२६ चेत २००८ बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल मसीत विच
उठ जीव जाग जाग जाग, प्रगटे पारब्रह्म अचुत्त। उठ जीव जाग जाग जाग, प्रभ मिलणे दी आई रुत्त। उठ जीव जाग जाग जाग, साचा नाता प्रभ जिउँ पिता पुत्त। उठ जीव जाग जाग जाग, झूठा संसार अन्त होए ना मित्त। उठ जीव जाग जाग जाग, कलिजुग चल्लया विछड़ जाए ना कित्त। उठ जीव जाग जाग जाग, ईश्र प्रगटे ना किसे वार ना थित्त। उठ जीव जाग जाग जाग, मानस जन्म कलिजुग विच दित। उठ जीव जाग जाग जाग, कर दरस महाराज शेर सिँघ आत्म नित। वरते शब्द कलि वड्डा भारी। चढ़के आए मुगल कंधारी। सृष्टी होए अति ख्वारी। सत्तर कोस फेर जाए बहारी। ब्यासा नदी दिसे शेर सिँघ जोत न्यारी। जाए ना पार पए मलेशां विच ख्वारी। प्रभ देवे हार जीव जन्त मरे विच बिमारी।
कोई ना जाणे सार, कलिजुग वरते खेल जोत न्यारी। आवे बहार भगत जनां हरि पैज सवारी। देवे प्रभ तार, छत्र झुलाए वड दाता आप संसारी। महाराज शेर सिँघ कलि लाज रखाई, चरनीं डिग्गे संगत सारी। कलिजुग चले शब्द अन्धेरी। ईश्र जोत छिन अंदर चार कुन्ट फेरी। करे सु होत कलिजुग ढहि होया ढहि ढेरी। महाराज शेर सिँघ सच तेरी जोत, निहकलंक कल पाई फेरी। कलि आया कलमा दूर कर, सोहँ शब्द चलाए। चार कुन्ट आपणा जल्वा नूर कर, चार कुन्ट बचन अलाए। साध संगत मन टेक धर, चरनीं बैठे सीस झुकाए। चार वरन प्रभ एक कर, सतिजुग साचा राह बताए। भगत जनां बुध विसेख कर, सुत्तयां देवे बांहों उठाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचा गुर वेख कर, फेर जाणे सीस झुकाए। जोत अग्न जगत लगन। बैठा आप प्रभ मग्न। गुरसिख पूरे जुग चार जगन। करे प्रकाश मात पाताल आकाश गगन। बेमुख होए ख्वार कलि फिरन नग्न। गुरसिख ऊजल संसार, सोहँ शब्द मुख लाया प्रभ सगन। जोत सरूप प्रभ किया आकार, आत्म तीर विच देह लग्गण। महाराज शेर सिँघ दरस दर पा के, गुरसिख प्रीत चरन संग लग्गण। वक्त सुहेला आ गया, प्रभ पैज रखावे। गुर जगत धकेला आ गया, सृष्ट सारी पई डुलावे। गुर सच मिलावण मेला आ गया, गुरमुख विछड़ ना जावे। कलिजुग अचरज खेला आ गया, सोहँ शब्द जगत चलावे। महाराज शेर सिँघ भगत दुहेला आ गया, खण्ड सच निवास दवावे। कलिजुग वक्त मुका गया, प्रभ लागो चरनन। कल जीव झूठे धन्दे ला गया, अन्त दु:ख डाहढा भरनन। साध संगत विच प्रभ समा गया, कोई सके ना वरनण। वासी खण्ड ब्रह्मण्ड दा आ गया, चरन लाग जीव सभ तरनन। सचखण्ड कल मातलोक बणा गया, जोत जगावे जिथ्थे प्रभ धरनी धरनन। रसना सोहँ शब्द जपा गया, साची मति भगतन करनन। पन्थ साचा जगत वखा गया, गुरसिख देह जगत ना धरनन। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह आ गया, कलिजुग कर्म हरनन। कलिजुग आए हार, कोए ना राखे। पूरब कर्म विचार, प्रभ जोत प्रकाशे। प्रभ देवे नर्क मँझार, सभ जीव मदि मासे। विरली उत्तम विच संसार, जित बाणी गुरचरन रहिरासे। कुन्ट चार होए जै जै जैकार, प्रगटे जोत प्रभ आकाशे। गण गंधर्ब सर्ब प्रभ दरस प्यासे। तिन्हां गुरमुख जाउ कुरबान, जिन्हां बैठा सतिगुर पासे। कलिजुग सच रहे निशान, जिथ्थे करे प्रभ जोत वासे। महाराज शेर सिँघ शब्द रूप, बेमुखां करे नासे। नास्वच्छ सर्ब जीव जन्त। ऊँच एक सर्ब भगवन्त। प्रभ की माया बड़ी बेअन्त। कलिजुग प्रगटावे गुरसिख साचे सन्त। सोहँ देवे दान प्रभ वड्डा गुणवन्त। होवे ब्रह्म ज्ञान, मिले पूरन भगवन्त। दरस दिखावे नज़री आवे, विच बैठा जो अकन्त। जोत जगावे सोझी पावे, सोहँ शब्द साचा गुर मंत। महाराज शेर सिँघ प्रभ अभेव, कोई ना जाणे तेरा आदि अन्त। कलिजुग हरि रंग माण, उपजे मन सुख। गुरचरन कर ध्यान, ना लागे कोई
