११ विसाख २००८ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड झबालड
एक टेक गुर चरन प्यास। कर दरस आत्म प्रकाश। साध संगत प्रभ होए दास। छड्ड खण्ड सच मात किया वास। गुरसिख तराया कर आत्म रास। ब्रह्म सरूप ब्रह्म जीव बणाया, जोत प्रगटाई घर सिक्खन दास। महाराज शेर सिँघ मिले वड्याई, चरन तेरे जिस बण आई रास। रसना जप जीव हरि हरि हरि गोबिन्द। कर दरस प्रभ उतरे मन की चिन्द। कलिजुग अन्त चरन लग जाए वाली हिन्द। बेमुख नर्क निवास दवाए, रसना करे प्रभ की निंद। निहकलंक जोत प्रगटाए, घर गुरसिख इन्द। इन्द इन्द्रासण प्रभ आप हिलाया। शिवलोक फड़ उलट कराया। लोकब्रह्म विच चरन लगाया। सिँघ पाल सच तख्त बहाया। सुहाया थान जिथ्थे प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, साध संगत मिल हरि जस गाया। कलिजुग जीव करे अंध्यार। नैण ना दीसे प्रगटे जोत मुरार। बेमुख सारे कूड़े ठीसे, अन्तकलि होए ख्वार। गुरसिख नाम निधान रसना पीसे, आत्म होए जोत आधार। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां दीसे, जिन साचा किया नाम वपार। नाम वक्खर प्रभ भगतां देवे। आत्म सुरत मन शब्द वजेवे। दरस दिखाए प्रभ अलख अभेवे। कलिजुग उतरे पार जो जन महाराज शेर सिँघ चरन तिरसेवे। कलिजुग चरन उत्तम फल। कर दरस साध संगत रल। कलिजुग अग्न पाप ना जीव रल। वक्त विहाए रोवे हत्थ मल। सृष्ट सबाई जोत सरूप प्रभ देवे दल । महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार उलटावे कलि। जोत प्रकाश गुरसिख अंदर। साची देह बणे तन साचा मन्दर। सोहँ शब्द ज्ञान खोल्हे मन का जंदर। महाराज
शेर सिँघ बेमुख नाचे कलि जिउँ बन्दर। गुरसिख तारे आप प्रभ, दे ब्रह्म ज्ञाना। गुरसिख तारे आप प्रभ, दे आत्म ध्याना। गुरसिख तारे आप प्रभ, सच आत्म दीप देह जगाना। गुरसिख तारे आप प्रभ, सच लेख आप लिखाना। गुरसिख तारे आप प्रभ, मिल भगत वछल भगत भगवाना। गुरसिख तारे आप प्रभ, सोहँ शब्द दे उत्तम ज्ञाना। कलिजुग उधरे पार, निहकलंक जिन्हां पछाना। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, तेरा दरस गुरसिक्खां माना। गुरसिख सति सरूप नाम दृढ़ांयदा। कलि मिले प्रभ भूप, जोत सरूप प्रभ दरस दिखांयदा। पकड़ उधारे विच अन्ध कूप, सोहँ शब्द ज्ञान दवांयदा। गुरसिख चरन लाग जाए, महाराज शेर सिँघ दरस दिखांयदा। दे दरस आत्म तृप्तावे। हउमे माण आत्म विच्चों मोह चुकावे। आत्म कर प्रकाश, सच दीपक जोत विच देह जगावे। हिरदे कर वास, आपणा भेत आप खुल्हावे। निर्मल देह होए रास, महाराज शेर सिँघ जिन दरस दिखावे। जुग चार प्रभ भयो इकन्त। भेव ना जाणे कोए विदंत। ऊँच अगम्म आप बेअन्त। भगत सहाई आदि अन्त। जगत रथवाही पार उतारी जीव जन्त । सोहँ शब्द कर साचा मंत। सर्ब थांएँ प्रगट जोत प्रभ किए भगवन्त। किरपा करे होए निरवान। त्रेता तारे राम भगवान। द्वापर अधारे मुरार कृष्न काहन। कलिजुग सँघारे प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। कलिजुग अन्तिम आप प्रभ करे। जुग चौथे साची जोत मात विच धरे। बेमुख निन्दक दुष्ट दुराचार कलि दु:ख डाहढा भरे। साध संगत मुख उत्तम विचार, रसना जपे नर हरे। कर दरस गुरचरन प्यार। मिल साध संगत कलिजुग तरे। अन्तकाल महाराज शेर सिँघ साचा रच्छक रच्छया करे। कलिजुग लै अवतार आया गुणवन्त। सृष्ट सबाई दए सँघार, तारे प्रभ भगत भगवन्त। जीव उधरे पार, रसना जपे सोहँ मंत। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, वसे विच जीव जन्त। कलिजुग जीव प्रभ पाई माया। प्रगट जोत नज़र ना आया। बेमुख आत्म प्रभ पड़दा पाया। गुरसिक्खां हिरदे प्रभ जोत जगाया। आत्म रस नाभ कँवल चुआया। खुल्हे कँवल सच सरूप प्रभ नज़री आया। जोत सरूपी किरपा कर, साचा सिख विच जोत मिलाया। कलिजुग जामा धार, निहकलंक प्रभ नां रखाया। पूरन प्रगट अवतार, चौथा जुग प्रभ आप उलटाया। होए निरवैर निराधार, गुरसिक्खां दे दरस अपार, आपणा भेत प्रभ आप खुल्हाया। कुन्ट चार होए जैकार, सोहँ शब्द डंक चलाया। प्रगट मुरार दे दरस अपार, गुरसिख तराया। महाराज शेर सिँघ कलि नर अवतार, चतुर्भुज एह खेल रचाया। सावल सुंदर प्रभ भेस वटा के। जुग चौथे आया प्रभ भेस वटाके। भगतन रक्खया रक्खे आप घर आ के। मुकंद मनोहर प्रभ दरस दिखा के। स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखा के। माण अभिमान विच्चों हउमे मोह चुका के। देवे दरस आत्म जीव साची जोत जगा के। अमृत रस पीव जीव, झिरना निझरों झिरा के। साचा राग सुणावे जीव, अनहद शब्द प्रभ धुन वजा
