पुस्तकालयभाग १

२९ चेत २००८ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला

ईश्र जोत भयो प्रकाश। आई मात सर्ब पाताल आकाश। सद अडोल सद अबिनाश। जीव जन्त अन्त होण विनास। साध संगत प्रभ रिदे निवास। आत्म जोत करे प्रकाश। सोहँ शब्द जपावे रसन स्वास स्वास। हउमे हँगता रोग करावे नास। बैठा अडोल विच अबिनाश। भगत जन सोहण गुरचरन पास। अन्त काल मिले गुणतास। बैकुण्ठ धाम प्रभ करे निवास। महाराज शेर सिँघ सद भगतन दास। कलिजुग जोत धरे प्रभ नर। सोहँ शब्द जपावे हरि। एक साचा दूजा कोए नाहे कर। साचा धाम जिथ्थे वसे धरनी धर। चौथे जुग प्रगटाई जोत निहकलंक अवतार नर। बेमुख सार ना पावे, गुरमुखां लाधा साचा दर। प्रभ अज्ञान अन्धेर चुकावे, साची जोत विच देह धर। जो जन विच चरन सीस झुकावे, जन्म ना पावे मुड़के

मर। प्रभ साचा सच सुणावे, कलिजुग आया जोत सरूपी भेख कर। कलिजुग भगत प्रगटावे महाराज शेर सिँघ अवतार नर। नर अवतार नरायण जग ल्या। एकँकार प्रकाश जग किया। सोहँ नाउँ साचा साचे सतिगुर दिया। विछड़यां मेल प्रभ कलिजुग किया। मिल्या फल पूरब जन्म जीव जो बिया। सच शाह प्रगटे घर दर्शन जीव कर मिलण का हिया। प्रभ साचा वर देवे अमृत सोहँ ज्ञान प्रभ साचा दिया। सोहँ साचा ज्ञान, प्रगट देवे विष्नूं भगवान, जीव आत्म ईश्र जोत जीव दूजा ना जिया। जोत जगाए विच लोक तिन्न अंदर। कलिजुग प्रगटे कर दरस, जीव जगे जोत तन देह मन्दर। सोहँ शब्द रसना रस खोल्ह कलिजुग देह मन जंदर। महाराज शेर सिँघ बेमुख ना पावे भेव, धर जोत वसे देह अंदर। साची जोत जगाए प्रभ। कलिजुग साचे गुरमुख लभ्भ। नर नरायण प्रगट आवे झब्ब। कँवल जीव खुलाए विच नभ। झिरावे झिरना अमृत महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द ज्ञान दे सभ। सर्ब जीव मन धरे ध्यान। आत्म दरसे ब्रह्म ज्ञान। सर्ब सूख निजानंद मान। उतरे भूख प्रभ साची जोत जगान। उतरे सहसा दूख जीव बजर कपाट खुल्ह जाण। प्रगट विच देह साचा भूप, अनहद शब्द मन भूप होवे ज्ञान। विच अन्ध कूप द्वार दसवां प्रभ पड़दा लाहन। नज़री आवे सति सरूप, जोत सरूप जोत मिल जाण। सचखण्ड जिथ्थे प्रगटे प्रभ नर अवतारा। जोत प्रगटावे नैण मुँधार, कलिजुग परखे खोटा सभ खरा। जोत प्रकाश भयो प्रभ अन्त काल कलि ना डरा। महाराज शेर सिँघ दर साचा तेरा, जो जन आए सोई जन तरा। हरिजनां दोए एक। हरिजनां करे बुध बिबेक। साध संगत मन टेक। बैठा अस्थूल जोत अग्नी ना लावे देह सेक। कलिजुग भुला चल्लया मूल रसना जप्या ना घड़ी एक। कलिजुग गगन पाताल सभ हिल्लया, महाराज शेर सिँघ निहकलंक जगत धरया भेख। भेख धर अवतार नर, कलिजुग आया। भरम निवारे आत्म जोत धर, ज्ञान दीपक सिख जगाया। दीपक देह जगाए, सोहँ शब्द तन राग अलाए, आपणा भेत प्रभ आप खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, जोत सरूप कलिजुग जीव जलाए, साध संगत सिर हत्थ टिकाया। साध संगत प्रभ वसणेहारा। बैठा अडोल निरवैर निराहारा। कलिजुग जीव वेख आत्म खोल्ह कलिजुग प्रगटे प्रभ अगम्म अपारा। मानस जन्म गंवाया अनभोल, कलिजुग ना मिल्या सच दुआरा। प्रभ पूरा तोले पूरा तोल, बेमुख कलिजुग विचारा। प्रगटी जोत प्रभ उप्पर धौल, भगतन देवे नाम सोहँ भण्डारा। जीव जन्त प्रभ रिहा मौल, सर्ब जीव होए जोत भण्डारा। भगत जनां प्रभ देवे पड़दे खोल्ह, नज़री आवे सच दुआरा। सोहँ शब्द जप साचा बोल, अन्तकाल मिले मोख दुआरा। प्रगट जोत प्रभ वसे कोल, नज़र ना आवे मूर्ख मुग्ध गंवारा। महाराज शेर सिँघ ना जाए डोल, जो जन आए चरन निमस्कारा। निमस्कार करो गुरदेव। कलिजुग प्रगटे अलख अभेव। साची प्रीत गुर दरस सेव। उत्तम फल कलि सोहँ मेव। महाराज शेर सिँघ