दु:ख। उत्तम एह ज्ञान, मन दी लाहे भुक्ख। कोई पाए चतुर सुजान, सुफल कराए मात कुक्ख। कलि मिले महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव सुख साची सुक्ख। कलिजुग मिले आप भगवान। भगत पछाणे जाणी जाण। गुरसिक्खां प्रभ चरना माण। बख्शे गए जो जन चरनीं डिग्गे आण। अमर सद रहे जो साध संगत मिल जाण। साचा शब्द प्रभ रसना कहे, एक जोत विष्नूं भगवान। मानस जन्म सच लाह लै, महाराज शेर सिँघ दर्शन दान। दरस देख लाह आत्म चिन्द। कलिजुग वहावे प्रभ उलटी सिंध। बेमुख करन कलिजुग प्रभ की निंद। महाराज शेर सिँघ गुरमुख पूरे सच तेरी बिन्द। गुरमुख ऊजल उप्पर धवल। कलिजुग अंदर जिउँ सागर कँवल । तारे प्रभ कृष्न मुरारी संवल। महाराज शेर सिँघ एकँकारी अव्वल। एकँकार कलि पड़ सरनाई। एकँकार जोत विच मात दे आई। अछल अडोल प्रभ अख्वाई। सृष्टी सारी प्रभ शब्द डुलाई। अग्न जोत चार कुन्ट लगाई। गुरसिक्खां प्रभ होए सहाई। महाराज शेर सिँघ कलि कोए ना जाणे तेरी वड वड्याई। गुरचरन मिल गुरसिख निर्मल कर्म उजागर। कलिजुग काया जीव झूठी गागर। भगतन देवे प्रभ अमृत सागर। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे जोत रत्नागर। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ किया जोत आकार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ आया पार उतारनहार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरमुख प्रभ दर्शन करन अपार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ जोत होवे चमत्कार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ सति सति सति वरते आप निरँकार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, मातलोक सोहे साचा दरबार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, अटल्ल पदवी मिले गुर दरबार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, पतित पापी तारे तारनहार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, कर दरस जन पाए मोख द्वार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरमुखां देवे निगम विचार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुर गुरसिख कीने पार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ देवे दुत्तर तार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, आपणे रंग करे करतार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, कलिजुग जावे लहिंदी धार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, सतिजुग लावे अपर अपार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरसिक्खां घर जै जैकार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, दर आए ना दुष्ट दुराचार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, सोहँ शब्द होए गुंजार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, निज घर वसे प्रभ वसणेहार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरसिक्खां मिले नाम आधार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ जोत जगावे देह जोत जगावणहार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, दे दर्शन जावे तार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, कलिजुग प्रगट्या नर लै अवतार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, निहकलंक जीव कर दीदार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रभ मिल होए सोलां शिंगार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, कर