के। साची हिरदक जगावे दीव, जोत सरूप अग्न जोत लगा के। महाराज शेर सिँघ जीव कलिजुग उधरे दर दर्शन पा के। कलिजुग दरस प्रभ उत्तम न्यारा। हउमे रोग गंवाए, लग्गा जीव दु:ख भारा। प्रभ दर्शन पाए साचा नाम मिले आधारा। सोहँ नाम रसना गाए, मिले प्रभ एकँकारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अख्वाए, पसरया जिन सर्ब पसारा। सृष्ट उपाए प्रभ आप साच। शब्द जपाए जाप साच। सतिगुर सतिजुग जाए थाप। निहकलंक कलिजुग खपावे मात। वरन चार इक्क कराए, ना कोए रहसी ज़ात। गुरसिख चरन लग्ग जाए, जीव जगत साचा नात। सोहँ शब्द जो रसना गाए, साचा शब्द वड्डी करामात। बिन गुर पूरे, जीव अन्तकाल ना कोई पुच्छे वात। नाम निधान प्रभ भगतन देवे दात। होवे ब्रह्म ज्ञान आत्म शांत। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, बैठ अडोल रहे इकांत। जोत सरूप निहकलंक प्रभ आया। छड्ड देह अचरज खेल रचाया। कलिजुग अंदर प्रभ पाई माया। भरम भुलेखे सभ जगत भुलाया। नैण ना दीसे जगत रघुराया। गुरसिक्खां स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाया। जोत निरँजण सद दीप जोत जगाया। बेमुखां दर मन हँकार वसाया। गुरसिक्खां दूख निवार, सच मार्ग पाया। महाराज शेर सिँघ कलि भण्डारी, सोहँ नाम वरताया। वरते कहर कलिजुग संसारा। प्रभ ना दीसे माया रूपी धुंदूकारा। साध संगत बीस इकीसे, तारे आप प्रभ तारनहारा। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां दीसे, जोत जगाए अपर अपारा। सोहँ शब्द सचा धन माल। कलिजुग देवे प्रभ भगतन भाल। किरपा करे दीन दयाल। अन्तकाल तोड़े जंजाल। प्रगटे जोत विच पिण्ड झबाल। इक्क फल लग्गा पूरब डाल्ह। गुरसिख पूरी होई घाल। भगत वछल प्रगट घर गोपाल । आत्म धरे साचा लाल गुलाल। महाराज शेर सिँघ नाम धन दे, गुरसिख आत्म होए मालो माल। आत्म नाम प्रभ का रस। साचा साहिब जाए हिरदे वस। जुग चार होए भगतन जस। सोहँ शब्द ज्ञान प्रभ गया दस्स। बेमुख दर तों जाए नस्स। साध संगत प्रभ होया वस । महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी गुरसिख माणे तेरा रस। जोत सरूप कलिजुग अधारी। निहकलंक प्रगटे कृष्न मुरारी। सर्ब सृष्ट शब्द रूप प्रभ सँघारी । प्रभ की जोत जलाए जगत अंगयारी। प्रगट भए कलिजुग प्रभ साचा दरबारी। बेमुख ना दीसे ऊँच अगम्म अपर अपारी। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप प्रगट गुरसिख पैज संवारी। जोत सरूप जगत जलाया । चार कुन्ट हाहाकार मचाया। निहकलंक कलंक कलि लगाया। आपणा भेव प्रभ आप छुपाया। सति पुरखां प्रभ दरस दिखाया। निरँजण जोत गुरमुखां हिरदक डगमगाया। साध संगत वर दर ते पाया । प्रगट जोत अनाथ अनाथे, अन्तकाल होए सहाया। बेमुख कलिजुग माया फाथे, प्रभ का भेव ना किसे पाया। जोत सरूप महिंमा कथन अकाथे, उधरे जीव जिस रसना गाया। महाराज शेर सिँघ दुखड़े लाथे, दर आए जिस दर्शन पाया। कलिजुग आया प्रभ कलधार।
बेमुख मुग्ध ना पावण सार। चौथे जुग अन्त होई हार। मदि मास जीव आत्म चले विकार। अन्तकाल कलि गया झक्ख मार। साध संगत सोहँ शब्द तेरा नाम अधार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग देवे गुरसिख तार। कलि कपटी प्रभ कपट विचारया । दुष्ट दुराचार सोहँ बाण संग मारया। बैठ अडोल सभ जगत सँघारया। महाराज शेर सिँघ दे दरस गुरमुख तरा ल्या । कलिजुग जोत प्रगटाया, नाउँ रखाए निहकलंक। भाणा सति वरताया, इक्क कराए राउ रंक। पल्ला जगत फिराया, सुहाए द्वार बंक। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, कर निमस्कार जीव बार अनक। जुगो जुग प्रभ कुरबान। जोत प्रगटावे चतुर सुजान। आपणा आप उपावे गुण निधान। गुरमुख विरले प्रभ सोझी पाण। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया सभ जाणी जाण। कलिजुग आए गुण निधाना। धरे जोत विष्नूं भगवाना। मिल साध संगत होए वक्त सुहाना। कलिजुग वरते प्रभ का भाणा। चरन लाग जाए सभ राजा राणा। सतिजुग मार्ग प्रभ आप चलाणा। सोहँ शब्द होए सतिजुग प्रधाना । कलिजुग खपाए कर बिध बिधनाना। महाराज शेर सिँघ सच लिख्त कराए, निहकलंक होए जोत समाणा। निहकलंक प्रभ जोत सरूप्या। दरस दिखावे विच कलि अंध्यार अन्ध कूपया। भगत जन पावे, प्रगटे प्रभ साचे भूपया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, जन भगतां सच सरूपया। वक्त विहाया सोच सोच प्रभ ना दीस्सया। गुरमुख उधरे पार, कलि बेमुख पिच्छे करन रीस्सया। छड्ड जोत जोत मिल जाई, प्रभ साचा किसे ना दीस्सया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग तेरा दर खुल्ह जाई, सोहँ नाम होए बीस इकीस्सया। एक जोत एक भगवाना, माण गंवाए वेद पुराना। कलिजुग खपाए सच कर जाना । कोई ना रहसी अञ्जील कुराना। खाणी बाणी विच चरन मिलाना। सोहँ शब्द सतिजुग प्रभ सति चलाना। कुन्ट चार जै जै जैकार कराना। बेमुखां घर हाहाकार मचाना। महाराज शेर सिँघ तेरा दर कलि गुरसिख पछाणा। दया करे प्रभ गुणवन्त । जिस उपाए सभ जीव जन्त। जोत प्रगटाए प्रभ गुणवन्त। दरस दिखाए कलि भगतन भगवन्त। सुरत शब्द प्रभ ज्ञान दे, हिरदे जोत जगाए। नाम गुण निधान दे, आत्म जोत जगाए। कँवल नैण सोहँ नाम दे, मन अनहद धुन वजाए। मुकट बैन ब्रह्म ज्ञान दे, द्वार दस्म खुल्हाए। साचा दरस विष्नूं भगवान दे, अन्तकाल गुरसिख जोत मिल जाए। गुरसिक्खां प्रभ मेल मिलाया। प्रभ अबिनाशी प्रगट कलि आया। साचा शाह घर मांहि पाया। कर दरस जीव निजानंद तृप्ताया। खुल्ही त्रैकुटी वाजा पवण विच देह वजाया। मिल्या प्रभ, सोहँ शब्द सच ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, साचा मंत सोहँ चलाया। सोहँ बाण प्रभ जगत चलाया। प्रगट जोत निहकलंक कलिजुग खपाया। साचा शब्द वजावे डंक, भुल्ली सृष्ट प्रभ कन्न सुणाया। कोई ना दीसे राउ रंक, जोत सरूप इक्क कराया। गुरसिख तारे जिउँ भगत जनक, प्रगटे जोत आप रघुराया। धरी जोत विच
पुरी घनक, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया । तज देह होए जोत सरूप। कलिजुग प्रभ खेल करे अनूप। नज़र ना आवे प्रभ ना रेख ना रूप। घट घट सर्ब प्रकाशया, प्रभ साचा भूप। अन्तकाल प्रभ होए सहाई, विच अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, करे खेल विच जोत सरूप । जोत सरूप खेल न्यारा। चार कुन्ट मचावे हाहाकारा। कलिजुग कूड़ा पार उतारा। मदि मासी डुब्बे विच मँझधारा। कट्ट जाए चुरासी, सोहँ शब्द जिन रसन विचारा। जप रसन स्वास स्वासी, विच वसे प्रभ करतारा। साध संगत गुरचरन दासी, देवे दान अगम्म अपारा। बेमुख दर ते करन हासी, नज़र ना आवे सच दरबारा। भरम भुलेखे सारे लाहसी, निहकलंक कलि भए अवतारा। सभ सृष्ट चरन लग्ग जासी, अन्तकाल ना होए ख्वारा। राजन होए आत्म अन्धासी, नज़र ना आवे प्रभ गिरधारा। कलिजुग प्रगट्या थिर घर वासी, जोत जगाए सच कलधारा। हिन्दवैन गुरचरन लग्ग जासी, शब्द जोत होए धुंधूकारा। साध संगत सद बलि बलि जासी, जिस ने पाया पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, उधरे चरन जो चरन निमस्कारा। वरन चार, चार प्रभ इक्क कराए। सोहँ शब्द इक्क टेक रखाए। राजा राणा कोई डिट्ठ ना आए। उधरे पार जो चरन सीस झुकाए। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखाए। मुकंद मनोहर प्रभ नज़री आए। सांवल सुंदर कँवल नैण सिर मुकट टिकाए। जोत सरूप जोत प्रगटा के, हउमे विच्चों माण गंवाए। अछल अछल्ल महाराज शेर सिँघ, भय भयानक विच दरस दिखाए। दिखावे दरस प्रभ वड भूपा। नज़र ना आवे जोत सरूप रंग ना रूपा। मन बिग्सावे दे दरस अनूपा। चरन लगावे महाराज शेर सिँघ सति सरूपा। राजन राज राज ते ऊँचा। पारब्रह्म प्रभ साजन सूचा। प्रगट जोत कलि कराया कूचा। महाराज शेर सिँघ ऊँचा दर घर तेरा सूचा। गर्ब निवार तोड़े अभिमान। सतिजुग जीव करे इक्क समान। साचा नाम करे प्रधान। सरबत्त तीर्थ जगत मिट जाण। जीव जन्त टेक भगवान। महाराज शेर सिँघ देवे साचा ब्रह्म ज्ञान। कलिजुग भाह जगत जलाया। दिसे ना राह, माया पड़दा पाया। जीव दम