पुस्तकालयभाग १

५ चेत २००८ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह पिण्ड लल्लीआं ज़िला जलंधर

कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, छिन्न भंगर जोत प्रगटायके। कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, भरतम्बर सर्ब समायके। कलिजुग मेट जाए सभ दक्ुखां, रिदे शुद्ध गुरसिक्खां करायके। कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, घर सच्ची जोत जगायके। कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, घर दर्शन भिख्या पायके। कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, मुख अमृत भोग लगायके। कलिजुग तार जाए गुरसिक्खां, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखायके। गुरसिक्खां गुर दर्शन पायणा। बेमुखां वेला हत्थ ना आयणा। वक्त विचार जोत सरूप ना रिदे वसायणा। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां दरबारा, बेमुखां दर दर भवायणा। प्रभ दरस सच दरबारा । प्रगटे जोत कलिजुग अपर अपारा। धरत धवल आकाश प्रभ जोत आकारा। गुरसिक्खां घर किया वास, छड्ड सगल संसारा । गुरसिख संग सदा हरि पास, महाराज शेर सिँघ आप निरँकारा। निरँकार जोत घर निर्धन आई। झूठे धन्दे सभ सृष्ट भुलाई। गुरसिख प्रीत गुर चरन बण आई। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटाई। प्रभ पूरन श्रद्धा पूर, बुझी दीपक फेर जगाई। घर साचा शाहो पाया, भुक्ख रहे ना काई। प्रभ अन्तिम मेल मिलांयदा, जोत सरूप विच दे मिलाई । गुरसिक्खां माण दिवाया, जुग चार जस रहि जाई। थिर घर छड्ड सिख घर आया, कलिजुग देवे भगत वड्याई। धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ अन्तकाल होए सहाई। गुरसिख उधारे आदिन अन्ता। सोहँ नाउँ जन उचारे, मिले प्रभ भगवन्ता । रिदे होए जोत चमत्कारे, कलिजुग मिले प्रभ साधन सन्ता। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, विच जीव जन्त रहन्ता। राजन राज आप वड

राजा। साजन साज प्रभ सृष्ट साजा। रागन राग सोहँ देवे उत्तम रागा। गुरसिख होए वडभाग, बेमुख सोए गुरमुख जागा। महाराज शेर सिँघ रक्खे लाज, गुरसिख कलिजुग लग्गे ना दाग़ा। गुरसिख देह कलिजुग अमोल। गुरसिख सोहण प्रभ चरन कोल। गुरसिख होवे मन धरवासा, बेमुख मारन झूठे बोल। प्रभ साची जोत प्रगटायके, अन्त कल पूरे तोले तोल। हँकार निवारन सोहँ प्रभ आया, बेमुखां पड़दे देवे खोल्ह। प्रभ सच्चा सच समाया, सोहँ शब्द वजाया ढोल। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, साध संगत करे देह निरोल। गुरसिख कलिजुग उत्तम जाती। सोहँ नाउँ सच दीपक बाती। बेमुख पैर पसार के, कल सुत्ते राती। गुरसिख जोत जगायके, आत्म दीप नाम निर्मल बाती। महाराज शेर सिँघ गुरसिख घर आयके, बेमुखां मन लाई काती। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, जे गुरसिख समझावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, प्रभ नज़र ना आवे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, कलिजुग माया अग्न जलावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, सोोहं शब्द ना रसना गावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, जम दर बद्धा चोटां खावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, कूकर शूकर जून रहावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, काग होवे कल विष्टा खावे। बेमुख मूढ़्ह ना समझदा, महाराज शेर सिँघ मति पड़दा पावे। गुरसिख सतिगुर चरन लुझदा, कर निर्मल बुध। गुर साचा गुरसिख बुझदा, प्रभ साची देवे सुध। बिन प्रभ कौण मिलावंदा, विछड़यां नूं तुध। महाराज शेर सिँघ चरन लगांवदा, गुरसिक्खां देवे साची बुध। गुरसिख विरले विच सहँस। गुरसिख तारे सर्ब आपणा बंस। बेमुख मारे जिउँ मुरारी कंस। कलिजुग गुरसिख प्यारे, महाराज शेर सिँघ तेरी अंस। विष्नूं बंसी प्रभ आप अख्वाया। गुरसिख साचा बंस बणाया। साध संगत प्रभ विच समाया। विटहु जाओ कुरबान, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। कलिजुग मिल्या विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ नाउँ धराया। प्रभ का बंस चले जुग चार। गुरसिख जाउ सद सद सद बलिहार। जिन्हां घर वसे आप निरँकार। जोत सरूप प्रभ दे चल्लया जोत अधार। जग अवल्लया किसे ना ठल्लया, नज़र ना आवे आप गिरधार। गुरसिक्खां दर साचा मल्लया, प्रभ किरपा करी अपार। गुरसिख सच घर चल्लया, हुक्म जोत चले इक्क तार। गुरसिख हिरदा कदे ना हल्लया, जित वसे सिरजणहार। गुरसिख अन्त जोत संग मिल्या, प्रभ मिले जोत मिलावणहार। गुरसिक्खां सच घर मल्लया, महाराज शेर सिँघ तेरा सच दरबार। साचा घर साचा दरबारा । गुरसिख ना जाए डर, मिले प्रभ अगम्म अपारा। बेमुख मानस जन्म जाए हार, रिदे ना साचा प्रभ विचारा। महाराज शेर सिँघ धरनी धर, जोत सरूप रवे संसारा । गुर पूरा सच गहर गम्भीरा। प्रगट जोत अगम्म, देवे गुरसिख मन धीरा। गुर चरन लाग तराया, मानस जन्म हीरा। महाराज शेर सिँघ भगत वड्आया, कलिजुग प्रगटे सिर पीरां पीरा। दे दर्शन गुर प्यास बुझाई। गुरसिख लेख प्रभ आप लिखाई। चाढ़्ह मजीठी रंग, रंगण

