२५ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए
जगत पित पति पतिवन्ते। कलिजुग माया पाई प्रभ बेअन्ते। बैठा अडोल आप इकन्ते। कोई गुरमुख जाणे विरला साध सन्ते। सोहँ शब्द गुर साचा मंते। रसना जप होए भगत भगवन्ते। जोत सरूप कल मारे सर्ब देव दंते। भुल्ले जीव विच कल जिस बणाई बणते। कोए ना मेटे निहकलंक भाणा वरतंते। रसना विकारी होए जीव जन्ते। महाराज शेर सिँघ घर साचा कन्ते। सच प्रभ सच वसणेहारा। भय भंजन समरथ प्रभ आप निरँकारा। बैठा आप अडोल देवे जीव अधारा। महाराज शेर सिँघ प्रगट कियो सर्ब संसारा। आप अभुल्ल भुल्ल सभ भुलणेहारा। आप अतुल अतोल, सृष्ट प्रभ तोलणहारा । सोहँ शब्द साचा मुख बोल, आत्म देह होए उज्जयारा। जीव दृष्ट प्रभ देवे खोल्ह, करे जोत देह आकारा। अनहद शब्द मन वजाए ढोल, झन झन देह होए झनकारा। अमृत बूंद कँवल में डोल्ह, खोल्ह देवे प्रभ दस्म दुआरा। करे दरस प्रभ जोत अमोल, नज़री आवे आप एकँकारा। जोत संग प्रभ देवे मेल, जोत सरूप होवे जीव आधारा। महाराज शेर सिँघ घर तेरा खेल, खेल गया लै निहकलंक अवतारा। निहकलंक कोई भेव ना जाणे। जोत सरूप घर प्रगटे, भुल्ले जीव अञ्याणे। बेमुख कलिजुग मर मिटे, गुर शब्द ना पछाणे। महाराज शेर सिँघ सिख साचा, जो कर चले तेरे भाणे। प्रभ की जोत सद अनेका। एकँकार जगत पित एका। सोहँ शब्द रक्खो मन टेका। आत्म निर्मल होवे बुध बिबेका। महाराज शेर सिँघ निहकलंक गुर एका। जोत सरूप प्रभ जोत प्रगटाई। जुग चौथे अचरज खेल रचाई। बैठ अडोल सभ सृष्ट डुलाई। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दे उलटाई। तीन लोक प्रभ जोत जगाई । विच आकाश होवे रुशनाई। विच पाताल बाशक सेज प्रभ आसण लाई।
नैण मुँधार प्या रघुराई। विच मात घर जोत जगाई। बेमुखां हरि सार ना पाई। गुरसिक्खां शब्द धुन वजाई। अनन्द बिनोद प्रभ नज़री आई। अमृत बूंद सिख चातृक मुख पाई। सोहँ रंगण तन मन चढ़ाई। उपजे ज्ञान सच दीपक देह जगाई। बेमुखां घर हाहाकार, गुरसिक्खां घर जै जै जैकार कराई। कलिजुग लै अवतार, भगत जनां हरि मेल मिलाई। द्वापर जिउँ कृष्न मुरार, निमाणयां सिर हत्थ टिकाई। त्रेता प्रगट राम अवतार, दैंत दहिसर घाई। कलिजुग लै अवतार, निहकलंक नाम रखाई। गुरसिख ना होए ख्वार, अन्तकाल प्रभ होए सहाई। देवे दरस आप मुरार, विच बबाण गुरमुख बिठाई। गुरसिख जावे सच दरबार, जिथ्थे बैठा प्रभ जोत जगाई। गुरसिक्खां थांएँ बैकुण्ठ धाम, पौण उनन्जा सिर छत्र झुलाई। आप अडोल जोत ना डोले, जोत सदा प्रभ डगमगाई । प्रभ का रूप अगम्म अपार, प्रभ की जोत लखी ना जाई। जेवड आप तेवड दात, किसे गुरमुख बूझ बुझाई। गुरसिख पूरा जाणे ना दिन रात, आत्म जोत प्रभ जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ लिखाए उत्तम जात, जिन प्रीत गुरचरन लगाई। जोत सरूप प्रभ धरनी धरना। कलिजुग प्रगटे चार वरन प्रभ इक्क करना। राउ रंक सभ सरनी पड़ना। प्रभ अभिमान सभ दा हरना। गुरचरन लाग कलिजुग तरना। बेमुखां डन्न धर्म राज दा भरना। नैण दरस कर होए ना मरना। महाराज शेर सिँघ चरन लाग जीव जग दुतर तरना। तारे आप प्रभ तारनहारा। सर्ब सृष्ट विच वसणेहारा। आपणे रंग रवे करतारा। जुगो जुग प्रभ लै अवतारा । वल छल करे प्रभ गिरधारा । सृष्ट सारी होए ख्वारा। बेमुख होए जिन सोहँ शब्द विसारा। कलिजुग रोए जीव ना जाणे प्रगटी जोत निरँकारा। गुरसिख दुबिधा मैल प्रभ धोए, आत्म जोत कर चमत्कारा। महाराज शेर सिँघ घर प्रगट होए, सोहँ शब्द खोल्ह दित्ता भण्डारा। ओअँ आप प्रभ अन्तरजामी। मधसूदन दामोदर स्वामी। सोहँ शब्द प्रभ बख्शे घर जगत स्वामी। जोत सरूप सर्ब वसणेहारा, जोत प्रगटे सच गुर धामी। महाराज शेर सिँघ पति रक्खणहारा, सोहँ शब्द सच्चा गुर नामी। साचा गुर साचा उपदेसा। सोहँ शब्द जप होए बुध विषेषा। जै जै जैकार कराए कर अचरज भेसा। महाराज शेर सिँघ कोई गुरमुख जाणे तेरा जोत सरूपी वेसा। जोत सरूप नरायण नर। प्रगट जोत बैठा सच घर । जोत सरूप कल आए हरि। गुरसिख सोहँ दान गुर दर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, कलिजुग प्रगटे आसा वर। निहकलंक प्रभ नां रखाया । छड्ड देह जगत पाई माया। जोत सरूप विच सिख समाया। जे कोए वेखे प्रभ नज़र ना आया। प्रभ के भेसे जगत भुलाया। सोहँ शब्द कल प्रभ ज्ञान दिवाया। जो जन्त सिमरे तिन प्रभ नदरी आया। हिरदे वसे सर्ब सुख दाया। गुरमुख नाउँ गुर घर ते पाया। प्रभ अलख अलेख किसे भेव ना पाया। प्रगटी जोत प्रभ साचा वेख, सिँघ सिँघासण आसण लाया। महाराज शेर सिँघ तेरे दरस हमेश, गुरसिक्खां