सच कन्त प्यार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, मेल मिलाए कर कृष्न मुरार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, पवण उनन्जा सिर छत्र झुलार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ करे आकार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, जोत जाती विच संसार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुण अवगुण प्रभ लै विचार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, प्रगटी
जोत प्रभ अगम्म अपार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, दु:ख ना लागे गुर दरबार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरमुख उत्तम विच संसार । रैण सुहाई भिन्नड़ी, झूठा जगत होवे सभ छार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, जित प्रगटे नर अवतार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, अमृत वरखे वरखणहार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, अमृत बूंद गुरमुख चवार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, कलिजुग खुल्ल्हे दस्म दुआर। रैण सुहाई भिन्नड़ी, गुरसिक्खां प्रभ बेड़ा कीना पार। रैण सुहाई भिन्नड़ी, जित रैण महाराज शेर सिँघ लै अवतार। भिन्नड़ी रैनड़ीए रंग प्रभ का माण। भिन्नड़ी रैनड़ीए जो रहे जाग, तिन्हां मिल्या प्रभ आण। भन्नड़ी रैनड़ीए तेरे पूरन भाग, प्रगटी जोत विष्नूं भगवान। भन्नड़ी रैनड़ीए तेरे सिर सुहाग, सोहँ सच शब्द दीबान। शब्द मलावा कर प्रभ कर सुरती मेला। जगत भुलावा दूर कर, मिल सज्जण सुहेला। जगत नैण दिखावा दूर कर, नेत्र तीजा खोल्हा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख कँवल फूल कर चरन संग मेला। गुर चरन ऊँचा पद। कर दरस बल जाउ सद। प्रभ मिल्या वड्डा अगद। बेमुखां चल्लया कलिजुग लद्द। महाराज शेर सिँघ धुन नाम वज्जे देह सद। सदा धुन वज्जे देह अंदर। होए ज्ञान अन्धेर तन मन्दर। सोहँ कुंजी मन तोड़े जंदर। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाए, सुहाए बंक मन्दर। जोत जगाई जगत वखाई, नज़र ना आई भेत रखाया। जन दे वड्याई पैज रखाई, होए सहाई कलिजुग तराया। बेमुख दुहाई संग ना चाले कोए भैण भाई, झूठी सृष्टी छड्ड वखाई बेमुख नाउँ ना ध्याया। महाराज शेर सिँघ परमगति पाई, वज्जी वधाई सुणे लोकाई, वर घर साचा पाया। सच अंदर वस्सया, नज़र ना आवे। साचा राह प्रभ साचे दस्सया, जे वेखे तां नज़री आवे। करे प्रकाश जिउँ रवि सस्सया, आत्म जोत प्रभ संग जोत जगावे। बेमुख कलिजुग चन्न जिउँ मस्सया, सतिजुग विच नज़र ना आवे। सोहँ बाण शब्द गुर कस्सया, सृष्टी सारी भरदी हावे। सोहँ शब्द घर साचा दस्सया, महाराज शेर सिँघ संग मेल करावे। प्रभ मिल्यां चढ़े रंग मजीठ। साचा प्रभ कलिजुग घर डीठ। बेमुख कौड़े कलिजुग जिउँ रीठ। गुरसिक्खां गुर पूरा पाया, महाराज शेर सिँघ नेत्र डीठ। नेत्र पेख करो दूर भुलेखा। साचा साहिब घर आ चुकावे लेखा। ढहि पए सरनाई जन, प्रभ मेट वखावे रेखा। महाराज शेर सिँघ रंग चलूला, गुरसिक्खां तेरा डीठा। गुरसिक्खां रंग तेरा डीठड़ो । वर घर पाया प्रभ साचा बीठलो। प्रभ विच निमाणयां वसे, ना जाणे पाटे चीथड़ो। महाराज शेर सिँघ राह साचा दस्से, नहीं भुलेखा प्रभ साचा डीठड़ो। जीव परख कर, मन रहे ना चिन्दा। छड्ड दरबार, भुल्ल करे ना निंदा। देवणहार प्रभ सर्ब फल दिन्दा। जोत प्रगटाई प्रभ गुर गोबिन्दा। देवे वड्याई गुर गुरसिख मृगिन्दा। तेतीस करोड़ खड़े्ह दर सीस झुकाई, खड़्हे संग इन्दा। कलिजुग प्रगट्या महाराज शेर सिँघ गुरसिख बख्शिंदा। बख्शे बख्शणहार प्रभ अन्तरजामी । कोए ना जाणे सार, कल प्रगटे प्रभ निहकामी।
