२३ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
गुरमुख हरि का नाम जप, होए उत्तम मुख। गुरसिख हरि का नाम जप, पाए कलिजुग सुख। कलिजुग गुरसिख वड्डा तप, गुरचरन लाग मन लाहे भुक्ख। गुरमुख सोहँ नाम जप, महाराज शेर सिँघ देह गंवाए दु:ख। गुरसिख हरि रंग माण, इक्क मन होए इक्क चित्त। गुरसिख हरि रंग माण, वक्त हत्थ ना आवे कित। गुरसिख हरि रंग माण, बाज़ी जन्म मरन दी जित्त। गुरसिख हरि रंग माण, कलिजुग प्रगटयो साचा मित। गुरसिख हरि रंग माण, प्रभ प्रगटे बिन वार थित्त। गुरसिख हरि रंग माण, प्रभ की जोत प्रगटाए धाम साचे नित। गुरसिख प्रभ पूरा पछाण, छड्ड कुटम्ब वाला हित। गुरसिख सोहँ शब्द जाण, बिन शब्द कल थुक्कां पईआं तित्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर वखाण, जोत जगावे पारब्रह्म अचित। पारब्रह्म परमेश्वर जगत जगाया। होए आप जगतेश्वर, सर्ब में रिहा समाया। होए आप महेश्वर, कलिजुग जीव भरम भुलाया। महाराज शेर सिँघ जोत सच ईश्वर निहकलंक नाउँ नरायण रखाया। निहकलंक प्रभ निरवैरा। सिद्ध साधक डिग्गण गुर पैरां।
२४ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
ऊँचा दर ऊँचा दरबारा। थिर घर वसे आप निरँकारा। जोत सरूप जगत उतारा। देवे दरस प्रभ अगम्म अपारा । गुरसिक्खां सोहँ शब्द दे अधारा। बेमुख दुष्ट दर झक्ख मारा। महाराज शेर सिँघ रंग रवे करतारा। कलिजुग हरि रंग माण के, मन हरि सिउँ रंग। कल कलिजुग सतिगुर सच पछाण के, नाम दान गुरदर मंग। निहकलंक नर अवतार जाण के, अमृत धार विच देह वगाए गंग। बेमुख मारे छाण के, सोहँ शब्द करे सृष्ट भंग। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आण के, गुरसिक्खां चाढ़्हे मन रंग। गुर का रंग इक्क नाम अतीता। गुरसिख सिमर सदा जग जीता। अन्तकाल हो सद अमर, अमृत नाम नाम रस पीता। महाराज शेर सिँघ जगत भुलाया, गुरसिक्खां वसे प्रभ चीता। गुरसिख विरले जन, गुर विचारे। गुरमुख विरले जन, जो प्रभ दरसारे। गुरसिख विरले जन, प्रभ जोत उधारे। गुरसिख विरले जन, दरस दिखावे प्रभ अगम्म अपारे। गुरमुख विरले जन, कल मिल्या नैण मुँधारे। गुरसिख विरले जन, देवे दरस राम अवतारे। गुरसिख विरले जन, आवे नज़र कृष्न मुरारे। गुरमुख विरले जन, मेल मिलाए निहकलंक भतारे। गुरमुख विरले जन, आए चरन दरबारे। गुरमुख विरले जन, जिस देवे शब्द अनहद धुन्कारे। गुरसिख विरले जन, अमृत मेघ झिरना झिरनारे। गुरमुख विरले जन, महाराज शेर सिँघ चरन दरस प्यारे। प्रभ दरस दर्शन अनमोल। गुरसिक्खां पाए अतुट अतोल। कर दरस त्रैकुटी दे खोल्ह। काया आकार विच हउमे पोल। कलिजुग पल्ला फेरया, अनहद शब्द वजाए ढोल। अनहद शब्द कर जगत अंध्यारया, गुरसिख देवे नेत्र प्रभ खोल्ह। सोहँ शब्द सभ जगत रोल्लया, गुरसिख बैठा गुरचरन अडोल। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सोहँ शब्द लिखाए अनमोल। गुरसिख कल गुर दरबारे। जोत सरूप आप प्रभ पैज संवारे। सर्ब सृष्ट होए दु:ख भारी। अचरज खेल करे प्रभ मुरारी। बिन बाती बिन तेल जोत जगे सद निरँकारी। सतिगुर लै अवतार, निहकलंक कर जगत ख्वारी। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां प्रभ पैज संवारी। पैज संवारी अगम्म अथाह। सच्चा राखा विच दरगाह। जिथ्थे कोई संग ना साह। उथ्थे वाली आप सच्चे पातशाह । सोहँ शब्द कल वखाए राह । जोत जगाए बेअन्त प्रभ बेपरवाह। तेज़ वधाए खपाए अलाह। एकँकार अख्वावे दूसर रहे कोए ना काह। ईसा मूसा सभ पाए ठाह। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द दिखाया गुरसिक्खां सच राह। सोहँ शब्द गुरसिक्खां मन मंत। बेमुखां कर जाए कल भस्मंत । सोहँ शब्द कल मेले प्रभ कन्त। बेमुख जलाए सर्ब जीव जन्त । सोहँ शब्द रसना सिमर वड्डा साध सन्त। कलिजुग जीव खपाए, बेमुख प्रभ बेअन्त । सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ लिखाए, कलिजुग प्रगट प्रभ भगवन्त। भगत भगवन्त एका जाती। पूरे सतिगुर निर्मल
जोत जगाई बाती। गुरसिख पूरा ना जाणे दिन राती। डगमगाए जोत प्रभ, विच देह इकांती। आत्म लाहे तृखा, चवावे बूंद अमृत प्रभ स्वांती। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगासी, गुरसिख सुख होए दिन राती। दिवस रैण होए प्रभ संग मेला। सोहँ शब्द जिस जपया सुहेला। गुरसिख ना कलिजुग होए अकेला। धार खण्ड विच वसे प्रभ चतुर्भुज सुहेला। कलिजुग जोत प्रगटा के, विछड़यां प्रभ किया मेला। जन्म जन्म विछड़, जीव प्रभ भुलाया। प्रभ साचा नाम ना दुखड़, कर दरस ना आत्म तृप्ताया। कलिजुग अन्धेर चले अन्त झक्खड़, पवण रूप जगत हिलाया। सोहँ शब्द ना जानण अनडिठड़, कलिजुग बाण जगत प्रभ लाया। गुरसिख मानण रंग मिट्ठड़, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ चरन लाग ना जाए विछड़, सचखण्ड प्रभ सच तख्त बणाया। सचखण्ड जिथ्थे जोत प्रगटाई कृष्न राम। सोहँ शब्द प्रभ का साचा नाम। सुण शब्द नेड़ ना आवे जाम। बिन शब्द निसफल जगत काम। अमृत रस रस पीए साचा जीव जाम। महाराज शेर सिँघ सद रसना गाउ, कलिजुग पूरन होए काम। वडभागी वडभाग जिन प्रभ दर्श करया। सोए कलिजुग गए जाग, चरन लाग गुरसिख तरया। बेमुख गए दर भाग, प्रगटे निहकलंक कल कोए ना अड़िआ। महाराज शेर सिँघ लगावे जगावे जोत जाग, राउ रंक दीसे दर खड़्हिआ। राउ रंक एक प्रभ करे। कलिजुग अन्तिम अन्त कर हरे। साचा शब्द गुरसिक्खां मन धरे। गुरमुख नाम रसना जगत उचरे, जो जन आए महाराज शेर सिँघ सरन परे। सरन परे प्रभ लाज रखाए। कलिजुग अंदर गुरसिख वड्याए। गुरमुख बाणी गुरमुख वाक् लिखाए। कलिजुग चार जुग जग नाउँ रहि जाए। सतिजुग साचा सच मार्ग लाए। सोहँ शब्द प्रभ रिदे वसाए। धन्न धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ कलिजुग खपाए सतिजुग साचा लाए। सतिजुग साचा सच वरतंत। जोत सरूप दरस दिखाए, सर्ब जीव जन्त। हउमे माण गंवाए, मोह चुकाए सर्ब का मंत। सर्ब सृष्ट एक रूप समावे, राउ रंक सर्ब इक्क रंगत। आपणा भेत प्रभ आप खुल्हावे, विच साध सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिजुग चलाए, कलिजुग वरते प्रभ का भाणा। सतिजुग वरते सति कर जाणा। उत्तम धाम होए विच सच मस्तूआणा। जिथ्थे बैठ जाए पहन सतिजुगी बाणा। चरनीं आए डिग्गण सभ राजा राणा। सोहँ शब्द सतिजुग जीव रसन वखाणा। शब्द चलाया प्रभ निरबाणा। भगत तराया जिस नाम वखाणा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप कलिजुग जाए होए निताणा। कलिजुग जीव होए कुकर्मी। विरला दिसे कोई साचा धर्मी। सारी सृष्ट कल माया भरमी। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ ना वरते नरमी। सोहँ शब्द जगत उत्तम वत्थ। कलिजुग बिबाण सच चलाया रथ। बैठा अडोल प्रभ आप अकथ्थ। बेमुखां कल पति गई लथ्थ। जमराज अन्त काल पाए नक्क नत्थ। गुरसिक्खां प्रभ रक्खे सिर हत्थ। प्रगटे जिउँ राम दसरथ। महाराज