नाम चढ़ाई। कुल दित्ती तेरी तार, पाल सिँघ तुध होए वधाई। कलिजुग होवे अन्ध अंध्यार, लल्लीआं नाउँ जग रहि जाई। गुरसिख सोहे गुर दरबार, चार कुन्ट होए जै जै जैकार कराई। महाराज शेर सिँघ सरगुण निरगुण सरन पड़े दी लाज रखाई। जो जन पड़े प्रभ की सरना। जो जन अड़या अन्त नर्क निवास है करना। बेमुख अग्न जोत संग सड़या, गुरसिख चरन लाग है तरना। महाराज शेर सिँघ अन्त जोत मिलाए, गुरसिख होवे जगत ना मरना। लाज पति रक्खे आप प्रभ जग रक्खणहारा। तन मारे प्रभ तीन ताप काम क्रोध ना पुकारा। अन्तिम होए सति सति सति, अन्तिम मिल्या पुरख अगम्म अपारा। कलिजुग रक्खे आप प्रभ, साचा नाम दे अधारा। साची पावे विच देह मति, अमृत नाम चले फुहारा। महाराज शेर सिँघ आप समरथ, अमृत देवे जगत भण्डारा। पारब्रह्म प्रभ विच देह समाया। सिख देह प्रभ की जोत, जोत सरूप एह काज रचाया। महिंमा अनूप प्रभ रंग ना रूप, जोत सरूप नज़र ना आया। कलिजुग प्रगट प्रभ वड भूप, साचा मुकट सिर दस्तार सजाया। पति राखी प्रभ पारब्रह्म, बस्त्र भूष्न अंग लगाया। घर तोट कदे ना आवई, गुर सेवा गुरसिख कमाया। फिर जन्म कदी ना पावई, अन्तकाल विच जोत मिलाया । सति पुरखा सच नाम जपावई, घर साचा धाम सचखण्ड बणाया। प्रभ दिंदिआ तोट ना आवई, जगत जगत भण्डारी प्रभ तेज वधाया। प्रभ सद सद बख्शणहार, मंग दान घर परमेश्वर आया। जगत देवे माण, सोहण मन्दर जिथ्थे प्रभ चरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ जाउ बलिहार, जिस एह थान सुहाया। अद्धी रैण विहाई। दुनियां सुन समाध सवाई। गुरसिक्खां मन वज्जी वधाई। पंचम चेत महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाई । सुंञ मसाण जग महल मुनारे। चुप चपीते जग जग पवण हुलारे। विच आकाश सर्ब सतारे। महाराज शेर सिँघ तेरी जोत कलिजुग चमत्कारे।

५ चेत २००८ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह अहिमदपुर

चार वरन प्रभ वस्सया, सर्ब गुण दाता। राह कलिजुग साचा दस्सया, देवे दान शब्द गुण दाता। जन भगतां प्रभ हिरदे वस्सया, रवे रंग आप प्रभ रंग राता। महाराज शेर सिँघ गुरसिख घर प्रगट जोत पुरख बिधाता। वड वड्याई पंचमी, पंचम प्रभ मारे। वड वड्याई पंचमी, निरहार निरवैर जोत चमत्कारे। वड वड्याई पंचमी, जगत जलन्दा गुरसिख प्रभ तारे। वड वड्याई पंचमी, पंचम चेत गुरसिख सोहण हरि के दुआरे। वड वड्याई पंचमी, घर आया अगम्म अपारे। वड वड्याई पंचमी, सुरत शब्द जन सिख उचारे। वड वड्याई पंचमी, थिर घर वसे आप निरँकारे। पंचम जेठ मिले वड्याई, महाराज

शेर सिँघ सिक्खन तारे। कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नाथा। विछड़ कदे ना जाए, साचा प्रभ सदा संग साथा। गुरसिख रसना सोहँ गाए, सतिजुग साची प्रभ की गाथा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, बेमुख ना टेकण माथा। भगत वछल प्रभ संग सुहेला। गुरचरन लगाए घर दर का मेला। प्रगट होवे दरस दिखावे ना झूठी खेला। कलिजुग तारन आ गया, गुर सच दुहेला। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, जिन किया संजोगी मेला। सच संजम सच रूप प्रभ की जोता। कलिजुग प्रगटे प्रभ वड भूपा। एक आप कोई अवर ना होता। बेमुख कलिजुग रिहा सोता। बांहों पकड़ तराया, नर्क निवास ना खाधा गोता। महाराज शेर सिँघ चुरासी गेड़ कटाया, अन्तिम मेल करे विच जोता। जोत सरूप विच जगत प्रवेश। सच्चे प्रभ को सदा आदेस। आप एक जुगो जुग उलटावे भेस। किरपा कर प्रभ बख्शदा, गुरसिक्खां करे बुध बिबेक। जग झूठा धन्दा छड्ड के, गुरचरन लगाउ टेक। गुर पूरा सिमरनहार है, विसरो घड़ी ना एक। कलिजुग भगतां तारन आ गया, महाराज शेर सिँघ कर जोत सरूपी भेख। जुग चौथे प्रभ खेल रचाया। छड्ड देह जोत सरूप समाया । निरगुण सरगुण रूप प्रभ, भगत जनां हरि दरस दिखाया। उत्तम निर्मल चंचला, जिन रसना सोहँ गाया। लोहा पारस छोहे होए कंचना, गुरसिख संग बेमुख तराया। करो दरस खोल्ह देवे लोचना, सिँघ सिँघासण प्रभ डेरा लाया। हुण वेला सच जिस सोचणा, निहकलंक जगत विच आया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, गुरसिक्खां माण दिवाया। माण मोह दोनों प्रभ परहरे। पूरब कर्म विचार, साची जोत प्रभ विच धरे। मदि मासी कर ख्वार, तृगिद जून नित वास धरे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, शरन पड़े जन प्रभ पार करे। गुरसिख कलिजुग जगत बियोगी। किरपा कर प्रभ तारदा, दर आए रोगी। कोटां विच प्रभ पछाणदा, कर्म मेल गुरसिख संजोगी। बेमुखां बाण प्रभ मारदा, महाराज शेर सिँघ सतिगुर चोजी। कलिजुग कर्म विचार के, प्रभ जोत प्रगटावे। जोत सरूप विच देह समायके, शब्द साच सच आप लिखावे। गुण निधान प्रभ घर आयके, भगत जनां हरि लेख लिखावे। दरगाह माण दवायके, सचखण्ड सच तख्त बहावे। प्रभ शब्दी शब्द मिलायके, तीन लोक की सोझी पावे। खण्ड ब्रह्मण्ड समायके, लील्हा आपणी जगत चलावे। बेमुखां पड़दा पायके, महाराज शेर सिँघ नज़र ना आवे। चार कुन्ट प्रभ शब्द चलावे। बेमुखां होए हाहाकार, जै जै जैकार भगत जन गावे। कलिजुग होए दुष्ट दुराचार, मदि मास जो रसना लावे। भरमत भरमत होए ख्वार, साचा प्रभ नज़र ना आवे। मूर्ख मुग्ध ना करन विचार, रसना लोभी लोभ हलकावे। चौथे जुग आई हार, कुम्भी नर्क प्रभ वास करावे। गुर साचा शब्द लिखावे, अन्तकाल ना कोई छुडावे। महाराज शेर सिँघ सद बख्शिंदा, दर आए पार करावे। इक्क रंग प्रभ रंग प्रभ निराला। कलिजुग तारनहार प्रभ, प्रगटी जोत गोबिन्द गोपाला।

