१३ विसाख २००८ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ
रसना जीव सोहँ गाए। काल कंटक नेड़ ना आए। अन्तकाल कलि माया ना सताए। महाराज शेर सिँघ सर्ब थांए होए सहाए। होए सहाए प्रभ आप। साचा जपे जो जन जाप। प्रगट भए आप विच मात। साची देवे भगतन दात। महाराज शेर सिँघ उत्तम करे गुरसिक्खण ज़ात। ज़ात पात गुरसिख न्यारा। हिरदे वसे आप निरँकारा। अमृत बरखे विच आत्म धारा। मैल ना लागे निर्मल देह अपारा। इक्क रंग रवे जगत संसारा। महाराज शेर सिँघ देवे जोत अधारा। इक्क कराए भरम गंवाए। चरन लगाए होए कृपाल, चुरासी गेड़ कटाए। सच सुच्च विच देह वरताए। निजानंद रिहा समाए। कलिजुग प्रगट दीन दयाल, सोहँ साचा नाम जपाए। प्रगट हो के दरस दिखाए, आपणा भेव आप खुल्हाए। साचा सतिगुर भगत वसाल, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाए। बैकुण्ठ सिँघासण छड्ड प्रभ आए। भगत जनां विच प्रभ जोत प्रगटाए। भगत वछल आप कृपाला, नाम निधान झोली पाए। जगत भुलेखे सारे लाहे, जिउँ बावन बल आण तराए। कलिजुग तोड़े आण ज़ंजाल, जन्म कर्म प्रभ सुफल कराए। साचा वरन गुरसिख लिखाए, आदि अन्त प्रभ होए सहाए। महाराज शेर सिँघ सद है नाले। साचा सतिगुर सर्ब सुखदाई। प्रगट होवे पैज रखाई। दे दरस आत्म तृखा बुझाई। टुट्टी गंढ्ढणहार टुट्टी गंढ्ढ वखाई। जगन्नाथ गोपाल कलि होए सहाई। महाराज शेर सिँघ देवे धन माल, सोहँ शब्द जीव रसना गाई। सोहँ जपाणा साचा
नाउँ। साची दरगाह पावे थाउँ। एक समान रंक राउ। जिथ्थे वसे प्रभ बेपरवाहु। अलख अभेव भेव लखा ना जाउ। कर किरपा गुरसिक्खां प्रभ दे जणाउ। महाराज शेर सिँघ सोहँ साचा दे कलिजुग नाउँ। एक नाम कलिजुग निरँजण। जप मिले भय भंजन। कर धूढ़ साचा जग मजन। महाराज शेर सिँघ निमाणयां तोड़ जाए बंधन। गुरसिक्खां प्रभ तोड़े बंध। हँकारीआं निन्दकां गल फाही फंद। मदि मास विष्टा मूंह गन्द। गुरसिख नाम जप, मन भए अनन्द। आत्म जान मिले प्रभ परमानंद। कलिजुग मिल्या प्रभ साचा बख्शंद। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां खोल्हे आत्म जंद। आत्म देवे प्रभ उज्जयारा। जोत जगावे अपर अपारा। भगत वछल प्रभ गिरधारा। निर्धन आए लए प्रभ सारा। नर्क निवारी निन्दक दुष्ट दुराचारा। पुन्न पाप प्रभ कर्म विचारा। गुरमुख सजाए सच दरबारा। जिथ्थे वसे आप प्रभ निरँकारा। बैठ अडोल जोत जगावे विच संसारा। जोत अमोल त्रैभवण होए आकारा। आत्म नेत्र खोल्ह भगत जनां दे दरस अपारा। बेमुख देवे कौड़े बोल, दर आए जाए झक्ख मारा। अन्तकाल कलि मारे रोल, कलिजुग मिले ना कोए सहारा। भगत जनां सद है कोल, रक्खे लाज आप मुरारा। गुरसिख आत्म सदा निरोल, सोहँ शब्द पार उतारा। महाराज शेर सिँघ जीव वसे कोल, देह दीपक जिस किया उज्जयारा। कलिजुग जीव करे वड्याई। हउँ हउँ मैं मैं विच वसाई । प्रभ पूरे की सार ना पाई। जिस ने साची बणत बणाई। गर्भ वास होए सहाई। जगत माया बुध मलीन कराई । भांत भांत बिख रसना रस खाई । आत्म रस विरला गुरमुख निज मांहि पाई। कूड़ कुड़ावे भुल्ली लोकाई। गुरसिख प्रभ का नाउँ दिवस रैण रसना गाई। अन्तकाल कलि आ गया, प्रगट जोत बैठा रघुराई। सोई थान सुहा गया, जिथ्थे प्रभ बैठे आसण लाई। साचा वणज करा गया, सच शब्द सोहँ नाम दिवाई। नीचो ऊँच करा गया, गुरचरन नाल बणत बणाई। जुग चार नाम रखा गया, साची लिख्त प्रभ आप कराई। चार कुन्ट जै जै जैकार करा गया, निहकलंक जिस तेरी सेव कमाई। प्रभ प्रगट उत्तम फल लगा गया, कलिजुग उत्तम गुरसिख प्रभ गुंसाँई। प्रभ साचा शब्द सुणा गया, शब्द ज्ञान दे हउमे चुकाई। प्रभ भुलयां राहे पा गया, सरन पड़े दी लाज