दा की वसाह, क्यों भरम भुलाया। प्रगटी जोत अगम्म अथाह, निहकलंक नाउँ रखाया। प्रभ मिलण दा साचा राह, मदि मास ना रसन लगाया। जोत प्रगटाई बेपरवाह, साचा धाम आण सुहाया। बेमुख भुल्ल ना जाह, प्रगटी जोत भुलेखा लाहया। दर आ भुलेखा लाह, सुरत शब्द प्रभ ज्ञान दवाया। प्रगट बैठा सच्चा पातशाह, सचखण्ड सच्चा धाम बणाया। अन्तकाल जीव फड़ लै बांह, जोत सरूप विच जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ सच तेरा नां, रसना जप गुरसिख मन रंग चढ़ाया । तीन लोक प्रभ का वास। मात पाताल विच आकाश। विच आकाश ईश्र जोत प्रकाश। जोत सरूप पवण उनन्जा सिर छत्र झुलास। सृष्ट उपाए जगाए जोत दे धरवास। मात सुहाए सिँघआसण लाए उप्पर बाशक तास। कलिजुग जोत
प्रगटाए, निहकलंक नाउँ रखाए, धरे जोत मात कर वास। मातलोक प्रभ जोत प्रगटाए। जुगो जुग एह खेल रचाए। अन्तकाल करन जुग, पूरन जोत विच जगत दे आवे। जुग सति मेहरवान, त्रेता राम बण उलटावे। द्वापर कृष्न मुरार, भगत जनां हरि माण दवावे। आत्म दे ज्ञान, अर्जन महासार्थी आप अख्वावे । देवे दुष्ट सँघार, शस्त्र बाण हत्थ ना लावे । प्रगट जोत विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जगत डुलावे। अथर्बण दित्ता माण, कलिजुग वेद चलाया। शब्द लाया बाण, अल्ला नाम उपाया। शब्द विष्नूं भगवान मुहम्मद ईसा मूसा नाम जपाया। कलिजुग कर्म महान, जोत सरूपी देह जोत कलिजुग अनवाद चलाया। ईश्र जोत देवे जिस जन। जगत बैठा परमेश्वर बण। कहे सो जो आए मन। भुलाए आप दे वक्खर धन। भगत जनां गुरचरन संग आए बण। जोत सरूपी जगत बणाया रण। अग्न जोत कलिजुग लावे घन। सोहँ शब्द धन जाए जिउँ धण। महाराज शेर सिँघ प्रगटयो विच पुरी घन। जगत मार्ग आप बणाए। ईसा मूसा मुहम्मद नां रखाए। अन्तकाल कलि करन दी प्रभ नींह रखाए। ईश्र जोत जीव जन्त सर्ब विच इक्क समाए। दे माण पीर पैग़ंबरां राह जगत चलाए। बेमुखां भरम भुला के, हउमे माया विच वसाए। इक्क सच्चा शाह भुला के, आपणे आपणे राह सर्ब दिखाए। जो बैठा जोत जगायके, शब्द ज्ञान देवे धुन वजाए। प्रभ बैठा आपणा आप छुपा के, आदि अन्त ना किसे जताए। कलिजुग कर्म विचार के, जोत निरँजण नानक आए। गुर धुर दरबारे जायके, साचा नाम वक्खर पाए। विच मात भेख वटायके, नाम सच मन्त्र दृढ़ाए। सच सारंग राग वजायके, सुरत शब्द ज्ञान दवाए। कुन्ट चार चक्र लगायके, जीउ हउमे मैल गंवाए। बेमुखां पड़दा पायके, कुराहीआ आप अख्वाए। सच नाम नाम मन्त्र सच दे निरबाण बाण लगाए। शब्द सुरत प्रभ चरन ध्यान कर, अनन्द मंगल विच देह पाए। सच आत्म ब्रह्म ज्ञान कर, ब्रह्म सरूप विच ब्रह्म दे पाए। प्रभ पूरन परमेश्वर जान कर, जोत संग रिहा जोत मिलाए। साचा रथ पवन बबाण कर, ओअँ आपा भेव मिटाए। अन्तकाल झूठा तन छड्ड, साची जोत विच अंगद टिकाए। अंगद लगा अंग। साचा नाम ल्या मंग। मानस जन्म ना होया भंग। झूठी देह काची वंग। अमरदास गुरचरन उमंग। कर सेवा पाया परमानंद । धरी जोत विच उत्तम देह। अमृत बरखा विच आत्म मेंह। गुरचरन प्रीती साचा नेंह। वेदी दात विच सोढी दे। सोढ्ढी विच अमर जोत जगाई । रामदास आत्म रुशनाई । हरि मन्दर सच धाम नींह रखाई । गुर अर्जन चल्लया दे वड्याई । बाणी बोहथ भगतन सहाई। तजी देह आत्म सुखदाई। जगत दीसे काया दु:खदाई। हरिगोबिन्द मिले वड्याई। उत्तम नाम गरां कराई। हरिराए हरिकृष्न मिले वड्याई। बिरध अवस्था तेगबहादर पाई। जोत दस्म धुरदरगाहों आई। साचा पन्थ चला के साची मति पाई। अमृत नाम रस पया के, आत्म जीव सुफल कराई। कड़ाह प्रसाद भोग लगा
के, सीत प्रसाद गुरसिख खवाई। मदि मास परे हटा के, गुर पूरे ना भोग लगाई। कोई रक्खे ना अग्गे टिका के, जिथ्थे बैठा जोत जगाई। पापी जीव भुल्ले गुर पूरा भुलायके, मदि मास रसना आहार बणाई। प्रभ साचा शब्द भुलायके, नाउँ कलंक गुर दस्म लगाई। जे वरजे कोई जायके, मुखो बोलन दसवें गुर रीत चलाई। बेमुखां मुख विष्टा पायके, कलिजुग देवे प्रभ सज़ाई। आया भेस वटा के, सर्ब सुखदाई। निहकलंक नां रखा के, नज़र ना आवे दीसे नाही। जावे कलि खपा के, ऐसी मार जगत प्रभ पाई। महाराज शेर सिँघ आप अख्वा के, सतिजुग बणे सचा रथवाही। जगत भुलाया भरम विच, कलिजुग