पुस्तकालयभाग १

पहली विसाख २००८ बिक्रमी प्रेम सिँघ नंबरदार दे गृह पिण्ड बुग्घे

साचा नाम प्रभ एक ओअँ। करे प्रकाश विच प्रभ जोत लोअँ। बनवाली जीव विच प्रभ दान दोअँ। साचा आप प्रभ और ना कोअँ। सच सर सच नाउँ, वक्खर जीव सच सतिजुग होँ। त्रेता प्रगट राम अवतार, जीव जन्त नाम राम रसन परोअँ। द्वापर कृष्न मुरार कन्त मनोहर लखमी नरायण होअँ। कलिजुग लै अवतार, निहकलंक प्रभ नाउँ रखोअँ। महाराज

शेर सिँघ देवे दुत्तर तार, साचा शब्द चलाया सोहँ। सोहँ जप जीव रसना रस। आत्म जाए साचा प्रभ वस। विकार पंच विच्चों जाण नस्स। करे प्रकाश जोत जिउँ रवि सस। अज्ञान अन्धेर हो जाए वस। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग होए भगतन वस। भगतन वस आप प्रभ होए। लज्जया रक्खण प्रगट जग होए। आपणा भेव ना बेमुख बलोए। बेमुख कलिजुग जीव सभ रोए। गुरमुख विरला जिस दर्श प्रभ साचा होए। होए प्रकाश तन देह अंदर, आत्मक जोत प्रभ आप जगाए। साचा दीप जगे तन मन्दर, प्रगटे जोत निरँजण सोए। सुन्न समाध खुल्हे मन जंदर, सोहँ शब्द मन वसावे कोए। साचा साहिब वसे जीव अंदर, अलोकिक आत्म वेख नैण बलोए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट निहकलंक नाउँ रखाए। नर नरायण निहकलंक, कलिजुग जीव ना पायण सार, भुल्ली सृष्ट सभ। भगत जन सोहण दरबार, साचा प्रभ कलि ल्या लभ्भ । आदि अन्त प्रभ एकँकार, अमृत बूंद खुल्हाए विच नभ। चार कुन्ट होए जै जैकार, महाराज शेर सिँघ सृष्ट सबाई विच दाढ़ां चब्ब। ईश्र जोत जगत निराली। सतिजुग सति मेहरवान सति जोत संभाली। प्रगट राम अवतार, त्रेता बणया राम बनवाली। द्वापर कृष्न मुरार, सांवल सुंदर प्रभ रूप वटा ली। हरि जू असुर सँघार, भगत जनां पैज रखा ली। बिदर सुदामा द्रोपत देवे तार, निमाणयां हो जाए रखवाली। बन माला प्रभ भिबूखन कँवल नैन सुंदर मुकट सिर टिका ली। राम रूप जिस रंग ना रेख्या, साची जोत अंश आकार विच देह टिका ली। हँकार निवार भगतन तार, अर्जन रथ प्रभ आप चला ली। हउमे मार कलि आत्म सुधार, बिराट रूप प्रभ सृष्ट खपा ली। ज्ञान अंध्यार विच्चों दित्ता मार, कृष्न मुरार ज्ञान गोझ रसना गीता गा ली। द्वापर किया पार दूत दुष्ट सर्ब सँघार, भगत जनां हरि पैज रखा ली। कलिजुग भया अन्धेर विकार, धर्म सति गए दोवें हार। पूरब करी प्रभ विचार। जोत सरूप रव रिहा विच संसार। नज़र ना आवे प्रभ देह रक्खे साची तार। जीव भुल्ल जावे प्रभ बैठा जोत विच देह धार। कर विकार कलिजुग रुल जावे, सोहँ शब्द ना किया वपार। कर दरस नेत्र तीजा खुल्ह जावे, प्रभ खोल्हे दस्म दुआर। अमृत रस झिरना झिर जावे, पवे बूंद विच नाभ जल दी धार। आत्म रस तन अंदर उपजे, खुले्ह समाध सुन नज़री आवे आप करतार। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, कलिजुग खपावणहार। कलिजुग होया अंध्यार अन्ध। धर्म सच छुपे जिउँ मस्सया चन्द। जीव विकारी आत्म कोठी कर बैठा बन्द। मायाधारी रसना चीन ना पाए प्रभ का सचा अनन्द। महाराज शेर सिँघ कलि पैज सवारी, रक्खे लाज जिउँ द्वापर मनोहर मुकंद। कलिजुग आया कलिजुग अवतारी। निहकलंक सर्ब सृष्ट प्रभ जोत पधारी। बेमुखां मति बिुद्ध गई कलिजुग मारी। निरँजण जोत खोल्हे सरोत, जीव क्यों मनो विसारी। मिले सो जेहा बीज बोत, सोहँ नाउँ सच अमृत विचारी। महाराज शेर सिँघ करे नीचो ऊँच, दे दरस

