१२ विसाख २००८ बिक्रमी शिंगारा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं
मिल्या पारब्रह्म प्रभ साचा गुर। मेल मिलाया जिहड़ा लिक्खया धुर। दर्शन लोचे प्रभ का सभ इन्द्र सुर। कलिजुग प्रीती गुरचरन जुड़। मानस जन्म जीव हत्थ ना आवे मुड़। कलि अंध्यार पापी, वहिण विच ना जाई रुढ़। महाराज शेर सिँघ खेल रचाए, धरत आकाश दोवें मेले पुड़। धरत धवल प्रगटे हरि, विच गुरसिक्खां घर। रूप बावन आए भेख कर। मंगे भिच्छया बल दर। सतिजुग साचा प्रगट अवतर। महाराज शेर सिँघ आदि जुगादी जोती नर। आदि जुगादि करे आत्म ध्याना। जन्त जीव प्रभ विच समाणा। भगतन देवे उत्तम नाम निधाना। दिखावे दरस उपजे ब्रह्म ज्ञाना। मिटावे हरस आत्म तृखा मिटाणा। अन्तकाल दिखावे दरस, जोती संग प्रभ जोत मिलाणा। गुरसिख कलिजुग कदे ना मरस, धाम बैकुण्ठ मिले टिकाणा। अमृत मेघ प्रभ देवे बरस, गुरमुख जाए विच बबाणा। निमाणयां उप्पर कीता तरस, आपणा बिरद आप पछाणा। महाराज शेर सिँघ सभ करसे, रक्खे लाज भगत भगवाना। जगत रोवे जीव बिल्लाए। हाहाकार मच्चे कलि थांएँ। अन्ध अज्ञानी झूठी काया लपटाए। प्रभ की जोत ना दीसन पाए। आदि जुगादि थिर रहाए। काया माटी जगत रहि जाए। भुल्ला जीव झूठी प्रीत बणाए। साचा साहिब ना रिदे समाए। आपणा आप ना बूझ बुझाए। गुरमुखां कलि सोझी पाए। झूठा काया वास, थिर ना रहाए। एक जोत प्रकाश, सचखण्ड डगमगाए। जिथ्थे गुरसिख निवास, फिर कदे ना आए। सतिजुग होवे प्रकाश, जीव जन्त रसना गाए। कलिजुग जीव होए अन्ध वास, आत्म हिरदा ना धीर धराए। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां पास, अन्तकाल कलि होए सहाए। कलिजुग होए जगत का मरना। गुरसिख प्रभ दरस कर तरना। आवण जाण जगत का हरना। गर्भवास फेर ना पड़ना। उत्तम चार जुग विच चहुं वरनां। दु:ख निवास गुरसिख ना करना। जोत सरूप हत्थ सिर धरना। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, सति सति सति होए करना। सति सति वरते सति वरतावे। जोत सरूप महिंमा गणी ना जावे। बंस सरबंस प्रभ आण तरावे। गुरसिख उत्तम हँस सोहँ मोती चोग चुगावे। उत्तम धाम
तीन लोक न्यारा, जिथ्थे गुरसिख रहावे। महाराज शेर सिँघ सच करतारा, अन्तकाल दरस दिखावे। दरस कर जीव मन बिगासे। अन्तकाल प्रभ होवे पासे। निर्मल जोत ना होए उदासे। जमदूत सभ जायण नासे। करोड़ तेतीस सभ होए दासे। कलिजुग गुरसिख तेरे सुफल स्वासे। मात गर्भ फेर होए ना वासे। सर्ब विकार मन तन देह नासे। गुरचरन प्रीती आई रासे। सिर हत्थ टिकाए शाह शाबाशे। महाराज शेर सिँघ जन भगतां सदा है पासे। भगतन देवे आप वड्याई। रंग राता सर्ब सुखदाई। जीव बणत जिस आप बणाई। निर्मल जोत विच देह टिकाई। हड्ड मास नाड़ी पिंजर इक्क खेल रचाई। रक्त बूंद वाजा विच पवण वजाई। बैठ अडोल रिहा विच साचा रथवाही। निगम जोत दीपक देह जगाई। सो जन बूझे जिस प्रभ आप बुझाई। मूर्ख मुग्ध सार ना पाई। गुरसिख उधरे गुरचरन जिन सेव कमाई। कुन्ट चार निहकलंक तेरे नाम दुहाई। कर बेनन्ती सुधारे भाई। भाई सुणे पुकार दातार रघुराई। बेमुख होया प्रभ देह तजाई। छडा देह नाउँ कलंक ना लगाई। उधारे कलि जन्म, मानस फेर दवाई। महाराज शेर सिँघ कलि होए सहाई। तारनहार भगत जन तारे। साचा दरस दे अधारे। अमृत बरस प्रभ पार उतारे। जोत सरूप जगत चमत्कारे। कलिजुग प्रगट नर नरायण सच अवतारे। गुरमुखां भाउ भरम अग्न में डारे। साचा धर्म सोहँ नाउँ रसन उचारे। विचारे कर्म देवे दरस आप मुरारे। जीव ब्रह्म, ब्रह्म सरूप मिले करतारे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सोहण तेरे चरन दुआरे। तीन लोक प्रभ दरस प्यासे। जोत सरूप कलिजुग प्रगासे। खण्ड ब्रह्मण्ड जिस होए दासे। आप अटल्ल सचखण्ड समासे। भगत जनां करे बन्द खलासे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जीव तेरे चरन भरवासे। चरन अमृत न्यारा। जन भगतां देवे सच भण्डारा। पी अमृत जीव होए पार उतारा। प्रगटे जोत सरूप प्रभ कलिजुग निराधारा। मानस जन्म कलि माण दे, गुरसिख पार उतारा। सोहँ शब्द बबाण दे, गुरसिख दरसावे सचखण्ड दुआरा। निमाणयां प्रभ माण दे, जोती जोत मिलावणहारा। महाराज शेर सिँघ चार जुग आपणी आण दे, सोहँ शब्द चलाया भारा। कलिजुग गुरसिख बली बलवान। कर सेवा पारब्रह्म दरगाह पाया माण। किरपा करे आप प्रभ, पिता पूत दोए जोत मिल जाण। समरथ पुरख मिले रघुराता, रंग मजीठ आत्म चढ़ाण। प्रभ चरन प्रीती साचा नाता, जोत सरूपी विच समाण। