१० चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
सच्ची मन वजाए धुन, प्रभ बख्शंदा। जीव समाधी खोल्हे सुन्न, शब्द ज्ञान प्रभ दिन्दा। प्रभ का दर्शन उत्तम गुण, जीव विच जहान करिंदा। गुरसिख जग प्रभ लैणे पुण, जगत सबाई छाह करिंदा। महाराज शेर सिँघ आत्म लाए रुण झुण, अमृत नीर सदा बरसिंदा। अमृत मेघ लेवे गुरसिख प्यासा। उत्तम होए निर्मल जीए, मात गर्भ ना होवे वासा। गुर चरन लाग सिख जन थीए, प्रभ की ओट चरन भरवासा। बेमुख पावण आपणे कीए, साध संगत प्रभ दासन दासा। महाराज शेर सिँघ नाम रस पीए, अन्तिम होए बन्द खुलासा। बंधन बन्द तुड़ाईए, जगत अवतरा। टुट्टी गंढ्ढ वखाईए, कल देर ना लाए जरा। हिरदे सच वसाईए, आपणे नाउँ प्रभ हरि हरा। विछड़ कदे ना जाईए, जो आया गुर दरा। महाराज शेर सिँघ लाज रखाए, जो चरनीं आए परा। जो जन पूजे ईश्र कँवल चरना। तिस जन सूझे आपणा जीवन मरना। हरि प्रभ हरि हर रंग बूझे, हरि भाणा मन्न जग तरना। कलिजुग कहर होए जग भारी, गुरसिक्खां मूल ना डरना। जीव बिल्लायन दुष्ट दुराचारी, नर्क निवास प्रभ करना। गुरसंगत गुरचरन प्यारी, महाराज शेर सिँघ चरन निवास है करना। सतिवादी सतिजुग लाया, शब्द साचा चाले। बेमुखां खेह कराया, भगत जनां प्रभ सदा है नाले। कूड़ा माण गंवाया, कलिजुग भेख कहर वटाले।
नज़री नज़र ना आवे, प्रभ साचा जोत प्रगटाले। विच देह जोत जगावे, जो जन महाराज शेर सिँघ रसना ध्याले। बेमुखां जन्म गंवाया, कलिजुग विच हीरा। प्रभ ज्ञान गोझ रखाया, हउमे लाई देह विच पीड़ा। माया पड़दा पाया, मायाधारी होए विष्टा कीड़ा। गुरसिक्खां नाम ध्याया, निर्मल सुखिया आत्म जीअड़ा। जिन सोहँ रसना गाया। उठ जाग जीव अञ्याणयां, कल सतिगुर आया। कर दरस चरन निमाणयां, क्यों माया भरम भुलाया। जाए सुत्तयां रैण विहाणयां, प्रभ डंक शब्द लाया। महाराज शेर सिँघ जीव जन्त जगाए, आपणा भेत खोल्ह वखाया । जो जन प्रभ की महिंमा जाणे, नज़री आवे जोत सरूप। जो जन प्रभ की महिंमा रसन वखाणे, आत्म होवे निर्मल सूच। बेमुख लाए कल टिकाणे, मौत कराए जगत कूच। गुरसिख हरि रंग माणे, प्रभ प्रगटे ऊँचो ऊँच। महाराज शेर सिँघ तेरी तूंहे जाणे , कोए ना जाणे तेरा रंग ना रूप। रंग रूप प्रभ नज़र ना आवे। जोत सरूप विच सिख समावे। एही महिंमा शब्द रूप जणावे। शब्द ज्ञान अज्ञान अन्धेर मिटावे। धर ध्यान अबिनाशी प्रभ नज़री आवे। कलिजुग होए सुघड़ सुजान, महाराज शेर सिँघ जिस चरनीं लावे। दए वड्याईआं चार जुग, जग मिलण वधाईआं। धन्न धन्न धन्न गुरसंगतां, गुरदर ते आईआं। रिख मुन जायण मन्न, बहत्तर भगत प्रभ जोत जगाईआं। लिख्त कराए होए प्रसन्न, रसना देवे भगत वड्याईआं। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, निहकलंक संग प्रीतां लाईआं। महाराज शेर सिँघ उत्तम दरस, कर दरस सभ भुक्खां लाहीआं। गुरसिख भूख प्रभ के चरना। उतरे दूख जन लागे शरना। मन होए सूख दे दरस प्रभ ब्रह्म ज्ञानी करना। महाराज शेर सिँघ साचा भूप, गुरसिक्खां छत्र जिस धरना। गुरसिक्खां दे वड्याई, छत्र झुलांयदा। राजे राणे माण गंवाई, रंक करांयदा। भुल्ली फिरे लोकाई, प्रभ साचा नज़र ना आंयदा। दुखी जीव रहे बिल्लाई, प्रभ बिन कौण आत्म तृखा बुझांयदा। गुरसिक्खो तुहानूं मिले वधाई, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटांयदा। ईश्र जोत जगत निराली। कलिजुग प्रगटे दो जहान दा वाली। नज़र ना आवे प्रभ, जोत सरूप दीपक देह बाली। महाराज शेर सिँघ देवे नाम दान, संगत खड़्ही दर सवाली। ऊँचा दर दर दरबार, जिथ्थे प्रभ वसे। सच्चा सच घर बाहर, जोत जगाई जिथ्थे रव सस्से। सोहँ शब्द होए धुन्कार, साचा राह प्रभ का दस्से। गुरसिख सोहिण दरबार, प्रभ साचा सदा जिथ्थे वसे। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, आपणा भेव ना बेमुख दस्से। विरला कोए गुरसिख प्यारा। अमृत देवे जिस प्रभ भण्डारा। अमृत सोमा चले देह न्यारा। ईश्र धरे कर्म जाण, करे दीपक देह उज्जयारा। गुरचरन लाग तरे झूठे होए सच खरे, जिन्हां मिल्या नाम सहारा। महाराज शेर सिँघ जिस किरपा करे, कलिजुग मिल्या सचखण्ड दुआरा। सचखण्ड गुरसिख जाणो, जिथ्थे प्रभ वस्सया। हरि का रंग हरि दर ते माणो, जोत सरूप विच देह प्रभ वस्सया। सोहँ रसना सच शब्द वखाणो, अमृत
नाम सच रसना रस्सया। महाराज शेर सिँघ सद निज वखाणो, गुरसिख विच सदा प्रभ वस्सया। वसे वसणहार, किसे नज़र ना आवे। दस्से दस्सणहार, जित प्रभ दया कमावे। प्रभ लेखा लिखणहार, गुरमुख लेख लिखावे। सच्चा शाह विच देह वेखणहार, बैठ अडोल देह रथ चलावे। जीव सदा है भुल्लणहार, प्रभ अभुल्ल विच देह समावे। बेमुख जुग जुग रुलणहार, गुरसिख चरन लाग तर जावे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तृप्तावे, बेमुख कल काग वांग कुरलावे।
११ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
गुर नाउँ रसना गायके, हो जाए जीव ब्रह्म। हरि हिरदे सदा वसायके, कल पाए पारब्रह्म। प्रभ सच्चे सिउँ चित्त लायके, जुग ला ल्या दम। चरन सीस नवायके, सुफल बणाया जन्म। नाम रसना रस काया पलटावे। बाल्मीक भीलणी जाया, रसना जप अमरा पद पावे। रिख भरिंग हरि गुण गाया, होवे विस्माद अंग समावे। जिन महाराज शेर सिँघ ध्याया, फिर जन्म ना पावे। जन्म मरन प्रभ खेल रचाई। ऊँच नीच नीच ऊँच विच भेत रखाई। छत्री ब्राह्मण वैश शूद्र में रिहा समाई। प्रभ की जोत ब्रह्म सरूप विच देह समाई। घर साचा शाह ना पाया, जगत भुल्ली फिरे लोकाई। प्रभ आपणा भेस वटाया, जोत निरँजण विच देह जगाई। महाराज शेर सिँघ सिउँ चित लाया, आत्म दीपक देह जगाई। जगे दीप देह तन अंदर। होए उज्जयारा तन सोहे साचा एह मन्दर। जिथ्थे वसे आप निरँकारा, शब्द सुरत खोल्हे मन जंदर। कुंजी नाउँ लाए गुरसिख प्यारा, बेमुख कलिजुग नाचे जिउँ बन्दर। नज़र ना आवे अगम्म अपारा, महाराज शेर सिँघ वसे घट अंदर। पावे जन कर निगम विचार। आत्म ध्यान गुर चरन में जाण। मधु माधो सद इक्क समान। भरमत भरमत जीव बिल्लायन, नज़र ना आवे विष्नूं भगवान। बेमुख भुल्ले दर दर धक्के खाण। कलिजुग रुले जिउँ कूकर सवान। गुरसिख मिल साध संगत तर जाण। महाराज शेर सिँघ विच दरबारा, गुरमुख वर लै उथे जाण। गुरमुख नाम जगत में जित नाम दविंदा। कलिजुग साचे भगत ने जिन्हां मिल्या प्रभ बख्शिंदा। कलिजुग अन्त वक्त जे, चल्लया उड जिउँ तरवर परिंदा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या सख्त जे, बेमुखां दरस ना दिन्दा। बेमुख सभ बप्पड़े, मदि मास अहारी। जीव जन्त रत्त रतड़े, कल होए ख्वारी । छड्ड नाम मदि मतड़े, जूए गए जन्म हारी। अन्तकाल गए जग लतड़े, धर्म राए लगाए डन्न भारी। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, गुरसिक्खां पैज संवारी। गुरसिक्खां देवे माण सर्ब घट वासी। गुरसिक्खां प्रभ का माण मिले प्रभ अबिनाशी। जिन लाया गुरचरन ध्यान, मुक्त जुगत हो कल की दासी । जिन सोहँ जपया नाम, सच्चा शाह स्वास स्वासी। सच दरगाह
पाए ठाउँ, महाराज शेर सिँघ कट्टे गलों जम की फाँसी। हरि प्रभ नाम अन्त सुहेला। अन्त आत्मा होए अकेला। जीव जोत दा साचा मेला। जोत जगाए प्रभ अचरज खेला। दर्शन पायन जो जन आ के, कलिजुग होए प्रभ संग मेला। महाराज शेर सिँघ जगत प्रभ दाता, करो दरस करन दा वेला। कर दरस प्रभ मन तन ठरे। आत्म शांत तृखा अग्न बुझाई, कलिजुग मिले आप नर हरे। साची जोत विच देह जगाई, गुरमुख पूरा ना कलिजुग डरे। गुर चरन लाग मिली वड्याई, जो जन आए प्रभ दरे। बेमुखां सिर शाही पाई, महाराज शेर सिँघ जग धरनी धरे। करे आप जो प्रभ करना। जगत विरला कोए विच जून विहरना। सोहँ जप जाप अन्त कलिजुग तरना । राउ राज माण अन्तिम कल हरना। एक जोत प्रभ एक सरूपा, ऊँच नीच का भरम निवरना। चार कुन्ट होए जै जै जैकार, बाकी नास सभन दा करना। हाहाकार होए चहुं कूटी, औखा बाण सोहँ जग जरना। वक्त गंवाया मदि रस, अन्तिम जीव होए मरना। महाराज शेर सिँघ नर नरायण, गुरसिख चरन लाग जग तरना। चार वरन प्रभ जोत प्रगासे। कलिजुग आया भेत छुपाया, बैठा वेखे जगत तमाशे। भरम भुलाया जगत रुलाया, बेमुखां जन्म गंवाया विच हासे। जिन्हां हरि नाम ध्याया, दर घर साचा पाया, सतिगुर बैठा सदा है पासे। मदि मास जिस रसना लाया, विच विकार देह चलाया, सच धर्म दोए नासे। गुरचरन जिन चित लाया, प्रभ शब्द सुण दरस दिखाया, दे आत्म सद प्रभ वासे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक हो आया, भरम भुलेखे जगत भुलाया, गुर पूरे सद बलि बलि जासे। बलि बलि बल गुर पूरे जिन कलिजुग पा ल्या। चल चल चल प्रभ चरन है हज़ूरे, जिन सतिजुग साचा ला ल्या। मिल मिल मिल दर सतिगुर पूरे, जोत सरूप जोत जगत प्रगटा ल्या। रल रल रल विच गुरसिख सूरे, जिन माणस जन्म सुफल करा ल्या। वाजे वज्जे मन अनहद तूरे, सोहँ शब्द जिन रसना गा ल्या। महाराज शेर सिँघ चरन बलिहारी, जिन विछड़यां मेल मिला ल्या । विछड़े मेल मिलाए, भगतां तारदा। कोट जन्म दे पाप, छिन मांहि मारदा। सच्चे सच दरबार, जोत प्रभ धारदा। गुरसिख उतरे पार जो चरन निमस्कारदा। महाराज शेर सिँघ लैंदा सार, कोए ना जाणे रंग करतार दा। नाम करतार रंग ना कोए। जोत सरूप बिमल जोत बिलोए। जगमग जोत जगे हर दम, खण्ड सच प्रकाश जोत होए। जोत सरूप जगत सर्ब वस्सया, गुरमुख विरला जाणे कोए। महाराज शेर सिँघ कल आपणा भेव ना दस्सया, भुल्ली सृष्ट कल अन्तिम रोए। प्रभ कलिजुग भरम निवारया, दे ब्रह्म ज्ञाना। प्रभ गुरसिख घर तारया, बैठ विष्नूं भगवाना। आवण जावण सर्ब संवारया, प्रगट द्वापर काहना। गुर पूरे सद वारया, महाराज शेर सिँघ निहकलंक पहरया जामा। आत्म तृखा तां मिटे, जां प्रभ भरम चुकाए। साचा शब्द मन रटे, तां हउमे माण गंवाए। गुर पूरा विके ना विच हट्टे, मायाधारी खेल जो रचाए। लक्ख