गुरसिख सोहण गुरचरन दरबार, प्रगट बैठा विच स्वामी। कलिजुग साचा सच दरबार, प्रगटे जोत प्रभ अन्तरजामी। महाराज शेर सिँघ पूरन अवतार, सोहँ दान देवे प्रभ नामी। नाम दान आप प्रभ दिया। निर्मल किया प्रभ गुरसिक्खां जिया। नाम निधान गुरदर ते पिया। महाराज शेर सिँघ तेरा सिख सदा जग जिया । सच शब्द कलिजुग सच लिख। दे ज्ञान प्रभ आत्म लाहे विख। गुण निधान प्रभ वसे विच सिख। विष्नूं भगवान उपजावे कलिजुग गुरसिख वड रिख। गुरसिख उत्तम ज़ात कर, दे चल्लया वड्याई। आत्म प्रभ स्वांत कर, तृखा दे बुझाई। साची जोत विच देह इकांत कर, ज्ञान जोत प्रभ दे जगाई। महाराज शेर सिँघ तपदे हिरदे शांत कर, सोहँ अमृत वरखा लाई । अमृत वरखे मेघ जिउँ धार। पी सिख कलि उतरे पार। प्रगटे गुर कोई पाए ना सार। आप अपरम्पर रिहा गुण विचार। जगत जलाए कर जोत आकार। भगत तराए दे सोहँ शब्द अधार। चार जुग नाम रखाए, साचा मार्ग चले संसार। जो जन आए रसना गाए, देवे दरस पुरख मुरार। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ चार जुग पूजा करे संसार। चार जुग प्रभ चरन पुजारी। आया मात चतुर्भुज कर सवारी। भगत जनां हरि आए पैज संवारी। कलिजुग प्रगटे राम कृष्न निहकलंक अवतारी। महाराज शेर सिँघ इक्क जोत निरँकारी। निरँकार कोई आकार ना जाणे। जिस जन दस्से सो जन पछाणे। गुरमुख चले प्रभ के भाणे। कलिजुग होए चतुर सुघड़ स्याणे। चरनीं डिग्गण सभ राजे राणे। सिर छत्र झुलायण, संगत सभ मस्तूआणे। जामा ल्या धार, पहन निहकलंक बाणे। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, कोई विरला गुरमुख जाणे। प्रभ गुरमुखां बूझ बुझांयदा। आदि जुगादी शब्द पैज रखांयदा । गोपी नाथ भगत वछल अखवांयदा। जीव ना जाणे प्रभ सदा संग रहांयदा। ना भुल्ल जीव अञ्याणे, विछड़ दु:ख पांयदा। लग्ग जा टिकाणे, प्रभ जोती जोत मिलांयदा। फिर गर्भ ना माणे, प्रभ सचखण्ड बहांयदा। जीव आपणा मूल पछाणे, प्रभ जोतो जोत प्रगटांयदा। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां सिर छत्र झुलांयदा। झुल्ले छत्र गुरसिक्खां सिर। कलिजुग मिल्या जिन्हां साचा पिर। प्रगटी जोत कल गिरधारी गिर। महाराज शेर सिँघ पैज सवारी, ना लावी दिर। देर ना कर गुरसिख बिल्लाया। कलिजुग अग्न तन मन जलाया। किरपा कर आप प्रभ रघुराया। कर शांत हउमे तन तन्दूर जलाया । कढ्ढ भरांत भुलेखा कलिजुग मन वसाया। विछड़ जाए ना दिन रात, जिन प्रभ चरन संग नेहुं लगाया। महाराज शेर सिँघ गाउ प्रभात, देवे दरस तेज़ जोत सवाया। जोत सरूप प्रभ जग आए। आप पेखे किसे नज़र ना आए। लाए लेखे जो जन चरन सीस झुकाए। कढ्ढ भुलेखे सोहँ ज्ञान दवाए। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल गुरसिक्खां हो सहाए। गुरसिख वसे गुर गोपाल। गुरसिख आत्म लाल गुलाल। गुरमुख उज्जल जिउँ सिँघ पाल। सोहँ शब्द खट्ट जगत सचा धन माल।
महाराज शेर सिँघ गुरसिख चरन संग समाल। गुर दरबार आए सौं नहीं रहणा। देवे दरस भगत प्रभ सुत्तयां रैणा । वक्त जाए वहाए जीव रोए कलि पाए वैणां। दरगाह मिले ना थांएँ, लेखा धर्म राए ने लैणा। प्रभ पूरा नज़र ना आए, जीव वस जमां दे पैणा। कलिजुग तारन आ गया, गुर पेख आपणे नैणा। प्रभ सचा मार्ग ला गया, चल जीव जग बैठ किसे नहीं रहणा। क्यों भरम भुलेखे ला ल्या, मन्न सचे सतिगुर का कहणा । कलि सोहँ जहाज़ बणा ल्या, क्यों डुब्बे लहिंदयां वहिणा। जिस महाराज शेर सिँघ चरन लगा गया, दु:ख अन्ध ओस नहीं सहिणा। गुरसिख