प्रभ पैज सवारी। भगत वछल प्रभ आप अटल्ल। कलिजुग प्रगटे सतिजुग देवे दरस जिउँ राजा बल। आया जोत प्रगटायके, ना रंग रूप जिउँ घड़ी पल। निहकलंक नाउँ रखायके, प्रभ आया कलिजुग चल। सच सोहँ शब्द चलायके, दुष्ट दूत सभ देवे दल। मदि मासी सर्ब खपायके, भगतन घर आवे आप प्रभ चल। कलिजुग कहर वरतायके, इक्क कर जाए जल थल। विच्चों ममता माण चुकायके, भगतन जोत आत्म जाए बल। सोहँ साचा शब्द चलायके, पूज मिटावे सारी कलि। इक्क आपणा नाम रखायके, साचा नाम सतिजुग बैठा मल्ल। महाराज शेर सिँघ जन भगत प्रगटायके, देवे दरस प्रभ अख़ल्ल। प्रभ वेखो इक्क जोत सरूर। नैणीं पेखो ना दीसे दूर। आत्म जोत विच प्रभ का नूर। भगत जनां हरि आसा पूर। कर दरस जीव उतरे मन सगल वसूर। कलिजुग साध संगत हो चरन धूर। बेमुख पकड़ पछाड़ के प्रभ कीते चूरो चूर। रण घावे वड्डे सूर। प्रभ जोत विच मात टिकायके, बेमुखां दीसे दूर। निहकलंक आया नाउँ रखायके, साध संगत प्रभ बैठा हज़ूर। सिँघआसण प्रभ बैठा डेरा लायके, घाल भगतन होई मन्ज़ूर। गुरसिक्खां हिरदक जोत जगायके, आत्म ज्ञान करे भरपूर। अन्ध अंध्यार विच देह मिटायके, जोत सरूपी सच देवे नूर। शब्द राग धुन अनहद वजायके, जगावे जोत जिउँ कोहतूर। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप कलिजुग दरस दिखायके, भगतन कर जावे संसा दूर। आत्म संसा रहण ना देवे। प्रगटे जोत अलख अभेवे। मिले बनवाल जो जन चरन गुर सेवे। साचा धन माल सोहँ शब्द गुर देवे। आत्म वसे प्रभ आप गोपाल, नाम निधान कलिजुग साचे मेवे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भगत भगवान सोहँ शब्द जो रसना लेवे। सोहँ शब्द होए कलिजुग दाता। भगत भगवन्त दोए करावे नाता। कर किरपा आप प्रभ, भगत जनां कलिजुग पछाता। घाल पाई गुरसिक्खन थांए सभ, कुक्ख मात कढ्ढ सुफल कराता। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, सचा सतिगुर जिन पछाता। सो जन पछाणे प्रभ जिस मेहरवान। कोई पुरख पछाणे, जिन सोहँ शब्द दे चल्लया दान। बेमुख भुज्जण जिउँ भठयाले दाणे, क्यों कलि भुल्लया अञ्याणे, ईश्र जोत धरी जग आण। मानस जन्म लग जाए टिकाणे, सोहँ शब्द सुणी धुन कान। कर दरस आत्म सुख माणे, प्रभ वाली होए दो जहान। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाई, अन्तकाल जन भगत तकाण। भगतन होए प्रभ आप सहाई। जामा धार निहकलंक देवे वड्याई। सोहँ शब्द वजावे डंक, सोई सृष्ट उठ खलोई। कलिजुग सोहण दुआरे बंक, जिथ्थे प्रभ साचे जोत प्रगटाई। इक्क कर जावे राउ रंक, कलि रहण ना देवे किसे वड्याई। देवे दरस बार अनक, जिस प्रीत गुरचरन लगाई। प्रगटी जोत विच पुरी घनक, प्रभ जोत विच मात दे आई। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटा के, खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब देवे उलटाई। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ का वास। सर्ब थांएँ ईश्र जोत निवास। जन सिमरत प्रभ आत्म रास। भुल्ल ना