पापी कलिजुग मर मिटे, प्रभ साचा मुख छुपाए। लक्ख झूजन कलिजुग जग कटे, सर्ब नर्क निवास दवाए। महाराज शेर सिँघ शाह इक्क वसे, जांह देखां तां नज़री आए। नैण गंवाया नूर प्रभ निरवैर दा। प्रभ साचा आसा पूर, कलिजुग वरते हुक्म कहर दा। सोहँ शब्द करे चूर, बेमुख ना एथे ठहिरदा। महाराज शेर सिँघ गुण भरपूर, बरसे मेघ अमृत मेहर दा। मेहर कर तन मन मेल दे। बुझी आत्म देह दीप, नाम साचा प्रभ तेल दे। दर तेरे प्रभ आ गए, बेड़ा खण्ड सच विच ठेलदे। कोट जन्म दे विछड़े, कर किरपा छिन विच मेल दे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां नाम देण दे। गुरसिख नाम निरँजण पाओ। निर्मल नाम बाती विच देह जगाओ। उत्तम झाकी तन अंदर पाओ। मिटे अज्ञान अन्धेर, ज्ञान गुर शब्द जगाओ। सोहँ शब्द रसना गा के, महाराज शेर सिँघ तन विच्चों पाओ। देह विच वसे प्रभ वसणेहारा। नज़र ना आवे बैठा कर पसारा। पर्दा कर इक्क थांए न्यारा। भगत जनां दरसावे आत्म दुआरा । महाराज शेर सिँघ जोत जगावे, मिले आत्म अगम्म अपारा। प्रभ की जोत कोई निर्धन पावे। प्रभ की जोत विच गुरसिख समावे। प्रभ की जोत तन मन धुन शब्द वजावे। प्रभ की जोत प्रभ अबिनाशी घर मांहि दिखावे। प्रभ की जोत जीव अन्त विच जोत समावे। प्रभ की जोत प्रगट कलिजुग शेर सिँघ महाराज नाम रखावे। जोत प्रगट होए निहकलंका। सोहँ शब्द चार कुन्ट का डंका। भरम मिटावे सर्ब जीव मन का। दु:ख दर्द हटावे, महाराज शेर सिँघ दरस कर तन का। दरस पेखन गुरसिख नैण निराले। गुरसिख ऊँच अगम्म जिउँ पर्बत हिमाले। प्रभ की जोत ब्रह्म विच सिख समाले। महाराज शेर सिँघ कहिए धन्न धन्न, सर्ब जीआं दी करे प्रितपाले। प्रितपाला प्रभ गुण निधाना। चरन लाग मूर्ख मुग्ध होए चतुर सुजाना। कलिजुग पूरन भाग, सोहँ शब्द जिन्हां गुर माना। गुरसिख सदा रहे है जाग, जिन्हां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। भगत भगवान इक्क रंग। आदि जुगादि प्रभ भगतन संग। छोड सृष्ट, भगत दर साचा मंग । कलिजुग प्रगटे प्रभ त्रैलोकी नंद । महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द सद गाओ छन्द। सोहँ शब्द प्रभ का रूप। सोहँ शब्द तारे विच अन्ध कूप। सोहँ शब्द शब्द बिन रूप। सोहँ शब्द देवे महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूप। सोहँ शब्द देवे जगत भर भर भरतम्बरा। सोहँ शब्द देवे खपाए वड्डे पतम्बरा। सोहँ शब्द देवे लगाए विच अग्ग अंबरा। महाराज शेर सिँघ खेल रचाए, जोत प्रगटाए छिन भंगरा। छिन भंगर प्रभ जोत प्रगटावे। छिन मांहि आवे छिन मांहि जावे। जे कोई वेखे नज़र ना आवे। शब्द ज्ञान दे सिख समझावे। जोत सरूप जोती जोत जगावे। रंग रूप बिन तीन लोक रहावे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख धाम सचखण्ड बणावे। सचखण्ड धाम तेरा गुरसिक्खा। दर घर मिले ना ठाउँ बेमुखा। चरन कँवल मिल जाउ मन रंग होए सन्मुखा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई,
करो दरस लाहो मन भुक्खा। आत्म भुक्ख प्रभ दरस चरना। आत्म सुख प्रभ दरस करना। सोहँ शब्द विच अन्ध कूप सर्ब दुखड़े हरना। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सति सरूप अन्त गुरसिख करना।
१३ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
जगत भुलेखा भरम दा, गुरसिख भुल्ल ना जाणा। एह वेला सच्चे कर्म दा, नहीं कुकर्म कमाणा । प्रभ बेड़ा लाओ धर्म दा, पार डुल ना जाणा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया, मेल मिलाए जन्म जन्म दा। जन्म अमोलक माणस, गुर दर्शन पा के। बेमुख मारे छाण के, विच जन्म गंवाया हासे। गुरसिख पकड़ पछाणके, कीए बन्द खुलासे। महाराज शेर सिँघ गुण निधान, गुरसिख सद बलि बलि जासे। गुरचरन बलिहार गुरसिख, सचखण्ड दुआरा। कलिजुग जावे तार, विच देह जोत कर अवतारा। बेमुख होए ख्वार, दु:ख लग्गा भारा। बांहों पकड़ डुबायन, जल की धारा। महाराज शेर सिँघ दरस ना पायण, मात प्रगट्या नैण मुँधारा। नैण मुँधार प्रगटे निरवैरी। जोत सरूप वरताए जगत कहरी। बेमुख पकड़ पछाड़िअन ना लावे डेरी। महाराज शेर सिँघ जग अवतार, जुग चौथा चौथी वेरी। गुर घर सच्चा धाम है, जिथ्थे साचा प्रभ वस्सया। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ छड्ड के, कलिजुग गुरसिक्खां राह सद दस्सया। बांहों पकड़ तराया, अन्तकाल प्रभ हिरदे वस्सया। महाराज शेर सिँघ तेरी शरन आई, कलिजुग बेमुख हो के जग जाए नस्सया। जोत सरूपी पवण प्रभ नज़र ना आया। कलिजुग जामा धार के, झूठी सृष्ट पाई माया। सोहँ बाण मार के, बिन दैतां जगत घाया। महाराज शेर सिँघ भगत पछाण के, चरनीं आण लगाया। भगत वछल प्रभ बीठला, सोहे सच दरबारे। नैण खोल्ह साचा प्रभ डीठला, गुरसिख कर निमस्कारे। बेमुख कलिजुग कौड़ा रीठला, अन्तकाल नर्क निवास दवाए। सोहँ शब्द जपो मन मीठला, आत्म जोत जोत चमत्कारे। महाराज शेर सिँघ साचा प्रभ, गुरसिख ढहि गुरचरन दुआरे। गुरचरन प्रीत अमर हो रहणा। गुरसिख रक्ख साची नीत, मन्न प्रभ का कहणा। झूठी एह जगत की प्रीत, जगत बैठ ना किसे रहणा। गुरदरस मन ठांडा सीत, सोहँ शब्द दे साचा गहणा। बेमुख उलट चलाई रीत, अन्तकाल दु:ख डाहढा सहिणा। महाराज शेर सिँघ तेरी साची प्रीत, साध संगत विच प्रगट बहिणा। प्रगट जोत धरे ध्याना। आदि अन्त विष्नूं भगवाना। चरन लाग होए मूर्ख सुघड़ सुजाना। सोहँ जपो रसना जाप, आत्म सुख महां ज्ञाना। महाराज शेर सिँघ वड प्रताप विच दो जहानां। महाराज शेर सिँघ तेरा प्रताप। जोत सरूप रहे दिन
रात। आकाश पाताल जोत सरूप विच मात। सोहँ शब्द चला के, गुरसिक्खां देणी दात। आपणा भेस वटा के, निंदा कराए भांत भांत। जोत सरूप विच देह दे, सदा बैठ रहे इकांत। निहकलंक नाउँ रखायके, गुरसिक्खां मन रक्खी शांत। कलिजुग जोत प्रगटा के, गुरसिक्खां दे वड्याई। नाउँ निरँजण आप रखा के, आपणा भेत ल्या छुपाई। गुरसिक्खां जोत जगा के, कलिजुग दे रिहा वधाई। बेमुखां नष्ट करा के, देह उलटी मति पाई। महाराज शेर सिँघ नाम रखा के, कलिजुग चल्लया भगत वड्याई। गुरसिख प्रभ का रूप है, जे भाणे चल्ले। गुरसिख विच वसदा प्रभ भूप है, कलिजुग बिल्लाए मूल ना हल्ले। साचा सिख मेरा सरूप है, अन्तकाल सचखण्ड दर मल्ले। बेमुखां कलिजुग अन्ध कूप है, माणस जन्म कलिजुग गंवा चले। महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूप है, गुरसिख नाम निधान दर लै चले। दर दरवेश आप प्रभ, घर सिक्खा आवे। सुत्तयां पकड़ उठाल के, जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। बुझी आत्म दीपक बाल के, विच देह दे जोत जगावे। कलिजुग जगत पछाण के, गुरसिक्खां टुम्ब उठावे। सोहँ शब्द बाण मार के, महाराज शेर सिँघ सृष्ट घावे। सृष्ट इष्ट नर नरायण भुल्लया। कलिजुग आए प्रभ तोल पूरे तोल्लया। बांहों पकड़ चलाया, आप अडोल कलिजुग जीव जगत सभ डुल्लया। बांहों पकड़ धर्म राए वखाया, बेमुखां नर्क द्वार सद खुल्हया। गुर साचे शब्द चलाया, महाराज शेर सिँघ आप अभुल्ल जगत सभ भुल्लया। भुल भुल भुल रुल रुल रुल तुल तुल तुल कुल कुल कुल कल वणजारया। सृष्ट गई भुल्ल, सुत्ती पैर पसारया। कलिजुग माया अन्धेरी गई झुल्ल, जगत सँघारया। महाराज शेर सिँघ धर्म राज दित्ती खुल्ह, नर्क निवार भर नर्क भण्डारया। नर्क निवासी कलिजुग सर्ब जीव जन्ता। गुरसिक्खां जोत तरासी, प्रभ विष्नूं भगवन्ता। गुरसिक्खां बलि बलि जासी, सभ साधन सन्ता। जुग चार जग जस गासी, देवे माण बेअन्ता। सोहँ जो रिदे ध्यासी, मिले सच प्रभ कन्ता। जन दर दर्शन जो पासी, मेल मिलाए प्रभ मेल मिलन्ता। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे, जोत सरूप शब्द लिखन्ता। शब्द शब्द शब्द प्रभ रंग। शब्द सरूप कर प्रभ का संग। शब्द साचा गुरदर सिख मंग। शब्द शब्द शब्द मन चाढ़्हे रंग। शब्द शब्द शब्द अमृत दे वगाए गंग। शब्द शब्द शब्द दान गुरसिख मंग ना संग। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सृष्ट खपाए विच कलू जंग। दरस दान दर मंगणा, सच सज्जण तेरा। दे दरस चाढ़्ह मन रंगणा, मजन गुर तेरा। चरन प्रीत विच होए भंग ना, कर किरपा ला ना देरा। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खा मन संग ला, विच आत्म कर वसेरा। आत्म हर विच हरि वस के, कर मन हरयावला। तेज़ विच रवि सस दे, आत्म रंग सच रंग रंगावला। गुरसिक्खां जग जस दे, मन वस कृष्न सावला। महाराज शेर सिँघ सच राह दस्स दे, गुरमुख ना होवे बावला। सृष्ट सबाई बांवली, गुरसिख स्याणा। सृष्ट होई उतावली, चले प्रभ
का भाणा। जीव भन्ने जिउँ मृगावली, सोहँ शब्द चलाया बाणा। गुरसिक्खां मन हरयावली, अमृत मेघ प्रभ बरखाणा। प्रगटी जोत कृष्न सांवली, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाणा।
१४ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
प्रभ पूरा भगवन्त, कलिजुग तारदा। गुरसिक्खां शब्द मन मंत, जन्म जन्म संवारदा। ऊँचा किया विच साध सन्त, कट जंजाल कलिजुग हारदा। दरस देवे प्रभ बेअन्त, जन्म मरन संवारदा। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणवन्त, पकड़ बांहों गुरमुख तारदा। गुरमुख रैण नींद ना आवे, बेमुख सोया कल अन्धयारा। गुरसिख मन चैन ना आवे, प्रभ मिले अगम्म अपारा। बेमुख झूठे रैण विहावे, कलिजुग सुत्तया पैर पसारा। महाराज शेर सिँघ अमृत मेघ बरसावे, गुरसिख होए अमृत धारा। बेमुख जग छड्ड जावणा, जिउँ दिवस रैणा। बेमुख शब्द ना भावणा, ना मन भावे गुर का कहणा। बेमुख नज़र ना आवे, प्रगटे सच जोत नरायणा। अन्तकाल छड्ड जावणा, सज्जण साक भाई भैणा। वेला हत्थ ना आवणा, महाराज शेर सिँघ देणा, औखा लैणा। लहणा लाह जीव का, जगत हरि का नाउँ। प्रेम प्याला पींवदा, रसना अमृत मुख चवाओ। पै जीव इस जग पीणदा, प्रभ प्रगटे दरस ना पाओ। प्रभ छट्टे जिउँ छट्टण पीहण दा, गुरसिक्खो तुसीं बच जाओ। हुण माण महाराज शेर सिँघ तेरे चरन दा, कर आस कलिजुग तर जाओ। कलिजुग शौह दरया है, औक्खा तरना। सतिगुर पूरा कर निआं, दु:ख बेमुखां भरना। मानस जन्म गया गंवा, सोहँ शब्द ना रसन उचरना। महाराज शेर सिँघ सद ध्याईए, दु:ख अन्तकाल ना भरना। कलिजुग डुब्बा कर्म कर, सृष्ट डुबाई संग। बेमुख दर आया भरम कर, पति गंवाई होया दर नंग। गुरसिख मिल्या पूर्बल कर्म कर, सोहँ शब्द चाढ़्हे प्रभ रंग। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, वक्त सुहाया लिओ दर मंग। वेला वक्त विचार के, प्रभ जगत जोत धरे। कलिजुग जड़्हां उखाड़ के, सतिजुग साचा पैर धरे। वसदी सृष्ट प्रभ उजाड़ के, नवीं उत्पत फेर करे। बेमुखां पकड़ पछाड़ के, गुरसिक्खां जोत धरे। सोहँ शब्द नाड़ बहत्तर साड़ के, मदि मासी भस्म करे। सूली धर्म राज दी चाढ़्ह के, प्रभ नर्क निवास करे। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाए, कुन्ट चार हाहाकार करे। हाहाकार कर जीव बिल्लायन, निन्दक दुष्ट दुराचार जग रहण ना पाए। नार वेसवा विभचार, सतिजुग नज़र ना आए। मदि मासी कलिजुग दुराचार, प्रभ लै खपाए। साध संगत गुर शब्द आधार, बांहों पकड़ लै तराए। गुरसिक्खां देवे जोत आधार, दे दरस प्रभ
भरम चुकाए। साचा प्रभ झूठा संसार, प्रगट हो के शब्द लिखाए। गुरदर ना आए जिस गुर शब्द मार, बेमुख कलिजुग नाउँ रखाए। जित सति कल गया हार, लोभ हँकार विकार वधाए। गुरसिख कलिजुग उतरे पार, जिन्हां महाराज शेर सिँघ चरन लगाए।
१५ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
प्रगटे जगन्नाथ गुर गोपाल। भगत वछल सद कृपाल। साध संगत प्रभ संग समाल । कलिजुग ना खाए अन्तिम काल। जन्म मरन प्रभ तोड़ ज़ंजाल। महाराज शेर सिँघ आत्म जोत कल देवे बाल। नाम निरँजण गुण निधान, कलिजुग प्रभ दिया। गुरदर पाए होए सुजान, जिन रसना थीआ। साध संगत विटहु कुरबान, दर्शन पाए अमृत पिया। महाराज शेर सिँघ सद बलिहार, गुरसिक्खां देवे निर्मल जिया। निर्मल आप प्रभ जगत निरवैरी। करे वड प्रताप, सृष्ट डिग्गे पैरीं। सोहँ शब्द होए जाप, रसना गाउ कलिजुग वैरी। महाराज शेर सिँघ तेरा वड प्रताप, जुग चौथे पाई फेरी। जुग चौथा प्रभ रचन रचाया। अथर्बण ऐड़ा अल्ला माण दे, अन्तकाल प्रभ आप खपाया। प्रभ सुत्ते सिख उठालदे, सोहँ साचा नाम दवाया। सच दीपक रिदे बाल दे, कलिजुग बुझे ना किसे बुझाया। सच प्रीती चरनां नाल दे, निभ जावे जिन्हां नेंह लाया। महाराज शेर सिँघ जोत दीदार दे, गुरसिख दरस करन दर आया। हरि दर प्रभ मंगे, जगत तोट ना आवे। सच शब्द मन रंगे, तन खोट ना रहावे। आत्म देह जिउँ जल गंगा, आत्म मेघ आत्म बरसावे। महाराज शेर सिँघ गुर दरस है मंगा, गुरसिख घर आए पुचावे। जोत प्रगटावे कलिजुग त्रैलोकी नाथा। विच देह समाए, जे कोई पकड़े ना आवे हाथा। जिस जन सोझी पाए, प्रभ वेखे सदा संग साथा। जिस देवे सोहँ नाम महाराज शेर सिँघ कल सच्ची गाथा। सच्ची गाथा सच्ची वड्याई, सतिगुर पूरे सतिजुग नींह रखाई। सच्ची वथ प्रभ अकथ्थ, विच भगत है टिकाई। सोहँ वथ सोहँ रथ गुरसिख चढ़ जाए, महाराज शेर सिँघ जग वड दाता, रसना गावे लोकाई। जोत निरजंण जगत प्रकाशे सर्ब रहन्तर। प्रभ अबिनाशी कलिजुग खपन्तर। चौथा जुग विनसे महाराज शेर सिँघ प्रभ भेखी भेख भेखन्तर। झूठी सृष्ट अन्त विनासे, प्रभ अबिनाशी जीव जन्त विनासी अन्त काल कल कोए ना रहासी। गुरसिक्खां विच प्रभ सदा समासी। नर्क निवास दिवायण, जो जन होए मदिरा मासी। महाराज शेर सिँघ विछड़ दु:ख पायन, कट्टे कोए ना जम की फाँसी। अनहद शब्द वाजा पवन दा, गुरसिख मन वजाया। कलिजुग वेला नहीं हुण सौण दा, सच्चा शब्द प्रभ लिखाया। कलिजुग अन्त आया जिउँ रौण दा, जिउँ बान राम रावण लाया।
जोत सरूप झूला दिया पवन दा, कलिजुग सारा झूल वखाया। एह बचन नहीं आवागवन दा, कलिजुग जाए सतिजुग सति लगाया। अंबरों बरखे मेघ जिउँ सावन दा, अमृत देह सिख विच प्रभ बरसाया । प्रभ जुग जुग जोड़ विछोड़दा, जुग चौथे संग रलाया। जे कोई टुट्टे नहीं प्रभ तोड़दा, जिस सोहँ रसना गाया। बेमुखां कलिजुग रोड़्हदा, मदि मास आहार बणाया। सिक्खां वर पाया जिहा लोड़दा, प्रभ अबिनाशी घर आया। हुण वक्त नहीं अजोड़दा, साध संगत जोड़ प्रभ कराया। महाराज शेर सिँघ सुखन जो मोड़दा, कलिजुग शौह दरया रुढ़ाया । कलिजुग ठाठां मारीआं, जुग चल्लया लहिंदी धार। बेमुख निन्दक जल वसे, अन्त कोए ना लेवे सार। सतिजुग नज़र ना आवण जिउँ चन्द मस्से, बेमुखां आई हार। गुरसिख जोत जिउँ रवि सस्से, जोत सरूप करे आकार। हरि भगतां विच प्रभ आ वसे, दर्शन देवे अगम्म अपार । कल साचा राह आप प्रभ दस्से, सोहँ सिमरो उतरो पार। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वसे, जग साचा लावणहार। सतिजुग साचा नाम, सच साचे जीव उपाए। गुरसिख सच्चा साचा हरि जाप, फिर विछड़ कदे ना जाए। हरि दरगाह देवे वड माण, सोहँ शब्द जो रसना गाए। गुरसिक्खां मन वधाईआ, जिन्हां महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। निहकलंक दर्शन दुर्लभ। जिन कलिजुग मिल्या बेमुखां सोहँ शब्द वज्जे बम्ब। कलिजुग जीव भुल्ले भरमे, जगत गुर भुलाया। कलिजुग जीव होए अधर्मे, प्रभ साचा नज़र ना आया। कलिजुग जीव होए कुकर्मे, नेत्रीं वेख प्रभ समाया। कलिजुग जीव होए मरे जन्मे, जिन प्रभ तों मुख भवाया। कलिजुग जीव कोए ना राखे, महाराज शेर सिँघ जग धक्का लाया। कलिजुग प्रगटे प्रभ जोत निरँजण। पतित पावन दु:ख भंजन। जग नज़र ना आवे झूठा सिँघ गज्जण। बेली कोए अन्त ना होए साक सज्जण। झूठा प्यार कर ख्वार, सच वेले तजन । विच मँझधार कोई पाए ना सार, महाराज शेर सिँघ तेरे सिख जो भज्जण। सिख अख्वाए मुख भवाया। जगत भुलाए जन्म गंवाया । कर कर हावे बंस कुरलाया। नज़र ना आवे बेमुख सिख जाया। नर्क निवास होए मध मासी, अन्तकाल ना कोए छुडाया। महाराज शेर सिँघ सद बैकुण्ठ वासी, सचखण्ड गुरसिक्खां धाम बणाया । मानस जन्म गंवा के, सच हँस उडाया। जून लक्ख चुरासी पा के प्रभ गेड़ चलाया। बेमुख रोवे वक्त विहा के, गर्भवास मिली सज़ाया। महाराज शेर सिँघ मनों तजायके, मनमुखां नर्क निवास लिखाया। नर हरि नर जोत इक्क जिस जाणे प्रभ जोता। हरि नर नर हरि टेक इक्क जे जाणे, प्रभ सभ में होता। वर घर दर सच प्रभ एक, जिस मन विकार विगोता। महाराज शेर सिँघ शब्द मिलाए, शब्द मिले विच सरूप है जोता। शब्द सुरत जिस जन को देवे, कलिजुग मिले वड्याई। आत्म जोत जिस रिदे रखीवे, रिदे प्रकाश होवे रुशनाई। अमृत दरस बूंद जो पीवे, उतरे तृखा मन तृप्ताई। सोहँ शब्द जिन रसना खीवे, सुन्न अग्नी देह बुझाई।
महाराज शेर सिँघ चरन लाग जो जीवे, तिन कलिजुग मिले वड्याई। कलिजुग काला कमला, प्रभ काल कुलासा। जग सारा रमला चमला, सोहँ शब्द पया गल फासा। जावे उड जिउँ बालू बिमला, बेमुख जोत जगत ना मासा। कलिजुग जीव जगत रहे जिउँ सिंमला, पति गंवाई कर कर हासा। कलिजुग जोत धरे नर सिँघला, बूझे सूझे कोई गुरमुख खासा। महाराज शेर सिँघ तारे पिंगला, लागे चरन होए दास दासा। गुर सेवा गुरमुख कमाए। गुर मेवा शब्द सोहँ कमला पाए। गुर वड्डा देवी देवा, सच हिरदे जोत जगाए। प्रभ प्रगटे अलख अभेवा, निहकलंक नाउँ रखाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरी सेवा, गुरसिख ना बिरथी जाए। गुरसिख सेवा चरन कर, प्रभ दर मंगे। गुरसिख साचा प्रण कर, प्रभ सोहँ मन रंगे। गुरसिख सच गुर सरन कर, कलिजुग जीव वेख ना संगे। गुरसिख कलिजुग तरनहार, मिले दान मुख जो मंगे। महाराज शेर सिँघ साचा घर कलिजुग तारे भुक्खे नंगे। निमाणयां प्रभ माण दे, राउ रंकां माण गंवाया। गुरमुखां शब्द ज्ञान दे, प्रभ आपणा दरस दिखाया। आत्म जोत रिदे ध्यान दे, मन अनहद शब्द वजाया । सरन आए दर माण दे, प्रभ चरन कँवल संग लाया। महाराज शेर सिँघ नाम गुण निधान दे, गुरसिक्खां कल गल पल्ला पाया। शब्द अमोलक निरँजण नाम नरायण निरवैरा। अविगत अगोचर वरतावे जगत कल कहरा। जगन्नाथ गोपाल मुख भनी आपणी करे मेहरा। महाराज शेर सिँघ दीन दयाल गम्भीर गहरा।
रिखी केश प्रभ गवर्धन धारी। कलिजुग प्रगटे आप मुरारी। उत्पत कीनी सृष्ट है सारी। जोत सरूप है जगत आकारी। कलिजुग पाए अन्त ख्वारी। कुन्ट चार होए हाहाकारी। सतिजुग सोहँ जै जैकारी। जोत जगाई प्रभ निरँकारी । सिँघआसण बैठ प्रभ भगतां पैज सवारी। थिर घर साचे आया, सच सिरजनहारी। बांहों पकड़ तराया, गुरसिख कलिजुग पैज सवारी। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया, झूठी सृष्ट करे ख्वारी । गुर दर जिस ना सूज्झया, कल होए ख्वारा। कर दरस प्रभ ना बूज्झया, जगत मूर्ख मुग्ध गंवारा। जगत झूठे धन्दे लूज्झया, कोई ना जाणे जोत निरँकारा। गुरसिक्खां हरि दर सूज्झया, सोहँ शब्द करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ सिख चरन संग लूज्झया, दे दर्शन अगम्म अपारा। दर्शन देख होए निर्मल जिया। साचा दरस गुरसिख कल प्रभ का किया। आत्म हिरस मिटे होए निर्मल जिया। महाराज शेर सिँघ आत्म अमृत बरस, गुरसिख नाम अमिउँ रस पिया। नाम रस जपे रसना रसैण। कलिजुग प्रभ तेरा जस, गुर भगत सदा गैण। दे दरस होए आत्म वस, देह अंध्यार गवायण। महाराज शेर सिँघ सभ तेरे वस, कर किरपा पार तरायण । कर किरपा प्रभ कर्म