मन धीर धराया। कर दरस मन प्रभ बांधे धीर। कलिजुग हउमे मारे ममता तीर। जोत प्रकाश होए शांत सरीर। महाराज शेर सिँघ आत्म मारया सोहँ तीर। गुरमुख उज्जल करे जगत विधाता। गुरमुख ज्ञान सोहँ शब्द ज्ञाता। साचा ध्यान गुरचरन लगाता। कलिजुग मिल्या महाराज शेर सिँघ जग जीवण दाता । गुरमुख आए गुर दर पुकारया। जोती जोत सरूप प्रभ देह जोत अधारया। भुल्ल ना जाए तेरा नाउँ, कल आए सर्ब संसारया। प्रभ वसे सभ थाउं, जोत सरूप कल दे उज्जयारया। साचा घर गुरचरन थाउँ, चरन लगाई प्रभ लगावण हारया। सोहँ शब्द चलाया नाउँ, कलिजुग डुब्बा विच मंझ धारया। ब्रह्म सरूप जीव ब्रह्म, पारब्रह्म जीव क्यों वसारया। कलिजुग विचार प्रभ कर्म, बांहों पकड़ तख्त उतारया। अगम्म अथाह अपर अपार, हँकारीआं हँकार निवारया। कलिजुग अग्न मारी भाह, जले जीव जिन मनो विसारया । जोत सरूप जीव जलाए जिउँ तशक फुंकारया। चार कुन्ट होए हाए हाए, बेमुखां जन्म कलिजुग हारया। गुरसिक्खां हरि मिल्या आए, पूरब कर्म प्रभ आप विचारया । भगत जन सोहे, जिन प्रभ देवे दरस जोत दीदारया। महाराज शेर सिँघ जोत निर्मल सोवे, सृष्ट वक्त विसारया। वक्त सुहावा धाम सुहावा प्रभ जोत प्रगटाए। बेमुखां नज़र ना आ कलिजुग बद्धा झूठा दाअ, मानस जन्म गए गंवाए। गुरसिक्खां दर माण दवा, कर किरपा फूलन बरखा गुरसिख प्रीत गुरचरन बण आए। बांहों पकड़ बेड़ा बन्ने ला, दरगाह साची गुरसिख बहा, निहकलंक प्रभ अख्वावे। महाराज शेर सिँघ सोई करावे जो मन भाणा, शब्द कोई मोड़ ना पाए। शब्द सुरत प्रभ की वथ। जिस प्रभ देवे सो पुरख समरथ। प्रभ की जोत कथना अकथ्थ। कलिजुग प्रगटयो जिउँ राम पूत दसरथ । महाराज शेर सिँघ किरपा कर, सोहँ नाम दे चल्लया वथ। एक जोत एक रंग आप ओंकार। सृष्ट उपाई प्रभ फुरना धार। प्रभ भेत खुल्हाई शब्द रसना उचार। तीन लोक होए जै जैकार। सतिजुग जोत मेहरवान आधार । त्रेता प्रगटयो राम अवतार। द्वापर जोत धरे कृष्न मुरार। भगत जनां हरि पैज संवार। कलिजुग प्रगटयो निहकलंक अवतार। पुरी घनक होए जोत आकार। मनी सिँघ सन्त करे विचार। सोहँ शब्द धुन वज्जे धुन्कार। आत्म बसन्त होए बहार। नज़री आवे महाराज शेर सिँघ पूरन अवतार। मनी सिँघ प्रभ दरस दिखाया । बांहों पकड़ टुम्ब उठाया। शब्द सरूप प्रभ शब्द धुन वजाया। रत्न राग प्रभ हिरदे वसाया । पूरन भाग जिस महाराज शेर सिँघ चरन लगाया। सन्तन देवे प्रभ वड्याई। पूरन मति प्रभ विच पाई। खोल्ह कपाट बजर प्रभ दरस दिखाई। होए प्रकाश निर्मल जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग दे भगत वड्याई। सन्तन दीसे सति सरूप। जोत प्रभ सदा अनूप । ना कोई रंग ना कोई रूप । आपणी महिंमा आप जणावे, प्रभ साचा भूप । कलिजुग आण तरावे, गुरसिख विच अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, कलिजुग महिंमा
आप लिखावे, कलिजुग प्रभ साचा स्वच्छ सरूप। सन्तन पाई मन मति बुध। जोत अधार होई झट्ट सृष्ट की सुध। कोई ना मेलणहार इक्क प्रभ बाझों तुध। बैठ तख्त अडोल जोत सरूप प्रभ कराया युद्ध। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उज्जल, जिउँ निर्मल दुध्ध। मनी सिँघ देवे प्रभ वड्याई। आदि जुगादी होए सहाई। कँवल नैन प्रभ दरस दिखाई। मुकट बैन प्रभ नज़री आई। सांवल सुंदर प्रभ भेख वटाई। कलिजुग निहकलंक नाउँ रखाई। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट तेरे नाम दुहाई । कुन्ट चार सोहँ शब्द चलाया। जोत सरूप जगत डुलाया। भरम भुलेखे जगत भुलाया। महाराज शेर सिँघ तेरा अन्त कल बेमुख ना पाया। साचा प्रभ साचा दरबार। सचखण्ड प्रभ वसणेहार। ऊँचो ऊँच अगम्म अपार। साचा प्रभ निरवैर निराहार। प्रभ की जोत होए जगत आधार। सच ब्रह्मण्ड प्रभ होए आकार। ब्रह्मा विष्न महेष प्रभ खड़्हे दरबार। शिव शंकर बैठे जटा जूट धार। दर दरवेश अगंत विचार। देवे शब्द प्रभ गुण विचार। जोत सरूप जुगो जुग लए अवतार। कलिजुग जामा घनकपुरी विच धार। छड्डी देह विच जोत आधार। जोत प्रगटी विच गुरसिख अपार। सुहाए थान जिथ्थे प्रभ आया कल धार। विच कल मिले वड्याई, कर चरन निमस्कार। होवे सहाई प्रभ अनक बार। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम दुहाई, कलिजुग भुल्ला सर्ब संसार। भगत जन हरि प्रभ तारे। दर घर आए हरि पैज संवारे। ध्रू भगत सोहे दरबारे। प्रहलाद तराए नर सिँघ लै अवतारे। अंबरीक पैज रखाए दुरबाशा हँकारे। बल घर मंगण आए कर प्रभ भेख भिखारे। तरया जनक ओट इक्क नाम अधारे। राणी तारा मिल साध संगत तारे। साध संगत प्रभ वसणेहारे। झुग्गी बिदर सुत्ता प्रभ पैर पसारे। देवे माण बिदर सुदामा कर चरन निमस्कारे। जैदेउ देवे माण, लेख लिखाए अगम्म अपारे। गऊ जिवाए छप्पर छाए, फेर दिहुरा नामा तारे। साध संगत लाज रखाई, सैन रूप प्रभ देह पलटाई, प्रभ का खेल अपर अपारे। रामानंद कबीर मिलाई, जोत विच जोत टिकाई, अन्तकाल गया सच दरबारे। भगत धन्ने प्रभ वच्छे बन्न्हे, भोग लगाया आए घर छारे। शब्द उचारे गनका तारे। अन्त काल मिले बबाणे। पूतना तारी प्रभ कृष्न मुरारी, लाई विस जिस थण नाले। बधक तारया जिन चरन कँवल बाण मारया, गुण अवगुण प्रभ ना विचारे। दास रवि चुमिआर उतरया पार, धर भेंट गंगा कसारे। अजामल तारे जम दूत दुष्ट प्रभ मारे, रसना नाम नरायण उचारे। प्रभ साचा सच कल धारी, भगत जनां हरि पैज संवारे। महाराज शेर सिँघ निरँकारी, विच मात लै अवतारे। मातलोक प्रभ जोत जगाई, विछड़े जुग चार चौथे प्रभ लए मिलाई। भगत जनां महिंमा निहकलंक प्रभ आप लिखवाई। मनी सिँघ पाए माण, शब्द सोझी प्रभ आप बुझाई। माणा सिँघ सिख प्रधान, सिँघ पाल घर जोत जगाई। सिँघ पाल प्रभ हो दयाल, कृष्न सरूप प्रभ दरस दिखाई। आत्म प्रगटे प्रभ गोपाल, दरस नैण होए विच
सच शब्द प्रभ सोझी पाई। आया दर कलिजुग गया तर, दर घर वज्जी वधाई। चवी चेत प्रभ दरस दिखाई। झूठी देह गुरसिख तजाई। जोत सरूप विच जोत मिलाया, सिख घाल प्रभ थांएँ पाई। सचखण्ड प्रभ देह टिकाई, जन्म मरन दा गेड़ चुकाया। जुग चौथा कर माण गंवाया। ब्रह्मा बांहों पकड़ उठाया। पाल सिँघ सच तख्त बहाया। कँवल नाभ ब्रह्म प्रकाशे, आप अपरम्पर प्रभ अबिनाशे, शब्द हुक्म ब्रह्मण्ड चलाया। महाराज शेर सिँघ कल निहकलंक अवतार भगत जनां प्रभ पार कराया। साचा प्रभ ना वेखो दूर। आत्म वसे प्रभ सदा हज़ूर। झूठी काया जग कूड़। कलिजुग डुब्बा लहिंदे पूर। गुरसिख उज्जल जिउँ पर्बत कोहतूर। सोहँ शब्द मन चाढ़्हे रंग सरूर। मदि मास गुरसिख रक्ख रसना दूर। मदि मासी होए कलिजुग चकनाचूर। आत्म परस प्रभ साचा नूर। कर दरस मन उतरे सगल वसूर। महाराज शेर सिँघ साध संगत सद वसे हज़ूर। प्रभ अविगत अगोचर अबिनाशी। काल अन्त तोड़े जम फाँसी। जोत प्रगटाए तीन लोक प्रभ वासी। सृष्ट सबाई प्रभ चरन की दासी। बेमुख सोए जोत प्रभ चरन मुक्ख भवासी। नर्क निवासी जिस आहार मदि मासी। सोहँ शब्द होए गुंजार, गुरसिख गुरचरन रहिरासी। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, मूर्ख जन्म ना गंवायो विच हासी। प्रभ चरन लाग मिले वड्याई। पतित पावन दु:ख भय भंजन प्रभ जोत प्रगटाई। आदि जुगादि भगत जनां प्रभ होए सहाई। कलिजुग आण भगतन देवे प्रभ वड्याई। होए परवान दर दरबान सवरन सिँघ गुरसिख टिकाई। सोहँ शब्द बाण, जुग चौथा ध्रू तख्तों लाहया। महाराज शेर सिँघ चोज विडाण, जोत सरूप सद आवण जाण, आपणा भेत आप रखाया। कलिजुग प्रगटे प्रभ अबिनाश। सोहँ सिमरो स्वास स्वास। गर्भ ना आवे फेर जग वास। रसना ना लाए गुरसिख मदिरा मास। दोए जोड़ करो अरदास। साध संगत प्रभ सदा है पास। आत्म देखो सच्चे प्रभ का वास। काया कोट विच जोत धरवास। गुरसिख कलिजुग चन्दन जिउँ प्रभास। देवे दर्शन प्रभ गुणतास। चरन लाग होए कल रहिरास। भगत जनां हरि दासन दास। साध संगत प्रभ सदा निवास। महाराज शेर सिँघ सुहाए थान जिथ्थे तेरा वास । प्रभ का वास जिथ्थे संग सति। भगत जनां हरि राखे पति। बेमुखां कल उलटी पाई मति। चले विकार गया धर्म मन सति। गुरसिख सोहँ नाम जप। सच शब्द मन साचा रट। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आए, एथे ओथे राखी गुरसिक्खां पति। प्रभ की जोत सदा अस्थूल। नैणीं पेख जीव ना भूल। सोहँ वणज कर, गंवा जाईं ना मूल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, कलिजुग प्रगटे कन्त कन्तूहल। कलिजुग जोत प्रगटायके, प्रभ सृष्ट जलाई। निहकलंक नाउँ रखायके, अग्न जोत जगत में लाई। सोहँ शब्द डंक वजायके, कुन्ट चार सुणे लोकाई। विच कलिजुग माया पायके, बिन सिक्खां सृष्ट भुलाई। कल कलिजुग कर्म विचार के, जामा धार
खेल करे रघुराई। मनी सिँघ सुरत संभाल के, शब्द सुरत लिख्त लिखाई। कर सन्तन सन्त प्रभ भाल के, विच ललाट जोत जगाई। गुरचरन प्रीती पाल के, पिता पूत सबंध बणाई । छड्ड देह जोत सरूप वटायके, घर महाराज शेर सिँघ जोत टिकाई। जोती जोत प्रभ मेल्या, दे वड्याई। अचरज खेल प्रभ खेल्या, सतिजुग साचा सतिगुरू बणाए। विछड़यां प्रभ मेला मेल्लया, साध संगत प्रभ भेत खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण सच समग्री गुरसिख दे पुचाई। सतिजुग साचा सति कर सति वरते सर्ब खण्ड। सतिजुग साचा सति कर, प्रभ विच वसे वरभंड। सतिजुग साचा सति करे, जीव आत्म होए ना खण्ड । सतिजुग साचा प्रभ सति वसे, प्रभ हिरदक होवे ना रंड। सतिजुग साचा प्रभ सति वसे, बेमुख दर ते पावण डण्ड। महाराज शेर सिँघ विच सच वसे, कलिजुग देवे दुष्टां डण्ड। दुष्टन डण्ड आप प्रभ दियो। नर्क निवास काल अन्त प्रभ कियो। अमृत नाम निधान गुरसिख गुर दर ते पियो। होए जन चतुर सुजान, जुग चार सदा जग जीउ। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अवतार, गुरचरन लाग प्रभ दर्शन कियो। गुर दर्शन लोचे सभ देवी देवा। प्रभ जोत सरूप अलख अभेवा। प्रभ का दर्शन कलिजुग उत्तम मेवा। गुरचरन जीव साची गुर सेवा। महाराज शेर सिँघ छड्ड जोत जीव विच आप वसेवा। वसे वसणहार सर्ब थांएँ। कलिजुग विरला गुरमुख कोई बूझ बुझाए। बूझे कोई गुरमुख, जिस सिर हत्थ टिकाए। पावे सो जिस प्रभ साचा दरस दिखाए। आत्म दरसावे सो, जित प्रभ कँवल बूंद मुख पवाए। हरि गुण गावे सो, जिस रसना आप नाम वसाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग पावे सो, जोत सरूप जिस प्रभ दरस दिखाए। प्रभ जोत सरूप जोती जोत मिलांयदा। प्रभ जोत सरूप भुलयां सद मार्ग पांयदा। प्रभ जोत सरूप दे शब्द ज्ञान सच वसांयदा। प्रभ जोत सरूप सच सुच्च विच देह वरतांयदा। प्रभ जोत सरूप गुरसिख चातृक प्रभ अमृत मेघ बरसांयदा। प्रभ जोत सरूप अटल्ल आप अटल्ल पदवी गुरसिख रखांयदा। प्रभ जोत सरूप सच घर वसे, जिथ्थे जोत जगांयदा। प्रभ जोत सरूप देवे जोत रवि ससिे, गुरसिख नाम वड लखवांयदा। महाराज शेर सिँघ विच भगतां वसे, वेखे सो जो जन रसना सोहँ गांयदा। रसना गाए प्रभ वड ऊँचा। गुरसिख निर्मल कलिजुग सूचा। विच बैकुण्ठ बिन सिख कोए जाए ना पहुंचा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप प्रभ ऊँचन ऊँचा। ऊँचो ऊँच ऊँच दरबारा। वसे आप प्रभ निरँकारा । जगे जोत मन गुरसिख उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ तेरा अन्त ना पारावारा। झूला झूल झूल प्रभ जगत झुलाया। सचखण्ड प्रभ बैठ अडोल, जगत डुलाया। प्रगट जोत दे पड़दे खोल्ह, कलिजुग अन्तिम प्रभ आप कराया। महाराज शेर सिँघ कल करतार, बेमुखां नाउँ भुलाया। वड भूप आप वड राजा। सर्ब सृष्ट सदा प्रभ साजा। भाणा अमेट प्रभ गरीब निवाजा। जनां परस वजावे शब्द अनहद वाजा। सरन पड़े की राखे लाजा। महाराज शेर
सिँघ मचावे धुंद विच देस माझा। साचा शब्द गुरसिख मन्न लै, सर अमृत होसी थेह। बेमुखां अमृत झूठी दृष्टा रहे ना देह। अन्तकाल सिर पाई खेह। गुरसिक्खां पाई अमृत मेंह। महाराज शेर सिँघ सिक्खां तुट्टे ना नेंह। सरअमृत सर रामदास । अन्तकाल होए जम प्रभास। विच त्रेता बैठा बाल्मीक रमदास। महाराज शेर सिँघ जुग चौथे सर्ब करे विनास। आप अपरम्पर प्रभ खेल रचाया। सर्बत्त तीर्थां माण गंवाया। मस्तूआणा सच धाम बणाया। महाराज शेर सिँघ कल पाई माया । कलिजुग माया पायके प्रभ खेल खेला। दर्शन करदे आयके, नहीं रहणा मुख छुपायके, आया निहकलंक वेला। महाराज शेर सिँघ जावे कल उलटायके, गुरसिख सद सज्जण सुहेला। प्रभ की जोत दोए जहानी। आपणी महिंमा प्रभ रसन बखानी । प्रभ की महिंमा रसन बखानी। देवे शब्द सोहँ प्रभ वड दानी। प्रगट जोत प्रभ ओअँ, गुरसिख बणावे जोत दानी। भगत गुर जगत गुर नाउँ दोअँ, बाकी जगत सभ फानी। गुरसिख ना जाणे प्रभ रंग दिन रात। गुरसिख सुगंधी जिउँ कलिजुग पारजात। ईश्र जोत प्रगटे विच लोकमात। वरन चार इक्क कराए, रक्खे भेत ना कोए ज़ात। सोहँ शब्द इक्क चलाए, सतिजुग बख्शी सच्ची दात। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए, सिमरे जो जानी प्रभात। सद अस्थूल अडोल रहे जीव गावे इकांत। अमृत बूंद मुख चवावे, गुरमुख आत्म होवे सांत। ईश्र गुर दोए जग आए। ईश्र नाउँ गुर झोली पाए। साचा गुर ईश्र नाउँ जगत सुणाए। कलिजुग नाम दान नानक घर पाए। धार भेख बैराग चार कुन्ट नाम सतिनाम दृढ़ाए। गुरमुख सेवा भगत विचार, अन्तिम जोत विच सच टिकाए। अंगद तार तारनहार विच जोत अमरदास जाए। अमरदास छड्ड स्वास, रामदास जोत जगाए। रामदास अर्जन पास आपणा भेत खुल्हाए। हरिगोबिन्द वर घर प्रभ दर तों पाए। अन्तिम जोत विच हरिराए टिकाए। हरिराए हरिकृष्न इक्क हो जाए। तेगबहादर बिरध अवस्था प्रभ दर्शन पाए। गुर सिँघ गोबिन्द मन लाहे चिन्द, शस्त्र धार दुष्ट खपाए। खण्डा दो धार अमृत दो धार, मदि मास नूं भोग ना लाए। जोत दस एक शब्द लिख लिख थकाए। प्रभ अन्त ना पाए, अन्त गए जग हार। अन्तकाल महाराज शेर सिँघ प्रगटे नर लै अवतार, एह शब्द चलाया आप, सोहँ पकड़ हाथ नाम कटार। महाराज शेर सिँघ माया तेरी, भगत बिन गुर तारे ना अवरा। भगत जन गुरचरन कँवल भंवरा। गुरचरन लाग जन्म मरन जन भगत संवरा। मिल्या प्रभ अबिनाश घर आए गंवरा। पैज रखाए कलिजुग आण, भगत जनां सिर झुलावे छत्र चवरा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख वधाई, चरन लाग जन्म मरन संवरा । जन्म मरन प्रभ कट्टणेहारा। झूठे धन्दे लग्गा संसारा। गहर गम्भीर प्रभ कोए पाए ना सारा। कर दरस होए शांत सरीर, खोल्ह दए प्रभ दस्म दुआरा। हउमे विच्चों जाए पीड़, सोहँ शब्द बाण गुर मारा। बिन गुर कोए ना देवे धीर, कुन्ट चार होया आकारा। भगत जनां हरि
