पुस्तकालयभाग १

२७ चेत २००८ बिक्रमी मास्टर सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड राम पुर

साचा जोत प्रकाश कर, कलिजुग मिटाए। बेमुखां प्रभ विनाश कर, जुग सति लगाए। गुरसिक्खां हिरदे वास कर, सतिगुर साचा सच जोत जगाए। सभ सृष्ट आपणी दास कर, सोहँ शब्द रसन अख्वाए। नगर ग्राम सभ प्रभास कर, जे देखे तां नज़र ना आए। गुरसिक्खां आत्म रास कर, जोत दीपक विच देह जगाए। महाराज शेर सिँघ दुष्टन नास कर, वाहवा सतिजुग भगतन उपाए। सतिजुग लावे पीत पीतम्बर। माण गंवाए कलिजुग पैग़ग्बर। जोत प्रकाश करे प्रभ तीन लोक अंदर। विच सच प्रकाश जोत जीव झूठा देह मन्दर। हउमे ममता विच्चों नास कर, निजानंद पाए अंदर। सोहँ शब्द साचा जाप कर, तोड़ अज्ञान मन का जंदर। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जगत नचाए जिउँ मदारी बन्दर। जोत अग्न जगत जलाया। चार कुन्ट हाहाकार कराया। प्रभ आप अछल अडोल सिँघआसण डेरा लाया। गुरसिख तोले पूरे तोल, बेमुखां कल धक्का लाया। साचा शब्द लिखावे बोल, आपणा भेत ना रखाया। ईश्र जोत सदा अडोल, जगत डुलाया। कर जोत प्रकाश बैठा सिक्खां कोल, कलिजुग पाई माया। कलिजुग जीव भुल्ले अनभोल, निहकलंक ना नज़री आया। गुरसिक्खां देवे प्रभ पड़दे खोल्ह, अनहद शब्द तन मन वजाया। वज्जे शब्द तन ज्ञान, अमृत बूंद मुख कँवल चुआया। खुल्हे कँवल

होए ध्यान, जोत सरूपी नज़री आया। कलिजुग प्रगटे निहकलंक, महाराज शेर सिँघ नाम रखाया । निहकलंक होए निरवैरा। जोत सरूप प्रगटे केहरा। कोए ना जाणे सार, प्रभ साचा गहर गम्भीरा। महाराज शेर सिँघ देवे जोत अधार, जो जीव आण लगे गुर पैरा। मिल कलिजुग हरि, जीव मिले वड्याई। कर दरस प्रभ तर, लक्ख चुरासी प्रभ गेड़ मुकाई। रसना जप हरि हरि कर कलिजुग मिले जीव वड्याई। महाराज शेर सिँघ जग दुत्तर तारे, साध संगत गुरचरन बण आई। साध संगत प्रगटावे प्रभ दुहेला। कलिजुग निहकलंक विछड़यां संग मेला। भगत जन लए पछाण कलिजुग आण, अचरज खेल आप प्रभ खेला। लग्ग चरन जीव, भया मिलण का वेला। महाराज शेर सिँघ जोत विष्नूं भगवान, प्रभ जोत सद रहे अकेला। आदि जुगादि रहे एकँकारा। जुगो जुग प्रभ लए अवतारा। पावे भेद कोई प्रभ समरथ पुरख अपारा। करे सेव जिन पुज आवे गुर दर सच दरबारा। कलिजुग प्रगट्या अलख अभेव, विचारी जीव की बूझे विचारा। ईश्र जोत सदा निहकेव, वेखे सो जिस वखावे प्रभ गिरधारा। सरन रहे सभ देवी देव, विच अगम्म अपर अपारा । साध संगत शब्द सोहँ लेव, प्रभ अबिनाश शब्द देवणहारा। महाराज शेर सिँघ तेरी चरन सेव, पावे सो जिस किरपा कर दरस दिखारा। देवे दरस कल नैण मुँधार। दे दरस प्रभ कलिजुग किए पार। गुरमुख विरला कलि पाए प्रभ की सार। सृष्ट वहाई प्रभ लहिंदी धार। जोत प्रगटाई प्रभ गुरमुख विचार। आत्म सच दीप जगाई, सोहँ नाम शब्द अपार। महाराज शेर सिँघ जाउ बलिहार, सतिजुग साची नींह रखाई। कलिजुग काचा जीव भुल्ले, ना जाणे सतिगुर साचा। सोहँ शब्द ना मन में वाचा। बैठ अडोल वेखे प्रभ जगत तमाशा। जगत विनासी, इक्क प्रभ अबिनाशा। सोहँ शब्द जीव जप स्वास स्वासा । अमृत नाम निधान कलि पीव, आत्म जोत करे प्रकाशा। गुरचरन लाग सदा जग जीव, अन्तकाल ना होए नर्क निवासा। आत्म बुझी जगाए दीव, हिरदे करे सच जोत प्रभ वासा। महाराज शेर सिँघ शब्द चिरंजीव, मात गर्भ ना होए वासा। प्रभ साचा गर्भवास चुकाए। जो जन आए गुरचरन लग जाए। अन्तकाल प्रभ होए सहाए। जोत सरूप दे दरस, विच बबाण लए बिठाए। विच सचखण्ड करे प्रवेश, जिथ्थे बैठा प्रभ जोत जगाए। तिस साहिब को करो आदेस, प्रगटे जोत नज़र ना आए। कलिजुग उत्तम भगत विषेष, जोत संग प्रभ लए जोत मिलाए। समझ जीव देह झूठा भेख, अन्तकाल संग ना जाए। अचुत्त पारब्रह्म परमेश्र आपणे अंदर वेख, बैठा अडोल नज़र ना आए। जिथ्थे वसे सो प्रभ साचा देस, ना उह मरे ना आवे जाए। महाराज शेर सिँघ सच लिखाए लेख, गुरसिख जोत मिल जाए। प्रभ की जोत विच परबीन। सोहँ शब्द सच रसना चीन। बिन प्रभ सभ झूठे दीन। गुरसिख तृप्तासे कर दरस गुर जिउँ नीर मीन। हिरदे ईश्र जोत प्रकाशे, सोहँ शब्द वजाए विच सची बीन। अज्ञान