रखाई। कलिजुग अन्त प्रभ बुलावा बुला गया, गुरसिख भुल्ल ना राई। हुण वक्त सुहावा आ गया, गुरसिक्खां जो मन आस रखाई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी भेस वटा ल्या, निहकलंक नाउँ रखाई। कलंक निह जगत विच आए। करन करावणहार कलू अन्त कराए। प्रगट जोत प्रभ तप तेज दोनों मिटाए। सतिगुर साचा सतिजुग साचा जगत रचाए। सोहँ शब्द चार वरन चलाए। प्रभ बिन दूसर कोई दीसे नाहे। सर्ब पूजा प्रभ दे हटाए। साचा दर सूझा जिन्हां प्रभ दरस दिखाए। गुरसिख गुरचरन संग लूझा, मिल साध संगत परमगति पाए। महाराज शेर सिँघ कलि होए सहाई, प्रगट हो के दरस दिखाए।
प्रगट प्रगट भरम निवारे। कलंकनिह नर अवतारे। ज़ात जोत जोत ज़ात इक्क गिरधारे। आप आप आपणा आप उचारे। जाप जाप सोहँ साचा जाप प्रभ रसन उचारे। ताप ताप प्रभ तीन ताप विच्चों हउमे मारे। महाराज शेर सिँघ दरस परस, कर किरपा प्रभ पार उतारे। दासन दास देवे भरवासा। साचा साहिब ना जानणा हासा। तीन लोक सचे प्रभ का वासा। धरे जोत मात पाताल आकाशा। भुल्ले जीव जोत सहाई विच गर्भवासा। मन चित्त ना आई, जिस ने दिया पवण स्वासा। मूर्ख जीव रसन लुझाई, आहार किया मदि मासा। कलिजुग आपणी पति गंवाई, अन्तकाल होए नर्क निवासा। गुरसिख पूरे मिली वड्याई, प्रभ दरस जिस मन प्यासा। सतिगुर साचा होवे सहाई, दु:ख दलिद्र सारा नासा। मिल्या प्रगट सचा सुखदाई, साचा प्रभ सदा अबिनाशा। साध संगत मन भई वधाई, प्रगटे जोत प्रभ छड्ड आकाशा। तारे प्रभ बाल बिरध जवान, जो जन करे चरन निवासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरचरन प्रीती होए रासा। सेवक सेवा पाए घाल। प्रगट जोत भोग लगावे थाल। ना प्रभ बिरध ना प्रभ बाल। जोत सरूपी भगत वसाल। साचा नाम दे जाए धन माल। गुरसिख खाए खर्च ना होए कंगाल। सोहँ शब्द मिले कलि अनमुल्लड़ा लाल। कलि कोए ना मिले पारखू, जग वेखो भाल। महाराज शेर सिँघ दे दरस अन्तकाल तोड़ जाए जंजाल। कर किरपा प्रभ दरसन देवे। जो जन हिरदे प्रभ को वसेवे। प्रगट होए प्रभ सर्ब सार लेवे। महाराज शेर सिँघ गुरमुख विरले कर अमृत मेवे। गुरमुख साचा सो जन। अनहद शब्द वजावे सुणावे जिस कन्न। दरस दिखावे चरन लगावे, साचा प्रभ जीव तांहे मन्न। जोत प्रगटावे, राजन बन्न्ह ल्यावे, शब्द सुरत मिटावे जन। भरम चुकावे प्रगट होए माण गंवावे, गुरसिख बोले धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ जो तुध भावे सोई करा वे, देवे साचा नाम ना लागे सन्न्ह। साचा नाम गुरमुखां पाणा। निहकलंक कलि पहरया बाणा। जोत सरूप ना भुल्ले अञ्याणा। गुरमुख विरले प्रभ तेरा रंग माणा। दर्शन दे कलि करे सुघड़ स्याणा। अलख अभेव चरन लगाए राजा राणा। साची जोत झूठी देह, झूठे धन्दे जीव भरम भुलाणा। प्रभ साचे संग साचा नेंह, अन्तकाल जम डण्ड ना खाणा। अमृत आत्म वरखे मेंह, जोत सरूपी जोत जगाणा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, अन्तकाल वरताए आपणा भाणा। भाणा प्रभ आपणा वरतावे। सृष्ट सबाई टुम्ब उठावे। वैरी मीत कोई दिस ना आवे। जीव जीव जीव आत्म घावे। कोई ना राखे सर्ब कुरलावे। बेमुख डुब्बे कर कर हावे। ऐसी अग्न जोत सरूपी लावे। वण तृण कोई रहण ना पावे। आकाश पताल मात इक्क हो जावे। बैठ अडोल तीन लोक डुलावे। बेमुख कोई कलि रहण ना पावे। जोत सरूपी प्रभ सभ खेल रचावे। अग्न पौण पाणी सर्ब इक्क हो जावे। भगत जनां सिर हत्थ टिकावे। अन्ध अंध्यार प्रभ आण तरावे। विच संसार जन भगत उपजावे। राग रसार आत्म वसावे। साचा