मार्ग अनेक। जन्म गंवाया कुकर्म विच, इक्क रक्खी ना प्रभ की टेक। पीर पैग़ंबर गुर गुर जिन आत्म भए बबेक। कलिजुग जीव गए भुल्ल भुल्ल रुल रुल महाराज शेर सिँघ साची टेक। कलिजुग माया पा के, सर्ब भुलावे। साची जोत जगा के, झूठा जगत डुलावे। इक्क आपणा नाउँ उपायके, माण सभ गंवावे। चार वरन इक्क करा के, सोहँ शब्द इक्क जाप जपावे। जगत भेख सर्ब मिटा के, इक्क रंग सृष्ट हो जावे। साचा राह दसायके, सतिजुग साचा आप लगावे। बेमुखां अन्त खपा के, नर्क निवास दवावे। गुरमुखां दरस दिखा के, दरगाह साची माण दिवावे। प्रभ भरम भुलेखे लाह के, अन्तकाल सच दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ सोहँ नाम जपा के, कलिजुग जीव पार करावे। गुर पीर पैग़ंबर जीव कोई ना माने। आपणे आप कलिजुग बणे सुघड़ स्याणे। प्रगट जोत आप निरँकार, सर्ब चलाए वरताए आपणे भाणे। बेमुखां आई हार, सोहँ शब्द कलि चल्लया बाने। ऊँचा दिसे गुरचरन दरबार, चरनीं लगे राणे महांराणे। ईश्र जोत जोत आकार, विरला जन कोई भगत पछाणे। जिन्हां मिल्या शब्द आधार, सो जन जाणे गुण निधाने। भरम भुलेखे भुल्ला संसार, निहकलंक ना कोई पछाणे। कलिजुग बैठे माया धार, अन्तकाल दु:ख डाहढे पाणे। बेमुखां कलि आई हार, धर्म राए लाए टिकाणे। महाराज शेर सिँघ सद निमस्कार, गुरसिख होए चरन निमाणे। कलिजुग धर जोत प्रभ माण सभन गंवाया। करे खेल आपणा झब्ब, निहकलंक देर ना लाया। गुरमुख पूरे लए लभ्भ, जिन्हां कलि मात चरन लगाया। आत्म दीवे गए जग, सोहँ शब्द जिन रिदे वसाया। अमृत बूंद गिरे विच नभ, नाभ कँवल प्रभ मुख खुल्हाया। दर्शन देवे विच्चो झब्ब, देह मन्दर विच डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ कलि ल्या लभ्भ, जिन्हां सिर प्रभ हत्थ टिकाया। भाणा जगत आप वरतावे। साचा प्रभ आप, दूसर कोई नज़र ना आवे। साची जोत कलिजुग प्रगटावे। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब थांएँ रहावे। विच वरभंड प्रभ सदा समावे। झूठी देह जीव बन्न्ह बैठा दाअवे। साचा प्रभ साचा नेंह विच नज़र ना आवे। अमृत बरखा आत्म बरसावे मेंह, सोहँ शब्द जन रसना गावे। महाराज शेर सिँघ तेरा भेव, दर आए कोई विरला पावे। आवे दर जो मन धर हँकारा। अन्तकाल प्रभ पावे नर्क मँझारा। जो जन
आवे कर आत्म विचारा। परमगति पावे, काल अन्त मिले मोख दुआरा। सोहँ शब्द सतिजुग भण्डारा। महाराज शेर सिँघ वरतावे निहकलंक अवतारा। तारनहार प्रभ तारया, पूरा गुरसिख। घर आए काज संवारया, साचे लेख जाए प्रभ लिख। गुरचरन छोहे कर हरि द्वारया, सीस निवाए मुन रिख। इन्द्र सिँघ ऊँचा दर दरबारया, साचा दान मिले गुर दर दे भिख। साची भिख्या आप प्रभ देवे। सतिजुग साचा सति पुरख सरेवे। गुण निधान मिले प्रभ अलख अभेवे। लिख्त निरबान जुग चार लिखेवे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उधरे तेरे चरन सरेवे। प्रभ पूरन आस करा के, कलि दे वड्याई। आत्म धीर धरा के, सच लिख्त कराई । गुण निधान घर आयके, सतिजुग बणत बणाई। सिर हत्थ आप टिका के, सदा संग होए सहाई। आपणा आप उपायके, साचा शब्द गुरसिख सुणाई। महाराज शेर सिँघ दरस दिखा के, इन्द्र सिँघ कलि मिले वधाई। सचा गुरसिख कलिजुग, सिर चन्दोआ चन्दन। सचा गुरसिख कलिजुग, प्रभ मिल्या त्रैलोकी नंदन। सचा गुरसिख कलिजुग, प्रभ तोड़े अन्तकाल बंधन। सच्चा गुरसिख कलिजुग महाराज शेर सिँघ देवे अनन्दन। सेवा प्रभ की बिरथा ना जाए। अन्तकाल होए सहाए। प्रगट जोत आप रघुराए। भगत जनां होए हरि आप पित माए। मुख उज्जल चार वरन जुग चार कराए। प्रगट निहकलंक सभन माण गंवाए। जो जन आए दर, आत्म भुलेखे प्रभ देवे लाहे। साची जोत धरी प्रभ कल, निर्भय होए जगत भय रखाए। आगे कोए करे ना वल छल, हउमे संसा दे चुकाए। जगत ज्ञानी जे आवे चल, बुध मलीन प्रभ कराए। होए निमाणा जे होवे पल, आत्म सोझी प्रभ देवे पाए। अछल अडोल प्रभ भेखाधारी, बेमुख माया भरम भुलाए। गुरमुखां हरि पैज संवारी, दे दरस होए सहाए। दरस कर कर कर मन तृप्तास्सया। आत्म तृप्ती जीव अभलास्सया। प्रगट जोत आया, प्रभ सच कर वास्सया। हँकारीआं निन्दकां करे प्रभ दर नास्सया। कोई ना अड़े जो रसना लावे मदि मास्सया। भगत जन दर साचे खड़्हे, गुरचरन प्रीत जिन आत्म रास्सया। महाराज शेर सिँघ अवतार नर हरे, कलिजुग प्रगट करे बन्द खुलास्सया। जोत सरूपी अग्न बेमुख जलावे। मदि मासी गुरचरन कोई ठौहर ना पावे। भगत जन आए सरन, जिन प्रभ साचा नाम जपावे। बेमुख दर तों दूरों डरन, आत्म पाप विच्चों डरावे। गुरसिख मिल साध संगत तरन, महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। गुरसिख गुरदर चाटड़, गुर दर्द दुहेला। किरपा कर प्रभ मेलया, मिले भगतन मेला। धार जोत प्रभ खेलया, कर अचरज खेला। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर गुरमुख साचा सज्जण सुहेला। निर्धन कर पार, गाए निराहारा। निर्धन देवे तार, समरथ पुरख आप करतारा। निर्धन पावे सार, कलिजुग होवे अन्त धुँधूकारा। निर्धन कर्म विचार, दरसावे सच्च दुआरा। महाराज शेर सिँघ भगत भण्डार, सोहँ देवे नाम आधारा।
११ विसाख २००८ बिक्रमी मोता सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं
साचा शब्द मन धार, गुरसिख ना भुल्ल। आत्म होए अधार, मिले नाम अमुल्ल। होवे शब्द धुन्कार, द्वार दसवें जाए खुल्ह। अमृत बूंद प्रभ झिरांयदा, विच्चों कँवल ना जाए डुल्ल्ह। सच मार्ग प्रभ आप लगांयदा, कलिजुग अन्ध ना जाए रुल । साचा साहिब सच तख्त बहांयदा, गुरसिख जोत ना कोए तुल। बेमुख नज़र ना पांयदा, कलिजुग अंदर जाए भुल्ल। महाराज शेर सिँघ दे दरस, आत्म जंदर जाए खुल्ह। दे दरस मिटे अन्धेरा। ज्ञान जोत प्रभ दिसे नेरा। भगत जनां ना सञ्ज सवेरा। आत्म जोत प्रकाश, मिट जाए अन्धेरा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तराए, प्रगट जोत कलि पाए फेरा। जगत निरालम जोत प्रभ प्रकाशया। जोत सरूप सर्ब घट वास्सया। निहकलंक सद अबिनाशया। साध संगत गुरचरन दास्सया । भगत जनां आत्म प्रभ धरवास्सया। कलिजुग प्रगट सोहँ शब्द प्रभ सच सुणास्सया। कलिजुग अन्तिम वेद चार सर्ब विनास्सया । सतिजुग साचा आप प्रभ लाए, महाराज शेर सिँघ जोत प्रकास्सया। जोत जगाए जगत पित। गुरसिख तराए कर कलिजुग हित। जन भगत वड्याए प्रभ साचा मित। महाराज शेर सिँघ पार लँघाए जो रसना जप। अन्तकाल कलि निहकलंक अवतारी । सर्ब सृष्ट कलि होई अंध्यारी। शब्द सोहँ जगत खपावे दो धारी। जोत तराए कलि आप बनवारी। अडोल रहाए प्रभ जोत अधारी। सर्ब विच समाए प्रभ आप पसारी। बेमुख नज़र ना आए, हउमे विच्चों जीव ना मारी। भगत जनां हरि दरस दिखाए, प्रगट जोत सच दरबारी। साध संगत प्रभ माण दिवाए, नर नरायण भगत भण्डारी। गुर गुर गुर प्रभ विच समाए, एक जोत अचल आप निरँकारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारी। सृष्ट सबाई करे ख्वारी। जगत ख्वार मूर्ख मुग्ध गंवार। गुरमुखां अमृत वरखे आत्म धार। दे ब्रह्म ज्ञान आत्म सच विचार। जोत निरँजण कर अगम्म अपार। सोहँ शब्द सच जीव वणज वपार। साचा नाम होए सतिजुग अपार। सतिजुग प्रगटे प्रभ गिरधार। जोत सरूप आप निराधार। कँवल नैण साध संगत प्यार। महाराज शेर सिँघ कलि नर अवतार। कलिजुग धार जामा प्रभ । भगत जन दर ल्यावे लभ्भ। अमृत वरखे विच्चों नभ्भ। महाराज शेर सिँघ आत्म भेव मिटावे जीव सभ। भया भेख जगत अन्धयारा। प्रभ साचा वेख आत्म होए उज्जयारा। धुर लिखे लेख, मिल्या पुरख अपारा। सर्ब घट साचा वेख, जोत सरूप प्रगट संसारा। महाराज शेर सिँघ कलि तेरा भेख, मूर्ख मुग्ध ना जाणे सारा। कलिजुग अंदर प्रभ भेख वटाया । जोत सरूप विच सिख समाया। कलिजुग अन्तकाल कलि करने आया। ईसा मूसा मुहम्मद सभ नास कराया। खाण बाण गगन पताल प्रभ आण डुलाया। खण्ड ब्रह्मण्ड विच वरभंड प्रभ जोत जगाया। आत्म होए रंड, जिन्हां प्रभ दरस ना पाया। सोहँ शब्द दात जावे वंड, जिन्हां दर आ सीस झुकाया।