अन्धेर गुरसिख विच देह विनासे, अमृत बूंद गुरसिख गुरदर ते पीण। मिल प्रभ अमरपद पावे भगत जन जुग चार सदा जग जीण। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, भगत जन तेरा नाम रसना लीन। रसना जप मिले प्रभ रस। साचा साहिब जीव कर वस। सोहँ शब्द ज्ञान प्रभ देवे दस्स। गुरमुख पूरे मदि मास तों जाए नस्स। वाजे अनहद तूरे, जिन्हां हिरदे जाए प्रभ वस। कारज कीए पूरे, गुरसिख जोत जगाए जिउँ रवि ससि। साध संगत गुरचरन हज़ूरे, बेमुख दर तों जाए नस्स। कलिजुग पावे जगत विच माया, सोहँ बाण ल्या प्रभ कस। महाराज शेर सिँघ जिस देवे सो जन पावे, जीव किसे दे कुछ नहीं वस। कलिजुग जीव भरे हँकारा । मदि मास रसन चलाए विकारा । साचा नाम ना होए अधारा। कलिजुग ना दीसे साचा गुर दरबारा। कूड़े जीव कूड़े रीसे, सच सुच्च ना आत्म विचारा। माण गंवाए मुहम्मद ईसा मूसे, निहकलंक लै अवतारा। सरन पड़े प्रभ साचा दीसे, महाराज शेर सिँघ देवे दरस शब्द द्वारा । शब्द सुरत गुरसिख प्रभ करे। साची जोत विच देह प्रभ धरे। आत्म प्रकाश करे नर हरे। गुरसिख पूरा ना कलिजुग डरे। जोत सरूप प्रभ रच्छया करे। जो जन आए प्रभ की सरनी पड़े। महाराज शेर सिँघ कलि दया करे। दयावान प्रभ दरबारी। पतित पापी प्रभ सगली तारी। जो जन आए चरन निमस्कारे। कलिजुग प्रगटे जोत अगम्म अपारे। कलिजुग माया पाई जग सारे। कलिजुग जीव होए अंध्यारे। बेमुखां घर हाहाकारे। गुरसिक्खां घर जै जै जैकारे। प्रभ साचा तारन आ गया, त्रेता जिउँ राम अवतारे। भगत उधारन आ गया, प्रभ कृष्न मुरारे। कलिजुग सिक्खां सिर छत्र झुला गया, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारे। कलिजुग प्रगट निहकलंक। सोहँ शब्द वजावे चार कुन्ट डंक। सृष्ट जलाई जिउँ हनूवन्त लंक। जोत प्रगटाई, गुरसिख सोहण तेरे दुआरे बंक। निहकलंक तेरी वड्याई, कलिजुग करे इक्क राउ रंक। सोहण सिँघ प्रभ दे वड्याई, त्रेते जिउँ भगत जनक। भगत जनक दे वड्याई। नर्र्कों सारे जीव छुडाई। खण्ड ब्रह्मण्ड जै जै जैकार कराई। तीन लोक प्रभ जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अन्तकाल होए सहाई। करे दरस कोई विरला गुणवन्त। कलिजुग मिले गुरसिक्खां घर आण भगत भगवन्त। कलिजुग जीव सार ना जाणे, प्रभ की माया बड़ी बेअन्त। सृष्ट उपाए आपणे भाणे, जोत जगाए विच सर्ब जीव जन्त। गुरसिख होए कलिजुग सुघड़ स्याणे, सोहँ शब्द मिले साचा गुर मंत। कलिजुग प्रगट्या महाराज शेर सिँघ, पावे दरस कोई साध सन्त। साध सन्त विरला गुरमुख। जो दरस कर मन लाहे भुक्ख। प्रभ साचा कलिजुग दरस कर, गुरसिक्खां लाहे दु:ख। विच गर्भ अमृत बरस कर, ज्ञान बाल दवावे विच कुक्ख। गुर साचे दरस दिखाया, महाराज शेर सिँघ दरस लाहे दु:ख। दरस दिखाए प्रभ जगन्नाथे। आदि जुगादि सद भगतन साथे। भगत वछल अनाथ अनाथे। जोत जगाए विच ललाट माथे। सोहँ