विचार। जीव भुल्ले सभ भुल्लणहार । आप अभुल्ल अडोल सच सिरजणहार। कलिजुग जामा प्रगटे निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, बेमुख ना पावे सार। बेमुख निन्दक कुड़िआर कलिजुग चलाया। कलिजुग होए अन्त ख्वार, किने ना पार लँघाया। बेड़ा डुब्बे विच मँझधार, प्रभ साचा नज़र ना आया। अन्तकाल छड्ड घर बाहर, दर धर्म राए दे आया। जम दूत करन ख्वार, नर्क निवास दवाया। बिन प्रभ कोई ना लवे सार, जीव झूठे धन्दे जन्म गंवाया। गुरसिख उधरे पार, जिन सोहँ नाम ध्याया। कल प्रगट बख्शणहार, जोत सरूप विच सिख समाया। आपणे रंग रवे करतार, पाई कलिजुग डाहढी माया। कोई ना जाणे प्रभ विच वसणेहार, जो झूठा माण वधाया। महाराज शेर सिँघ सच भतार, जोत सरूप विच देह आसण लाया। काया कोट उसार के, प्रभ जोत टिकाई। झूठा खेल खिडार के, बैठा आपणा आप छुपाई। बेमुख ना कदी विचार के, साची जोत विच देह जगाई। सोहँ शब्द ना रसन उचार के, बाती नाम दीपक देह पाई। महाराज शेर सिँघ चरनीं आ के, सचखण्ड मिले वड्याई। सचखण्ड प्रभ वसणेहारा। जोत जगावे अगम्म अपारा। वेखे कोए गुरमुख रंग गिरधारा। पेखे कोए जिस वसे आप निरँकारा। महाराज शेर सिँघ मिल्या सोए, जो जन आए चरन निमस्कारा। चरन निमस्कार करे गुरदेवा। साचा नाम अमृत देवे गुर मेवा। गुरसिख प्रीत साची चरन गुर सेवा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, जगत भुलेखा पाए भुलेवा। जगत भुलाया आप प्रभ, होए जोत सरूपा। कहर वरताया आप प्रभ, कोई ना जाणे प्रभ का रूपा। कलिजुग गंवाया आप प्रभ, जोत जगा के स्वच्छ सरूपा। गुरसिख तराया आप प्रभ, दे दरस अनूपा। भगत वड्आया आप प्रभ, विच कलिजुग अन्ध कूपा। बांहों पकड़ आप तराया, प्रभ सच जोत सरूपा। सतिजुग लाया आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ जोत साचा रूपा। सच सरूप प्रभ जोत जगाई। साची जोत विच सिख टिकाई। गुरसिख सोझी गुर दर दी आई। गुरदर आए प्रभ दर्शन पाई। धन्न धन्न धन्न रसना गुरसिख, जिन सोहँ रसना नाउँ गाई। साचा सतिगुर सतिजुग लावे, चार कुन्ट जै जै जैकार कराई। सतिगुर मनी सिँघ तख्त बहावे, घर घर मिले वधाई। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, राजे राणे चरन लग जाई। सुत्तयां बांहों पकड़ जगावे, राजे भुपिंदर दरस दिखाई। कलिजुग प्रगट नर नरायण, मूर्ख सूझ ना गुर दर पाई। बाणा शेर प्रभ धारे, भय विच आवे सर्ब लोकाई। भन्ने सारे गुरदर दर आवे, महाराज शेर सिँघ तेरी होए दुहाई। दर्शन पाण प्रभ राजन सारे। राजन ताजन आए डिग्गण दुआरे। बेमुख दर ते हो गए भुल्लणहारे। दर आए प्रभ बख्श लै, सच बख्शणहारे। सोहँ वणज छड्ड के, जग भुल्ले वणजारे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, राउ रंक डिग्गण दरबारे। वड्डे वड अहँकारीआं प्रभ दरस दिखाए। जोत सरूप हो के घर जाए डरावे। अग्गों उठे बेमुख रो के, प्रभ भेख वटावे। प्रभ
आवे शब्द जणा के, प्रभ साची सोझी पावे। कलिजुग आया जोत प्रगटा के, निहकलंक आया नाउँ रखा के, घर चल्लया भय दिखा के, जोत सरूप जोत हो जावे। प्रभ वेखे जो जन आ के, पाल सिँघ दा घर पुछा के, जिथ्थे बैठा डेरा ला के, विच सिख समावे। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखा के, सभ दा माण गंवावे। माण मोह दोनों पर हर। प्रभ जोत सरूप इक्क कलिजुग प्रगटे हरि। धरे धारे राउ रंक कर जावे इक, बेमुख गुरमुख होवे शरनी पर। सोहँ शब्द चलावे, इक्क कलिजुग जोत प्रगटावे नरायण नर। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाए, इक्क इक्क आप एकँकारा। इक्क आप सर्ब वसणेहारा। इक्क आप करे जगत पसारा। इक्क आप जीव जन्त देवे उधारा। इक्क आप आदि अन्त निरँकारा। इक्क आप जुगो जुग लै अवतारा। इक्क आप प्रभ साचा सिरजणहारा । कलिजुग प्रगटे निहकलंक, सोहँ शब्द रसन विचारा। महाराज शेर सिँघ कल तेरी वड्याई, ऊँचा दिसे दरबारा। सच दरबार जिथ्थे प्रभ वस्सया। गुरसिख हरि का नाम मंग, तन मिटे अन्धेरा। सोहँ शब्द मन चाढ़्ह रंग, होए जगत निरवैरा । अमृत वरखा विच देह गंग, सच शब्द प्रभ केरा। प्रभ पूरा पहले तोल के, फिर बण प्रभ का चेरा। सच रसना बचन बोल के, गुरसिख भुल्ल ना जाए मेरा। साचा शब्द दे प्रभ खोल्ह के, मदि मास ना आवे नेरा। प्रभ मारे जगत वरोल के, भंग करे बचन जन केरा। नाम सच मोती जगत वरोल के, विच संगत गुर लाए डेरा। मुखों कहन्दा सति बोल के, कलिजुग डोले ना सिख मेरा। जे जगत भुलेखा भुल्लणा, गुरसिख ना बणना। जे पूरे तोल ना तुलणा, दु:ख मदि मास दा जरना। जे कलिजुग नहीं जे रुलणा, गुरचरन लाग कल तरना। महाराज शेर सिँघ अडोल कदे नहीं डुलणा, गुरसिख अडोल जगत विच करना। गुरसिख गुरमुख एक रूप, विच प्रभ जोत जगाई। सिख हो के विच कलिजुग, प्रभ नाउँ कलंक ना लायणा। कलिजुग सारे बेमुख, अन्तकाल पासन सजाई। गुरसिक्खां देवे सच सुख, सचखण्ड निवास दिवाई। महाराज शेर सिँघ तेरे दरस भुक्ख, गुरसिख मन आस रखाई। सतिगुर साचे आ के, सच राह चलाया। आपणी देह तजा के, जोत सरूप जोत प्रगटाया। विच जोती जोत मिला के, सिख देह साची विच समाया। प्रभ तीन लोक तजा के, साध संगत माण दवाया। प्रभ पूरे भेख वटा के, निहकलंक नाउँ रखाया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन आ के, ना मरे ना कदे जाया। गुरमुख साचा होवणा, गुर घर की रीता। मन तन झूठा धोवणा, कर गुरचरन प्रीता। फल पाउ जिहा बोवणा, अगे जा के गुणी गणीता। जम राज ना नेड़े छोहवणा, सोहँ शब्द जिस रसना पीता। अन्तकाल ना होवे रोवणा, गुरसिख पतित पुनीता। गुरसिख साचे घर सोहवणा, महाराज शेर सिँघ जोती जोत मलीता।
