पुस्तकालयभाग १

२ विसाख २००८ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल

जप जप नाम जीव, मिले आत्म रस। जोत सरूपी आवे प्रभ वस। आपणा भेव खुल्हावे दस्स। बेमुख दर ते जावे नस्स । सोहँ शब्द बाण चलावे कलि, महाराज शेर सिँघ भगतन कीता वस। भगत जन सो, जो दरस सुहंदे। भगत जन सो, जो कलि तरंदे। भगत जन सो, जो कर दरस सरन पड़ंदे। भगत जन सो, जिस बख्शे जन आप बख्शिंदे। भगत जन सो, मिल साध संगत जन दुत्तर तरंदे। भगत जन सो, जिन पाया मुरार मनोहर मुकंदे। भगत जन सो, आत्म रस निझरों झिरंदे। भगत जन सो, कँवल नाभ अमृत बूंद मुख चुविंदे। भगत जन सो, जिन प्रभ दस्म दुआर खुल्हिंदे। भगत जन सो, जो कलिजुग साध संगत मिल बहिंदे। भगत जन सो, जो निहकलंक दरस करिंदे। भगत जन सो, जिन महाराज शेर सिँघ प्रभ गोबिन्दे। नज़र ना आवे प्रभ, ना रेखा ना रूप। सुण के नाम नस्स जावण दुष्ट दूत। गुरसिख साचा जिथ्थे जोत धरे वेख सच कलबूत । महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर जन भगत तेरे होए सपूत। भगतन देवे प्रभ आप वड्याई। गुरचरन जिस आस तकाई । जुग चौथे जोत प्रगटाई। निहकलंक नाउँ रखाई। भरम भुलेखे सृष्ट भुलाई। बेमुखां प्रभ सार ना पाई। ईश्र जोत मात में आई। द्वापर कृष्न मुरार, त्रेता राम रघुराई। सतिजुग सति मेहरवान, कलिजुग निहकलंक जोत प्रगटाई । महाराज शेर सिँघ गुण निधान, वेद अथर्बण माण गुआई। जावे अथर्बण मिटे अन्धेरा। कलिजुग सञ्झ सतिजुग सति सवेरा। भगत जनां प्रभ दीसे नेरा। बेमुखां कर माया केरा। साध संगत प्रभ किया वसेरा। महाराज शेर सिँघ सो जन उधरे, जिन नाम ल्या है तेरा। सोहँ तीर रसना चिल्ला। कोई ना दिसे कक्का बिल्ला। माण मुकावे प्रभ बिस्मिल्ला । महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द बणाया गुरसिक्खां किला। ईश्र जोत कलिजुग प्रगासे। अज्ञान अन्धेर जन भगत विनासे। झूठी देह विच सच जोत प्रभ वासे। जोत सरूपी प्रभ विरले गुरमुख पासे। पावे जन सो जिस प्रभ दरस प्यासे। मिल साध संगत होए रहिरासे। बेमुख जीव जीवे कूड़े भरवासे। आत्म ना दिसे वसे प्रभ स्वास स्वासे। गर्भवास नित होए वासे। भगत जनां करे बन्द खलासे। सोहँ शब्द जपे स्वास स्वासे। महाराज शेर सिँघ चरन लाग जीव रहिरासे। गुर चरन लाग मिले वड दाता। अचुत पारब्रह्म परमेश्वर सर्ब कला का ज्ञाता। घट घट वसे आप जगदीश्वर, पूरन पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर गुरमुख विरले किसे पछाता। सो जन जाणे जिस बूझ बुझाए। आत्म दीप प्रभ देह जगाए। बिन बाती बिन तेल, साची जोत विच देह टिकाए। बैठ विच अडोल, जीव देह डगमगाए। साचा प्रभ जीव वसे कोल, बेमुखां कलि नज़र ना आए। आत्म देवे प्रभ पड़दे खोल्ह, सोहँ शब्द जो रसना गाए। महाराज शेर सिँघ पूरे तोले तोल, भगत जनां