चरन लग तर जावसी, सभ बिरध है बाला। महाराज शेर सिँघ लेख लिखावे, गुरसिक्खां पाई थांएँ घाला। सतिजुग साचा सच प्रभ करना। हँकारन मार दुष्ट सँघारे, राउ रंक इक्क करना। भगत उधारे आए दुआरे, इक्क रंग वसे विच चार वरना। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नंदन, सोहँ शब्द रसन उचरना। सतिजुग सूछम उत्तम निराला। गुरसिक्खां वेखे किरपा करे गुर गोपाला। जगे जोत विच ललाट, सिँघ संवारे जिउँ ज्वाला। गुर पूरे दीनी दात, सोहँ रसना माला। सतिगुर साचा दरस दे आप, भगत जनां होए रखवाला। प्रगटे प्रभ ब्रह्म सरूपा। जीव जन्त तारे विच अन्ध कूपा। जो जन आए चरन निमस्कारे, देवे दरस प्रभ स्वच्छ सरूपा। महाराज शेर सिँघ जोत चमत्कारे, ना कोई रंग ना कोई रूपा। रूप रंग जो प्रभ का पेखे। जोत सरूप विच देह ही वेखे। मानस जन्म होए कलिजुग लेखे। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, गुरसिख सच्चा नैणी देखे। आत्म बाती देवे दात, गुरसिख प्रभ दाती। मिले आण प्रभ सिक्खां सुत्तयां राती। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तारे, देवे दरस आप प्रभाती। दे दरस प्रभ भय चुकाए। मुकंद मनोहर लखमी नरायण प्रभ नज़री आए। आत्म जोत होए प्रकाश, जोत निरँजण विच देह जगाए। प्रभ पूरा सरगुण तास, दीपक निर्मल जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ करे रिदे प्रकाश, सोहँ शब्द जो रसना गाए। ओअँ आप निरँकारा। जोत सरूप वसे विच संसारा। जोत आकार किया जगत पसारा। जुगो जुग प्रभ लै अवतारा। जामा धार निहकलंक प्रभ नाउँ विचारा। सोहँ शब्द उचार भगत जनां हरि दे भण्डारा। गुरसिख उधरे पार, साची प्रीत गुर चरन दुआरा। प्रगटे जोत आप निरँकार, महाराज शेर सिँघ जोत निरँकारा। जोत निरँजण नर नरायणा। गुर दरस कर गुरमुख तर जायणा। साध संगत प्रभ होए वस, रसना देवे नाम रसायणा। बेमुखां ना पाई साची वत्थ, कलिजुग फिरदे जिउँ सुंञे घर काउणा। महाराज शेर सिँघ पाई नत्थ, लक्ख चुरासी गेड़ भुगताउणा । कलिजुग बेमुख प्रभ आप पछाणया। कलिजुग बेमुख जो ना मन्ने प्रभ के भाणया। कलिजुग पाए डाहढे दु:ख, जिन आत्म राम मनों भुलाणयां। कलिजुग होए कदे ना सुख, जिन पूरा सतिगुर नहीं पछाणयां। कलिजुग आया प्रभ सर्ब सुख, तख्तों लाहे राजे राणयां। सृष्ट खपावे पावे भुक्ख, चार वरन इक्क कराणयां। वड दाता आप समरथ पुरख, देवे माण कलिजुग निमाणयां। मायाधारी मदि मासी होए बेमुख, कलिजुग मारे प्रभ सोहँ बाणया। महाराज शेर सिँघ देवे हिरदे सुख, चरन लग्गे जो होए निताणया। प्रभ निरँकार निरवैर सद अख्वाए। जोत सरूप विच जीव जन्त रहाए। गुरसिख आत्म आप प्रकाशया, जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। निजानंद अमृत बूंद चवास्सया, अमृत बूंद कँवल में पाए। खुल्हे कँवल आत्म धरवास्सया, अनहद शब्द धुन दे वजाए। खुल्ही त्रैकुटी त्रैभवन सूज्झया, द्वार दस्म प्रभ दे खुल्हाए। गुरसिक्खां कलिजुग गुरदर बूज्झया, जोत सरूप विच जोत मिलाए। गुरसिख