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन्हां प्रभ पछाता, जाए बैकुण्ठ विच बबाण। महाराज शेर सिँघ पुरख बिधाता, भगतन मिल्या चतुर सुजान। कराए सुफल जन्म, भगतन नाम अधार दे। आत्म मिटाए भरम, सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञान दे। मैल उतारे प्रभ जन्म जन्म, कर दरस मन भांवदे। कलिजुग साचा ए वरतारा, मदि मास गुरसिख ना रसना लांवदे। सरन पड़े की प्रभ गुर सरन, गुरमुख जम डण्ड ना खांवदे। जन्म मरन प्रभ आप संवारया। सच दरबार विच बैकुण्ठ आकारया । जोत सरूप निराधार
करे जोत आकारया। जगत जन आए गुरचरन निमस्कारया। पारब्रह्म परमेश्वर, देवे दरस आप मुरारया। भगत जन उत्तम सर्ब महेश्वर, कलिजुग नाउँ प्रभ आप उचारया। मिल्या जग ईश्वर, प्रभ देवे भगत भण्डारया। हरि सहाई सदा रखेश्वर, उत्तम करे विच संसारया। महाराज शेर सिँघ मानस जन्म चेत सिँघ संवारया। चेत सिँघ मन चेतन्ना, धरे मन प्रभ का नाउँ। संग कुटम्ब कोई हेत ना, सरन पड़े की लाज रखाउ। मात विॅच कोई मीत ना, आपणा बिरद प्रभ आप रखाउ। कर सेवा पारब्रह्म गुर कलिजुग जीतना, महाराज शेर सिँघ जोत मिलाउ। मिल्यां जोत मिट गया अन्धेरा। सुफ़ल कराया जरम, फिर होए ना फेरा। गुरचरन प्रीती गुरसिख सरन, होए निमाणा होए प्रभ तेरा तेरा। महाराज शेर सिँघ लेखे लाया जरम, सचखण्ड किया वसेरा। सचखण्ड वसे प्रभ आप अमोला। सोहँ शब्द आत्म वज्जे अनहद ढोला। सच घर जाए वस्सया, छड्ड झूठा देह चोला। महाराज शेर सिँघ आवे नस्सया, जो जन चरन संग घोला। घोल घुमाए जीव आपणा आप। मातलोक होए वड प्रताप। सतिजुग जपे रसना तेरा जाप। भगत जनां प्रभ जाए थाप। होए सहाई आप बण माई बाप। गुरमुख उज्जल सतिजुग निर्मल ज़ात। गुर दर पाई सोहँ वड दात। हिरदे वस्सया जीव मार आत्म झात । मिट जाए अन्धेरा अज्ञान अन्धेरा ना आवे रात। अन्तकाल बिन हरि जी, जीव कोई ना पुच्छे वात। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, गुरसिख वास ना पावे गर्भ मात। माण मोह प्रभ जगत तजाया। छुडाए देह विच जोत मिलाया। जोत सरूप पवण जोत मिलाया। जगन्नाथ गोपाल इक्क रंग समाया। सोहँ शब्द अनहद राग चलाया। उपजे धुन द्वार दस्म खुल्हाया। खुल्हे सुन आत्म अमृत आप प्रभ बरखाया। कलिजुग आप चुण चुण, गुरसिक्खां प्रभ चरन लगाया। उत्तम गुरसिख जन मुन, आपणा भेव प्रभ आप दिखाया। साचा शब्द जो धरे कन्न, राग अनाहद वेद सुणाया। कलिजुग जीव जो जाए मन्न, निहकलंक कलिजुग आया। गुरसिख बोले मुखो धन्न धन्न धन्न, महाराज शेर सिँघ जिस दरस दिखाया। दिखावे दरस सर्ब जीव जन्त। कलि ऊजल करावे प्रभ सोभावन्त। जोत प्रगटावे आप भगवन्त। जीव भुलाया जिस बणाई बणत। सोहँ नाउँ वड्डा गुर मंत। महाराज शेर सिँघ तेरी महिमा बेअन्त। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन्हां चरन सेव कमाई । दरगाह उज्जल होए मुख, प्रभ की सेव ना बिरथी जाई। उत्तम भए मनुक्ख जिन्हां प्रभ भए सहाई। हउमे गया विच्चों दु:ख, साची बूझ प्रभ आप बुझाई। कर दरस मन उतरे भुक्ख, उच्च पदवी गुर दर ते पाई। सुफ़ल कराई माता कुक्ख, सवरन सिँघ दर लए वड्याई। महाराज शेर सिँघ जीव उलटा रुक्ख, दे दरस साची मति पाई। हरि दरगाह पाया माण, जिन्हां प्रभ नाम चितारया। हरि दरगाह पाया माण, जिन प्रभ चरन निमस्कारया । हरि दरगाह पाया माण, कूड़ कुटम्ब जिन्हां विसारया। हरि दरगाह पाया माण, आपणा
आप जिन प्रभ तों वारया। हरि दरगाह पाया माण, साध संगत देवे खुल्हे भण्डारया। हरि दरगाह पाया माण, कर दरस प्रभ दरस द्वारया। हरि दरगाह पाया माण, आत्म भरम जिस निवारया। हरि दरगाह पाया माण, महाराज शेर सिँघ जिन रसन चितारया। दरगाह माण जगत वड्याई। वेद पुरान भगतन जस गाई। साचा प्रभ देवे वड्याई। गहर गम्भीर सर्ब सुखदाई। सोहँ नाम कुंजी तन जंदर लाई। विच देह धाम प्रभ दे दिखाई। निसफल जगत काम, प्रभ साचा चित ना आई। रसना सिमर हरि का नाम, अन्तकाल होए सहाई। सतिजुग होवे साचा धाम, सवरन देह जिस देह तजाई। पूरन होवे सारे काम, सच दरगाह मिले वड्याई। साचा पिया अमृत जाम, होए अमर अमरापद पाई। साध संगत सुण साचा नाम, सोहँ शब्द सतिजुग सुखदाई। महाराज शेर सिँघ जामा कृष्न राम, भरम भुलेखा देवां लाही। तारे जिउँ रामा नामा । कृष्न मुरारी भगत सुदामा। कलिजुग पहरया साचा जामा। भगतन देवे ब्रह्म ज्ञाना। विरले गुरमुख कलि प्रभ पछाणा। राउ रंक प्रभ करे इक्क समाना। महाराज शेर सिँघ देवे जोत तेज सर्ब भानन भाना। सर्ब लोअ सर्ब आकारी। सर्ब खण्ड प्रभ जोत अधारी। मातलोक आए निराधारी । ज़ात पात मिटावे पावे साची सारी। महाराज शेर सिँघ निमाणयां सोहँ कीती कारी। सोहँ दर नाम दे, आत्म दु:ख मिटावे। साचा दरस प्रभ भगवान दे, आत्म तृप्त कराए। गुरसिक्खां सच ज्ञान दे, कलि चरनीं आण लगाए। महाराज शेर सिँघ सच बबाण दे, गुरसिख बैकुण्ठ धाम पुचाए। बेमुख दर ते नठ्ठदा, गुरसिक्खां चाउ घनेरा। बेमुख कलिजुग बद्धा गट्ठ दा, कुन्ट चार दिसे हनेरा। गुरसिख चरन विच मथदा, दर्शन पायन सञ्ज सवेरा। महाराज शेर सिँघ गुरमुख तेरा चाटड़ा, दे दरस लाए ना देरा। रीत चलाई विच संसार। वरते वरतावे वरतणहार। गुरसिख तरावे आप कल धार। चेत सिँघ लै जावे, प्रभ बख्शे पंज हार। गुरमुख दित्ता तार, पंज हार हउमे विच्चों मार। आप अतुट्ट भर जाए भण्डार। सिँघ शिंगारा घर होवे सिक्दार। मदि मास ना होए अहार। रसना लाए कलि होए ख्वार। मदि मासी विगड़े प्रभ की मार । बेड़ा डुब्बे, ना आर ना पार। किरपा करे ते देवे तार। अवगुण पिछले प्रभ ना विचार। साध संगत मिल पाए प्रभ की सार। जगत जलन्दा रक्खे करतार। गुण निधान दे जाए नाम अधार। साची नीती गुरचरन प्यार। परमहँस पाए मोख द्वार। सोहे सरबंस जिस घर वसे शिंगार। महाराज शेर सिँघ तेरी अंस, जिन लागा तेरा चरन प्यार। अंस बंस वेखे प्रभ, देवे नेत्र सहँस। भगत जनां प्रभ लिखाए लेख, प्रगट जोत विष्नूं बंस। दे दरस कढ्ढ जाए भुलेखे, हँकारी मारे जिउँ काहना कंस। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग जोत प्रगटावे, करे मूर्ति सहँस। मार मार मार, शब्द बेमुखां मार। तार तार तार प्रभ दे दरस गुरसिक्खां तार। वार वार वार जाउँ कलि गुर चरन बलिहार। अलख अभेवा वड देवी देवा, प्रगटे जोत विच संसार।
चरन सेवा उत्तम फल लेवा, चरन करो निमस्कार। महाराज शेर सिँघ सच बख्शे सेवा, सतिजुग सोहवे साचा दरबार। महाराज शेर सिँघ सुहाए थान, प्रगट हो निहकलंक अवतार। बेमुख मरे कुटम्ब बिल्लाए। गुरसिख मिले विच जोत हरे, साध संगत मिल मंगल गाए। मानस जन्म प्रभ सुफल करे, साची वस्त घर साचे पाए। सच शब्द ज्ञान धरवासा, रोग सोग कुटम्ब चुकाए। भगत जनां विच खण्ड सच वासा, ना मरे ना आवे जाए। प्रभ की जोत सदा प्रभ पासा, विच जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ दे धरवासा, गुरसिक्खां कोई रोण ना पाए। गुरमुख जगत कदे ना मरे। जोत सरूप जोत विच जोत प्रभ धरे। पाए महां सुख, दर दरबान हो दर अग्गे खड़्हे। उतरे आत्म सगल भुक्ख, भवजल पार तरे। मानस जन्म पाए सुफल मनुख, महाराज शेर सिँघ जिन सिर हत्थ धरे। कूड़ कृम कर्म क्रिया, प्रभ आप हटाया। गुरसिक्खां रोणा झूठा प्रभ कराया। गुरसिख बहिणा सच धाम, जो प्रभ बणाया। पेखो नैणां वेला अन्त, जा गुरसिख आया। दरस दान प्रभ देवे लहणा, पुष्प बबाणा विच बिठाया। सोहँ शब्द जीव आत्म गहणा, झूठा काया कप्पड़ तजाया। साचा तख्त जिथ्थे महाराज शेर सिँघ बहिणा, साध संगत मिल थान सुहाया। सोग मिटाए आण प्रभ, आप सच घर। भोग लगाए आप प्रभ, जाए भण्डारे भर। विजोग गंवाए आप प्रभ, आत्म धरवास धर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख उधारे, कलिजुग लै अवतार नर। भाग होए प्रभ पाया। शब्द सुरत जित ज्ञान दवाया। उपजे ज्ञान, ध्यान गुर चरन लगाया। करे कराए सो प्रभ जो मन भाया। किरपा कर दु:ख निवारे झब्ब, कर आस चरन जो आया । महाराज शेर सिँघ मिल साध संगत, सोहँ साचा नाम जपाया। जप जप रसना नाम रसायण। मिल साध संगत गुरदर गुण गायण। दर होए मंगत दरस दे प्रगट प्रभ नरायण। आत्म चाड़ साची रंगत, परसन दरस तेरा दोए नैण। सतिजुग तेरी होवे मन्नत, साध संगत मिल गुरचरनीं बहिण। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जस भारा, जुग चार जीव नाम लैण। पति रक्खे पारब्रह्म, ढहि पए सरनाई। देवे दरस जोत अगम्म सरूप विच देह जलाई। पूरन होए काम, जगत तृष्ना ना आत्म तरसाई। शब्द सुरत निवारे भरम, चरन प्रीती प्रभ होए सुखदाई। आकार विकार साची आत्म करे करतार, महाराज शेर सिँघ होए सहाई। धन्न धन्न धन्न प्रभ धन्नया। साचा सच प्रभ कर मन्नया। घड़या जो अन्तकाल प्रभ भन्नया। सोहँ शब्द आत्म डेरा बन्न्हया। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखावे, देवे ज्ञान कलिजुग दे अन्न्हयां। ज्ञान गोझ आप खुल्हावे। जोत सरूपी हिरदे ठंड वरतावे। जगत तृष्ना ना जीव सतावे। महाराज शेर सिँघ रसना नाम सदा जीव रहावे। भाणा प्रभ मन धीरज धर। करे करावे आपे प्रभ हरि। थिर ना रहसी सर्ब जाए अन्त मर। सिँघ सवरन बैठा सच घर। देवे दरस ध्यान आत्म धर। संग होवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नर। देवे दरस कर भए बिलासा। शब्द
