पुस्तकालयभाग १

२७ फम्गण २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल

सतिगुर प्रगटयो राजन राजा। गुरसिख घर आए संवारन काजा। अनहद शब्द वजाए वाजा। शरन पड़े दी राखे प्रभ लाजा। महाराज शेर सिँघ प्रगट्या सृष्ट जिन साजन साजा। सृष्ट उपाई उपावणहारे। जीव जन्त विच जल थल थारे। हिरदे वसे प्रभ अपर अपारे। आत्म जोत विच देह न्यारे। किरपा कर गुरसिख कलिजुग प्रभ तारे। बेमुख डोबे विच मंझधारे। सृष्ट लाचार होए ख्वार चार कुन्ट होए हाहाकार महाराज शेर सिँघ जोत अपार प्रगटे करतारे। गुरसिख सोहन गुरचरन दुआरे। गुरचरन चरन कँवल। निमस्कार निमस्कार निमस्कार कर खुल्हे कँवल। धन्न सुहाई धन्न सुहाई धन्न सुहाई गुरचरन छूहे जिस धवल। गुरसिख वड्याई गुरसिख वड्याइ र् गुरसिख वड्याई अमृत बूंद वसे जिस कँवल। महाराज शेर सिँघ तीन लोक रहाई, पाताल आकाश धार जोत बैठा उप्पर धवल। जोत सरूप होवे देह न्यारा। गुरसिख विच जोत सरूप प्रवेशया। कलिजुग चलत करे अपार, बिन गुरसिख प्रभ किन्ने ना देख्या। गुरसिख निउँ चरन विचार, सोहँ शब्द विच देह परवेशया। मानस जन्म कल गए सुधार, निहकलंक कर सदा आदेस्सया। महाराज शेर सिँघ जिस नाउँ उचारा। महाराज शेर सिँघ जस नाउँ निहकलंक नर नरायण जगत खपाउ हाहाकार मचायण। वक्त विहाउ नज़र ना आउ, भूली सृष्ट पा वैण। महाराज

शेर सिँघ जोत प्रगटाउ, सोहँ शब्द चलाउ, चरन लगाउ वाली हिन्दवायण। चरन लगाए दरस दिखाए एका जिया। सृष्ट चुकाए रसना सोहँ शब्द चलाए ऐसा दान गुरसिख प्रभ दिया। जोत सरूप हो दरस दिखाए। जमन किनारे सुख आसण सिँघ नज़री आए। हिन्द वाली प्रभ बाण शब्द मारे। कर दरस चरन धूढ़ हो जावे। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, शेर प्रभ होए जामा कृष्न दरस दिखावे। कर दरस होए वैरागी। वज्जे बाण शब्द होवे तख्त त्यागी। कर दरस आत्मा सोई जागी। करे दुहाई कोई मेले पुरख वडभागी। शब्द सुणाए धुन वजाए, महाराज शेर सिँघ सदा अनरागी । शब्द धुन हिरदा हुलसावे। जांह जांह देखे तहां तहां नज़री आवे। शब्द सरूपी भेद खुल्हावे। कब राम कृष्न कब महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे। निहकलंक आप अपरम्पर, आपणा भेव प्रभ आप जणावे। होवे वड राजा जिस सच शाहो पछाता। कर्म लेख प्रभ लिखे बिधाता। कलिजुग प्रगटयो जगत प्रभ दाता। गुरसिख कोई गुरमुख ज्ञाता। दुनियां छोड संग गुरचरन नाता। शब्द अमोड़ गुर दर ना पछाता। बन्दी तोड़ प्रगट्या सर्ब रंग राता। महाराज शेर सिँघ जगजीवण दाता। जोत सरूप जोत आकारा। प्रभ वड भूप जोत कर करे पसारा। गुरसंगत बैठ चलावे शब्द दो धारा। बेमुखां पकड़ पछाड़ा। झूठी सृष्ट चबाई दाढ़ा। सोहँ नाम रंग गुरसिख चाढ़्हा। महाराज शेर सिँघ चरन कर निमस्कारा। पापी लँघे पाप पहाडा। पापी पतित पवित गुरचरन होए अधीन चरन सीस जिन धरना। अन्तकाल बख्शे सद बख्शीश, तोड़े बंध प्रभ जम्मणा मरना। महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूप, गुरसिख चरन लाग कलिजुग तरना। कलिजुग करे जगत अन्धयारा, नज़र ना आवे जगत जीव करे किनारा। जीव बुलाए नज़र ना आए, कलिजुग प्रगट्या प्रभ धरनी धारा। शब्द लिखाए राउ रंक बणाए, सचखण्ड बैठा आप निरँकारा। महाराज शेर सिँघ धीर धराए, सति सति सति वरताए, गुर पूरा गुरसिख तारनहारा। सतिगुर साचा शाहो, जित नित भरे भण्डारया। सतिगुर साचा शाहो, सृष्ट जोत करे आकारया। सतिगुर साचा शाहो, गुरसिक्खां देवे आत्म विचारया। सतिगुर साचा शाहो, बेमुखां बाण सोहँ मारया। सतिगुर साचा शाहो, निहकलंक होवे जग मथे जिउँ मथन मधाणयां। महाराज शेर सिँघ अगम्म अथाह सति वरतावे, करे इक्क रंकां राणयां। एक जोत इक्क प्रभ का रूप। गुरसिख साचा विच प्रभ वसे अनूप। बेमुखां नज़र ना आवे सच शाहो वड भूप। महाराज शेर सिँघ बांहों पकड़ तराए, गुरसिख विच अन्ध कूप। अन्ध कूप जगत अन्धयारा। कल प्रगट्या निहकलंक अवतारा । गुरसिक्खां प्रभ भय भंजन आत्म देवे जोत आधारा। गुरसिख सदा दर मंगण, देवे दरस प्रभ गिरधारा। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नंदन, चरन लगाए कर सच विचारा। आत्म विचार प्रभ की साची। जूठी रसना जगत की काची। भगतां नरायण रिदे नाउँ वसाची। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे गुरसिख अभिलाशी। कर