गुर दरस मन लूज्झया, कर दरस हउमे हँगता रोग गंवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, निहकलंक हो सतिजुग लाए। कलिजुग तारन आ गया, गोपाल गुर गुप्ता। भगत जन सुत्ते जगावण आ गया, प्रभ साचा मुक्ती मुक्ता। सोहँ शब्द सिक्खावण आ गया, प्रभ मिलण की साची जुगता। सतिजुग साचा लावण आ गया, महाराज शेर सिँघ गुप्ती गुप्ता। जगत भुलाया जुगत कर, प्रभ भेद छुपाए। कलिजुग नज़र ना आया, अछल छलनी छल आप कराए। जग सुन्न समाध करा गया, आत्म धुन गुरसिख वजाए। घर दर मन्दर थांएँ सुहा गया, जोत सरूप प्रभ जोत जगाए। हँकारीआं माण गंवा गया, निहकलंक नाम रखाए। सतिजुग साचा लाया, सति संगत प्रभ दे सुणाए। कल बेमुख नाम लिखाया, मदि मास जिन रसना लाए। गुर साचे तख्त रचाया, घर गुरसिक्खां दे बहाए। प्रभ अमृत मुख चुआया, खोल्ह किवाड़ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, जन्म जन्म दी सोझी पाए। गुर पूरा भरम निवारदा, दे आत्म ज्ञाना। गुर रसना शब्द उचारदा, घर सच ध्याना। प्रभ अमृत अमर वरखांवदा, वाली दो जहानां। गुरसिख रंग सदा प्रभ माणदा, होए मेल कृष्न भगवाना। महाराज शेर सिँघ भगत जन तारदा, निहकलंक धार के जामा। निहकलंक प्रभ जगत अख्वाया। जोत सरूप जोत प्रगटाया। सृष्ट भुलाए झूठी पाए माया। आत्म मति गंवाई, विकार विरोध जलाया। रसना मदि मास लगाई, कलिजुग जीव नास कराया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, झूठी पाई जगत ते माया। सृष्ट भुलाई सर्ब गुणवन्ते। कलिजुग खपाई आप भगवन्ते। साध संगत दे वड्याई, प्रभ की जोत विच सदा रहंते। महाराज शेर सिँघ सोहँ नाउँ झोली पाई, दर तेरे ते आए मंगते। गुर दर पूरा गुरसिख मंगणा। आत्म देवे ज्ञान प्रभ गुरसिख मन चाढ़्हे रंगणा। आत्म होए सदा सुख, सिख साचा दीप विच देह जगणा। महाराज शेर सिँघ लाहे भुक्ख, आत्म दरस जिस प्रभ मंगणा। आत्म दरस प्रभ सिख दरसा के। कलिजुग चल्लया भेस वटा के। पूरा गुरसिख मन सोझी पा के। शब्द सुरत आत्म जोत जगा के। बिन बाती बिन तेल बुझी दीपक जोत जगा के। विछड़ कदे ना जाए, कलिजुग लग्गे चरन जो आ के। कलिजुग देवे प्रभ वड्याई, निहकलंक नाउँ रखा के। महाराज शेर सिँघ चरन लग जाई, सोहँ शब्द जन रसना गा के। सोहँ शब्द सतिजुग चलाया। बाकी सभ दा माण गंवाया। सर्बत तीर्थां भय चुकाया। अन्तकाल कलिजुग करन जोत सरूप आप प्रभ आया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, भेद किने ना पाया। भेव पावे जन भरम चुकावे। चरनामत तेरा लै आत्म तृप्तावे। प्रभ पूरा कपट निवारदा, हउमे विच्चों रोग गंवावे। अमृत बूंद मुख चवावे। अन्त अमर कर तारदा, जो चरनीं सीस झुकावे। प्रभ कलिजुग जन भगत पछाणदा, बेमुख चरन ना आवे। प्रभ गुण अवगुण सर्ब जीव जाणदा, कोई छुपे ना छुपावे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख रंग माणदा, भरम भउ दा

भेद चुकावे। भगत वछल सर्ब गुण दाता, सद आपणा भेख वटांयदा। सतिजुग सति मेहरवान, त्रेता राम नाम धरांयदा। द्वापर तारे भगत भगवान, महासार्थी आप अख़वांयदा। कलिजुग लै अवतार, निहकलंक हो जगत खपांयदा। सृष्ट होए ख्वार, प्रभ पूरा नज़र ना आंयदा। कुन्ट चार होए हाहाकार, शब्द बाण गुर अग्न चलांयदा। साध संगत घर जै जै जैकार, जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटांयदा। बेमुख कल होए ख्वार, दर मंगण भिक्ख ना पांयदा। कलिजुग देवे तार, मदि मास जो जन ना रसना लांयदा। महाराज शेर सिँघ आप करतार, विच जोती जोत मिलांयदा। मात पाताल आकाश सदा प्रभ वस्सया। विच पाताल बाशक सेजा, सच आसण प्रभ पूरे दस्सया। मन में धर हँकार, ईश्र चरन लच्छमी झस्सया। किसे ना पाई सार, घट घट सदा प्रभ वस्सया। महाराज शेर सिँघ घर सिख प्रकाशे, विच आकाश जिउँ रवि सस्सया। विच आकाश प्रभ जोत निराली। जीव जन्त सर्ब का वाली। उनन्जा पवण सिर छत्र झुला ली। सर्ब सृष्ट प्रभ जोत ज्वाली। सचखण्ड वसे महाराज शेर सिँघ जोत निराली। जोत निराली कलिजुग विच मात प्रगटाई। सृष्ट सारी पकड़ हिलाई। कुन्ट चार पै जाए दुहाई। भैणां तांई छड्ड जाणगे भाई। मावां पुत्तरां सुध ना राई। कँवार कन्या कल पति गंवाई। कलिजुग काया पलट वखाई। शर्म धर्म सिर खेह पवाई। झूठी सृष्ट छिन विच खपाई। आप अडोल बैठा प्रभ रंग लाई। नज़र ना आवे सच बिंग कसाई। जोत अग्न प्रभ सृष्ट लगाई। अन्ध धुंध धुंधूकारा, दिवस रैण इक्क हो जाई। अन्तिम कहर कलू कल वरते, धरती माता दए दुहाई। बख्शीं बख्शणहार प्रभ, झूठी सृष्ट विच गोर समाई। महाराज शेर सिँघ कोई ना जाणे, निहकलंक हो खेल रचाई। कलिजुग खेल कराए, जुग उलटाए सर्ब वरभंडा। कलिजुग माण गंवाए सर्ब भुलाए, सोहँ शब्द लाए सिर डण्डा। जीव बिल्लाए करे हाए हाए, मन वज्जा हउमे कंडा। महाराज शेर सिँघ सच शब्द चलाए, जगत घाए सच सोहँ खण्डा। निपुंसक जीव जगत में, तन चैन ना आवे। जे बाल ना होवे कुक्ख में, मात ना जगत कहावे। कर्महीण जन जाणीए, अंस बिनां खाली रहि जावे। दु:ख सारे दे वखाणीए, किशना पक्ख अन्धेर हो जावे। नाड़ी बहत्तर दे संवाणीए, आपणा भेव जीव ना पावे। सच नाउँ आख वखाणीए, निपुंसक जीव दोए अञ्याणे। गुरू साचा लेख लिखाणीए, जो चले गुर के भाणे। रोगी जीव अवल्लड़ा, होई देह निरोली। प्रभ किरपा कर जे बख्शदे, सच्ची दात पाए विच झोली। मात पिता सदा तरसदे, बिना पुत्तरां जन्म रोली। देह अमृत साचा प्रभ वरसदे, बेमुख ना मारन बोली। मन दुखीआ सदा तरसदे, सच्ची दात पा जाए झोली। महाराज शेर सिँघ कर्म कमायके, विच संगत किस्मत खोल्ही। दर मंगी भिच्छया जाएके, देवे दातारा। जे भुल्लया शब्द कमायके, पेट रहे सदा अफारा। गुरचरनीं डिगे आयके, प्रभ पूरन आस पुजावणहारा। जे जाउ मुख भवायके,