दरबार गुरसिख दिस आवे। कर आकार जिथ्थे प्रभ जोत प्रगटावे। बैठ निराहार सच तख्त सुहावे। जै जै जैकार आपणे नाम करावे। हाहाकार कलि दुष्ट जीव कुरलावे। दे नाम आधार, भगत जनां प्रभ पार करावे। मिले मुरार अन्तकाल दर दरस दिखावे। पावे सार गुरमुख पूरा, विच जोत मिल जावे। महाराज शेर सिँघ जोत निरँकार, निहकलंक कलि नाउँ रखावे। निहकलंक प्रगट आए कलिजुग। कलिजुग खपाए लाए साचा सतिजुग। सो तर जाए, जो चरन आए भज्ज भज्ज। बेमुख मर जाए, सोहँ बाण सीने वज्ज वज्ज। गुरसिख रसना गाए, सोहँ शब्द सदा गज्ज गज्ज। महाराज शेर सिँघ होए सहाए, गुरसिख तराए कलिजुग लभ्भ लभ्भ। निभे प्रीती गुरसिख चरनां। गुरचरन लाग फिर होए ना मरना। कर सेवा प्रभ पारब्रह्म, होए भवजल तरना। कलिजुग वक्त सुहा गया, जो जन आए प्रभ की सरना। जन भगतां लेख लिखा गया, दु:ख अन्तकाल ना भरना। होए रक्खक लाज रखा गया, महाराज शेर सिँघ विच चहुं वरनां। चार वरन प्रभ जोत जगावे। कलिजुग क्रिया सर्ब मिटावे। शब्द सोहँ दी सोझी पावे। साचा दरबार इक्क निहकलंक दिस आवे। दूसर कोई रहण ना पावे। प्रगट आप प्रभ साचा धर्म चलावे। ऊँच नीच भरम भूत सर्ब जीव मिटावे। ज़ात पात कोई सतिजुग रहण ना पावे। सच सुच्च सर्ब जीव विच आत्म वरसावे। जूठ झूठ मदि मास सभ देह मिटावे। नाम निधान ब्रह्म ज्ञान दे, सतिजुग साचे जीव उपजावे। प्रभ पूरन चरन ध्यान दे, जोत सरूपी दरस दिखावे। निमाणयां प्रभ माण दे, लाए सरन सिर हत्थ टिकावे। साचा शब्द निरबाण दे, नाम बाण विच सीने लावे। महाराज शेर सिँघ दरस विष्नूं भगवान दे, विच्चों सारा भेत चुकावे। कलिजुग चले तत्ती वाए। जोत सरूप हो विच समाए। पापी जीव सभ दए जलाए। त्रै लोअ दिस ना आए। अज्ञान अन्धेर सोझी हो जाए। प्रभ अबिनाशी कलि तेज वखाए। जोत निरँजण निहकलंक हो आए। दुखी होए अन्त कलि दर मंगण, बेमुख प्रभ दिस ना आए। गुरमुख नाम चाढ़्हे मन रंगण, आदि जुगादी होए सहाए। महाराज शेर सिँघ तोड़े बंधन, जो जन चले तेरे भाए। सर्ब सृष्ट प्रभ आप उपाए। जीव जन्त बणत बणाए। साची जोत विच देह टिकावे। मनुख जन्म उत्तम चुरासी विच लिखावे। कलि देह रसना नाम ले, प्रभ संग मेल करावे। जो झूठे तोड़े नेंह, साची जोत विच जोत मिलावे। महाराज शेर सिँघ कर दरस, अन्तकाल पुरी सच जावे। पुरी सच साचा सचखण्ड । जोत जगाए जिथ्थे मालक वरभंड। पार करावे देह उलटावे सभ खण्ड ब्रह्मण्ड। प्रगट जोत साचा नाम, गुरसिक्खां जावे वंड । महाराज शेर सिँघ रसना गा के, गुरसिख ना खावे जम डण्ड। साचा राग साचे प्रभ दस्सया। जोत सरूपी विच हिरदे वस्सया । भगत जनां पिआवे प्रभ आत्म रस्सया। बेमुख दुष्ट दुराचार साचे दर ते नस्सया। कलिजुग होया अन्ध अंध्यार, विरला गुरमुख चन्द जिउँ मस्सया। महाराज
शेर सिँघ जगत भतार, देवे जोत विच रवि सस्सया। जोत सरूप सर्ब प्रकाशे। अछल अडोल प्रभ अबिनाशे। रसना गाउ गुरचरन प्रभ होए दासे। मानस जन्म जीव आए रासे। काया दु:ख आत्म भुक्ख, विच्चों देह दे नासे। साचा सुख गुरचरन भरवासे। अन्तकाल रसना जप होए सुखाल स्वासे। सृष्ट सबाई अन्तकाल होए नासे। ईश्र जोत जीव दे धरवासे। महाराज शेर सिँघ साध संगत सद है पासे। चरन लाग मिले वड्याई। प्रभ अबिनाशी कलि होए सहाई। वड राजन राज सचा पातशाही। प्रभ भागन भाग वसे सभ थांई। सेज बाशक नाग, लच्छमी चरन झसनाई। प्रगट जोत निहकलंक, विच मात दे आई। अवण गंवण किसे बूझ ना पाई। जन्म भरम विच ल्या गंवाई । गुरसिख पूरे तेरी धन्न कमाई। कर बेनन्ती सतिगुर साचे अग्गे साध संगत दी सेव कमाई। प्रगट हो के प्रभ अबिनाशे, सिँघ दलीप तेरी पैज रखाई। तेरा नाम ना कदे विनासे, जुग चार सर्ब जस गाई। साचा साहिब सदा है पासे, जिस ने तेरी बणत बणाई। आत्म वेख जिथ्थे प्रभ वासे, जिस ने