शब्द चले जुग चार साची गाथे। भगत बबाण एह साचा राथे। महाराज शेर सिँघ कलि छोड ना जाए गुरमुख तेरा साथे। गुरमुख संगी प्रभ संग सुहेला। जुगो जुग विछड़यां कलिजुग आण प्रभ किया मेला। गुरमुख पार कराया, बेमुख शौह दरयाए बेड़ा ठेला। महाराज शेर सिँघ जन भगत तराए, बैठ इकांत प्रभ आप अकेला। एक आप विच आकाश। जिथ्थे सदा है जोत प्रकाश। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलास। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण पास। नैणीं देखो आयके, प्रभ प्रगटी जोता। चल्लया कल वरतायके, जोत सोई जग होता। बेमुख चल्लया मुख छुपायके, भुल्ला जीव कल है रोता। प्रभ चल्लया शब्द धुन वजायके, पावे कोई गुरमुख कलि स्रोता। प्रभ चल्लया भगत वड्यायके, दुरमति पाप कलि सारा धोता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सद है जागत, कलिजुग जीव सदा है सोता। उठ उठ जीव निमाणयां, क्यों सुत्तयां रैण विहाए। उठ उठ जीव ब्रह्म सरूप क्यों भुल्लया वक्त गंवाए। उठ उठ जीव तेरे विच वसे अनूप, माणस देह विच क्यों भेव ना पाए। उठ उठ जीव सति सरूप प्रभ अबिनाशी क्यों ना पाए। उठ उठ जीव विच वसे प्रभ भूप, कर दरस क्यों ना आत्म तृखा बुझाए। उठ उठ जीव प्रभ का दीसे रंग ना रूप, जोत सरूप रिहा विच जोत जगाए। उठ उठ जीव क्यों डुब्बा विच अन्धकूप, ज्ञान रूप गुर चरन लाग उपजाए। उठ उठ जीव प्रभ ऊँचो ऊँच सरन लाग अमरा पद पाए। महाराज शेर सिँघ स्वच्छ सरूप, सर्ब जीव में रिहा समाए। जोत जगाए प्रभ जुगां जुगन्तरा। सोहँ शब्द कलि करे भस्मन्त्रा। जोत सरूप कलिजुग भाणा आप वरतंतरा। ईश्र जोत ना रंग ना रूप, जोत प्रकाश तीन लोक वरतंतरा। महाराज शेर सिँघ तरे अन्ध कूप, जो जन आए चरन लगंतरा। गुरसिख कलिजुग उत्तम जिउँ फुल्ल कँवल। जोत सरूप ईश्र सभ जगत विच मवल। आप प्रभ अछल अडोल, कलिजुग जीव सारे डवल। महाराज शेर सिँघ सच तेरा रूप, जिउँ द्वापर कृष्न सँवल। कलिजुग प्रगटे जोत निरँकारी। सृष्टी सारी आण सँघारी । कोई ना दीसे अन्तकाल दुष्ट दुराचारी। महाकाल कलिजुग करे ख्वारी। सृष्ट सबाई प्रभ चबाई दाढ़ीं। कलिजुग उत्तम गुरमुख गुर फुल्लवाड़ी। दरस करे जो जन आवे, होवे ज्ञान विच देह बहत्तर नाड़ी। कर ध्यान हउमे ममता विच देह प्रभ साड़ी। विच कलि विष्नूं भगवान महाराज शेर सिँघ जन भगत तेरी साची वाड़ी। जन भगत प्रभ आप उपजाए। प्रगट जोत प्रभ लाज रखाए। शब्द ज्ञान देह कलिजुग प्रगटाए। जीव ब्रह्म सरूप अन्त ब्रह्म हो जाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सरन पड़े दी लाज रखाए। राखे लाज विष्नूं भगवाना। विच द्वापर द्रोपदी जिउँ घनईआ काहना। कलिजुग तारे गुरसिख प्यारे, निहकलंक प्रभ पहरया बाना। दुष्ट सँघारे करे ख्वारे, सोहँ शब्द ना जिन्हां पछाणा। किरपा कर प्रभ पार उतारे, सोहँ शब्द दे अधारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना।

कलिजुग आए प्रभ गुरसिख तारे। बेमुख गए मानस जन्म हारे। गुरसिख सोहण गुरचरन द्वार । बेमुख सारे गुर दर दुरकारे। भगत जनां हरि नाम अधारे। बेमुखां मदि मास अहारे। महाराज शेर सिँघ चरन जाउ बलिहारे, कलिजुग आण भगत जन तारे। भगत जनां कलि देवे दात। सोहँ शब्द कलि वड्डी करामात। कलिजुग उत्तम गुरमुख तेरी ज़ात। सतिजुग सोहे जिउँ फुल्ल पारजात। गुरसिख गाण शब्द सोहँ दिन रात। बिन गुर पूरे अन्तकाल ना कोई पुच्छे बात। जीव बेमुख सूरे जन्म जन्म आए विच गर्भ मात। प्रगटी जोत कलिजुग सतिगुर पूरे, कर दरस मन होए शांत। अमृत मेघ गुरचरन हज़ूरे, कर दरस पी अमृत बूंद स्वांत। नैण पेख प्रभ साचा देख, अज्ञान अन्धेर मन लाहे भुलेखा भरांत। महाराज शेर सिँघ एको एक, पाताल आकाश जोत धरे विच मात। मातलोक प्रभ आया, कलिजुग भेख वटा के। कलिजुग माया जगत भुलाया, जीव वेख मन पड़दा लाह के। क्यों झूठे धन्दे वक्त गंवाया, पा प्रभ हिरदे शब्द वसा के। क्यों मानस जन्म गंवाया, गुर पूरे चरनीं डिग्गो आ के। क्यों साचा प्रभ भुलाया, विच बैठा जोत जगा के। महाराज शेर सिँघ नज़र ना आया, सिँघआसण बैठा आ के। पारब्रह्म तेरी माया। कलिजुग जीव भुलाया। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। निरहारी निरवैर मूर्त्त अकाल सिख घर आया। पतित पावन दु:ख भय भंजन, साध संगत सिर हत्थ टिकाया । कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नंदन, कलिजुग जोत प्रगटा के झूठे धन्दे जगत लगाया। महाराज शेर सिँघ जन रसना गा के, मानस जन्म सुफल कराया। कलिजुग गुरसिख तेरा सुफल जरम। प्रगट जोत पारब्रह्म भगत जनां वखाणे कर्म। बेमुख जीव छड्ड गए धर्म। साध संगत प्रभ संवारे जन्म। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, निहकलंक हो निवारे भरम । निहकलंक प्रभ निहकर्मा । जो जन आए चरन प्रभ नवारे भरमा। सरन पड़े की राखे शर्मा। कलिजुग गुरसिख होए ना मरना। अन्तकाल प्रभ दर्शन करना। बेमुखां दु:ख डाहढा भरना। मानस जन्म कलिजुग विच हरना। जो जन आए ना प्रभ की सरना। काल अन्त दंड धर्मराज का भरना। गुरमुख पूरे कर दरस भव जल तरना। महाराज शेर सिँघ सरन लाग गुरसिख कलिजुग तरना। तरन तारनहार समरथ। कलिजुग प्रगटे जोत अगम्म अगथ्थ। गुरमुखां गुरसिक्खां सोहँ नाम दे चल्लया वथ्थ। सोहँ नाउँ रंग मजीठ, गुरसिख ना जाए तेरा लथ्थ। शब्द चलाया जन भगत तराया, कलिजुग चलाया रथ। बेमुख जलाया जोत अग्न लगाया, सृष्ट सबाई होई सथ। मदि मासी कोई नज़र ना आया, सोहँ बाण जगत गुर लाया, बेमुखां गुर पाई नथ्थ। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जोत प्रगटाए, प्रभ पूरन समरथ। कलू काल प्रभ जोत प्रगटावे। अन्त कलिजुग प्रभ आप करावे। जोत सरूप चौथा जुग उलटावे। घनकपुरी महाराज शेर सिँघ साची जोत जगावे। घनकपुरी प्रभ जोत जगाई। विष्नूं भगवान जोत विच देह टिकाई। कलिजुग जीव