रूप कर जाए हासा। जीव विचारे झूठा जगत तमाशा। एक वखाए सोहँ शब्द भरवासा। महाराज शेर सिँघ रसना सिमर स्वास स्वासा।
१२ विसाख २००८ बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड अमी शाह
कर दरस प्रभ त्रैभवन सूज्झया। कलि विरले गुर दर बूज्झया। जन भगत हरि चरन संग लूज्झया। प्रगट कलि निहकलंक भेत खुल्हावे गूज्झया। ईश्र जोत अगम्म अपार, अवर ना दीसे दूज्जया। महाराज शेर सिँघ साध संगत साचा दर बूज्झया। प्रभ दरस सुरत मन होए। साचा दीपक विच देह बिलोए। बिन बाती बिन तेल सदा लोए। विच देह वसे वेखे जन कोए। जोत प्रकाशी वसे तिन्न लोए। भगत जनां मिटाए विच्चों दोए। साचे प्रभ बिन ना कलि मिलावा होए। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, गुरसिख दुआरा सोहे। कलि प्रगटे निहकलंक। सोहँ शब्द वजावे डंक। चरन लगावे सर्ब राउ रंक। जन भगत तारे कलि जिउँ त्रेता जनक। साचा प्रभ कलि जोत धरे, करो निमस्कार बार अनक। जोत धरी प्रभ कलिजुग अंदर, भगत जनां करे उज्जयारा। झूठी देह बणाए सच मन्दर, सोहँ दे ज्ञान भण्डारा। कुंजी खोल्हे आत्म जंदर। मूर्ख मुग्ध सार ना जाणे, साचा शाह वसे जीव अंदर। बेमुख नाचे साचा शब्द ना वाचे, महाराज शेर सिँघ दर तेरे बन्दर। साचा धाम जिथ्थे सिँघ आसणा। निहकलंक प्रभ कीना वासणा। भगत जनां प्रभ सद है पासना। सोहँ शब्द जपो स्वासणा। अन्तकाल जम पावे ना फासना। देवे दरस प्रभ अबिनासना । खण्ड सच गुरसिख तेरा वासना। बेमुख दुरमति दुराचार, गुरदर ते नासना। साध संगत सद बलि बलि जासना। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां चरन संग होए रासना। साचा प्रभ आपणा आप उपाए। आपणा भेव ना किसे जताए। आदि अन्त सर्ब थांए सुहाए। जुगो जुग मातलोक रहाए। खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब रिहा समाए। एक प्रभ ऊँच अगम्म, दूसर कोए नाहे। जो मात आए किरपा धार, दुखी जीव सभ बिल्लाए। सतिजुग होए मेहरवान, रिख मुन आण तराए। त्रेता राम अवतार, रावण अन्त कराए। निमाणयां दे माण, प्रभ घर भीलणी भोग लगाए। अहल्या दे तार, प्रभ सिला संग चरन छुहाए। हँकारीआं दे निवार, प्रभ राम नाम शब्द चलाए। सच जोत एक निरँकार, काया कोट विच रही समाए। प्रगट जोत आप रघुनाथ, त्रेता जुग जाए उलटाए। द्वापर कृष्न मुरार, सिर ते मुकट टिकाए। बिप्पर सुदामा तार, द्रोपती लाज रखाए। जुगो जुग प्रभ भगतां आण पैज रखाए। जिथ्थे कोए ना संग, उथे होए सहाए । अर्जन दे ज्ञान, गीता भेत खुल्हाए। मिले भगत भगवान धार जामा कलिजुग विच आए। हउमे कपट मार, महांसार्थी
आप अख्वाए। जाए जुग उलटा के, यादव एह माण दवाए। कलिजुग होया अन्ध अंध्यार। प्रगटी जोत आप मुरार। वेद किताबां बाहरा, प्रगटे निहकलंक अवतार। भगतां दरस दिखांयदा । कल धारे विच संसार। बेमुख सूझ ना पांयदा, आपणे रंग रवे करतार। महाराज शेर सिँघ भेत खुल्हांयदा, लिखावे बचन जो जग वरतणहार। निहकलंक आप अख्वाए। वेद पुरान कोई रहण ना पाए। खाणी बाणी गगन पताली, जीव जन्त कोई रहण ना पाए। भगत जनां हरि दे वड्याई, आत्म साची जोत जगाए। कर दरस परमगति पाई। निर्मल जोत बाती दीप कराई। जगे दीप मिटे अन्धेरा, ज्ञान गोझ प्रभ दे बुझाई। सोहँ शब्द होए झुणकारा, अनहद शब्द दे वजाई । भुल्ले जीव कलि होए ख्वारा, गुरसिक्खां दस्म दुआर प्रभ दे खुल्हाई। प्रभ का भेत ना जाणे मूर्ख मुग्ध गंवारा, जोत सरूप विच जोत मिलाई। भरम भुलेखे भुल्ला संसारा, ना कोई जाणे निहकलंक जोत प्रगटाई। गुरसिक्खां सूझे प्रभ सच दुआरा, मिल गुर सोझी पाई। सोहँ देवे भगत भण्डारा, नाभ कँवल अमृत मुख चवाई। खुल्हे कँवल होए उज्जयारा, साची जोत विच देह जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ करे पार उतारा, अन्तकाल दरस दिखाई। कलिजुग प्रगटे प्रभ त्रैलोकी नंदन। भगत जनां तोड़े बंधन। गुरसिख उत्तम प्रभास जिउँ चन्दन। दे दरस गुरसिख तोड़े बंधन। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां दीसे, बेमुख कलिजुग सारे अन्धन। अन्ध अन्धेर जगत विच पाया। अछल छलन छल कर आया। चतुर्भुज खेल रचाया । कलिजुग जीव प्रभ पाई माया। आत्म अंध्यार दीपक देह बुझाया। भुल्ले जीव कलि होए ख्वार, मदि मास आहार बणाया । धरे जोत निहकलंक अवतार, जोत सरूप नज़र ना आया। गुरमुख विरले पावे सार, जिस नूं साचा दरस दिखाया। कर दरस जीव उतरे पार, जन्म मरन दा फंद कटाया। कलिजुग देवे सोहँ दार, रसना जप जीव पार कराया। बेमुख होए अन्त ख्वार, साचा प्रभ नज़र ना आया। साध संगत प्रभ नाम अधार, रसना जप हरि हरि हरि घर मांहि पाया। मिल्या कलि सच भतार, निर्भय होए जगत विच आया। अमृत वरखे आत्म धार, अमृत झिरना निझरों झिराया। आत्म देवे प्रभ शब्द अधार, अज्ञान अन्धेर सभ मिटाया। भगत जनां प्रभ देवे तार, चरन आए जिन सीस झुकाया । कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतार, चार वरन जिन इक्क कराया। साचा प्रभ देवे जोत अधार, ज़ात पात प्रभ भेत चुकाया । सोहँ शब्द दे अधार, सतिजुग साचा प्रभ राह चलाया। मदि मासी अन्तकाल होए ख्वार, नर्क निवास प्रभ आप दिवाया । अमृत छड्ड होए बेमुख, वाद विवाद रसना वधाया। महाराज शेर सिँघ सर्ब गंवाए दु:ख, आए दर जिस दरस पाया। निराहारी निरवैर कलि आए। अन्तकाल कलि प्रभ दे कराए। सोहँ बाण जगत गुर लाए। प्रभ की जोत अग्न बेमुख जलाए। साध संगत प्रभ आत्म जोत करे रुशनाए। महाराज शेर सिँघ जो जन चले तेरे भाए, अन्तकाल विच होए सहाए।
सुरत शब्द प्रभ देवे। कलिजुग प्रगटे प्रभ अलख अभेवे। कलिजुग प्रगट साचा नाम प्रभ सोहँ देवे। जोत सरूपी प्रभ किए भरेवे। महाराज शेर सिँघ तेरा नाम, विरला गुरसिख सरेवे। भगत जन सोहण हरि दुआरे। दे दरस प्रभ पार उतारे। एक जोत धरी निरँकारे। सर्ब सृष्ट प्रभ आण सँघारे। निहकलंक कलि लै अवतारे। साचा शाह दिसे सच दरबारे। राउ रंक खड़्हे प्रभ चरन दुआरे। जुगो जुग प्रभ लै अवतारे। भगतन कारन करे प्रभ खेल न्यारे। देंदा ज्ञान बाल अवस्था, ध्रू प्रभ तारे। लज्जया रक्खे प्रहलाद, नर सिँघ प्रभ लै अवतारे। भेख धार जग आ गया, बावन रूप खड़्हा बल दुआरे । भगत उधारन जग आ गया, चक्र सुदर्शन बाण दुरबाशा रिख मारे। जनक भगत वड्या गया, रहाए जीव नर्क मँझारे। दे दरस जोड़ी जोड़ मिला गया, लज्जया रक्खे राणी तारे। घर बिदर भोग लगा ल्या, छड्ड दुर्योध्न महल मुनारे। सुदामे तन्दल भोग लगा गया, चरन कँवल प्रभ करे निमस्कार । द्रोपती लज्जया प्रभ आप रखा गया, बस्त्र उतरे ना कोट उतारे। गुण निधान घर आ गया, लेख लिखाए अपर अपारे। रविदास चुमार तरा गया, लै कसीरा विच गंगा धारे। प्रभ सदना सैन तरा गया, धार रूप जाए बल दुआरे। प्रभ नामदेउ दरस दिखा गया, भोग लगाए दूधा धारे। धन्ना जट्ट तरा गया, छन्ना छाछ लाए मुख दुआरे। गनका पापण पार करा गया, साचा नाम रसन उचारे। पापण पूतना जगत तरा गया, मोहण मुम्मे पाए कृष्न मुरारे। बधक गले लगा ल्या, चरन कँवल बाण जो मारे। जुग चौथे खेल रचा ल्या, निहकलंक प्रभ लै अवतारे। अथर्बण वेद माण गंवा गया, वेद चार अन्त कलि हारे। कुरान अंज़ील वक्त मुका ल्या, ईसा मूसा मुहम्मदी पार उतारे । गीता वक्त मुका ल्या, मिले शब्द शब्द विच घारे। खाणी बाणी भरम मिटा ल्या। प्रगट जोत आप गिरधारे। जुग चौथा अन्त करा ल्या, चार कुन्ट होए हाहाकारे। कलि साचा शब्द चला ल्या, सोहँ नाउँ प्रभ रसन उचारे। सभ जगत भेख मिटा ल्या, एको दीसे सच दरबारे। राउ रंकां चरन लगा ल्या, राणयां महाराणयां हँकार निवारे। हिन्दवैण चरनीं ढाह ल्या, दे दरस अगम्म अपारे। कलि भरम भुलेखा लाह ल्या, साची जोत आई कल धारे। प्रभ जामा शेर वटा ल्या, जोत सरूपी होए चमत्कारे। गुरसिक्खां रसनी गा ल्या, अनहद शब्द वज्जे धुन्कारे। निजानंद प्रभ तृप्ता ल्या, आत्म जोत करे उज्जयारे। साचा शाहो विच्चों देह पा ल्या, बैठा जो कर पसर पसारे। बेमुखां मुख छुपा ल्या, शांत ना आए गुरचरन दुआरे। गुरसिक्खां हउमे रोग गवा ल्या, आत्म बरखे अमृत धारे। प्रभ साचे थान सुहा ल्या, साध संगत मिल करे मंगलचारे। महाराज शेर सिँघ भगत वड्या ल्या, साचा नाम दे अधारे। साचा नाम साचे प्रभ दिया। आत्म निर्मल उत्तम जिया । बिन बाती बिन तेल जगाए आत्म दिया। जोत सरूपी खेल अचरज प्रभ किया। सतिजुग साची कलि रखाए प्रभ नींआ। सोहँ नाम जप, प्रभ मिलन