साची बूझ बुझाई। साचा शब्द दे धरवासे, अन्तकाल गुरसिख डोल ना जाई। महाराज शेर सिँघ जन तेरे दासे, सरन पड़े दी लाज रखाई। सरनी आए जन सरन तकाए। बांहों पकड़ प्रभ पार लँघाए। सतिगुर साचा अन्त दया कमाए। दे दरस कलि अन्त साची जोत विच जोत मिलाए। प्रभ की जोत बड़ी बेअन्त, गुरसिख फेर जगत ना आए। कोई जीव ना पावे प्रभ का अन्त, सच घर बैठा जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ साचा कन्त, जीव आत्म वर घर लै जाए। जीव आत्म आप प्रभ वरे। मिल जोत गुरसिख फिर जन्म ना धरे। जग आए ना जाए फिर जन्मे ना मरे। जो जन इक्क टेक गुरचरन धरे। देवे दरस प्रभ अवतार नर हरे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन के कारज सरे। किरपा करे महाराज शेर सिँघ, सदा रहण भण्डारे भरे। साचा प्रभ होए भगत भण्डारी। वड गुण दाता प्रभ संसारी। सर्ब सृष्ट इक्क जोत अधारी। धर जोत विच वसे आप निरँकारी। मूर्ख जीव साची सोच ना आत्म विचारी। साचा प्रभ ना दीसे, विच वसे देह बनवारी। महाराज शेर सिँघ हिरदे वसे, बेमुख कलि कलिजुग करे ख्वारी। दरस दिखाए प्रभ साचा नैणीं। सोहँ चोट जग किसे ना सहिणी। बांहों पकड़ उठाए सुत्तयां रैणी। दरस दिखाए चरन लग्ग जाए, आ बाली भैणी। हँकार रखावे आपणा आप गंवावे, उलटी वहावे प्रभ वहन्दी वहिणी। साध संगत हरि गुण गाए, प्रभ जोत प्रगटाए गुरचरन कलिजुग साची बहिणी। जन सो तराए विच जोत मिलाए, मात विच आए फिर देह ना लैणी। बेमुख बिल्लाए अग्न प्रभ शब्द लगाए, मानस जन्म दी लेवे लैणी। गुरसिख तराए कलि फुल्ल बणाए, मोह चुकाए विच्चों साक सैणी। कलिजुग माया ना सताए, मदि मास ना रसना लाए, साचा गुर सच दस्से रहणी। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आए, हो सहाए पार लँघाए, दरस दिखाउ साची नैणीं। दरस
होए दास प्रभ देवे। सोहँ शब्द जो जन रसना सरेवे। साचा प्रभ आत्म वास करेवे। सोहँ शब्द धुन आत्म वजेवे। खुल्ह जाए साची सुन्न, अमृत झिरना विच झरेवे। प्रभ मिलण का वड्डा गुण, नैण दरस दस्म दुआर खुल्हेवे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अन्तकाल पार लँघेवे। पारब्रह्म जिस जन पाया। हरि का नाउँ आत्म मांहि समाया। मन का भाउ प्रभ सभ चुकाया। साचा दरस विच देह दिखाया । अमृत बरस अंमिउं रस पिआया। कर तरस प्रभ साचे, गुरसिख चरन लगाया। टुट्टी हरस, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा सिर हत्थ टिकाया। साचा साहिब सच सिरजणहारे। प्रगट जोत आए कल धारे। निहकलंक जोत सरूप अवतारे। निहकलंक वजाए डंक, सतिजुग चले खेल न्यारे। सोहँ शब्द वज्जे डंक सोहण बंक, जिथ्थे प्रगटे हरि मुरारे। सोहण द्वार बंक, प्रगट जोत तारे रंक, साचा नाम देवे सिक्दारे। तारे जन रंक प्रगट मात बार अनक, भगत जनां हरि पैज सवारी। प्रगट प्रभ बार अनक, कलिजुग जामा धारया विच पुरी घनक, निहकलंक वड अवतारी। विच पुरी घनक माया पाई बेअन्त, कोई ना बूझे जोत निरँकारी। सर्ब पाई माया बेअन्त, रंगा सिँघ मन चाढ़्ही रंगत, पारब्रह्म परमेश्र जोत दिसे निराधारी। चाढ़्ही रंगत, वड्याई पाई विच साध संगत, गया खण्ड सच मार उडारी। साध संगत दरस दान प्रभ मंगत, देवे दरस प्रगटे प्रभ आप गिरधारी। दर मंगत देवे दरस, जिस बणाई बणत, कलिजुग करे खेल न्यारी। जिस बणाई बणत, गुरसिख उपजाए सतिजुग वड साध संगत, जो जन आए चरन निमस्कारी। गुरसिख वड साध संगत, चार जुग होए मन्नत, लेख लिखाए साचा बण लिखारी। होए मन्नत जिन्हां मिल्या कलि साचा कन्त, झूठी सृष्ट साध संगत सँघारी । साचा कन्त वसे जीव जन्त, साचा शब्द देवे प्रभ भण्डारी। पाई माया सर्ब जीव