दित्ते सर्ब भुलाई। सरअमृत प्रभ जा के, हरिमन्दर चरन टिकाई। मनी सिँघ सिर उठा के, मंजा साहिब उप्पर दिया बिठाई। बेमुखां सार ना पाई । महाराज शेर सिँघ कल वरतारी। हरिमन्दर दे पुजारी दुष्ट दुराचारी। ईश्र जोत ना विचारी। कलिजुग प्रगटी जोत निरँकारी। विच देह रहे मन धारी। छड्ड देह जोत सरूप होए मुरारी। प्रभ की जोत विच कलिजुग गुरसिख देह करे उतारी। जो किछ करे सोई जग वरते, निहकलंक बणे लिख्त लिखारी। सृष्ट सबाई अन्तकाल रोते, देवे अन्न ना दाता भण्डारी। महाराज शेर सिँघ इक्क निरँजण जोत चौथे जुग करे ख्वारी। जुग चौथा प्रभ अन्त कराए। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दे उलटाए। जल थल थल जल इक्क हो जाए। पवण सरूप जोत जगत अग्न लगाए। कलिजुग होए अन्तकाल, हाहाकार कर सृष्ट बिल्लाए। गुर बिन कोई ना तोड़े जंजाल, अन्त काल जीव पछताए। कलिजुग वेला जीव संभाल, निहकलंक कलि जोत प्रगटाए। शब्द वणजारिओ प्रभ लैणा भाल, जोत सरूप सच शब्द लिखाए। भुल्ल ना जायो प्रभ बिरध ना बाल, महाराज शेर सिँघ सद रिहा समाए। गुण निधान प्रभ गुणवन्त। गुर दर पाओ हो जाओ उत्तम सन्त। नैण दरसाओ फेर मिले प्रभ साचा कन्त। भरम चुकाओ रसना जापो सोहँ शब्द साचा मंत। हरि हरि हरि प्रभ पाउ, विच देह प्रभ बैठा इकन्त। जप जप जप प्रभ जीव, जिस बणाई तेरी बणत। करनहारा सभ किछ करता, सर्ब कला प्रभ आप वरतंत। महाराज शेर सिँघ घर खुल्हा भण्डारा। मंगो दान सोहँ सर्ब जीव जन्त। उत्तम दान जीव मन मंग। सोहँ शब्द मन चाढ़्हे रंग। मानस जन्म ना होवे कलि भंग। साचा प्रभ गुर दरबार ना संग। कलिजुग साचा जीव प्रभ मिलने का ढंग। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां सद चाढ़्हे नाम दा रंग। ईश्र नाम रंग निराला। ना उह चिट्टा ना उह काला। ईश्र जोत लाल गुलाला। रिहा बोल प्रभ गोपाला। दरवाज़ा दसवां खोल्ह, जीव हो माल माला। क्यों बैठा अनभोल, साचा प्रभ सदा है नाला। सतिगुर पूरा तोले पूरे तोल, बेमुखां होया कलिजुग मूंह काला। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सोहण चरन कँवल कोल, जुगो जुग प्रभ पैज रखावण वाला। पैज रखावे भगत घर आ के। जोत सरूप बाहों पकड़ उठा के। देवे दरस प्रभ गुरसिख जगा के। मिटावे चिन्त सभ आत्म जोत विच देह जगा के। कलिजुग मिले परमेश्वर झब्ब, साध संगत मिल जाए जन आ के। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आए, कलिजुग रखीं सिर हत्थ टिका के। सुखआसण प्रभ बैठ के साची जोत जगा । जीव सद ही भुल्लणहार है, चरन लाग भुल्ल बख्शा। प्रभ वड दाता अतुल भण्डार है, तोट ना एथे को आ। सोहँ शब्द सच्चा सुहाग है, जीव विच ललाट साचा लेख लिखा। प्रभ प्रगट्या अलख अभेव है, कलिजुग बैठा मूंह छुपा। जिन दर्शन ल्या देख है, कलिजुग आत्म गई तृप्ता। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सदा विषेष है, जिहड़ा चरनीं डिग्गा आ। चार जुग इक्क

प्रभ दाता। चार वरन करे प्रभ इक्क रंगराता। जोत सरूप सर्ब विच समाता। ज्ञान ध्यान देवे पुरख बिधाता। गुरचरन ध्यान जीव कलिजुग साचा नाता। गुरसिख विटहु कुरबान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस पछाता। हरिजन भगत दर भगत पछानण। प्रभ का रंग विच आत्म मानण। सच दर मंग निजानंद दरसानण। महाराज शेर सिँघ मन चाढ़्हे रंग, जो जन आ सरन लग जानण। निहकलंक लै अवतार। चौथा जुग होए ख्वार। सतिजुग साचा आए कलधार। सोहँ शब्द होए जै जै जैकार। सतिजुग भगत प्रभ देवे गुण विचार। लै शब्द जगत आत्म भरे भण्डार। अन्त होवे मुक्त गुरचरन कर प्यार। महाराज शेर सिँघ मिलण दी जुगत, सोहँ शब्द जीव रसना धार। शब्द धर मन होए धीर। शब्द जोत कढ्ढे हउमे पीर। कर दरस होए शांत सरीर। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटयो वड दाता गुणी गहीर। गहर गम्भीर गुर गोबिन्दा। गुर बिन कोए लाहे ना मन चिन्दा। सोहँ शब्द ज्ञान प्रभ दिन्दा। प्रगटावे जोत प्रभ मृगिन्दा। महाराज शेर सिँघ चरन लग जावे अन्त सारी हिन्दा। कर किरपा अमृत बरख्या, गुरसिक्खां मुख चुआया। सोहँ सिमर स्वास सवास्सया, कलि सचे सिउँ चित्त लाया। पी अमृत मन तृप्तास्सया, प्रभ सचे मेल मिलाया। गुरसिख चरन रहिरास्सया, नाम निधान गुर दर ते पाया। गुरमुख जीवे गुर भरवास्सया, प्रभ भरम भुलेखा लाहया। साध संगत शाह शबास्सया, जिन रसना हरि हरि हरि गुण गाया। पी अमृत देह दु:ख नास्सया, अमृत बूंद कँवल खुल्हाया । महाराज शेर सिँघ कलिजुग सच जोत प्रकाशया, चरन कँवल संग गुरसिख मिलाया। गुर अमृत विच एह वड्याई। पी अमृत बजर कपाट खुल्हाई। अमृत बूंद सुहावणी, गुर पूरे गुरमुख चवाई। महाराज शेर सिँघ पवित रसना गावणी, कलिजुग देवे भगत वड्याई। कलिजुग ऊँचा भगतन घर। जोत प्रगटावे प्रभ धरनी धर। सच घर आए प्रभ आसा वर। पारब्रह्म परमेश्वर कलिजुग जोत प्रगटाई नर। नर नरायण जोत सरूप एको हरि। एको हरि आत्म धर। कलिजुग सागर जीव जाए तर। महाराज शेर सिँघ गुरचरन लाग, अन्तकाल जीव दु:ख ना भर। दुखी जीव कलिजुग कुरलावण। बेमुख जीव जन्म गंवाया आवागवण। साध संगत गुरचरन लाग अमरा पद पावण। महाराज शेर सिँघ सोहण सिँघ तारया पुत्त सिँघ सावण। कलिजुग मिली भगत वड्याई। उच्च पदवी गुर दर ते पाई। गुणनिधान घर आयके भगत जन लेख लिखाई । चतुर सुजान विच जहान गुरसिख नाम रहि जाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग देवे भगत वड्याई। भगतन संग प्रभ वसणेहारा। भगत रवे इक्क रंग करतारा। बेमुख भवे दर दुष्ट दुराचारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतारा। सो नर मुन जाणे गुरदर गुर घर सिख आए। प्रभ पूरे अग्गे खड़े सीस झुकाए। ब्रह्मा विष्नूं महेष गल पल्ले पाए। शिव शंकर जटा जूट धार, गल बैठे नाग लटकाए। चार यारां संग मुहम्मद दर खड़्हे