कोई ना दीसे कलिजुग तुझ जेव। वड्डा प्रभ वड प्रताप। सर्ब सृष्ट में रिहा व्याप। प्रगटे जोत कलि बिन माई बाप। गुरमुखां मारे हउमे तीन ताप। आत्म जोत जगे सदा दिन रात। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर कोई ना पुच्छे वात। कलिजुग जीव होए अज्ञानी। मदि मासी होए अभिमानी। कलिजुग माया जीव भरम भुलानी। चले कुरीती छड्ड साची बाणी। बेमुख कलिजुग आई हानी। गुरसिख गुर मिल पाए पद निरबानी। देवे दरस प्रभ घर आए गुण निधानी। उतरे दूख सगल वसूरे, जीव मिल प्रभ होए ब्रह्म ज्ञानी। ब्रह्म ज्ञानी शब्द धुन अनहद, महाराज शेर सिँघ जन होए वखानी। जो जन आए कलि प्रभ की सरना। अन्तकाल होए ना मरना। गुरमुख नाउँ प्रभ उज्जल करना। सोहँ शब्द मन सिक्खां वरना। अन्तकाल निवास विच खण्ड सच करना। जोती जोत मिलाए, प्रभ फिर अन्त होए ना मरना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सरन लाग जीव कलिजुग तरना। अछल छलन कलिजुग आया। चार वरन जिस इक्क कराया। राणा राजा सभ तख्तों लाहया। हँकार निवारी हँकार गंवाया। बेमुखां नर्क निवास दवाया। मदि मासी काल अन्त रहण ना पाया। गुरमुखां मुख प्रभ अमृत चुआया। आत्म साद प्रभ नाभ कँवल खुल्हाया। खुल्हे नाभ कँवल प्रगासे, साचा प्रभ नज़री आया। सोहँ दे ब्रह्म ज्ञान, गुरसिक्खां अज्ञान अन्धेर चुकाया। गुरचरन कर ध्यान, सिँघ आसण बैठा डेरा लाया। कलिजुग आए गुणी निधान, निहकलंक नाउँ रखाया। निरगुण सरगुण दोए सरूप, जोत सरूप विच कलि दे आया। प्रभ की महिंमा बड़ी अनूप, जीव किसे ने भेत ना पाया। आत्म वेख जीव सच सरूप, साचा प्रभ तेरे विच समाया। नज़र ना आवे रेख ना रूप, गुरमुखां प्रभ भेव खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, निहकलंक कलि नाउँ रखाया। कलिजुग देवे भगत वड्याई। जुगो जुग प्रभ पैज भगतन रखाई। अन्तकाल होए आण सहाई। कलिजुग जीव प्रभ मति उपट्ठी पाई। जोत सरूप जगत अग्न लगाई। कुन्ट चार हाहाकार मच्च जाई। गुरमुखां घर जै जै जैकार कराई। भगत जनां प्रभ देवे वड्याई। आप अपरम्पर सर्ब रिहा समाई। अन्तकाल कलि दे खपाई। मदि मासी कोई रहण ना पाई। गुरमुखां मन वज्जी वधाई। दर्शन देवे कलि रघुराई। निमाणयां सिर कलि हत्थ टिकाई। राजे राणयां चल्लया तख्तों लाही। सोहँ साचा नाम जपाई। साचा तख्त सचखण्ड बण जाई। जिथ्थे महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई। प्रगटे जोत निहकलंक। चार कुन्ट शब्द वजावे डंक। सरनी डिग्गे सर्ब राउ रंक। भगत जनां देवे वड्याई, जिउँ त्रेते जनक। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, कलिजुग पुरी विच घनक। कलिजुग आया कलि तार। गुरमुख विरले करन विचार। बेमुखां दर जावे झक्ख मार। भगत जन सोहण हरि के द्वार। दोए जोड़ कर निमस्कार। महाराज शेर सिँघ नर अवतार। कलिजुग आए प्रभ गिरधार। भगत जनां प्रभ देवे तार। मनमुख डोबे विच