जग रहे जीव आकारा। रक्खण सोहँ रसना गायके, लाहे दु:ख दे कूड़ दुआरा। महाराज शेर सिँघ देवे वत्थ, मदि मास विच भुल्ल ना जाए गंवारा।

गुरप्रसाद गुरदर ते पाया। गुरप्रसाद गुरसिख निर्मल दे कराया। गुरप्रसाद गुरचरन लाग महासुख पाया। गुरप्रसाद महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। प्रभ दरस करे नर नारी। नाउँ धराए साध संगत प्यारी । निखुट्ट मैल होए जाए बिमारी। सोहँ साचा नाउँ, विरला कोई वपारी। गुरसिक्खां मन प्रभ का चाउ, हिरदे चढ़ी नाम खुमारी । दर आए होए परवान, बेमुख सुत्ते पैर पसारी। कलिजुग प्रगट विष्नूं भगवान, सारी सृष्ट अग्न सँघारी । भगत वछल महाराज शेर सिँघ, गुरसिख आए चरन द्वारी। जो जन आए तन मन प्रभ विच वसा के, आत्म तृप्ताए प्रभ दर्शन पा के। जो जन आए मन हँकार रखा के, गुरदर जाए पति गंवा के। जो जन आए भेख वटा के, बेमुख जाए मानस जन्म गंवा के। जो जन आए प्रभ चरन प्यासा, साध संगत प्रभ रक्खे मिला के। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे, सतिजुग साचा जावे ला के।

६ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

दुखी होए जगत बिल्लाए, प्रभ साचा नज़र ना आया। कंडा हउमे रिहा सताए, देह अंदर रोग लगाया। दक्ुखां सिर दु:ख हो आए, जिन प्रभ तों मुख भवाया। भुक्खो भुक्ख कल कर वरताए, प्रभ अचरज खेल रचाया। जीव करन हाए हाए, की भाणा गुर वरताया। दर मंगण भिख ना पाए, मूंह काला निन्दक कराया। कोई विरला सिख रहि जाए, जिन सोहँ मन वसाया। मनमुख झूठे धन्दे लाए, मदि मास आहार बणाया। मन्दे मन्दी थायन पाए, प्रभ नर्क निवास दवाया। गुरसिख साचे घर जाए, सच तख्त प्रभ रचाया। देह छड्ड जोत मिल जाए, सचखण्ड वसे प्रभ चरन लगाया। बेमुख रोवे गुरमुख हस्से, प्रभ पूरे गेड़ चलाया। सच्चा राह सच प्रभ दस्से, कल वेला नेड़े आया। प्रभ पूरा विच संगत वसे, जिस मन दा भरम चुकाया। गुरसिख मनमुख हो ना दर ते नस्से, प्रभ संग माया ना किसे रजाया। गुरचरन प्रीत हिरदे प्रभ वसे, अमुल्लड़ा लाल विच देह टिकाया। हीरा हरि जीउ हरि रवे विच रवि सस्से, देह दीपक तेज़ वखाया। आत्म नाम जो रसना रसे, खोल्ह पड़दा प्रभ भेद मिटाया। हरि जीउ गुरसिक्खां घर वसे, ज्ञान ध्यान सच मार्ग दिखाया। निहकलंक वड अभिमान, जीवां माण गंवाया। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण, जोत सरूप भेव छुपाया। कोई ना जाणे प्रभ के भेदा। सर्ब वखाणे

चारे वेदा। प्रभ जेवड अवर ना कोए, प्रभ साचा सैयदा। महाराज शेर सिँघ तेरे संग सोए, जिन्हां मिटावे विच्चों भेदा। प्रभ का भेद किसे ना जाणिओ। प्रभ का भेद गुरमुख पछाणिओ। प्रभ अभेद तख्तों लाहे राजे राणिउँ। प्रभ अछल अछेद ना जाणे ब्रह्म हरि ताणिउँ। सतिजुग साचा सोहँ वेद, आत्म रस जप रसना माणिउँ। कलिजुग जन्म ना पाए, महाराज शेर सिँघ जिन दरस दिखाणिउँ। बिन किरपा गुरदर ना आवे। साची दृष्ट गुरसिख करावे। आत्म भ्रष्ट निन्दक हो जावे। साचा इष्ट जो सोहँ रसना गावे। महाराज शेर सिँघ डोबे सृष्ट, गुरसिख कलिजुग आण तरावे। गुर तारे प्रभ तारनहारा। बेमुख सँघारे सर्ब विच वसणेहारा। गुरसिख मन अमृत बरखे जिउँ जल की धारा। चरन आ मिले वड्याई, गुरमुख लँघे पाप पहाडा। शब्द सरूप प्रभ खेल रचाई, चार कुंट होए उजाड़ा। कलिजुग अन्त कराया, जिउँ किरसान खेती वाड़ा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, सृष्ट सबाई चबाई दाढ़ा। डंक वज्जे प्रभ का डंकारा। रंक हस्से रोवे मायाधारा। निमाणयां घर हरि जू वसे, कलिजुग मिल्या पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ साचे घर वसे, जोत जगाए अपर अपारा। जाग जाग जीव जाग, गुर जग आया। जाग जीव जाग, कलिजुग कहर कहर वरताया। जीव जाग जाग, जमदूतां कलिजुग माण वधाया। जीव जाग जाग, सोहँ शब्द प्रभ धुन वजाया। जीव जाग क्यों सुत्ते भाग, माणस जन्म लाल गंवाया। जीव जाग जीव जाग, वेला जागण दा हुण आया। जीव जाग जीव जाग, क्यों झूठे धन्दे सतिगुरू भुलाया। जीव जाग जीव जाग, काल बाज झपट सिर आया। जीव जाग जीव जाग, कलिजुग तारन निहकलंक प्रभ नाम रखाया। जीव जाग जीव जाग, महाराज शेर सिँघ कलिजुग जोत प्रगटाया। जागो जीव वडभागो, सुणो प्रभ साचा रागो। वरते कहर सच सच सच मागो। महाराज शेर सिँघ डंक वजाया, सोए जीव जगत जागो। प्रभ साचा डंक वजायके, प्रभ पल्ला फेरे। करो दरस दर आएके, प्रभ वस्सया तेरे। ना जाउ पति लुहा के, कलिजुग पापी बैठा चार चुफेरे। प्रभ रिहा ना आपणा आप छुपा के, घर सिक्खां लाए डेरे। जन जाओ दर्शन प्रभ पा के। मिल गुरसिख सच मार्ग आईए। माण देवे प्रभ गुरमुख, जिस रसना सोहँ गाईए। कर दर्शन उतरे भुक्ख, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाईए। सुफल कराईए माता दी कुक्ख, संगत जो रल जाईए। महाराज शेर सिँघ ना होए बेमुख, चरन लाग तर जाईए। प्रभ मेले जुग विछुन्नयां, कल लिउ अवतारा। प्रभ मिले ना कलिजुग अंध्याँ, जिन्हां मन होए अन्धयारा। गुरसिक्खां मन तन सुन्न आ, प्रभ सुन्न समाधी खोलणहारा । महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, माया किया कलिजुग पसारा। माया डैण जगत खपावे, ना सोए रैण। जग मायाधारा अख्वावे, कलिजुग डोबे उलटे वैण। कोए ना उसनूं पार लँघावे, अन्तकाल ना कोई साक सैण। भैण भाई सर्ब छड्ड जावे, शत्रु मित्र पाए झूठे वैण। झूठी प्रीत