कलि बिल्लाए। तक्की अञ्जील ईसा मूसा अथर्बण आए कलि लै खपाए। एक आप रिहा प्रथाए। तेतीस करोड़ देवी देवा शरन प्रभ की रहे तकाए। मेघ माला करोड़ छिआनवे, मेघ बरखा गुरसिख घर लाए। वेद पुराणी पुष्प बबाणी, इन्द्र इन्द्रासण सर्ब डुलाए। भगत विगासण सर्ब करे नासण, गुरसिक्खां सिर प्रभ छत्र झुलाए। जो जन सिमरण सर्ब दु:ख नासण, फूलन बरखा प्रभ बरखाए। खाणी बाणी गगन पाताली, जीव जन्त विच जोत आपणी टिकाए। प्रभ चोज वडाणी कलि जाए पढ़ाणी, आपणी भेव सर्ब खुल्हाए। गुर दरबार गुरसिख पुरानी, कलिजुग आए मूल ना हानी, कलिजुग गुर सिर हत्थ टिकाए। एक शब्द तीन लोक बंधाए। जोत सरूप सर्ब रिहा समाए। मात पाताल आकाश साची जोत प्रभ डगमगाए। अनहद शब्द होए गुंजार, गुरमुखां प्रभ दे सुणाए। उपजे धुन होए धुन्कार, निर्मल जोत विच देह जगाए। उपजे जोत होए प्रकाश, बिन बाती बिन तेल विच देह जगाए। कलिजुग मिल्या सज्जण सुहेल, वर पाया जन मेल, महाराज शेर सिँघ कोई ना जाणे कलिजुग तेरा अचरज खेल। अचरज खेल करे प्रभ कर्ता। दूख निवारन सर्ब दु:ख हरता। भगत उधारन प्रभ धरनी धरता। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या साचा करता। करता पुरख आप गिरधारी। भगतन लाज रक्खे बनवारी। अग्न जल पौण होए पनिहारी। गुरसिख होवे जोत आधारी। महाराज शेर सिँघ देवे दरस जोत निरँकारी। जोत निरँजण निरगुण सरगुण सरूप। भगत जन जानण प्रभ जोत सरूप। कलिजुग प्रगट्या वड दाता भूप। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, दे दरस स्वच्छ सरूप। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरे भाग। बेमुख सोए पैर पसार, गुरमुख रैण रहे जाग। सोहँ देवे ब्रह्म ज्ञान, कलिजुग लागे ना सिख दाग़। बेमुख कलिजुग बेसहाए, गुरसिख प्रभ फड़ लई वाग। महाराज शेर सिँघ भगत जन तारे, भोग लगाए जिउँ बिदर घर साग। भोग लगाए साग प्रभ कृष्न मुरारी। छड्डे महल्ल भाग दुर्योधन हँकारी। कलिजुग तारन आ गया, निहकलंक अवतारी। गुरसिख घर आयके लाए भोग पैज संवारी। जिउँ नामे दरस दिखा गया, पीवे दुध्ध होए दूधाधारी। प्रभ धन्ना भगत तरा गया, प्रभ लाए भोग छाछ प्यारी। प्रभ द्रोपद लाज रखा गया, लथ्थे चीर ना कोट उतारी। प्रभ प्रहलाद सिर हत्थ टिका गया, प्रगटे आप नर सिँघ अवतारी। प्रभ दुरबाशा माण गंवा गया, चक्र सुदर्शन बाण जीव मारी। प्रभ बावन भेस वटा गया, मंगण जाए बल द्वारी। प्रभ कलिजुग भेत रखा गया, जोत सरूप आया दर सचा दरबारी। गुरसिक्खां मुख उज्जल करा गया, जुग चौथे वारी। सोहण सिँघ कलि कुल तरा गया, मिल्या महाराज शेर सिँघ निरँकारी। जे कोई वेखे प्रभ का प्रताप। ना दिसावे ना दिसे आप। सर्ब जीव में रिहा व्याप। आपणा एक जपाए जाप। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सतिजुग उपजाए सृष्ट इक्क ज़ात। एक ज़ात होए सर्ब सृष्टी। बिुध बबेक खोल्हे