मँझधार। भरम भुलेखे भुलाए संसार। कोए ना जाणे कलिजुग प्रगटी जोत नैण मुँधार। देवे दरस प्रभ किरपा धार। कर दरस जन उतरे पार। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, कोए ना पावे तेरी सार। पावे सो जन जिस आप जणावे। देवे सोहँ तन जिस साचा नाम जपावे। जगे जोत तन मन, जिस सिर हत्थ टिकावे। गुरचरन संग जाए बण, वज्जे धुन विच कन्न, दस्म दुआर जिस आप खुल्हावे। महाराज शेर सिँघ कहो धन्न धन्न, कलिजुग आ पार लँघावे। पारब्रह्म कलिजुग आया। जुगो जुग प्रभ भेख वटाया। होए मेहरवान सतिजुग सति साचा राह चलाया। त्रेता राम अवतार साचा नाम राम रखाया। द्वापर लै अवतार मोहण माधव कृष्न मुरार नाउँ धराया। निहकलंक कलि लै अवतार, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतारी। सर्ब सृष्ट जिस आप सँघारी । कोई ना रहे जीव दुष्ट दुराचारी। भगत जनां पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ चरन जाउ सद बलिहारी। निहकलंक नाउँ रखा के। कलिजुग चल्लया अन्त खपा के। चौथा जुग जोत सरूप आप उलटा के। सारी सृष्ट विच हाहाकार मचा के। बैठा अडोल सचखण्ड डेरा ला के। उनन्जा पवण सिर छत्र झुला के। जोत सरूपी सच जोत जगा के। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक नाउँ रखा के। भाणा जावे सच वरता के। अज्ञान अन्धेर सभ नष्ट करा के। भगत जन कलिजुग प्रगटा के। सोहँ शब्द सच राग सुणा के। सतिजुग साचा सच राह वखा के। ईश्र जोत विच मनी सिँघ टिका के। सतिजुग वाली सच गुरू बणा के। ज्ञान जोत प्रभ जोत जगा के। तीन लोक प्रभ सोझी पा के। महाराज शेर सिँघ जन उतरे पार, रसना तेरे गुण गा के। रसना गाउ गहर गंभीर। आत्म शांत, जाए हउमे पीड़। अमृत वरखे अमृत धारा जिउँ जल नीर। कर दरस महाराज शेर सिँघ होवे शांत सरीर। दरस कर आत्म तृप्तासे। आत्म होए प्रभ के वासे। तिस जन कउ बलि बलि जासे। जो जन जीवे जप रसन स्वासे। साध संगत प्रभ विच निवासे। गुरमुख सोहण गुरचरन पासे। कलिजुग गुरमुख उज्जल जिउँ चन्दन प्रभासे। सोहँ शब्द सुण सर्ब दु:ख नासे। जीव आत्म खोल्ह सुन्न, साचा शब्द विच देह भाखे। प्रभ दरस लोरे सुर नर मुन जन, प्रभ किसे ना आवे हाथे, महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, आदि अन्त संगत पासे। कलिजुग आया जोत प्रभ धर। भगत जन जामे बहत्तर प्रगट जावे कर। सतिजुग साचा सोहँ शब्द खुल्हावे दर। झूठी देह जीव पिण्ड है काचा अन्त जीए हर। कलिजुग प्रगट्या सतिगुर साचा, चरनीं आए पर। एका नाउँ एका थाउँ एका आप एक सच घर। महाराज शेर सिँघ घर साचा दर, चरनीं लाग बेमुख जा तर। सतिजुग चले साचा नाउँ। एकस बिन दूज कोई जपे ना नाउँ। गुरमुखां पकड़ वखावे बाहों। साचा शब्द सतिजुग साचा नाउँ। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आ के, कलि लग्गे ना तत्ती वाओ। कलिजुग होवे अन्ध अँध्यार। बेड़ा डोबे

प्रभ विच मँझधार। सृष्ट सबाई होई ख्वार। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ जोत झुलार। बेमुख डुब्बे उरार ना पार। गुरसिख पार कर चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ मिल्या कलि दुत्तर तार । कलिजुग नाउँ प्रभ देवे। साचा शब्द जो जन सरेवे। अनहद शब्द मन धुन वजेवे। महाराज शेर सिँघ मिल्या अलख अभेवे। कलिजुग प्रगट्या प्रभ जगन्नाथ। जुगो जुग प्रभ भगतन साथ। भय भयानक रक्खे सिर दे हाथ। सोहँ शब्द साची चलावे गाथ। कलिजुग प्रगट्या महाराज शेर सिँघ अनाथां अनाथ। जगत पित कलिजुग आया। भय भयानक भगतां होए सहाया। सोहँ बाण जगत गुर लाया। धार खेल चतुर्भुज कहाया। जोत सरूप प्रभ जोत अग्न जगत जलाया। बैठ अडोल आप, बिन दैंता जगत घाया। बेमुखां नज़र ना आवई, गुरसिक्खां घर जोत प्रगटाया । घर आए थान सुहाए जिउँ छाछ धन्ने भोग लगावे, घर रंक प्रभ डेरा लाया। भगत वछल सद अख्वावे, देवे दरस कलि रघुराया। भेव प्रभ सो जन पावे, शब्द सुरत जित प्रभ भेव खुल्हाया। मनमुखां नज़र ना आवई, अज्ञान अन्धेर विच देह वसाया। गुरसिक्खां जोत जगावई, आत्म दीप विच देह जगाया। सच समग्री विच देह पावई, बिन बाती बिन तेल ईश्र सदा डगमगाया। करे सो जो मन भावई, अचरज खेल प्रभ कलिजुग रचाया। महाराज शेर सिँघ चरन लाग जावसी, निहकलंक जामा धार कलिजुग आया। निहकलंक प्रगटे कलिजुग निरवैरा। सृष्ट सबाई प्रभ वरतावे कहरा। नज़र ना आवे प्रभ गम्भीर गहरा। गुरचरन लाग गुरसिख कलिजुग तैरा। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल होवे तेरा पहरा। अन्तकाल कलिजुग करन प्रभ आया। निहकलंक नाउँ रखाया। जोत सरूप विच सिख समाया। नज़र ना आवे राम कृष्न रघुराया। भगत जनां देवे पड़दे खोल्ह, आत्म साचा ब्रह्म ज्ञान दवाया। कलिजुग जीव हिरदा फोल, जिथ्थे वस्सया जिन उपजाया। सोहँ शब्द चार जुग वज्ज जावे ढोल, महाराज शेर सिँघ भगत जन तेरे सोहण जिन्हां रसना सोहँ ध्याया। ओअँ आप, सोहँ देवे प्रभ साचा जाप। विनासे कोट जीव दे पाप। हिरदे वसे प्रभ साचा आप। महाराज शेर सिँघ तेरा वड प्रताप। मेहरवन्त देवे भगतन वड्याई। जोत निरँजण विच मात दे आई। कलिजुग जीव भुल्ल सभ जाई । गुरमुखां प्रभ सोझी पाई। बेमुखां कलि सार ना पाई। गुरसिक्खां प्रभ चरन आस तकाई। बेमुखां अन्त नर्क निवास दवाई। गुरसिक्खां सचखण्ड प्रभ लै जाई। लक्ख चुरासी गेड़ कटाई। जोत सरूप विच जोत मिलाई। साची जोत सच घर टिकाई। जीव जोत विस्मादे विस्माद समाई। मरे ना जम्मे आवे ना जाई। महाराज शेर सिँघ अन्त लए जोत विच जोत मिलाई। गुरमुखां घर प्रभ प्रगटाया। विछड़यां प्रभ मेल कराया। कलिजुग साचा राह बताया। सोहँ शब्द सच चप्पू लाया। काया नाउँ कलि डगमगाया। ज्ञान थम्म्ह प्रभ विच लगाया। अमृत झिरना निज मांहि झिराया। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। महाराज शेर सिँघ सोहँ तेरा नाउँ