दरस आत्म तृप्तावे। कर दरस झूठी काया वांग चन्दन महिकावे। कर दरस देह दीपक विच प्रभ जोत जगावे। कर दरस जोत सरूप प्रभ दर्शन पावे। कर दरस सोहँ शब्द रसना गावे। कर दरस हउमे ममता रोग गंवावे। कर दरस अन्तकाल जम डण्ड ना खावे। कर दरस पुरी सच गुरसिख रहि जावे। कर दरस ईश्र जोत विच जोत मिल जावे। कर दरस हो विस्माद विस्मादे विस्माद समावे। महाराज शेर सिँघ शरन पड़े दी लाज रखावे। रक्खे लाज प्रभ भगवन्ता। सोहँ शब्द चलावे जगत वरतन्ता। करनहार समरथ प्रभ वसे सर्ब जीव जन्ता। बेमुखां पाई नत्थ, रक्खे लाज सर्ब साध सन्ता। आत्म मिले गुर दर वत्थ, सोहँ शब्द रत्न रतन्ता। महाराज शेर सिँघ अकथ्थना अकथ्थ, जोत जगत वरतन्ता। ईश्र जोत सर्ब प्रकाशे। जीव जन्त सर्ब जोत भरवासे। बिन प्रभ पूरन करे ना कोए बन्द खुलासे। आप अतीत प्रभ भगवन्ता। सृष्ट सबाई सदा विनासे। जोत सरूप आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ प्रभ अबिनाशे। प्रभ अबिनाशी पूरा पाया। चरन लाग दूख रोग मिटाया। धन्न धन्न गुरसिख भाग, चरन आए जिस सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप सदा है जाग, कलिजुग प्रगट जगत सुलाया।

२९ फम्गण २००७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

पुरखे हो जिस देवे उत्तम निगम विचारे। सच्ची जोत दित्ती प्रभ रक्ख, जिथ्थों खिच्ची आप करतारे। महाराज शेर सिँघ करो निमस्कार दोए जोड़ हत्थ, खाली भरे जिस फेर भण्डारे। कलिजुग सच्चा प्रभ भण्डारी। सोहँ देवे जीव नाम ख़ुमारी। बेमुखां बाण सोहँ कटारी। महाराज शेर सिँघ सरन पड़े दी पैज संवारी। शरन पड़े प्रभ मिल्या हरि बुला। देवे बख्श गुरसिख प्रभ अर भुला। चार कुन्ट पै जावे पंज जेठ कुर बला। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां टारे सर बुला। हुक्म अगम्म वरते वरतणहारा। शब्द चलाए जगत खपाए कोई ना मेटणहारा। सरन पड़े दी लाज रखाए, गुरसिख मोड़े विच परिवारा। हत्थो हत्थ ना आए, ना दीसे जोत निरँकारा। निज घर आ वसे प्रभ परमेश्र, अमृत बरखे जिउँ जल धारा। महाराज शेर सिँघ आप वरभंडन, देवे दान गुरसिख जोत अपारा। देह जोत प्रभ मेल करा के। आप चल्लया भेस वटा के। नज़र ना आवे जोती जोत जोत जोत जोत विच ललाट जगा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, गुरसिख चल्लया साध संगत दी झोली पा के। साध संगत प्रभ सदा अनन्द। साध संगत प्रगटावे सिख पूरन चन्द। साध संगत तृप्तावे आत्म अग्न होई मन्द । चरन लाग जीउ भुल्ल बख्शावे, महाराज शेर सिँघ तोड़े बन्दी बन्द। मेरा रूप अगम्म, करे चँवर सरन पवण उनन्जा। मेरा

रूप अगम्म, कलिजुग देह रखाई साल बवंजा। मेरा रूप अगम्म, रक्खे पति नैण मुँधारी, जगत गुर आया। बाशक सेज जिस तख्त रचाया। लच्छमी झस्से चरन, प्रभ पाई माया। मन करे हँकार, देह सुख मैं प्रभ सुलाया। ईश्र सदा है जाग, विच आलस ना कदे आया। कलिजुग आया कर जोत प्रकाश, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। मनी सिँघ होए शाबाश, सतिगुर पूरा जिन प्रगटाया। साध संगत दे धरवास, गुर चरन आए जिस सीस झुकाया। कलिजुग उज्जल जिउँ चन्दन प्रभास, गुरसिख नाउँ मनी सिँघ सुणाया। लाग चरन प्रगटे महाराज शेर सिँघ जामा धार आपणा आप छुपाया। बेमुखां तों प्रभ मुख छुपा के। रचना रची जगत विच आ के। अगम्म अगोचर प्रभ बैठा आसण ला के। महाराज शेर सिँघ जुग चौथे आया, निहकलंक जोत प्रगटा के। जोत प्रगटाए जोत निरँजण, नर नरायण आपणा आप छुपाए। सृष्ट भृष्ट गुरसिक्खां दे साची दृष्ट, सोहँ नाम जपाए। महाराज शेर सिँघ सच्चा इष्ट, जुग चार आपणा तेज वखाए। प्रभ का इष्ट साचा नूर। प्रभ पावे जिउँ भगत वशिष्ट, राम चन्द लै चरन धूढ़। गुरसिक्खां मन साची दृष्ट, प्रगट्या प्रभ आसा पूर। महाराज शेर सिँघ निज घर वसे, सिख ना जाणे देह तों दूर। गुरसिख देह प्रभ की जोता। जो किछ करे आप प्रभ जगत की जोता। थान निथावयां मन मनोता। गुरचरन लाग दुरमति पाप मन का धोता। सोहँ शब्द मिले वड ज्ञान, निहकलंक जोत सरूप सदा होता। वडमुलड़ा जगत प्रनाओ, जिस सिमरत मिले सच थाउँ। प्रभ परमेश्वर जग चरनीं पाओ। सदा अनन्द निज मांहि वसाओ। झिरना झिरे निझरों, अमृत बूंद कँवल में पाओ। होए निजानंद मन तृपासे, चिन्ता चिखा अग्न बुझाओ। कर विचार जाउ घर साचे, जिथ्थे बैठा अगम्म अथाहो। हुक्म जोत जगत सभ नाचे, महाराज शेर सिँघ मिल साचे लेख लिखाओ। लिक्खया लेख प्रभ मेटणहारा। डुब्बदे देवे तार, गुरसिख तारनहारा। जिया दे आधार, सोहँ नाम दे प्यारा। जन्म जाए सुधार, चरन आए करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ दुत्तर तार, अमृत देवे भगत भण्डारा।

