कलिजुग लै अवतार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाए । जामा ल्या धार जग आया दुष्ट सँघार, महाराज शेर सिँघ नाम रखाए । छड्डी देह आप गिरधार, जोत सरूप जगत वरतार, निहकलंक ना नज़री आए। ईश्र जोत सर्ब प्रकाश, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिथ्थे प्रभ का वास, बेमुखां प्रभ नज़र ना आए। रसना सिमरे जो जन स्वास स्वास, सोहँ शब्द मिले गुणतास, महाराज शेर सिँघ रसन लिखाए। सोहँ शब्द लिखाए गुर पूरा। प्रभ का बचन ना होए अधूरा। सोहँ शब्द तन गुरसिख सरूरा। रसना गावे रिदे ध्यावे, कलिजुग मिले महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा। प्रभ का रूप अगम्म, जोत अपर अपारा। प्रभ का रूप अगम्म, जोत सरूप प्रभ जुगो जुग लै अवतारा। प्रभ का रूप अगम्म, जोत सरूप जीव जन्त आत्म देह जोत करे उज्जयारा। प्रभ का रूप गुरसिख कलिजुग कहीए धन्न धन्न धन्न, जिन्हां मिल्या महाराज शेर सिँघ प्रभ करतारा। मनी सिँघ धन्न धन्न धन्न। उन्नीं सौ उनत्तर बिक्रमी दस चेत गुर घर जिन लई शरन । ल्या शब्द आप दर जा के, देवे प्रभ दान तारे भगत जन। होई धुंनकार शब्द गुंजार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शब्द ल्या मन्न। दस चेत पिण्ड भंडाल। मनी सिँघ होया लाल गुलाल। हिरदे वस्सया प्रभ आप गोपाल। दीनां नाथ सन्तन कृपाल। महाराज शेर सिँघ भगत विशाल। ऐसी शब्द प्रभ जोत जगाई। मनी सिँघ प्रभ सोझी पाई। कर निमस्कार प्रभ जोत विच जोत मिलाई। सोहँ शब्द उचार, चार कुन्ट महाराज शेर सिँघ तेरी होई दुहाई। कलिजुग प्रगट्या नर नरायण शेर सिँघ अवतार। शब्द चलावे मनी सिँघ जोत
जगावे प्रभ अपर अपार। लिख्त करावे आपणा आप छुपावे, ऐसी खेल करे अपार। मनी सिँघ माण दिवावे, बचन सति करावे जोत सरूप दे करतार। मनी सिँघ प्रभ बचन लिखाया। साल अठतीवें प्रभ पूरा कराया । अन्तकाल काल प्रभ करता, कल्लू काल आप खपाया। बचन लिखाया सति सति वरताया, दो हज़ार सत्त बिक्रमी प्रभ अन्तिम खेल रचाया। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ, विछड़यां जिन आण मिलाया। गुरप्रसादि गुर दर सूज्झया। गुरप्रसादि गुर पूरा बूज्झया। गुरप्रसादि गुरसिख गुर दर झूज्जया। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ सोहँ देवे दान रसना गुरसिख लूज्झया।
सोहँ शब्द जगत उज्जयारा। सोहँ शब्द हरि देवे भगत भण्डारा। सोहँ शब्द रंग रिदे मुरारा । सोहँ शब्द करे प्रभ जोत चमत्कारा। सोहँ शब्द कल पावे पुरख अपारा। सोहँ शब्द सच्चे सिउँ मिलावणहारा। सोहँ शब्द लिखावे महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारा। सोहँ शब्द दे वड्याई, सर्ब कीनो नासा। सोहँ शब्द प्रभ जोत जगाई, जोत सरूप सद है पासा। सोहँ शब्द दीपक देह जगाई, ईश्र जोत देह विच वासा। महाराज शेर सिँघ रसना सिख गाई, अन्तकाल ना होए निरासा।
२३ फम्गण २००७ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
कलिजुग प्रगटयो जोत सरूप जोत आकारी। जोत सरूप सर्ब प्रभ भूप, जोत जगत लाए चिंगारी। महिंमा अनूप साचा प्रभ सच सरूप, शब्द चलाए खण्डा दो धारी। दुष्ट खपाए जोत निरँजण, हरीजनां प्रभ पैज संवारी। सोहँ शब्द बेमुखां खावे जोत जमदूत दूर कर गुरसिक्खां प्रभ पैज संवारी। मनमुख डोबे माया ममता विच अन्ध कूप, गुरसिख रसना राम मुरारी। महाराज शेर सिँघ एक सरूप, एक जोत जगत करे ख्वारी। जुग चौथा कल कुलवन्ता। कुकर्म कर्म रिदे प्रगटावे प्रभ भगवन्ता। शब्द चलावे जगत जलावे, सोहँ शब्द कहर वरतंता। नज़र ना आवे चार कूट, चार दिश जोत सरूप प्रभ जोत अग्न लगावे, सर्ब निरंतर सर्ब थांईं रहंता। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, गुरसिक्खां मन सदा रसन्ता । सर्ब निवासी सर्ब घट वस्सया। कलिजुग आवे भेत प्रभ दस्सया। बेमुख दर ते वांग सुआन है नस्सया। बेमुख दर ते नज़र ना आवे रात जोत चांद जिउँ मस्सया। गुरसिक्खां सद सद बलिहार, महाराज शेर सिँघ जिन हिरदे वस्सया। हिरदे वसे प्रभ कृपाला। जगावे जोत देह दीपक जिउँ जोत ज्वाला। गुरसिख वड्डा, सोहँ शब्द वसे देह सच्ची धर्मसाला। महाराज शेर सिँघ रिदे
ध्याया, घर दर पाया प्रभ गोपाला। प्रभ पाया प्रभ दर आ के। रोग गंवाया नैण दरसा के। रिदे वसाया रसना गा के। महाराज शेर सिँघ प्रगटे साध संगत विच आ के। साध संगत विच एह वड्याई। प्रगट करे जोत रघुराई। तीन लोक छड्ड आए सर्ब सुखदाई। हाहाकार होए जग अंदर, गुरसिख रसना सोहँ गाई। दुराचार प्रभ नर्क निवासे, गुरसिख घर जै जै जैकार कराई। सच्चा शाहो सच शाबासे, महाराज शेर सिँघ कल होए सहाई । हरि हरि प्रभ आया हरि निरँकारा। खेल रचाए नज़र ना आए, करे ख्वार सर्ब संसारा। मिट ना जाए सर्ब रहाए, रंग रवे रंग करतारा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, करे जोत जगत वरतारा। जगत जोत जोत जलावे। अन्तिम खेल करे प्रभ करता, चंड प्रचण्ड जगत जलावे। मदि मासी दु:ख कलिजुग भरता, अन्तकाल प्रभ नज़र ना आवे। गुरसिख गुरचरन रहिरास, करे दरस जम डण्ड ना खावे। महाराज शेर सिँघ करे प्रकाश, जोत सरूप विच जोत मिलावे। जोत प्रभ दी जगत जलन्ता । करे खेल प्रभ भगवन्ता। जल थल थल जल करन्ता। महाराज शेर सिँघ सर्ब थांएँ रहन्ता। सर्ब सृष्ट जीव जन्त कलिजुग भृष्ट, गुरसिख उज्जल सोहँ शब्द रसन रसन्ता। आप तारे जिउँ गुर वशिष्ट, दे वड्याई साधन सन्ता। वड्याई वड्डी वड प्रभ नाउँ। गुर दर आईए पाईए दर घर ठाउँ। बेमुखां दर मिले ना थाउँ। भगतन तारे पकड़ बांहों। दुष्ट सँघारे बाण साचा नाउँ। नाम बाण जगत सँघारे। चक्र सुदर्शन रसना मारे, प्रभ जोत जलंता। सर्ब सृष्ट करे ख्वार, जीव जन्त मुख मोड़ भगवन्ता। लै अवतार कल कर ख्वार, गुरमुख तार महाराज शेर सिँघ सति सति सति वरन्ता। सति सति वरताए प्रभ खेल न्यारा। कोए ना मेटे प्रभ खेल अपारा। वक्त गंवाए फिर हत्थ ना आए नज़र ना आए प्रभ सच दुआरा। जिन शरन लगाए सिर हत्थ टिकाए, देवे दरस अगम्म अपारा। जोत जगाए आत्म ज्ञान दिवाए सति सतिगुर दुआरा। नैण दरसाए गुरसिख वड वडभागी पाए, महाराज शेर सिँघ चरन सहारा। चरन लगाए प्रभ धरनी धर। प्रगटे जोत गुरसिख घर। साध संगत पाए माण निहकलंक प्रभ आसा वर। शब्द चलाए महाराज शेर सिँघ सोहँ खोल्ह देवे प्रभ दसवां दर। नर अवतार निरँकार प्रभ होया। कलू काल गुरदर ते रोया । सतिजुग सच सच शब्द सोहँ होया। महाराज शेर सिँघ खेल रचाए ना जाणे कोया। सतिजुग वरते सोहँ ज्ञाना। सतिजुग वरते सोहँ नाम निधाना। सतिजुग वरते दु:ख भंजन नाउँ प्रभ सुजाना। सतिजुग वरताए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। महाराज शेर सिँघ जुग सति वरताए। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द चलाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जगत पति आए। महाराज शेर सिँघ निमाणयां दे माण, सच तख्त बहाए। महाराज शेर सिँघ गुण निधान चार वरन जिस इक्क कराए। महाराज शेर सिँघ तोड़े अभिमान, राउ रंक इक्क हो जाए। महाराज