हरि पार कराए। भगत भगवन्त दोए एक रंग। साध संगत दरस प्रभ का मंग। बिन दरस आत्म चढ़े ना रंग। काया झूठी जिउँ काची वंग। बेमुख जन्म मानस होया भंग। गुरमुख सोहँ नाम जप पार गए लँघ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जोत सरूपी कलि किया जंग। जोत सरूपी जोत आहारा। जोत सरूपी वसे विच संसारा । कलिजुग होए अन्ध अन्धयारा। ना दीसे प्रभ असुर सँघारणहारा। भगत जनां हरि पैज संवारणहारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलि अवतारा। कलिजुग तारे प्रभ अवतार। झूठे धन्दे डुब्बा संसार। नज़र ना आया सच सिरजणहार। करे खेल प्रभ अलख अपार। दुष्ट दुराचार मानस जन्म गए हार। भगत जन उधरे पार। सोहँ शब्द किया आधार। देवे दरस सांवल सुंदर प्रभ मुरार। अमृत बरखे निजानंद, प्रभ किरपा धार। साचा प्रभ विच देह बरखे, बजर कपाट प्रभ दे खुल्हार। अनहद शब्द धुन उपजे, खोल्ह देवे प्रभ दस्म दुआर। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आ के भगतन देवे तार। प्रभ की माया कलिजुग पाई। भरम भुलेखे सर्ब सृष्ट भुलाई। निरँजण जोत नाउँ निहकलंक रखाई। जुग चौथा कलि अन्त हो जाई। जगत भेख सर्ब मिट जाई। अट्ठ सठ तीर्थ कोई रहण ना पाई। ईसा मूसा मुहम्मद कुरान अंज़ील खपाई। ब्रह्मा गंवाए माण, वेद चार प्रभ अन्त कराई। खाणी बाणी गगन पाताली जीव जन्त प्रभ आपणी जोत टिकाई। सतिजुग साचा प्रभ दे अलाई। सोहँ शब्द कुन्ट चार धुन वजाई। दीसे प्रभ एक कोई दूसर नाही। जोत प्रगटावे महाराज शेर सिँघ कोई भुल्ले नाही। प्रभ अनभुल जगत भुलावणहारा। प्रभ कोहतूल जगत डुलावणहारा। प्रभ अतोल कलिजुग तुलावणहारा। गुरमुख रसना सोहँ बोल, पावे दरस प्रभ अगम्म अपारा। ज्ञान गोझ प्रभ देवे पड़दे खोल्ह, दीसे जोत विच निज धारा। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट वजावे ढोल, सोहँ शब्द चाले जगत दे आधारा। सोहँ शब्द सतिजुग वरताया । ओअँ ईश्र आप, सोहँ साचा शब्द चलाया। धरनी धर ईश्र नर नरायण, निहकलंक कलि नाउँ रखाया। साँवल सुंदर कुण्डल सिर मुकट बैन, मुकंद मनोहर प्रभ नज़री आया। मूर्त्त सहँस सहँस प्रभ नैण, जांह देखां तांह नदरी आया। महाराज शेर सिँघ जन भगत कलि सहण, भाणा जगत जो वरताया। कलिजुग वरते प्रभ का भाणा। कोई ना दीसे कलि राजा राणा। राउ रंक प्रभ इक्क कर जाणा। भगत जनां प्रभ सिर छत्र झुलाणा। बेमुखां प्रभ नर्क निवास दवाणा। सोहँ शब्द हरिजन सद रसना गाणा। साध संगत विटहु कुरबाना। महाराज शेर सिँघ चरन लाग जिन पछाणा। चरन आए जो जन। दरस कर ठारे तन मन। सोहँ शब्द देवे प्रभ साचा धन। भुल्ला जीव सुण धर कन्न। ईश्र जोत सच मन मन्न। अहँकारीआं कलि जाए प्रभ भन्न। आत्म जोत कढावे जन। महाराज शेर सिँघ साचा सोहँ शब्द, जीव ला लै सन्न। सोहँ शब्द प्रभ जगत लुटाया। मूर्ख मुग्ध अञ्याणा, प्रभ नज़र ना आया। मदि मास आहारी, आत्म अन्धेर

कराया। साध संगत प्रभ चरन प्यारी, प्रगट हो प्रभ दरस दिखाया। घर आए प्रभ पैज संवारी, कोए ना जाणे प्रभ की माया। सोहँ शब्द खण्डा दो धारी, बिन दैंता जगत घाया। महाराज शेर सिँघ जुग चौथे वारी, जोत सरूपी खेल रचाया। जोत सरूपी प्रभ वसे चित। चरन लाग जीव विछड़ जाए ना कित। झूठी दुनियां अन्त कोए ना मित। जाए जन्म हार, थुक्कां पैसन तित। महाराज शेर सिँघ चरन लाग, मानस जन्म जावे जीव जित्त। मानस जन्म उत्तम विच लक्ख चुरासी। कर दरस प्रभ होए बन्द खलासी। जोत प्रगटाई घर प्रभ अबिनाशी। पैज रखाई प्रभ सर्ब घट वासी। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आई सृष्ट सभ तर जासी। सो जन तरे जो सरनी आया। धार खेल प्रभ चतुर्भुज कहाया। कलिजुग देवे हार, सतिजुग साचा साचे सतिगुर लाया। सर्ब कलि ख्वार, सोहँ साचा शब्द चलाया। भरे रहण भण्डार, आप अतुट तोट कदे ना आया। महाराज शेर सिँघ तेरी सार पावे सो जिन विच्चों अज्ञान मिटाया। अज्ञान अन्धेर विच देह मिटावे। साची जोत आत्म दीप जगावे। अमृत झिरना प्रभ निझरों झिरावे। बूंद अमृत कँवल नाभ मुख खुल्हावे। जोत निरँजण विच प्रभ नज़रीं आवे। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, साची जोत संग जोत मिलावे। प्रभ कलिजुग भेख वटा गया, प्रभ जोत सरूपी पहरया बाणा। प्रभ सृष्ट सबाई घा गया, बैठ विच बबाणा। सोहँ शब्द जगत चला गया, वरता आपणा भाणा। प्रभ सभन तख्तों लाह गया, कोई रहे ना राजा राणा। चार वरन इक्क करा गया, निहकलंक नाउँ रखाणा। जन भगतां दरस दिखा गया, हरि रंग जिन्हां ने माणा। विच्चों हउमे मोह चुका गया, विच साची जोत टिकाणा। देह अन्ध अँध्यार मिटा गया, जोत सरूपी विच समाणा। प्रभ आपणा भेव आप खुल्हा गया, अमृत बूंद मुख चुआणा। हिरदे रंग मजीठ चढ़ा गया, उतरे ना कोट धो पाणा। प्रभ भगतां विच समा गया, कर्म पूरब आप पछाणा। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द सच लिखा गया, सतिजुग साचा जो वरताणा। सतिजुग मिले भगतां सच वक्खर। सोहँ शब्द पढ़ावे इक्क अक्खर। मेट मिटावे आत्म अन्धेर झक्खड़। महाराज शेर सिँघ जो तुध भावे, सो दीसे कलिजुग अक्खर। चार जुग प्रभ भगतन दाता। आप पिता आप माता। भगतां बख्शे दातां। सोहँ गुरसिख ईश्र सच्चा जाता। भगत जनां प्रभ दरस वड्डा जग नाता। देवे दरस प्रगट हो प्रभ पुरख बिधाता। आपणे रंग रवे प्रभ रंग राता। घर पा प्रभ अबिनाशी जग जीवण दाता। कलिजुग विरले गुरमुख पछाता। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां सिर अन्त हत्थ टिकाता। अन्तकाल प्रभ होए सहायक। कलिजुग अग्न ना पोहे मायक। साचा पित साचा ख़स्म आप नायक। सृष्ट सबाई आप दायक। करे सो जो मन भायक। भगत जनां हरि दरस दिखायक। अन्तकाल जंम नेड़ ना आयक। जोत सरूप विच बबाण बिठायक। सचखण्ड प्रभ निवास दवायक। अन्तकाल प्रभ होए सहायक। महाराज