प्रभ दृष्टी। सचा प्रभ आप, सोहँ शब्द सच देवे दृष्टी। प्रभ जोत सदा अबिनाश, जीव जन्त सर्ब विष्टी। जो ना जपे तेरा जाप, कलिजुग काया जीव दी भृष्टी। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां देवे दात, जिउँ त्रेते भगत वशिष्टी। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, जिन पिर मिलाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, जिन प्रभ अबिनाशी घर प्रगटाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, गुण निधान कलि घर विच आया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, साध संगत मिल मंगल गाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, जिन साचे संग साचा नेंह लगाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, झूठी सृष्ट सुलाई झूट झुलाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, गुरसिक्खां पाई बुध, रसना हरि हरि नाम ध्याया। भिन्नी रैनड़ीए तूं धन्न, तेरी रुत्त सुहाई निहकलंक विच मात दे आया। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, जिन भगत भगवन्त दोए मेल कराया। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, जगत अन्धेर गुरसिख प्रभ जोत जगाया। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, महाराज शेर सिँघ कर किरपा गुरप्रसादी प्रसाद वरताया। गुरप्रसादि प्रभ पूरा पाया। गुरप्रसादि जन्म मरन दा फंद कटाया। गुरप्रसादि मिल गुर मानस जन्म सुफल कराया। गुरप्रसादि गुर लिक्खया धुर, गुण निधान घर आए भगत लेख लिखाया। गुरप्रसादि महाराज शेर सिँघ साचा वर पाया हरि राया। कलिजुग ओट एक प्रभ, ना कोई सुहेला। अन्तकाल छड्ड जाणे सभ, झूठी सृष्ट जग झूठा मेला। एह जीव प्रभ साचा लभ्भ, मानस जन्म प्रभ मिलण की वेला। साध संगत प्रभ जोत प्रगटावे झब्ब, कलिजुग चरन संग गुरसिख मेला। चरन लागे विछड़ ना जावे। ईश्र जीव भेत चुकावे। ब्रह्म सरूप ब्रह्म दरसावे। निज घर वासी निज मांहि प्रगटावे। बेमुखां भुल्ला जगत भुलावे। कूड़ी दुनियां झूठी काया, झूठे बन्न्ह बैठा दाअवे। सो जन उधरे पार, महाराज शेर सिँघ जो रसना गावे। रसना सिमरे एक नरायण। आदि जुगादि प्रभ भगत तरायण। नैण पेखत आत्म तृप्तायण। साध संगत गुरचरन लाग सुहाई रैण। महाराज शेर सिँघ लज पति राखे, गुरसंगत विच बेमुख ना बहिण। बेमुख सो ए जित रसना मदि मास। प्रभ संग होए ना उनकी रास। अन्तकाल ना होए बन्द खलास। धर्म राए गल पाए फास। कुम्भी नर्क प्रभ दे वास। गुरसिख नाम जगत प्रकाश। सोहँ जपिआ जिस स्वास स्वास। रसना जप देह अन्धेर विनास। महाराज शेर सिँघ आदि अन्त भगतन पास। भगतन संग वसे प्रभ वसणेहारा। प्रभ पूरन समरथ, खोल्हे दस्म दुआरा। उत्तम देवे वथ्थ, जगावे जोत अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ प्रभ समरथ, कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतारा। गुरसिख घर जोत प्रगटाई, परमेश्वर मेल मिलाया जो लिक्खया धुर। कलिजुग मिल्या साचा गुर। महाराज शेर सिँघ थान सुहाए राम पुर। सोहँ शब्द संग मन सोहण सिँघ जाए जुड़।

२८ चेत २००८ बिक्रमी मास्टर सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड राम पुर

रूप अगम्म प्रभ केरा, जोत सरूप सदा जग दीसे। अगम्म सरूप प्रभ तेरा, कलिजुग वस्सया प्रभ ईसा मूसे। प्रभ का रूप अगम्म, देवे माण अथर्बण मुहम्मदा अल्हा अब्लीसे। अन्तकाल होए कुकर्म, कलिजुग नाउँ प्रभ मलेश रखीसे। साचा प्रभ एक वसे हरि थाउँ, एकस बिना कोई होर ना दीसे। शब्द सोहँ प्रभ रसना गाउ, कलिजुग देवे प्रभ बख्शीशे। अन्तकाल कलि दा होया, सतिजुग अंदर कोई विरला गुरमुख दीसे। सतिजुग साचा सति सति सति होया, महाराज शेर सिँघ मात जोत रखीसे। धरे जोत प्रभ विच लोकमात। बेमुखां सदा रहे कलिजुगी रात। गुरसिक्खां कलिजुग अंदर उत्तम होई ज़ात। सोहँ शब्द वसे अंदर सची करामात। कलिजुग जोत प्रगटायके, गुरमुखां देवे सची दात। बिन गुर पूरे कलि अन्त कोई ना पूछे बात। गुरचरन प्रीती कर हज़ूरे, कलिजुग साचा दीसे नात। महाराज शेर सिँघ सर्ब सृष्टी पीसे, जिउँ पीसे पीस बसात। पीस पिसाए पीसणहारा। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतारा। पारब्रह्म अगोचर अगम्म अपारा। निराधार निरवैर निराहारा। गुरसंगत गुरचरन प्यारा। ऊँच अगम्म दिसे दरबारा। कर निमस्कार दरगाह मिले सहारा। भगत जनां आत्म जोत करे प्रभ उज्जयारा। नैणी दीसे साची जोत प्रभ करतारा। बेमुख दुष्ट कलि झक्ख मारा। साध संगत पाया निज घर थारा। आदि पुरख अपरम्पर, निहकलंक अवतारा। जोत जगावे जुगा जुगन्तर, भगत जनां देवे नाम सहारा। बेमुखां सदा नर्क भुगंतर, नज़र ना आवे प्रभ सच मुरारा। एथ्थे उथ्थे आप पति रक्खे, गुरसिक्खां देवे ना प्रभ झूठा लारा। बेमुख कढ्ढे कलिजुग वक्खे, मदि मास कर रसन आहारा। गुरमुख रसना राम रस रसे, सोहँ शब्द रसन उचारा। आपणा भेव आप प्रभ दस्से, जोत प्रगटावे एकँकारा। जूठा झूठा बेमुख नस्से, बैठ ना जाए निन्दक दुष्ट दुराचारा। सतिजुग साचा सच गुरमुख वसे, महाराज शेर सिँघ सच शब्द उचारा। गुर शब्द सचा जग बान। रहे आप प्रभ जाणी जाण। कलिजुग मेट मिटाए बेमुख निशान। गुरमुख उज्जल विच दोए जहान। कलिजुग प्रगटे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवान निहकलंक। साचा शब्द सोहँ होया अडंक। कलिजुग कराए इक्क राउ रंक। राणे महाराणयां दर मंगाए भिख, महाराज शेर सिँघ पूर कराए लिखाए अंक। जीव भूलन मायाधारी। प्रभ की जोत कलिजुग विसारी। विच देह वस्सया पाप हँकारी। मुग्ध अञ्याण मति गई मारी। ईश्र जोत कलि करे ख्वारी। सोहँ जप सच तारे कलिजुग तारी। भगत जनां प्रभ पैज संवारी। कलिजुग प्रगटे महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारी। निहकलंक प्रभ पहरया बाणा। तख्तों लाहे सभ राजा राणा। चार वरन सभ इक्क कर जाणा। शूद्र ब्राह्मण छत्री वैश सभ प्रभ जोत टिकाणा। सो जन उधरे जो चले गुर के भाणा।