मिले गुण गहीर, रसना होवे जै जैकारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरा सच वज़ीर, चेत सिँघ गुरसिख प्यारा। सचखण्ड वज्जे वधाई, जोत सरूप सिख उतारा। मानस जन्म जग सुफल कराया, साची प्रीत गुरचरन बण आई। कर सेव गुर दरस दिया पूरे, सिख अमरापद पाई। गुर पूरा जिस कलिजुग अराध्या, गुर पूरा होए सहाई। फूलन बरखा प्रभ आप बरखावे, चेत सिँघ कलिजुग मिले वधाई। जोती जोत मिलाए प्रभ, गुरचरन जिस आस रखाई। कलिजुग वरते प्रभ किया सभ, जीव कोई भेव ना पाई। महाराज शेर सिँघ निमाणयां ल्या लभ्भ, हँकारीआं प्रभ हत्थ ना आई। निमाणयां माण प्रभ पूरन कर इच्छआ। चल आए गुर दरबार, सोहँ शब्द साची पाए भिच्छया। कलिजुग आया प्रभ तारनहार, कलिजुग डुब्बा सर्ब विच विस्सया। महाराज शेर सिँघ जोत निरँकार, सरन पड़े की करे रच्छया। निहकलंक कल प्रगट होए। प्रभ की जोत एक, ना कोई जाणे दोए। सरूप देह अनेक, विच वसे जोत इक्क होए। छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जग एक रंग होए। कलिजुग जाए हार, सतिजुग सति पुरख सतिवादी होए। एक जोत एक प्रभ रंग, एक सृष्ट वस्सया प्रभ सोए। जीव जन्त बणाई बणत भेव जाणे कोए। सोहँ शब्द मन का मंत, गुरसिख विरला हिरदे परोए। विच जीअ जन्त सच्चा साध सन्त, आत्म जाग कदे ना सोए। सच शब्द जगत वरतंत, सतिजुग साचा शब्द सोहँ होए। शब्द सुण कर शब्द परीख्या। जीव गुण अवगुण विच देह ना दीख्या। कलिजुग प्रगटे सद गुण निरगुण साची मंग प्रभ दर ते भीख्या। महाराज शेर सिँघ पकड़ तराए, जिन्हां लेख धुरों है लिक्ख्या। लेख लिखाए लिखावणहारा। किरपा कर दरसावे सच दुआरा। पवण पाणी अग्नी पाताल प्रभ वसणेहारा। खाणी बाणी गगन पाताली प्रभ जोत पधारा। कलिजुग महिंमा प्रभ आप वखाणी, जीव भुल्ला मुग्ध गंवारा। साचा शाह प्रगटे सच कर जाणी, कर दरस पा मुल्ख दुआरा। महाराज शेर सिँघ चार वरन गुरबाणी, सोहँ शब्द चले दो धारा। जो जन आए चरन निमस्कारे। कर किरपा प्रभ पार उतारे। दुष्ट दुराचारी प्रभ नर्क निवारे। गुरसिख होए अपर अपारे। कलिजुग प्रगट्या प्रभ सर्ब गुण तारनहारे। जीव जन्त विच इक्क जोत ठारे। हउमे माण गुर शब्द संग मारे। कलिजुग मिल्या जो दर आए निमाणे। प्रगट भयो विष्नूं भगवान, निहकलंक नाम उचारे। महाराज शेर सिँघ गुर गुण निधान, लागे चरन सगल सभ तारे। जीव जन्त जन्त अञ्याणा। जगत धन्दे छड्ड गया सच टिकाणा। विकार मन्दे पहनिआं कल झूठा बाणा। कर मूर्ख बन्दे छड्ड जाणा देह झूठा बाणा। फस जाण विच माया फंदे, पूरा सतिगुर नहीं पछाणा। कलू काल कहर जग वरते, वरते जगत गुर का भाणा। गुरचरन लाग सर्ब दु:ख हरते, डिग्ग द्वार होए माण निमाणा। काल सदा सिर कूके, कलिजुग समझ मूर्ख अञ्याणा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपे, कलिजुग आया प्रभ तर जाण। जन सिमरन सच हरि नाम। दरगाह मिले साचा थान। गर्भवास फिर कदे
ना पाण। महाराज शेर सिँघ चरन निवास, रसना हरि हरि हरि गुण गाण। ईश्र जोत जाओ बलिहारी। जुगो जुग प्रभ जोत आकारी। त्रेता प्रगट राम चन्द अवतारी। नीच जात भीलणी जा प्रभ तारी। लाए भोग बेर आप बनवारी। भगत जन मिले आप गिरधारी। ईश्र जोत सद जाउ बलिहारी। सती अहल्या चरन छुहाए सिला होई तारी। सचखण्ड गई बबाण, सच्ची मारी जगत उडारी। जुग जुग निमाणयां प्रभ पैज सवारी। द्वापर प्रगट कृष्न मुरारी। रक्खी लज्जया द्रोपत नारी। घर जाए बिदर पैज संवारी। कलिजुग बिदर घर जाए घुमिआरी। नाम सोहण सिँघ सच रसन उचारी। साचे साहिब सद जाउ बलिहारी। गीता ज्ञान उचारे कृष्न अवतारी। अर्जन कर अभिमान, होया हँकारी। शब्द ज्ञान प्रभ आत्मक बरछी मारी। बिराट रूप होए प्रभ सृष्ट सँघारी । महासार्थी हो बैठा कारज सवारी। कुन्ट चार विच द्वापर कृष्न भगवान होए जै कारी। कृष्न भगवान भगत देवण दान, कलिजुग आण जोत प्रभ अवतारी। दे ब्रह्म ज्ञान करे पुरख सुजान, हउमे ममता शब्द संग मारी। जीव कर ध्यान प्रगटे भगवान, कलिजुग निहकलंक अवतारी। महाराज शेर सिँघ जाउ कुरबान, कलिजुग आए जिन पैज संवारी । भगतन संग प्रभ वसणेहारा। भगतन रंग देवे नाम दुआरा। अमृत गंग विच कँवल फुहारा। गुरसिख दान साचा मंग, महाराज शेर सिँघ सच दुआरा। गुरप्रसादि दर मिले वड्याई। गुरप्रसादि साध संगत मन वज्जे वधाई। गुरप्रसादि जीव गुर दरस पाई। गुरप्रसादि हउमे ममता विच देह जलाई। गुरप्रसादि दु:ख दर्द प्रभ दे मिटाई। गुरप्रसादि साधन साध आत्म बूझ बुझाई। गुरप्रसादि आदि जुगादि सर्ब