शेर सिँघ तेरी वड्याई, भगत जनां अन्त काल होए सहायक। भगत जनां सूझे प्रभ तेरा दर। ऊँच अगम्म अथाह, प्रभ तेरा घर। दिसे बेपरवाह अवतार साचा नर। गुरसिख जोत मिल जा, अन्त ना जाए मर। महाराज शेर सिँघ दस्से साचा राह, रसना सिमरो हरि हरि। रसना हरि हरि गुण गाउ। मोहण माधव निज मांहि पाउ। आदि अंदेसा दीसे सच राहो। कलिजुग सोहँ साची नाउँ, रसना जप जीव पार पराउ। भगत वछल प्रगटे प्रभ चरन लग जाउ। मानस जन्म कलि सुफल कराओ। मिल साध संगत रसना हरि गुण गाउ। जगन्नाथ गोपाल मुख भनी प्रभ सारंग पाउ। जोत प्रगटावे आप प्रभ धन धनी, आत्म तृप्त कर दरस मिटाउ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस चरन संग बणी, सतिजुग साचे भगत जणाउ। महाराज शेर सिँघ आया घर कलि गणी, अमरापद पाउ। गुर मिल अमर पद पाओ। साची जोत विच जोत मिलाउ। सचखण्ड साचा सच आसण लाउ। विच चुरासी फिर गेड़ ना पाउ। प्रभ अबिनाशी जीव भुल्ल ना जाउ। सृष्ट विनासी कलिजुग भुल्ल ना जाउ। महाराज शेर सिँघ सर्ब दासन दासी, करो दरस गुरसिख डुल्ल ना जाउ। आत्म दरस देवे प्रभ गुण निधान। कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवान। कलिजुग जीव भुल्ल गए अञ्याण। जन भगत प्रभ लए पछाण। भगत भगवन्त दोए मिल इक्क हो जाण। निहकलंक जामा धार विछड़यां मेल मिलाण। कलिजुग प्रगट नर अवतार, सोहँ आया शब्द चलाण। घनकपुरी प्रभ जामा धार, कलिजुग होए बैठा जुग चार प्रधान। भगत जनां प्रभ पाई सार। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी कलि अवतार। जोत सरूप जगत वरतारा। एक जोत करे जीव जन्त देह वड्यारा। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक नर अवतारा। गुरमुख विरले गुर शब्द विचारा। करे दरस प्रभ गुरसिख आत्म दुआरा। उतरे मन भुक्ख, देवे जोत प्रभ भगत भण्डारा। सृष्ट सबाई भोगे दु:ख, नज़र ना आए प्रभ गिरधारा। सुफल कराई ना मात कुक्ख, मानस जन्म मूर्ख मुग्ध गंवारा। कलिजुग जीव भुल्ले मदि मासी, किया रसन आहारा। आत्म माणक मोती कलि गया रुल, नज़र ना आया प्रभ सच भतारा। झूठे धन्दे लाग, कलिजुग डुब्बा सर्ब संसारा। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द देवे जन भगत भण्डारा। आकाश जोत प्रभ जोत तराए। साचा मण्डल डगमगाए। अछल अडोल बैठा इक्क हरि राए। जोत सरूपी जोत पवण पाणी अग्न में रिहा समाए। साचा कर प्रकाश जोत, तीन लोक में रिहा समाए। नैण मुँधार आप रंग होत, पताल बाशक बैठा आसण लाए। कलिजुग जोत कर प्रकाश, निहकलंक मात नाम रखाए। निहकलंक नर अवतार, खण्ड ब्रह्मण्ड दए उलटाए। आप अभेद कोई भेद ना जाणे, अन्तकाल ब्रह्मा विच जोत मिलाए। ब्रह्मा मिटे वेद वेदांता, चौथे जुग प्रभ खेल रचाए। सतिजुग प्रगटे प्रभ भगत ज्ञाता, सिँघ पाल हत्थ सृष्ट फड़ाए। देवे ज्ञान आप गुण दाता, भगत जनां सिर हत्थ टिकाए। ध्रू अन्त मिटे धरवास, कलिजुग अंदर गया