बिन गुर सिख मुरझाणा जिउ जल मीना, नज़री नज़र निहाल कर रंग राते रंग फेर लगाया । वड पुरख आप प्रभ कर्त्ता, साचा नेंह संग गुरसिख लाया। महाराज शेर सिँघ र्निधन आए कलिजुग तराया। कलिजुग आया प्रभ इक्क रंगा। जगत खपाया शब्द रूप कराया दंगा। झूठी देह जगत भन्न वखाया, जिउँ काची वंगा। महाराज शेर सिँघ सिर छत्र झुलाया, प्रगटे आप प्रभ सूरा सरबंगा। सर्ब वड दाता, सर्ब कला का आप पछाता। दे दरस करे आप प्रभ ज्ञान ज्ञाता। हिरदे धरे जोत दीपक जोत जगाता। बिन सिख बूझे ना कोई होर, आपणा भेत प्रभ आप पछाता। महाराज शेर सिँघ ना

लाए देर, छिन भंगर सर्ब सुख दाता। आदि अन्त सदा सुखदाई। भगत जनां चरन संग बण आई। प्रभ पूरा समरथ अकथ्थ, रसना महिंमा कथन ना जाई। उत्तम दे सोहँ वत्थ, साचा शब्द गुर घर राह दिखाई। मिले आप प्रभ समरथ, भाउ भरम दे सिख चुकाई। बेमुखां पाई नत्थ, चार कुन्ट पै जाए दुहाई। महाराज शेर सिँघ सोहँ चला अग्न रथ, दुष्ट दुराचार निन्दक दे खपाई। मानस जन्म लै जिस सतिगुर निन्दया, सतिजुग पार प्रभ करे अग्गे चले जीव ना बिन्दया। निमस्कार चरन लाग जो करे, पावे फल जो मन चिन्दया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे बेमुख खपावे, वगाए उलटी सिन्धया। प्रगटे आप प्रभ दहिंदा। सचखण्ड करे जो प्रभ निंदा। बेमुख हरे आपणी बिन्दा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग सच शब्द लिखंदा। सतिगुर साचा शब्द चलावे। गुर घर कोई निन्दक रहण ना पावे। दर दर फिरे जीव बिल्लावे। बिन गुर पूरे कौण पार लँघावे। भुल्ली सृष्ट अन्त खेह हो जावे। दे दरस अपार, गुरसिक्खां गुर पार करावे। कलिजुग ना आवे हार, साचा प्रभ साचा माण दिवाए। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, निहकलंक नाउँ रखावे। जोत सरूप अवतार जग धरया। प्रगट जोत भन्ने प्रभ सूरा, भाण्डा देह जो प्रभ घड़िआ। सर्ब समरथ सतिगुर पूरा, कलिजुग आए जगत जिस वरया। महाराज शेर सिँघ सभ तेरी वत्थ, जोत सरूप जोत विच जगत देह धरया। सतिजुग सति सति सति प्रभ वरते, सोहँ शब्द चले अपारा। सतिजुग सति सति सति प्रभ वरते, जीव होए नाम अधारा। सतिजुग सति सति सति प्रभ वरते, हिरदे वरते सर्ब निरँकारा। महाराज शेर सिँघ शब्द साचा रथ, कलिजुग पार उतारनहारा। कलिजुग पार उतारे, नाउँ जपा के। रसना शब्द उचारे, जन चरन सीस झुका के। देवे दरस आप करतारे, विच्चों हउमे रोग गंवा के। महाराज शेर सिँघ जगत ललकारे, प्रगट जोत बैठा घर आ के। गुरमुख होए प्रभ शब्द अधीन। शब्द मिलावे प्रभ परबीन। निजानंद रस चवावे, आत्म तृप्तावे जिउँ जल मीन। महाराज शेर सिँघ चुरासी गेड़ कटावे, सिख जोत जोत होए लीन। वस्तू जोत जगत अपारा। सचखण्ड करे जोत आकारा। बिन बाती बिन तेल होए सर्ब उज्जयारा। एक सरूप होए प्रभ बैठा आप एकँकारा। महाराज शेर सिँघ चरन दुआरा। सचखण्ड होए प्रभ जोत रुशनाई। प्रभ जोत सरूप जोती जोत प्रभ सृष्ट उपाई। हरि हरि हरि हरिजू प्रभ वस्सया, जोत सरूप दीपक सृष्ट जगाई। आपणा भेत जीव ना दस्सया, विच देह प्रभ बैठा मुख छुपाई। भगत जनां प्रभ हिरदे वस्सया। रसना गाए महाराज शेर सिँघ नज़री आए, साचा राह प्रभ पूरे दस्सया। साचा मार्ग सोहँ नाउँ, गुर दर पावे माण जिन रसना गाओ, दरगाह होवे परवान जिन रिदे वस्सया। महाराज शेर सिँघ मारे बाण, बेमुख दर ते जाए नस्सया।