सोहँ शब्द जप जीव, आत्म रस मिले सच जाणा। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आए तेरा दरस दर तेरा माणा। गुर दरस कलि गुर दर मिल्या। दरस परस बेमुख हिरदा हिल्लया। बिन प्रभ पूरे बेड़ा शौह दरया कलिजुग ठिल्लया। तख्तों लाहे सर्ब सिर ताज जिउँ जाए माण फरंगी बिल्लयां। महाराज शेर सिँघ तेरा भाणा । विच पाताल प्रभ नैण मुँधारी। सेज बाशक आसण बनवारी। चरन झस्से लच्छमी हँकारी। मन विकार सुखआसण आलस निरँकारी। ना जाणे सदा अडोल प्रभ एकँकारी। करे माण सेव प्रभ कीनी भारी। नाम वज्जे बाण अज्ञान मति गई मारी । गुण निधान साची खेल, खेल जाए खिडारी। दरगाह होवे विच्चों परवान, जो जन प्रभ चरन पुजारी। प्रभ जोत महाराज शेर सिँघ विच मात उतारी। कलिजुग प्रभ मातलोक जोत धरी। कोई जन विरला बूझे प्रगट नर हरी। सोहँ शब्द बाण गुर लाया, झूठी सृष्ट काल अन्त डरी। भेखधारी प्रभ भेख वटाया, कलिजुग प्रगट्या निहकलंक वरी। कलिजुग प्रभ की पाई माया। महाराज शेर सिँघ होए सो जो प्रभ करी। प्रभ जोत विच आकाश। दिवस रैण सदा प्रकाश। प्रभ अडोल सदा अबिनाश। कलिजुग जीव अन्त होए विनास। गुरमुख सोहण चरन गुर पास। साचा शब्द दे धरवास। किरपा कर करे विच देह निवास। जो जन सिमरे लेख लिखाए विच लिलाट। कलिजुग महाराज शेर सिँघ प्रगट्या, करो दरस दूर नहीं वाट। कर दरस कर मन तृप्ताणा। मिल साध संगत हरि जस गाणा। निहकलंक खपाए सृष्ट जिउँ राम हँकारी राणा। कलिजुग जीव बुध होई भृष्ट, मदि मासी दु:ख डाहढा पाणा। आत्म प्रकाश विच देह निष्ट, नज़र ना आवे प्रभ बणत बणाणा। महाराज शेर सिँघ तेरा इष्ट, रक्ख मन दरस प्रभ का पाणा। कर दरस जीव जन्म मरन संवारया। कारज होए पूरे सभ निहकलंक ढहि पए द्वारया। अमृत सोमा विच्चों निकले नभ, खोल्ह जाए प्रभ दस्म दुआरया। साची जोत संग पापां बैठा दब्ब, सोहँ जप होए जोत आकारया। कलिजुग महाराज शेर सिँघ जिन ल्या लभ्भ, नाम दान दे चल्लया भगत भण्डारया। जगत भण्डारी देवे माण। जीव संसारी सच कर जाण। कलिजुग प्रगट्या विष्नूं भगवान। जोत सरूप कलि लाए बान। अछल अडोल नज़र ना आवे जाणी जाण। गुरसिक्खां गुरचरन ध्यान। बेमुख कलिजुग धक्के खाण। महाराज शेर सिँघ गुरसिख चरन लाग तर जाण। तार तार तार प्रभ कलिजुग जीव विचारे। सार सार सार हउमे लगा रोग, दुखी होए भारे। वैराग वैराग वैराग कर प्रभ वैराग, सोहँ शब्द जन रसन उचारे। त्याग त्याग त्याग कर प्रभ त्याग, गुरसिक्खां हउमे ममता मारे। राग राग राग कर प्रभ राग, अनहद शब्द वज्जे धुन्कारे। भाग भाग भाग वडभाग कर प्रभ गुरसिख सोहण तेरे दरबारे। जाग जाग जाग कर प्रभ जाग, आत्म निर्मल जोत होए उज्जयारे। दाग़ दाग़ दाग़ दूर कर प्रभ, एक शब्द दे नाम अधारे। लाग लाग लाग गुरचरन लाग, प्रभ