ठांंए रिहा समाई। गुरप्रसादि अबोध अगाध जोत सरूप शब्द लिखाई। गुरप्रसादि रसना साध हरि हरि शब्द रसना लिखाई। गुरप्रसाद कलिजुग होए पूरन भाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दरस दिखाई। वडभागी वडभाग वड वड्डा गुर पाया। सोई आत्म गई जाग, हिरदे ज्ञान प्रभ वसाया । साध संगत होए पूरन भाग, जिन्हां मिल हरि रस रसना गाया। माणस जरम ना लागे दाग़, गुरचरन लाग जिस सीस झुकाया। अनहद शब्द चले अनराग, मदि मास जिन रसन ना लाया । बेमुख लाउँदे जिउँ सुञें घर काग, ऐसा सतिगुर धक्का लाया। पंझी चेत दिवस वडभाग, साध संगत प्रभ मेल कराया। गुरसिक्खां प्रभ पकड़ी वाग, शौह दरया पार कराया। जिउँ बिदर घर खाधा साग, कलिजुग भोग सिक्खां घर लाया। जगत चलाए प्रभ अनवाद, आपणा भेद प्रभ आप छुपाया। गुरमुख विरला पावे साद, आत्म दरस प्रभ जोत जगाया। वज्जे धुन शब्द अनाहद, साची जोत सच मेल कराया। महाराज शेर सिँघ आदि जुगादि, है भी होसी हुंदा आया। जो जन करे प्रभ विचार। कर किरपा बख्शे अमृत धार। मिटे अज्ञान देह दीपक होए उज्जयार। गुरचरन लाग कलिजुग गुरसिख उधरन पार। प्रभ शब्दी शब्द चलाया। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलाया। स्वांग स्वांगी खेल रचाया।
धार खेल चतुर्भुज कहाया। साँवल सुंदर प्रभ जोत प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ नाम रखाया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे। सतिगुर साचा मनी सिँघ बणावे। सिर रक्खे हत्थ तीन लोक बूझ बुझावे। होवे समरथ प्रभ की जोत विच देह टिकावे। सतिजुग साची सच बणत बणावे। दूजा नाम भजो भगवान। कर बुध बिबेक आत्म ज्ञान। दक्खण दिशा होए प्रधान। महाराज शेर सिँघ सच शब्द वखाण । भगवान सिमर प्रभ भरम चुकाए। हउमे मार मन शब्द वसाए। शब्द रंग तन मन चढ़ाए। कर दरस सर्ब तर जाए। पूत भगत कर आप वड्याए। देवे माण आप वड दाता। सर्ब कला प्रभ पुरख बिधाता। ब्रह्म ज्ञानीआं होवे ब्रह्म ज्ञाता। चार वरन वसे रंगराता। महाराज शेर सिँघ जगत वड दाता। वड्डा आप वड्डी वड्याई । उच्च पदवी गुरसिक्खां गुर दर ते पाई। रसना रसायण, दुरमति मति जाई। महाराज शेर सिँघ सरन पड़े दी लाज रखाई । गुर दरबार आए कर आसा। कोए ना जाए दर ते निरासा। ईश्र जोत करे मात प्रकाशा। बैठा अडोल प्रभ पूरन अबिनाशा। सोहँ शब्द सुण सर्ब दु:ख नासा। भूत प्रेत देह करे ना वासा। जे कोई वेखण आया दर तमाशा। बेमुख जन्म गंवाए कर हासा । जो जन आया दरस प्यासा। तिस जन कउ बलि बलि जासा। शब्द सुण सर्ब दु:ख नासा। जीव बिल्लायन जिउँ बोटी बोट। चरन लाग तर जाण कोटी कोट। महाराज शेर सिँघ शब्द वजाई चोट। रोग गंवाए रोगीआं, रंग नाम चढ़ा के। देवे बैराग प्रभ जोगीआं, जो आए भरम गंवा के। प्रभ वसे विच विजोगीआं, जो सरनी डिग्गे आ के। महाराज शेर सिँघ राखे पति, जीव गए रोग गंवा के। दुखिया जीव दर बिल्लाया। कर किरपा प्रभ पार कराया। नाड़ी बहत्तर प्रभ पवित्त कराया। तप सप्प भूप पलीत दर वाट अमका काजी प्रभ नास कराया। हाकन डाकन सिर मुंडवाया। शदौण पौण सर्ब हटाया। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत विच शब्द बन्न्हाया। गुर नानक पूरे साचा शब्द विच जगत सुणाया। ईश्र टेक रख, रसन अलाया। कलिजुग महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्वर आया। कलिजुग तारे भगत साचा सरबंस। सूखम निरालम जोत परमहँस। दुष्ट सँघारे जिउँ कृष्न कंस। महाराज शेर सिँघ सतिजुग चाले गुरसिख तेरा साचा सरबंस। विष्नूं अंस भगत जन होए। भगत भगवान दोए इक्को होए। कलिजुग जीव जाणे ना कोए। सति संगत प्रभ विच वसोए। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट जै जै जैकार होए। गुरसिक्खां घर जै जैकारा। जिथ्थे प्रगटयो प्रभ अवतारा। बेमुखां घर हाहाकारा। सोहँ बाण शब्द गुर मारा। महाराज शेर सिँघ तेरा सिख होए नाम वणजारा। वणज नाम गुर दर करना। गुरसिख गुरमुख प्रभ उज्जल करना। बेमुख कलिजुग दु:ख डाहढा भरना। सगल छोड जो जन आए प्रभ शरना। अन्तकाल कलि होए ना मरना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरसिक्खां वरना। वर घर साचा प्रभ जगदीस। सोहँ शब्द जगत नहीं काचा,