जिस जन रसन ध्याया। सतिजुग सति होए वरतारा। निहकलंक ल्या अवतारा। सर्ब बाकी कलि होए ख्वारा। अट्ठ सठ तीर्थ सच गुरचरन दुआरा। नाम दरस अमृत बूंदारा। सोहँ शब्द होए देह अधारा। अथर्बण वेद कलिजुग गया कर आपणी वारा। कुरान मुहम्मद गया संग चार यारा। ईसा मूसा कलि किया पार किनारा। वेद चार प्रभ पार उतारा। चौथे जुग ब्रह्मा छड्डया सच दुआरा। भगत ध्रू प्रभ पार उतारा। सवरन सोहे सच दरबारा। सचखण्ड वसे आप एकँकारा। सतिजुग चले सोहँ शब्द अपारा। सर्ब जीव होए एक शब्द अधारा। छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोई रहे विच संसारा। जोत सरूप एक प्रभ, एका देवे जोत अधारा। सतिजुग साचा सच सच वरते, जीव करन धर्म वपारा। हिरदे हरि हरि अमृत बरखे, गुरमुख होवे जन भगत प्यारा। महाराज शेर सिँघ आत्म इक्क रक्खे, जित देवे दरस अपारा। दरस कर भरम भउ नास्सया । आत्म जोत होए प्रकाशया। कलिजुग मिल्या प्रभ अबिनाशया। गुरसिख होए ना गर्भ वास्सया। सोहँ सुण नाउँ, बेमुख दर ते नास्सया। गुरसिक्खां कलि बलि बलि जाओ, जिन्हां हिरदे करे प्रभ वास्सया। प्रभ ऊँचा अगम्म अथाओ, साध संगत विच दासन दास्सया। घर बैठा साचा शाह पाओ, कलिजुग महाराज शेर सिँघ जोत करे प्रकाशया। जोत सरूप प्रगटे कलिजुग दाता। देवे ज्ञान प्रभ ब्रह्म ज्ञाता। करावे ध्यान रसना सोहँ नाम जपाता। दवावे माण जिस प्रभ हत्थ टिकाता। मिटावे अभिमानी जिस कलिजुग महाराज शेर सिँघ नहीं पछाता। मानी अभिमानी कोई नहीं रहणा। झूठी सृष्ट वहावे विच प्रभ वहन्दे वहणा। प्रगटे प्रभ कर दरस जीव नैणां। झूठी जगत प्रीत जीव सदा बैठ नहीं रहणा। गुरचरन कर प्रीत, देवे प्रभ पूरब जन्म दा लहणा। प्रभ साचे की साची रीत, साचे सिख बैकुण्ठ धाम विच बहणा। बेमुखां प्रभ वेखे नीत, वस धर्म राए दे पैणा। अन्तकाल जीव कोई ना मीत, डण्ड धर्मराए दा सहणा। आत्म ल्या ना प्रभ चीत, गेड़ चुरासी विच सद रहणा। कर दरस रसना प्रभ चीत, मन्न कलि साचे प्रभ का कहणा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उधरे जिन लागे चरन संग प्रीत। चरन प्रीत प्रभ बख्श दे किरपा कर। सच सिँघासण आ गया प्रभ सिक्खां घर। प्रभ सच जोत प्रगटा गया लै अवतार नर। प्रभ भरम भुलेखे भुला गया, कलिजुग जीवां मूंह काले कर। गुरसिक्खां अनहद शब्द मन वसा गया, साची जोत विच देह धर। सोहँ शब्द सच राग सुणा गया, हिरदे वास प्रभ कर। सभ भरम भुलेखा लाह गया, निर्मल जोत प्रकाश सच कर। महाराज शेर सिँघ रंकां सिर हत्थ टिका गया, प्रगट हो के निहकलंक अवतर। निमाणयां दे माण प्रभ, ढहि पए सरणाई। मूर्ख मुग्ध सुजान कर, दर आए शरन तकाई। सच सोहँ शब्द दान कर, आत्म बुझी दीपक देह जगाई। प्रभ हिरदक जोत ज्ञान कर, निजानंद दे दरसाई। महाराज शेर सिँघ किरपा विष्नूं भगवान कर, आण डिग्गे तेरे दर आई। दर आया होवे परवान। देवे बख्श