जगत रहि जावे, अन्तकाल प्रभ बिन ना आवे चैन। जमदूत सिर डण्ड चलावे, महाराज शेर सिँघ अन्तकाल तेरे बाझों अन्त कौण मिलावे। गुर सेवा सिख देवे फल। अन्तकाल घर आवे चल। जीव प्रभ जोत संग जावे रल। साचा घर जिथ्थे प्रभ वस्सया, गुरसिक्खा घर साचा मल। कलिजुग आए राह सच दस्सया, प्रभ कीना ना वल ना छल। बेमुख दरों क्यों नस्सया, कलिजुग जिन्हां हिरदे सोहँ वस्सया, देवे दरस आप अटल। प्रभ आपणी जोत प्रगटा के, देर लावे घड़ी ना पल। कलिजुग सच्ची खेल वरतदा, छिन विच जोत प्रगटाके। गुरमुख सदा हरि प्रभ तरसदा, प्रभ आया भेस वटा के। प्रभ शब्द मेघ बरसदा, साची देह विच सिख समा के। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, प्रगटी जोत कलिजुग आ के। प्रभ जोत जन जोत जगावे, छिन भंगर छिन अंदर सृष्ट जलावे। माटी काया होए सभ खंगर, ऐसा खेल जगत वखावे। प्रभ का भाणा वरते जग अंदर, कोए ना इस नूं मेट वखावे। बेमुख नाचे कलिजुग बन्दर, महाराज शेर सिँघ नज़र ना आवे। गुरसिक्खां तारन आ गया, दो जहान दा वाली। गुरसिक्खां सिर हत्थ टिका गया, बण बाग दा माली। फड़ बांहों पार तरा ल्या, ना लए दलाली। जिन चरनीं सीस निवा ल्या, घर जाए ना खाली। जिस प्रभ का माण तका ल्या, प्रभ मिले आप बनवाली। प्रभ फूलन बरखा ला ल्या, बरखे फूल जगे जोत निराली। महाराज शेर सिँघ लाज रखाया, गुरसंगत दर खड़ी सवाली। गुरसिक्खां आस पूरदा, होए अन्तर ध्याना। सच रिदे विच निवासदा, दे ब्रह्म ज्ञाना। गुरसिक्खां सच शब्द है भाखदा, गुरचरन धूढ़ करन इशनाना। महाराज शेर सिँघ बचन सच आखदा, कलिजुग प्रगटी जोत विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान भरम निवारे। सोहँ शब्द चलाए जगत अपारे। देवे वड्याई जो जन दर आए पुकारे। होए सहाई सर्ब दूख निवारे। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण दाता, गुरसिक्खां घर आए काज संवारे। काज राज ताज सिर सतिगुर तेरे। आज काल भाज होए चार चुफेरे। सगल सबाई संगत बाज़ पै जाए हनेरे। महाराज शेर सिँघ सिर सोहे ताज, छत्र झुल्ले चार चुफेरे। चार कुन्ट प्रभ शब्द जणावे। सुत्ती सृष्ट सोहँ रसना गावे। नज़र ना देखे आत्म बिल्लावे। घनकपुर वासी चार कुन्ट शब्द जै कार करावे। एक रहे आप जगदीश, बाकी सभ दा माण गंवावे। गुरसिक्खां मन होए वधाई, महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे। जोत प्रगटे चहुं चक्की वन्नी । सोहँ शब्द सुणे सृष्ट कन्नी। प्रभ दरस ना देवे, कर बहाई अन्न्हीं । कलिजुग माण गंवाया, खाली चल्लया झाड़ के कन्नी। हँकारीआं माण गंवाया, प्रभ की जोत जगत ना मन्नी। कर वेस कलिजुग आया, वड दाता वड धन्न धन्नी। निहकलंक आप अख्वाया, छड्डी देह आप पतिवन्नी। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप हो आया, गुरसिक्खां सच मन मन्नी। मन तन मेल इक्क भरम दा, गुर भुल्ल ना जाई। संजोग होया धुर कर्म दा, कलिजुग रुल ना जाई। प्रभ

भाण्डा भन्ने भउ भरम दा, जग वेख डुल्ल ना जाई। हुण वेला नहीं जे शर्म दा, पल्ला फेरो दयो दुहाई। हुण बेड़ा डुब्बा सच्चे धर्म दा, सोहँ नाओ सच बणाई। हुण वेला जे पैर धरन दा, रक्खे चरन प्रभ लै उठाई। गुरसिख जोत सच्ची ब्रह्म दा, सच जोत लै मिलाई। गुर पूरा भरमायां नहीं जे भरमदा, चरन लाग मिले वड्याई। हुण वेला नहीं जे नरम दा, सच तेग शब्द प्रभ आप उठाई। महाराज शेर सिँघ हुण दिन मनाए जरम दा, जेठूवाल नगर पार कराई।

८ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

उत्तम जाती गुरसिख, जिन हरि प्रभ पाया। देवे दरस आप प्रभाती, निहकलंक दा जामा आया। आत्म देवे सतिगुर शांती, दे दरस भरम चुकाया। बेमुख लग्गे मनमुख काती, गुर पूरे ना दरस दिखाया। बांहों पकड़ उठाले राती, सोहँ जिन्हां नाम ध्याया। अमृत बूंद पीवे स्वांती, तन मन्दर विच प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ सद जोत जगाती, जगमग जगे जिस रिदे ध्याया। जग जीव सो उज्जला, जिन हरि प्रभ मिल्या। दे दरस खोल्हे मन गुंझला, जोत सरूप जगत देह धरया। छड्ड देह जोत होए निर्मला, तारे सिख प्रभ आसा वरया। महाराज शेर सिँघ दर तेरा सांझा, सो तरया जिस दर्शन करया। दर्शन देख मन होए दयाला। प्रभ का भेख कलिजुग निराला। बिन सिख कोई सके ना वेख, ऐसा पाया प्रभ जंजाला। हँकारीआं निन्दकां लिखे लेख, अन्तकाल होए मूंह काला। गुरसिक्खां मन की टेक, अन्तिम होए आप रखवाला। महाराज शेर सिँघ सच जोती वेख, जोत सरूप करे खेल निराला। खेल करतार किसे भेत ना जाणया। साचा सतिगुर सच है दरबान, जन भगत पछाणयां। प्रगटी जोत प्रभ निराहार, हत्थ ना आवे राजिआं राणयां। गुरसिक्खां चरन प्रभ ओट, देवे दरस प्रभ माण निमाणयां। कलिजुग कढ्ढे सारे खोट, बेमुख पकड़ नर्क निवास दवाणयां। सोहँ शब्द लगाई चोट, चार कुन्ट जै जै जैकार कराणयां। जीव जन्त बिल्लाए जिउँ बोट, मिले जल ना खाण नूं दाणयां। सृष्ट घोटी शब्द घोट, तरे सो चले जो तेरे भाणयां। प्रभ का भाणा प्रभ ही जाणे। आदि अन्त प्रभ एक समाणे। प्रभ सरूप अगम्म ना कोई जीव पछाणे। महाराज शेर सिँघ नज़र ना आवे, जीव जन्त दे विच समाणे। जीव जन्त विच प्रभ का वासा। ना कोई जाणे ना कोई पछाणे, आत्म जीव ना होए निरासा । ना कोई रसना गावे, प्रभ पूरा दुष्ट खपाए, साध संगत सदा है पासा। सोहँ शब्द जो रसना गाए, गुरदर कदे ना जाए निरासा। अन्तकाल कहर जग वरते, गुरसिक्खां गुरचरन भरवासा। बाहों पकड़ पार कराए, महाराज शेर सिँघ जपया जिन स्वास स्वासा। गुरसिख प्रभ दे वड्याई, उत्तम कलिजुग विच साधन सन्ता। गुरसिख प्रभ दे वड्याई, जोत

जगावे प्रभ भगवन्ता। गुरसिख प्रभ दे वड्याई, जिन मन आदि ना अन्ता। गुरसिख प्रभ दे वड्याई, सचखण्ड वासी खण्ड सच रहन्ता। गुरसिक्खां प्रभ जोत जगाई, कलिजुग सुहाई रुत्त बसन्ता। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, गुरसिक्खां मुख उज्जल करंता। गुरदर आए भरम चुकाया। प्रभ अबिनाशी सच शाह पाया। सर्ब घट वासी जोत सरूप विच देह समाया। महाराज शेर सिँघ संगत तेरी दासी, दरस दान दे सिख तराया । प्रभ का दरस उत्तम न्यारा। कर दरस जीव पार उतारा। अमृत बरस प्रभ लाहे आत्म तप्त बुखारा। गुरसिख तेरी हिरस, सोहँ शब्द दे नाम अधारा। नाम अधार जीव जो करे। आवे जावे ना जन्मे ना मरे। सतिगुर पूरा प्रगट्या, लाग चरन गुरसिख तरे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, सिमरो हरे हरि हरे। हरि हरि हरि प्रभ जोत समानो। प्रभ की जोत हरि नाम वखानो। जोत ईश्र हरि एक वखानो। कलिजुग महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार सच जानो। निहकलंक खेल कर बहु रंगा। कलिजुग पकड़ चलाया, अन्तवार तन पैरों नंगा। सतिजुग सच चलाया, गुर पूरे सच संगा। साध संगत नाउँ तराया, जिन्हां दरस दान प्रभ मंगा। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया, पुरी घनक जाणे इक्क सिँघ रंगा। रंगा सिँघ रंग रंगीलड़ा, रंग प्रभ का जाणया। सतिगुर साचा समझ के, चरन चवर करे होए निमाणयां। ना जन्म गंवाया भरम के, ईश्र जोत विच जोत मिलाणयां। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उपाए, लै जाए सचखण्ड टिकाणयां। सचखण्ड साचा जिथ्थे प्रभ जोता। जोत सरूप आप कोए होर ना होता। गुरसिख वड प्रताप, कलिजुग जगाया सोता। प्रभ मिल्या घर आप, दुरमति पाप देह तन धोता। सोहँ दे के जाप, आत्म देवे रस सरोता । महाराज शेर सिँघ मारे तिन ताप, गुरसिख नर्क ना खावे गोता। गुरसिख मिले आप प्रभ, अन्तिम घड़ी ना लावे पल। जोती जोत मिलावे प्रभ, जिउँ मिले जल विच जल। गुरसिख जन्म ना होवे, विच जोत प्रभ जावे रल। महाराज शेर सिँघ बाज ना कोए होता, गुरशब्द मन शब्द चलाया होए जोत सरूपा। वाजा पवण वजाया, विच देह अन्ध कूपा। गुरसिक्खां भरम चुकाया, प्रगटी जोत स्वच्छ सरूपा। गुर पूरे गुरसिख वड्आया, दर्शन पाया जिस विच अन्ध कूपा। हरि हिरदे नाम वसाया, कलिजुग प्रगटे प्रभ वड भूपा। महाराज शेर सिँघ संगत विच आया, ना कोई रेख ना कोई रूपा। जो जन वेखे प्रभ का रंग। दरस दान जो रहे मंग। मानस जन्म ना होए भंग। साचा दर गुरसिख मंग। गल विच पलड़ा पायो, ना जग विच संग। सोहँ दे ज्ञान, चाढ़्ह जाए प्रभ आत्म रंग। बांहो पकड़ वखाया, प्रभ मिलने का सौखा ढंग। जन अनहद शब्द वजाया, निकले धुन जिउँ तूर तुरंग। महाराज शेर सिँघ देवे भगत भण्डारा, साध संगत जो मंगणा दर मंग। गुर पूरा दर मँगीए, जिथ्थे तोट ना आवे। घर साचा कदे ना संगीए, ना खोट पल्ले पावे। साध संगत मिले रंग रंगीए, अचरज