पहली चेत २००८ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल

वड वड भाग तिन्हां गुरसिक्खां, जिन्हां सतिगुर पाया। राग राग राग मन तिन्हां गुरमुखां, सोहँ शब्द जिन्हां रसना गाया। दाग दाग मनमुखां, जिन्हां साचा नाम भुलाया। गुरचरन लाग मिटे सभ भुक्खा, नैण दरस तृप्ताया। साध संगत विच प्रभ का वास, प्रगट हो के दरस दिखाया। वडभागी बैठे सतिगुर पास, निहकलंक होए सदा सहाया । महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, चेत सुहंदा जिस बणाया। चड़्हया चेत गुरसिक्खां मन चेतन्ना। मिल्या प्रभ गुरसिक्खां विच कोई भेत ना। लग्गे चरन तारे सभ वेखे आप रंग एकना। भुल्ल ना जाओ झब्ब, रक्खो आस चरन गुर टेकना। कलिजुग तारे सभ जन महाराज शेर सिँघ प्रभ बिबेकना। शब्द चले गुर का शब्दालू। शब्द रूप प्रगटे प्रभ स्वच्छ सरूप कृपालू । गुरसिख मन सद भटकदे, देवे दरस प्रभ भगत वसालू। बेमुख गुर दर कदे ना अटकदे, रक्खण भय सिँघ जिउँ भालू। सोहँ शब्द संग गुरमुख लटकदे, महाराज शेर सिँघ खण्ड सच बहालू। सचखण्ड प्रभ सदा वास। निर्मल जोत सदा प्रकाश। भगत जन सोहन गुरचरन पास। रसना सिमरन सोहँ स्वास स्वास। कलिजुग देवे तार, महाराज शेर सिँघ गुरसिख ना करे निरास । गुरसिक्खां देवे प्रभ साचा धामा। कलिजुग प्रगटे निहकलंक है जामा। भेत किसे ना पाया, द्वापर कृष्न मुरार त्रेता प्रभ रामा। कलिजुग सोहँ शब्द विचार, महाराज शेर सिँघ दित्ता गुरसिक्खां नामा। नाम मिले रसना गुण गाए। अनन्द बिनोदी प्रभ छड्ड बैकुण्ठ गुरसिख घर आए। जुग चौथे जुग संचिआ, गुरसिख चले गुर भाए। महाराज शेर सिँघ करो निमस्कार, चेत सुहंदा प्रभ दरस दिखाए। सोहँ शब्द जो रसना गावे। तन मन्दर दीपक जोत जगावे। जगन्नाथ गोपाल प्रभ नज़री आवे। सारंगधर भगवान बीठला जीव दा भेत खुल्हावे। धुन धुन्कार शब्द गुंजार, सुन्न समाध खोल्ह वखावे। जोत आकार आप निरँकार, विच देह दे नज़री आवे। हउमे मार, महाराज शेर सिँघ सच मार्ग लावे। साचा मार्ग सतिजुग सोहँ दस्सया । तरया हरया जिन प्रभ हिरदे वस्सया। भंनिआ घड़िआ जोत सरूप विच्चों सभ नस्सया। महाराज शेर सिँघ नाउँ जग धरया, सोहँ शब्द रसना रस्सया। सोहँ सिमरन साधन सन्त। सोहँ देवे प्रभ साचा मंत। कलिजुग उधरे सर्ब जीव जन्त। रसना सिमरे प्रभ मिले भगवन्त । आदि जुगादि आप प्रभ पूरा, कोए ना जाणे प्रभ साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया, बेमुखां कल करे भस्मंत। कलिजुग सतिगुर भरम भुलाया। झूठी माया विच जगत पसाया। प्रगट जोत आ दरस दिखाया । कर खेल अपार चतुर्भुज कहाया। राउ रंक कर इक्क सार, राणयां प्रभ माण गंवाया। रसना शब्द उचार, बेमुखां प्रभ है बाण लाया। कलिजुग होए ख्वार, नर्क निवास दवाया। गुरसिक्खां सद जाओ बलिहार, जिन्हां महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। दरस दिखावे प्रभ

किरपा निध। चरन लगावे गुरसिख कित बिध। बेमुख पकड़ शब्द रूप करे प्रभ सिद । महाराज शेर सिँघ शेर हो आया, सृष्ट सबाई होई गिद्द। जित कारन जामा धारया, सो कारज प्रभ करना। कलिजुग पासा हारया, गुर साचे नाउँ सतिजुग धरना। सतिजुग मिले आप बनवारया, गुरसिक्खां होए जगत ना मरना। बेमुखां नर्क निवारया, मानस जन्म जगत विच हरना । त्रैलोकी सिख संवारया, अन्तकाल प्रभ दर्शन करना। खट्ट लाहा सिख वणजारया, प्रगट भए प्रभ धरनी धरना। जन्म जूए हारया, जिन्हां सोहँ रसन ना उचरना। लक्ख चुरासी गेड़ निवारया, महाराज शेर सिँघ गुरसिख जोत सरूप सिख है करना। जोत सरूप भगत जन होए। आवण जाण जाण आवण प्रभ दोए खोए। जोत प्रगटे प्रभ जीव जोत अन्तिम जोत एक प्रभ होए। महाराज शेर सिँघ कल वड दाता, दूसर होर ना कोए। साचा शब्द गुर सच कहणा। सोहँ शब्द बिन कोई जगत ना रहणा। भाणा प्रभ का सभ ने सहिणा। उलटी धार जगत है वहिणा । बेमुख होए ख्वार ना सतिगुर पेखे नैणा। महाराज शेर सिँघ सच है अवतार, साचा नाउँ रसना लैणा। साचा नाम मेरा अमोघ। दुखीए दर आयण प्रभ कटे देह रोग। विछड़ कदे ना जायण, जिन्हां लिक्खया प्रभ संजोग। प्रभ दरस सदा दर पायण, आत्म होए ना कदे विजोग। गुरसिख मन तृप्तायण, महाराज शेर सिँघ देवे शब्द साची खोज। जित मन भाउ प्रभ दरसना। सोहँ रसना गाउ, अमृत मेघ हिरदे प्रभ बरसणा। राम सरूप राम हो जाओ, निजानंद प्रभ निज घर दस्सणा। महाराज शेर सिँघ विच जोत मिलाउ, भगत जनां प्रभ रिदे वसणा। रिदे प्रकाश करे प्रभ भगता । जन्म सुधार गुरचरन लाग एह जग की जुगता। एकँकार निरबकार प्रभ साचा मुक्ती मुक्ता। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, गुरसिक्खां देवे साची सुरता। साची सुरत रिदे गुर ज्ञाना। प्रभ की मूर्त्त जीव धरे ध्याना। साचा शब्द गुरसिख सच पछाणा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन्हां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान प्रगटे प्रभ आप। विष्नूं वंसी वड प्रताप। सर्ब व्यापे साचा प्रभ आप। विष्नूं रूप कोई ना किसे अलाप। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, जिस ने बख्शया सोहँ जाप। गुरसिक्खां प्रभ कलिजुग दीनी दात। सतिजुग मिले प्रभ अबिनाशी, साचा शब्द वड्डी करामात। सृष्ट सारी प्रभ की दासी, कोई ना जाणे प्रभ कीनी जगत घात। महाराज शेर सिँघ साचे दर आ के, गुरसिक्खां मन आई शांत। गुरचरन सिख रक्खे ओट। अन्तकाल जम खाए ना चोट। पाप उतारे प्रभ कोटन कोट। जगत न्यारे गुरसिख प्यारे, महाराज शेर सिँघ जन तेरी ओट। गुरसिख गुरमुख गुर धाम तुमारा। जिथ्थे वस्सया प्रभ आप निरँकारा। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाई, कलिजुग मिल्या सच करतारा।