वक्त चुकाए। साचा सिख करे खण्ड सच वास, सवरन सच दरबान अख्वाए। जोत सरूपी प्रभ का वास, जांह देखो तांह प्रभ नज़री आए। गुरसिख घाल पाई थाए, चेत सिँघ खण्ड सच बहाए। अवगुण बख्शे प्रभ गुणतास सिख पूत मानस जन्म फेर दवाए। गुरचरन जिस रखाई आस, अन्त काल जम नेड़ ना आए। सतिगुर पूरा सद है पास, कलिजुग जीव प्रभ भुल्ल ना जाए। महाराज शेर सिँघ सद दासन दास, कर दरस जीव आत्म डुल ना जाए। आत्म निर्मल जीव जोत निराली। सचे सतिगुर विच देह समा ली। क्यों ना दीसे विच बनवाली। सृष्ट सारी कूड़ी थीसे, अन्तकाल ना कोई वाली। बिन प्रभ अन्त कोई ना दीसे, अन्तकाल गुर करे रखवाली। साध संगत गुरचरन झुकाए सीसे, दीपक जोत जिन देह विच बाली। भगत जनां कलि करे ना कोई रीसे, ईश्र जोत जिन्हां प्रगटा ली। महाराज शेर सिँघ साचा प्रभ दीसे, चरन प्रीत जिन्हां लगा ली। गुरचरन प्रीत कर, प्रभ पाया। प्रभ साचा मन चीत कर, आत्म तृखा देह बुझाया । गुर साची रीत कर, सोहँ शब्द साचा राह जणाया । गुरसिख रसना जीत कर, नाम राग सोहँ सच गाया। महाराज शेर सिँघ गुरचरन प्रतीत कर, कलिजुग प्रगटे रघुराया। कलिजुग वक्त विहा गया, फिर हत्थ ना आवे। प्रभ साचा जोत प्रगटा गया, बेमुखां नज़र ना आवे। गुरमुखां हउमे रोग गंवा गया, विच साची जोत जगावे। घर भगतन भोग लगा गया, करो दरस साची मन भावे। प्रभ कलिजुग अन्त करा गया, निहकलंक नाउँ रखावे। कुन्ट चार हाहाकार करा गया, मरे सृष्ट भुक्ख दे हावे। प्रभ साचा सोग रोग लगा गया, जोत सरूपी सृष्ट जलावे। प्रभ जोती जोत प्रगटा गया, सिख देह विच समावे। प्रभ कलिजुग जीव छला गया, जे कोए वेखे नज़र ना आवे। प्रभ साचा शब्द चला गया, सोहँ साचा नाउँ चलावे। प्रभ भगतां राह दसा गया, बैठ सिँघ आसण डेरा लावे। बेमुख जन्म गंवा गया, निन्दक दुष्ट दुराचार जगत अख्वावे। कलिजुग प्रगट नर्क निवास दवा गया, मदि मास जो जीव रसना लावे। सतिगुर साचा सतिजुग ला गया, बैठ अडोल जगत डुलावे। महाराज शेर सिँघ दर जो जन आ गया, दे दरस पार करावे। पार करे कलि पारावार। सतिजुग लावे सति करतार। सतिजुग जीव गुरचरन प्यार। वसे पारब्रह्म विच आत्म निराहार। सुफल जन्म जिन मिल्या प्रभ गिरधार। सोहँ शब्द सतिजुग होवे जीव अधार। महाराज शेर सिँघ चरन लाग, सर्ब जीव उधरे पार। सरन पड़े जो जन आए। सच साखी प्रभ दरस जाम पिलाए। आत्म तृखा दे बुझाई, दरस स्वांती बूंद कँवल में पाए। महाराज शेर सिँघ आत्म जोत, सोहँ शब्द संग जगाए। निर्मल दिया निर्मल जोत बाती। बुझे ना दिवस राती। जगे अडोल विच देह इकांती। महाराज शेर सिँघ देवे दात, भगत जनां वड दाती। जित मिलीए सुख पाईए, जीव भुल्ल ना जाए। जित मिलीए अमृत बूंद मुख चवाए, कलि रुल ना

जाईए। जित मिल आत्म तृप्ताए, पी अमृत कलि डुल ना जाईए। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए, कर प्रीत चरन मिल जाईए।

५ विसाख २००८ बिक्रमी रणजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल

रंकां आया प्रभ पुकार सुण। कलिजुग तराया गुरसिक्खां प्रभ चुण चुण। सोहँ शब्द वजाया मन तन धुन। आत्म खोल्ह वखाया मन सुन सुन। चरन आए प्रभ ना जताया गुण अवगुण। गुरसिख सबाया, कलिजुग जिउँ आटे लुण। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, साध संगत शब्द सोहँ रुण झुन। सोहँ धुन सर्ब जन लोड़े। नाम ज्ञान ध्यान गुरचरन संग जोड़े। बेमुख कलिजुग मूल आपणा रोड़्हे। गुरमुख निर्मल दरस प्रभ का लोड़े। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी चार कुन्ट दौड़ाए घोड़े। चार कुन्ट चले प्रभ की चाल। सृष्ट सबाई होई बेहाल। नज़र ना आवे भगत रखवाल। जुगो जुग प्रभ साचे की निराली चाल। भगत जनां प्रभ बिरद लए संभाल। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भए प्रितपाल। कलिजुग भरम जीव भरमाया। कलिजुग धर्म अन्त आण डुलाया। कलिजुग कर्म प्रभ आप लिखाया। कलिजुग वरम सोहँ बाण जग लाया। कलिजुग नरम सोहँ ज्ञान दे सुख कराया। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां उज्जल विच जगत कराया। जुगत जगत प्रभ आप बणावे। सर्ब जीव प्रभ विच समावे। भगत जनां हरि पैज रखावे। कलिजुग जामा धार, अन्ध अँध्यार सिर हत्थ टिकावे। मूर्ख मुग्ध गंवार जन्म गए हार, प्रभ नज़र ना आवे। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, गुरसिख कर्म विचार, कर किरपा पार लँघावे। किरपा करे प्रभ गुणवन्त। गुरमुख निर्मल उत्तम सन्त। प्रभ का भाणा सर्ब वरतंत। कोई रहे ना राजा राणा, दुखी बिल्लायन जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विटहु कुरबानी, कलिजुग माया पाई बेअन्त। कलिजुग दुखीआं दु:ख व्यापे। अन्तकाल कलि घर घर होए स्यापे। भगत जनां प्रभ हाज़र हज़ूर खड़्हा जापे। राखे लाज जिउँ बालक मापे। साचा साहिब सतिजुग होवे वड प्रतापे। निहकलंक नर अवतार, कोई ना जीव धीर धरापे। महाराज शेर सिँघ कोई ना जाणे सार, आपणी वड्याई जाणे आपे। वड्डा प्रभ गुण निध दाता। गुरमुख विरले कलिजुग पछाता। सोहँ शब्द देवे प्रभ आप रंग राता। होवे ब्रह्म ज्ञान कलिजुग ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ चरन कँवल ध्यान, सोहँ नाउँ सति पुरखा दाता। सोहँ दात गुरदर ते पाई। आत्म रास गुरचरन संग बण आई। साध संगत गुरचरन निवास, अन्तकाल जंम डण्ड ना खाई। जन सोहन तेरे पास, साचा नाउँ तेरा जस गाई। भगत वछल करे विच वास, कलिजुग देवे भगत वड्याई। महाराज शेर सिँघ सद बलि जास, जोत सरूप कलि होए