जन्त प्रभ की महिंमा कोई ना गणत, आपणे रंग रवे अपधारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आ के, जन भगतां पैज संवारी। प्रभ आया कलिजुग करतार। निहकलंक पूरन अवतार। चौथा जुग अन्त करे ख्वार। तख्त निवासी बाहों पकड़ देवे तार। रंकां देवे प्रभ दु:ख निवार। हँकारीआं देवे मार, कर जगत ख्वार। साध संगत प्रभ देवे तार, दे के दरस अपार। साचा नाम दे अधार। भवजल बेड़ा कर जाए पार। प्रगट जोत आप निरँकार। महाराज शेर सिँघ चरन कँवल जाउ सद बलिहार। चरन कँवल जो जन आया। कर दरस महासुख पाया। चार वरन इक्क प्रभ माण दवाया। ब्रह्म ज्ञानी ब्रह्म ज्ञान सोहँ शब्द सुणाया। जित प्रभ लागा चरन ध्यान, तिस प्रभ साचे दरस दिखाया। कलिजुग प्रगटी जोत विष्नूं भगवान, भेख धार इक्क खेल रचाया। बूझे कोई चतुर सुजान, जिस प्रभ साचे दरस दिखाया। उपजे प्रभ ब्रह्म ज्ञान, दस्म दुआर आप खुल्हाया। जीव नाम गुणी निधान, महाराज शेर सिँघ सर्ब सुखदाया। साचा प्रभ सुखां सुख। कलिजुग उत्तम गुरसिक्खां
मुख। कर दरस प्रभ लाही मन की भुक्ख। सुफल कराई माता कुक्ख। महाराज शेर सिँघ दरस तेरे दी, गुरसिख सदा मन भुक्ख। कलिजुग वक्त सुहा गया, प्रभ दर्शन पाण दा। प्रगट जोत प्रभ दरस दिखा गया, मेल मिलाया भगत भगवान दा। बेड़ा भवजल पार करा गया, फल मिल्या दर्शन पाण दा। कलिजुग आण तरा गया, फल देवे साध संगत सेव कमाण दा। प्रभ विछड़े मेल मिला गया, मिल्या मेल धुर लिखाण दा। प्रभ जोत सरूपी भेस वटा गया, फल मिल्या रसना गाण दा। हउमे मोह चुका गया, महाराज शेर सिँघ पुरख सुजान दा। माया मोह जगत चुकाए। प्रभ साचा जिस दरस दिखाए। जगत हउमे ना जीव सताए। आत्म जोत प्रभ करे रुशनाए। अन्ध अंध्यार विच देह मिटाए। सच पुरख दे दरस प्रभ आप तराए। वक्खर नाम सच सोहँ झोली पाए। जगत पित काल अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ, गुरमुख पूरा अन्तकाल लै जोत मिलाए। जिन जग किहा प्रभ झूठड़ा, तिन्हां मूंह काला। झूठी काया झूठा ठूठड़ा, विच आत्म दीप प्रभ बाला। गुरसिक्खां रंग माणया अनूठड़ा, सोहँ शब्द सच राग माला। महाराज शेर सिँघ दर तेरा जिस डीठड़ा, अन्तकाल स्वास होए सुखाला। सतिजुग होवे साचा धामा । जोत प्रगटाए कृष्ना रामा। सुफल कराए भगतन कामा। निहकलंक कलि पहरया जामा। कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवाना । सति पुरखां प्रभ सति कर माना। महाराज शेर सिँघ गुरसिख विरले कलिजुग पछाणा। गुरसिख सेवा पाई थांए। सर्ब कला समरथ होया आए सहाए। कलिजुग रक्खे पति, जिस नूं सरन लगाए। काया खेती आई वत्त, साचा जाप सोहँ बीज बीजाए। विच्चों मारे अवगुण तत्त, साचा नाम मन वसाए। मति मन बुध खोल्ह कँवल दी देवे सुध, पूरन बूझ आप बुझाए। आपणा भेव खुल्हाए गुज्झ, जोत सरूपी दरस दिखाए। भुलेखे कुछ वेखे कुछ, अछल छल आप कराए। गुरमुख विरले ल्या बुझ, जीहदे उप्पर दया कमाए। गुरचरन प्रीती जाउ झुज्ज, वेला फेर हत्थ ना आए। काया दीप अन्त जाए बुझ, गुरचरन लाग साची जोत जगाए। सोहँ शब्द लगाए हुज्ज, बांहों पकड़ गुरसिख उठाए। दूसर कोए ना जेवड मुझ, निहकलंक हो कलिजुग आए। छड्ड विकार गुरचरन लुझ, बन्द खलास अन्त कराए। महाराज शेर सिँघ साध संगत प्रगट होए दरस दिखाए। दर्शन प्रभ का हरिजन लोड़े। भगत जनां तों प्रभ मुख ना मोड़े। कलिजुग अन्तकाल हो जाए , दिन रहि गए थोड़्हे। जोत सरूपी तेज वखाए, राजन राजा गुरसिख झाड़न तेरे जोड़े। कर प्रीत गुरचरन संग, सोहँ नाम सच चाढ़्हे पौड़े। महाराज शेर सिँघ भगत जनां लज पति रखौड़े। कलिजुग आए रक्खे लज। सोहँ शब्द वजाए वज्ज। बेमुख जाए दर तों भज्ज। प्रभ का दरस कर संगत रज्ज। सोहँ नाम लिआं ना होवे लज्ज। साचा प्रभ साची दरगाह विच जज्ज। चले ना ओथे जीव किसे दा पज्ज। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरे चरन जाए सज। चरन वासी