विष्नूं भगवान। पतित पापी कर दरस तर जाण। प्रगटे प्रभ भय भंजन मेहरवान। मूर्त्त अकाल इक्क जोत समाण। भगत जन वेखे कर आत्म ध्यान। मानस जन्म लेखे, जिन मिल्या प्रभ आण। जन्म लगाए लेखे, लै जाए विच बबाण। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, गुरसिख अन्त जोत मिल जाण। जीव जोत जगत प्रभ धरता। जो किछ करे प्रभ सोई होवे, करे करावे आप प्रभ करता। पावे सोए जिस आप दवाए, अज्ञान मिटावे देह दु:ख हरता। महाराज शेर सिँघ दरस जन पावे, हत्थ सिर जन प्रभ धरता। शब्द सति सर्ब जग बांध्या। कलिजुग फांद पाए गल फांदया। नज़र ना आवण बेमुख जांदया। गुरमुख सोहण दर रसन सोहँ गांदया। कलिजुग बेमुख बन्न्हौण जिउँ बंधे बांधया। महाराज शेर सिँघ गुरमुख सद गाउँण, दर साचे भौंण, रसना नाम गांदया। नाम जप निर्मल तन मन देह। कलिजुग अमृत वरखे प्रभ मेंह। सतिजुग साचे सच रखाए नेंह। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खा तेरा तुट्टे नाहीं नेंह। तोड़ी तुट्टे ना गुर संग बणी। निमाणयां घर वस्सया छड्ड कलिजुग धनी। सच राहो सच शाहो प्रभ दस्सया, जोत जगाए विच सिँघ मनी। सोहँ शब्द मेघ अमृत वस्सया, सतिजुग जीव सुणे जिउँ कन्नीं। महाराज शेर सिँघ जिन्ह दे हिरदे वस्सया, तिन प्रीत गुरचरन संग बणी। गुर सागर गुर गहर गंभीरा। आत्म जीव धरे प्रभ जोत अमोलक हीरा। प्रगट जोत आत्म तृप्तावे, होवे शांत सरीरा। महाराज शेर सिँघ तेरे दर आए, तूं जाणे जन की पीड़ा । कलिजुग पीड़ हउमे अग्ग। प्रगटे प्रभ गुरसिख चरनीं लग। जीव कलिजुग जीव अग्न जोत जाए दग। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपा, सभ सृष्टी दाहढ़ीं जाए चब्ब। सृष्ट सर्ब आप उपजाई। माया रूपी प्रभ खेल रचाई। छिन उपजावे छिन मांहि खपाई। छिन भंगर प्रभ नाउँ रखाई। भरतम्बर सर्ब रिहा समाई। कलिजुग अंदर प्रभ जोत प्रगटाई। विष्नूं बंसी सूरे अंसी, गुरमुख साचा पन्थ चलाई। महाराज शेर सिँघ जो जन दरसी, दरगाह मिले वड्याई। दरगाह देवे माण, पुरख सुजान कर। सोहँ देवे दान, आत्म ब्रह्म ज्ञान करि। मिले भगत भगवान, कलिजुग पछाण कर। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण, कलिजुग जावे रसना शब्द वखान कर। आप आपणा शब्द वखाणे। सिंङी धुन नाद देह आप वजाणे। कोट कपट विकार सभ देह मिटाणे। कर दरस गुरमुख होए सुघड़ सयाणे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख चले तेरे भाणे। भाणा वरते जो वरतावे। एकस बिन दूसर नज़र ना आवे। अनद बिनोदी सभ खेल रचावे। सृष्टी सोधी धवल डुलावे। निहकलंक वडा जोधी, सोहँ बाण सृष्ट लगावे। महाराज शेर सिँघ गुर साचा सोधी, सच शब्द गुरमुख सुणावे। गुरमुख नाउँ रसन उचारे। परम पुरख मिले आप बनवारे। देवे वस्त निज घर थारे। जिथ्थे वसे जोत निरँकारे। अगम्म अगोचर अलख अपारे। जोत सरूप रवे विच संसारे। गुरसिख सोहण गुर दरबारे। प्रगट जोत प्रभ भगतन तारे। सृष्ट सभ रोत, अन्तकाल

होए कलि ख्वारे। महाराज शेर सिँघ प्रगटे जोती जोत, चार कुन्ट होए जै जैकारे। जै जैकार होए चार वरन। राउ रंक आण डिग्गे प्रभ शरन। बेमुख दु:ख डाहढा कलि भरन। महाराज शेर सिँघ चरन लाग सभ तरन।

३० चेत २००८ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला

जोग प्रगटाए प्रभ प्रगट जोग। साचा नाउँ जीव रसना भोग। काया बिख काटे रोग। विछड़े जन मिलावे लिक्खया धुर संजोग। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह दूजा कोई ना होग। कलिजुग धरे जोत एक जगदीशे। गंवाए माण मूसे ईसे। कुरानी इमानी सभ पूरा ठीसे। साचा शब्द सच सोहँ थीसे। चार कुन्ट जो जन वेखे, महाराज शेर सिँघ साचा सतिगुर दीसे। सच शब्द गुर सच लिखाया। त्रैलोकी नाथ विच मात दे आया। धवल धर्म कलिजुग डुलाया। अन्तकाल करन कलि हरि जू आया। खण्ड ब्रह्मण्ड गगन पाताल हिलाया। सोहँ शब्द सतिजुग साचा नाउँ वंड, आत्म मंत जगत चलाया। सोहँ मंत जीव जप जन्त, नज़र आवे जिस उपाया। प्रभ साचा कर साचा कन्त, ज्ञान जोत हिरदा दीपक जोत कराया। महाराज शेर सिँघ सर्ब दु:ख नाठे, चरन लाग जिस दर्शन पाया। सतिजुग जीव होए सतिवादी। कोई ना दीसे कलिजुग अनवादी। ब्रह्म सरूप अनहद वादी। प्रगटावे जोत आदि जुगादी। जामा धार कलि सृष्ट सभ साधी । सोहँ शब्द वजावे धुन नादी। महाराज शेर सिँघ जीव सति रसना गांदी। रसना जप राम रमईआ। द्वापर प्रगटे जिउँ कृष्न घनईआ। कलिजुग पार करे धर्म की नईआ। महाराज शेर सिँघ जीव सच तेरी पित मईआ। मात पित प्रभ भगतन केरा। भरम चुकाए विच्चों तेरा मेरा। जोत जगाए मिट जाए अज्ञान अन्धेरा। नज़र ना आवे गुरमुख सञ्ज सवेरा। काया झूठी साचा प्रभ विच किया वसेरा। जाता जीव दूर, आत्म वसे प्रभ नेरा। प्रगटावे जोत वांग कोहतूर, ना लावे देरा। नेड़ ना आवे भरम भयो भूत, जिस जपया नाउँ तेरा। काया काची जिउँ काचा सूत, चरन लाग प्रगटे प्रभ निरवैरा। महाराज शेर सिँघ सच तेरा रूप, जोत सरूप मात पाया फेरा। मातलोक प्रभ कीनी दया। निहकलंक अवतार कलि ल्या। बेमुख दर ते कोई ना रहया। साध संगत प्रभ सोहँ नाउँ कीनी दया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जगत विच पाई मया। जीव साची तेरी सच बणत बणाई। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त लगाई। मति मन बुध विच देह टिकाई। मिल साध संगत प्रभ दे वड्याई। कलिजुग क्यों भुल्ला जीव, जिस बणत बणाई। क्यों रुल्लया लाल अनमुल्ला, आपणी पति गंवाई। कलिजुग साचा दरबार दर खुल्हा, सोहँ दान प्रभ दान दिवाई। गुरमुख जेवड कोई ना तुला, तोल तुलाए आप रघुराई। गुरमुख साचा घोली घुला, जिस तन अंदर