बिन एकस कोए नाही हदीस। अमृत नाम कर दे साचा, बेमुखां गुरसिख ना रीस। महाराज शेर सिँघ वेखे जगत तमाशा, बेमुख खपाए धड़ लाथे सीस। जगन्नाथ गुर गोपाल । प्रगट भयो हो दयाल। कलिजुग तोड़े गुरसिख जंजाल। सोहँ शब्द जप माला माल। सतिगुर पूरा भगत वसाल। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जोत प्रकाशे, अंदर वेख अमुल्लड़ा लाल। गुरसिख लाल जवाहर माणक मोती। जोत सरूप जगावे जीवे आत्म जोती। सृष्ट सबाई अन्तकाल कलिजुग रोती। महाराज शेर सिँघ गुरसिख लए वरोल जिउँ माणक मोती। मदन मूर्त्त आप गोसाँईं। दर घर आए लाज रखाई। वर पाया जो विछड़ ना जाई। नाम ध्याया हउमे बिख गंवाई। साध संगत प्रभ विच रलाया जो आया चल सरनाई। मदि मास जिन हत्थ लगाया, कुम्भी नर्क निवास दवाई। आपणा किया आप जीअ पाया, बैठा अडोल जीव गुसाईं। महाराज शेर सिँघ तेरा नाम ध्याया, जम जंधार कोई नेड़ ना आई । जम जमदूत कोई नेड़ ना आए। सोहँ नाउँ सरण सर्ब छड्ड जाए। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल गुरसिख विच जोत मिलाए।
२६ चेत २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए ठाकर सिँघ दे गृह
प्रभ साचा ब्रह्मा माण गंवाए। वेद वेदांत अन्त हो जाए। ऐड़ा अथर्बण रुलाए खपाए। चार यारां संग मुहम्मद कलिजुग माण रखाए। शास्त्र सिमरत कुरान पुरान कोई रहण ना पाए। ईसा मूसा पीर पैग़ंबर कलिजुग अख्वाए। अन्तिम आई हार, प्रगट प्रभ अञ्जील माण गंवाए। कलिजुग कर ख्वार, अट्ठ सठ तीर्थ कोई रहण ना पाए। माण सरोवर विच सृष्ट, अमृत बूंद नज़र ना आए। गंगा गोदावरी गहर गम्भीर, जोत सरूप प्रभ खिच्च ल्याए। कलिजुग जोत निहकलंक प्रगटा के, जाए सभना माण गंवाए। सोहँ साचा सच नाम चढ़ा के, सतिजुग साचा सच दे लगाए। तन मन्दर विच आसण ला के, बैठा अलोप नज़र ना आए। आत्म भेत विच देह रखा के, दीपक जोत रिहा जगाए। साध संगत मन जोत प्रगटा के, चरन कँवल प्रभ मेल मिलाए। गुरसिख खिले जिउँ कँवल, चार जुग गुरसिख तर जाए। महाराज शेर सिँघ सभ कुछ तेरे हत्थ, जिस देवे सोई जन पाए। तन मन धन सर्ब प्रभ केरा। माणस जन्म तरवर जीव जगत पंख वसेरा। मायाधारी कल करे मेरा मेरा। नज़र ना आवे धुर दरबारी, ना दीसे सञ्ज सवेरा। अन्तकाल करे जम ख्वारी, बिन गुर करे ना कोए नबेड़ा। गुरचरन लाग होए गति तेरी, निहकलंक पाया फेरा। गुरसंगत होए गुरचरन केरी। देवे दरस प्रभ लाए ना डेरी। बेमुख कलिजुग होए ढेरी, चार कुन्ट दिसे अन्धेरा। महाराज शेर सिँघ जगत सच चेरी, साचा सिख बणे कलिजुग तेरा। गुर
मिले गुरमत पाईए। गुर मिले निजानंद दरसाईए। लिक्खया धुर अबिनाशी घर मांहि पाईए। महाराज शेर सिँघ चरन संग जुड़, जन्म मरन फंद कटाईए। कलिजुग फादक जीव जन्त फहाया। माया रूप सर्ब जगत भुलाया। पवण पाणी गगन पाताली जीव जन्त डुलाया। महाराज शेर सिँघ सच तेरी बाणी, कलिजुग साचा राह दिखाया। सच सुच्च वरताए, प्रभ तेरा नाम। त्रेता आण तरावे, जिउँ भगतन राम। दर्शन कर अमुल हो जावे, जप सोहँ नाम। महाराज शेर सिँघ जो चरन लग्ग जावे, कलिजुग होए सुफल सभ काम। सुफल जन्म कलिजुग भया। पूरन परमेश्र प्रभ कीनी दया। गुरसिक्खां नाम रसना सोहँ ल्या। बेमुख दर ते जित आया तित्त गया। महाराज शेर सिँघ सुण तेरा नाउँ, जमदूत का काटा भया। कलिजुग प्रगट्या विच पुरी घनक। गुरसिख संग लै चल्लया, जिउँ पुरी जनक। साचा दरबार गुरसिख साचा मल्लया, पछाणे तिस जिस बणाई बणत। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, सर्ब किए जन्त। कलिजुग पापी जगत विछाया जाल। बण बैठा फंदक फांदकी बेमुखां लए बहाल। गुरसिक्खां सोहँ नाम अराधकी, कल विंगा ना होवे वाल। महाराज शेर सिँघ शब्द सोहँ रंगण आत्म चाढ़्हे कर लाल गुलाल। प्रभ उपजावे आपणा थान। साचा शब्द सच कर मान। सदी चौधवीं मलेश मिट जाण। गर्ब ग्वाला होए भगवान। धरती माता पति रक्खे आण। मदि मासी सर्ब नष्ट हो जाण। सोहँ शब्द रसन स्वासी, जगत प्रधान। गुरमुख प्रीत गुर चरन लगासी, महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाण। गुरसिक्खां सिर प्रभ हत्थ टिकाया। कलिजुग पोह ना सके गुरसिख माया । ज्ञान जोत हिरदा कलिजुग कराया। सच राग सोहँ शब्द रसन अलाया। निहकलंक लै अवतार, डंक डौरू जगत वाहया। जोत सरूप अन्तर जाणे, आपणा भेत ना रक्खे छुपाया। गुरमुखां होवे सुख महान, प्रभ का वेला नेड़े आया। साध संगत मिल गुरचरन ध्यान, अनन्द बिनोदी प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तख्त सतिजुग बणाया। सच तख्त सतिजुग प्रभ वासी। प्रगट करे जोत अबिनाशी। लक्ख चुरासी जीव करे दासन दासी। पाए शब्द अमन अमोल, जीव आत्म ना होए विनासी। जोत सरूप प्रभ अडोल, बैठ अडोल जगत डुलासी। महाराज शेर सिँघ पूरे तोले तोल, जगत ना रहे कोई मदि मासी। जोत सरूप करे जग चोज। गुरसिक्खां प्रभ मिटावे गोझ। पूरन पुरख मिले प्रभ खोज। मिल साध संगत माण जगत साची मौज। सोहँ बाण चलाया, जगत घायल करे बिन फौज। महाराज शेर सिँघ जगत कल पाई माया, जोत सरूप जग कीते चोज। चोजी चोज आप प्रभ। कलिजुग जीव भुलाए सभ। गुरसिक्खां प्रभ ल्या लभ्भ। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा ना जाए किते दब्ब। वरते शब्द गुर ततकाल। प्रगटावे धाम पिण्ड भंडाल। जिथ्थे बैठा मनी सिँघ निहकलंक दलाल। बांहों पकड़ साध संगत महाराज शेर सिँघ घर दित्ता वखाल। मनी