गुर दर जगत निराला। गुरचरन साची धर्मसाला। अमृत नाउँ पीए गुरसिख प्रेम प्याला। प्रगटे महाराज शेर सिँघ दीन दयाला। दीन दयाल प्रगटे दु:ख भंजना। चरन धूढ़ दिओ जगत अञ्जना। सोहँ शब्द चलाए जोती जोत निरँजणा। महाराज शेर सिँघ तेरा दर साचा, गुरसिक्खां तेरा दर मंगणा। जीव जन्त उधरे पार। बेमुख देवे प्रभ नर्क निवार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया, निहकलंक जामा धार। जामा धारे जगजीवण दाता। सोहँ शब्द उचारे आपणा रंग राता। तप ठारे सर्ब रोग निवारे, सुखदायक जगत पित माता। महाराज शेर सिँघ पतित उधारे, सतिगुर जिन सच पछाता। गुरचरन जो जन लागे। कलिजुग होए जगत सुभागे। बेमुख सोए गुरसिख सदा है जागे। महाराज शेर सिँघ प्रभ अपरम्पर, सोहँ देवे नाउँ सच रागे। प्रभ का साचा धाम, जिथ्थे प्रभ वस्सया। प्रभ का साचा धाम, बिन गुरमुखां प्रभ किने ना दिस्सया। गुरमुख साचा काम, साचा प्रभ रसना वस्सया। महाराज शेर सिँघ सदा गुण गाउ, कलिजुग साचा राह जिन दस्सया। सच सिमरन प्रभ का नाउँ। सच गुण गायण प्रभ साचा थाउँ। जाओ कुरबान जिन्हां जपिआ सोहँ नाउँ । दर आए मिले वड्याई, महाराज शेर सिँघ बलि बलि जाओ। बलि जाओ गुरचरन बलिहारी। कलिजुग जोत प्रभ मात उतारी। पाताल आकाश निराहारी। साध संगत तेरी वड्याई, रसना सिमर प्रभ चरन प्यारी। महाराज शेर सिँघ सद बख्शिंद, दर आए दी पैज सवारी। दर आए जन होए निमाणा। प्रभ पूरन समरथ सर्ब है जाणी जाणा। महिंमा प्रभ अकथ्थ, ना कोई आख वखाणा। कलिजुग अग्न चलाया रथ, नर्क वास बेमुखां पाणा। गुरसिक्खां मिल्या प्रभ समरथ, विच बैकुण्ठ बबाण लै जाणा। महाराज शेर सिँघ देवे उत्तम वत्थ, जिन्हां मन्नया सति कर भाणा। गुरप्रसादी प्रभ पाया, गुर गहर गम्भीरा। प्रभ साचा शब्द चलाया, देवे सिख मन धीरा। बेमुखां पकड़ वहाया, पै जाए वहीरा। माणस जन्म गंवाया, होए बेमुख हीरा। कलिजुग तारन आया, महाराज शेर सिँघ जग वड पीरा। जगत चलाए हो कुण्ड अग्न छोहे शक्ती। गुरसिक्खां रख वखायण, जिन्हां पूरन भगती। बेमुख कोहलू विच पीड़ायण, झूठी सृष्ट छिन विच खपती। गुरचरन लाग गुरसिख तर जाण, सोहँ नाउँ दिवस नित जपती। महाराज शेर सिँघ गुरसिख धरवासा, कलिजुग सृष्ट सारी रहे तप्ती । दु:ख नाठे सुख वासे, प्रभ लोचे सरनाई। दुखी जीव बिल्लायँदे, प्रभ होए सहाई। चरनीं सीस निवावंदे, जावण रोग मिटाई। ठांडा गुर गुर दरबार है, देह काया अग्न बुझाई। प्रभ मिल्या सच करतार है, दे दरस तारे प्रभ सर्ब गुसाँईं। अमृत मेघ बरसाए, कंचन काया सच बणाई। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां दया कमाई। गुरसिक्खां दया कमा के, नेत्रीं नूर दिवाई। रंग रंगीले माधो तेरे रंग न्यारे। गुरसिक्खां नैण तरसदे, दे जोत चमत्कारे। अवगुण सारे बख्श दे, खड़्हे सच दरबारे। विछड़यां मेल लै, प्रभ मेल मिलावणहारे। कलिजुग अग्न कहर दी,