साची मति पाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, सतिजुग साचा दे लगाई। नर अवतार कलिजुग प्रभ धारया। खण्ड ब्रह्मण्ड पार उतारया। ब्रह्मा वक्त आण निवारया। साचा सिख सच जोत मन धारया। वेद अथर्बण कलि गया हारया। अल्ला अलाह कलि नूर होए ख्वारया। प्रगटावे जोत होवे अन्ध अंध्यारया। निहकलंक कलि पार उतारया। सतिजुग साचा सच जगत पसारया । सोहँ शब्द सति पुरखां देवे नाम भण्डारया। अनहद शब्द धुन राग जीव देह वणजारया। क्यों बैठा मुन्न आत्म सुन्न अनहद शब्द वज्जे धुन्कारया। साध संगत सच दिया गुण, महाराज शेर सिँघ सद रसन उचारया। लगावे जोत कलिजुग धक्का। मिटावे खोज सदी चौधवीं मदीना मक्का। चलावे बाण सोहँ, रोवे सर्ब कक्का। महाराज शेर सिँघ जगत फिराए नकेल पाए हँकारी विच नक्का। भए प्रकाश सतिजुग सति चाले। बेमुख कलिजुग नर्क अग्न प्रभ डाले। जोत सरूप भगत जन पाले। सोहँ शब्द सच धन माले। आत्म वसाउ जीउ मिले लाल गुलाले। अन्तकाल होए सास सुखाले। महाराज शेर सिँघ गुण रसना गा ले। कलिजुग गुण प्रभ का गुणवन्त। करे मेल प्रभ भगत भगवन्त। बेपरवाह कोई जाणे ना अन्त। कलिजुग प्रगटे आत्म सन्त। साचा दृष्टी कोए पावे अन्त। भेखधारी गणत अगणत। सोहँ शब्द जीव मन साचा मंत। दुष्ट दूत पंच अन्त करे देह भस्मंत। अन्त मिलावे जोत जिउँ गुरमुख सन्त। महाराज शेर सिँघ जीव जोत धरे बैठा विच अकन्त। रूप रंग ना जाणे कोए। तीन लोक प्रभ जोत मिलावे, कर गुर गोबिन्द प्रगट दोए। दोए मूर्ति जोत इक्क होए। साध संगत गुर चरन परोए। बेमुख कलिजुग हाहाकार कर रोए। वक्त विहाया सभ रहे सोए। भगत जनां करे प्रभ आत्म लोए। दीसे साचा प्रभ अवर ना कोए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कर साची सोए। साची जोत प्रगटाए जगदीसे। ब्रह्मा विष्नूं महेष रखावे विच ईसे। कई कोट तपीसे, नज़र ना आवे किसे रखीशर। गुरसिख कलिजुग दरस मन लोचदे, जोत प्रगटावे प्रभ परमेश्वर। सच तख्त ऊँचा दरबार। जोत जगे प्रभ अगम्म अपार। सोहँ शब्द राग रसार। भगत जन दिए अधार । निन्दक दुष्ट दुराचार, कलि होए ख्वार। सोहँ नाम दे घर जाए तार। भगत जन हरि करन विचार। महाराज शेर सिँघ लए अवतार। पतिवन्त सर्ब प्रभ नारी। जोत सरूप घर छड्डे ना सिक्दारी। साध संगत गुरदर दरस भिखारी। जोत प्रगटावे प्रभ निरँकारी। निरँजण जोत जिउँ कृष्न मुरारी। भगत जन मिले बनवारी। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप चार कुंट करे जोत असवारी। जुगो जुग सृष्ट जोत प्रभ धर। मच्छ कच्छ रूप करि जाए विच सर। बावन भेख करि दर आया बल। तारे प्रहलाद आप सिँघ नर। ईश्र जोत भगत जनां प्रगटावे हरि। मेहरवान त्रेता राम भगवान द्वापर कृष्न काहना रक्खे लाज जाए दलिद्री तर। जोत प्रगटावे कलिजुग नर नरायण ईश्र नर। मातलोक होए विच नर निहकलंक जोत जग