सहाई। जोत सरूप जगत ना जाता। कर्म करंता पुरख बिधाता। सर्ब रहंता झूठा जगत नाता। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या भगत जनां गुण दाता। रसना जपो हरि गोबिन्द। दु:ख विनासे उतरे मन की चिन्द। जन भगत कर साची बिन्द। बेमुख डुब्बे कर प्रभ की निंद। निहकलंक कलि आया सद बख्शिंद। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप प्रगटे विच हिन्द। हिन्द हिन्दवैण वेखे हरि का द्वार। जोत जगाए प्रभ अपर अपार। गंगा गोदावरी गुरचरन द्वार। पी अमृत सतिजुग जीव उतरे पार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक भयो अवतार । नरायण बदरी हटावे पूजा। एक प्रभ प्रगटे कोई रहे ना दूजा। गुरमुख भगत प्यारयां घर साचा सूझा । कर दरस मुरारया, तन मन गुरचरन संग लूझा। महाराज शेर सिँघ देवे शब्द धुन्कारया, आत्म भेत खुल्हावे गूझा। हरिद्वार जिथ्थे हरि वसे। दुष्ट दुराचार कर दरस प्रभ का नस्से। साध संगत प्रभ हिरदे वसे। आत्म प्रकाश जिउँ रवि ससे। महाराज शेर सिँघ उच्चा दर, बेमुखां गुरसिख दस्से। गुरसिक्खां हरि दर पाया। आत्म सूझ प्रभ कर किरपा, मध माधो दरस दिखाया। जीव सुत्ता अनभोल, बांहों पकड़ प्रभ आण उठाया। कलिजुग जाई ना डोल, साचा साहिब होए सहाया। सचा सतिगुर वसे कोल, साध संगत प्रभ विच बहाया। भगत जनां देवे पड़दे खोल्ह, बेमुखां कलि नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ ना मारे अनभोल, सोहँ शब्द डंक लगाया। सोहँ शब्द सुण कलिजुग जीव अन्धे। कलिजुग झूठी माया झूठे जग धन्दे। चरन लाग मिले वड्याई, कर दरस प्रगटे प्रभ मुकंदे। अन्तकाल होए सहाई, जम काल प्रभ तोड़े फंदे। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाई, जो जन आए सरन लगन्दे। करन करावणहार आप प्रभ करत। वरत वरतावणहार, प्रभ भाणा जाए वरत। रुवावे रुवावणहार, प्रभ माता धरत। खपावे खपावणहार, सृष्ट सबाई होए मरत। महाराज शेर सिँघ रसना जग गाई, कलिजुग जीव ना आवे परत। रसना गाओ प्रभ भेखधारी। राखे लाज प्रगट जोत तुमारी। सच समग्री प्रभ जोत, झूठी सृष्ट पसर पसारी। महाराज शेर सिँघ करे सोत, कलिजुग प्रगट साचा दरबारी। साचा दर सचा दरबारा। जोत प्रगटावे सच सिरजणहारा। पार लँघावे दे दरस अपारा। बेमुख कलि नग्न फिरावे, करन हाहाकारा। गुरसिक्खां सिर छत्र झुलावे, जस होवे वड भारा। निन्दक दुष्ट दुराचार दर आए झक्ख मारा। गुरसिख गुर विचार चरन करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ प्रगट्या कलि सच अवतारा। कलिजुग धरी जोत जग दान दहिंदा। गुरचरन जो जन जाए लग, प्रभ भए बख्शिंदा। बेमुखां लग्ग जाए अग, सोहँ नाउँ सरवण सुणिंदा । वांग अगियार आत्म जाए दग, अग्न जोत प्रभ आप लगिन्दा। भगत जन देवे आत्म रंग, सोहँ शब्द गुण गोबिन्दा। महाराज शेर सिँघ कलि तारे झब्ब, जो जन आए सरन पविंदा। सरन पड़े होए निरमान। हँकार निवारे प्रभ मारे सोहँ बाण । गुरसिख तारे कलि आप पछाण। वाली होवे विच