अन्तकाल ना देवे दंड, जिन्हां सिर प्रभ हत्थ टिकाया । बेमुख पकड़ कीने खण्ड, मदि मास जिस रसना लाया। गुरसिख उज्जल विच ब्रह्मण्ड, धाम बैकुण्ठ आसण लाया। कर दरस होए आत्म ठंड, जोत सरूप प्रभ जोत प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ होए चंड प्रचंड, सोहँ बाण जगत लाया। सोहँ बाण शब्द जग लागे। राउ रंक सर्ब उठ भागे। गुरमुख कलिजुग सदा है जागे। मध मासी नर्क निवासी सदा अभागे। गुरचरन परसना सोहँ रागे। महाराज शेर सिँघ दे जोत आधार, कलिजुग सिख ना लागे दागे। कलिजुग खपाए आण प्रभ, निरँजण जोत प्रगटा के। कलिजुग खपावे आण प्रभ, जोत सरूपी भेख वटा के। कलिजुग आण आप भुलाए प्रभ, अछल छलन छल आप करा के। कलिजुग भगत आण तराए प्रभ, सोहँ साचा ज्ञान दवा के। कलिजुग दुष्ट खपाए आण प्रभ, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखा के। नाम साचा दर साचा पावे, हउमे ममता जन विच्चों मारे। कलिजुग होए ना जीव ख्वारे। ईश्र जोत होए आत्म दुआरे। नैणीं पेखे प्रभ बनवारे। तीन लोक कर जोत आकारे। जीव जन्त होए आप भण्डारी। अन्तकाल कलि करे ख्वारी। हिन्द हिन्दवैण करे प्रभ दारी। चढ़के आए मुगल कंधारी। खण्डा चले जगत दो धारी । उप्पर ब्यास पए अन्त ख्वारी। वरते कहर जगत बिमारी। बिन प्रभ पूरे कोए लए ना सारी। कलिजुग प्रगट निहकलंक अवतारी। साचा शब्द लिखाए जगत लेख प्रभ लिखारी। महाराज शेर सिँघ जन भगतां प्रगट जोत पैज सवारी। सोहँ शब्द प्रभ डंक वजाया। राउ रंक कर इक्क बहाया । तख्त निवासी कोई रहण ना पाया। बैठ अडोल सभ जगत डुलाया। घनकपुर वासी कलि पाई माया। कलिजुग भाणा प्रभ आप वरताया। हाहाकार कर जगत रुवाया। सोहँ बाण जगत लगाया। जोत सरूपी जगत अग्न लगाया। राजन पकड़ बन्न्ह ल्याया। शब्द रूप प्रभ खेल रचाया । भय निर्भय होए दरस दिखाया। वाली हिन्दवैण बांहों पकड़ उठाया। अचुत पारब्रह्म परमेश्वर नज़री आया। शब्द धुन आत्म प्रकाशे, आपणा भेव आप खुल्हाया। साध संगत प्रभ सदा वासे, मिल संगत प्रभ दर्शन पाया। जोत सरूप सदा अबिनाशे, सृष्ट विनासी प्रभ लेख लिखाया। निहकलंक जोत प्रकाशे, वड भूप सरन लगाया। महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख वासी, नाम निधान गुर दर ते पाया। कलिजुग पन्ध मुकायके, जगत चलंदा। आपणा कर्म कमायके, माया विच सभ जगत भुलंदा। जोत सरूप प्रभ आयके, निहकलंक कलि नाउँ रखंदा। ऊँच नीच भेव मिटायके, चार वरन इक्क करंदा । सतिजुग साचा प्रभ लायके, सोहँ शब्द जगत वरतन्दा। जग भरम भुलेखे भुलायके, माया रूपी पड़द पड़ंदा। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखायके, विच साध संगत सुहंदा। सोहे जन प्रभ चरन दुआरे। जो चल आए तेरे दरबारे। भगत वछल प्रभ पार उतारे। गुरमुख सोहे हरि के दुआरे। बेमुख कलिजुग होए ख्वारे। मदि मास जिस रसन आहारे। साचा साहिब ऊँच दरबारे। महाराज
शेर सिँघ सोहँ शब्द खोल्हे भगत भण्डारे। गुरसिख रक्ख प्रभ मिलण दी आस। देवे दरस प्रभ दासन दास। साध संगत प्रभ कीना वास। गुरमुख उज्जल जिउँ चन्दन प्रभास। जीव कलिजुग मदि मासी सर्ब होवे नास। जोत प्रगटावे प्रभ कलिजुग अबिनाश। सोहँ नाम दिवाए, प्रभ सर्ब गुणतास। सोहँ जप जीव रसन स्वास स्वास। काल अन्त होए बन्द खलास। जगत ना होवे गर्भ वास। महाराज शेर सिँघ दुष्ट दूत सभ कीने नास। प्रभ जोत अपार जगत निराली । करे आत्म सुधार, मिले पुरख कलि बनवाली। मिले नाम अधार, दरस दिखाए प्रभ हिन्द वाली। चरन लाग होए दासन दास, कर निमस्कार पैज रखा ली। सच धाम गुरचरन निवास, झूठी माया जगत भुला ली। महाराज शेर सिँघ अपर अपार, कर दरस आत्म जोत जगा ली। आत्म जोत प्रभ आप जगावे। बुध बिबेक कर दरस हो जावे। सोहँ टेक सतिजुग रखावे। जाप एक चार वरन करावे। एक जोत एक शब्द प्रभ जगत सुणावे। साचा मार्ग सतिजुग तरावे। बेमुख कोए रहण ना पावे। सन्त जन निर्मल रसना हरि हरि गावे। अमृत फल गुर दर ते पावे। होए दरबान वांग सवरन तर जावे। नां चेत सिँघ जुग चार उज्जल करावे। गुरसिख पूरा सचखण्ड समावे। दिसे प्रभ हाज़र हज़ूरा, जम नेड़ ना आवे। साचा देवे नाम सरूरा, जोती जोत प्रभ जोत मिलावे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिख तेरा नर्क ना जावे। निरँजण जोत जीव जग नाता। हिरदे वसे पुरख बिधाता। गुरमुख विरले कर दरस प्रभ पछाता। बेमुख जरम गंवाया, कर कर झूठी बाता। सोहँ शब्द प्रभ ज्ञान दवाया, गुरसिख जगावे राता। भगत जनां हरि पैज रखाए, आप बण पित माता। कलिजुग अंदर पार कराए, महाराज शेर सिँघ जिन जाता। जात पात ना प्रभ का रंग। ऊँच नीच वसे प्रभ सभ के संग। साचा नाम गुरसिख गुर दर ते