साध संगत तेरी दासन दासी। प्रगटे जोत कलिजुग प्रभासी। देवे दरस प्रभ धाम बैकुण्ठ वासी। घाल गुरसिख होई रासी। दर ठौहर ना पाए कोई मदिरा मासी। गुरमुख जपे सोहँ स्वासन स्वासी। करे करावे आपे आप जो मन भासी। साध संगत सिर हत्थ टिकावे, अन्तकाल करे बन्द खलासी। महाराज शेर सिँघ जगत मंगत तेरे दर दे दासी। दासन दास गुरसिख पाया। कलिजुग पोह ना सके माया। निर्मल कुल जग उत्तम कराया। अन्तकाल जम दु:ख ना सहया। महाराज शेर सिँघ साध संगत पर कीनी दया। किरपा करे प्रभ किरपा नंद। आत्म उपजावे परमानंद। बजर कपाट तुड़ावे बन्द। महाराज शेर सिँघ दे दरस, गुरसिख आत्म रक्ख सदा अनन्द। आत्म अनन्द गुर दर पाईए। राज मुलख जगीर मन तृष्न मिटाईए। साचा साहिब मन वसाईए। रसना जप हरि गुण गाईए। अनद बिनोदी प्रभ घर मांहि पाईए। साचा प्रभ जिस काया सोधी, निर्मल जोत विच देह जगाईए। अन्तकाल प्रभ जाईए गोदी, गर्भवास फेर ना आईए। महाराज शेर सिँघ वाली हिन्दवैण फड़ के बोदी, चरन कँवल संग लगाईए। हिन्द वाली गुरचरनी आए। काहन घनईआ प्रभ दिस आए। सावल सुंदर रूप सिर ते मुकट टिकाए। वल छल छल वल कर आपणा आप उपाए। सति सरूपी जोत काया शेर सिँघ पल्टाए। खोल्ह देवे प्रभ सारे सोत, निहकलंकी भय रखाए। आत्म निर्मल जगाए जोत, लाग चरनीं भुल्ल बख्शाए। गुरचरन प्रीती उत्तम गोत, लाग चरन वरन चार इक्क हो जाए। जन्म जन्म की मैल प्रभ धोत, सोहँ शब्द प्रभ सबूण लगाए। बेमुख सारे कलिजुग रोत, साचा प्रभ दिस ना आए। जोत जगाए विच प्रभ मोत, दक्खण दिशा माण दवाए। जो कुछ करे करावे सोई होत, जीव किसे दी वाह ना जाए। गुरसिख कदे ना आवे मौत, अन्तकाल दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग निर्मल जोत, प्रगट जोत निहकलंक अख्वाए। निहकलंक कलि होया सिक्दार। सृष्ट मारे कर ख्वार। भगत उधारे दे दरस अपार। साध संगत बैठा विचकार। कर दरस प्रभ आत्म होवे ठंडी ठार। बेमुख दर ते प्रभ की पाए ना सार। साध संगत कलि जाओ बलिहार । जिन्हां मिल्या पुरख अपार। सोहँ शब्द साचा दे जाए अधार। प्रगट भगत भगवन्त गुणवन्त साची करे विचार। कलिजुग प्रगट उत्तम विच जीव जन्त, कलिजुग देवे दीदार। गुरसिख नाउँ सतिजुग वड सन्त, रसना गावे सर्ब संसार। महाराज शेर सिँघ तेरा कोई ना जाणे अन्त, आपणे रंग रवे करतार। रंग रूप प्रभ का कोई ना जाणे। गुरमुख विरला कोई रंग प्रभ का माणे। गुरसिख सोहण गुरचरन खड़्हे निमाणे। साचा प्रभ देवे दरस, खड़्हा होए सरहाणे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वरते, सभ कुछ तेरे भाणे। कलिजुग भाणा भ्रम भुलांयदा। बेमुखां कलि झूठे धन्दे लांयदा। साचा नाम ना दे अधार, मदि मास आहार बणांयदा। साचा प्रभ ना किरपा करे, अन्त नर्क निवास दवांयदा। गुरसिख आत्म जोत धरे, साचा दीपक विच
देह जगांयदा। तिन के पूरन काज सरे, जो आए चरन सीस झुकांयदा । गुरसिख कलिजुग कर्म ना डरे, गुर साचा सिर हत्थ टिकांयदा। अन्तकाल प्रभ आवे घरे, दे दरस पार लँघांयदा। बेमुख डन्न डाहढा भरे, धर्म राए डन्न लगांयदा। गुरसिख पूरा वास सचखण्ड करे, जिथ्थे प्रभ बैठ जोत जगांयदा। महाराज शेर सिँघ चरन टेक जो धरे, मातलोक फेर ना आंयदा। सचा घर सचा दरबार। सच घर वसे आप निरँकार। जोत जगाए कर अपर अपार। तीन लोक सभ जोत अधार। कलिजुग आया निहकलंक अवतार। सोहँ साचा देवे नाम अधार। भगत जनां मात पित भतार। रक्खे