का हिया। अमृत नाम निधान, गुरसिक्खां गुर दर पिया। होए सुघड़ सुजान, जिन्हां प्रभ दर्शन दिया। कलिजुग मिल्या फल, पूरब जन्म बीज जो बीआ। मानस जन्म सुफल कल, महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा किया। खण्ड सच वसे निरँकार। जोत जगे प्रभ अपर अपार। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलार। ब्रह्मा विष्न महेष प्रभ खड़्हे दरबार। ईसा मूसा मुहम्मद कर रहे पुकार। कलिजुग जामा धारया, जोत सरूपी निहकलंक अवतार। करोड़ तेतीस सुहावंदे, इन्द्र दरबार। आत्म सर्ब ध्यावंदे, दे दरस प्रभ निराधार। कलिजुग जामा धारया, प्रगट जोत आप निरँकार। जुग चौथा पार उतारया, निहकलंक लवे अवतार। महाराज शेर सिँघ नाम रखा ल्या, गुरमुख पावे पूरन सार। कलिजुग जोत प्रभ साचा धरे। दीसे जोत इक्क नर हरे। तरे सो जन जो प्रभ सरनी परे। कर दरस जीव मात ना देह धरे। गर्भवास फेर ना परे। जोत मेल प्रभ जोत सरूप करे। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां मिल्या आसा वरे। कुकर्म कर्म कलिजुग विचारया। जोत सरूप कलि जामा प्रभ धारया। दुष्ट दुराचार शब्द मार बाण सँघारया। निरँजण जोत कलिजुग होए उज्जयारया। भगत जन सोहण गुरचरन द्वारया। बेमुख कर रहे हाहाकारया। बिन गुर पूरे ना किसे पार उतारया। मदि मास अहार रसन बणा ल्या। होए देह अंध्यार, साचा शाहो बेमुख भुला ल्या। भगत जना हरि देवे माण, बांहो पकड़ कलिजुग तरा ल्या। अन्तकाल दे दरस, विच पुष्प बबाण बिठा ल्या। आवण जावण तोड़ हरस, प्रभ विच जोत मिला ल्या। अमृत झिरना निझरों बरस, आत्म शांत करा ल्या। भगत निमाणयां कर प्रभ तरस, खण्ड सच बहा ल्या। बेमुख पाए नर्क, साचा प्रभ जिन्हां भुला ल्या। कलिजुग जीव अन्त कलि होए गरक, सोहँ बाण शब्द गुर ला ल्या। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, माया रूपी जगत भुला ल्या। भरम भुलेखे जगत भुलाया। आपणा आप प्रभ आप छुपाया। जोत सरूपी कलि खेल रचाया। शब्द बाण सोहँ प्रभ चलाया। चार कुन्ट हाहाकार मचाया। दुखी जीव सभ बिल्लाया। भगत जनां दरस दिखाया। दे ब्रह्म ज्ञान हिरदक साची जोत जगाया। जगे जोत होए उज्जयारा, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। उपजे धुन होए धुंनकारा, अनहद शब्द प्रभ विच देह वजाया । झिरना झिर अमृत बूंद, नाभ कँवल विच पाया। खुल्हे कँवल जोत प्रकाशे, दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हाया। खुल्हे द्वार मिले गिरधार, निजानंद जीव निज मांहि पाया। कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ भगत जनां दर घर हरि दरस दिखाया। प्रगटे प्रभ वेखे लोकाई सभ। गुरसिख विरले कलि ल्या लभ्भ। किरपा कर झिरना झिरावे विच प्रभ नभ्भ। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी जोत प्रगटावे झब्ब। साची जोत कलिजुग प्रगासे। सृष्ट विनासी प्रभ सद अबिनाशे। गुरसिक्खां प्रभ देवे सोहँ शब्द धरवासे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जीव तेरे चरन भरवासे। चरन कँवल गुरसिख रंग माण। कलिजुग प्रगट्या प्रभ निताणया ताण। निहकलंक देवे रंकां माण।
राउ प्रभ चरन लग जाण, वरन चार अन्तकाल इक्क हो जाण। सोहँ शब्द चले, सतिजुग साचा निरबाण। गुरसिक्खां प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञान । चरन प्रीती देवे आत्म ध्यान। दिखावे दरस प्रभ विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ गुरसिख कलिजुग होए चतुर सुजान । गुरमुख चातृक हो बिल्लाया। कर भेख जोत सरूप प्रभ कलिजुग आया। जुगो जुग विछड़िआ, अन्त कलिजुग प्रभ मेल कराया। जोत सरूपी प्रभ अनडिठड़िआ, जो कोई वेखे तां नज़र ना आया। सोहँ शब्द मिले सिख मिठड़िआ, ज्ञान जोत हिरदा प्रभ आप कराया। बेमुख कौड़े कलिजुग जिउँ रीठड़िआ, निहकलंक ना दरस दिखाया। होए ना मेल जो कलिजुग विछड़या, प्रभ अबिनाशी भेत खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ मेटे दु:खड़यां, चरन आए जिस सीस झुकाया। कलिजुग भाणा प्रभ वरताया। जगत भगत किसे विरले दरसाया। मुग्ध गंवारां दुष्ट दुराचारां प्रभ भेव ना पाया। गुरसिक्खां बलिहारा चरन निमस्कारा, जिन