शेर सिँघ सर्ब वरतमान, जीव जन्त दे विच समाए। महाराज शेर सिँघ शब्द निरबाण, मदि मासी नर्क निवास दिवाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सचखण्ड वसाए। महाराज शेर सिँघ कर दरस होए धरवास, जन सिमरे प्रभ नज़री आए। महाराज शेर सिँघ सति सति सतिजुग प्रकाश, कर दरस अनन्द चित गुरसिख हो जाए। महाराज शेर सिँघ जपाए सोहँ स्वास सतिजुग साचा सच वरताए। सति सच सच सति जीव हिरदे वसे। सोहँ शब्द ज्ञान गुर दस्से। बेमुख गुर दर जायण नस्से। गुरसिख प्रभ हिरदे वसे। महाराज शेर सिँघ करे प्रकाश, जगत जोत जिउँ रवि सस्से। सतिजुग भगत प्रभ आप प्रगटावे। जोत सरूप प्रभ नज़री आवे। दर्शन कर गुरसिख मन तृप्तावे। होए अलोप प्रभ नज़र ना आवे। दोए जोड़ करो अरदास, महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे। गुरसिख पुकार गुर दरबारे। गुरसिख घर आए प्रभ पैज संवारे। निहकलंक किरपा धर चरन लाए पार उतारे। कलिजुग हरता महाराज शेर सिँघ गुरसिख वांग कँवल फुल्ल तारे। जगत त्यागी गुरसिख वडभागी। रसना नाउँ रसन रसायण, प्रभ दरस प्रीत मन लागी। दर आए ना कोए गुरसिख ना होए मासी शराबी।
२६ फम्गण २००७ बिक्रमी जेठूवाल
सतिगुर प्रगटयो गहर गम्भीर। कलिजुग मारे शब्द प्रभ तीर। जल थल थल जल वहाए नीर। पूत मात छुडाए सीर। मात पिता भैण छड्डे वीर। भाणा कलिजुग सतिगुर वरते पए जगत वहीर। बिन प्रभ कोए ना रक्खे धीर । गुरचरन लाग आत्म शांत होए सरीर। कलिजुग प्रगटयो महाराज शेर सिँघ वड पीरां पीर। वड पीर अहिमद औलीए अग्यास मारे। चार यारां संग मुहम्मद दर रहे पुकारे। चार चक्क चलाया सोहँ खण्डा दो धारे। महाराज शेर सिँघ जगत भुलाया, दे दरस गुरसिख तारे। गुरसिक्खां घर गुर वडभागा। सृष्ट सुलाई गुरसिख जागा। आत्म निर्मल ना लागे दाग़ा। महाराज शेर सिँघ प्रगटयो चरन ना आवे कल जीव अभागा। ईश्र जोत सद नूर नुरानी। शब्द बाण गुर लाए ना कोए रहे कुरानी। दूत दुष्ट खपाए अन्त कराए सर्ब मुस्लमानी। अंज़ील अजराईल कर ईसा मूसा कल आवे हानी। पकड़ ल्याए प्रभ चरन जोत भगत भवानी। अट्ठ सठ तीर्थ भरम चुकायण, प्रगट्या महाराज शेर सिँघ जगत निहकामी। सभन माण गंवाए सोहँ शब्द चलाया। सर्ब सृष्ट निवाए, आपणा आप प्रभ आप वड्आया। दुष्टां दे खपाए, जन भगत तराए, दे ज्ञान नाम जपाया।
कोए ना पाए थान, बेमुखां प्रभ धक्का लाया। जिन्हां प्रभ होए सहाए, अन्तकाल चरन मिलाया। आत्म रंग मजीठ चढ़ाए, गुरसिख प्रभ दर्शन पाया। साध संगत प्रभ विच रलाए, जन चरनीं आए जिस सीस झुकाया। कलिजुग उतरे पार, सतिजुग साचा तख्त रचाया। गुरसिक्खां प्रभ दे माण, सचखण्ड जोत सरूप बहाया। सभ किछ वरते जाणी जाण, बेमुखां भेत ना पाया। देवे माण आप निमाणयां, प्रगट हो सिर हत्थ टिकाया। जाउ विटहु कुरबान, जिन्हां सोहँ नाम ध्याया। सुहाया थान कलिजुग, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ आसण लाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर सति वड भूपा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे जोत सरूपा । करे चलत अपर अपार, महिमा प्रभ अचल अनूपा। नज़र ना आए आप करतार, जित रेख रंग ना कोए रूपा । जोत सरूप विच सिख प्रकाशयो, सदा अनन्द चित प्रभ स्वच्छ सरूपा। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ तारे सिख विच कलिजुग अन्ध कूपा। बैठा अडोल प्रभ आप निरवैर। जोत सरूप जलावे होए जगत विच कहर। बेमुख पकड़ पछाड़े सोहँ शब्द प्रभ देवे जहर। गुरसिख तारे आप दु:ख हरता, पूजो चरन कँवल ना जानो पैर।