लज्जया आदि अन्त प्रभ एकँकार। निर्मल जोत जगावे विच देह मँझार। जोत प्रकाश मिटावे देह अन्ध अंध्यार। सोहँ शब्द वजावे अनहद धुन्कार। बजर कपाट खोल्हे आप मुरार। साचा दिसे जिस जोत सरूपी आकार। बैठा विच देह जोत अधार । मूर्ख जीव साचा प्रभ कलि गया वसार। गुरसिख देवे दरस, प्रभ कलि लै निहकलंक अवतार। भय मिटावे सभ, साची आत्म होवे उज्जयार। अमृत सोमा खुल्हावे विच नभ, अमृत बरखे किरपा धार। महाराज शेर सिँघ कलि ल्या गुरमुख लभ्भ, दे दरस जोत सरूप प्रभ देवे तार। जोत सरूपी प्रभ ज़ात ना कोए। साची जोत वसे त्रै लोए। अन्तकाल कलि दा होए। गुर गोबिन्द कलि प्रगटे दोए। बेमुख मुग्ध गंवार, कलि रहे सोए। गुरमुख चतुर सुजान, गुर चरन परोए। दे दरस ब्रह्म ज्ञान, आत्म नेत्र होए लोए। साचा देवे चरन ध्यान, महाराज शेर सिँघ तुध जेवड ना कोए। साचा नाम वड्डी दात । जोत जगाए प्रभ विच मात। सोहँ शब्द गुरसिक्खां देवे साची दात। गुरचरन प्रीती जीव कर साचा नात। रसना जप हरि हरि दिवस रात। गर्भवास ना धरे विच मात। जोत सरूपी जोत मिलाए, महाराज शेर सिँघ मिटावे तात। मिल जोत जगत तजाया। सचखण्ड गुरमुख पूरे डेरा लाया। स्वच्छ सरूपी जोत प्रभ विच डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ जुग चौथे किया सभ आपे आप, जो किछ कराया। कलिजुग चौथा जुग उपाया। वेद अथर्बण राह दिखाया। ऐड़ा अथर्बण अल्ला नूर उपाया। मुहम्मद कुरानी प्रभ तेज़ वधाया। ईसा मूसा दे जोत, जगत नाउँ धराया। कुकर्म रीती जूठे झूठे धन्दे जगत भुलाया। साचे प्रभ शाह कीती उलटी नीती, मदि मास अहार बणाया। अन्तकाल औध सभ दी बीती, निहकलंक प्रभ जामा पाया। शब्द सरूप सर्ब सृष्ट जीती, शब्द डंक चार कुन्ट वजाया। पावे जीव कलि आपणी कीती, साचा शाहो मनो भुलाया। प्रगट जोत सदा ए दीती, हाहाकार कलिजुग भुलाया। अन्तकाल होए भय भीती, कोए ना होवे आण सहाया। गुरसिक्खां प्रभ परखी नीती, प्रगट होए दरस दिखाया। करे दरस आत्म अतीती, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। गुरसिख साचे मिले गुरचरन प्रीती, अन्तकाल कलि प्रभ होए सहाया। सोहँ शब्द सतिजुग की रीती, साचा शब्द आप लिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, प्रगट जोत निहकलंक भेव आप खुल्हाया।
प्रभ का भेव कोई जीव ना जाणे। हँकार भरे सभ राजे राणे। सोहँ शब्द प्रभ मारया बाणे। लागे चरन कलि वड्डे जरवाणे। बेमुख भुन्ने शब्द संग जिउँ भठयाले दाणे। चरन लग जाए वाली हिन्दवाणे। गुरमुख उधरे पार जो चले गुर के भाणे। जोत सरूपी आया संसार, भगत जनां हरि लाज रखाणे। कलिजुग प्रगट्या नैण मुँधार, सिँघआसण बैठ भगत तराणे। मूर्ख मुग्ध ना पावे सार, देवे दरस प्रभ जो होए निमाणे। सर्ब सुख गुरचरन प्यार, उत्तम जन्म जो प्रभ चरन लगाणे। साचा शब्द तन देह अधार, अनहद शब्द मन वजाणे। अनहद शब्द कोई गुरमुख पावे साध, जिस नूं मिल्या प्रभ भगवाने। विच्चों जाए वाद विवाद, आत्म दीप प्रभ जोत जलाणे। साची धुन उपजावे नाद, आत्म सुन्न प्रभ खोल्ह वखाणे। खुल्हे सुन्न दिसे ब्रह्माद, द्वार दस्म प्रभ पड़दा लाहणे। खुल्हा द्वार मिट गई विचार, जोत सरूपी प्रभ दर्शन पाणे। दर्शन पाए भरम चुकाए, गुरमुख पूरे विच जोत मिल जाणे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, साचा नाम गुरसिख तराणे। गुरसिख प्रभ देवे वड्याई। चरन लाग जिस सेव कमाई। जन्म कर्म दी मैल गंवाई। साची जोत विच देह जगाई। निर्मल बाती नाम विच देह पाई। उपजे ब्रह्म ज्ञान, अन्ध अन्धेर सर्ब मिट जाई। मिले भगत भगवान, साची जिन बणत बणाई। कलिजुग होवे चतुर सुजान, साचा प्रभ जिस