दो जहान। एथे ओथे कर्म पवे नीसान। साची दरगाह सच देवे प्रमाण । गुरमुख साचे जोत सरूप जोत मिल जाण। नाम रंगराते मुख उज्जल कर जाण। मिले पुरख बिधाते, विछड़ कदे ना जाण। साचे होए गुर नाते, सचखण्ड बिठाए प्रभ पूरे मेहरवान। महाराज शेर सिँघ भगत जन जाते, जिन देवे दरस आप भगवान । भगवान रूप सच सरूप। जीव ना जाणे प्रभ की महिंमा अनूप। शब्द लिखाए आपणा आप जणाए, बेमुख दीसे रंग ना रूप। गुरमुख तराए आत्म शांत कराए, दे के दरस प्रभ सति सरूप। अनक बिध प्रभ देवे दरस। गुरसिक्खां मन तोड़े हरस। अमृत मेघ आत्म बरस। गुरचरन लाग जीव फेर ना मरस। महाराज शेर सिँघ चरन लगाया कर निमाणयां तरस। कलिजुग प्रगट्या नर अवतार। रंक शूद्र संग किया प्यार। तख्तों लाहे वड्डे सिक्दार। सोहँ शब्द चलाया अपार। सर्ब सृष्ट नूं आई हार। भगत जनां घर जै जैकार। जिथ्थे वसे आप निरँकार। निरवैर निराधार पैज रखाई, दे शब्द अधार। जन भगत तराए, निहकलंक प्रभ लै अवतार। कलिजुग अन्त खपाए, कलिजुग जीव ना पाई सार । सतिजुग साचा प्रभ दे लगाई, गुरसिख उतरे भवजल पार। साध संगत मन पए वधाई, दर्शन पाया गुर दरबार। कलिजुग भुल्ले सभ लोकाई, भरम भुलेखे डुब्बा संसार। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम दुहाई, चरन आए कलि करदे पार। निमाणयां प्रभ हो रखवाला। तोड़ जोड़ प्रभ कंठ माला। द:ुखी होए जीव बेहाला। आत्म चैन ना मिले गोपाला। हो सहाई महाराज शेर सिँघ दु:ख दर्द मिटावण वाला। दु:ख देह तन कर दूर। दान बख्शे जीव चरन धूढ़। हड्ड मास नाड़ी पिंजर टुट्ट होया चूर। दक्ुखां वरखा जिउँ निम्मी भूर। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, देह दु:ख कर जाह दूर। दु:ख काया जीव बिल्लाए। दिवस रैण चैन ना आए। भुल्ला ईश्र जप करे हाए हाए। कढ्ढ हड्ड मास नाड़ी तप, सोहँ साचा अमृत पिलाए। महाराज शेर सिँघ सभ किछ तेरे हत्थ, दु:ख भंजन देह दुखड़े लाहे।

९ विसाख २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल

उठ जीव कलि सोया जाग। सोहँ शब्द सुण मन भए वैराग। मिल साध संगत होए पूरन भाग। कर दरस प्रभ गुरचरन लाग। कलिजुग कूड़ कुटम्बड़ा, गुरसिख ना लागे दाग़। बेमुख सर्ब भस्मन्दड़ा, गुरसिक्खां हत्थ प्रभ वाग। सिँघ सिँघासण सुहाया, जिउँ पताल उप्पर बाशक नाग। साचा शब्द लिखाया, महाराज शेर सिँघ सोहँ राग। राग रंगीला धुन बैण। गुरमुख रस कलि विरले लैण। छड्ड सृष्ट विच साध संगत बहिण। साध संगत कलि जिउँ भाई भैण। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां

वड साक सैण। मात पित भगत जन प्रभ। प्रगट कलि मेल मिलाए झब्ब। दरस दिखावे प्रभ गुरसिख लभ्भ। महाराज शेर सिँघ बेमुख सहिण ना जोत सरूपी दब्ब। जोत सरूप जोत विच रहणा। कलिजुग कर्म कर कुकर्म फल लैणा। साचा सतिगुर अन्तकाल गुरसिख पेखण नैणां। महाराज शेर सिँघ उलटी सृष्ट वहाए विच वहिणा। वाउ वेला कोई जाणे गुरमुख भगत सुहेला। बेमुख कलिजुग धक्क धकेला। शौह दरयाए बेड़ा प्रभ ठेला। कर्म विचार गुरसिक्खां प्रभ मेल मेला। कलिजुग लै अवतार अचरज खेल आप प्रभ खेला। निहकलंक इक्क जोत आधार, कलि अन्त ल्यावे वेला। महाराज शेर सिँघ जन भगतां सदा संग सुहेला। सद मिले प्रभ सच मेहरवान। आए दर घर सच होए परवान। पावे वर लै सोहँ दान। उधरे नर मिल विष्नूं भगवान। गुरसिख ना डर, रक्खे लाज वाली दो जहान। कलिजुग तर मिले प्रभ चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ कोए ना जाणे प्रगट्या गुण निधान। गुणवन्त आप गुरदेव। आदि अन्त जन भगत कराए सेव। जोत सरूप अगम्म निहकेव। मूर्ख मुग्ध ना जणावे प्रभ आपणा भेव। भगत जन दरस प्रभ लिखे लिखेव। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, दर्शन लोचे सभ देवी देव। देवी देव प्रभ दरस प्यासे। नज़र ना आवे प्रभ तीन लोक वासे। बेमुख कलि सभ होए नासे। साध सन्त गुर चरन रहिरासे। भगत जन दे दरस करे बन्द खलासे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जीव तेरे चरन भरवासे। चरन भरवास प्रभ भगतन केरा। दे दरस प्रभ कीउ नबेड़ा। जोत जगाई मिटया कलि अन्धेरा। सद प्रकाश ना सञ्ज सवेरा। महाराज शेर सिँघ भेत मिटावे गुरसिख तेरा मेरा। तारे दरस दे प्रभ गुरसिख। लिखे मिटावे, साचे लेख प्रभ जाए लिख। सोहँ दे ज्ञान आत्म लाहे विख। जन भगतां चरन ध्यान, सतिगुर साचा आवे दिख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया करके भेख। कर भेख प्रभ जगत भुलाया। छड्ड देह जोत सरूप समाया। जोत सरूप कलि निहकलंक नां रखाया। साचा शब्द जुग चार सोहँ चलाया। मार्ग सच सतिजुग प्रभ चलाया। दरस दे गुरसिक्खां प्रभ पार लँघाया। वधे इकबाल तेज सवाया। बेमुखां प्रभ कलि धक्का लाया । आर पार बेड़ा विचकार डुबाया। साध संगत सिर हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप भाणा कलि वरताया । प्रभ भाणा जीव ना जाणे कलिजुग अञ्याणा। इक्क शब्द प्रभ सच वखाणा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, करे इक्क रंक राणा । राउ रंक इक्क प्रभ करना। सतिजुग साचा सति पुरखां वरना। बेमुख कलिजुग अन्त होए मरना। महाराज शेर सिँघ निहकलंक चरन लाग गुरमुखां तरना। तरन तारन समरथ जगत प्रभ आया। सोहँ दे के वथ्थ, भगत जनां हरि राग सुणाया। महिंमा आपणी आप अकथ्थ, साचा भेव प्रभ आप खुल्हाया। बेमुखां पाए नत्थ, राए धर्म नर्क निवास दवाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी रथ चार कुन्ट चलाया। चार कुन्ट प्रभ का