प्रभ साचा पाया। बेमुख कलि होए ख्वारा ना दीसे दरबारा, गुर पूरे मुख भवाया। महाराज शेर सिँघ तेरा सच दरबारा, मिल साध संगत हरि जस गाया । गुर पूरे प्रभ बूझ बुझाए। शब्द सुरत दे आत्म जगाए। अनहद शब्द राग उपजाए। पवण सरूप प्रभ मात आकाश मेल कराए। साची भाख्या गुर गोबिन्द लिखाए। साखी सभ इक्क बणत बणाए। निहकलंक अवतार, अन्तकाल विच मात दे आए। सृष्ट दर सँघार, साचा मार्ग लाए। जुग चौथा कलि नास कर, वाहवा सतिजुग साचा लाए। प्रभ आपणी जोत प्रकाश कर, खण्ड ब्रह्मण्ड दे उलटाए। ब्रह्मा चरन निवास कर, अन्त ब्रह्मा दे कराए। भगत वड्डा गुणतास कर, ब्रह्मलोक सिँघ पाल बिठाए। ध्रू चरन निवास कर, साची जोत विच मिल जाए। सवरन आपणा दास कर, साचा दर दरबान बहाए। निहकलंक कलि जोत प्रकाश कर, भगत जनां हरि हरि माण दवाए। लहणा सिँघ आपणा दास कर, बंस आपणा गया तराए। विच पताल प्रभ नैण मुँधार। बाशक सेजा सुत्तां पैर पसार। लच्छमी झस्से चरन अपार। विच मात आया आप करतार। निहकलंक पूरन अवतार। सृष्ट सबाई मारे कर ख्वार। कुन्ट चार मच्च जाए हाहाकार। जीव जन्त सर्ब होए ख्वार। प्रगटे पारब्रह्म परमेश्र ना पाई सार। माणस जन्म गंवाया कलिजुग मूर्ख मुग्ध जीव गंवार। कँवल नैन मुकट बैन जोत सरूपी कृष्न मुरार। आप अपरम्पर जोत सरूपी किया आकार। खण्ड ब्रह्मण्ड गगन पाताल प्रभ जोत चमत्कार। दुष्ट मलेश अन्तकाल करे ख्वार। अंज़ील कुरानी दीनी प्रभ दित्ते मार। वेद अथर्बण अल्ला नाउँ उतरया पार। एक जोत कलि प्रगटे प्रभ एकँकार। सोहँ शब्द जुग चार होए वड्डा सिक्दार। सतिजुग वरते सति सति सति गुण विचार। राउ रंक वसे जगत इक्क सार। जीव जीव जीव प्रभ देवे इक्क साचा नाम अधार। महाराज शेर सिँघ तेरे भाणे, सतिजुग आवे सति कल धार। सतिजुग वरते सुच्च सच। बेमुख जाए विच अग्न मच्च। सोहँ नाम विच आत्म
रच। झूठी काया कंचन कच्च। गुरचरन लाग कलि जाए बच। महाराज शेर सिँघ भगत तरावे आदि जुगादी सच। आदि जुगादि भगतन संग। कर दरस प्रभ, साचा नाम दान मंग। मिटाया हरस सभ, मानस जन्म ना होवे भंग। कर तरस प्रभ, आत्म चाढ़्ह मजीठी रंग। अमृत बरख प्रभ विच देह वगाए गंग। कलिजुग प्रभ जोत धर, जोत सरूपी किया जंग। महाराज शेर सिँघ कलिजुग खपाया, जोत सरूपी वसे विच वरभंड। कलिजुग माया जीव जन्त भुलाया। साचा साहिब जीव विच्चों नज़र ना आया। झूठे धन्दे लाग मानस जन्म गंवाया। गुरचरन प्रीती मिले वडभाग, कर दरस मानस जन्म सुफ़ल कराया। अनहद शब्द उपजे राग, आत्म सुन प्रभ खोल्ह वखाया। सोया हिरदा जाए जाग, साचा शब्द प्रभ सुणाया। आत्म निर्मल ना लागे दाग़, रसना हरि हरि हरि गुण गाया। साचे प्रभ तेरे हत्थ वाग, चौथा जुग आए खपाया। रक्खे सेज उप्पर बाशक नाग, सिँघ सिँघासण डेरा लाया। जो जन जाए चरन लाग, अन्तकाल कलि आए तराया। भोग लगाए अलूणे साग, भगत जनां हरि रक्खदा आया। सिँघ करनैल तेरे जागे भाग, प्रगटे जोत निरँजण राया। बेमुख भौंदे जिउँ सुंञे घर काग, गुरसिख पूरे प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। जोत सरूपी कलि वरते सांग, आपणा आप कलि छुपाया। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, कलिजुग आप जो करे कराया। करे करावे आप प्रभ समरथ। महिंमा प्रभ दी कोई जीव ना जाए कथ। साचा शब्द ज्ञान दे चल्लया प्रभ साची वत्थ। गुरचरन सद रहे ध्यान, लेख लिखाया विच सच मथ। गुरमुखां मिल्या कलि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख नचाए नक्क पा नत्थ। राजन राज सच पातशाहो। कलिजुग प्रगट्या प्रभ आप बेपरवाहो। धरे जोत सुहाए थांउँ। सोहँ शब्द चलाई घर साची नाओ। रसना जप गुरमुख कलि पार पराओ। मिल साध संगत रसना हरि हरि गाओ। भगत वछल अनाथ अनाथे आत्म दरसाओ। सगल प्रभ साथ, चरन कँवल विच समाओ। रक्खे सिर हाथ, अन्तकाल जम पुरी ना जाओ। सतिजुग चले प्रभ की साची गाथ, सोहँ शब्द रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ प्रगटे त्रैलोकी नाथ, कर दरस मन चिन्दया फल पाओ। आत्म चिन्दया प्रभ करे दूर। प्रगट जोत बैठा हाज़र हज़ूर। साचा प्रभ साचे घर वसे, ना नेड़े ना दूर। साचा नाम आत्म रस रसे, आत्म शब्द होए भरपूर। महाराज शेर सिँघ साचा राह दस्से, सोहँ शब्द जप रसन सरूर। रसना जप राम रमईआ। कलिजुग प्रगट्या कृष्न घनईआ। रक्खे पति लज जग दवईआ। सोहँ शब्द कलिजुग साची नईआ। महाराज शेर सिँघ सद भगतन केरा, आप पित मईआ। मात पित प्रभ भगतन केरा। दे दरस मिटावे अज्ञान अन्धेरा। प्रगट जोत कलि पाया फेरा। जुग चौथे कलि ढाया ढेरा । उलटा गेड़ जोत सरूप जगत का गेड़ा। बेमुखां मँझधार प्रभ रोढ़या बेड़ा। साचा वर गुरसिख विरले कलिजुग सहेड़ा। अन्तकाल महाराज शेर सिँघ दे दरस कर