करि। सृष्ट सबाई प्रभ ना दीसे, जोत जगावे विच घुमिआर घर। कलिजुग फंदन प्रभ दे छुडाए, साचा प्रभ दे के चल्लया वर। बेमुख कलिजुग देण दुहाई, अन्तकाल जम दीसे डर। साध संगत मन वज्जी वधाई, कलिजुग मिल्या इक्क प्रभ हरि। देवे वड्याई प्रभ साचा धरनी धर। जीव किसे किछ ना हत्थ, जो किछ करनी सो कलिजुग कर। हँकारीआं निन्दकां पा के नत्थ, भिख्या मंगावे प्रभ दर दर। एथे जोत जगत भगत प्रगासे, आत्म जीव ना जाए मर। जोत प्रगटावे प्रभ घर अबिनाशे, महाराज शेर सिँघ निमस्कार कर। जोत प्रगटाए आप प्रभ दाता। आपणे रंग रवे रंग राता। गुरमुख विरले प्रभ सच पछाता। कर दरस जीव पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ जीव जोत जगाता। जीव झूठा प्रभ ना माने, झूठी काया झूठा एह तन। सोहँ जप कर निर्मल मन। अनहद शब्द राग सिमर कन्न। वेला अन्त आ गया प्रभ लै जावे संगत बन्न्ह। गुरचरन लाग वक्त सुहा गया, मुक्खो कहो धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटा गया, कलिजुग तारे भगत जन। भगतन देवे जोत भरवासा। मात गर्भ होए ना वासा। गुरचरन प्रीती गुर रहिरासा। प्रगट कीती जोत प्रगासा। महाराज शेर सिँघ आत्म देह करे विच वासा । आपणी कल आप भुगतावे। सच जोत विच मात उतारे। सोहँ शब्द सच जाण विचारे। सर्ब सृष्ट सभ होए ख्वारे। तारे जन जो ढहि पए दुआरे। महाराज शेर सिँघ रसना गावे जन, सोहँ देवे भगत भण्डारे। भगतन देवे नाम भण्डारा। आत्म रस चले निराधारा। पवण जोत विच देह हुलारा । आत्म सूखम देह विच वसे निरँकारा। निरँजण जोत रंग अगम्म अपारा। खोल्ह दर सोत, दरसावे दस्म दुआरा। बेमुख दर रोत, अज्ञान अन्धेर देह चले निवारा। नज़र ना आवे प्रभ की जोत, मदि मास जिस रसन आहारा। महाराज शेर सिँघ सच तेरी जोत, भगतां देवे जोत चमत्कारा। भगत जन आत्म जोत चमत्कारे। हउमे विच्चों मारे, रसना नाउँ जपे निरँकारे। पारब्रह्म परमेश्वर अन्तरजामी कलिजुग पधारे। जोत सरूप पाई माया सगल संसारे। गुण निधान गुणवन्त कलि विचारे। सच जगत होवे पुरख सुजान, जिस घर आ काज संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट तेरी जैकारे। ईश्र जोत जोत पृथ्माए। आपणा भेव जगत रखाए। अर्जन रथ जिउँ प्रभ चलाए, महासार्थी आप अख्वाए। त्रेता राम अवतार, बाण दहिसर घाए। कलिजुग लै अवतार नाउँ रखाए, निहकलंक जगत अख्वाए। निहकलंक, निहकलंक जोत सरूप अग्न जगत जलाए। नज़र ना आवे प्रभ रंग ना रूप, चार कुन्ट रिहा समाए। शब्द सुरती जगावे जोत, बांहों पकड़ प्रभ भेड़ कराया। माता छड्ड जाए पूत, भैण भाई ना होए सहाया। वरते कलिजुग अन्त अन्ध कूप, शब्द अन्धेर कलिजुग मचाया। अन्तकाल उठ गए ढेर, मदि मास जिन रसना लाया। जोत सरूप हिलाए पर्बत सुमेर, खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब डुलाया। जोत सरूपी प्रभ लाया गेड़, आवे हत्थ ना वक्त गंवाया। प्रभ दूर जे वेखो तां सदा