भै। मदि मासी कलि कोई ना रहै। जोत सरूप करे सृष्ट खै। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर बेमुख दु:ख अन्त सहै। जगत भुलावे प्रभ भुलायण। सृष्ट डुलावे प्रभ डुलायण। हत्थ ना आवे जो वक्त विहायण। दरस दिखावे प्रभ नरायण। पकड़ उठावे वाली हिन्दवैण। दरस दिखावे जा सुत्तयां रैण। जोत जगावे पेखे प्रभ नैण। महाराज शेर सिँघ कलि सो जन तरे, सोहँ नाम जो रसना लैण। वाली हिन्दवैण हिन्द का राजा। पकड़ उठावे प्रभ आप ग़रीब निवाज़ा। वखावे दरस जिस साजन साजा। लाग चरन कलि प्रगटे महाराज शेर सिँघ वड राजन राजा। सच राज सच्चा पातशाह। रक्खे लाज सची दरगाह। सोहँ शब्द सतिजुग दिखाया राह। वाली हिन्द भुल्ल ना जाह। जोत सरूप महाराज शेर सिँघ बेमुखां दिसे ना। विचार विचार विचार विच वक्त लँघाया। वेद पुरानां बाहरा प्रभ कलिजुग आया। बचन लिखाया सति कर, निहकलंक नाउँ धराया। जोत सरूप सृष्ट विच रच कर, बेमुख पड़दा पाया। कलिजुग कूड़े नच्च कर, अन्त आपणा आप गंवाया। बेमुखां माया अग्न मच्च कर, मानस जन्म ना लेखे लाया। गुरसिक्खां आत्म सच कर, गुरचरनीं सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ आपणे बच्च कर, अन्तकाल सिर हत्थ टिकाया। जगी जोत निरँजणी कलिजुग वग गई वाअ। गुरमुखां दरस पाया प्रभ अञ्जनी, बेमुखां लध्धा ना राह । सच चरन धूढ़ कर मज्जनी, कलि अग्न ना मारे भाह। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी अग्नी, सभ सृष्ट करे स्वाह। प्रगट आपे आप प्रभ, कलि आपणा आप छुपाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, हरिजनां दरस दिखाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, साचा शब्द सोहँ चलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, जोत सरूप खेल रचाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, नाउँ निहकलंक धराया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, चार कुन्ट डंक लगाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, आपणा भेव कलि अन्त खुल्हाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, वाली हिन्द फड़ तख्त हिलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, तख्त निवासी दिल्ली वाली सरन लगाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, धाम किनारे जमन बणाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, सचखण्ड सच धर्म सच छत्र सिर झुलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, जोत सरूप तेज़ वखाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, राणयां महाराणयां दरस दिखाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, आप ऊँच अगम्म अख्वाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, आपणा नाउँ आप रखवाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, बैठ अडोल जगत डुलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, चार वरन सिर चरन झुकाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, दूसर कोए रहण ना पाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, सर्ब धाम माण गंवाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, आपणा नाम उत्तम जगत कराया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, सोहँ शब्द इक्क राग सुणाया । कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, चरन धाम सचखण्ड

बणाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, साची पुरी निवास दवाया । कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, आपणा आप उपाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, छड्ड देह जोत सरूप हो आया । कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, मात पित बिन निहकलंक अख्वाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, गुणवन्त गुण निधान सतिजुग लगाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, गुरसिक्खां सोहँ साचा वणज कराया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, दे दरस जोत विच जोत मिलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, सरन पड़े दी लाज रखाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, राउ रंक इक्क कराया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, निन्दक दुष्ट दुराचार कलि अख्वाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, जोत सरूप जगत पवण डुलाया। कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, जोत धर कलि सचखण्ड लगाया । कलिजुग प्रगट आप आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ नां रखाया। धरया नाम बली बलवान। द्वापर उलटाया नां रखाया काहन। कलिजुग आया निहकलंक जोत समाण। पाई माया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।

१० विसाख २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल

जगत सरूप कलि होए उज्जयारा। जगाए जोत कुन्ट चार चमत्कारा। शब्द ज्ञान दे अज्ञान दु:ख निवारा। आत्म कर ध्यान वड हँकार प्रभ मारा। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, धर जोत जगत किया ख्वारा। प्रगट जोत धरत धनवन्त। कलिजुग अन्त कराए आप भगवन्त। दुष्ट खपाए, जन भगत तराए कलि उत्तम सन्त। प्रभ बेपरवाहे सर्ब जीव रहाए, खेड प्रभ कर बेअन्त। करे खेल कलि खेलणहारा। जोत पवन पवन जोत जगत दिया हुलारा। बैठ अडोल कर सचा निज थारा। महाराज शेर सिँघ वसे कोल, चरनीं किया जिन निमस्कारा। प्रगटाई जोत भगवान कलि । कलिजुग भावी ना जावे टल। बेमुख सबाई जावे ख़ाक रल। हँकार निवारी सभ देवे मल। दुष्ट दुराचारी संग जोत जाए रल । साध संगत दर साचा प्रभ मल। महाराज शेर सिँघ जुग पलटावे, ना लावे घड़ी पल। प्रभ का वक्त ना कोई विचारे। जुगो जुग प्रभ खेल न्यारे। जीव जन्त वहि जाण जिउँ जल धारे । अग्न जोत जले जलाए जगत सारे। बैठे अडोल प्रभ आप निराधारे । गुरमुख सोहण गुरचरन दुआरे। राज हँस बंस प्रभ पार उतारे। वांग कंस दुष्ट पकड़ सँघारे। विष्नूं अंस जन भगत प्यारे। महाराज शेर सिँघ सिर छत्र झुलारे। साचा प्रभ साचा शाह। साचा सतिजुग वखाए राह। अगम्म अगोचर बेपरवाह। सृष्ट सबाई एह कीनी घाह। गुरसिख रसना वड्याई सतिगुर वाह वाह। जन्म सुफल साध संगत मिलण दा लाह। महाराज