खेल रचावे। कदे मेल ना होवे कुसंगीए, गुरसिख परे हट जावे। ईश्र जोत बहुरंगीए, जुगो जुग जुग जोत प्रगटावे। महाराज शेर सिँघ घर पूरा मँगीए, गुरसिक्खां दान नाम दवावे।

९ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

गुरसिख सच्चा वणज वपार कर, कल प्रभ का नाउँ। जन्म मरन दा बेड़ा पार, मिले साचा थाउँ । मन उत्तम एह विचार कर, प्रभ प्रगटे अगम्म अथाहो। विच आत्म प्रभ का वास कर, ना झूठा डंक वजाउ। विच्चों हउमे कंडा नास कर, मिल साध संगत गुण गाउ। वड्डा दाता आपणा दास कर, नाम वणज कर जाउ। महाराज शेर सिँघ जगत प्रभ दाता, सिमर सिमर सिमर प्रभ सुख पाउ। सिमरो सिमर सिमर प्रभ रसना। सिमरत नाम हिरदे प्रभ वसणा। देह प्रभ वसदा, मार्ग सच बिन किसे ना दस्सणा। महाराज शेर सिँघ आए घर, जोत सरूप सर्ब थांएँ वसणा। सर्ब थांएँ प्रभ इक्को रंगो। नाम दान प्रभ आत्म ज्ञान, गुर दर ते मंगो। विच जहान जीव टुट्ट जाण, जिउँ काची वंगो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सवाली दरस दान मंगो। गुर दरबार होए गुरसिख सवाली। शब्द नाम मन चाढ़्हे लाली। थायन पाई सर्ब घाल जो गुरसिक्खां घाली। तोड़ जंजाल महाराज शेर सिँघ विच शब्द मिलाली। हरि भगत हरि दुआरे वसे। हरि भगत विच हरि जीउ वसे। कलिजुग भगत गुरसिख प्रभ दस्से। बेमुख सारे चांद जिउँ मस्से। थायन ना पायन गुरदर तों जायन नस्से। भगत जनां हरि प्रभ आपणा भेव सभ दस्से। सोहँ नाम जन रसना गाउ, महाराज शेर सिँघ विच हिरदे वस्से। गुरसिख ना देवे प्रभ को कंड। गुरसिख ना होए आत्म रंड। गुरसिख लोवे विच ब्रह्मण्ड। गुरसिख चरन जग धोवे विच नौं खण्ड। गुरसिख ना सोवे विच वरभंड। गुरसिख बोवे नाम अखण्ड। महाराज शेर सिँघ बेमुखां सिर लावे डण्ड। गुरमुख माने प्रभ का कहणा। गुरसिख भाणा हरि का सहिणा। गुरसिख साचे प्रभ चरन विच रहणा। महाराज शेर सिँघ जन्म जन्म दा देवे लहणा। लहणा लाह गुरसिख प्रभ को दरसणा। सच्चा गहणा देवे गुरसिख, नाम सोहँ रसना जपणा। बेमुखां कल उलटे वहिणा, सचखण्ड गुरसिक्खां वसणा। महाराज शेर सिँघ तेरा भाणा सहिणा, बेमुख रोवण सिक्खां हस्सणा। गुरसिख मन शांत प्रभ दरस दिखावे। गुरसिख इकांत सोहँ रसना गावे। गुरसिख पावे दात कर निमस्कार जो सीस झुकावे। महाराज शेर सिँघ सोए ना दिन रात, गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखावे। देवे दरस गुरसिख दर आ के। गुरसिख ना जाणे प्रभ आया भेस वटा के। सच शब्द वखाणे, विच रसना जोत समा के। भुल्ले जीव अञ्याणे, प्रभ आया जोत प्रगटा के। महाराज शेर सिँघ कमले होए सयाणे,

जेहड़े चरनीं डिग्गे आ के। गुर पास ना चले चतुराई। आपणी आप जीव करे वड्याई । दुष्ट दुराचार प्रभ देवे सज़ाई। आप दुरमति होए ख्वार, सुध बुध भुलाई। आत्म करे विकार महाराज शेर सिँघ सुध रहे ना राई। जीव माण ना कर, जग सद नहीं रहणा। गुरसिक्खा गुरचरन ध्यान कर, सच साध संगत विच बहिणा। विच देह प्रभ का वास कर, छड्ड झूठे साक सैणा। महाराज शेर सिँघ दुक्खां नास कर, गुरसिख चरन लाग दु:ख क्यों सहिणा । दुखी दु:ख निवार, देह होए अनरोगा। पापी दुष्ट सँघार, मन होए नचिन्दया सोगा। झूठी देह सच्ची दातार कर, होर दर नहीं मंगण जोगा। महाराज शेर सिँघ बेड़ा पार कर, दु:ख बड़ा सिक्खां ने भोगा। गुरमुख दु:ख ना उतरे, कर तीर्थ इशनाना । गुरमुख भुक्ख उतरे, देवे दरस आप भगवाना। गुरसिख मिले प्रभ बप्प बप्पड़े, इक्क बिन होर ना दूजा जाना। महाराज शेर सिँघ विच साध संगत उतरे, दरस दान देवे सिर दाना। नैण निर्मल जग निराले, जिन्हां प्रभ दर्शन करया। आत्म सुख पी प्रेम प्याले, गुरसिख तन मन ठरया। होए स्वास सखाले, जिन्हां प्रभ रसना उचरया। महाराज शेर सिँघ सोहँ नाले, गुरसिख चरन लाग जगत तरया।