सृष्ट सारी साड़े। सिर रक्खीं हत्थ प्रभ पूरया, तुध बाझों कोई ना तारे। दर सच्चा तेरा बूज्झया, होर झूठे सगल पसारे। चरन लाग प्रभ अबिनाशी बूज्झया, जोत सरूप आप निरँकारे। कलिजुग रहे ना गूज्झया, फड़ फड़ डोबे दुराचारे। दिवस रैण जोत सरूप प्रभ रूज्झया, पापी जीव जड़ों उखाड़े। महाराज शेर सिँघ संग गुरसिक्खां लूज्झया, बांहों पकड़ पार उतारे। ना झुग्गी ना झुग्गढ़ा, सच गुर दरबारा। जिथ्थे प्रभ पूरा चरन धरे, सो धाम न्यारा। रक्खे पति प्रभ पारब्रह्म, सर्ब जीआं सहारा। महाराज शेर सिँघ दे वड्याई, धन्न धन्न धन्न ठाकर सिँघ जरम तुमारा। पिछला जरम तेरा सी बेणी। भुक्खा छड्ड बंस दिवस रैणी। करे दरस प्रभ आत्म नैणी। साची सिफ्त सच्ची वड्याई, महाराज शेर सिँघ जिथ्थे तेरी संगत बहिणी। संगत सतिगुर उत्तम नीर। संगत सतिगुर कमान जिउँ तीर। गुर संगत अमृत बरसदा, जिउँ माता सीर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तरसदा, दे दरस कट्ट हउमे पीड़।

३ चेत २००८ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह अहिमदपुर

प्रगट भए प्रभ बेअन्त। आत्म दे ज्ञान सोहँ शब्द प्रभ चाढ़्हे रंगत। गुर साचा कल साचा दरबार, गुरसिख दान गुर दर ते मंगत। प्रगटी जोत प्रभ निरँकार महाराज शेर सिँघ मिल भगत भगवन्त। गुरसिख माण गुर दर ते पाए। अज्ञान मत तोड़ साचा प्रभ दरस दिखाए। लाग चरन संग दोवें जोड़, जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, आदि अन्त सर्ब रिहा समाए। साध संगत प्रभ साचा सूज्झया। गुरमुख तारनहार, प्रभ गुरसिक्खां बूज्झया। गुरमुख कीए दरस कल दरस कर चरन संग लूज्झया। महाराज शेर सिँघ किरपा निध, दे आत्म ज्ञान भेद खुल्हावे गूज्झया । महाराज शेर सिँघ जोत अपार। दे दरस देवे तार। गुरचरन सच्चा दरबार। कर सेवा गुरसिख उतरे पार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार। गुरसिख सोहँ रसना गावे। आत्म जोत प्रभ विच देह जगावे। कर किरपा आप कृपाल अन्धेर मिटावे। सच सरूप दीना नाथ गुरू गोपाल गुरसिख प्रगटावे। विच ललाट जोत जगावे। भगत वछल आप प्रितपाला दरस दिखावे। देवे दरस देर ना लावे। प्रभ अबिनाशी आत्म जोत जगावे। जोत जगावे दरस दिखावे परमगति पावे, गुरचरन सेव कमावे। लक्ख चुरासी गेड़ ना पावे, अन्त काल जम नेड़ ना आवे। अन्तकाल प्रभ खण्ड सच लै जावे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सुहाए दरस दिखाए, साची जोत सच धाम पहुंचावे। गोपी नाथ अनाथ अनाथे। दीना नाथ सगल प्रभ साथे। वासदेव निरँजण दाते। कर दरस दु:ख सगले नासे। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, जीव ना जाणे तेरी गाथे। प्रभ की महिंमा कोई जीव