जाए कर स्वासन स्वास। कलि रुल ना जाए एह तन झूठा मास। माया वेख डुल्ल ना जाए, साचा लाल कर बैठा देह निवास। महाराज शेर सिँघ गुरमुख कलि उज्जल जिउँ चन्दन प्रभास। गुरसिख प्रीती गुरसिख नूरी चन्द। निजानंद दरसावे प्रभ परमानंद। परमगत पावे मिल जावे बह्मन्द। विछड़ कदे ना जावे, जिस मिल्या प्रभ बख्शंद। बेमुखां नज़र ना आवे, अज्ञान अन्धेर रक्खे विच कंध। भगत जनां प्रभ विच समावे, करे प्रकाश मुन जिउँ चौधवीं चन्द। हरिजू भगतन दर आवे, तोड़ जाए कलि बंधन बन्द। सोहँ शब्द सच राग सुणावे, जीव निकल जाए विच्चों माया फंद। स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखावे, देवे मार विकार पंज देह दा गन्द। साचा शब्द सच घर आवे, साध संगत मन कलिजुग मन्द। महाराज शेर सिँघ भगत जन तृप्तावे, कर दरस सर्ब होए अनन्द। भया अनन्द वज्जी वधाई। साध संगत मिल साची मति पाई। आत्मक दीप बुझी फेर जगाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, गुरचरन प्रीत जिस लगाई। बालक मात होए जिउँ कुक्ख, आत्म जोत देवे रुशनाई। कलिजुग विरले मनुक्ख, सोहँ शब्द जिन रसना गाई। बेमुख जाए जिउँ सिम्बल रुक्ख, दरगाह फल मिले ना राई। प्रभ दरस जग उत्तम सुख, मिल साध संगत रसना हरि जस गाई । महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सतिजुग साचा जाए लगाई। सतिजुग साचा सच नाउँ तरे। सर्ब जीव वसे प्रभ आप हरे। सोहँ शब्द जप रसना कलिजुग जीव अन्त होए खरे। कर किरपा आप प्रभ, गुरसिक्खां साची जोत सतिजुग देह धरे। महाराज शेर सिँघ गुरमुख ऊजल, जो जन आए सरन तेरी परे। सरन परे समरथ स्वामी। निहकलंक प्रगटे प्रभ निहकामी। कोई जीव ना जाणे, भगवान कृष्न राम नामी। जन भगत पछाणे, महाराज शेर सिँघ जगत स्वामी । कलिजुग प्रगटे प्रभ पतिवन्त। जोत टिकाए विच भगत भगवन्त। धर जोत विच रहे इकन्त। जित दीख्या जग उत्तम सन्त। कर परीख्या जप सोहँ मंत। नज़री आवे विच बैठा बेअन्त। सर्ब सृष्ट का आप कन्त। भुल्ल ना जीव जिस बणाई बणत । जगत चलणहार है, कोई रहे ना अन्त । कलिजुग गुण विचार, जोत प्रगटाई प्रभ गुणवन्त। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, देवे तार जो जन चरनीं लगन्त। कलिजुग प्रगटे प्रभ साचा साखी। सोहँ शब्द सुण गुरसिक्खां आत्म सच भाखी। दरस दिखाए आप प्रभ, एथे ओथे जिस पति राखी। साध संगत मन वज्जी वधाई, दरस करया वेले अमृत प्रभ दिन विसाखी। विसाख वस्सया विच सिख देह घर। खोल्ह दिखावे ज्ञान जोत प्रभ साचा दर। आप दरसावे साचा रूप प्रभ नर। सोहँ शब्द जपावे रसना हरि हरि। साध संगत कलि जगत उपजावे, बेमुख गए डाहढा दु:ख भर। सोहँ अमृत प्रभ मुख लगावे, गुरसिख पूरा जगत ना जाए मर। प्रगट हो प्रभ दरस दिखावे, चरन लाग जीव जाए तर। जोत सरूप निहकलंक नाउँ रखावे, कलिजुग आया प्रभ भेख कर। करे निवास विच साध संगत,

महाराज शेर सिँघ अवतार विष्नूं नर। अमृत वेला कर अमर विचार। जोत जगावे प्रभ गिरधार। विसाख सुहंदा अमृत बरसे धार। गरुड़ जाए ईश्र दरबार। जोत सरूपी भगवान उप्पर होए असवार। मान सरोवर अमृत प्रभ चरन कँवलार। भर चुंज लै आया मातलोकी विच संसार। देवत पुरी जां लँघया, इन्द्र युद्ध करे अपार। अमृत धार अमृत वरख्या विच संसार। बूंद डिग्गी अपर अपार। इक्क गंगा गोदावरी वगे जल लहिंदी धार। अमृत प्रभ वरताया, विच झूठे संसार। दिन विसाख सुहाया, जित अमृत वरखे किरपा धार। गोबिन्द गुर कलिजुग आया, सच अमृत जिस आप बणाया। गुरसिक्खां गुरमुखां मुख चुआया। सच सुच्च सच हुक्म सुणाया। अमृत रूप प्रभ अमर हो विच समाया। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी थित्त वार दिन लिखाया। कलिजुग ऐसी पाई माया। रीत कुरीत विच जगत पसाया। मदि मास आहार बणाया। पी अमृत गुर गोबिन्द, नाउँ कलंक लगाया। ईश्र कर्म विचार के, बेमुखां आण सर्ब माण गंवाया। साचा जामा धार के, वांग निंबू सर्ब निचोड़ वखाया। आपणी जोत सर्ब विचार के, इक्क सोहँ नाउँ रक्ख वखाया। वीह सौ अट्ठ दिन विसाख विचार के, सर्ब सुहावे ताल प्रभ खाली कराया। आप अपरम्पर आप निहकेवा। प्रगट जोत सभ देवी देवा। होए आप अलक्ख अभेवा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर सच तेरी सेवा। सुहाए थान विच कलि अंदर, जोत प्रगटाए जिथ्थे प्रभ आ के। सुहाए थान सर्ब घर मन्दर, जिथ्थे बैठा प्रभ भेस वटा के। सुहाए थान जग अंदर, कलिजुग जावे प्रभ उलटा के। सुहाए थान जगत अंदर, सतिजुग साचा सच जाए लगा के। सुहाए थान जगत अंदर, सिँघ आसण प्रभ बैठा आ के। सुहाए थान कलिजुग अंदर, शब्द गुण निधान प्रभ जाए लिखा के। सुहाए थान जगत अंदर, सतिजुग साचा सच जाए तख्त रचा के। सुहाए थान जगत अंदर, सतिगुर मनी सिँघ सतिगुर बणा के। सुहाए थान जगत अंदर, भगवान भगत दक्खण दिशा लिख्त लिखा के। सुहाए थान जगत अंदर, दरस करे जो जन आण, होवे पार दरगाह जा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया निहकलंक नाउँ रखा के। भगतन देवे प्रभ वड्याई। आदि जुगादी सदा सहाई। सरन पड़े प्रभ लाज रखाई। आवागवण सर्ब चिन्त मिटाई। तीन भवन सर्ब सोझी पाई। गुरसिख संग सिख मिल तर जाई। जिउँ रामानंद तारे कबीर गोसाँईं। पसू प्रेतों देव करे, पूरे सिख विच एह वड्याई। प्रभ साचे की जन सेव करे, अन्तकाल जमकाल ना खाई। मिले प्रभ अलख अभेव, दे दरस अन्तकाल गुरसिख कराई। कोई ना कलिजुग प्रभ तुध जेव, धाम बैकुण्ठ गुरसिख पुचाई। साचा सिख साची जोत, अन्तकाल विच जोत दे मिल जाई। जो किछ करे सोई कलि होत, महाराज शेर सिँघ कोई जीव ना जाणे राई। जीव जन्त की जाणे विचारा। माया रूप प्रभ प्रगट्या संसारा। कलिजुग हउमे ममता होया सहारा । सतिगुर साचा तन मनो

विसारा। मदि मास चल गया रसन विकारा। मूर्ख मुग्ध क्यों भुल्ला प्रभ गिरधारा। कर दरस माण रंग सद जोत मुरारा। सोहँ शब्द प्रभ खोल्ह दिया कलिजुग भण्डारा। बाणी बोहथ प्रभ बण गया आप वरतारा। किरपा कर अमृत नाम मुख चँवारा । महाराज शेर सिँघ सच खज़ीने भरे रहण तेरे भण्डारा। भण्डारी वड प्रभ भण्डारीआ। सँघारी वड जगत सँघारी आ। ख्वारी करे आप जिस कल धारीआ। चरनीं पड़े मिल साध संगत प्रभ तारिया । जोत सरूप त्रैलोकी नंदन, जो जन आए चरन निमस्कारिया। कलिजुग काम ना पाए फंदन, सोहँ शब्द फांद जग मारया। सोहँ शब्द मन चाढ़्हे रंगण, ज्ञान जोत करे उज्जयारया। गुरमुख कलिजुग आप पहाडां लँघण, जन्म मरन प्रभ आप संवारया। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां मन तेरी लगन, भुल्ल ना जाणा आए चरनारया। चरन आए मिले चरनोदक। गुणवन्त जीव होए ज्ञान बोधक। पवित आत्मा कर जाए देह सोधक। महाराज शेर सिँघ देवे घर नाउँ नोधक। नौं निध निज घर पाए। मिल साध संगत मन वजे वधाए। सर्ब जीव जन्त प्रभ सोझी पाए। जो जन आए चरन लगाए। गुण निधान ज्ञान दरस दोए झोली पाए। तोड़ अभिमान साचा प्रभ राह दिखाए। सखी सुल्तान सर्ब प्रभ बन्न्ह रखाए। एको आप एको भगवान, सोहँ शब्द जगत चलाए। जिस ने जपया साचा जाप, तिस विच रिहा समाए। विच्चों मारे हउमे तिन्न ताप, विच ललाट जगाए। अन्तकाल कोई पुच्छे ना वात, दरगाह मिले सजाए। गुरसिक्खां पाए साची दात, सोहँ शब्द होए सहाए। महाराज शेर सिँघ आत्म देवे शांत, जो जन आए चरन सीस झुकाए। सरधा पूरी पूरन आसा। बुझी अग्न आत्म तृप्तासा। विच देह प्रभ कीउ वासा। दु:ख दलिद्र कियो नासा। तिस साहिब कउ बलि बलि जासा। जिस ने दिया सोहँ भरवासा। जप जप जीव सोहँ स्वास स्वासा। आत्म बुध बिबेक गुरचरन आई रासा। उत्तम देह विषेष, साचा शब्द संगत मन भासा। महाराज शेर सिँघ राखो इक्क टेक, आत्म जोत करे प्रकाशा। कलिजुग होया अन्त ख्वारा। सच धर्म गया मार उडारा। आत्म चल्लया जीव विकारा। हँकारी निन्दक दुष्ट झक्ख मारा। नैणीं पेख सचा दरबारा। जन्म गंवाया मूर्ख मुग्ध गंवारा। ना दीसे दीसणहारा। जिस पसरया सर्ब सृष्ट पसारा। आपणा आप उपाया, इक्क रंग जोत अधारा। नज़र ना आवे प्रभ सर्ब जीव में वसणेहारा। अगम्म जोत निर्मल निराली, तीन लोक करे आकारा। कलिजुग प्रगट्या दो जहान दा वाली, चरन लाग कर निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ शब्द धन माली, सोहँ शब्द दे जावे सतिजुग भण्डारा। जल धारे पूरन पुरख समरथ, गुरसिक्खां मुख चोविंदा। प्रभ साचा कथना कथ, भगत जनां होए वरतन्दा। अमृत मेघ वरसा, आत्म शांत करिंदा। सच सुच्च विच देह वरता, निजानंद सभ दरस दहिंदा। खोल्ह कपाट प्रभ दे दरसा, अनहद शब्द मन वजिंदा। साचा गुरसिख ना झूठा पाट, साची जोत प्रभ विच देह धरिंदा। बेमुख होए कलिजुग घाटो

घाट, जो प्रभ आए सरन करेवे निंदा। प्रभ जोत जगाए लाटो लाट, भगत जनां हरि धुर बख्शिंदा। सोहँ शब्द जीव सदा मन राट, कलिजुग अंदर पार करिंदा। कलिजुग होए ख्वारी, जो जन प्रभ तों मुख भविंदा। कलिजुग लै अवतार, प्रगट होया प्रभ मृगिन्दा। निहकलंक प्रभ जामा धार, महाराज शेर सिँघ अमृत रूपी मेंह बरसिंदा। भोग लगा घर भोगया। संजोग मेल मिला संजोगया। कलि रोग हउमे वड रोगीआ। एह कोए ना जाणे सार, प्रगटी जोत कलिजुग प्रभ चोजीआ। निगम कर विचार गुरमुखां देवे आप प्रभ सोझया। शब्द धुन होए गुँजार, भेत खुल्हावे आप गुज्झे प्रभ गोझया। गुरसिक्खां देवे चरन प्यार, लुझ जाए जे लाए चरन प्रभ लूझया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरमुख विरला कोई गुर दर झूज्झया। झूझे सो जो काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच्चों हउमे मारे। मति मन बुध रक्खे इक्क जोत अधारे। खातर फुरना बुद्धि कोट उसारे। नस्स ना जाए जो जीव करे ख्वारे। भगत जनां प्रभ भरम निवारे। घर आए हरि काज संवारे। दुष्ट दूत संग शब्द सँघारे। कलिजुग धर जोत सच आप निरँकारे। मुख उज्जल गुरमुख सोहण सच तेरे दरबारे। भोग लगाया आण सदा भरे रहण भण्डारे। सोहँ शब्द चलाया, चार कुन्ट होए जैकारे। जोत सरूपी जगत जलाया, हाहाकार कर जीव पुकारे। भगत जनां प्रभ आप तराया, साचा नाउँ देवे अधारे। महाराज शेर सिँघ रख पति राया, भगत जन हरि पार उतार । घर मन्दर सभ सुहाया, घर आए सर्ब घट वासी। साचा तख्त सच सुहाया, उप्पर बैठ तख्त निवासी। पताल आकाश