शेर सिँघ सोहँ शब्द गुरसिक्खां देवे नाम साची वत्थ। साची दात गुर दर ते पाई। साध संगत मन वज्जी वधाई। चरन लाग तरे बिरध बाल संग माई। किरपा करे जोत सरूप आप रघुराई। साची जोत प्रभ लोकमात जगाई। बेमुख वेखण प्रभ नज़र ना आई। सिख पेखण प्रभ हिरदे रिहा समाई। गुरसिख साचे लेख लिखाई। देवे दर्शन सुत्तयां दे उठाई। कलिजुग प्रगटे भेखी भेखण, स्वच्छ सरूप प्रभ दे दरसाई। महाराज शेर सिँघ प्रभ साचा वेख, बेमुख भुल्लयां कल वेला हत्थ ना आई। कलिजुग जाए जिउँ रैण विहाई। कलिजुग अन्धेर मुख गया छुपाई। सच प्रकाश प्रभ जोत कराए। कोट सस प्रभ जोत चमत्काए। प्रभ आप आप वस, किसे हत्थ ना आए। गुरसिक्खां शब्द साचा रस, प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाए। बेमुख जाए दर ते नस्स, सोहँ शब्द प्रभ रसन लिखाए। अन्तिम काल कल होई बस, सतिजुग साचा प्रभ दे लगाए। महाराज शेर सिँघ सभ कुछ तेरे वस, आदि अन्त तेरा कोई भेव ना पाए। आदि अन्त प्रभ का कोई ना जाणे। आपणी महिंमा प्रभ आप वखाणे। कलिजुग भुल्ले जीव जन्त अञ्याणे। जोत सरूप भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। जीव जन्त कुरलाए करन हाए हाए, चले ना गुर के भाणे। धर्म राए दे सजाए, अन्तकाल विच नर्क समाणे। कोई ना बचे सभ राजे राणे। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाई, गुरसिख दर निमाण निमाणे। गुरसिख जोत जग चन्द चानणा। सोहँ शब्द संग जगत सभ बानणा। गुरसिक्खां प्रभ तोड़े काल अन्त सभ भानणा। निहकलंक अवतार जुग चार होए अराधणा। धर्म कुकर्म विचार, कलिजुग प्रभ अन्त साधणा। बेमुखां होए धृगकार, जिन सोहँ वज्जे ना नादणा। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, साध संगत मिल रसना अराधणा। रसना सिमर परम पद पाए। गुरसिख मरे ना आवे जाए। जोत सरूप प्रभ विच लै जोत मिलाए। अचरज जोत विच अचरज लै समाए। सचखण्ड प्रभ गुरसिख पुचाए। दर दरबान हो महा सुख पाए। जिउँ सवरन ध्रू घर जाए। आप अपरम्पर खेल रचाए। लोक तीन प्रभ बणत बणाए। जोत सरूप सर्ब रिहा समाए। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दे उलटाए। ब्रह्मा जाए माण, सिँघ पाल प्रभ आप वड्याए। सच शब्द कर पछाण, सति पुरख प्रभ आप उपजाए। गुरचरन सेव मिले वड्याई, उत्तम नाम जगत रहि जाए। साची जोत प्रभ देह बुझाई, अज्ञान अन्धेर देह गंवाए। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाई जो जन आए, जन्म मरन दा फंद कटाए। दे दरस प्रभ लाए ना देर। लक्ख चुरासी जगत का गेड़। गुरसिख वास होए ना गर्भ फेर। महाराज शेर सिँघ करे कलिजुग गुरसिक्खां मेहर। करे मेहरवान मेहर मेहरवाना। जोत प्रगटाई कल विष्नूं भगवाना। भेत रखाई ना जानण मूर्ख मुग्ध अञ्याणा। जोत प्रगटाई विच गुरसिख महाना। कलिजुग प्रभ दरस दिखाई, जोत सरूप बिधनाना। सोहँ शब्द धुन वजाई, आत्म ज्ञान प्रभ गोझ मिटाना। कलिजुग भुल्ली सर्ब लोकाई, पूरा सतिगुर नहीं पछाणा ।
महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, कलिजुग पहनया कलंकनिह जामा। निहकलंक प्रभ निराहारी। जोत सरूप प्रभ जोत आधारी । कलिजुग प्रगटे आप वड भूप, गुरसिक्खां आप प्रभ पैज संवारी। प्रभ साचा जिस रंग ना रूप, जोत सरूप आप निरँकारी। गुरसिख तारे विच अन्ध कूप, बेमुख दुष्ट प्रभ आप सँघारी । महाराज शेर सिँघ तेरा स्वच्छ सरूप, कोई ना जाणे प्रभ गिरधारी । जोत सरूप प्रभ साचा गुर। मेल मिलाए कल जिन लिक्खया धुर। पी अमृत बूंद जीव होए असुर सुर। बाल अवस्था डंक वजाया अनन्दपुर। निहकलंक आया मनी सिँघ सुणाया, फेर नज़र ना आवे मुर। नीला चोग रंगाया, गल महाराज शेर सिँघ पाया, नाम अमाम मैहदी रखाया, सेवा करन दर हुर। शब्द संग बांधे सभ टूणे हार। जप तप सभ भूत पलीत दर होई ख्वार। बेमुख धुर आ गया जन्म हार। सच ना पछाणे मूर्ख मुग्ध गंवार । सद ना रहणा सभ चलणेहार। अन्त चलणा जिउँ वहन्दे वहिणा, बेड़ा ना उरार ना पार। महाराज शेर सिँघ शब्द संग मारे, पापी जीव कलिजुग होए ख्वार। दर वाट मारे अमका काज़ी। दुखी जीव होए दर सभ राजी। बख्शे आप जिस सृष्ट सभ साजी । राखे लाज शरन पड़े दी लाजी। बेमुख हार चले जन्म माणस बाजी। महाराज शेर सिँघ सच्चा तेरा नाउँ, सच्चा आप सृष्ट जिन साजी। हीए वसे आप प्रभ अवल्लड़ा। बैठा अडोल विच देह इकल्लड़ा। सुरत प्रभ फड़ावे पल्लड़ा। विच वसे प्रभ भूप, महाराज शेर सिँघ शरन लग कलिजुग अल्हड़ा। सुरत शब्द दोए इक्क देह होए। गुर भगत दोए इक्क जोत बिलोए। जोत सरूप वसे त्रैलोए। महाराज शेर सिँघ जो कल करे सो आगे होए। सच रथवाही आवे प्रभ जगत। बांहों पकड़ गुर तारे भगत। सोहँ शब्द चलाए आया सतिजुग वक्त। चरनीं लगाए राणे महाराणे विच मांह कत्तक। महाराज शेर सिँघ सतिजुग सच होए तेरी लिख्त। ईश्र वाक् जगत भए बाणी। भगत उधारन प्रभ रसन वखाणी। सोहँ शब्द प्रभ नाउँ सच वखाणी। महाराज शेर सिँघ तेरी जोत, गुरमुख कलिजुग पछाणी । गुण दाता गहर गम्भीर। गुरसिक्खां आत्म शांत तन मन सरीर। बुध बिबेक उत्तम उज्जल जिउँ चिट्टा सीर। वड वड्याई दे गुरसिक्खां जिउँ भगत कबीर। अमृत मेघ निझरों बरसावे, जिउँ जल धारा नीर। कलिजुग प्रगटयो निहकलंक वड दाता, सिर पीरां पीर। कलिजुग माण गंवाए, लाहे सिर तों चीर। चार कुन्ट अग्न जलाए, सोहँ शब्द चलाया प्रभ तीर। विच संसार होवे हाहाकार, बेमुखां देवे कोई ना धीर। महाराज शेर सिँघ सच सोहँ शब्द गुरसिक्खां मारे हउमे पीर। प्रभ जोत जगावे विच चहुं वरनां। राउ रंक इक्क प्रभ करना। अभिमान कलिजुग सभ निवरना। गुरचरन लाग भव जल तरना। गुरसिक्खां अन्तकाल जम डण्ड ना भरना। विच बबाण बिठाए प्रभ धरनी धरना। नर नरायण लै जाए विच चरन सरना। जीव जोत सरूप है अन्त जोत प्रभ करना । महाराज शेर सिँघ आत्म ज्ञान, सोहँ शब्द विच तन
मन भरना। जगत वणजारा हो के दर साचा पाईए। मन का सूतक धो के, आत्म जोत गुरदर जगाईए। नैणी पूरा तोल के, फिर गुरचरन लग जाईए। झूठा भेख वेख, जीव भुल्ल ना जाईए। वड्डा सतिगुर जगत गुर पछाण के, सच्चा नेंह लाईए। जित मन ज्ञान ना उपजे, तित मुख थुक्कां पाईए। जोत सरूप विच सिख समाए, नाड़ी बहत्तर ना चलने पाईए। बांहों पकड़ भुलेखा लाहीए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जगत भुलेखे भुल्ल ना जाईए। जोत सरूप वसे विच वरभंडा। कलिजुग जीव विच हउमे कंडा। बिन प्रभ दरस जीव आत्म रंडा। सोहँ शब्द चले कलिजुग दो धारी खण्डा। त्रैलोकी नाथ जोत जगाए खण्ड ब्रह्मण्डां। सोहँ नाम कलिजुग आए, साध संगत विच वंडा। बेमुख हलकाए दर दर धक्के कल विच खाए, धर्म राए लाए सिर डण्डा। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण वरते, कलिजुग बेमुखां देवे डण्डा।