ना जाणे। बेमुख जीव कल भए अञ्याणे। कलिजुग भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। गुरचरन लाग मिले वड्याई, पतित पापी होए सुघड़ स्याणे। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, कल जीव ना तेरी गति जाणे। गुरमुख जाणे प्रभ का भेउ। कलिजुग प्रगट दरस जन दियो। चरन लाग मिले वड्याई, अंमित नाम अंमिउँ रस पीउ। महाराज शेर सिँघ सरन जो आए, नाम निधान भगत जन दियो। भगत जनां देवे प्रभ साचा नाम निरवैर। बेमुखां वरते सृष्ट विच कहर। सोहँ शब्द बेमुखां जिउँ जेठ दुपहिर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तारे, देवे दरस कर मेहर। जोत सरूप प्रभ खेल रचाया। निराहारी निरवैर आदि अन्त समाया। सदा जोत आकार, ना प्रभ मरे ना जाया। जुगो जुग लै अवतार, चौथे जुग इक्क खेल रचाया। छड्ड देह अपार, जोत सरूप विच देह मिलाया। सतिजुग प्रगट सद मेहरवान, त्रेता राम नाम अख्वाया। द्वापर कृष्न मुरार, अर्जन दे ज्ञान हँकार गंवाया। कलिजुग लै अवतार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। सोहँ शब्द अपार, सतिजुग साचा राह बताया। किरपा कर अपार, विछड़यां प्रभ मेल मिलाया। सर्ब कला समरथ, जोत सरूप प्रभ घर आया। घाल पाए थांएँ, प्रभ गुरसिख वड्याए, गुरबचन सिँघ घर आण तराया। भगत जन प्रभ दर मंगत, सोहँ शब्द प्रभ ज्ञान दवाया। आत्म दीप जोत उज्जयार, साचा दीप संग जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ सच होवे दरबार, सतिजुग एह थान सुहाया। साचा धाम उत्तम निराला। गुरचरन प्रीत सच प्रेम प्याला। घर सिख साचा शाहो प्रभ जगावे जोत, प्रभ मदन गोपाला। महाराज शेर सिँघ सच घर वस्सया, सच घर वसणे वाला। सच घर होवे प्रभ का वास। प्रभ की जोत सद अबिनाश। निर्मल जोत प्रभ विच आकाश। गुरसिख प्रभ घर तेरे प्रगट्या, जिउँ चन्दन प्रभास। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया, सोहँ जपणा स्वास स्वास। प्रभ की जोत अटल्ल, प्रभ करे बैकुण्ठ, जगत बेसंग ना रल। गुरसिक्खां नाउँ नाम भगवान, प्रभ साचा दर मल। पूरब लिखाए लेख प्रभ मिल्या संग संगत जाओ रल। महाराज शेर सिँघ होए सहाई, विच जुग कल। गुर पूरे अमृत सांच्या, गुरसिख मन तन हरयावला । गुर अंजन सच बख्शया, दरस धूढ़ नेत्र पावणा। जोत सरूप सिख घर वस्सया, पूरी कीती सतिगुर भावना। बेमुख गुर दर तों नस्सया, गुरसिख चरन लाग तर जावणा। प्रभ पूरा हिरदे वस्सया, सोहँ शब्द देवे मन भावना। बेमुखां नाम विसारया, दर आए सार ना पावणा। गुरसिख सच शब्द घर दीपक, सोहँ नाम रसना गावणा। महाराज शेर सिँघ घट घट वस्सया, गुरसिक्खां होवे ना आवण जावणा। आत्म अमृत रस प्रभ मुख चुआवे। अमृत मेघ बरस के, कलिजुग अग्न प्रभ बुझावे। देह दीपक साची जोत जगा के, अज्ञान अन्धेर मिटावे। गुरसिक्खां आपणा आप निजानंद प्रभ दरसावे। बेमुखां मुख छुपायके, विच बैठा प्रभ दिस ना आवे। प्रभ पूरा जोत प्रगटायके, भगत जनां आण तरावे। अमृत अमर कर प्रभ, महाराज शेर सिँघ

सभ दुखड़े लाहवे। शब्द सुरत प्रभ ज्ञान दवाए। सुरत शब्द प्रभ आत्म बूझ बुझावे। शब्द सुरत सच जोत जगावे। सुरत शब्द दस्म दुआर खुल्हावे। सुरत शब्द अनहद धुन वजावे। सुरत शब्द प्रभ अबिनाशी सच मेल करावे। सुरत शब्द ईश जीव दा भेत मिटावे। सुरत शब्द जोत विच जोत मिलावे। सुरत शब्द जो जन पावे, महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। गुरचरन लाग घर मंगला। निगम कर विचार, घर आया प्रभ रंगला। बेड़ा कर जाए पार, मंग जो दर ते मंगला। निहकलंक आए अवतार दर ना संगणा। होए शब्द अटल्ल साचा दरबार, गुरसिख दान नाम मंगणा। सोहँ शब्द चले अपार, रसना जप जीव कल पार लँघणा। महाराज शेर सिँघ कर्म विचार, प्रगटी जोत सर्ब दु:ख भंजना । पतित उधारन दु:ख भय भंजन। हँकार निवार प्रगटे त्रैलोकी नंदन। गुरसिख घर आए, अन्तकाल तोड़े प्रभ बंधन। महाराज शेर सिँघ गुरसिख कलिजुग प्रभास जिउँ चन्दन। गुरसिख तेरी वड्याई । बेमुख संगत मिल मैल गंवाए, चन्दन वास जिउँ निम महिकाई । पसू प्रेतों करे देव, साची होवे तेरी वड्याई। महाराज शेर सिँघ चरन घर सेवो, जोत सरूप प्रभ भए सहाई। झुग्गी पैर पसारन सुत्ता प्रभ अपर अपारे। झुग्गी रसना नाउँ उचारन, सतिजुग होए सच दुआरे। दुआबा सर्ब सुधारन, साचा भगत वज्जे शब्द नगारे। जोत सरूप जगत अकारन, जगावे जोत आप गिरधारे। रक्खे लाज जिउँ द्रोपदी घर आए कृष्न मुरारे। वांग बिदर पैज संवारदा, भोग लगावे जिउँ साग निमारे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, लाए सरन भगत जन तारे। देवे प्रभ निमाणयां माण। बेमुख मारे कल पकड़ पछाण। गुरमुख प्रभ चरन ध्यान। गुर पूरे ना बेमुख करन पछाण। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तारे, कलिजुग प्रगटे जाणी जाण। सर्ब जीव हिरदे वसे, प्रभ आप भगवन्ता। गुरमुख उज्जल कल साधन सन्ता। सोहँ शब्द प्रभ देवे बेअन्त बेअन्ता। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप सर्ब विच रहंता। प्रगटे जोत कलिजुग प्रभ तरनी तरना । मुकंद मनोहर लखमी नरायण जोत सरूप प्रभ सवला । महाराज शेर सिँघ चरन लग्ग जाण, कल साचे चरन कँवला। चरन कँवल जो जन निमस्कारे। प्रभ भगवन्त जग दुतर तारे। गुरसिख सोहण गुरचरन दुआरे। बेमुख रसना सोहँ ना उचारे। नर्क निवास डुब्बा मँझधारे। कलिजुग पैज जीव कोई ना संवारे। महाराज शेर सिँघ सच अवतार है, चरन आए दी पैज संवारे। सरन पड़े जो जन अन्तरजामी। कलिजुग प्रगटे प्रभ निहकामी। कर दरस जीव प्रभ सच स्वामी। महाराज शेर सिँघ सर्ब रंग राता कलिजुग अन्तरजामी। तीन लोक प्रभ वसणेहारा। आदि अन्त प्रभ अवतारा । पताल आकाश प्रभ जोत आकारा। शब्द नाम गुर सच मात लै अवतारा। मातलोक सिख घर आए, पूरे सतिगुर सच सिख तारा। जोत प्रभ की अपर अपारा। कलिजुग करे जोत चमत्कारा। आपणे रंग रवे करतारा। कोए ना जाणे प्रभ की सारा। सोहँ शब्द चले खण्डा दो धारा ।