प्रभ तजाया, साची जोत विच मात तरासी। सतिजुग साचा तख्त रचाया, प्रगटे जोत प्रभ अबिनाशी। साध संगत प्रभ दरस दिखाया, देवे दान जिउँ दरगाह भासी। गुरसिख हीरे माणक मोती कलिजुग लभ्भ ल्याया, चरन सेव लाए दासन दासी। नाउँ निहकलंक रखाया, बन्दी तोड़ भगतन अख्वासी। महाराज शेर सिँघ थान सुहाया, कर दरस साध संगत तर जासी। कर दरस साध संगत तरे। प्रगट्या साचा कन्त, विरला गुरमुख कोई प्रभ वरे। होए दास भगतन केरां, रसना जपे जो हरे हरे। अन्तकाल प्रभ करे निबेड़ा, कलिजुग ऐसी किरपा करे। कलिजुग अंदर पाया फेरा, महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरे दर ते खरे। ऊँच अगम्म अथाह। प्रगट बैठा प्रभ बेपरवाह। सच्चा आप कलिजुग प्रगटे सचा पातशाह। बिन भगतन पावे कोई ना। सिक्खां हिरदक प्रभ वसे इक्क थां। बेमुखां नज़र ना आवे, कलिजुग साचा राह। सचखण्ड निवासी साध संगत हिरदे रिहा समा। महाराज शेर सिँघ कलि सो करे जो मन भासी, तेरा अन्त ना पावे राह। कलिजुग देवे वड्याई वड्डे साध सन्त। पैज रखाई बणाए बणत। सतिजुग झूठी क्रिया सभ हटाई, इक्क आपणी कराए मन्नत। खाणी बाणी कोई रहण ना पाए, सोहँ शब्द चलाए मंत। महाराज शेर सिँघ बाण शब्द मारे, भस्म करावे सर्ब जीव जन्त। गुरसिक्खां मन चाउ घनेरा, प्रभ सिँघासण बैठे ला।

हर घर आवे प्रभ मेरा, प्रभ मिलण दी आत्म चाअ। कर किरपा प्रभ जोत प्रगटावे, प्रभ अबिनाशी घर लईए पा। तीन लोक जिस होई दासी, कलिजुग आवे जोत सरूपी भेस वटा। नज़र ना आवे दर कोई मदि मासी, माया रूप सभ देवे पड़दा पा। चरन लाग सर्ब फल पासी, सोहँ नाउँ जिस ल्या धया। साचा शब्द जो जन रिदे समासी, सच जोत देवे विच देह टिका। जीव जन्त सर्ब विनासी, आदि अन्त इक्क रहे सच्चा पातशाह। कलिजुग अँध्यार बेमुखां जन्म गंवासी, प्रभ साचे दा ना दिसे राह। दरगाह कोए ना थाउं पासी, निहकलंक लई ना जिन सरन तका। महाराज शेर सिँघ तख्त निवासी, प्रगट हो के धाम गया सुहा। धाम सच धर्म जाए भर। काम क्रोध कर दरस जीव दोए जाए मर। नज़री आवे पारब्रह्म परमेश्वर, होए निमाणा जीव चरनीं पड़। जोत सरूप निरँजण जोत, लोकलाज तों जीव ना डर। कलिजुग प्रगटे प्रभ वड भूप, कोए ना जावे दर ते हरि। साचा प्रभ ना काचा सूत, सोहँ नाउँ विच मनका धर। ईश्र जोत ना रंग ना रूप, भगत जनां जोत सरूपी दिस आवे नर। महाराज शेर सिँघ रक्ख लाज विच अन्ध कूप, साध संगत गई सरनी पर। सच तख्त रक्खे प्रभ चरन। चरन डिग्गे आए चार वरन। महिंमा प्रभ की कोई सके ना वरन। कर दरस सर्ब दु:ख हरन। गुरमुख होवे फेर जग ना मरन। चरन लाग पतित पापी तरन। कलिजुग प्रगट्या प्रभ धरनी धरन। लाज रखाए जो जन तकाए शरन। बेमुख कलिजुग दु:ख डाहढा भरन। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द तेरा साचा वरन। सच तख्त रचाया, चले चार जुग। सोहँ शब्द वरताया, चलाई जगत प्रभ धुज। बेमुखां नज़र ना आया, आत्म जोत गई कलि बुझ। गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाया, आत्म भेत खुलाया गुझ। सोहँ शब्द मन वसाया, आत्म तृखा गई बुझ। घर बैठ प्रभ परमेश्वर पाया, गुरचरन प्रीती जाउ लुझ। बाहों पकड़ उठाया, गुरसिक्खां शब्द लगाई हुज। गुरमुखां प्रभ जोत जगाया, आत्म दीप ना जाए बुझ। महाराज शेर सिँघ परमगति पाईए, दूजी वस्त जीव ना लोड़े कुझ। कलिजुग प्रगटे नर अवतर उग्घा। सतिजुग साचा धाम रचावे विच पिण्ड बुग्घा। गुरसिख कर प्रीत गुरचरन संग लुज्झा। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी वड्याई, जिन भाग लगाया गुरसिख आण झुग्गा। गुरसिख झुग्गा हरि का मन्दर। वरते भाणा सतिजुग अंदर। बेमुखा घर नच्चण बन्दर। घर घर रहण वज्जे जंदर। खुल्हे भण्डारे रहण लंगर । जोत प्रगटाई कृष्न साँवले सुंदर। महाराज शेर सिँघ चरन लग जाए, आए राजा भुपिंदर। करे खेल प्रभ अचरज निराले। शब्द सरूप आत्म राज निकाले। शेर रूप खड़्हे जा आले दवाले। नैणी दीसे मर ना जाए किसे बरछे भाले। सोहँ आवाज़ धुन आए, वाह जीव जग आपणी ला लै। भय अंदर सर्ब पुकारे, होए सहाई कोई आण बचा लै। अन्तकाल ना कोई होए सहाई, आत्म चिखा जोत सरूपी बाले। प्रगट हो के महाराज शेर सिँघ, स्वच्छ सरूपी दरस दिखावे। दरस दिखावे

राजन राजा। लागे चरन बख्श ग़रीब निवाज़ा। सचा पातशाह जिन जीव साजन साजा। सरन पड़े दी राखो लाजा। दयो ब्रह्म ज्ञान जिउँ तारे सिख विच माझा। कर ध्यान वज्जे मन अनहद वाजा। कलिजुग प्रगटयो जोत सरूप, माया रूप सृष्ट जिस साजा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे अज्ञान बिनासे, चरनीं डिग्गण राजन राजा। राजन विच राजा राज प्रमुख। दे दरस कर लाहे भुक्ख। शब्द सुणावे नज़र ना आवे ना कोई दीसे कुन्ट ना रुक्ख। भरम भुलेखे पावे आत्म कुरलावे, करे बेनन्ती मिल प्रभ सुक्खां सुक्ख। निविआं प्रभ नज़री आवे, बाल अवस्था बाल जिउँ माता कुक्ख। महाराज शेर सिँघ थान सुहाया, कर दरस गुरमुखां लाही भुक्ख। भूपत भूपत आप वड भूपता। अगम्म अथाह अजूप प्रभ निरूपता। दरस दिखावे किरपा कर, प्रभ आपणी सच सरूपता। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे जोत सरूपता। थान सुहाया आण प्रभ, जोत सरूपी आप प्रभ आ के। भगत जनां माण दवाया प्रभ, कलिजुग साची जोत प्रगटा के। सोहँ शब्द जपाया प्रभ, कलिजुग भरम सर्ब मिटा के। जोती जोत जगाया प्रभ, ज्ञान जोत दीप आत्म दीप जगा के। विछड़यां मेल मिलाया प्रभ, निहकलंक नाउँ रखा के। भगत भगवन्त इक्क कराया प्रभ, सोहँ साचा शब्द पढ़ा के। विच्चों मोह चुकाया प्रभ, शब्द धुन वजा के। कलिजुग दरस दिखाया प्रभ, भगत जनां घर आप आ के। जुग चार माण दवाया प्रभ, भगतन महिंमा आप लिखा के। चार वरन चरन लगाया सभ, सोहँ शब्द एक प्रगटा के। राउ रंक इक्क कराया प्रभ, जोत सरूपी भेख वटा के। कलिजुग जगत खपाया प्रभ, अग्न जोत जगत लगा के। बेमुखां घाया प्रभ, सोहँ शब्द बाण चला के। गुरमुखां कलि वड्आया प्रभ, अमृत बूंद मुख चवा के। जन्म सुफल कराया प्रभ, कलिजुग साचा दरस दरसा के। अमृत फल दवाया प्रभ, जो जन चरनीं डिग्गे आ के। सचखण्ड निवास कराया प्रभ, गुरसिक्खां रक्खे सिर हत्थ टिका के। जोती जोत मिलाया प्रभ, अन्तकाल प्रभ दरस दिखा के। भगत जन तारे प्रभ, महाराज शेर सिँघ कलिजुग नाउँ रखा के। कलिजुग भया प्रभ बलवन्त। उच्च अगम्म महिंमा बेअन्त। जणावे किसे गुरमुख विरले सन्त। तरावे तिसे जिस प्रभ चरन लगंत। सृष्ट सबाई होई भस्मंत। गुरमुखां मिल्या कलिजुग प्रभ साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, जोत सरूप वसे विच जीव जन्त। गोबिन्द देवे गुर वड्याई। जोत