२२ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
सच्चा आप सच्चा दरबार। सचखण्ड प्रभ वसनेहार। जोत जगाए अगम्म अपार। बेमुख ना जाणे प्रभ की सार। गुरसिक्खां सोहे सच घर बार। जोत सरूप प्रगटे निरँकार। निहकलंक कलिजुग अवतार। महाराज शेर सिँघ सच सिरजणहार। जोत सरूप जगत प्रभ आया। पवण पाणी अग्न मांहि समाया। जीव जन्त विच प्रभ रहाया। ऐसी कलिजुग पाई माया । प्रभ साचा विच नज़र ना आया। बेमुख होए कलंक लगाया। विच चुरासी गेड़ रखाया। प्रगट हो प्रभ ना दरस दिखाया। बेमुख गुरदर ना आया। गुरमुख गुर धाम सुहाया। जिथ्थे महाराज शेर सिँघ सच शब्द लिखाया। सतिगुर सच्चा सच शब्द लिखाए, सच सुरती मति देह। कलिजुग कच्चा जगत कच्च अन्तिम होसी खेह। जोत प्रगटाए देर ना लाए, गढ़्ह भूमी होसी थेह। महाराज शेर सिँघ बचन लिखाए, बेमुख खपाए साड़े तन मन देह। गुरसिक्खां मन वधाई, जिन्हां हरि रंग माणयां। गुरसिक्खां प्रभ होवे सहाई, दर आए जो होए निमाणयां। गुरसिक्खां प्रभ दे वड्याई, हरि हरि हरि नाम जिन रसन वखाणयां। गुरसिक्खां मन प्रभ जोत जगाई, चरन लाग चले गुर के भाणयां। गुरसिक्खां सच राह बताई, सोहँ शब्द देवे ज्ञान अञ्याणयां। गुरसिक्खां आत्म ठंड वरताई, देवे दरस जोती प्रभ जोत मिलाणयां। गुरसिक्खां कल होए सहाई, महाराज शेर सिँघ जन भगत तराणयां। वड्डा आप भगत वड्याए। ऊँच अगम्म ना नज़री आए। सर्ब घट रिहा समाए। सुहाए थान जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटाए। पाए माण जो गुर चरनीं आए। दु:ख लहि जाण, जिन्हां सीस निवाए। महाराज शेर सिँघ अन्त होए सहाए। अन्तकाल कोए ना संगी। दुनियां होई बहुत बरंगी। जोत सरूप उलटी वगाए सिंध गंगी। मलेश जाए जिउँ जाए फरंगी। सोहँ शब्द धुन कलिजुग वज्जे, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप अग्न जग लग्गी। ना रहे राउ ना सुल्ताना। एक रहे जिस प्रभ दे ज्ञाना। सुघड़ करे गुरसिख भगत सुजाना। कलिजुग प्रगटे महाराज शेर सिँघ भगवाना। तोड़े माण वड्डे अभिमाना। गुरसिक्खां प्रभ दे दान, करे चतुर सुजाना । दरस देवे भगवान, ना जाणे बाल अञ्याणा । हुक्मे मारे आन, सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ सृष्ट बाना। भेख भरम सृष्ट प्रभ किया। सतिगुर साची रखाई नीआं। देवे दरस किसे विरले जिया। चरन लगाए कर संग गुरसिख हीआ। सोहँ शब्द नाम अमृत रस पिया। महाराज शेर सिँघ ज्ञान सोहँ दिया। सोहँ नाउँ पाउ अमोला । कलिजुग तोल ना सके कोई बेमुख तोला। गुरसिक्खां विच प्रभ आप है मौला। महाराज शेर सिँघ नाम गुण निधान अमोला। नाम अमोलक प्रभ दर्शन निरबान। नाम अमोलक जप होए गुरचरन ध्यान। नाम अमोलक प्रभ दर्शन पायन । नाम अमोलक सोहँ जप महाराज शेर सिँघ दरस दिखायन। दर्शन देख होए मन हरया। आत्म चिखा तन तन्दूर ठरया। अमृत बूंद सच
झिरना झिरया। डिग्गे बूंद कँवल नाभ है खिड़या। सोहँ शब्द चले विच झिरया। महाराज शेर सिँघ कल साचा पिरया। गुरसिख प्रभ का माण कर, कल अमृत बरखे दाता। गुरसिख पूरा ध्यान कर, कल प्रगटे ब्रह्म ज्ञाता। गुरसिख गुरचरन धूढ़ इशनान कर, गुरचरन सच्चा जग नाता। गुरसिख याद महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर, प्रगटे चहुं जुगां वड दाता। चार जुग गुरसिख साचा वरन। सर्ब सृष्ट गुरचरन आए परण । कर दरस फंद तोड़े जन्म मरन। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जो सिख आए तेरी सरन। सरन पड़े जो जन आए। ऊँच दरबार उच्च पदवी पाए। ज्ञान का ज्ञाता ब्रह्म ज्ञानी सदवाए। गुरसिख नाम उत्तम विचार जग रहि जाए। मदि मास ना रसनी लगाए। सोहँ शब्द सच सच आत्म देह वरताए। ज्ञान जोत विच देह जगाए। पवण सरूप ना कदे डुलाए। सच्चा धाम वसे सच थांएँ। गुरसिक्खां बिन नज़र ना आए। गुरमुखां प्रभ बूझ बुझाए। दे दरस भुलेखा भ्रांत गंवाए। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाए। जोत सरूप महाराज शेर सिँघ नज़री आए। जोत सरूप ना जाए अकार। एक जोत प्रभ पवणहार। सचखण्ड वसे निरँकार। जगे जोत अगम्म अपार। कोई ना जाणे प्रभ जोत आकार। ईश्र एक एक जोत अधार। जोत सरूप विच वसे संसार। आदि अन्त महाराज शेर सिँघ एकँकार।