कलिजुग अंदर साची कारे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख वडभाग, कर होए निमाणे ढहि पए दुआरे। कलिजुग अन्धेर विनासे। पापी जीवां मुक्के सास ग्रासे। दुष्ट दुराचारी सर्ब नर्क निवासे। गुरमुखां होए अन्त बन्द खुलासे। सतिजुग भया ईश्र जोत प्रकाशे। भगत जनां प्रभ कीनी दया मात गर्भ ना पाए वासे। साचा लाह गुरचरन सिख ल्या, होया पार अन्त गुर चरन निवासे। महाराज शेर सिँघ पाए सार, भगत जनां हरि दासन दासे। सतिजुग साचा धर्म की क्रिया, गुरमुख उज्जल जोत निरमिल्या। सच सच प्रभ जोत जिस वेले गुरमुख मिल्या। महाराज शेर सिँघ जिन्हां पछाता, उस वेले अन्त जोत विच रल्लया। सतिजुग चले साचा धर्मा । प्रगटे जीव जिउँ बहु कर्मा। अमृत पीव जीउ होए ब्रह्मा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे विच चहुं वरना। चार वरन होए इक्क रंग। सतिजुग सची एह मंगी मंग। गुरमुख जाए पापां लँघ। कोई ना दीसे सतिजुग नंग। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जित्तया, कर जोत सरूपी जंग। सोहँ शब्द प्रभ का बान। त्रैलोकी नाथ लाहे सृष्ट घान। चक्र सुदर्शन प्रभ भवाण। अन्त काल सर्ब सृष्ट खपाण। मौत अन्धेरी भन्न जाए सृष्ट जवानी टाहण। कलिजुग वरते सो जो ईश्र मन भाण। गुरमुख दु:ख हरते, जो प्रभ सरन तकाण। अचरज खेल किया प्रभ कर्ते, जुग उलटाए खपाए जन्त जहान। भाणा कहर आप प्रभ वरते, थल जल जल थल इक्क हो जाण। प्रगट भया नर इक्क जगत, पौण पाणी सर्ब मिट जाण। कलिजुग वर मिल्या इक्क हरते, पापी दुष्ट सर्ब मिट जाण। सतिजुग साचा जग विच वरते, जोत प्रगटावे विष्नूं भगवान । गुरमुख विरले दर ते मंगते, दे जावे ब्रह्म ज्ञान। सोहँ शब्द चाढ़्ह मन रंगते, करे तेज जिउँ कोट भान। कलिजुग पार गुरमुख लँघते, दर खड़्हे जिउँ दरबान। दु:ख दर्द सर्ब प्रभ हँगते, जोत सरूप जोत मिल जाण। बेमुख दर ते फिरे नंगते, मुख काला विच दो जहान। सोहँ शब्द चढ़ाया प्रभ जंग ते, बैठ आप अडोल विष्नूं भगवान। करे सृष्ट छिन्न भंग ते, जोत सरूप तोड़े अभिमान। महाराज शेर सिँघ गुरसिख दर तेरे मंगते, विछड़ कदे ना जाण। मंगण मंगो प्रभ का घर। जिथ्थे जोत धरे प्रभ साचा नर। जो चाहो प्रभ देवे साचा वर। बेमुख कलिजुग दु:ख सभ भर। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कर दरस कलिजुग गया तर। कर दरस गुरसिख तरया। अन्तकाल ना जम डण्ड भरया। सोहँ नाम देवे प्रभ आसा वरया। महाराज शेर सिँघ तेरा सिख गर्भवास ना परया। गर्भवास गुरसिख ना धरया। रसना माणे इक्क रंग हरया। होए दर मंगत दर ते खरया। महाराज शेर सिँघ चरन लगा किरपा करया। गुरसिख नौं निध घर मांहि पाई। साध संगत मिल प्रभ जस गाई। गुरसिख घर प्रभ प्रगटे जिउँ प्रगटे सैन नाई। कीर्तन होए रैण सभ, प्रभ राणा दे रिझाई। कलिजुग जोत प्रगटावे झब्ब, देवे भगत आण वड्याई। महाराज शेर सिँघ अमृत बरखे, गुरमुख विरले लए

मुख चवाई। नाभ कँवल अमृत धार। गुरमुख विरला पावे सार। पावे सो जन जिस गुरचरन प्यार। पावे सो जन जित पावे किरपा धार। महाराज शेर सिँघ कहो धन्न धन्न, कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतार । कलिजुग जोत प्रगटायके, आए विष्नूं भगवाना। कलिजुग वक्त चुकायके, लिख दिया धुरों परवाना। सतिजुग साचा लायके, सोहँ दे जाए ब्रह्म ज्ञाना। सच मार्ग राह दसायके, जगावे जोत गुणी निधाना। विच आत्म रस चवायके, जोत प्रगटावे प्रभ बिधनाना। सतिजुग साचा सति वरतायके, महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख दाना। सच तख्त सचखण्ड विच मात बणाया। सच वक्त विच ब्रह्मण्ड जोत सरूप वरताया। आप अखण्ड विच वरभंड, सुमेर पर्बत सभ हिलाया। सृष्ट सुहागण होई रंड, प्रभ साचे मुख छुपाया। बेमुखां आत्म होई खण्ड, माणस जन्म मूल गंवाया। ना उह सुहागण ना उह रंड, जिस प्रभ पूरे ना चरन लगाया। महाराज शेर सिँघ सोहँ नाम देवे वंड, गुरसिक्खां झोली पाया। शब्द सुरत सुरत शब्द गुर ज्ञान दवाए। रंग नाद शब्द अनाहद मन वसाए। अगाध बोध सर्ब साद जीव में रिहा समाए। प्रभ ब्रह्म ब्रह्माद जोत सरूप रिहा जोत जगाए। साचा प्रभ आदि जुगादि, सद अमेट मेटया ना जाए। महाराज शेर सिँघ मिल्या जिन पूरन भाग, लग्ग चरन पतित तर जाए। पावे सो जित करे प्रभ तरस। दरसावे सो जित देवे प्रभ दरस। आत्म तृप्तावे सो गुरचरन जन परस। अज्ञान अन्धेर मिटावे सो जित आत्म मेघ देवे वरस। कलिजुग झूठा मोह चुकावे सो निज घर बैठ दे देवे प्रभ दरस। महाराज शेर सिँघ गुण गावे सो किरपा कर मन लाहे हरस। सम्मत बिक्रमी वीह सौ अट्ठ। दिवस जाए उप्पर सट्ठ जां अट्ठ। उलटी सृष्ट भवाए प्रभ लट्ठ। पिण्ड भंडाल करे प्रभ इक्ट्ठ। दूत दुष्ट जावण चुगल नठ्ठ। सृष्ट सबाई झोक के विच भट्ठ। महाराज शेर सिँघ लागो चरन कलिजुग नठ्ठ नठ्ठ।