दरस दिखाई। सोहँ शब्द संग देवे दान, रसना जप जीव मिट जाई । जुगो जुग प्रभ साचा बान, भगत जनां दी पैज रखाई। कलिजुग अन्त ना होवे कान, जो जन आए प्रभ सरनाई। गुरमुख पूरे प्रभ का माण, अन्तकाल जो होए सहाई। दुष्ट दुराचार प्रभ लाहे घाण, सोहँ बाण जगत लगाई। उधरे सो जन जो चरनीं डिग्गे आण, सरन पड़े दी लाज रखाई। रहण ना देवे प्रभ किसे दा माण शब्द चोट कलिजुग चलाई। देवे दरस जो होए निताण, गुरदर आए मिले वड्याई। सतिजुग प्रगटे जाणी जाण, सर्ब सृष्ट बणत बणाई। कलिजुग माया जीव भुलाया अञ्याण, मदि मास रसना लाई। गुरमुख विरले प्रभ दर्शन पाण, जिन्हां उप्पर प्रभ दया कमाई। कलिजुग प्रगटे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची जिस लिख्त कराई। कलिजुग वरते प्रभ का भाणा। कोई ना रहे कलि राजा राणा। प्रगटे कलि निहकलंक वड जरवाणा। शब्द सरूपी कर जंग, सर्ब सृष्ट लाहे घाणा। बेमुख कलि भज्जे फिरन नंग, कोए ना मिले सच टिकाणा। सृष्ट सबाई झूठी जिउँ काची वंग, साचा शब्द गुर मारया बाणा। चौथा जुग अन्त होया भंग, सतिजुग साचा प्रभ साचे लाणा। सोहँ शब्द मन चाढ़्हे रंग, चार वरन प्रभ इक्क कराणा। सर्ब जीव प्रभ लगाए अंग, जगत भेख सर्ब मिटाणा। प्रभ साचा जिस किया संग, अन्तकाल जाए विच बबाणा। दोए जोड़ दर प्रभ दरस जीव मंग, प्रगटे जोत प्रभ जोती जोत मिलाणा। महाराज शेर सिँघ वसे विच वरभंड, गुरमुख विरले किसे पछाणा। जाणे सो जन जिस आप जणावे। माया रूपी पड़दा उत्तों आत्म लाहवे।
निज घर वासी जीव निजानंद दरसावे। आत्म बुझी दीप शब्द ज्ञान फेर जगावे। प्रभ मिलण की साची रीत, रसना जप परमगति पावे। महाराज शेर सिँघ चरन लाग मानस जन्म जावे जीत, गर्भवास जीव फेर ना आवे। गर्भवास अग्न कुण्ड। जीव बिल्लाए जिउँ काग भसुंड। प्रभ होवे सहाए जिस उपजाए पिण्ड। महाराज शेर सिँघ पार कराया, जामा लै विच घविंड। घनकपुरी प्रगटे घनशाम। द्वापर कृष्न मुरारी त्रेता राम। कलिजुग पहरया प्रभ निहकलंकी जाम। कलिजुग अन्त कराया, महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत पूरन किया काम। अन्त कलिजुग प्रभ जोत प्रगटावे। विच जुग प्रभ गुर उपजावे। साची शब्द सुर विच धुन वजावे। अनहद राग दे आपणा शब्द सुणावे। साचा दरस आत्म संवार दे, वाजा पवन विच देह वजावे। पूरन सोझी ब्रह्म ब्रह्माद दे, विच्चों दूई भेत मिटावे। गोबिन्द गुर मात राज दे, साचा शब्द मन वसावे। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग पूरन भाग दे, चरन प्रीती भुल्ल ना जावे। साचा प्रभ होए सहाई। अट्ठ अठराही दे रोग गंवाई। दे अमृत रस कुक्ख सुफल कराई। दु:ख दर्द सभ प्रभ के वस, झूठी काया देह रोग लगाई। महाराज शेर सिँघ चरन लागो नस्स नस्स, दु:ख भुक्ख रहे ना काई। सोहणा दीसे तेरा बाणा। जे जन बण जाए सुघड़ स्याणा। सोहँ शब्द मन वसाणा। मदि मास नूं हत्थ ना लाणा। चरनीं लागे होए निमाणा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप दरस दिखाणा। जे मन भाए तां लैणा मन्न । साचा शब्द सुणाया कन्न। पार लँघण दा बेड़ा बन्न्ह। उत्तम वस्त विच देह वसे, काल कसाई लाए सन्न्ह। साचा प्रभ जोत प्रगटावे, हउमे माण गंवावे, करो बचन जे कोई मुन जन। हुक्मे अंदर जो जन चाले, सुफल कराया माणस जन्म। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, आत्म कढ्ढ भुलेखे भरम। भरम भुल्ला जीव कलिजुग रुल्ला। विच देह ना वेख्या प्रभ लाल अनमुल्ला। रसन विकारी हो के, मन झूठा डुल्ला। जगत भिखारी हो के, मंग प्रभ भण्डारा खुल्हा। महाराज शेर सिँघ लाज रखावे, सोहँ बन्न्ह पार लँघन दा साचा तुला।