जाए नबेड़ा। दरस आस जो जन करे। देवे दरस आप प्रभ नर हरे। कर दरस विच्चों हउमे हँकार मरे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, घनकपुरी सच जोत धरे। गुर किरपा ते अमृत पाया। पी अमृत आत्म तृप्ताया। हउमे विच्चों रोग गंवाया। रतन अमोलक विच्चों देह पाया। अज्ञान अन्धेर मिटा भरम चुकाया। अचुत्त पारब्रह्म परमेश्वर मधि माधो घर मांहि पाया। निराहार निरवैर अछल अडोल बैठ सिँघ सिँघासण आत्म पाया। गुरसिक्खां उत्तम दात गुर पूरे गुरसिक्खां मुख चुआया। पी अमृत जाए नस्स, गर्भवास फेर सिख ना आया। आत्म होए प्रकाश, साची दीपक विच देह जगाया। साचा मिल्या प्रभ अबिनाश, तीन लोक जिस जोत जगाया । वसे विच पताल आकाश, मातलोक प्रभ जोत प्रगटाया। साध संगत प्रभ होया दास, छड्ड बैकुण्ठ विच सिख समाया। तिस साहिब कउ बलि बलि जास, जिस ने आपणा बिरद रखाया। रसना जप जीव स्वास स्वास, ज्ञान ध्यान गुरचरन लगाया। सचखण्ड अन्त होए वास, जोत सरूप लए विच जोत मिलाया। ईश्र जोत सद अबिनाश, विनासी देह जिस संग प्रीत लगाया। सोहँ शब्द साची धरवास, जिस संग मेल कराया। काम क्रोध हो जाए नास, गुर दर आए जिस दर्शन पाया। गुरमुख जोत जगाए विच आकाश, जिथ्थे बैठ डगमगाया। साचा आप साची रहिरास, जोती जोत होए जोत रुशनाया । जोत सरूप निरँजण दे वास, आपणा आप प्रभ आप उपाया। भगत जन सोहण गुरचरन पास, अमृत भण्डारा प्रभ आप खुल्हाया । महाराज शेर सिँघ जिथ्थे तेरा वास, ना कोई आवे ना आवे जाया। लज्जया रक्खण भगत जन, जुगो जुग प्रभ खेल रचाया । कलिजुग जामा धार, छड्ड देह निहकलंक अख्वाया। निगम कर विचार, विछड़यां प्रभ मेल कराया। कलिजुग दित्ता तार, सोहँ साचा ब्रह्म ज्ञान दवाया। गुरसिख कदे ना आवे हार, सिर रक्खे हत्थ आप रघुराया। जम पुरी ना खावे मार, अन्तकाल प्रभ होए सहाया। जोत सरूपी दे दरस अपार, गुरमुख साचा विच जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ भगत उधार, दे दरस गुरसिख तराया। सृष्ट सबाई पसर पसारा। जोत सरूपी लए अवतारा। एक जोत तीन लोक आकारा । माया रूपी पसर पसारा। हरि रंग मिले जन भगत प्यारा। कलि सूझे जिस वड दरबारा। जिथ्थे बैठा प्रभ निरँकारा । खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब गुरचरन दुआरा। विच वरभंड प्रभ देवे जोत आधारा। जीव आत्म होए रंड, मिले ना पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल कलि देवे दंड, रसना नाम ना जिन्हां उचारा। चरन प्रीती दान दे, ढहि पया दुआरे। दर आपणे साचा माण दे, होए दरस अपारे। प्रभ पूरन ब्रह्म ज्ञान दे, आत्म दीप होए उज्जयारे। गुरचरन प्रभ साचा ध्यान दे, सीस झुके तेरे दरबारे। सोहँ शब्द धुन विच कान दे, अनहद वज्जे विच देह अंध्यारे। सोहँ नाम सच पहनण खाण दे, एक टेक होए प्रभ चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कर किरपा गुरसिख तार दे। गुरप्रसादि
गुर पूरा पाया। गुरप्रसादि गुर भेंट चढ़ाया। गुरप्रसादि साचे गुर हिरदे हरि वसाया। गुरप्रसादि लिक्खया धुर, कलि आ आप प्रगटाया। गुरप्रसादि गुरचरन संग जुड़, आत्म पड़दा लाहया। गुरप्रसादि गुरमुख पूरे आत्म गोझ विच देह रखाया। गुरप्रसादि किरपा कर गुर पूरे भरम भुलेखा लाहया। गुरप्रसादि, आदि जुगादि साची दात प्रभ देंदा आया। गुरप्रसादि अगम्म अगाध कलिजुग जोत प्रगटाया। गुरप्रसादि होए आत्म अनाद, महाराज शेर सिँघ साचा प्रसादि गुरसिख तेरी भेंट चढ़ाया। सति प्रसाद देवे वड्याई, दे प्रसाद सुफल कुक्ख कराई। प्रगट जोत प्रभ भए सहाई। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी वड वड्याई। वड्डा वड आप प्रभ दाता। विरले गुरमुख किसे पछाता । झूठी सृष्ट झूठी माया, गुरचरन प्रीती साचा नाता। महाराज शेर सिँघ दर परखे नित्त, गुरसिख पूरा पकड़ पछाता। नीत अतीत सरजीत गुरचरन प्रीत। साचा साहिब जीव आत्म चीत। मातलोक प्रभ मिलण दी रीत। जप नाम, झूठा जग जाए जीत। देवे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म होवे सीत।