हज़ूर, कलिजुग भरम जिस भयो चुकाया। सोहँ शब्द कर साचा सूर, कलिजुग आण सर्ब जिस कूर, महाराज शेर सिँघ चरनां जिस सीस झुकाया। बेमुख खपाए मार त्रिसूल। गुरमुख साचा सोहँ झूला झूल। कलिजुग प्रगटे साध संगत बरखावे फूल। जगत भुलाए भरम भुलेखे, आप प्रभ सर्ब अस्थूल। गुरसिक्खां जन्म लगाया लेखे, मनमुख गंवा गए मूल। प्रगट जोत कढ्ढ जाए भरम भुलेखे, अनन्द बिनोदी प्रभ अस्थूल। महाराज शेर सिँघ सृष्ट सभ सोधी, सोहँ शब्द ला साचा रूल। सोहँ शब्द सतिजुग ला। गुरमुख हिरदे प्रभ सच वसा। सच सुच्च विच साची तन पा। साची जोत प्रभ विच देह जगा। शब्द सरूप प्रभ देवे द्वार दस्म खुल्हा। सोहँ नाउँ बीज सच्चो बोज, अमृत नाउँ गुर ते पा। बेमुख कलिजुग सारे रोत, नज़र ना आवे प्रभ साचा बेपरवाह। सिर ते जीव खड़्ही है मौत, दम दा नहीं वसाह। साचा मन प्रभ साचे सौंप, दरगाह विछड़ ना जा। बेमुख कलिजुग जाए औंत, सतिजुग साचे कोई लवे ना नां। कलिजुग प्रगटे प्रभ साचा खौंत, रसना जप जीव अमर पद पा। महाराज शेर सिँघ पतित उधारी, भुल्ले जीव सरन लग्ग जा। बेमुखां कलि अन्त जमदूत दंडन। गुरसिक्खां तारे प्रगट आप त्रिलोकी नंदन। देवे वड्याई जो जन दरस दान मंगण। होवे सहाई सोहँ शब्द मन चाढ़्हे रंगण। लथ्थ ना जाए रंग मजीठ चढ़ाया प्रभ देह नाम रंगण। मदि मासी रसन आहारी, सोहँ शब्द ना गुर दर मंगण। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे, कलिजुग सागर जप सोहँ लँघण। कलिजुग सागर गहर गम्भीर। सृष्ट वहाई विच प्रभ नीर। आत्म ज्ञान ना देवे कोई धीर। गुरमुखां देवे नाउँ प्रभ गुणी गहीर। भगत जनां प्रभ राखे पति, वांग द्रोपद ना लथ्थण चीर। घर दलिद्री भोग लगाया, छड्ड दुर्योधन खीर। दिहुरा नाउँ प्रभ छप्पर छाया, प्रगट जोत प्रभ भया छीर। घर घुमिआर प्रभ जोत प्रगटावे, वड दाता प्रभ पीरां पीर। पीर पैग़ंबर औलिया कोई जग ना दीसे। सृष्ट सबाई गुर चरन झुकावे सीसे। जोत प्रगटाई कलिजुग अंदर आप प्रभ जगदीसे। महाराज शेर सिँघ भगत जन देवे वड्याई, सृष्ट सबाई कूड़ी ठीसे। कूड़ा जग कूड़ा आहार। बुध्ध भृष्ट तन चले विकार। काया झूठी होवे जगत ख्वार। कलिजुग जीव ना कोई रक्खणहार। साचा नाउँ प्रभ रसन उचार। अन्तकाल कलि उधरे पार। निहकलंक प्रगटे करतार। महाराज शेर सिँघ कर जगत कर्म विचार। गुरसिख होए जगत भिखारी। देवे दरस प्रभ धुर दरबारी। आया मात कर प्रभ जोत सवारी। जोत निरँजण विच देह सिख उतारी। कलिजुग खेल किया प्रभ अचरज भारी। छल वल वल छल कलजुग खेल करे गिरधारी। प्रगट साची जोत कर, निमाणयां प्रभ पैज संवारी। उत्तम कलिजुग होया दर, रक्खे चरन प्रभ आप मुरारी। महाराज शेर सिँघ नाउँ तेरा जग, जग कलि पार उतारनहारी । रक्खी लाज जग दाता जीवन। गुरमुख नाम अमृत रस पीवण। सुफल काम जगत उत्तम थीवन। महाराज शेर सिँघ साचा

नाउ, गुरसिख मन पीवन। चरन प्यार कर परम पुरख पाया। गुर सेवा गुर दरबार कर, कलिजुग नाउँ आत्म देह वसाया। जोत सरूप घर आए नर, शब्द ज्ञान दान झोली पाया। सतिजुग होवे साचा सर, अमृत मेघ जिथ्थे बरसाया। सोई जन लग्गे कलि दर, जिस जन आपणा भेव वखाया। बेमुख कलि जाए मर, उच्च पदवी गुरसिख गुरदर पाया। कलिजुग साचा साहिब वर, मात पाताल आकाश जित जोत सवाया। कलिजुग प्रगटे महाराज शेर सिँघ नर, निहकलंक नाउँ रखाया। सेवा संगत सर्ब सुख। दरस साध संगत जीव मिटावे दु:ख। उजागर कर्म निर्मल होए मुख। कर दरस महाराज शेर सिँघ जन लाहवे भुक्ख। मात पिता कर पूत घर आया। जन्म ल्या प्रभ दर्शन पाया। कर बेनन्ती सच नाउँ रखाया। साध संगत विच सिँघ प्रताप अलाया। महाराज शेर सिँघ सिँघ गज्जण जन्म फेर दिवाया। बेनन्ती करे भाई दर आ के। रक्खो लाज आप जग मापे। चेत सिँघ नाउँ ना जगत तरापे। मन मूर्ख पति गंवाई आपे। जन्म गंवाया ना होए स्यापे। सुण पुकार सुत बख्शण मापे। सिँघ शिंगार वीर कराया पार, कलि जोत रखाई आ के। मूर्ख भुल्ल गया गंवार, मानस जन्म कलि चल्लया फेर दवा के। दोए जोड़ करे अरदास। चेत सिँघ बिन्द कर बन्द खुलास। लाज पति सिख राखे, नर्क ना दे वास। आप अभुल्ल जीव भुलणहारा, बख्श जन खड़्हे तेरे पास। महाराज शेर सिँघ लिक्खया लेख मिटाया, चरन लाग जीव होए रहिरास। आत्म रास सच ना वपार। मदि मास कलि रसन अधार। डुल डुल भुल भुल जीव जाए नर्क मँझार। डुल डुल भुल भुल फल लग्गे ना जुग चार। तुल तुल जीव साचे तुल, कलिजुग आया जीव तुलावणहार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मेल मिलावणहार। पुन्नी आस गुरसिख, गुर सतिगुर घर आया। पुनी आस गुरसिख, प्रभ साचे भेत खुल्हाया। पुन्नी आस गुरसिख, भगत पतिवन्त प्रभ आप कराया। पुनी आस गुरसिख, लग्ग चरन उदरक अमृत मुख चुआया। पुन्नी आस गुरसिख, जगदीसर हरिजू नरायण घर आया। पुनी आस गुरसिख, महाराज शेर सिँघ घाल पाई थाया।