जगत पकड़ पछाड़िआ जिउँ लकड़ी आरा। सोहँ शब्द जो रसना ना गांयदा, दुरमति दुष्ट होए दुराचारा । दरगाह थांएँ ना पांयदा, धर्म राए करे ख्वारा। बेमुख सदा बिल्लायन, अन्तकाल नर्क निवारा। गुरसिख गुरचरन तर जाए, महाराज शेर सिँघ मिले अगम्म अपारा। अलख अगोचर प्रभ अगम्म अपार। सोहँ देवे सिख नाम आधार। बांहों पकड़ तारे गुर पार उतारनहार। प्रभ जोती जोत मिलायण, सच जोत मिलावणहार। महाराज शेर सिँघ दर सुख पायण, दोए जोड़ करे निमस्कार। गुरचरन निमस्कार मिले भय भीता। गुरसिख निर्मल होए जगत अतीता। गुर चरन निमस्कार, गुरसिख पतित पुनीता। महाराज शेर सिँघ सद राखो चीता। प्रभ आया भेस वटा के, जन भगतां तारे। जोत सरूप जोत जगा के, ध्रू जोत चमत्कारे। प्रहलाद तराया, नर सिँघ रूप आप प्रभ धारे। भिच्छया मंगे जायके, बावन रूप बल दुआरे। भगत अंबरीक प्रभ तारया, चक्र सुदर्शन बाण दुरबाशा मारे। जनक जोत मिला ल्या, नर्क अठारां जिस पार उतारे। जोड़ खड़ाए वखा लई, तारा राणी साध संगत विचघारे। द्रोपदी पैज रक्खा लई, उतरे चीर ना कोट उतारे। झुग्गी बिदर सुहा ली, सुत्ते प्रभ पैर पसारे। सुदामा लै प्रदक्खणा देवे दान सोहण अस्थल महिल मुनारे। जैदेउ घर आएके, लिखे लेख प्रभ अपर अपारे। गुरमुख बेणी टेक इक्क बैठा इकांत छड्ड घर बाहरे। नाम देव घर भोग लगाए, आप प्रभ गोबिन्द मुरारे। धन्ना आप तरायण, गाईआं चारे मोड़ क्यारे। कबीर जोत मिलायण, रसना नाम निरँजण चितारे। गनका पार परायण, गुरमत ज्ञान तोता उचारे। पूतना पापण प्रभ तरायण, मोहन मुम्मे पाया कृष्न मुरारे। सैन रूप हरि होए के, गया आप राज दुआरे। बधक आप तारया, चरन कँवल विच तीर जो मारे। जुगो जुग लै अवतार जन भगतां तारे। कलिजुग दुष्ट सँघार, बहत्तर जामे रसना गुरसिख उचारे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, चार कुन्ट होए जै जै जैकारे। जै जै जैकार भयो जग अन्तर। सोहँ जप रसना, चौथे जुग दे साचा मन्त्र। आत्म प्रभ ज्ञान कुंजी, नाउँ खोल्ह मन का जंदर। जीव कोई भेव ना जाणे, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप देह अंदर। ब्रह्मा ब्रह्म सरूप हो, दरस प्रभ का लोड़े। शिव शंकर प्रभ रूप अनूप हो, करे आस मिले चरन धूढ़े। विच ब्रह्मण्ड नज़र ना आवई, गुरमुखां बचन ना मोड़े। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, बेमुखां कलिजुग रोड़्हे। कलिजुग माण गुरसिक्खां दिया। जप सोहँ नाम होए निर्मल जिया। भुल्ल ना जाणा प्रभ का दर, देवे दान पुत्तर धीआं। डुल ना जाओ पाओ आपणा किया। कलिजुग उतरे पार, महाराज शेर सिँघ नाम जिस रसना ल्या। रसना नाम नरायण जो पीवे। जोत सरूप थिर घर रहीवे। बिना नाम ना जग जीवे। बिन बाती बिन तेल महाराज शेर सिँघ दीपक दे जगीवे। मेल मेल चरन लाग सदा सुख पाईए। चरन लाग प्रभ चतुर्भुज दरसाईए। चरन लाग मानस जन्म सुफल कराईए। चरन लाग वड भाग साध संगत मिल

जाईए। महाराज शेर सिँघ सदा है, सुत्ती आत्म फेर जगाईए। आत्म सोए ना दिवस रैणा। झूठी काया सौं नहीं रहणा। कलिजुग माया बेमुखां मोहया, गुरसिख मिल प्रभ पेखे नैणां। साध संगत दया प्रभ करे, पतित पापी अपराधी कोई ना रहणा। सतिगुर साचा सतिजुग वरते, सोहँ शब्द नाम निशान देह दा गहणा। उत्तम एह ज्ञान, सतिजुग विच रहणा। बेमुखां नर्क निवार, उलटे वहिण जगत है वहिणा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तारे, पूर्ब जन्म दा देवे लहणा। जन्म जन्म प्रभ जीव भरमाया। लक्ख चुरासी गेड़ चलाया। उलटाए सृष्ट विच मात दे आया। साचा नाम नाउँ सर्ब को दिया, सोहँ शब्द सच चलाया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, तेरा अन्त किने ना पाया। कोई ना जाणे प्रभ परवर। ऊँचो ऊँच प्रभ का दर। जोत सरूप अवतार नर धर। गुरसिख साचा स्वच्छ सरूप, अन्तकाल ना होए जम का डर। निहकलंक जोत प्रगटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धरनी धर।