प्रभ का दु:ख ना जले। मिल साध संगत कलिजुग तरे। आवे ना जावे जन्मे ना मरे। बैठ अडोल रंग वेखे हरे। गुरचरन लाग कलिजुग खोटे होए खरे। होए सहाई एक, टेक जो हिरदे धरे। जो जन चल आए दर, तिन के काज सरे। महाराज शेर सिँघ जाउ बलिहारी, दे दरस प्रभ नर हरे। हरि नर जोत अवतर। कलिजुग सागर पार कर। एक शब्द जीव हिरदे धर। महाराज शेर सिँघ जीव वसे निज घर। निज घर वसे प्रभ मेहरवाना। हरि घर जन भगत पछाना। उत्तम दर सुख मिले महाना। रक्ख लाज कलि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान भरम मिटा। सहँसर सहिँसे विच्चों चुका । जोत सरूप विच देह जोत प्रगटा। चरन लाग जीव दम दा नहीं वसाह। वक्त ना दस्से, प्रभ साचा बेपरवाह। प्रभ आपणे रंग वसे, सृष्टी सारी होई दाह। गुरसिख साचा गुर दर हस्से, बेमुखां कलि पई स्वाह। कलिजुग जोत प्रगटाई, महाराज शेर सिँघ सिर शाहां शाह। साचा शाहो मिले वडभाग। कर दरस जीव ना लागे मन दाग़। किरपा करे अनहद शब्द सुणावे राग। निजानंद दरसावे प्रभ अमृत साद। जोत जगावे जीव जन्त आदि जुगादि। कलिजुग महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां ल्या लाद। प्रभ सुत्ता पैर पसार। आलस करे ना विच संसार। कर कर प्रदक्ख्णा गुरसंगत बल धार। साची रीत चली विच संसार। चौगिर्द तुमारे साची कार। कोए ना झल्ले इस का वार। सोहँ शब्द सर्ब सिक्दार। बाकी होए सर्ब पनिहार। मण्डल डोले साध संगत डुलावणहार। कलिजुग प्रगट्या सुण भगतन पुकार। किरपा कर प्रभ रक्ख लै, मदि मास ना होए रसन अहार। महाराज शेर सिँघ राह कलिजुग दस्स लै, गुरसिक्खां बेड़ा कर ल्या पार । कलिजुग जामा धार के सिँघ आसण लाए, साध संगत देवे वड्याई। साचा तख्त सीस ल्या उठाई। चौगिर्द कर प्रदक्ख्णा, हरि हरि हरि रसना गाई। झूल झुलाया सिँघ आसण, खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब डुल जाई। संगत उठाया गुर सीस, अन्तकाल प्रभ होए सहाई। नज़री आए प्रभ जगदीस, विच बबाण लए बिठाई। सोहँ नाम करे बख्शीश, खण्ड सच दे पुचाई। गुरमुखां बेमुख करन ना रीस, महाराज शेर सिँघ कलि करे भगत वड्याई। देवे माण मन्न साध संगत। सोहँ नाम मन चाढ़्हे रंगत । गुरसिख तारे जिउँ नानक अंगद। ऊँच
दरबार अगम्म अथाह। उप्पर बैठा बेपरवाह। सची जोत सचा पातशाह। कलिजुग दस्सया सचा राह। गुर दरबार इक्क सचा, गुरसिख भुल्ल ना जाह। महाराज शेर सिँघ गुर नहीं कच्चा, कलिजुग आया सच्चा पातशाह। सचा पातशाह सच सुल्तान। वाली होवे दो जहान। किरपा करे भगत भगवान। दर आए सेव कमाए जस लै जाण। भगत जनां प्रभ तेरा माण। महाराज शेर सिँघ शब्द सच निशान। साध संगत प्रभ वसणेहारा। साध संगत प्रभ छत्र झुलारा। साध संगत दरसावे प्रभ आत्म दुआरा। साध संगत गावे शब्द रसना गुर द्वारा। साध संगत महाराज शेर सिँघ लै अवतारा। साध संगत तेरी वड्याई। कलिजुग जोत ईश्र प्रगटाई। साध संगत प्रभ भए सहाई । जुगो जुग प्रभ पैज रखाई। मिल गुरसंगत पूरन मति पाई। महाराज शेर सिँघ दु:ख देह मिटाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, जिन्हां हरि मन वस्सया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, जिथ्थे बैठ भेव प्रभ सभ दस्सया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, जिन्हां हिरदे नाम सोहँ वस्सया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, मनी सिँघ राह प्रभ का दस्सया। गुरसिख पोह ना सके कलि की माया । जोत सरूप सिर हत्थ टिकाया। कलिजुग खपाए सतिजुग तेज़ होवे प्रभ जोत सवाया। दुष्ट खपाए गुरसिख तराए, जिन्हां महाराज शेर सिँघ चरन लगाया।