मंग। आत्म धार अमृत वगे विच देह गंग। काज संवार प्रभ सोहँ शब्द आत्म चाढ़्हे रंग। महाराज शेर सिँघ कलि खुल्हा भण्डारा, कर बेनन्ती मूल ना संग। भगत भण्डारी कलिजुग आया। निहकलंक नां रखाया । चतुर्भुज प्रभ जोत प्रगटाया। सर्ब सृष्ट प्रभ माण गंवाया। जोत अग्न विच जगत जलाया। प्रभ अतोल, झूठा जगत कलि तुलाया। गुरमुख कर्म विचार, सोहँ नाम गुर झोली पाया। बेमुख कलि ख्वार, अन्तकाल नर्क निवास दवाया। अन्तकाल भगत जनां प्रभ लए सार, अन्तकाल होए सहाया। बेमुख डुब्बे लहिंदी धार, ऐसा धक्का कलिजुग लाया। भगत जनां दे जोत अधार, ज्ञान जोत हिरदा प्रभ आप कराया। बेमुख कलिजुग ख्वार, मदि मास आहार बणाया। गुरमुख सोहण सच द्वार, प्रगट जोत दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ जोत निराधार, निरवैर होए कलिजुग आया। निरवैर आप प्रभ निराधारी। प्रगटी जोत कृष्न मुरारी। सर्ब सृष्ट प्रभ आण सँघारी । शब्द बाण लाया दो धारी। गुरचरन प्रीत जीव कलि वड्डी सिक्दारी। आदि अन्त प्रभ की साची रीत,
भगत जनां हरि पैज सवारी । गुण निधान कलि परखे नीत, बेमुख डुब्बे विच मँझधारी। सोहँ शब्द जन रसना चीत, देवे दरस आप गिरधारी। साध संगत मिल गाउ प्रभ के गीत, प्रगटे जोत निरँजण निरँकारी। महाराज शेर सिँघ चरन लाग कलि जाए जीत, अन्तकाल ना होए ख्वारी। कलिजुग सुत्ता पैर पसार। जगत भुलाया माया धार। वेख कर्म प्रगटे कलि सिरजणहार। नाम धराए निहकलंक नर अवतार। शब्द चलाए दए धुन्कार। बेमुख सुण के हो जाए अफार। शब्द रुण झुण के गुरमुखां आत्म वज्जे धुन्कार। गुरचरन लाए कलि चुण चुण के, सोहँ देवे भगत भण्डार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया साची कल धार। भगत अधारी आप प्रभ, सुत्त माण दिवाए। गुरसिख सुधारी आप प्रभ, हरि लाज रखाए। कलि नाम भण्डारी आप प्रभ, सोहँ नाम ज्ञान दिवाए। सृष्ट सबाई पसर पसारी आप प्रभ, अन्तकाल कलि लै खपाए। भगत अधारी आप प्रभ, दे दरस पार कराए। सच सवारी आप प्रभ, सचखण्ड रहाए। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल राउ रंक कलि इक्क कराए। रंक राउ जगत इक्क कराए। भरम भुलेखा सर्ब मिटाए। दे दरस प्रभ मन तृप्ताए। मिटावे हरस निजानंद समाए। दरस परस तोट रहे ना काए। अमृत मेघ प्रभ आत्म बरस, कूड़ी काया निर्मल कराए। महाराज शेर सिँघ कलि तेरा दरस, जन्म जन्म दी मैल गंवाए। गुर दरस कर मन हरयावला। बेमुख भुल्ला कलिजुग जीव बावला। धरे जोत विच कलि प्रभ सुंदर सांवला। महाराज शेर सिँघ सच तेरी जोत, जगत भुलावला। जुगो जुग प्रभ भगतन तारे। ऊँच नीच ना आप विचारे। ब्रह्म सरूप जीव आत्म ब्रह्म विचारे। भय भंजन समरथ दु:ख दर्द निवारे। साची नाम दे वत्थ, देवे जीव अधारे। प्रगटी जोत प्रभ अकथ्थ, साचे दरबारे। बेमुखां पाए नत्थ, कलि करे ख्वारे। महाराज शेर सिँघ सिर रक्खे हत्थ, जो जन चरन निमस्कारे। चरन लाग मिले वड्याई। गुर मिल गुरसिख परमगति पाई। आवण जाण जग भेत मिटाई। जेठ सत्त सवरन प्रभ जोत जगाई। होए दरबान महां सुखदाई । मात कुक्ख कलि सुफल कराई । चार जुग मिले वधाई। अन्तकाल प्रभ आ होए सहाई। साची बणत विच आप बणाई। सचखण्ड चेत सिँघ जोत सवाई। माघ पहली प्रभ लिख्त कराई। विच साध संगत प्रभ दे वड्याई। गण गंधरब दर ल्या के, फूलन वरखा प्रभ कराई। पहले लिख्त करा के, फेर देह छुडाई। झूठी देह तजा के, साची जोत विच जोत मिलाई। मात पाताल तजा के, विच बैकुण्ठ प्रभ दे टिकाई। आपणा आप प्रभ उपा के, साची जोत सच धाम जगाई। गुर पूरा सेव कमायके, फिर जन्म ना पाई। महाराज शेर सिँघ रसना गुण गायके, कलि लै जाए भगत वड्याई। सेवा करे प्रभ जन तन मन। सृष्ट सबाई साचा शब्द रक्खे इक्क मन। साची दीपक विच देह जगाई, लाल अमुल्लड़ा कोई लाए ना संन्ह। होए उज्जयार प्रभ पैज सवाई, अज्ञान अन्धेर जंदर
भन्न। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, नर अवतार जिस ल्या मन्न। नर अवतार कोए ना जाणे। जोत सरूपी जग आवण जाणे। तख्तों लाहे सभ राजे राणे। बेमुख पीड़्हे जिउँ कोहलू घाणे। साध संगत प्रभ विच समाणे। अन्तकाल दे दरस, बिठाए विच बबाणे। महाराज शेर सिँघ कर दरस, गुरसिख अन्तकाल जोत मिल जाणे।