सिँघ रख ओट इक्क हरी। शब्द सति प्रभ देह विच करी। मोर पंख कलम हत्थ फड़ी। लिखावे शब्द प्रभ आसा वरी। चले शब्द ना बैठे जरी। आत्म भूपत प्रभ इक्क रंग करी। महाराज शेर सिँघ कलि अवतार नर हरी। कलि अवतार नामा नर। प्रगटावे जोत प्रभ शामा घर। जगावे जोत जो चल आए दर। महाराज शेर सिँघ बिन तुध कोए ना होत, सतिजुग चार वरन सभ एक कर। कलिजुग आया जगत भतार। चार वरन आए दरबार। राउ कलिजुग होए ख्वार। रंकां पाई प्रभ की सार। महाराज शेर सिँघ प्रगटे निहकलंक अवतार। सिँघ आसण प्या बैठा आ के। साध संगत प्रभ माण दिवा के। वड दाता वड वड्या के। सिँघ ठाकर जाए चरन लगा के। सुहाए थान जिथ्थे प्रभ बैठा जोत जगा के। पाए माण प्रभ चरनीं जो जन डिग्गे आ के। जो आए करन पछाण, मन जाए भुलेखा लाह के। ईश्र जोत महान, तीन लोक बैठा जोत जगा के। महाराज शेर सिँघ सच मेहरवान, कलिजुग भुल्ले जाउ भुल्ल बख्शा के। भुल्लणहार सर्ब जीव जन्त। शब्द सँघारे सर्ब देव दंत। महाराज शेर सिँघ तेरी महिंमा जगत ना अन्त। करोड़ तेतीस प्रभ दरस तिहाए। करोड़ तेतीस प्रभ दर ते आए। देवी देवा सर्ब प्रभ जोत जगाए। कलिजुग निहकलंक कर सेवा, दु:ख रहे ना काए। महाराज शेर सिँघ सच तेरी सेवा, कलिजुग बिरथी मूल ना जाए। बिरथा जन्म कलिजुग मनमुखा। बिुद्ध मलेश भोगण सभ दु:खा। गुरसिख प्रभ का दरस, मन लाहवे भुक्खा। शेर सिँघ शेर कलिजुग विच आया। प्रगट जोत निहकलंक प्रभ नां रखाया । कलिजुग कर सोहँ शब्द डंक वजाया। प्रगटी जोत आप निरँकार, साध संगत पल्लू जगत फिराया। बैठा सर्ब कल धार, हँकारीआं जिस हँकार गंवाया। दस्से सो जो जीव विचार, भरम भुलेखा सभ दा लाहया। सोहँ शब्द खण्डा दो धार, छुपया ना रहे कलिजुग छुपाया। महाराज शेर सिँघ जो जन पावे सार, जिन विच्चों भेत चुकाया। कलिजुग होए शब्द विचोला । पावे दरस प्रभ रंग मौला। प्रगटी जोत सर्ब कल सोलां। साध संगत सोहँ शब्द वजावे जगत ढोला। सचखण्ड गुरसिख घर सार। कलिजुग वरते डाहढा कहर, चरन लाग गुर जाए तार। प्रगटे आप प्रभ निरवैर, महाराज शेर सिँघ सृष्ट पलटावे, ना लावे सवा पहर। सवा सवाई मल मलेश बुध गंवाई। पंचम तत्त जोत अग्न जलाई। करे सति सोहँ रुशनाई। महाराज शेर सिँघ सद बलि बलि जाई। किरपा कर प्रभ अमृत मुख चुआया। जो जन आए घर, अमृत रस मन दरसाया। कलिजुग मिल्या साचा वर, अमृत बूंद कँवल खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ कर ऊँचा दर, गुरसिक्खां आ सीस झुकाया। अमृत रस गुर दर ते पाईए। अमृत रस पी मन तृपाईए। अमृत रस जीव प्रभ जुगत मिलाईए। अमृत रस साध संगत प्रभ वरखा लाईए। अमृत रस अज्ञान अन्धेर विच देह चुकाईए। अमृत रस पी लक्ख चुरासी गेड़ ना आईए। अमृत रस करे निर्मल जीअ, मन अज्ञानी जगत अख्वाईए।
अमृत रस बेमुख जाए नस्स, साध संगत प्रभ मुख चवाईए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरा जस, रसना गाए सुफल कराईए। भोजन सो जिस प्रभ भोग लगाए। प्रगट जोत गुरसिख घर आए। भगत जनां प्रभ संग रलाए। कलिजुग जन्म बहत्तर जन भगत प्रगटाए। किरपा कर प्रभ धरनी धर, रसना भोग भण्डार लगाए। बिन भोग प्रभ भोजा भक्ख हो जाए। गीता वाक कृष्न सच हो जाए। लेहज़ फेहज़ ना संग रलाए। शूद्र वैश रंग इक्क रंगाए। गुरसिख बणत कलिजुग बणाए। प्रगट कर प्रभ ठाकर सिँघ जस गाए। महाराज शेर सिँघ अन्त होए सहाए। प्रभ सरजीत सदीव काल। प्रभ की जोत जगत मसाल। जोत जगावे गुरमुख गोपाल। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द दे कर आत्म माल। कर प्रीती गुरचरन जीव, जे सच मन मन्ने। दरस कर जाए दुतर तर, मिल्या भगवान जिउँ भगत धन्ने। सोहँ नाम रसना जप ना कलिजुग डर, लगावे भोग जिउँ नामे दूध छन्ने। महाराज शेर सिँघ भरम निवारे, साचा बेड़ा कलि लावे बन्ने। बेड़ा बंध चलाया। गुरमुखां प्रभ मलाह हो आया। सोहँ चप्पा लाए, कलिजुग पार कराया। प्रगट जोत निरँकार, महाराज शेर सिँघ भोग लगाया। भोग लगावे भगत घर आ के। कलिजुग चल्लया साची जोत जगा के। साचा दर मल्लया प्रीत गुरचरन लगा के। महाराज शेर सिँघ वल्लया किसे ना ठल्लया, सिँघआसण बैठा जोत जगा के। सिँघ आसण बैठा परबीन। कलिजुग गंवाया दुनी सभ दीन। सोहँ शब्द रसना पीन। मानस जन्म होए सदा जग जीन। महाराज शेर सिँघ गुरसिख ना आवे हीन। गुरसिख मिलो कर गुर हीआ। कर दरस करो निर्मल जिया। सोहँ शब्द प्रभ साचा दिया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तरे जिस रसना नाम तेरा ल्या।