शेर सिँघ अन्तकाल पकड़ लँघावे बांह। बांहों पकड़ तरावे प्रभ भगवन्त। होए अन्त सहाए जिस उपाए जन्त। एकस बिन दूसर कोए नाहे, सोहँ साचा शब्द चलाए मंत। महाराज शेर सिँघ पूरन परमेश्र, कलि प्रगट्या साचा कन्त। साची जोत निरँजणा, कलि किया प्रकाशा। जो घड़िआ सो भज्जणा, काल अन्त सभ होए नासा। सोहँ शब्द जगत डंक वज्जणा, गुरसिख राख मन भरवासा। वड तीर्थ गुर चरन मजना, आत्म तृप्त उतरे प्यासा। महाराज शेर सिँघ घर साचे सजणा, भगत जनां करे बन्द खलासा। बंधन तोड़ दु:ख निवारे। सर्ब सुख गुरचरन दुआरे। दुष्ट दूत संग शब्द प्रभ मारे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जीव तेरे चरन सहारे। चरन आस गुरसिख लगाए। दे चरनामित प्रभ आत्म तृप्त कराए। प्रभ साचा मित्र आसण देह बैठा लाई। बेमुखां जाणा झूठ चलित्र, प्रभ की जोत नज़र ना आई। महाराज शेर सिँघ जोत पवित्र निरँजण जोत जगत गुसांई। जगत गुर जगत पित, आप प्रभ दाता मिले कित । जो जन जावे जगत जित। प्रभ होवे भगत भ्राता साचा मित। गुरसिख संग हित, बण जाए आप पित माता। महाराज शेर सिँघ गुरमुख विरले, कलिजुग जिन दर तेरा पछाता। पछाणे दर सूझे घर। नज़री आवे अवतार नर। कलिजुग भए ना होवे डर। साचा साहिब ल्या वर। अन्तकाल जीव जाए ना मर। गुरचरन लाग गुरसिख जाए तर। रसना जप सोहँ हरि हरि। भगत जन महाराज शेर सिँघ दिखावे साचा दर। साचा दर प्रभ का पाया। दर दरबान हो गुरमुख रहया, आवण जावण प्रभ भरम मिटाया। जोत सरूप विच जोत मिल्या, महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां उप्पर कलि कीनी दया। गुरसिख निर्धन, सचा सतिगुर शाह। देवे नाम सच गुरचरन निरबाह। सोहँ शब्द फल गुरचरन मिले सदा जीव खाह। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचा सोहँ दसाए राह । हँकारीआं हँकार निवार, प्रभ कलि करे ख्वारी। निमाणयां दे माण, प्रभ पैज आए सवारी। राउ रंक इक्क जाण, प्रभ जोत सरूप कीनी दारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जोत लग्गे चंगियाड़ी। प्रभ की जोत बेमुखां अग्न। गुरमुख पूरे संग जोत मग्न। प्रभ चरन प्रीती लग्गी मन साची लगन। सतिजुग दीपक गुरसिख महाराज शेर सिँघ जगण सुहाए गगन। सोहण सितारे, जगे जोत उप्पर निरँकारे। मात विच कलि गुरसिख प्यारे। महाराज शेर सिँघ जिन्हां पछाता, चार जुग जीव जाण बलिहारे। चार जुग जीव जस गायण। साची बाणी जिस सिख प्रभ नाम चढ़ायण। साचा गुरमुख सच प्रभ पायण। भगत जनां सद संग रहायण। वक्त विहाए पछुताए वाली हिन्दवैण। नज़र ना आवे गुर सतिगुर पूरा, रोवे पा पा वैण। माया पा जगत भुलाया, गुरमुख चरन लाग तर जायण । महाराज शेर सिँघ दरस दर पाया, दुखी जीव सभ दु:ख गंवायण। दु:ख दर्द दे जीव निवार। कलिजुग आया प्रभ जामा धार। ऊँचो ऊँच प्रभ नर अवतार। तीन लोक प्रभ लेवे सार। चरन लाग ना होए हार। सोहँ शब्द साचा

वेद विचार। एक शब्द करे कलिजुग पार। सृष्ट सबाई होवे ख्वार। शब्द वजाए अनहद धुन नाना प्रकार। भगत जन सुणाए, टुट्टे ना तार। चरन चल आए, महाराज शेर सिँघ पैज संवार। रक्ख पैज प्रभ आप मुरार। दे दरस किरपा धार। कलि ना डोबीं विच मँझधार। सोहँ शब्द लँघावे पार। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां देवे कलिजुग तार। भरम भुलाया ना भुल्ले गुरसिख पूरा। जगत डुलाया ना डुल्ले, मिल्या गुर सतिगुर सूरा। जगत हिलाया गुरसिक्खां ना हिले, सोहँ नाम मन रहे सरूरा। जगत भुलाया भगत ना भुल्ले, वाजे धुन शब्द अनहद तूरा। महाराज शेर सिँघ कलि दरस दिखाया, वडभागी पाया गुर सतिगुर पूरा। गुरसिख सच संजोग प्रभ, कलि होया संजोग। आत्म रस सच भोग प्रभ, होर त्याग सगले भोग। हउमे देवे कढ्ढ रोग प्रभ, गुरचरन कदे ना होए विजोग। सोहँ नाम देवे जोग प्रभ, होवे दरस जीव प्रभ अमोघ। महाराज शेर सिँघ चरन लगाया लिक्खया लेख सच रिहा संजोग।