सरूप जोत विच जोत मिलाई। सतिजुग साचा सतिगुर मनी सिँघ बणाई। महाराज शेर सिँघ चतुर्भुज, आप होए आण सहाई। गुरमुख साची प्रीत कर, प्रभ मिले अगम्मा। गुरमुख साची प्रीत कर, प्रभ मिटावे सर्ब भरमां। गुरमुख साची प्रीत कर, ज़ात पात प्रभ ना वेखे, वेखे जीव करमां। गुरमुख साची प्रीत कर, गुरसिख साची नीत कर, कलिजुग सौरे जम्मण मरना। गुरमुख मनूआं जीत कर, मिल साध संगत कलि तरना। महाराज शेर सिँघ काया सीत कर,सरण पड़े की राखो सरणा।

पहली विसाख २००८ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल

गुरसिक्खां मन भाख्याा भाखी। मिले प्रभ अलकख्णा लख ना लाखी। बाहों पकड़ चुण कढ्ढे वक्ख, अमृत जाम दे सच्चा साकी । महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, गुरसिक्खां सुहाई दिवस विसाखी। विसाख विष अक्ख आप प्रभ मारे। जोत नूर नेत्र कर उज्जयारे। आत्म तृष्न प्रभ जीव दी मारे। एक बूंद अमृत बरख निज ठारे। महाराज शेर सिँघ जन भगत पार उतारे। गुरमुख जगाया आप पतिवन्ती। कलि मेल कराया भगत संग भगवन्ती। सच दरस दिखाया प्रगट सृष्टी कन्ती। भरम भुलेखा लाहया जोत जगा विच देह गुणवन्ती। कलिजुग अंदर पाई माया, बेमुख मूल ना चरन लगंती। साध संगत प्रभ राह बताया, सोहँ शब्द गुरदर बण जायो मंगती। महाराज शेर सिँघ वक्खर साचे नाम जपाया, विच्चों मारे हउमे हँगती। हउमे मार आपणी कलि विच देह धार। घर आए कारज दे संवार। कलिजुग खेल करे प्रभ अपर अपार। जीव इस हत्थ कर इस हत्थ भर साचा प्रभ ना करे हुदार। साचा नाम गुर दरस तेरी वत्थ, रसना जप पा प्रभ की सार। महाराज शेर सिँघ सच चलाया रथ, गुरसिख चढ़े कलि उतरे पार। साचा रथ साचा रथवाही। साचा नाम वक्खर विच देह पाई। साचा जाम अमृत दे पिलाई। साचा काम जीव गुरचरन सीस निवाई। प्रगटे कलि साचा राम, मूर्ख जीव भुल्ल ना जाई। जोत धरी कलि काले शाम, गुरसिक्खां अन्धेर दे मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीव में रिहा समाई। सर्ब में वसे वसणेहारा। जोत सरूपी ओंकारा । शब्द सोहँ चलाया जगत दो धारा। गुरमुख बेमुख दोअँ, बेमुख मार गुरमुख पार उतारा। सोहँ शब्द कलि चले दो धारा आरा। भगत जनां देवे प्रभ नाम प्यारा। आत्म रक्ख इक्क दरस आधारा। बेमुख दुष्ट दर झक्ख मारा। आत्म होई भृष्ट, मुख ना लाए कलि मानस जन्म हारा । महाराज शेर सिँघ गुरसिख निर्मल, जिन साचा नाम किया वपारा। साचा नाम गुरसिख वपारी। साचा धाम प्रगटे जोत निरँकारी। सोहँ नाम रंग नाम जपावे जीव ब्रह्मचारी। आत्म ध्यान करावे काम क्रोध विच्चों दे मारी। चाम ना आवे काम, जीव विच्चों जोत जावे मार उडारी। महाराज शेर सिँघ प्रगटे जिउँ त्रेता राम, साध संगत कट्ट जाए हउमे बिमारी। काटे रोग प्रभ काटणहारा। होए ना सोग देवे दरस आत्म दरसावणहारा। आत्म रस सदा जीव भोग, आत्म जोत जगे प्रभ अगम्म अपारा। खोल्ह वखावे प्रभ देह दे गोझ, वजावे धुन शब्द खोल्ह दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ दरस कर रोज, कर प्रसाद करो निमस्कारा। गुरप्रसादी प्रभ भया। पोह ना सके गुरसिख कलि मया। भुल्ले जीव कलि खावे धक्के, साचा प्रभ कर दया। कोए ना जाए मदीने मक्के, साचा नाम सोहँ प्रभ दिया। महाराज शेर सिँघ माण गंवावे कक्के, जोत सरूपी कर के हिया।